/ Language: Polski / Genre:love_detective

A wtedy umrzesz…

Iris Johansen

Słońce świeci, na rynku małego miasteczka w Meksyku panuje cisza i spokój. Mimo to widać, że wydarzyło się coś niepojętego, a Bess Grady, fotoreporterka, i jej siostra Emily mimowolnie znalazły się w samym środku katastrofy. W chaosie i zamieszaniu Emily znika, Bess zaś staje się zakładniczką. Ponieważ chodzi o życie niewinnych ofiar, musi przystać na współpracę z dziwnym nieznajomym; jego motywy są podejrzane, za nim ściele się ścieżka zasłana trupami. Do czego doprowadzi ta niebezpieczna gra?

Iris Johansen

A wtedy umrzesz…

And then you die…

Przełożyła Anna Maria Nowak

Prolog

19 września Danzar,

Chorwacja

Psy wyły.

Jezu miłosierny, myślała Bess, czy one wreszcie umilkną?

Ostrość.

Migawka.

Następne.

Ciemno. Zmień przesłonę. Dzieci…

O Boże, dlaczego?

Nie myśl o tym. Po prostu rób zdjęcie.

Ostrość.

Migawka.

Potrzebny jej następny negatyw.

Bess trzęsły się ręce, gdy otworzyła aparat, wyjęła zużytą rolkę i włożyła nowy film.

– Musimy już iść, pani Grady.

W drzwiach za nią pojawił się sierżant Brock. Mówił grzecznie, ale gdy przyglądał się kobiecie, na jego twarzy malowało się obrzydzenie.

– Zbliżają się do wioski. Nie powinno tu pani być.

Ostrość.

Migawka.

Krew. Tak strasznie dużo krwi.

– Musimy iść.

Następne pomieszczenie.

Ktoś wytrącił jej aparat z rąk. Sierżant Brock stał teraz naprzeciwko niej z twarzą bladą jak ściana.

– Gdzie pani ma serce? Wampirzyca. Jak można wytrzymać coś takiego?

Nie mogła. Już ani jednego więcej. Coś w niej eksplodowało.

Musi to zrobić. Schyla się po aparat.

– Niech pan czeka w wozie. Zaraz przyjdę.

Nie zwróciła uwagi na przekleństwo, które rzucił, odwracając się i zostawiając ją samą.

Nie, nie samą.

Dzieci…

Ostrość.

Migawka.

Przebrnie przez to.

Nie, nie przebrnie.

Oparła się o ścianę i zamknęła oczy.

Wymazała obraz dzieci.

Psy dalej wyły.

Tego nie potrafiła nie słyszeć.

Potwory. Świat jest pełen potworów.

Więc rób, co do ciebie należy. Niech wszyscy zobaczą potwory.

Otworzyła oczy i chwiejnym krokiem ruszyła do ostatniego pomieszczenia.

Nie myśl. Nie słuchaj psów.

Nastaw ostrość.

Migawka.

Następne.

1.

21 stycznia 16.50

Meksyk

Najchętniej by ją zabiła. – Widzisz? A nie mówiłam? – oświadczyła rozpromieniona Emily. – Wszystko się układa po prostu cudownie. Bess przygotowała się na szarpnięcie, gdy dżip wjechał w kolejną dziurę.

– Nienawidzę ludzi, którzy mówią: „A nie mówiłam?” I czy możesz przestać być taka cholernie wesolutka?

– Nie, bo jestem szczęśliwa. I ty też będziesz szczęśliwa, gdy przyznasz, że miałam świętą rację, namawiając cię, byś mnie wzięła ze sobą. – Emily zwróciła się do kierowcy, przy którym siedziała: – Daleko jeszcze, Rico?

– Jakieś sześć, siedem godzin. – Pogodny uśmiech rozjaśnił śniadą twarz chłopaka. – Ale powinniśmy się zatrzymać i rozbić obóz. Muszę widzieć drogę. Od tego miejsca robi się odrobinę nierówna.

Jakby na potwierdzenie jego słów samochód podskoczył na kolejnym wyboju.

– A to się nazywa równa? – spytała kąśliwie Bess.

Rico pokręcił głową.

– Rząd dobrze dba o tę drogę. Tylko trasy do Tenajo nikt nie naprawia. Za mało mieszkańców.

– To znaczy ilu?

– Może setka. Przed paru laty, kiedy opuściłem Tenajo, było więcej. Ale prawie wszyscy młodzi się zwinęli, jak ja. Kto by chciał mieszkać w wiosce, w której nie ma nawet kina? – Obejrzał się przez ramię na Bess, siedzącą z tyłu. – Nie sądzę, żeby pani znalazła coś ciekawego do sfotografowania. Tam nic nie ma. Żadnych ruin. Żadnych osobistości. Po co sobie zawracać głowę taką wiochą?

Przygotowuję dla „Travelera” cykl artykułów o nieznanych zakątkach Meksyku – wyjaśniła Bess. – I lepiej, żeby w Tenajo coś się znalazło, inaczej ludzie z Conde Nast nie będą zachwyceni.

– Coś ci wyszukamy – pocieszyła Emily. – W każdym meksykańskim miasteczku jest placyk i kościół. Od tego zaczniemy.

– Doprawdy? Czyżbyś zaczynała mnie uczyć, jak robić zdjęcia?

Emily się uśmiechnęła.

– Ten jeden raz. Podoba mi się to zlecenie. Cieszę się, że będziesz pstrykać przyjemne, ładne widoczki zamiast wystawiać się pod lufy jakichś szaleńców.

– Lubię swoją pracę.

– Na miłość boską, Danzar opłaciłaś szpitalem. Nie służy ci twoja praca. Powinnaś była skończyć medycynę i razem ze mną poświęcić się chirurgii dziecięcej.

– Jestem za miękka. Zrozumiałam to tamtej nocy, gdy dzieciak umarł w izbie przyjęć. Nie wiem, jak ty sobie radzisz.

– Za to Somalia była łatwiutka, a Sarajewo – po prostu bułka z masłem. Co z Danzarem? Kiedy mi powiesz, co tam się stało?

Bess zesztywniała.

– Odczep się od mojej pracy, Emily. Mówię poważnie. Nie potrzebuję niańki. Mam prawie trzydzieści lat.

– Oprócz tego jesteś wyczerpana fizycznie i emocjonalnie, a mimo to dalej masz fioła na punkcie tego cholernego aparatu fotograficznego. Od początku podróży ani na chwilę się z nim nie rozstałaś.

Bess odruchowo objęła dłońmi aparat. Potrzebowała go. Stanowił cząstkę jej samej. Po tylu latach, gdyby przyszło jej się z nim rozstać, czułaby się jak ślepa. Nawet nie próbowała tego wyjaśnić siostrze.

Dla Emily zawsze wszystko było czarne albo białe; miała też niezachwiane przekonanie, że odróżnia złe od dobrego. I nieustannie starała się nakłonić Bess do zrobienia tego, co sama uważała za dobre. Na ogół Bess to wytrzymywała. Ale z Danzaru wróciła zdruzgotana, a to natychmiast obudziło w Emily instynkt opiekuńczy. Bess powinna unikać siostry, ale dawno jej nie widziała.

Zresztą kochała tę jędzę.

Teraz Emily rozkwitała w swej roli starszej siostry. Pora zmienić temat, nim ostatecznie przeistoczy się w dyktatora w spódnicy.

– Emily, a może byś spróbowała zadzwonić z komórki do Toma? Rico ostrzegał, że niedługo znikniemy z zasięgu ostatniej stacji.

Zgodnie z oczekiwaniami Bess, Emily natychmiast o niej zapomniała. Jej życie koncentrowało się na mężu Tomie i ich dziesięcioletniej córce Julie.

– Dobry pomysł – przytaknęła, wyjmując telefon i wystukując numer. – To może być moja ostatnia szansa. O świcie wylatują do kanadyjskiej dziczy. Żadnych telefonów, telewizji ani radia. Tylko Tom i przekazywanie dziedziczce wiedzy o przeżyciu.

Z telefonem przy uchu nasłuchiwała, potem zmarszczyła brwi.

– Za późno. Tylko buczenie. Nie mogłaś wybrać jakiegoś cywilizowanego miasta i tam mnie zawieźć?

– Nie wybierałam. Wysłano mnie. A mnie nikt nie zapraszał. Emily pominęła milczeniem, przytyk i zwróciła się do Rica, który grzecznie udawał, że nie słyszy kłótni sióstr.

– Możemy się już zatrzymać. Robi się ciemno.

– Kiedy tylko znajdę kawałek płaskiego terenu na rozbicie obozu – odparł Rico.

Emily skinęła głową i zerknęła na Bess.

– Nie myśl sobie, że już wszystko powiedziałam. Nasza rozmowa dopiero się zaczęła.

Bess zamknęła oczy. – O Boże – Zatrzymali się na noc. Rozbijają obóz. – Kaldak opuścił lornetkę. – A nie ulega wątpliwości, że zdążają do Tenajo. Co z tym zrobisz?

Pułkowniknik Rafael Esteban zmarszczył brwi.

– Wyjątkowo niefortunny zbieg okoliczności. Może spowodować komplikacje. Ty się spodziewasz raportu z Meksyku?

– Za jakąś godzinę wysłałem rozkaz rano, kiedy tylko zobaczyłem samochód. Dzięki tablicom rejestracyjnym już się dowiedzieliśmy, że wóz należy do Laropez Travel. Ale to, co ważniejsze, trwa dłużej sprawdzenie, co to, do cholery, za jedni i czego tu szukają.

– Szkoda – mruknął Esteban. – nie znoszę komplikacji. A wszystko tak dobrze się układało.

– Więc wyeliminuj komplikacje. Czy nie po to mnie tu ściągnąłeś?

– Tak. – Esteban się uśmiechnął. – Twoje przybycie tutaj okazało się niezwykle korzystne. Co proponujesz?

– Załatwić ich. Nie powinno być z tym najmniejszych problemów. Zajmie mi to najwyżej godzinę i będziesz miał problem z głowy.

– A jeśli się okaże, że to nie są niewinni turyści? Że mają niepożądane powiązania?

Kaldak wzruszył ramionami.

– Oto cały problem z ludźmi twego pokroju – powiedział Esteban.

– Za bardzo żądni krwi. Nic dziwnego, że Habin chętnie cię oddał.

– Nie jestem żądny krwi. Szukałeś rozwiązania. Podsunąłem ci je. A Habin nie wzdraga się przed krwią. Przysłał mnie tu, bo źle się czuł w moim towarzystwie.

– Dlaczego?

– Jego wróżbita przepowiedział, że przyniosę mu śmierć.

Esteban wybuchnął śmiechem.

– Głupi wół. – Jego śmiech przycichł, gdy przyjrzał się Kaldakowi. Gdyby szukano uosobienia dla Mrocznej Bestii, dano by jej twarz Kaldaka. Rozumiał, czemu ten przesądny głupiec, Habin, źle się czuł w jego obecności. – Ja nie słucham wróżbitów i załatwiłem lepszych od ciebie.

– Skoro tak twierdzisz. – Kaldak znowu podniósł lornetkę do oczu.

– Rozkładają śpiwory. To najlepszy moment.

– Mówiłem już: poczekamy. – Nic takiego nie powiedział, ale nie pozwoli się ponaglać. – Wracaj do obozu i dostarcz mi raport, gdy tylko nadejdzie.

Kaldak skierował się do zaparkowanego parę metrów dalej dżipa. To uległe posłuszeństwo powinno uspokoić Estabana, tymczasem tak się nie stało. Obojętność, nie strach, zdawała się leżeć u źródła tej karności, a Esteban nie przywykł do tego. Instynktownie postanowił umocnić swą pozycję.

– Skoro już musisz kogoś zabić, to Galvez mnie obraził. Byłbym zadowolony, gdybym po powrocie do obozu zobaczył go martwego.

– To twój porucznik. Może ci się jeszcze przydać. – Kaldak uruchomił silnik. – Jesteś pewny?

– Jestem pewny.

– Więc się tym zajmę.

– Nie ciekawi cię, czym mnie obraził?

– Nie.

– I tak ci powiem. Jest bardzo głupi – ciągnął cicho Esteban. – Spytał mnie, co się stanie w Tenajo. Po prostu zżerała go ciekawość. Nie popełnij tego samego błędu.

– Dlaczego miałbym go popełnić? – Kaldak popatrzył mu w oczy.

– Mnie to guzik obchodzi.

Estebana ogarnęło rozdrażnienie, gdy odprowadzał wzrokiem dżipa toczącego się w dół zbocza. Sukinsyn. Świadomość, że Kaldak na jego rozkaz zabije, powinna wywołać znajomą falę triumfu. A jednak nie wywołała.

W stosownym czasie Kaldak podzieli los Gaveza. Ale teraz Esteban potrzebuje całej ekipy do zakończenia tego etapu zadania.

Za to po Tenajo…

– Nie śpisz? – szepnęła Emily.

Bess kusiło, żeby nie odpowiedzieć, ale wiedziała, że to na nic. Przekręciła się w śpiworze, twarz do siostry.

– Nie śpię.

Emily przez chwilę milczała, potem się odezwała:

– Czy ja kiedykolwiek zrobiłam coś, co nie wyszłoby ci na dobre? Bess westchnęła.

– Nie. Ale to jest moje życie. Chcę się uczyć na własnych błędach. Nigdy nie potrafiłaś tego zrozumieć.

– I nigdy nie zdołam.

– Bo jesteśmy różne. Długo trwało, nim wreszcie sobie uświadomiłam, co chcę robić. Ty zawsze wiedziałaś, że zostaniesz lekarzem, i nigdy się nie wahałaś.

– Dla żadnej pracy nie warto przechodzić takiego piekła. Czemu, u licha, to robisz?

Bess nie odpowiadała.

– Nie rozumiesz, że się o ciebie martwię? – podjęła Emily. – Nigdy jeszcze nie byłaś w takim stanie. Dlaczego nie chcesz ze mną porozmawiać?

Emily jej nie odpuści, a ona jest zbyt wyczerpana, by z nią walczyć.

– To… przez potwory – odparła urywanie.

– Co?

– Na świecie żyje tyle potworów. Jako dziecko sądziłam, że istnieją tylko w filmach, tymczasem one nas otaczają. Czasem się ukrywają, ale wystarczy dać im okazję, a wypełzną spod głazów i rozedrą cię na strzę…

Krew. Tyle krwi. Dzieci…

– Bess.

Znowu zaczęła dygotać. Nie wolno o tym myśleć.

– Staramy się z nimi walczyć – podjęła drżącym głosem. – Ale większości to się w końcu nudzi, ludzi ogarnia lenistwo czy też pochłaniają ich inne sprawy. Więc gdy potwory wypełzają na światło dzienne, ktoś musi innym pokazać, że się pojawiły.

– Wielki Boże – szepnęła Emily. – Od kiedy to zostałaś Joanną d’Arc?

Bess poczuła, jak zalewa się rumieńcem.

– Nie mów tak. Wiem, że to idiotycznie brzmi. Zresztą, co tam ze mnie za Joanna d’Arc. Boję się jak głupia. – Chciała, żeby siostra ją zrozumiała. – Wcale nie chodzę po świecie, rozglądając się za potworami, ale w moim zawodzie to się po prostu częściej trafia. A gdy już się na to natknę, mogę coś z tym zrobić. Ty codziennie ratujesz ludzkie życie. Ja bym tego nie potrafiła, za to mogę fotografować.

– Próbuję cię tylko uratować przed samą sobą. Obgadajmy to i zobaczymy, co…

– Nie rób tego, Emily. Proszę. Nie teraz. Jestem za bardzo zmęczona.

Emily wyciągnęła rękę i delikatnie musnęła siostrę po policzku.

– To przez twoją pracę. Jesteś zbyt impulsywna, zawsze lecisz jak ćma w ogień i parzysz się. Wyjazd do Danzaru był niemal tak samo wielkim błędem, jak małżeństwo z tamtym nieudacznikiem, Kramerem.

– Dobranoc, Emily.

Emily się skrzywiła.

– No nic, mam przed sobą dwa tygodnie. – Odwróciła się i naciągnęła śpiwór. – Nie wątpię, że po Tenajo będziesz znacznie podatniejsza na perswazje.

Bess zamknęła oczy i próbowała się odprężyć. Zmęczona i poobijana po jeździe po wertepach powinna bez trudu zasnąć.

Tymczasem sen nie nadchodził.

Czuła się rozbita, poraniona i męczyły ją naciski Emily. Dobrze, popełniła kilka błędów. Nieudane małżeństwo, parę niefortunnych decyzji zawodowych. Istotnie, jej życie osobiste nadal leży w gruzach, ale za to ona pracuje w zawodzie, który kocha, dobrze zarabia, zyskała szacunek kolegów po fachu. Jeśli od czasu do czasu trafia na ciernie, które ranią ją do żywego, to po prostu musi się z tym pogodzić. Danzar stanowił wyjątek, nie regułę. Możliwe, że już nigdy więcej nie będzie musiała stawiać czoła takiemu koszmarowi jak tam.

Teraz potrzebuje tylko dwóch spokojnych tygodni, poświęconych robieniu nudnych zdjęć miejskich placyków i kafejek, a potem znowu wróci na pokład.

Kiedy Kaldak wrócił do obozu, właśnie dotarły ciężarówki ze sprzętem. Galvez dyrygował rozdzielaniem go między ludzi. Kaldak obserwował to w milczeniu, a gdy Galvez skończył, ruszył w jego stronę.

Porucznik uśmiechnął się złośliwie.

– Lepiej łap, póki jest co. A może myślisz, że sobie poradzisz bez tych zabawek? Czyżbyś umiał chodzić po wodzie, Kaldak?

– Później się zaopatrzę.

– Wiesz, co to jest?

– Widywałem już te rzeczy.

– Ale nie przypuszczałeś, że się tutaj przydadzą. Esteban starał się robić z tego wielką tajemnicę, ale ja wiedziałem, co dostaniemy.

Esteban miał rację, pomyślał Kaldak. Galvez to skończony głupiec, skoro tak miele ozorem.

– Esteban przysłał mnie, żebym sprawdził, co z tym raportem z Meksyku.

Galvez pokręcił głową.

– Cisza. Przed kwadransem sprawdzałem faks. Przyszły tylko dwa od Habina i jeden od Morriseya.

– Morriseya?

– Morrisey zawsze do niego dzwoni albo przesyła faksy. – Galvez uniósł brwi. – Nie wiedziałeś? Czyżby nie mieli o tobie aż tak wysokiego mniemania, by cię wtajemniczać?

– Niewykluczone. Esteban nie może się doczekać raportu. Sprawdzisz jeszcze raz?

Galvez wzruszył ramionami i wszedł do namiotu. Kaldak ruszył za nim w stronę faksu.

– Nic – powiedział Galvez.

– Jesteś pewny? Może papier się skończył. Sprawdź w pamięci. Galvez pochylił się nad urządzeniem.

– Mówiłem ci, nic nie przyszło. A teraz zostaw mnie…

Kaldak otoczył ramieniem szyję Galveza. Wystarczył jeden szybki ruch, by skręcić mu kark.

22 stycznia 12.30

– Masz? – Esteban zbliżył się do dżipa. – Coś długo ci zeszło.

Kaldak podał mu faks.

– Brak związku z jakimikolwiek agendami rządowymi. Doktor Emily Corelli, trzydzieści sześć lat, wybitna specjalistka w dziedzinie chirurgii dziecięcej z Detroit. Mąż, Tom, ma firmę budowlaną. Jedna córka, dziesięć lat.

– A druga?

– Jej siostra, Elizabeth Grady, dwadzieścia dziewięć lat, rozwódka. Fotoreporterka.

– Reporterka? – Esteban ściągnął brwi. – To mi się nie podoba.

– Przyjechała na zlecenie magazynu turystycznego.

– Ale dlaczego właśnie teraz?

Kaldak wzruszył ramionami.

Esteban skierował światło latarki na zdjęcia paszportowe przesłane wraz z faksem. Siostry wcale nie były podobne. Corelli miała ciemne, gładko zaczesane włosy, delikatne, regularne rysy twarzy, podczas gdy u Elizabeth Grady przykuwały uwagę przede wszystkim pełne usta, głęboko osadzone, piwne oczy, uparta broda, krótkie loczki, wypłowiałe na słońcu i znacznie jaśniejsze niż włosy Emily.

– Na jak długo przyjechały?

– Dwa, trzy tygodnie. – Kaldak umilkł. – Przez najbliższe dwa tygodnie nikt ich nie będzie szukał. Mają telefon komórkowy, ale już teraz są poza zasięgiem. A z Tenajo w ogóle trudno gdziekolwiek się dodzwonić, więc poczta nie od razu się zorientuje, że linia została przecięta. Możliwe, że nie wcześniej niż za tydzień przyjedzie ekipa, żeby ją naprawić.

– Do czego zmierzasz?

– Do wyeliminowania komplikacji. Po co je puszczać do Tenajo? Nim ktokolwiek zacznie ich szukać, pozbędę się obu tak, że nikt nigdy ich nie znajdzie.

– Uparty jesteś.

– Pozwól mi to zrobić dzisiejszej nocy. To najrozsądniejszy ruch.

– Ja zadecyduję, jaki ruch jest rozsądny – uciął Esteban. Co za zarozumiały bubek! – Nie masz pojęcia, o co idzie gra.

– I nie zamierzam podpytywać. Nie chcę skończyć jak Galvez. Esteban bacznie się przyjrzał Kaldakowi.

– Załatwiłeś go? Już?

Kaldak wyglądał na zaskoczonego.

– Oczywiście.

Estebana ogarnęło zadowolenie. Umocnił swoją pozycję. Ale nawet to jego nieporównywalne z niczym poczucie władzy Kaldak niwelował swoim chłodem i obojętnością. Esteban zmiął kartkę w kulę.

– Nie dostaniesz ich. Pozwolimy im dojechać do Tenajo.

Kaldak milczał.

Nie jest zadowolony, spostrzegł Esteban z satysfakcją. Dobrze. Może powinien był pozwolić Kaldakowi uporać się z tą sprawą, ale dotknął go ten brak uległości. Zresztą to w końcu bez znaczenia.

Tak czy owak kobiety zginą.

– Wracasz do obozu? – spytał Kaldak.

– Nie, zostanę tu jeszcze trochę.

Odwrócił się w stronę wzgórz. Kaldak odjechał. Esteban nie chciałby go rozpraszali ludzie z obozu. Już wcześniej uznał, że ze względów bezpieczeństwa nie powinien się udawać do Tenajo, lecz oczekiwanie sprawiało mu prawie taką samą przyjemność jak uczestnictwo w realizacji planu, który puścił w ruch; zasłużył na to, by móc się teraz tym rozkoszować. Habin ze swoimi pobudkami politycznymi nie wie, co naprawdę robi.

Odczuł podniecenie, gdy sobie uświadomił, że nawet w tej chwili to już się dzieje.

Noc była jasna, nad tamtymi odległymi wzgórzami nie kłębiły się chmury burzowe. Prawie widział, jak Mroczna Bestia zawisła nad miasteczkiem.

Święta Dziewico, pomóż im. Ich nieśmiertelne dusze smażą się w ogniu szatana.

Ojciec Juan klęczał w kaplicy, wzrok wbił w złoty krucyfiks, wiszący nad jego głową.

Spędził w Tenajo czterdzieści cztery lata i do tej pory jego trzódka zawsze go słuchała. Dlaczego teraz – w chwili ostatecznej próby – wierni nie okazują posłuszeństwa?

Słyszał ich głosy na placu przed kościołem: pokrzykiwali, śpiewali, śmiali się. Wyszedł, skarcił ich, mówiąc, że o tej porze powinni być już w domach, ale to na nic się nie zdało. Tylko zaprosili go do udziału w tym dziele szatana.

Nie przyłączy się. Zostanie w kościele.

I będzie się modliłby Tenajo ocalało.

– Dobrze spałaś – zwróciła się Emily do Bess. – Wyglądasz na bardziej wypoczętą.

– A gdy będziemy stąd wracać, będę jeszcze bardziej wypoczęta. – Wytrzymała spojrzenie siostry. – Czuję się świetnie. Odczep się ode mnie.

Emily się uśmiechnęła.

– Zjedz śniadanie. Rico już ładuje rzeczy do dżipa.

– Pomogę mu.

– Wszystko będzie dobrze, prawda? Spędzimy tu udane wakacje.

– Może byś wreszcie przestała… – Ech, niech jej będzie. Nie pozwoli sobie zepsuć pobytu. – Jasne. Spędzimy tu wspaniałe wakacje.

– I cieszysz się, że z tobą przyjechałam? – nie ustępowała Emily.

– Cieszę się, że ze mną przyjechałaś. Emily puściła oko.

– Bomba.

Bess zbliżyła się do dżipa, ciągle jeszcze z uśmiechem na twarzy.

– A, widzę, że jesteś szczęśliwa. Dobrze spałaś? – spytał Rico. Przytaknęła i włożyła do samochodu statyw. Wzrokiem powędrowała ku górom.

– Kiedy ostatnio byłeś w Tenajo?

– Prawie dwa lata temu.

– To dawno. Twoja rodzina jeszcze tu mieszka?

– Tylko matka.

– Nie tęsknisz za nią?

– Raz w tygodniu rozmawiamy przez telefon. – Zmarszczył brwi. – Ja i brat doskonale sobie radzimy. Moglibyśmy jej kupić ładne mieszkanie w stolicy, ale ona nie chce przyjechać. Powiada, że nie czułaby się tam u siebie.

Najwyraźniej trafiła w bolesny punkt.

– Ktoś jednak musi uważać Tenajo za cudowne miejsce, inaczej Conde Nast by mnie tu nie przysyłało.

– Pewnie ci, którzy tu nie muszą mieszkać. Co moja matka ma? Nic. Nawet pralki. Ludzie żyją jak przed pięćdziesięciu laty. – Ze złością wrzucił do dżipa ostatni bagaż. – Wszystko przez tego klechę. Ojciec Juan przekonał ją, że wielkie miasto jest przybytkiem zła i pychy i że powinna zostać w Tenajo. Głupi staruch. Co złego w udogodnieniach?

Bess zdała sobie sprawę, że chłopaka naprawdę to boli; nie wiedziała, co powiedzieć.

– Może uda mi się matkę przekonać, żeby ze mną wróciła – dodał.

– Mam nadzieję. – Nawet w jej uszach zabrzmiało to żałośnie. Szukała innego sposobu podniesienia chłopaka na duchu. – Chcesz, żebym zrobiła jej zdjęcie? A może wam obojgu?

Twarz mu pojaśniała.

– To byłoby miłe. Mam tylko fotkę, którą brat pstryknął cztery lata temu. - Zawiesił głos. – A może byś opowiedziała, jak świetnie sobie radzę w Meksyku? Że wszyscy klienci domagają się, żebym to ja ich obsłużył? To nie byłoby kłamstwo – dorzucił szybko. – Jestem bardzo lubiany.

Usta jej drgnęły.

– Nie wątpię. – Wsiadła do samochodu. – Zwłaszcza przez panie.

Uśmiechnął się psotnie.

– Tak, panie są dla mnie bardzo dobre. Ale roztropniej będzie nie wspominać o tym matce. Ona by nie zrozumiała.

– Postaram się zapamiętać – obiecała uroczyście.

– Gotowi?

Emily już chwilę przedtem podeszła do dżipa, a teraz dała Ricowi pudełko ze sprzętem do gotowania.

– Ruszajmy. Przy odrobinie szczęścia o drugiej będziemy w Tenajo, a o czwartej będę się bujać w hamaku. Nie mogę się doczekać. Jestem pewna, że to raj na ziemi.

2.

Tenajo nie było rajem na ziemi. Było jedynie smażącym się w upale popołudniowego słońca miasteczkiem. Ze wzgórza Bess dostrzegła malowniczą fontannę na środku dużego brukowanego placu, z trzech stron otoczonego budynkami z suszonej na słońcu cegły. W głębi stał niewielki kościół.

– Ładne, prawda? – Emily uniosła się na siedzeniu dżipa. – Gdzie jest gospoda, Rico?

Wskazał im uliczkę odchodzącą od rynku.

– Tam. Malutka, ale czysta. Emily westchnęła z rozkoszą.

– Już prawie widzę mój hamak, Bess.

– Wątpię, czy uda ci się zasnąć przy tym zawodzeniu – odparła sucho Bess. – Nic nie wspominałeś o kojotach, Rico. Nie sądzę, żeby…

Znieruchomiała. O Boże, nie. Nie kojoty. Psy.

Słyszała już takie wycie.

To psy zawodziły. Mnóstwo psów. A ich żałosny skowyt dobiegał z uliczek biegnących poniżej. Bess zaczęła się trząść.

– Co się stało? – zaniepokoiła się Emily. – Coś nie w porządku?

– Nic.

Niemożliwe. To jej wyobraźnia. Ile razy budziła się w nocy, wyrwana ze snu przez wycie nieistniejących psów.

– Nie mów mi, że nic. Źle się czujesz? – nie ustępowała Emily.

To nie wyobraźnia.

– Danzar. – Oblizała wargi. – To szaleństwo, ale… Musimy się śpieszyć. Szybciej, Rico.

Rico nacisnął pedał gazu i dżip pomknął wyboistą drogą.

Pierwsze ciało zobaczyli dopiero w miasteczku. W cieniu fontanny leżała skulona kobieta.

Emily chwyciła swoją torbę lekarską, wyskoczyła z samochodu i pochyliła się nad kobietą.

– Nie żyje.

Bess już wcześniej to odgadła.

– Dlaczego tak tu leży? – spytała Emily. – Dlaczego nikt jej nie pomógł?

Bess wysiadła z dżipa.

– Idź po swoją matkę, Rico. Natychmiast. Sprowadź ją tu.

– Co się dzieje? – szepnął Rico.

– Nie wiem. – Nie kłamała. Nie byli w Danzarze. Ale, co tam się wydarzyło, nie mogło się tutaj powtórzyć. – Po prostu znajdź matkę.

Z rykiem silnika pomknął ulicą. Bess odwróciła się do siostry.

– Jak umarła? Emily pokręciła głową.

– Nie wiem. Żadnych zewnętrznych obrażeń.

– Choroba?

Emily wzruszyła ramionami.

– Bez testów nie potrafię tego stwierdzić, co o tym wiesz?

– Nic nie wiem. – Usiłowała zapanować, nad głosem. – Ale sądzę, że będą jeszcze inni. – Pobiegła do baru za fontanną. – Weź torbę i chodź ze mną.

W barze znalazły cztery ciała. Dwóch młodych mężczyzn, skulonych nad stołem, między nimi żetony i pieniądze. Za kontuarem leżał starzec. Na schodach kobieta w fioletowej sukni.

Emily biegała od jednego do drugiego.

– Wszyscy nie żyją? – spytała Bess.

Siostra przytaknęła.

– Chodź tu. – Otworzyła torbę, wyjęła maseczkę na twarz i gumowe rękawiczki. Podała je Bess. – Włóż to.

Bess nałożyła maseczkę i rękawiczki.

– Sądzisz, że to zaraźliwe?

– Ostrożność nie zawadzi. – Emily skierowała się do drzwi. – Skąd wiedziałaś?

– Psy. W Danzarze. Słyszałam ich skowyt na wiele kilometrów przed miastem. Całą wioskę wyrżnęli partyzanci.

Całą wioskę – powtórzyła jak echo Emily. Wyprostowała się. – Cóż, tutaj nikt nie zginął od ran, a nie wierzę, żeby ludzie umierali tylko dlatego, że durnym psom zachciało się jazgotać. Chodźmy, poszukajmy kogoś, kto nam powie, co się stało.

W pierwszym domu, do którego zajrzały, nie zobaczyły nikogo. W sklepie obok natknęły się na dwa ciała. Kobietę za ladą i chłopczyka zwiniętego w kłębek na podłodze. Wokół leżały rozrzucone pastylki czekoladowe. W dłoni dziecko też ściskało lepkie pastylki.

Ręce ma wysmarowane czekoladą, automatycznie odnotowała Bess. Dzieci przepadają za słodyczami. Kiedy Julie, jej siostrzenica, była młodsza, namiętnie pochłaniała drażetki M &M, a Bess zawsze je jej przynosiła…

– Co ty, do cholery, wyprawiasz? – spytała Emily.

Bess popatrzyła na aparat, którym właśnie zrobiła zdjęcie Emily i chłopczyka.

Ostrość.

Migawka.

Znowu Danzar.

Ale tu nie musiała fotografować. Tu nie będzie tajemnic ani ukrytych zbiorowych mogił.

– Nie wiem.

Wepchnęła aparat do futerału.

– Przestań płakać.

Nie wiedziała, że płacze. Grzbietem ręki otarła łzy.

– Trudno powiedzieć, co się tu stało. Jedno nie ulega wątpliwości – stało się szybko. Na ogół ludzie wracają do domów, gdy się źle poczują…

Emily się wyprostowała.

– Może niektórzy tak zrobili. Muszę sprawdzić. Istne szaleństwo. Nigdy nie słyszałam o tak błyskawicznej epidemii, może z wyjątkiem eboli…

Bess zmartwiała.

– Ebola? W Meksyku?

Nie powiedziałam, że to właśnie ona. Mnożą się najróżniejsze wirusy, a równie dobrze może się okazać, że woda była skażona. Może przecinkowcem cholery. Tu, w Meksyku, przypadki cholery są ciągle dość częste. – Pokręciła głową. – Choć nigdy nie słyszałam, by atakowała tak nagle, w takim tempie. Zresztą nie widać śladów wymiotów ani biegunki. Nie mam pojęcia, co się tu stało. – Przeszła za kontuar i zdjęła słuchawkę z telefonu na ścianie. – W każdym razie potrzebujemy pomocy. Nie mam dość doświadczenia, by zdiagnozować… – Odwiesiła słuchawkę. – Brak sygnału. Musimy spróbować z innego domu. W następnym domu nie znalazły ciał, ale telefon też tam nie działał.

– Masz opuścić Tenajo – rozkazała Emily siostrze.

– Wypchaj się.

– Domyślałam się, że tak powiesz, ale musiałam spróbować. – Wzruszyła ramionami. – Zresztą pewnie i tak już jesteśmy zarażone. Chodź, sprawdzimy, czy ktoś nie przeżył.

W ciągu następnych trzech godzin znalazły czterdzieści trzy ciała. Większość we własnych domach. W łóżkach, kuchniach, łazienkach.

Znalazły matkę Rica.

Leżała na kanapie, syn klęczał przy niej na podłodze, ściskając jej rękę.

– Cholera – szepnęła Bess.

– Nie mogłem jej do was przyprowadzić – odezwał się Rico bezdźwięcznie. – Nie żyje. Moja matka nie żyje.

– Nie powinieneś jej dotykać – delikatnie upomniała go Emily. – Nie wiemy, co ją zabiło.

– Ojciec Juan ją zabił. Przez niego tu została. Emily otworzyła torbę, wyjęła maseczkę i rękawiczki.

– Nałóż to. Nie zareagował.

Rico, musisz…

– Zabił ją. Gdyby się przeniosła do miasta, mógłbym ją zawieźć do szpitala. – Wstał i ruszył do drzwi. – Wszystko przez klechę.

Bess zastąpiła mu drogę.

– Rico, to nie przez…

Odepchnął ją i wypadł z domu.

– Ty szukaj dalej! – zawołała Bess przez ramię, biegnąc za Rickiem. – Ja pędzę za nim.

Po co w ogóle zawracam sobie tym głowę? – myślała. Ksiądz pewnie też nie żyje. Jak wszyscy w Tenajo. Boże, żeby tylko te psy przestały wyć.

Kiedy wpadła do kościoła, Rico stał nad duchownym.

– Odsuń się od niego, Rico.

Chłopak nawet nie drgnął.

Odepchnęła go i uklękła przy księdzu. Z ulgą zobaczyła, że jeszcze żyje, choć z trudem chwyta powietrze.

– Uderzyłeś go? Rico pokręcił głową.

– Przynieś wody.

Rico nawet się nie ruszył.

– Jazda – rozkazała surowo.

Odwrócił się niechętnie i ruszył do kropielnicy przy drzwiach. Bess wątpiła, czy woda cokolwiek tu pomoże, ale przynajmniej na razie Rico oddalił się od duchownego.

– Ojcze Juanie, może ksiądz mówić? Musimy się dowiedzieć, co tu się stało. Nie wie ksiądz, czy jeszcze ktoś ocalał?

– Źródło… Źródło…

Czy to znaczy, że zostali otruci? Może Emily słusznie odgadła, że woda musi być skażona.

– Co się stało? Co zabiło tych wszystkich ludzi?

– Źródło…

– Niech sczeźnie. – Rico stanął przy Bess.

– Gdzie woda?

Wbił wzrok w twarz księdza.

– To bez znaczenia. I tak jej nie potrzebuje.

Spojrzała na duchownego.

Rico miał rację. Starzec nie żył.

– Jaka jest najbliższa miejscowość?

– Besamaro. Pięćdziesiąt parę kilometrów.

– Jedź do Besamaro i zadzwoń do stacji epidemiologicznej. Powiedz, że mamy tu problemy. Staraj się jak najmniej kontaktować z ludźmi, bo może się okazać, że jesteś zarażony.

Rico nie odrywał wzroku od księdza, twarz wykrzywiała mu furia.

– Zabił moją matkę. To przez niego i jego ględzenie o świętości ubóstwa i pokory.

Gniewnie kopnął skarbonkę z ofiarami na biednych, stojącą przy nieboszczyku. Potoczyła się przez kościół, lądując pod ławką.

– Cieszę się, że umarł.

– Ty też możesz umrzeć, jeśli nie ściągniesz pomocy – powiedziała Bess. – Jesteś młody. Chcesz umrzeć, Rico?

To do niego przemówiło.

– Nie, pojadę do Besamaro.

Wyszedł z kościoła, a po chwili do Bess dobiegł hałas zapuszczanego silnika.

Pewnie nie powinna go wysyłać. Może rozprzestrzenić zakażenie. Ale co jej pozostaje? Sami sobie nie poradzą z tym koszmarem. Kapłan leżał z otwartymi oczami, jakby się w nią wpatrywał. Śmierć. Tyle grozy i śmierci. Otrząsnęła się i wstała. Musi wracać do Emily. Siostra może jej potrzebować.

Żeby szukać kolejnych trupów. Nie, szukają żywych. Musi o tym pamiętać. Możliwe, że w tym mieście upiorów został jeszcze ktoś żywy. Kiedy stanęła na najwyższym stopniu, słońce właśnie zachodziło czerwone jak krew. Czerwone jak śmierć.

Osunęła się na stopień, objęta się ciasno ramionami. Czuła przenikliwy chłód, nie potrafiła zapanować nad drżeniem. Teraz wróci do Emily. Ale podaruje sobie tę jedną chwilę. Potrzebuje czasu, żeby się przygotować na czekającą ją noc i mieć tyle siły co siostra. Czy te psy nie przestaną skowyczeć?

Danzar.

Ale to nie był Danzar. A jeśli tak?

Martwi. Miasto odcięte od świata. Pierwsze, co zrobili partyzanci w Danzarze, to uszkodzili linie telefoniczne.

Ale Tenajo nie leży w rozdartej wojną Chorwacji, to meksykańska wioska, gdzie diabeł mówi dobranoc. Nikt nie ma powodów jej niszczyć, a czy były powody, by zniszczyć Danzar?

Przestań. Wszystko to twoje wyrafinowanie, nie możesz tego robić.

W takim razie kto? A jeśli te podejrzenia okażą się prawdą? Ma się odwrócić plecami i odejść? Może parę zdjęć…

Na wszelki wypadek.

Wolno wstała i wyjęła z futerału aparat. Natychmiast poczuła przypływ pewności siebie, świadomość spełnienia właściwego uczynku. Tylko parę zdjęć i wraca do Emily.

Na wszelki wypadek.

Kobieta przy fontannie, wpatrująca się w nią interesującymi martwymi oczami.

Ostrość.

Migawka Następne.

Barrnan w kafejce.

Ostrość.

Migawka.

Staruszka zwinięta w kłębek przy krzewie różanym w swoim ogrodzie.

Martwa. Tyle śmierci.

Czy nadal robiła zdjęcia? Tak, migawka pstrykała jakby z własnej woli.

Bess chciała przestać. Nie mogła.

O Boże, dwóch chłopczyków leżących w hamaku. Wyglądali, jakby spali.

Z trudem dowlokła się do ściany budynku i zwymiotowała. Oparła się o nią, przytuliła zimny policzek do nagrzanej cegły. Ciało przeszywały fale dreszczy.

To tylko wrażenie, że cały świat nie żyje. Ona żyje. Emily żyje. Trzymaj się tej prawdy, mówiła sobie.

Pójdzie do siostry i pomoże jej. Będzie udawać równie silną i odważną jak Emily.

Za nic jej nie okaże, jak strasznie się boi.

Nie zastała Emily w domu matki Rica.

Nie, to oczywiste, że nie poczekała na Bess. Ruszyła dalej robić, co do niej należy. Żadnej słabości. Żadnego wahania. Bess wyszła na ulicę. Było już ciemno.

– Emily!

Cisza.

Przeszła jedną przecznicę, drugą.

– Emily!

Psy skowyczały. Czy jeden z nich należał do chłopczyka ze sklepu? Nie myśl o nim. Łatwiej to znieść, jeśli nie widzi się w nich nieżyjących konkretnych osób. Przekonała się o tym dzięki Danzarowi.

– Emily!

Gdzie ona się podziała? Bess nagle ogarnęła panika. A jeśli siostra zachorowała? Jeśli właśnie leży nieprzytomna w którymś z tych domów, nie mogąc wezwać pomocy?

– Emily!

– Tu jestem.

Emily wynurzyła się z budynku dwa domy dalej.

– Znalazłam kogoś.

Ulga niczym fala zalała Bess. Podbiegła do siostry.

– Nic ci nie jest?

– Oczywiście, że nic – ucięła Emily niecierpliwie. – Znalazłam niemowlę. Wszyscy w domu umarli, tylko ono przeżyło. Chodź.

Bess ruszyła za nią.

– Dlaczego niemowlę przeżyło?

Emily pokręciła głową na znak, że nie wie.

– Ja tylko się cieszę, że w ogóle komuś się to udało. – Zaprowadziła Bess do łóżeczka osłoniętego moskitierą. – Jeśli choroba roznosi się przez powietrze, mogła dziecko uratować siatka.

Niemowlę okazało się pulchną dziewczynką, która nie skończyła jeszcze roku; miała kręcone czarne włoski i malutkie złote kolczyki w uszach. Leżała z zamkniętymi powiekami, ale oddychała równo i głęboko.

– Jesteś pewna, że jej to nie dopadło?

– Tak przypuszczam. Obudziła się przed chwilą i uśmiechnęła do mnie. Śliczna, prawda?

– Tak.

Śliczna, słodka, a do tego cudownie żywa.

– Pomyślałam, że dobrze ci zrobi, jeśli ją zobaczysz – odezwała się cicho Emily.

– Rzeczywiście, Bess. – Z trudem przełknęła ślinę.

Stały tak przez dłuższy czas, patrząc na dziecko.

– Przepraszam – powiedziała Bess. – Nie powinnam była cię tu sprowadzać. Nawet mi przez myśl nie przeszło…

– To nie twoja wina. To ja na tobie wymusiłam, żebyś mnie wzięła. Bess nie mogła oderwać wzroku od małej.

– I jak ją utrzymamy przy życiu?

– Zabierzemy dziewczynkę stąd. – Emily ściągnęła brwi. – Wolę jej nie dotykać, póki się nie odkażę. Bóg jeden wie, co na sobie nosimy.

– Może powinnyśmy wziąć gorący prysznic? Albo wygotować ubrania?

– Woda może być zakażona. – Emily wzruszyła ramionami. – Ale chyba nie mamy wyjścia.

– Posłałam Rica do najbliższego miasta, żeby powiadomił stację epidemiologiczną.

– Trochę to potrwa, nim skompletują załogę i dotrą do nas. Nie chcę tu zostawać i czekać.

Podobnie i Bess. Wolałabym rozbić obóz na wierzchołku wulkanu niż nocować w Tenajo, pomyślała.

– Ile czasu ci zajmie odkażenie tego, co masz na sobie?

– Czterdzieści minut.

– Wyszukaj dla mnie jakieś ubranie i też je wygotuj. Wrócę.

– A ty dokąd się wybierasz?

– Nie skończyłyśmy poszukiwań. Może ktoś jeszcze ocalał.

– Zostały tylko trzy przecznice. Nikłe prawdopodobieństwo.

– Dzieci nie znają się na prawdopodobieństwie. Może właśnie dlatego ta malutka przeżyła.

Emily się uśmiechnęła.

– Brak logiki. Pamiętaj, wróć za czterdzieści minut. Chcę stąd zabrać Josie.

– Josie?

– Musimy ją jakoś nazywać.

Zaczęła zdejmować koszulę.

Bess wyszła z domu i przygotowała się na najgorsze. Zapewne nie znajdzie niczego z wyjątkiem kolejnych ciał. Chyba że trafi na drugą Josie… Nie myśl o tym. Po prostu rób, co do ciebie należy. Zacisnęła dłonie w pięści i ruszyła ulicą.

Żadnej więcej Josie.

Tylko śmierć. I wycie psów.

Stanęła na ganku ostatniego domu i głęboko zaczerpnęła tchu.

Właśnie wtedy zobaczyła sznur świateł zdążających w ich kierunku ze wzgórza.

Samochody? Nie, pojazdy były za duże. Czyli ciężarówki, w dodatku jadące bardzo szybko. Lada chwila tu dotrą.

Dzięki Bogu.

Widocznie Rico się do kogoś dostał. Ale czy upłynęło wystarczająco wiele czasu, by Rico skontaktował się z odpowiednimi władzami i by zmobilizowano pomoc? Nikła szansa.

Obok Bess przemknęły z rykiem trzy ciężarówki, kierując się w stronę placu. Przeszył ją lodowaty strach. W Danzarze też były wojskowe ciężarówki.

Zachowuje się jak paranoiczka. To może być pomoc. Albo…

Emily. Musi dotrzeć do Emily.

Sfrunęła niemal ze schodów, popędziła do furtki, potem wypadła na ulicę.

Emily podniosła wzrok na siostrę wbiegającą do środka.

– Co się stało? Słyszałam…

– Zabieraj się stąd. Musisz uciekać. – Rzuciła się do łóżeczka i zerwała moskitierę. Josie uśmiechnęła się do niej promiennie. – Weź ją ze sobą.

– Co ty, u licha, wygadujesz?

– Przyjechały wojskowe ciężarówki. Ale jest za wcześnie na pomoc. – Chwyciła dziecko i owinęła je w kocyk. – Pomoc nie mogła dotrzeć tak szybko.

– Nie wolno ci dotykać…

– Więc ty ją weź. Uciekaj. Tych ciężarówek nie powinno tu jeszcze być.

– Skąd wiesz? Może to…

– Coś tu nie gra. Nie pasuje mi to. – Wcisnęła niemowlę Emily. – Uciekaj. Wyjdźcie tylnymi drzwiami i pędźcie do wzgórz. Ja pobiegnę na plac rozejrzeć się w sytuacji. Jeśli wszystko będzie dobrze, wrócę po was.

– Oszalałaś? Nie zostawię cię tu.

– Musisz uciekać. Musisz zabrać Josie. To tylko niemowlę. Jest bezradna. A jeśli… Mogliby jej zrobić krzywdę, Emily.

Emily spojrzała na małą, którą trzymała w ramionach.

– Nikt by jej nie skrzywdził.

– Nieprawda. Mogliby. – Łzy płynęły jej po policzkach. – Nie wiesz, co… Och, na Boga, uciekaj stąd.

– To chodź z nami.

– Nie, ktoś musi sprawdzić, co jest grane.

– W takim razie ja to zrobię. – Emily ruszyła do drzwi.

– Nie! – Bess chwyciła siostrę za ramiona. – Posłuchaj. Jesteś lekarką. Masz własne dziecko. A co ja wiem o niemowlętach? Logika nakazuje, żebyś to właśnie ty… – Emily kręciła głową. – Nie wystawiaj Josie na niebezpieczeństwo, dlatego że chcesz mnie chronić. Nie pozwolę ci na to, Emily. – Przepchnęła się do drzwi. – Nie bądź głupia. Rób, co ci każę. Wrócę po ciebie, gdy już będzie po niebezpieczeństwie.

Czuła na sobie zdumione spojrzenie siostry.

– Bess!

– I nie waż się za mną iść. Uciekaj! – Pobiegła do placu.

Nie idź za mną, modliła się w duchu. Biegnij, Emily. Ucieknij przed niebezpieczeństwem, Emily.

Z wojskowych ciężarówek wysypywali się mężczyźni. Ubrani w białe kombinezony odkażające i kaski, błyszczeli w ciemnościach niczym zjawy. Jeden szedł do fontanny. Inni się rozproszyli, zaglądając do budynków przy placu. Jeden stał w milczeniu przy ciężarówce, obserwując.

Głęboko zaczerpnęła oddechu. Może jednak wszystko jest w porządku.

– Spóźniliście się! – krzyknęła, biegnąc w ich stronę. – Prawie wszyscy zginęli. Wszyscy… – Mężczyzna, który podszedł do fontanny, nalewał czegoś do wody. – Co pan wyprawia? Już za późno na…

Mężczyzna przy ciężarówce odwrócił się w jej stronę.

Zachłysnęła się powietrzem, gdy reflektory oświetliły jego twarz za przezroczystą maską. Instynktownie odwróciła się na pięcie, chcąc uciekać.

Na jej ramię opadła dłoń w rękawiczce.

– Masz rację, już za późno.

Ostatnie, co zobaczyła, to jego pięść zbliżającą się do jej twarzy.

3.

Białe ściany.

Silny zapach środka dezynfekującego. Ten zapach, który wciskał się w nozdrza Bess, gdy się ocknęła w szpitalu po Danzarze.

Nic.

Ogarnęła ją panika. Raptownie otworzyła oczy.

– Niech się pani nie boi.

Uśmiechał się do niej mężczyzna. Koło czterdziestki, śniada cera, indiańskie rysy, garbaty nos, lekka siwizna na skroniach. Nigdy go przedtem nie widziała.

– Nie może się pani gwałtownie poruszać – uspokajał. – Jest pani bardzo chora. Nie wiemy, czy gorączka już ustąpiła.

– Gorączka?

Czyżby był lekarzem? Miał na sobie wojskowy mundur. Na piersi rzędy odznaczeń.

– Kim pan jest?

Skłonił się lekko.

– Pułkownik Rafael Esteban. Zlecono mi zajęcie się tym nieszczęśliwym wypadkiem w Tenajo.

Tenajo.

Jezu najłaskawszy, Tenajo.

To, co tam się wydarzyło, określa mianem nieszczęśliwego wypadku? Cóż za eufemizm.

– Gdzie jestem?

– W San Andreas. W maleńkim szpitaliku wojskowym.

– Od jak dawna tutaj przebywam?

– Od dwóch dni. Została tu pani przywieziona natychmiast, gdy moi ludzie znaleźli panią w Tenajo.

– Pańscy ludzie?

Przypomniała sobie. Zimne, błękitne oczy, wydatne kości policzkowe i twarz: brzydka, twarda, bezwzględna.

– Uderzył mnie.

– Kaldak jest zdyscyplinowany. Biegła pani do niego, bał się, że go pani zarazi.

Nie bał się. I uciekała od niego, a nie biegła w jego kierunku.

– Nie byłam chora. Uderzył mnie i straciłam przytomność.

– Tak, dopiero gdy pani się ocknęła, zdał sobie sprawę, że jest pani chora. Krzyczała pani, nie można była nad panią zapanować. Musiał zrobić pani zastrzyk i przywiózł panią tutaj. Nie pamięta pani?

– Oczywiście, że nie pamiętam. Bo nic takiego się nie stało. I jeśli twierdził, że byłam chora, kłamał.

Pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Mówię panu, że z premedytacją mnie zaatakował. I czym miałabym go zarazić? Co się stało w Tenajo?

– Cholera. Wyjątkowo złośliwy szczep.

– Jest pan pewny? Emily twierdziła, że objawy nie… – Ogarnęło ją przerażenie. – Emily. Gdzie moja siostra? Czy ona też jest chora?

– Tak. Nie radzi sobie tak dobrze jak pani, ale proszę się nie martwić. Wkrótce wróci do zdrowia.

– Chcę ją zobaczyć.

– To niemożliwe – powiedział łagodnie. – Jest pani za bardzo chora.

– Nie jestem chora. Czuję się doskonale. – Kłamała. W głowie jej się kręciło, miała miękkie nogi. – I chcę zobaczyć siostrę.

– Jutro albo pojutrze. – Zawiesił głos. – A na razie chciałbym panią prosić o wielką przysługę. Zapewne potrafi pani sobie wyobrazić, jaka panika by wybuchła, gdyby wieść o tym, co się wydarzyło w Tenajo, rozeszła się, nim zakończymy dochodzenie.

Nie wierzyła własnym uszom.

– Czy ja dobrze rozumiem? Chcecie zatuszować całą sprawę?

– Ależ oczywiście, że nie – zaprzeczył z oburzeniem. – Potrzebujemy tylko nieco czasu. Pobrano próbki wody i przekazano stacji sanitarno-epidemiologicznej. Natychmiast po otrzymaniu wyników będziemy mogli podjąć stosowne kroki.

Rzeczywiście, był w tym jakiś sens. Kręgi rządowe i wojskowe często zajmowały się opanowywaniem zarazy. Prośba Estebana nie jest taka znowu niezwykła. I może ona faktycznie jest chora, stąd to paranoidalne zachowanie.

Ale Esteban twierdził, jakoby pobierali próbki wody. Tymczasem ona widziała, jak coś wlewano do fontanny. A jeśli rząd meksykański doprowadził do skażenia środowiska i teraz stara się to zatrzeć?

– Czego właściwie ode mnie chcecie?

Uśmiechnął się.

– Nic wielkiego. Cierpliwości i zachowania milczenia przez kilka najbliższych dni.

– No dobrze. Chcę się widzieć z siostrą.

– Za parę dni.

– Chcę się z nią widzieć teraz.

– Niechże pani będzie rozsądna. Obie jesteście jeszcze zbyt chore. Mimo narastającego niepokoju starała się myśleć logicznie. Fakt, że nie pozwalał jej się spotkać z Emily, może oznaczać dwie rzeczy. Albo Emily uciekła z Josie, albo została zatrzymana.

– Chcę porozmawiać z przedstawicielem ambasady amerykańskiej.

Parsknął niezadowolony.

– Chyba nie zdaje sobie pani sprawy ze swego stanu. Jest pani bardzo chora i nie może przyjmować odwiedzin.

– Nie jestem chora i żądam spotkania z przedstawicielem ambasady amerykańskiej.

– W swoim czasie. Naprawdę musi pani zachować cierpliwość. – Skierował się do drzwi i przywołał kogoś ruchem ręki. – A teraz pora na zastrzyk.

– Zastrzyk?

– Potrzebny pani odpoczynek. Sen cudownie leczy. Zesztywniała, gdy do pokoju weszła pielęgniarka w białym fartuchu i ze strzykawką do zastrzyków podskórnych w ręce.

– Nie muszę spać. Dopiero co się obudziłam.

– Ale sen przynosi mądrość – odparł Esteban.

– Nie potrzebuję…

Poderwała się, gdy igła ukłuła ją w prawe ramię.

Następne dwadzieścia cztery godziny pamiętała jak przez mgłę. Budziła się, zasypiała. Znowu się budziła. Czasem w pokoju siedział Esteban, przyglądając jej się. Czasem była sama. Emily? Gdzie zniknęła Emily? Musi się do… Znowu strzykawka. I mrok.

Pochylał się nad nią Esteban… Tym razem nie sam.

Ta surowa twarz, niebieskie oczy spoglądające na nią beznamiętnie – znała je. Kaldak. Człowiek z Tenajo. Ten, który ją uderzył. Esteban twierdził, że to zdyscyplinowany żołnierz, ale kłamał. On nie zniósłby żadnej dyscypliny.

– Dłużej już nie możesz zwlekać – odezwał się Kaldak. – To świadek.

– Nie śpiesz się tak. Mamy jeszcze trochę czasu. Habinowi nie odpowiada pomysł usunięcia amerykańskiego obywatela. Mogę poczekać. – Esteban uśmiechnął się do Bess. – A, już nie śpimy? Jak się pani czuje?

Język jej skołowaciał, ale udało jej się wydusić:

– Skurwiel.

Uśmiech zniknął mu z twarzy.

– Właściwie to fakt, ale jakże to niemiłe z pani strony głośno o tym przypominać. Może i masz rację, Kaldak. Rozpieszczałem Habina.

– Emily… Muszę zobaczyć Emily.

– Wykluczone. Tłumaczyłem, że jest chora. Choć ona zachowuje się o wiele uprzejmiej i jest znacznie chętniejsza do współpracy.

– Oszust. Jej… tu… nie… ma. Uciekła…

Wzruszył ramionami.

– Skoro to pani bardziej odpowiada… Chodźmy, Kaldak.

Odeszli. Znowu zaczęła spadać na nią ciemność.

Musi ją pokonać. Musi myśleć.

Wcześniejsza rozmowa Estebana z Kaldakiem coś znaczyła.

Usunięcie amerykańskiego obywatela.

Oni ją zabiją. Kaldak chciał to zrobić natychmiast, ale Habin sprzeciwiał się…

Co za Habin? Zresztą to bez znaczenia. Jedynie Esteban i Kaldak stanowią zagrożenie.

Czego była świadkiem? Zatuszowania afery?

To właściwie też bez znaczenia. Ważne, żeby przeżyć. I żeby Emily przeżyła.

Esteban nie chce jej dopuścić do Emily, czyli widać uciekła. Dobry Boże, oby rzeczywiście tak było.

A może Esteban już jej szuka? Ona musi się dostać do Emily, ostrzec ją, chronić…

Lecz jest taka słaba. Nawet nie może ruszyć ręką.

Ale nie chora. Esteban kłamał. Boli ją szczęka w miejscu, gdzie wylądował cios Kaldaka, na ramieniu widać plaster zakrywający ślady po ukłuciach. Gdyby tylko zapanowała nad lekami usypiającymi, byłaby silna jak zawsze.

Walcz z lekami.

Myśl. Planuj.

Musi być jakieś wyjście.

Słońce już prawie zachodziło, gdy Esteban wrócił do jej pokoju. Szybko zamknęła oczy.

– Niestety, musisz się obudzić, Bess. Nie pogniewasz się, jeśli będę cię tak nazywał? Stałaś mi się ogromnie bliska.

Nie otworzyła oczu. Potrząsnął nią. Wolno uchyliła powieki. Uśmiechnął się.

– Od razu lepiej. Te prochy są takie denerwujące, prawda? Wiem, że musisz się czuć okropnie. Pamiętasz, kim jestem?

– Łąjdus – szepnęła.

– Udam, że nie słyszałem, jako że czas, który przyjdzie nam wspólnie spędzić, szybko się zbliża ku końcowi, a nie chciałbym się rozstawać w goryczy. Potrzebuję paru informacji. Musieliśmy zachować wyjątkową ostrożność w korzystaniu z naszych stałych źródeł i Kaldak nie doszukał się właściwie niczego istotnego na twój temat. Usiłowałem wytłumaczyć mojemu wspólnikowi, Habinowi, że nie ma potrzeby prowadzenia tak drobiazgowych badań, ale jego zdaniem, nie należy podejmować żadnych kroków bez całkowitej pewności. – Delikatnie musnął jej policzek. – A za nic bym nie chciał podpaść Habinowi.

Najchętniej ugryzłaby go w rękę. Wystarczyłoby obrócić głowę, żeby do niej dosięgnąć. Nie, to na nic. Coś innego zakładał jej plan.

– Nie pogniewasz się, jeśli zadam ci parę pytań? – ciągnął. – A później znowu będziesz mogła sobie pospać.

Milczała. Ściągnął brwi.

– Bess?

– Kiedy będę mogła… zobaczyć siostrę?

Jego czoło się wygładziło.

– Och, tylko tyle? Kiedy powiesz mi wszystko, czego muszę się dowiedzieć.

Gadka-szmatka.

– Obiecujesz?

– Oczywiście – zapewnił. – Więc przyjechałaś tu robić zdjęcia dla czasopisma turystycznego?

Skinęła głową.

– Kto cię zatrudnił?

Był już prawie na niej. W ten sposób ona nie zyska tak potrzebnej szansy. Esteban bez trudu by ją przygniótł. Cofnij się o kilka kroków, błagała go w duchu.

– John Pindry.

– Znałaś go wcześniej?

– Parę lat temu zrobiłam dla niego fotoreportaż o San Francisco. – Specjalnie mówiła bełkotliwie. – Czy już mogę zobaczyć?…

– Jeszcze nie. Powiedz coś o swojej rodzinie.

– Emily.

– Rodzice?

– Nie żyją.

– Od dawna?

– Od paru lat. – Udała ziewnięcie. – Spać mi się chce…

– Już niedługo. Grzeczna z ciebie dziewczynka. Odsunął się od łóżka i podszedł do okna. Tak.

– Żadnego męża? Innych bliskich krewnych?

Starał się sprawdzić, czy jakiś członek rodziny nie przysporzy mu problemów. – Nie.

– Biedactwo. Musisz być ogromnie samotna. Współlokatorka?

– Nie. Nigdy nie zatrzymuję się na tyle długo w Stanach, by z kimś dzielić mieszkanie.

Musi uważać. To brzmiało zbyt logicznie.

– Dużo podróżujesz?

Nadal stał plecami do niej. Zarozumiały sukinsyn. Myśli, że jest za słaba, by stanowić jakiekolwiek zagrożenie.

– Na tym polega moja praca.

– A kto…

Metalowy basen wylądował mu na głowie. Osunął się na kolana.

– Drań!

Skoczyła mu na plecy i poprawiła. Upadł na podłogę, siadła na nim okrakiem. Jeszcze raz uderzyła. Z głowy sączyła mu się krew. Bess miała nadzieję, że zmiażdżyła mu czaszkę.

– Kto jest twoim najbliższym krewnym, ty podstępna…

Czyjaś ręka zacisnęła się wokół jej piersi i poderwała ją z pleców Estebana. Kaldak. Szarpała się jak szalona.

– Nie walcz ze mną.

Jeszcze czego. Chciałby. Z całej siły kopnęła go w goleń.

– Przestań.

– Puść mnie.

Esteban się poruszył. Więc jednak go nie zabiła. Przerażona, usiłowała się wyrwać Kaldakowi. Zaklął pod nosem i powiódł ręką ku jej szyi, za lewe ucho. Mrok.

Ocknęła się parę minut później. Leżała przywiązana do łóżka.

Serce tak jej waliło, że z trudem oddychała. Szarpnęła się. Na nic. Pasy mocno ją trzymały.

Kaldak pomagał Estebanowi się dźwignąć. Krew płynęła pułkownikowi po skroni, chwiał się. Ze zdumieniem patrzył na basen na podłodze.

– Chodź – powiedział Kaldak. – Zabandażuję ci to. Esteban mierzył wzrokiem Bess.

– Suka rąbnęła mnie tym przeklętym basenem.

Ze strachu ścisnął jej się żołądek. Nigdy przedtem nie widziała u nikogo takiej nienawiści.

– Później ją ukarzesz – uspokajał Kaldak. – Krwawisz.

– Zabiję ją.

– Nie teraz. I tak poświęciłeś jej już zbyt wiele uwagi. – Prowadził zwierzchnika do drzwi. – Przywiązałem ją. Nigdzie się nie ruszy. Później się nią zajmiemy.

Później.

Esteban ją zabije. Co do tego Bess nie miała cienia wątpliwości. Upokorzyła go i dlatego zapłaci za to życiem.

Esteban wyrwał się Kaldakowi i rzucił się do Bess.

– Puta. Dziwka. – Zamachnął się i uderzył ją w twarz. – Myślałaś, że uda ci się mnie zabić? Co ty wiesz…

– Wiem, że jesteś mięczakiem i tchórzem, który bije bezbronne kobiety.

W głowie jej huczało od ciosu, ale słowa same się wyrwały. Zresztą dlaczego nie? Nie ma nic do stracenia.

– Wiem, że jesteś skończonym głupcem. Emily cię przechytrzy. Ucieknie stąd i udowodni wszystkim, jaki z ciebie dupek.

Uderzył ją jeszcze raz, mocniej. Mierzyła go wzrokiem.

Pochylił się nad łóżkiem, tak nisko, że czuła na twarzy jego oddech i widziała mocz z nocnika, który spływał mu po policzkach.

– Więc masz swoją siostrę za taką mądralę?

– Ty nigdy nie będziesz nawet w połowie tak mądry jak…

– Naprawdę myślałaś, że udało jej się zbiec z Tenajo?

Bess ogarnęło przerażenie.

– Schwytaliśmy ją wkrótce po tym, jak Kaldak cię przywiózł. Cały czas była tu, w San Andreas.

– Kłamiesz. Uciekła.

– Nie. – Przyglądał się jej spod zmrużonych powiek, sycąc się jej strachem i niepewnością. - Jest tutaj.

To nie może być prawda.

– Udowodnij. Chcę ją zobaczyć. Pokręcił głową przecząco.

– Więc kłamiesz.

– Jej widok tylko by ci przysporzył bólu. To takie nieprzyjemne miejsce.

– Gdzie?

– Cztery piętra niżej, w piwnicy. – Usta wykrzywiły mu się w mściwym uśmieszku. – Leży w szufladzie w naszej kostnicy. A ty wkrótce do niej dołączysz.

Wyszedł z pokoju.

Leżała zdruzgotana.

Emily nie żyje.

Nie wiedziała, czy to prawda. Temu sadyście sprawiało przyjemność ranienie jej i była pewna, że okłamał ją także w innych sprawach. Dlaczego miałaby uwierzyć w to, co powiedział o Emily?

Ale mógł mówić prawdę. Jeśli Emily naprawdę nie żyje…

Leży w szufladzie w naszej kostnicy.

Ten przerażający obraz był niczym nóż obracający się w sercu.

To nieprawda. Po prostu chciał ją zranić.

Emily może żyć.

Paznokcie boleśnie wbiły jej się w dłonie, gdy zacisnęła pięści.

Cztery piętra niżej, w piwnicy. Leży w szufladzie w naszej kostnicy.

– Czy to prawda? – spytał Kaldak, przemywając rany na głowie Estebana. – Czy Corelli tam leży?

Esteban zignorował jego pytanie.

– Zatłukę tę cholerną Grady. Już po niej. Mam gdzieś Habina.

– Jak sobie życzysz.

– Teraz.

Kaldak skinął głową.

– Ale nie tutaj. Nikt nie może tego łączyć z tobą. Całego personelu szpitala nie masz w kieszeni, a przełożona widziała, jak wychodzimy z jej izolatki.

Estebanowi dudniło w głowie z wściekłości, bólu… i upokorzenia. Czuł się bezsilny, niczym w dzieciństwie, nim odkrył, jak łatwo zdoła odmienić swe życie.

– Chcę, żeby konała powoli, i mam zamiar się temu przyglądać. Wykończę ją własnymi rękami.

– W takim razie lepiej poczekajmy. Chyba, że potrafisz załatwić wyjazd z San Andreas.

– Nie, musimy zostać przynajmniej jeden dzień. Spodziewałem się, że sprawy będą szły o wiele szybciej, ale ciągle jeszcze prowadzimy badania. Zbyt wielu ludzi zmarło w różnym czasie. Może coś jest nie tak.

Kaldak wrzucił szmatkę do zlewu.

– W takim razie załatwmy tę Grady od razu, żebyś mógł się skoncentrować na ważniejszych sprawach. Nawet jeśli ktoś nabierze podejrzeń, to pewnie i tak nie będzie miało znaczenia. Przesadziłem z ostrożnością.

Będzie miało znaczenie, uświadomił sobie Esteban z rozdrażnieniem. Nie może pozwolić, by weszło mu teraz w paradę jakieś śledztwo. Jego wahanie zniknęło po następnych słowach Kaldaka.

– Jeśli chcesz, żebym się nią zajął, powiedz tylko, w jaki sposób mam to zrobić. Znam najróżniejsze sposoby. Niekoniecznie szybkie.

On też ma na nią chrapkę, pomyślał Esteban.

– Zabierz ją stąd. Niech się po prostu ulotni.

Kaldak skinął głową.

– Ale chcę usłyszeć wszystko w najdrobniejszych szczegółach. I żeby długo się męczyła.

– Będzie się męczyła. – Kaldak się uśmiechnął. – Obiecuję.

4.

Do końca wieczoru nikt nawet nie zajrzał do Bess. Cierpiała katusze, leżąc tak związana i bezsilna; w jej głowie raz po raz odbijały się echem słowa Estebana.

Ale przecież nie jest bezsilna. Żyje, może myśleć. Przecież musi być coś, co mogłaby zrobić. Jeśli go namówi, żeby ją rozwiązał, znajdzie broń, choćby miał się nią okazać kolejny basen.

Wykluczone. Nigdy jej nie rozwiąże. Po co, skoro została przeznaczona do likwidacji? Po prostu się nad nią znęca…

Drzwi się otworzyły. W progu stanął mężczyzna, olbrzymia, mroczna sylwetka, rysująca się na tle ostrego światła z korytarza. Trzymał w ręku torbę. Nie Esteban. Nie oddziałowa. Nie widziała twarzy, ale wiedziała, kto to.

Kaldak.

Zamknął drzwi i podszedł do niej. Stanął na tyle blisko, by mogła zobaczyć jego twarz. Widok okazał się równie mało przyjemny, jak przy pierwszym spotkaniu w Tenajo. Dlaczego ta twarz tak ją przeraża? Wszak to tylko ciało i krew jak każde inne. Może dlatego, że wygląda jak wykuta z granitu. Może za sprawą takich, a nie innych rysów? Niezależnie od powodu, Bess nie potrafiła oderwać od niej wzroku, a im bardziej się przyglądała, tym większą grozę twarz w niej budziła.

– Wiesz, po co tu jestem?

– Domyślam się. – Próbowała zapanować nad głosem. – Przysłał cię Esteban, żebyś za niego wykonał brudną robotę.

– Esteban przysłał mnie, żebym cię zabił. Otworzyła usta do krzyku, ale zasłonił je ręką.

– Nie powiedziałem, że to zrobię. Wbiła mu zęby w dłoń.

– Chryste.

Szarpnął rękę.

Poczuła w ustach smak krwi i znowu je otworzyłaby krzyknąć. Tym razem uderzył ją w twarz. Pokój wokół niej zawirował.

– Mogłem cię tak uderzyć, że straciłabyś przytomność – oświadczył brutalnie. – A oszczędziłem cię tylko dlatego, żeby nie musieć cię nieść. Dość już narobiłaś kłopotów.

Jak przez mgłę uświadomiła sobie, że Kaldak rozpina pasy. Dlaczego…

Rozsunął suwak torby i wyjmował z niej dżinsy, koszulę, tenisówki, ciskając je na łóżko.

– Żadnych rozrób. Wszystko ma pójść gładko. Ubieraj się. Wolno usiadła.

– Co robisz?

– Wyciągam cię stąd.

– Dlaczego?

– Chcesz stąd wyjść, czy mam cię znowu przywiązać do łóżka?

– Po prostu chciałam się dowiedzieć, dlaczego muszę iść z człowiekiem, który dopiero co dał mi w twarz.

– Bo nie masz wyboru. To bez znaczenia, czy mi ufasz, czy nie. A jeśli znów narobisz kłopotów, zostawię cię w rowie.

Pocieszające, pomyślała z goryczą. Ale musiała mu przyznać rację: nie miała wyboru. Teraz znajdowała się w o niebo lepszej sytuacji niż przed paroma minutami. Sięgnęła po dżinsy.

– Odwróć się.

– Żebym dostał nocnikiem w łeb?

Jakby czytał w jej myślach. Trudno. Zaczęła wkładać dżinsy. Była tak osłabiona, że z trudem stała.

– Dlaczego uważasz, że uda ci się mnie stąd wyciągnąć?

– Esteban nie życzy sobie tutaj żadnego niewygodnego zgonu. Obiecałem, że zajmę się tobą gdzieś z dala od tego miejsca.

– Co z moją siostrą? Twierdził, że ją zabił. – Podniosła ku niemu wzrok, wstrzymując dech. – Zabił?

– Nie wiem.

– Musisz wiedzieć. Pracujesz dla Estebana. Byłeś w Tenajo.

Wzruszył ramionami.

– Esteban wyznaje zasadę: niech nie wie lewica, co czyni prawica. Każdemu rzuca po strzępku informacji, żeby nikt nie stworzył sobie obrazu całości. Wiedziałem o tobie, bo sam cię przywiozłem.

Nie widziałem twojej siostry, co nie znaczy, że nie schwytano jej później.

Walczyła z rozpaczą i przerażeniem. Kaldak też może kłamać. Zdjęła nocną bieliznę i sięgnęła po koszulę.

– A co z Josie?

– Z kim?

– Było tam niemowlę, dziewczynka. Ocalała.

– Jest tutaj. Przywieziono ją wiele godzin po tobie. Patrzyła na niego w napięciu.

– Gdzie jest? Jeszcze żyje? Skinął głową.

– Trzy sale dalej. Esteban wielokrotnie do niej zaglądał.

Jej radość błyskawicznie zmieniła się w strach. Emily za nic nie porzuciłaby dziecka.

– Czyli Emily musiała być razem z nią. Pokręcił głową.

– Nie zostawiłaby Josie.

– Nie przywieziono jej z dzieckiem. Pośpiesz się.

– Co z ciebie za jeden?

– Kaldak.

– Tyle wiem. Kim… Dlaczego chcesz mi pomóc?

– Zawadzasz mi. Po prostu usuwam cię z drogi.

Słowa padły z tak zimną obojętnością, że przeszył ją dreszcz.

– I niby ot, tak nas stąd wypuszczą? Esteban aż tak ci ufa?

– Wcale mi nie ufa. Ale wie, że skutecznie działam.

Nie trzeba być Einsteinem, żeby odgadnąć, jakie to umiejętności tak doskonale opanował Kaldak. Zapięła koszulę i wsunęła stopy w tenisówki.

– W takim razie powinien z tobą rozmawiać o Emily.

– Nie, wcale.

– Twierdził, że nie żyje.

– Więc może nie żyć.

– Na pewno wiesz…

– Wynosimy się stąd. – Ruszył do drzwi. – Buzia na kłódkę i trzymać się mnie.

Ani drgnęła.

– Wolisz tu zostać i czekać na Estebana?

Jak powiedział wcześniej: nie miała wyjścia. Będzie mu ustępować, póki nie znajdzie sposobu, by uciec.

Zamrugała, gdy znaleźli się na jasno oświetlonym korytarzu. Minęła północ i na korytarzach było pusto. Trzy pielęgniarki siedziały w swojej dyżurce przy windach.

– Nie zatrzymają nas? – szepnęła.

– Już je uprzedziłem, że Esteban chce cię zabrać. Nie będą protestować.

Bess nie mieściło się w głowie, że za parę minut może się znaleźć poza szpitalem.

Spojrzała w głąb korytarza. Zaledwie trzy sale od Josie. Parę metrów, a mimo to myśl o przemierzeniu tej odległości budziła w niej śmiertelny lęk.

– Poczekaj.

– Zaraz, chwila – syknął przez zaciśnięte zęby, chwytając ją za łokieć. – Idziemy.

– Myślisz, że nie chcę iść? – odparła z furią. – Ale nie zostawię Josie. Skoro możesz wyciągnąć mnie, to wyciągniesz także i ją.

– Nie mogę ryzykować…

– Bez niej się nie ruszę.

Szybko poszła w stronę sali Josie i ku jej zaskoczeniu Kaldak podążył za nią.

Otworzyła drzwi. W pokoju panował mrok, ale dostrzegła zarys łóżeczka.

Kaldak zamknął drzwi i zapalił światło.

Bess głośno wciągnęła powietrze.

Głęboko uśpiona Josie była podłączona do kroplówki i wyglądała o wiele za blado.

– Twierdziłeś, że nic jej nie jest – szepnęła Bess.

– Bo nie jest. – Odłączył kroplówkę. – Esteban nie życzył sobie, by personel się nią zajmował, więc ostrzegł, że zapadła na zakaźną chorobę. Nie chciał, żeby ktoś się do niej przywiązał.

Najwyraźniej Kaldakowi to nie groziło.

– Więc szprycuje ją zastrzykami i kroplówkami. Spójrz na nią. Sukinsyn ją zaćpał.

– Dobrze. Może uda nam się ją stąd wyciągnąć i przy okazji nie zaliczyć kulki w łeb. Czekaj tu. Zaraz wracam.

Wybiegł i po chwili pojawił się z powrotem z torbą, w której wcześniej przyniósł ubrania. – Daj mi ją.

– Ja to zrobię.

Ostrożnie przełożyła niemowlę do torby, wpychając też trochę pieluch i koc. Torba z trudem się zapinała.

– Musimy zasuwać?

– Tak. – Już ciągnął za suwak. – Idziemy.

– A jeśli zabraknie jej powietrza…

– Jazda.

Wypchnął ją z pomieszczenia na korytarz. Niósł torbę, jakby nic nie ważyła, nawet lekko nią machał.

– Ruszaj prosto do windy. Nawet nie patrz na pielęgniarki. Dzieją się tu rzeczy, które budzą w nich niepokój, więc źle się czują w mojej obecności. Pewnie będą się starały udawać, że mnie nie widzą.

Miał rację. Kiedy Kaldak mijał kontuar, nagle coś ogromnie je zainteresowało. Ledwo znaleźli się w windzie i drzwi się zasunęły, Bess nieco odsunęła zamek błyskawiczny.

– Żeby się nie udusiła.

Kaldak pokręcił głową, ale nie zareagował. Nacisnął guzik parteru.

– Przed wejściem stoi mój dżip. Mogą nas sprawdzić przy wyjeździe, ale mam kartę i dopilnowałem, żeby strażnicy wiedzieli, kim jestem. Powinno pójść gładko.

Gładko. Już wcześniej użył tego słowa. Lubił porządek i sprawną organizację.

Drzwi się rozsunęły. Kaldak ujął ją za łokieć, popychając w stronę pustego holu. Minęli schody przeciwpożarowe. Wyszli na dwór i wsiedli do wozu.

Cztery piętra niżej.

Nie żyje.

Kaldak uruchomił silnik.

Nie!

Bess wyskoczyła z wozu.

– Jeszcze nie mogę jechać. Muszę się dostać do kostnicy. Powiedział, że moja siostra tam leży.

– O nie, nie zaczynaj. – Zacisnął rękę na jej ramieniu. – Nigdzie się nie ruszysz, wyjeżdżamy stąd.

– Najpierw muszę się upewnić, czy mnie nie oszukał.

– Jeszcze czego. Kostnica to newralgiczny punkt, do tego strzeżony.

– Nie rozumiesz? Muszę wiedzieć.

Wyszarpnęła się, wróciła do środka i pobiegła do schodów przeciwpożarowych.

Pędząc po betonowych stopniach, usłyszała za sobą przekleństwo. Pchnęła drzwi do piwnicy. Za załomem na końcu korytarza, przed podwójnymi drzwiami kostnicy, stał żołnierz. Podniósł karabin.

Kaldak odepchnął Bess i rzucił się na ziemię, do kolan strażnika. Strażnik osunął się na posadzkę, Kaldak usiadł mu na plecach. Uderzył go kantem dłoni i żołnierz stracił przytomność.

Kaldak zmierzył Bess wściekłym spojrzeniem.

– Bodajby cię piekło pochłonęło.

Był zły. Sprawy przestały się układać tak gładko, jak sobie tego życzył.

– Muszę wiedzieć. Wstała i ruszyła do drzwi.

– Czekaj.

Wyprostował się i odepchnął ją na bok. Wszedł pierwszy. Zza stołu wyskoczył patykowaty mężczyzna w białym kitlu. – Co z was za jedni? Nikomu nie wolno…

– Zamknij się – rozkazał Kaldak. – Na podłogę.

– Nie wol…

Dłoń Kaldaka wylądowała na jego szyi przy barku i mężczyzna padł na brzuch.

– Idziemy – powiedział Kaldak, kierując się do drzwi obok stolika. – Skończmy z tym i wynosimy się.

Podążyła za nim do pomieszczenia pełnego nierdzewnej stali i przeszklonych szafek z instrumentami. Tutaj dokonywano sekcji. Bess przeszył zimny dreszcz.

– Żadnych ciał. Możemy wracać? Przełknęła ślinę, żeby usunąć gulę w gardle.

– Powiedział, że Emily jest… w szufladzie.

Wolno skierowała się do białych metalowych drzwi w głębi prosektorium.

Kaldak dopadł ich przed nią. Pchnął je.

W ścianie w głębi pomieszczenia zobaczyła dwie szuflady lodówki. Głęboko zaczerpnąwszy tchu, zmusiła się, by do nich podejść.

– Tylko dwie. Dobrze. Przynajmniej nie zmitrężymy czasu. – Kaldak zatrzymał się przy szufladzie z lewej strony. – Chyba powinnaś wiedzieć, że Esteban otrzymał dziś rano wynik sekcji zwłok.

Zatrzymała wzrok na jego twarzy.

– Twierdziłeś, że nie wiesz, czy…

– Nie wiem, kogo dotyczyły. Nie zadaję Estebanowi pytań. – Jego twarz była wyprana z uczuć. – Widziałaś kiedyś ciało po sekcji?

Pokręciła głową.

– Nieprzyjemny widok. Nie chcę, żebyś mi tu zemdlała i żebym potem musiał cię stąd wynosić.

Za nic, to by zburzyło jego plany. Ujął uchwyt szuflady.

– Ja zajrzę. Zatrzymała go.

– Nie ufam ci.

Wzruszył ramionami i odsunął się.

– Jak sobie życzysz.

Jeszcze raz głęboko zaczerpnęła tchu i sięgnęła po uchwyt. Szuflada łatwo się wysunęła.

Pusto.

Ogarnęła ją ulga. Zasunęła szufladę i podeszła do drugiej.

Boże, spraw, żeby ta też była pusta, modliła się żarliwie. Czuła na sobie wzrok Kaldaka, gdy sięgała do uchwytu.

Oby tamto okazało się kłamstwem.

Błagam…

Szuflada wysunęła się równie lekko jak pierwsza.

Ale nie była pusta.

W żołądku Bess się zagotowało i błyskawicznie odwróciła się od lodówki. Ledwo zdążyła do umywalki w pomieszczeniu obok, nim zwymiotowała.

– Ostrzegałem cię, że to niepiękny widok. – Kaldak stał przy niej, przytrzymywał ją w pasie. – Gdybyś mnie posłuchała, nie musiałabyś…

– Zamknij się.

– To była twoja siostra? Pokręciła głową przecząco.

– Rico.

– Przewodnik.

– Posłałam go do najbliższego miasta, żeby powiadomił stację sanitarno-epidemiologiczną. Kiedy zjawiły się ciężarówki, sądziłam, że mu się udało… Przez myśl mi nie przeszło, że coś mogło mu się stać. Wyjeżdżając z Tenajo, nie był chory. – Odwróciła się twarzą do Kaldaka. – Co mu się stało? To ty go?…

– Nie ruszałem go. Nawet nie wiedziałem, że go przechwycili.

– Mówię ci, że nie był chory – powtórzyła z mocą. – Tak samo jak ja.

– Minęły dwa dni. Jeśli zachorował po wyjeździe z Tenajo, mógł umrzeć w ciągu sześciu godzin od wystąpienia pierwszych objawów.

– Tak szybko? – szepnęła.

– Nawet szybciej, jeśli nie był silny i zdrowy. Był silny. Silny, młody, pełen życia. Wzdrygnęła się na wspomnienie tego Rica, którego zobaczyła w chłodni.

– Nie wiem, czy ci wierzyć.

– Guzik mnie to obchodzi – odparł beznamiętnie. – Ale najprawdopodobniej padł ofiarą zarazy. Inaczej nie byłoby powodów do robienia sekcji. – Odwrócił się od niej. – Opłucz twarz. Masz wyglądać normalnie, kiedy będziemy mijać kontrolę.

Posłusznie odkręciła wodę i zaczęła ochlapywać twarz.

– Otwórz drzwi.

Kaldak wlókł przez prosektorium strażnika z zewnątrz.

– Co robisz?

– Nie chcę, żeby go od razu znaleźli.

Ramieniem pchnął drzwi i pociągnął strażnika do chłodni.

– Nie żyje? Przytaknął.

– Musiałeś go zabić?

– Nie, ale to pewniejszy sposób. – Wyciągnął pustą szufladę, ułożył w niej strażnika i zatrzasnął. – Martwi nie wchodzą w paradę.

Zimny, spokojny, pozbawiony emocji.

– A co z tym drugim?

– Żyje. Związałem go i wsadziłem do schowka na szczotki w korytarzu.

– Dlaczego jego nie zabiłeś?

Wzruszył ramionami.

– To tylko wystraszony mięczak. Nie stanowi zagrożenia. – Wziął ręcznik leżący przy umywalce. – Nie ruszaj się.

– Co ty wy… – Ręcznikiem tarł jej lewy policzek. Odepchnęła jego rękę i cofnęła się. – Przestań.

Rzucił jej ręcznik.

– Potrzyj drugi. Potrzebujesz kolorków. Jesteś za blada. Wszystko musi wyglądać normalnie, wszystko musi iść gładko. Kto by się przejmował trupem wepchniętym do szuflady. Kto by się przejmował Rikiem, którego życie zgasło jak płomyk.

– Rób, co ci mówię. Spadamy stąd. Zostawiłem twoją Josie w wozie. Mogła się obudzić i zacząć płakać.

Josie. Tak, musi myśleć o Josie.

Potarła prawy policzek ręcznikiem, potem rzuciła go na stolik.

Kaldak podniósł ręcznik i schludnie odwiesił na miejsce.

– Ruszamy.

Po paru minutach wrócili do dżipa i dotarli do budki wartowniczej przy wysokiej bramie, zamykającej wyjazd ze szpitala.

– Nie odzywaj się ani słowem.

Kaldak wychylił się, tak że światło latarki, z którą wynurzył się strażnik, padało wyłącznie na jego twarz.

– Otwierajcie bramę.

Strażnik się zawahał.

– Na co czekacie? Znacie mnie – ciągnął Kaldak. – Otwierać bramę.

Wartownik niespokojnie zerknął na Bess i torbę u jej stóp.

– Nie otrzymałem instrukcji, że mam wypuścić kobietę.

– Więc teraz je otrzymujecie. Otwierać bramę. – Uśmiechnął się. – Mam zresztą lepszy pomysł: zadzwońcie do Estebana. Oczywiście, pułkownik bardzo nie lubi, gdy się go wyrywa ze snu. Prawie tak samo jak ja, gdy się mnie zatrzymuje w drodze.

Strażnik pośpiesznie się odsunął i nacisnął dźwignię, otwierając bramę.

Kaldak wcisnął gaz i dżip wyrwał się naprzód. Wrota za nimi się zamknęły.

– Zadzwoni do Estebana? – spytała Bess, sięgając po torbę. Otworzyła suwak i wzięła Josie w ramiona. Dziewczynka ciągle jeszcze mocno spała.

– Niewykluczone. – Silniej wcisnął pedał gazu. – Choć Estebana nie zdziwi, że cię zabrałem. Chciał, żebym czysto załatwił sprawę. Ale bomba wybuchnie, kiedy zobaczą, że nie ma małej, a w kostnicy znajdą strażnika.

Przeszył ją zimny dreszcz. W jej ucieczce niewiele było elementów czystych, gładkich i łatwych. A ona, skończona idiotka, właśnie podróżuje z mordercą.

– Dokąd jedziemy?

Zerknął na nią i odsłonił zęby w uśmiechu.

– Przerażona? Doskonale. Więc siedź i myśl sobie o tym. W tej chwili najchętniej skręciłbym ci kark. Z tego zabitego strażnika jeszcze jakoś bym się wyłgał, ale oczywiście musiałaś zabrać smarkulę, co?

– Owszem, musiałam.

Z niepojętych przyczyn jego złość sprawiła, że strach nieco ustąpił. Po zimnej precyzji, z jaką zabił strażnika, wątpiła, czy groźby stanowiły element jego modus operandi. Gdyby zamierzał ją zabić, po prostu by to zrobił. Przynajmniej taką miała nadzieję.

– Dokąd jedziemy? – powtórzyła.

– Jak najdalej od San Andreas. A teraz śpij. Obudzę cię, gdy dotrzemy na miejsce.

– Sądzisz, że zaufałabym ci na tyle, żeby zasnąć? Właśnie powiedziałeś, że skręcisz mi kark.

– To taka przelotna koncepcja. A ty uznałaś, że nie mówię poważnie, prawda?

Za dobrze w niej czytał. Zaczynała bardziej się obawiać jego spostrzegawczości niż brutalnej siły.

– Uważam, że jesteś zdolny do wszystkiego.

– Tak, to prawda. Więc zamknij się i nie prowokuj mnie.

– Dlaczego mi pomogłeś w ucieczce?

Zacisnął ręce na kierownicy.

– Zawrę z tobą ugodę. Jeśli zamkniesz tę przeklętą gębę i dasz mi pomyśleć, odpowiem ci na pytania, gdy dotrzemy na miejsce.

– To znaczy gdzie?

– Do Tenajo.

Popatrzyła na niego zdumiona.

– Jedziemy do Tenajo? Dlaczego?

– Kiedy będziemy na miejscu.

– Teraz.

– Boże, ależ ty jesteś uparta. – Odwrócił się i popatrzył jej prosto w oczy. – Sądziłem, że będziesz chciała tam wrócić. Ostatni raz widziałaś swoją siostrę w Tenajo.

– Przecież nie może jej tam być.

– Może przynajmniej zostawiła dla ciebie wiadomość. Masz inny pomysł, gdzie jej szukać?

– Zacznę od ciebie. Co wiesz o Emily?

– Jeśli się nie zamkniesz, zaknebluję cię i do samego Tenajo będziesz cicho.

Nie groził. Mówił poważnie.

– Jak daleko jest do Tenajo?

– Trzy godziny.

Powoli umościła się w fotelu i mocniej przytuliła ciepłe ciałko Josie. Za trzy godziny znajdzie się z powrotem w Tenajo. Ta świadomość otoczyła ją niczym czarna chmura. Trzymaj się. Wszystko będzie dobrze. Przestań dygotać.

Czy psy przestały skowyczeć?

Dotarli do wzgórza, z którego rozciągał się widok na Tenajo. W tym samym miejscu Rico zatrzymał się tamtego dnia. Żadnych świateł. Żadnego ruchu. Żadnych odgłosów.

– Co się stało z psami?

– Wczoraj była tu ekipa sanitarna. Wyłapali wszystkie zwierzęta i wzięli na obserwację, żeby się upewnić, czy nie są nosicielami. Kiedy krewni zmarłych zostaną powiadomieni o śmierci ich bliskich, będą mogli wziąć zwierzaki. – Uśmiechnął się cynicznie. – To jeden z tych prawdziwie ludzkich gestów, które przysparzają politykom elektoratu.

– Więc rodzin jeszcze nie powiadomiono?

Kaldak wzruszył ramionami.

– Całe miasteczko zmiecione z powierzchni ziemi to nie przelewki. Rząd chce dysponować faktami, nim cokolwiek przekaże do wiadomości publicznej.

– Mają zamiar zatuszować sprawę.

– Niewykluczone.

– Co chcą ukryć? Wyciek nuklearny? – Nie.

– To nie była cholera.

– Nie, ale tak napiszą w oficjalnym raporcie.

– Jak mogli… – Przypomniała sobie mężczyznę, który wlewał coś do fontanny. – Sam skaziłeś wodę.

Przytaknął.

– Skoro nie chodzi o wyciek, to co właściwie wydarzyło się w Tenajo?

– Nie chcesz szukać siostry?

Znowu uderzył w tę strunę, żeby skutecznie odwrócić jej uwagę. Sprytne. Bardzo sprytne. Z minuty na minutę coraz bardziej upewniała się, że za tą przerażającą twarzą kryje się wyjątkowa inteligencja.

– Dlaczego wróciłeś?

– Gdzie mam cię wysadzić?

– Trzeci dom po prawej.

Tam, gdzie Emily znalazła Josie. Maleńką dziewczynkę, która przeżyła – wbrew wszystkiemu. Bess mocniej przytuliła ją do siebie.

– Czy ktoś jeszcze ocalał? Kaldak pokręcił głową.

– Tylko ty.

– Chodzi mi o mieszkańców miasteczka oprócz Josie.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Zatrzymał samochód.

– Gdy skończysz poszukiwania, przyjdź na plac. Tam się spotkamy. Wysiadła.

– Nie boisz się, że ucieknę?

– To bez znaczenia. I tak bym cię znalazł.

Niezachwiana pewność, brzmiąca w jego głosie, wyprowadziła ją z równowagi. Poczuła przypływ strachu, nad którym próbowała zapanować.

– Dlaczego tu jesteś? Czego szukasz?

– Pieniędzy.

Spojrzała na niego zdumiona.

– Pieniędzy?

– Jeśli jakieś znajdziesz, nie waż się ich ruszać. Należą do mnie.

5.

Emily nie było w budynku. Ale zostały ślady jej obecności. Na kuchni stał olbrzymi gar z wodą, na stole zaś jej torba lekarska.

Emily nigdy się z nią nie rozstawała. Dlaczego jej nie wzięła? Może nie chciała się dodatkowo obciążać. Może po prostu wepchnęła do kieszeni najpotrzebniejsze rzeczy.

Bess ostrożnie ułożyła Josie na kanapie, podeszła do stołu, otworzyła torbę. Wszystko starannie zapakowane, chyba niczego nie brak.

Ale Emily zawsze była schludna, a Bess nie wiedziała, co siostra właściwie nosi w torbie.

Podeszła do łóżeczka. Ono też wyglądało tak samo. Moskitiera nadal była rozchylona, tak jak wtedy, gdy Bess wyjęła malutką z łóżeczka i podała Emily.

Sprawdziła następny pokój, w którym zostały raniące serce ślady po jego mieszkańcach. Drewniany krzyż nad łóżkiem. Zdjęcia uśmiechniętych starszych państwa na szafce nocnej. Dziadkowie Josie? Czy oni też nie żyją?

Przestań. Przyszłaś tu w określonym celu. Zaczęła się rozglądać. Żadnej kartki. Żadnych innych śladów obecności Emily. Ogarnęło ją rozczarowanie. Ostrzegała samą siebie, żeby niczego nie oczekiwać, ale mimo to żywiła złudną nadzieję, że Emily jest jeszcze w Tenajo. Nie, widocznie wzięła Josie i uciekła, tak jak ją zaklinała Bess.

Ale Esteban miał Josie. A mogło do tego dojść tylko w jeden sposób: Emily została przez niego schwytana i zabita.

Albo też zrobił to Kaldak. Znała go krótko, ale już zdążyła się przekonać, że jest zdolny do wszystkiego.

Nie, nie dopuści do świadomości faktu, że Emily zginęła. Na samą myśl o tym ogarniała ją panika. Emily uciekła.

Z drugiego pokoju dobiegł płacz. Josie wreszcie się obudziła. Bess uklękła przy kanapie. Dziewczynka otworzyła duże ciemne oczy i teraz się uśmiechała.

– Cześć – szepnęła Bess. – Znowu się spotykamy. I co ja mam z tobą zrobić?

Josie zagruchała do niej.

Pogładziła policzek niemowlęcia. Nie ma nic miększego, bardziej jedwabistego niż skóra dziecka.

– Gdzie zgubiłaś Emily? Z nią byłoby ci o wiele przyjemniej. Bez porównania lepiej ode mnie zna się na dzieciach. Ja jestem niedouczoną amatorką.

Josie wyciągnęła rączkę, chwyciła kosmyk włosów Bess i pociągnęła. Bess roześmiała się cicho.

– Ale co tam, jakoś się dogadamy. Tylko musimy się zastanowić, co zrobić.

Przewinęła Josie i poszła się rozejrzeć za jedzeniem. W jednej z szafek znalazła kilka zamkniętych słoików z pokarmem dla niemowląt. Otworzyła ten z mielonym mięsem i wepchnęła w Josie połowę zawartości, nim dziewczynka zaczęła się bawić jedzeniem.

– Żadnych wygłupów – oświadczyła surowo Bess. – Mamy tu poważne sprawy.

Wzięła Josie na ręce i wyniosła na ganek. Popatrzyła w stronę gór. Czy Emily jest gdzieś wśród tych wzgórz, próbując dotrzeć na wybrzeże?

Boże drogi, oby tak było.

Kusiło ją, żeby pobiec w tamtym kierunku. A właściwie czemu nie? Ma dobrą orientację w terenie i pewne doświadczenie w poruszaniu się po nieznanej, surowej okolicy. Trzy lata temu utknęła w Afganistanie i jakoś dotarła do granicy z Pakistanem. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że dostałaby się do wybrzeża.

I tak bym cię znalazł.

Tylko spróbuj, Kaldak.

Josie zapiszczała i Bess rozluźniła uścisk, który mimowolnie wzmocniła. Nie, nie czas na ucieczkę. Samotna wspinaczka po górach to co innego niż wleczenie ze sobą niemowlęcia przez dzikie okolice. Musi postępować odpowiedzialnie, a nie kierować się impulsami.

Poczeka, przekona się. Kaldak może nie wiedzieć, gdzie zniknęła Emily, ale znacznie lepiej niż ona orientuje się, co się wydarzyło w Tenajo.

Zeszła z ganku i ruszyła w stronę placyku. Kiedy dotarła do fontanny, z kafejki wynurzył się Kaldak z błyszczącą metalową skrzynką.

– Szybko się uwinęłaś – powiedział.

– Nie ma jej tam. Wiedziałeś o tym.

– Raczej przypuszczałem. Podobnie jak ty. – Zerknął na Josie. – Obudziła się. Jak się czuje?

– Dobrze. Nakarmiłam ją, przewinęłam, czegóż więcej jej potrzeba do szczęścia?

– Nie marnowałaś czasu. – Zawiesił głos. – Znalazłaś jakieś pieniądze?

– Nie – oburzyła się. – Nie szukałam.

– Ja też nie znalazłem. – Skierował się do sklepu. – Poczekaj.

Ograbić zmarłych. Jest gorszy, niż przypuszczała.

Kiedy parę minut potem wyszedł ze sklepu, marszczył brwi. Najwyraźniej nic nie znalazł. Świetnie.

– Wszelkie znalezione tu pieniądze należą do krewnych tych biedaków.

Pokręcił głową.

– Należą do mnie.

Teraz szedł po stopniach do kościoła. Ruszyła za nim.

– Na Boga, co ty wyprawiasz? Toż to kościół.

– Ksiądz nie żyje, prawda?

– Tak. I to usprawiedliwia okradanie domu Bożego?

– Znalazłaś go? Skinęła głową.

– Gdzie? Wskazała miejsce.

– Niedaleko skrzynki z ofiarami na ubogich.

– Jakiej skrzynki? Wzruszyła ramionami.

– Leżała obok niego. Rico ją kopnął.

Wzrokiem przeszukiwał kościół, wreszcie zatrzymał spojrzenie na drugiej ławce. Bess z niedowierzaniem przyglądała się, jak podchodzi, wyciąga spod ławki kasetkę i podnosi wieko.

– Trafione – powiedział cicho.

Przysunęła się i zajrzała do środka. Zobaczyła fioletowo-lila banknoty o wartości dwudziestu pesos.

– Znalazłeś to, czego szukałeś – odezwała się zimno. – Możemy już wyjść.

Otworzył metalową walizkę.

– Odsuń się o parę kroków.

Usłuchała i przypatrywała się, jak przesypuje zawartość skrzynki z ofiarami do walizki. Jego twarz nie była już wyprana z uczuć, malowała się na niej dzika satysfakcja. Suma znaleziona w skrzynce musiała być znacząca, skoro tak podnieciła człowieka pokroju Kaldaka.

– Ruszamy.

Wziął walizkę i skierował się do wyjścia. Ruszyła za nim.

– Po co ci te pieniądze?

– Żebym nie musiał wracać do San Andreas i ryzykować, że dostanę kulę w łeb.

– Tej forsy nie jest znowu tak dużo. Nie ustawi cię na całe życie.

Nie odpowiedział.

– Wsiadaj do dżipa. Ja jeszcze się rozejrzę i zaraz wracam. Musimy się stąd wynosić. I tak za długo tu zmitrężyliśmy.

Nawet nie drgnęła.

– Dokąd jedziemy?

– W góry. Esteban zostawił tutaj swoich wywiadowców. Na pewno nas wypatrzyli. Musimy się wyrwać z miasteczka.

– Nigdzie się nie ruszę, póki mi nie powiesz, co tu jest grane.

– Nie wiem, ile ci mogę powiedzieć.

– Na razie nie powiedziałeś mi nic.

– Najprawdopodobniej i tak więcej, niż powinienem.

– Dla mojego dobra?

– Nie, dla swojego.

– Oczywiście, jak mogłam w ogóle pomyśleć inaczej?

– Nie powinnaś. I tak zrobiłem dla ciebie więcej, niż powinienem. Dupek ze mnie. Mogłem to lepiej rozegrać. – Skierował się do sklepu. – Teraz tylko trzeba ratować, co się da.

– Czy pieniądze mają w tym pomóc?

– Wsiadaj do wozu.

Przeszył ją lodowaty dreszcz. Ratowanie tego, co się da, może oznaczać naprawienie stosunków z Estebanem poprzez zabicie jej i Josie. Dlaczego ma mu ufać? To morderca i hiena cmentarna.

Ale komu innemu zaufać?

Sobie. Nikomu, tylko sobie. Każdy inny wybór może się okazać fatalny w skutkach.

Wykręciła się na pięcie i ruszyła w drugą stronę.

– Muszę wrócić do domu Josie, wziąć dla niej pieluchy i jedzenie. Stamtąd nas zabierzesz.

Czuła na sobie jego wzrok, ale oparta się pokusie, by się obejrzeć. Za bardzo pachniałoby to próbą ucieczki.

Zwiała.

Cholera.

Kaldak wyszedł z domu Josie i wskoczył do dżipa. Ma nad nim najwyżej dziesięć minut przewagi; porusza się pieszo, w dodatku z dzieckiem. Powinien bez trudu ją wytropić. Szlag by to trafił, sytuacja i bez tego jest ciężka, a jeszcze będzie musiał się użerać z tą krnąbrną babą.

Ale skoro tak to ma wyglądać, trudno. Za nic nie pozwoli, żeby mu się wymknęła.

Kaldak i kobieta znajdowali się na wzgórzach wokół Tenajo, ale się rozdzielili.

Esteban odwiesił słuchawkę, oparł się o wezgłowie i zadumał nad doniesieniami. Ostatnie ruchy Kaldaka prowadziły do bardzo niepokojących wniosków. Czyżby był z CIA? Niewykluczone. A jeśli tak, to ile wiedział? Co wykrył tutaj, a co w Libii?

Znowu sięgnął po telefon i zadzwonił do Habina.

– Mamy pewne problemy – powiedział. – Człowiek, którego nam przysłałeś, zniknął.

– Kaldak?

– Zabił jednego z moich strażników i zabrał ze szpitala tę Grady. Habin zaklął siarczyście.

– Jak mogłeś do tego dopuścić?

– To ty mi przysłałeś Kaldaka. Zakładałem, że można mu ufać. Co o nim wiesz?

– Pojawił się w Iraku z doskonałymi rekomendacjami od Mabry, a podczas pobytu u mnie zachowywał się bez zarzutu.

– A mimo to przy pierwszej nadarzającej się okazji wepchnąłeś mi go na kark.

– Nie dlatego, że mu nie ufałem. To jakbym ucinał sobie nos, żeby zrobić na złość swojej twarzy.

– O tak, twój wróżbita.

– Kpisz sobie ze mnie? – spytał Habin.

Esteban natychmiast się wycofał. Nie pora na zatargi z Habinem.

– Zwykła uwaga. Co Kaldak wie o twoich celach?

– Nic. Otrzymał zadanie i wywiązał się z niego.

Ten kretyn pewnie by nawet nie zauważył, gdyby Kaldak wszystko odkrył.

– Musimy się dowiedzieć czegoś więcej o Kaldaku.

– A jeśli nie jest z CIA?

– To się odezwie.

– Należało od razu zabić tę Grady. Utrzymywanie jej przy życiu było niebezpieczne.

Habin zapomniał, że on też wahał się, czy należy ją zabić. Ale Esteban wolał się nie kłócić.

– Ten błąd można naprawić. Jeszcze nie opuścili kraju. Jakąś godzinę temu widziano ich w Tenajo.

– To czego jeszcze ze mną gadasz? Ruszaj za nimi!

– Taki mam zamiar. Nie przejmuj się, zajmę się sprawą.

– Obyś się nie omylił. Jeśli nie naprawisz tej wołającej o pomstę do nieba partaniny, potrafię się obejść bez ciebie.

– Naprawię. Ty za to postaraj się zebrać jak najszczegółowsze informacje o Kaldaku. To nasze największe zmartwienie.

Esteban z grzeczności odczekał, aż Habin pierwszy odłoży słuchawkę. Trudno okazywać uprzejmość dupkom, ale nauczył się dyscypliny i panowania nad sobą, których oni nigdy nie osiągną. Będzie szczęśliwy, gdy wreszcie przestanie ich potrzebować. Jego plany są już prawie dopięte na ostatni guzik. Potrzebuje tylko pionka do uruchomienia pierwszej fazy projektu, a lada dzień powinien zadzwonić Morrisey z wiadomością, gdzie się znajduje stosowne narzędzie. Po prostu musi się zdobyć na jeszcze odrobinę cierpliwości.

– Perez! – zawołał.

W drzwiach pojawił się sierżant Perez.

– Każ podstawić mój wóz. Jadę do Tenajo.

Perez skinął głową i zniknął.

Nie był tak bystry jak Galvez, ale milczał, okazywał posłuszeństwo, a przy tym nie miał w sobie wścibstwa i pazerności, które sprawiły, że Galvez stał się niebezpieczny. Dobrze przynajmniej, że Kaldak uporał się z tym problemem. Szkoda, że sam teraz stanowił znacznie większy.

Chociaż odnalezienie jego i kobiety nie potrwa dłużej niż dwa dni. A wtedy Kaldak zniknie. Na samą myśl o tym Estebana ogarnęło podniecenie i niecierpliwość.

Gdzie jesteś, Kaldak?

Nagle Esteban zobaczył przed sobą Bess Grady. Oczywiście, ta suka musi umrzeć. To absolutnie konieczne, ale przecież to tylko kobieta. A kobiety tak łatwo się zabija.

Po raz kolejny wpadli na jej trop.

Bess otarła pot z oczu i zeszła ze ścieżki. Głaz był śliski, ale nie został na nim ślad stopy.

Z drugiej strony wzgórza słyszała nawoływania żołnierzy. Wkrótce dotrą na grań i ona znajdzie się w ich polu widzenia. Musi wcześniej znaleźć jakąś kryjówkę.

Była naprawdę przerażona. Drugiego dnia, gdy zgubiła Kaldaka, wydawało jej się, że już nic jej nie grozi, tymczasem pojawili się żołnierze. Czy to jego sprawka?

Josie zakwiliła w kocu, którym Bess się obwiązała.

– Ciii – uspokajała małą.

Nie mogła winić niemowlęcia. Dziewczynce tak samo jak jej dawało się we znaki gorąco, oprócz tego głód. Trzeciego dnia skończyło się jedzenie, a dziewczynka wypluwała prawie wszystkie jadalne owoce i jagody, które Bess znalazła na stoku.

Ale w tej chwili Josie nie może płakać. Nie teraz. Dla uciszenia dziecka Bess musiała się uciekać do środków uspokajających, zabranych z torby Emily. Dziś jednak pościg był tak intensywny, że nie miała czasu podać małej kolejnej porcji i lek prawie przestał działać.

Poślizgnęła się, upadła, dźwignęła na nogi i znowu upadła.

Przed nią rozciągał się zagajnik, uczepiony stromego zbocza.

Żołnierze zbliżali się do grani.

Jest już prawie przy zagajniku.

Boże, spraw, żeby zdołała się tam ukryć.

Dotarła do drzew.

Nic.

Świerki były cienkie, igliwie rzadkie. Nawet gdyby się wspięła na drzewo, bez trudu by ją wypatrzyli.

Przewrócony pień. Gałęzie rozpostarte na ziemi.

Rzuciła się tam, dała pod nie nura, jak szalona rozgarniając twardą ziemię, by się pod nią ukryć. Suche gałęzie zapewniały baldachim, ale wystarczy się zbliżyć, by ją pod nimi dostrzec. Albo usłyszeć, jeśli nie zapanuje nad chrapliwym oddechem.

Albo jeśli Josie się nie uciszy.

– Proszę, Josie. Błagam, maleńka.

Kwilenie dziewczynki stało się głośniejsze.

Żołnierze się zbliżali. Widać weszli do zagajnika. Rozmawiali.

Oby nie przerywali rozmowy. Może nie usłyszą Josie.

Umilkli.

Wstrzymała oddech.

Josie, dzięki Bogu, ucichła.

Nad nią poruszyło się drzewo.

Przygotowała się na najgorsze.

Nie, wchodzili na pień i przeskakiwali nad nim. Widziała ich nogi, gdy lądowali z drugiej strony.

Josie poruszyła się w zawiniątku.

Nie.

Żołnierze znowu wymieniali uwagi. Źle znosili upał i nie chcieli spędzać całego dnia na wspinaczce. Nie lubili Estebana. To sukinsyn.

Amen.

Josie znowu zakwiliła.

Serce Bess na chwilę przestało bić.

Ptak?

Perez obejrzał się i powiódł wzrokiem po zagajniku.

Pewnie powinni to sprawdzić. Kazano im iść za każdym tropem. Esteban byłby wściekły, gdyby zgubili kobietę. Posłał wszystkich, żeby przeszukiwali te pieprzone wzgórza. Nawet jego. Przejąwszy stanowisko Galveza, Perez wyobrażał sobie, że odziedziczył przyjemną robotę, tymczasem znowu poci się i klnie z innymi, prostymi żołnierzami.

– Widzisz coś? – spytał Jimenez.

Zagajnik tonął w głębokim cieniu. Perez niczego nie wypatrzył. Ale czy coś usłyszał?

Omal się nie przewrócił na tej cholernej, śliskiej skale, gdy zbiegali ze zbocza. Kostka do tej pory go boli. Pieprzyć Estebana. To był ptak.

– Musiałem złapać oddech. – Odwrócił się i podjął wędrówkę w dół zbocza. – Nic nie widzę.

Dziękuję, Panie Boże.

Bess poczuła, jak wszystkie mięśnie jej się rozluźniają, gdy uświadomiła sobie, że żołnierze nie usłyszeli Josie.

Opuścili zagajnik, teraz przeszukują wzgórze, czy nie ma tam śladów jej obecności.

Jeśli uda jej się tu dalej tkwić bez ruchu, jeśli uda się jej zmusić Josie do zachowania spokoju…

Może się im powiedzie.

Żołnierze już prawie zniknęli jej z oczu. Jeszcze chwila, a będzie mogła wstać i poszukać schronienia na noc.

A może lepiej nie ustawać w wędrówce? Ile dzieli ją od wybrzeża? Oddaliła się od Tenajo o dobre czterdzieści pięć kilometrów, czyli zostało jeszcze jakieś trzydzieści.

Trzydzieści kilometrów. Wydaje się to tak niewiele, gdy się je przemierza samochodem. Pieszo to cała wieczność. Niemożliwe, żeby…

Nie jest niemożliwe. Głupia wymówka, bo jest zmęczona. Nie ustąpi. Josie jej potrzebuje. Emily jej potrzebuje.

Dziecko znowu zakwiliło.

– Nie marudź, mała. Idziemy. – Ostrożnie wysunęła się spod drzewa. – Potrzebuję odrobiny pomocy. Zgoda?

Potrzebuje znacznie więcej niż odrobiny pomocy. Ale wykorzysta, co się da.

Zapadał zmrok. Za ciemno, żeby szukać śladów tej cholernej baby. A więc dzisiejszej nocy jeszcze nic jej nie grozi.

Esteban zacisnął pięści i wpatrywał się we wzgórza.

Cztery dni. Ci durnie szukają od czterech dni i ciągle jeszcze jej nie znaleźli. Kaldak zniknął bez śladu, ale żeby nie potrafili schwytać kobiety? Już niemal słyszał, jak się z nich naśmiewa.

Nie, za mocno dociskali Grady, żeby ją bawiło takie polowanie. Dziś po południu zauważyli na skałach krew.

Dlaczego się nie podda?

Czyjaś dłoń zasłoniła jej usta, Bess natychmiast się ocknęła. Ktoś na niej siedział. Pot. Piżmo. Mężczyzna… Żołdacy Estebana. Znaleźli grotę…

Przetoczyła się na bok i z całej siły zamachnęła się pięścią. Trafiła na ciało.

– Nie ruszaj się. Nic ci nie zrobię.

Kaldak!

Znowu uderzyła.

– Do cholery, chcę ci pomóc.

Z posłania, które Bess przygotowała pod ścianą groty, rozległ się przenikliwy płacz Josie. Kaldak znieruchomiał.

– Co, u licha?

Rozluźnił uścisk. Bess szarpnęła się w górę, potem na bok, zrzucając z siebie napastnika, i poderwała się na nogi.

Tylko nie zawal sprawy, powtarzała w duchu. Tylko nie zawal sprawy.

Obróciła się błyskawicznie, waląc dźwigającego się mężczyznę pięścią w brzuch. Chwyciła go za ramię i przerzuciła przez swój bark na ziemię.

Chwyciwszy Josie i biegnąc do wyjścia, usłyszała przekleństwo.

Kaldak podstawił jej nogę. Upadła na lewy bok, instynktownie osłaniając małą. Odepchnęła od siebie dziecko. Kolanem wycelowała prosto w krocze Kaldaka.

Stęknął z bólu, ale przewrócił ją na plecy i wskoczył na nią. Ręce zacisnął wokół jej szyi.

Zabije ją. O Boże, ona nie chce umierać. Z całej siły wbiła paznokcie w jego dłonie.

– Przestań – syknął przez zaciśnięte zęby. – Nie przywykłem do oporu. Mógłbym ci skręcić kark bez najmniejszego… – Głęboko zaczerpnął tchu i powoli rozluźnił uchwyt. – Posłuchaj, nie zamierzam cię skrzywdzić. Nie zamierzam skrzywdzić Josie. Staram się wam pomóc.

– Gadaj zdrów.

– Więc uciekaj. Zachowaj się jak idiotka. Za dzień, może dwa, Esteban cię dopadnie. Teraz znajduje się w obozie, niecałe sześć kilometrów stąd.

Zmierzyła go wzrokiem.

– Skąd wiesz, skoro z nim nie jesteś?

– Tropił cię. A ja jego. Jego łatwiej znaleźć niż ciebie. Pokręciła głową.

– Kiedy ci uciekłam, ściągnąłeś żołnierzy.

– Nie musiałem. Osiem godzin po twojej ucieczce z Tenajo przetrząsali te wzgórza. Gdybym się przyłączył do Estebana, to czybym teraz tu był?

Josie znowu się rozpłakała.

– Potrzebuje cię – powiedział Kaldak. – A nam potrzeba ciszy, ona nie może płakać. Puszczę cię, jeśli obiecasz, że mnie wysłuchasz.

– Zaufałbyś mi?

– Nie, ale uważam cię za inteligentną kobietę, która rozważy wszystkie za i przeciw. Mogę cię wyciągnąć z tych gór.

– Sama sobie poradzę.

– Możliwe. Ale nie wezwiesz śmigłowca, który by cię stąd zabrał. Chcesz przez kolejny tydzień uciekać przed Estebanem i ryzykować, że znów dopadnie Josie?

Znieruchomiała. Śmigłowiec.

– Zejdź ze mnie.

– Wysłuchasz mnie?

– Wysłucham.

Uwolnił ją od ciężaru swego ciała. Usiadła i wzięła Josie na ręce. Dziecko znowu płakało.

– Musi być cicho – powiedział Kaldak. – Wokół obozu krążą strażnicy.

Ostrzeżenie sprawiło, że podejrzliwość Bess nieco osłabła.

– A czego się spodziewasz? Wystraszyłeś ją. – Mocniej przytuliła niemowlę. – Zresztą jest głodna, a poza tym pewnie ma też mokro. – Sprawdziła pieluchę Josie. Wilgotna. – Skończyły mi się pieluchy. Uciekając z Tenajo, złapałam tylko parę, a potem nie miałam czasu ani warunków, żeby je wyprać. Masz coś, co by się nadawało?

– Może. Sprawdzę w plecaku. – Zrzucił bagaż z pleców. – Na to nie byłem przygotowany.

– Ani ja – odparła sucho.

Kaldak zaświecił wyjętą z plecaka latarkę.

– Zgaś – wystraszyła się. – Zobaczą.

Pokręcił głową.

– Nic się nie stanie. Jesteśmy wystarczająco głęboko w grocie. Odsunął metalową walizeczkę spoczywającą na dnie plecaka, wyciągnął białą koszulkę bawełnianą i rzucił ją Bess.

– Co powiesz na to?

– Musi wystarczyć. – Zerknęła na niego znad rozdzieranej koszulki. – Masz coś do jedzenia?

– Konserwy.

– Wyciągnij jedną i otwórz. Spróbuję nakarmić małą – Uklękła i przewinęła Josie. – Jak mnie tu znalazłeś?

– Tropiłem cię.

– Żołnierze też mnie tropili. Ale nie znaleźli.

– Dziś po południu prawie im się udało. W zagajniku.

Znieruchomiała.

– Skąd wiedziałeś?

– Śledziłem ich. Byłem prawie pewny, że trafili na właściwy trop.

– Nie widziałam cię w zagajniku.

– A ja ciebie tak.

– I znalazłeś mnie w tej grocie tak, że cię nie zauważyłam? Jakim cudem? Zwłaszcza że widziałam żołnierzy Estebana.

– Może jestem lepszy od nich – odrzekł po prostu.

– Dlaczego miałbyś być lepszy? To twój zawód?

– Czasem. Bywa, że w moim zawodzie przydają się talenty myśliwego. – Przyglądał się, jak Bess sadza sobie Josie na kolanach i zaczyna ją karmić. – Doskonale sobie z tym radzisz.

– Każdy umiałby nakarmić dziecko. Mów. Słucham.

– Niepotrzebnie ode mnie uciekałaś. Próbuję ci pomóc.

– Jeśli dobrze sobie przypominam, na zmianę albo mną dyrygowałeś, albo próbowałeś mnie zastraszyć. Byłam ci kulą u nogi.

– Co nie znaczyło, że nie uwolnię cię od Estebana i nie odstawię w bezpieczne miejsce. Od początku właśnie to zamierzałem uczynić.

Bacznie mu się przyjrzała. Nie potrafiła odczytać wyrazu jego twarzy, ale instynkt podpowiadał jej, że Kaldak mówi prawdę.

– Skąd miałam wiedzieć? Nie chciałeś ze mną rozmawiać.

Wzruszył ramionami.

– Popełniłem błąd. Liczyłem, że nie będę musiał. Ale teraz będę mówił.

– Co się wydarzyło w Tenajo?

– Na pewno chcesz wiedzieć?

– Nie bądź głupi. Jasne, że chcę – powiedziała z przejęciem. – Ale najpierw mnie posłuchaj. Mam gdzieś twoje przeklęte ratowanie tego, co się da. Chcę tylko wiedzieć, co się przydarzyło mnie i Emily w ubiegłym tygodniu. Mam do tego prawo. A teraz gadaj.

Przez chwilę milczał.

– Dobra. Pytaj. Odpowiem, jeśli będę mógł.

– Na co umarli ci ludzie?

– Nie jestem do końca pewny. Podejrzewam, że mogli paść ofiarą sztucznie wyprodukowanej choroby.

Wpatrywała się w niego zdumiona.

– Jakiś wirus, który się wymknął spod kontroli? Uśmiechnął się kpiąco.

– Ty ciągle uważasz, że to wypadek.

– Czyżbyś twierdził, że rząd meksykański specjalnie zaraził mieszkańców Tenajo tą chorobą?

– Rząd meksykański nie ma z tym nic wspólnego.

– Więc Esteban nie jest pułkownikiem meksykańskiego wojska?

– Korzystny zbieg okoliczności, zapewniający mu pewną dawkę władzy i swobody. Umożliwił mu również zgrabne zatuszowanie wyników doświadczenia.

– Doświadczenia?

– Musieli się upewnić, czy czynnik biologiczny zadziała. Tenajo stanowiło pole doświadczalne.

Chłopczyk leżący w sklepie na podłodze z rączką wysmarowaną czekoladą.

W oczach błysnęły jej łzy.

– Bodaj cię piekło pochłonęło.

– Nie wiedziałem – powiedział chrapliwie.

– Musiałeś. Pracowałeś dla niego.

– Wiedziałem, że w Tenajo coś się dzieje, ale aż do nocy, której to się stało, nie domyślałem się, o co może chodzić. Od kilku miesięcy w okolicach miasteczka zdarzały się wypadki niezbyt poważnych zachorowań. Nic wielkiego. Przypuszczam, że Esteban wypróbowywał zabawkę. Sądziłem, że tu będzie to samo… Esteban nikomu nie… – Urwał w pół zdania. – Nie wiedziałem.

– Dlaczego… – usiłowała zapanować nad głosem. – Dlaczego mieliby coś takiego robić?

– Kiedy przeprowadza się próbę na ograniczonym terenie, to znaczy, że zamierza się ją później powtórzyć na większą skalę gdzieś indziej.

– Gdzie?

– Nie wiem.

Była oszołomiona. Nie potrafiła zebrać myśli.

– Twierdziłeś, że zjawiła się tam ekipa ze stacji epidemiologicznej. Dlaczego ci ludzie niczego się nie domyślili?

– Esteban wezwał ich dopiero po odkażeniu i rozsianiu przecinkowca cholery. Ma w kostnicy w Meksyku swoich lekarzy, którzy w wynikach sekcji potwierdzą, że mieszkańców Tenajo wytrzebiła cholera.

– Tyle zachodu… Od bardzo dawna musiał planować tę akcję.

– O ile mi wiadomo, co najmniej od dwóch lat.

– Skoro pracujesz dla Estebana, to dlaczego mi pomogłeś?

– Nie pracuję dla Estebana. Nie zauważyłaś między nami różnicy? – dodał sucho. – Ja jestem tu bohaterem pozytywnym.

– Nie zauważyłam. Widziałam, jak zabijasz człowieka.

– Więc mi nie ufaj. Nikomu nie ufaj. Ale pozwól sobie pomóc. Bo mogę ci pomóc, Bess.

– Jak? Czyżbyś był agentem rządowym?

– Można to tak ująć.

– Mówże wprost, u licha.

– Od paru lat współpracuję z CIA. Ogarnęła ją nagła ulga.

– Mogłeś mi powiedzieć.

– Gdyby dało się tego uniknąć, i teraz bym ci nie powiedział. Zresztą, i tak byś mi nie uwierzyła.

Czy teraz mu wierzy? Równie dobrze Kaldak może kłamać.

Ale po co? Wyciągnął ją z San Andreas, a gdyby zamierzał ją przekazać pułkownikowi, nie miał powodu pojawiać się tu bez żołnierzy Estebana.

– Powinieneś mi powiedzieć wcześniej.

– Ale teraz już wiesz. – Wytrzymał jej wzrok. – Posłuchaj, Bess. Zaopiekuję się tobą. Zabiorę cię stąd i bezpiecznie odstawię do Stanów. Przed niczym się nie cofnę, żeby do tego doprowadzić. Zrobię to. Możesz mi nie wierzyć, ale w to jedno uwierz.

Wierzyła. Nikt nie mógł wątpić w jego szczerość. Wyciągnął ręce po dziecko.

– Teraz ja ją pokarmię, a ty sama coś zjedz. Mocniej przytuliła dziewczynkę.

– Zjem później.

– Nie zjesz. Musiałem zostawić dżipa niżej. Czeka nas długa wędrówka, nim do niego dotrzemy. Ruszamy najszybciej, jak się da. – Zabrał jej Josie i jedzenie. – Wyjmij sobie z plecaka jakąś puszkę i zjedz.

Zawahała się, ale wreszcie usłuchała. Potrzebuje sił, inaczej sobie nie poradzi. Skosztowawszy pierwszy kęs, skrzywiła się. Nic dziwnego, że Josie nie jadła chętnie.

Tymczasem teraz dziewczynka z zadowoleniem pochłaniała jedzenie, którym – z zaskakującą wprawą i delikatnością – karmił ją Kaldak.

– Wygląda na to, że nieźle zniosła wędrówkę – zauważył. – Dobrze wygląda.

– Jest nastawiona na przeżycie. Podobnie jak większość dzieci, o ile da się im szansę.

Uśmiechnął się do dziewczynki i wytarł jej buzię.

– Lubię takie osoby. – Spojrzał na Bess. – Ty też nie najgorzej wyglądasz. Sądziłem, że po czterech dniach ucieczki będziesz się nadawała tylko do przerzucenia przez plecy i znoszenia w dół.

– Uważaj, bo jeszcze się okaże, że to prawda. Albo że to ja będę wlec ciebie. – Schowała do plecaka łyżeczkę i wyrzuciła puszkę. – Ruszamy. – Sięgnęła po kocyk Josie. – Daj mi ją. Będę ją niosła na plecach.

Zmarszczył nos.

– Czym to tak cuchnie? Sikami?

– A czegoś się spodziewał? Tylko raz udało mi się go uprać. Jeśli ci to przeszkadza, trzymaj się od nas z daleka.

– Przeszkadza. Mam bardzo wrażliwe powonienie. Ale do wszystkiego można przywyknąć. – Wziął plecak. – Chyba wytrzymam z wami przez dzień, dwa.

– Więc tak długo to potrwa? A co ze śmigłowcem?

– Nieźle sobie radziłaś, ale Esteban jest za blisko. Musimy zawrócić i skierować się na północ. Tutaj wzgórza są zbyt skaliste, śmigłowiec nie miałby gdzie wylądować. – Ułożył Josie w zawiniątku i pomógł Bess zawiązać koc. – Dlatego ustaliłem miejsce spotkania niecałe pięćdziesiąt kilometrów stąd. Kiedy tylko opuścimy te wzgórza, ściągnę samolot.

Mówił to z taką pewnością siebie, a przy tym tak nonszalancko. Po raz pierwszy Bess dopuściła do siebie cień nadziei. Nigdy do końca jej nie straciła, ale teraz dostrzegała światełko w głębi tunelu.

I już nie była sama.

– W takim razie na co czekamy?

Ominęła go i ruszyła do wyjścia z groty. Kaldak podniósł brwi i podążył za nią.

– Najwyraźniej na mnie.

6.

Szczury.

Esteban zerwał się z pryczy.

– Nie!

Ani śladu szczurów. To tylko koszmar. Esteban był zlany potem, cały się trząsł. W nozdrzach czuł zapach śmieci i zgnilizny.

Czemu te szczury nie zostawią go w spokoju?

Wstał i nago podszedł do miednicy z wodą, żeby spryskać sobie twarz. Szczury już od bardzo dawna go nie prześladowały. Coś musi się za tym kryć.

Ta cała Grady. Koszmar najpierw wrócił następnej nocy po jej ucieczce z Kaldakiem. Kiedy on wreszcie znajdzie i zabije tę babę, szczury pierzchną do swoich nor.

Podszedł do płachty namiotu i zapatrzył się w mrok. Gdzieś tam kryła się Bess Grady. Blisko. Instynkt rzadko go zawodził, gdy ofiara znajdowała się w pobliżu.

Do diabła z ciemnościami. Nie może zwlekać do świtu.

– Pobudka, Perez! – krzyknął, wciągając ubranie. – Obudź ludzi. Za dziesięć minut wyruszamy.

– Możemy się tu zatrzymać i parę minut odpocząć. – Kaldak zrzucił plecak. – Lepiej przewiń dziecko i daj mu wody.

– Oczywiście, że to zrobię – zaperzyła się Bess. – Nie musisz mi mówić. Bez ciebie też całkiem nieźle sobie radziłam.

– Przepraszam. Chyba przywykłem do wydawania poleceń.

– Tego też mi nie musisz mówić.

W ciągu ostatnich ośmiu godzin raz po raz na własnej skórze doświadczała tego nawyku Kaldaka. Wszystkie decyzje podejmował sam i robił to z łatwością, bez wahania, kierując każdym jej ruchem i krokiem.

– Jesteś na mnie zła. – Uniósł brwi. – Dziwne, że wcześniej mi tego nie okazałaś.

– Nie lubię, gdy się mnie sprowadza do roli bezwolnego narzędzia. – Skończyła przewijać Josie i wyciągnęła rękę po wodę. – Ale tutaj ty jesteś ekspertem. Nie ulega wątpliwości, że wiesz, co robisz. Postąpiłabym idiotycznie, sprzeczając się z tobą.

Kaldak zatrzymał wzrok na Josie.

– Bardzo grzeczne dziecko.

– Tak, to prawda – przyznała Bess, łagodniejąc.

Jeszcze trochę napoiła dziewczynkę, potem otarła jej czoło i szyję, następnie to samo zrobiła ze sobą. Choć małe biedactwo było zgrzane i spocone, a na karczku pojawiały mu się potówki, w drodze tylko parę razy zakwiliło. Josie to istny cud.

Czule odgarnęła maleństwu włosy z buzi. Josie uśmiechnęła się do niej i Bess nie mogła się oprzeć, żeby jej nie przytulić.

– Masz dzieci?

Zaprzeczył ruchem głowy.

– A ty?

– Nie, ale zawsze przepadałam za dziećmi. – Uśmiechnęła się. – Emily ma córkę, Julie, prawdziwa kokietka. Gdy była w wieku Josie, wyglądała jak z obrazka. Rude włoski i ryk, który omal nie rozsadzał domu. Nie była taką spokojną istotką jak Josie.

– Josie też nie może narzekać na płucka.

– Ale wykorzystuje je, żeby dać znać o swoich potrzebach; Julie zaś zwykle krzykiem umacniała własną pozycję. Pamiętam, jak kiedyś zabraliśmy ją nad jezioro i tam zobaczyła…

Wielkie nieba, widocznie naprawdę jest zmęczona. Co ona wygaduje? I to jeszcze do Kaldaka.

– Przepraszam, ciebie to nic nie obchodzi.

– Obchodzi. – Wstał. – Wypoczęłaś? Możemy ruszać?

– A gdybym powiedziała, że nie?

– I tak kazałbym ci iść.

– Tak przypuszczałam – odparła sucho, biorąc Josie na plecy. – Jestem gotowa. – Wzrokiem ogarnęła wzgórza z tyłu. – Sądzisz, że tamci są blisko?

– Bliżej, niżbym sobie życzył. Dwie godziny po wyjściu zauważyłem ich pierwszy raz.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś? – spytała zaskoczona.

A po co cię miałem niepokoić? Było jeszcze ciemno i kiepsko im szło. Parę razy zmieniłem trasę, aż w końcu ich zgubiłem. – Zmarszczył brwi. – Nie spodziewałem się, że ruszą przed świtem. Esteban nieźle im daje w kość. – Ruszył ścieżką. – Chce cię dopaść. Gniewnie zacisnęła usta.

– Ale nie dopadnie. Ile nam jeszcze zostało do przejścia?

– Parę godzin, nim będziemy na tyle bezpieczni, żeby użyć radia i ściągnąć śmigłowiec. A potem ze dwie godziny do miejsca spotkania.

Ulga zalała ją niczym fala. Więc już niezbyt długo.

– Dzięki Bogu.

– O tak, i mnie oczywiście. Wielkie nieba, Kaldak się uśmiechał! Odpowiedziała uśmiechem.

– Oczywiście.

Esteban popatrzył na ślady.

– Dwoje?

Perez potaknął.

– Joauin twierdzi, że jest z nią mężczyzna. Rosły. Musiał się przyłączyć ubiegłej nocy. Przedtem były ślady tylko jednej osoby. – Obejrzał się przez ramię. – Benito czegoś ode mnie chce. Czy mogę się odmel…

– Idź.

Miała pomoc. Ta suka miała pomoc.

Kaldak? Jest rosły.

Tak, pewnie on. Już wcześniej udowodnił, jak świetnie potrafi się poruszać po tych wzgórzach. Jeśli naprawdę jest z tą babą i jeśli pracuje dla CIA, może ściągnąć pomoc.

O ile on, Esteban, ich nie dopadnie, nim opuszczą wzgórza.

Wrócił Perez.

– Przechwyciliśmy sygnał radiowy.

– Gdzie? – spytał Esteban.

– Południowy zachód. Niecałe dziesięć kilometrów stąd.

A więc opuścili wzgórza i ściągają pomoc. Najprawdopodobniej śmigłowiec.

Niech to szlag.

– Dorwać ich.

Bess potknęła się i podparła, żeby nie upaść.

– W porządku? – spytał Kaldak, nawet się nie oglądając.

Nie, nie było w porządku. W ciągu ostatniej godziny Kaldak zaostrzył tempo, była wykończona, zgrzana, chwyciła ją kolka.

– Nie możemy odrobinę zwolnić? – Nie.

– Dlaczego? Przecież jesteśmy już blisko, prawda?

– Blisko nie znaczy bezpieczni.

– Trzeba przewinąć Josie.

– Musi poczekać. Szybciej.

Ostatnie słowo powiedział z takim napięciem, że automatycznie przyśpieszyła kroku. Zerknęła przez ramię.

– Co się stało? Są blisko?

– Cały czas byli blisko, a na pewno przechwycili sygnał. Josie zapłakała.

Biedulka.

– Ile jeszcze będziemy iść?

– Z godzinę. Esteban jest najprawdopodobniej o jakieś dwadzieścia minut za nami.

– A jeśli śmigłowiec nie będzie czekał?

Kaldak nie odpowiedział.

Nie musiał.

Poniżej, w dolinie, w świetle zapadającego zmierzchu lśnił śmigłowiec w barwach wojskowych. Wyglądał pięknie.

Dzięki nadziei, która wstąpiła w serce Bess, nogi same przyśpieszyły kroku.

– Jest! Zaraz będziemy… Kula świsnęła jej koło ucha.

– Szlag.

Kaldak chwycił ją za rękę, zmuszając do pochylenia. Potknęła się o darń, chwyciła równowagę.

Drugi strzał. Pryskające w górę grudki ziemi przed nią.

Obejrzała się przez ramię.

Żołnierze. Wylegli na zbocze.

Drzwi śmigłowca czekały otwarte.

Kolejny strzał.

Drgnęła, czując w boku przenikliwy ból.

Dotarli do samolotu. Kaldak pchnął ją na podłogę i wskoczył za nią.

– Dawaj, Cass! – krzyknął.

Drzwi były jeszcze otwarte, gdy śmigłowiec wzbijał się do góry.

Jeden z wojskowych podskoczył i chwycił się płóz. Kaldak nadepnął mu na rękę i mężczyzna spadł na ziemię.

Kule dudniły o śmigłowiec.

A jeśli trafią w zbiornik paliwa?

Wreszcie. Są już wysoko nad ziemią. Tu kule ich nie dosięgną.

Popatrzyła na Kaldaka. Skinął głową. Ulga sprawiła, że nogi ugięły się jej w kolanach.

– Krwawisz. – Spoglądał na jej bluzkę. – Dostałaś?

– W bok. Nic wielkiego. Chyba tylko draśnięcie. Zaraz się… O Boże.

Josie zapadła w podejrzany bezruch.

Bess błyskawicznie rozsupłała koc. Był zakrwawiony.

Josie.

– Sukinsyn. Sukinsyn. Sukinsyn. – Łzy płynęły jej po policzkach. – Strzelali do niej. Postrzelili Josie. – Kula, która ją musnęła, musiała przeszyć ciało dziewczynki. – Przeklęci dzieciobójcy.

– Nie żyje?

– Właśnie sprawdzam. Rana. Krew. Za dużo krwi.

– Żyje. Ledwo.

– Uratujemy ją?

– Nie wiem. Znam się na pierwszej pomocy, ale nie jestem lekarzem. Może. Jeśli uda mi się powstrzymać krwotok. – Szybko uwijała się przy dziecku. – Zawieź ją do szpitala.

– Nie mogę was wystawiać na ryzyko. Wylądujemy dopiero…

– Przestań gadać. Guzik mnie obchodzi, dokąd nas zabierzesz. – Popatrzyła na niego surowo. – Po prostu odstaw mnie do jakiegoś szpitala, gdzie uzyskam dla niej pomoc.

Kaldak skinął głową.

– Znajdę coś. Przeszedł do kabiny.

– Sukinsyn – powtórzyła.

Nie mogła pohamować łez. Przysięgała sobie, że już nigdy nie dopuści, by serce tak jej krwawiło. A tymczasem – znowu było to samo, bolało nawet bardziej niż kiedykolwiek.

– Trzymaj się, Josie – szepnęła. – Za dużo udało nam się razem przejść. Nie zostawiaj mnie teraz, dziecino.

– Niedługo lądujemy. – Kaldak wrócił. – Jak się czuje?

– Nieprzytomna. Udało mi się powstrzymać krwotok. Chyba, że jest jeszcze wewnętrzny. Gdzie jesteśmy?

– Nad Zatoką Meksykańską. Zlokalizowałem lotniskowiec, USS „Montana”. Mają lekarza i pełne wyposażenie medyczne. Za dziesięć minut powinniśmy wylądować. – Zawrócił do kabiny pilota. – Albo runąć.

– Jak to?

– Lotniskowce nie lubią nieproszonych gości. Mamy z nimi pewne kłopoty, grożą, że nas zestrzelą. – Obejrzał się przez ramię. – Nie przejmuj się. Ja się tym zajmę.

Mocniej przytuliła Josie. W tej chwili potrafiła się martwić wyłącznie o dziecko. Niech Kaldak zajmie się resztą.

Esteban zaciskał pięści, patrząc na znikające w górze światła śmigłowca.

Uciekła. Wymknęła mu się.

Nie.

Wciągnął powietrze. Głęboko, urywanie.

Kaldak mu ją zabrał. Pewnie sobie wyobraża, że ta suka jest już poza zasięgiem Estebana.

Myli się. Każdą ofiarę zawsze się kiedyś dopadnie. Odnajdzie ją.

– Ściągnij tu telegrafistę, Perez.

Ta kobieta musi umrzeć. Nie ma człowieka, którego nie dałoby się jakoś dosięgnąć.

Bess ukryła twarz w dłoniach. Czuła się całkowicie bezradna.

– Co z dzieckiem?

Podniosła wzrok i zobaczyła Kaldaka, który stanął obok niej, przy łóżku Josie.

– Doktor Caudill zrobił, co w jego mocy – odparła ze znużeniem. – Jego zdaniem, został uszkodzony kręg, ale nie jest specjalistą.

– Chcesz, żebym ściągnął specjalistę?

Uśmiechnęła się krzywo.

– Porwiesz go i przywieziesz na lotniskowiec? Kiepski pomysł. Kapitan Hodgell wcale nie był zachwycony, że tu wylądowaliście. Rzeczywiście, mieliśmy ogromne szczęście, że nas nie zestrzelili.

– W końcu nie wiedzieli, czy śmigłowiec nie jest nafaszerowany dynamitem. – Wzruszył ramionami. – Na więcej wtedy nie było mnie stać.

– To było bardzo dużo. Dziękuję.

– Ty rozkazujesz. Ja słucham. – Przykucnął przed nią. – Nie odpowiedziałaś. Chcesz, żebym poleciał po specjalistę?

Pokręciła głową.

– To może poczekać. I tak nie można operować, póki mała nie będzie w lepszej formie. Może w ogóle z tego nie wyjść, Kaldak.

– Kiedy będziesz wiedziała?

– Za godzinę, dwie. Jeśli jej stan się ustabilizuje…

Popatrzył na dziecko, leżące w prowizorycznym łóżeczku, przerobionym ze szpitalnego.

– Ocknęła się?

– Nie. – Próbowała zapanować nad głosem. – Może już nigdy więcej się nie przebudzić.

– Coś mi mówi, że się przebudzi. Doszła tak daleko. Przeżyła Tenajo. Moim zdaniem, śmierć nie jest jej pisana.

– A kula była jej pisana? – odparowała Bess. – To maleństwo. Bóg nie powinien dopuszczać, by coś takiego…

– Ciii… – Przykrył dłonią jej rękę. – Nie oskarżaj Boga. Raczej Estebana.

– Obwiniam Estebana. Najchętniej bym go spaliła na stosie.

– To całkowicie zrozumiałe. – Wypuścił jej rękę, wyprostował się i ruszył do drzwi. – Zaraz wrócę. Powinnaś coś zjeść, ale wiem, że cię nie zmuszę, więc przyniosę, chociaż kawę. Przed nami może być długie czekanie.

– Nie musisz czekać ze mną. Nic nie poradzisz.

Zatrzymał się w drzwiach.

– Nie robię tego dla ciebie. Sądzę, że Josie będzie wiedziała, że tu jestem. Zaraz wracam.

Dopiero po czterech godzinach funkcje życiowe Josie się ustabilizowały. Godzinę później otworzyła oczy.

– Uśmiecha się – szepnęła zdumiona Bess.

– Mówiłem ci, że ona chce przeżyć. – Kaldak musnął policzek niemowlęcia. – Niektóre rzeczy są nam pisane.

– Nie mam nastroju do filozofowania. Ciągle jeszcze nie wiem, czy w ogóle kiedyś postawi pierwszy krok.

Ale w duszy kipiały jej ulga i radość. Przynajmniej Josie przeżyje.

– Doktor Caudill twierdzi, że najlepszym specjalistą od uszkodzeń kręgosłupa jest doktor Harry Kenwood ze szpitala Johnsa Hopkinsa – powiedział Kaldak. – Załatwiłem awionetkę, która jutro rano nas tam zawiezie.

– Serio?

– A teraz naprawdę powinnaś już coś zjeść. – Zmarszczył nos. – I wziąć prysznic. Josie może się pogorszyć, gdy odzyska przytomność na tyle, żeby poczuć twój zapach.

– Dziwne, że wytrzymałeś za mną tyle godzin – burknęła.

– Potraktowałem to jak ćwiczenie samodyscypliny. – Odwrócił się od niej. – Idź się umyć. Przyślę pielęgniarkę, żeby popilnowała Josie, potem skombinuję ci jedzenie i czyste ubranie.

– Czekaj. Obejrzał się na nią.

– Emily… Pokręcił głową.

– Skontaktowałem się z naszymi ludźmi w Meksyku. Ani znaku życia. Ale jeśli idzie pieszo, to mogła jeszcze nie dotrzeć do wybrzeża.

– Więc muszę po nią wrócić.

– Nie.

Zaskoczyła ją ta błyskawiczna, ostra odpowiedź. Nie odzywał się do niej w ten sposób od Tenajo.

– Nie zostawię jej.

– Nikt nie twierdzi, że ją zostawisz. – Zerknął na dziecko. – Chcesz porzucić Josie, nie wiedząc, w jakim naprawdę jest stanie?

Bess poszła za jego wzrokiem. Była rozdarta – dokładnie tak jak przewidział Kaldak.

– Wiesz, że nie. Ale muszę tam pojechać. Ty weźmiesz Josie do…

– Teraz mi ją oddajesz? Do tej pory nawet nie pozwalałaś mi jej dotknąć.

– Nie mogę zostawić tam Emily.

– Na miłość boską, Esteban dorwie cię, ledwo postawisz stopę w Meksyku.

– Pójdę do ambasady i…

– Dobra, porozmawiamy o tym później. Muszę się zastanowić. Może znajdę rozwiązanie.

Odprowadziła go wzrokiem. Jeśli potrafi je znaleźć w tej sytuacji, to Salomon nie dorasta mu do pięt – pomyślała ze znużeniem. Choć przecież udało mu się ją wyrwać z Meksyku i uratować Josie, znajdując dla niej lekarza. Może sprawi i ten cud.

Dwie godziny później zastukał do drzwi maleńkiej kajuty, którą dla niej wygospodarowano.

– Chodź. Idziemy do radiotelegrafisty. Udało mi się załatwić rozmowę z kimś.

Ze ściągniętymi brwiami ruszyła za nim.

– Z kim?

– Z Yaelem Nablettem. To jedna z moich wtyczek z Meksyku. – CIA?

– Nie, wywiad izraelski. Czasem wspólnie pracują nad pewnymi zadaniami.

– Nad tym zadaniem też?

– Przede wszystkim nad tym. – Zerknął na nią. – Nie mogę cię puścić z powrotem do Meksyku, Bess. Zostawiłaś po sobie za dużo wzburzonych fal.

– Świetnie. A co złego w poinformowaniu o nich meksykańskiego rządu?

– Na razie nikt jeszcze nie może wiedzieć o Tenajo. To mogłoby wywołać nieprzyjemną reakcję ze strony Estebana.

– Chyba, że najpierw schwytałaby go policja.

– Nikła szansa. Ma informatorów na każdym szczeblu władzy. Zresztą nie jest sam. Nie wiemy, czy tamci nie zareagują po zatrzymaniu Estebana.

– Kto by zareagował?

– Habin, palestyński terrorysta, przebywający w Libii. I niewykluczone, że nawet byś nie dotarła do policji. Jesteś na czarnej liście Estebana. A znajdzie się wielu łajdaków, którzy chętnie oddadzą przysługę dobremu pułkownikowi.

– Tym bardziej powinnam wyciągnąć stamtąd Emily.

Odwrócił wzrok.

– Może uda jej się wydostać samodzielnie. To ci nie przyszło na myśl? Jeśli udało jej się uciec Estebanowi, to jak na razie nieźle sobie radzi.

– Nie wie o Estebanie.

– Czy jest inteligentna?

– Oczywiście! Bardzo. A co to ma do rzeczy?

– Myślisz, że po Tenajo komukolwiek by zaufała? Ty nie ufałaś. Ocknęłaś się w szpitalu, tryskając energią i chęcią odwetu na każdym, kto ci się nawinie pod rękę.

– Może pójść na policję, a sam powiedziałeś, że to się równa podpisaniu na siebie wyroku śmierci.

– Ale najpierw musi się przedrzeć przez góry.

– Czyli powinnam tam pojechać i jej pomóc. Ja przez nie przeszłam. Zdążyłam je poznać.

– Ale to się wiąże z ryzykiem.

– Nie mam wyboru.

– Owszem, masz. – Zawiesił głos. – Możesz pozwolić, żeby najpierw poszukał jej Yael. Mogę załatwić, żeby przeprowadził dyskretny wywiad, a gdy znajdzie Emily, żeby ją przeszmuglował do kraju.

Powiedział: „gdy”, nie „jeśli”, i to rozróżnienie sprawiło, że po raz pierwszy od chwili, gdy usłyszała od Estebana, że Emily nie żyje, wstąpiła w nią otucha.

– Naprawdę? Potrafiłby ją znaleźć?

– Skontaktuję się, każę mu natychmiast wszcząć poszukiwania. Za parę dni Emily mogłaby już być po naszej stronie granicy.

To brzmiało zbyt pięknie, by mogło być prawdziwe – i pewnie tak należy na to spojrzeć.

– Skąd wiesz, że ją znajdzie?

– Nie wiem, ale jeśli Emily żyje, mamy jakieś osiemdziesiąt procent szans. Widziałem Yaela przy pracy. Może nie znajdzie igły w stogu siana, ale z pewnością będzie tego bardzo bliski.

Osiemdziesiąt procent. Wolałabym sto. To za mało.

– To o siedemdziesiąt pięć procent więcej, niż gdybyś ty sama tam pojechała. Nie bądź głupia. Jeśli wrócisz, sprowadzisz na nią śmierć. Yael ją wyciągnie.

Patrzyła na niego z bezsilnym gniewem. To, co mówił, trzymało się kupy, ale nie chciała mu wierzyć. Nie chciała tkwić o setki kilometrów od siostry ze związanymi rękami.

– Mógłbyś się skontaktować z tym całym Yaelem, a ja bym się z nim spotkała, pomogła…

Kaldak kręcił głową.

– Dlaczego nie?

– Bo jeśli wrócisz, nie poproszę Yaela, żeby ci pomógł. Będziesz zdana na własne siły. – Zawiesił głos. – A twoja siostra zginie.

Wpatrywała się w niego z niedowierzaniem!

– Blefujesz. Skrzywił się.

Zgadza się. Nie mógłbym cię puścić samej. Ale nie kłamię o szansach twojej siostry. Im szybciej Yael zajmie się sprawą, tym szybciej zobaczysz Emily. Przemyśl to sobie.

Wszystko w niej burzyło się przeciwko jego propozycji. Emily zawsze była blisko, gotowa pomóc. Musi po nią pojechać.

Ale jeśli to zrobi, może ściągnąć na nią śmierć.

– Dam mu parę dni – oświadczyła wreszcie. – Jeśli nie wpadnie na jej trop, jadę tam sama.

– To może potrwać dłużej… Jeśli ona żyje.

– Przestań to powtarzać. Żyje. Emily to jedna z najsilniejszych osób, jakie znam. Powiadam ci, ona żyje.

– Spokojnie.

Głęboko zaczerpnęła tchu.

– Skontaktuj się z nim.

Po kilku minutach siedział już przy radiu i nakładał słuchawki. Po krótkim oczekiwaniu na linii odezwał się głęboki głos ze śladem obcego akcentu.

– Najwyższy czas. Czekałem, aż się odezwiesz, cholerny skurczybyku. Gotowy do podróży?

Bess słuchała tego z lekkim zaskoczeniem. W pogodnym głosie nie brzmiał ani cień strachu, który do tej pory wyczuwała u każdego, kto miał do czynienia z Kaldakiem, a w dodatku mężczyzna zwracał się do niego bez śladu respektu.

– Nie, skontaktowałem się z Cassem – odparł Kaldak. – Właśnie jesteśmy w drodze powrotnej.

– Jak poszło w Tenajo?

– Nie tego się spodziewaliśmy. Źle.

– Nie powiesz mi więcej?

– Nie teraz.

– Nie zostawiaj mnie z boku. Tak samo jak ty, marzę tylko, by ich dopaść.

– Teraz nie mogę rozmawiać.

– Wybuchła bomba z Estebanem? Kaldak zerknął na Bess.

– Można to tak określić.

– To dlaczego się ze mną nie skontaktowałeś?

– Mam dla ciebie inną robotę. Podejrzewamy, że na wzgórzach w okolicach Tenajo ukrywa się kobieta. Esteban zapewne jej szuka. Ty musisz znaleźć ją pierwszy.

Po drugiej stronie zapadło milczenie.

– Nie lubię zabijać kobiet, Kaldak.

– Nie ma sprawy. Po prostu znajdź ją i bezpiecznie przerzuć do Stanów.

Nablett westchnął.

– Paskudna robota. Łatwiej by było ją zabić. Jak szybko trzeba działać?

– Bardzo. Estebana pochłaniały inne sprawy, ale moje zniknięcie może dostarczyć mu bodźca.

– I kobieta jest ważna?

– Wyciągnij ją, Yael.

– Jak sobie życzycie, wasza królewska mość. Gdzie mam ją odstawić?

– Będziemy w kontakcie. To lekarka, doktor Emily Corelli. Jakieś metr sześćdziesiąt pięć…

– Metr siedemdziesiąt – wpadła mu w słowo Bess.

– Metr siedemdziesiąt, trzydzieści sześć lat, ciemne włosy i oczy, przystojna. Amerykanka, ale mówi po hiszpańsku.

– Świetnie. Wiesz, ile Meksykanek pasuje do tego ogólnego opisu? Gdyby na przykład miała twarz podobną do twojej, widziałbym jakieś szanse.

– Ale ona nie widziałaby ich dla siebie. Zostaw tę kobietę w spokoju. Na jego ustach igrał uśmieszek i Bess uświadomiła sobie, że Kaldak żartuje. Poczucie humoru całkowicie się kłóciło z tą twarzą i onieśmielającym zachowaniem. Ale w trakcie podróży zdążyła się przekonać, że jeśli chodzi o Kaldaka, to wiele rzeczy wygląda inaczej, niżby się z pozoru wydawało.

– Może nie będzie chciała współpracować. Skoro ucieka, to byłaby skończoną idiotką, gdyby komuś zaufała. Podrzucisz mi coś, co by ją przekonało?

– Spytam jej siostrę.

Kaldak spojrzał na Bess. Zamyśliła się.

– Jej córka, Julie, ma internetową koleżankę, Lindę Hankins. To jej najlepsza przyjaciółka.

Kaldak powtórzył informację.

– Ruszam w drogę – powiedział Yael Nablett. Nie pożegnał się, ale radio umilkło. Kaldak odwrócił się do Bess.

– Zadowolona?

Nie była zadowolona, chociaż Nablett robił wrażenie pewnego siebie.

– Tylko kilka dni.

– Dzięki – zwrócił się do radiotelegrafisty Kaldak, zdejmując słuchawki. Wziął Bess pod rękę i skierował w stronę drzwi. – Te parę dni pozwoli ci przynajmniej odstawić dziecko do szpitala i oddać w ręce doktora Kenwooda. Teraz zajrzyj do Josie, a potem idź spać. Awionetka przyleci dość wcześnie.

Ze znużeniem skinęła głową.

– Właśnie to zamierzałam zrobić. Przestaniesz w końcu mną dyrygować?

– Powiedziałem, że się tobą zajmę – odparł spokojnie. – I nie żartowałem.

Ruszyła przed nim wąskim korytarzem.

– Lepiej zajmij się moją siostrą. Dobranoc, Kaldak.

– Dobranoc.

Patrzył, jak Bess znika za załomem korytarza. Uniknął konfrontacji, ale tylko na jakiś czas. Nigdy więcej nie popełni tego błędu i zawsze będzie doceniał Bess. W tej chwili zamartwia się o dziecko i Emily, ale on będzie musiał postępować bardzo ostrożnie.

Zajmij się moją siostrą.

Chciałby móc jej to obiecać.

Kłamstwa, oszustwa, manipulacje. Naciśnij odpowiedni guzik, zmąć prawdę, przeinacz rzeczywistość. Boże, dość już ma tego.

Ale właśnie te zasady obowiązują i w razie konieczności będzie się do nich odwoływał.

Wrócił do kabiny radiotelegrafisty i znowu skontaktował się z Yaelem.

–  Szpital Johnsa Hopkinsa Wygląda tak samo jak w tamtej izolatce w San Andreas – szepnęła Bess, patrząc na Josie. – Ta aparatura…

– Doktor Kenwood twierdzi, że to konieczne. Trzeba ją wzmocnić. Straciła mnóstwo krwi – odparł Kaldak. – Twierdziłaś, że go lubisz i ufasz mu.

Skinęła głową.

– Ale chciałam, żeby od razu ją zoperował. Muszę wiedzieć, czy z tego wyjdzie.

– Powiedział, że ma duże szanse.

Chcę być pewna. Nie mogę czekać jeszcze tydzień. - Schyliła się i musnęła wargami czoło Josie. – On cię wyprowadzi na prostą, malutka. Cierpliwości.

– Jest na środkach przeciwbólowych i nieprzytomna. To ty się niecierpliwisz. – Kaldak łagodnie wyprowadził ją z pomieszczenia. – Chodź, przejdziemy do poczekalni. Musimy porozmawiać.

Natychmiast obrzuciła go badawczym spojrzeniem.

– Czy doktor Kenwood powiedział ci coś, co przede mną zataił?

– Nie. – Pchnął ją lekko na fotel. – To inteligentny facet. Nie odważyłby się.

Uspokoiła się.

– Przeraziłeś mnie.

– Mnie za to przeraża ta sytuacja. – Usiadł przy niej. – Wiem, że prosiłaś doktora Kenwooda, żeby załatwił dla ciebie łóżko. – Umilkł na chwilę. – Nie możesz tu zostać, Bess.

Spięła się wyraźnie.

– Jeszcze czego. Pokręcił głową.

– To zbyt niebezpieczne.

– Nikt nie wie, że tu jestem.

– Ale niedługo się dowiedzą. To tylko kwestia czasu. Esteban stworzył tu swoją siatkę. Będziesz musiała się ukryć. Zabiorę cię w bezpieczne miejsce.

– Nie zostawię Josie.

– Czyli wolisz skazać ją na śmierć? – odparował. – Bo to ją czeka. Jesteś świadkiem. Esteban chce twojej głowy. A póki trzymasz się blisko Josie, mała jest w niebezpieczeństwie. Tego chcesz?

– Wiesz, że nie tego.

– Zadzwoniłem do szefostwa i załatwiłem strażnika dla Josie w szpitalu, na wszelki wypadek, gdyby Esteban chciał ją wykorzystać na przynętę. Ale to na ciebie poluje. Jeśli się dowie, że nad nią nie czuwasz, może uznać, że mała się dla ciebie nie liczy. Bez ciebie Josie jest znacznie bezpieczniejsza. Daj jej szansę, Bess – dodał cicho. – Czeka ją jeszcze długa droga.

Bess zaszczypały pod powiekami łzy.

– Nie musi jej znaleźć.

– Chcesz ryzykować?

– Będzie zupełnie sama.

– Będzie dobrze strzeżona, poza tym Josie to kokietka. Pielęgniarki ani na chwilę od niej nie odejdą.

– Ale chcę…

Lecz jeśli pragnęła bezpieczeństwa dziewczynki, nie mogła robić tego, co chciała. Do licha, nie życzy sobie, żeby Kaldak miał rację.

– Żądam codziennego raportu. Słyszałeś? A co drugi dzień chcę rozmawiać z doktorem Kenwoodem. I lepiej, żeby była naprawdę bezpieczna, inaczej poderżnę ci gardło, Kaldak.

– Będzie bezpieczna. Daję ci na to słowo. Zaufaj mi.

Uświadomiła sobie, że rzeczywiście mu ufa. Skąd się to wzięło?

Przeprawa przez góry, noc, gdy czuwał przy Josie po operacji? Nieważne, jak się ta ufność narodziła, była. Bess wstała.

– Chcę się z nią pożegnać. Skinął głową.

– Dziesięć minut? Muszę jeszcze załatwić parę spraw.

Toż to idiotyzm, żegnać się z nią, pomyślała, patrząc na Josie. Niemowlę nawet nie wie, że ona tu jest.

– Wrócę – szepnęła. – Dobrze się tobą zajmą, ale ja muszę na trochę wyjechać. Będę o tobie myśleć. – Mrugała, żeby powstrzymać łzy. – Ty też o mnie myśl. Wiem, że pielęgniarki i lekarze wypełnią ci czas, ale pamiętaj, że to ja cię tu sprowadziłam.

Dłużej już nie mogła. Zaraz zacznie bełkotać jak dziecko. Na ślepo wypadła z pokoju, prosto na Kaldaka. Podał jej chusteczkę.

– W porządku?

– Nie. – Otarła łzy. – Zabierz mnie stąd. Dokąd jedziemy?

– Na lotnisko. Śmigłowiec już czeka.

– A potem?

– Atlanta.

– Do twojego zakichanego bezpiecznego miejsca?

Pokręcił głową.

– Jesteśmy w zawieszeniu. Muszę spotkać się z kimś, kto może nam pomóc. A bezpieczny dom nie jest jeszcze gotowy.

W zawieszeniu. Od dnia, gdy znalazła się w Tenajo, jej życie nieustannie wisiało na włosku.

– Nie zostanę w żadnym bezpiecznym domu, jeśli nie przywieziesz tam Emily.

– Zgoda, obiecuję. – Kaldak otworzył przed nią drzwi. – Kiedy tylko ją znajdziemy.

7.

– Zniknęła bez śladu? – spytał Habin. – Nie do końca – odrzekł Esteban. – Moi ludzie twierdzą, że trafiła ją kula. Szukamy w szpitalach kogoś, kto pasowałby do jej albo dziecka rysopisu.

– Co jeszcze?

– Sam Kaldak jest śladem. Przed wyjazdem z Meksyku wrócił do Tenajo. Czy to ci nasuwa jakąś myśl?

Cisza. – Tak.

– Więc możemy się domyślać, dokąd się skierował, prawda?

– Ale czy ją tam zabierze?

– Och, z całą pewnością. Ani na moment nie straci jej z oczu, póki nie zyska potwierdzenia. Posłałem po Marca De Salmo, żeby się zajął sprawą. Już wyrusza z Rzymu. Nie przejmuj się, znajdziemy Bess Grady, nim zdąży narobić kłopotów.

– Już ich narobiła. Stoi nam na drodze, a ty nawet palcem nie kiwniesz.

– Przeciwnie. Zadzwonię, gdy będę wiedział coś więcej.

Esteban odłożył słuchawkę. Habin się niepokoił i tym razem Esteban doskonale go rozumiał. Chodzi przede wszystkim o czas, liczył, że szybciej znajdzie kobietę. Przy odrobinie szczęścia De Salmo dopadnie ją i zabije na czas.

Ale Esteban rzadko polegał na łucie szczęścia. Zawsze warto mieć jakiś plan zastępczy. Nie przyszedł Mahomet do góry… Uśmiechnął się. Habinowi spodobałoby się to przysłowie.

Dochodziło południe, kiedy śmigłowiec wylądował na opustoszałym lotnisku parę ładnych kilometrów od Atlanty. Żadnej wieży; jeden pas startowy i zaledwie kilka hangarów na horyzoncie. Choć był środek dnia, nie zauważyła śladu człowieka na tym zapuszczonym odludziu.

– Co to za lotnisko? – spytała Bess, wyskakując ze śmigłowca.

– Nie ma nazwy. – Kaldak chwycił jej wojskowy plecak i ruszył za nią. – Korzysta z niego zaledwie paru legalnych prywatnych pilotów i mnóstwo nielegalnych.

– Narkotyki?

– Może. Zapewnienie sobie takiego zakątka kosztuje kupę szmalu. Nie zadaję pytań. Zostań z nią – zwrócił się do pilota. – Za hangarem powinien czekać na mnie samochód.

Wzdrygnęła się, odprowadzając go wzrokiem. Co prawda, było tu cieplej niż w Marylandzie, ale ją i tak przeszywał chłód.

Poczuła coś ciężkiego na ramionach. Pilot, Cass, okrył ją swoją skórzaną kurtką.

– Dziękuję.

Uśmiechnął się.

– Proszę. Podejrzewam, że miała pani trochę za dużo spraw na głowie, żeby pamiętać o kurtce.

– Pewnie tak. Często nam pan towarzyszy. To pan zabrał nas z Meksyku.

Przytaknął.

– Przydzielono mnie, bym przez najbliższy miesiąc był do dyspozycji Kaldaka.

– Czy to normalne? Pokręcił głową.

– Nie po ostatnich cięciach budżetowych.

– Kaldak nas sobie nie przedstawił. Nazywam się Bess Grady.

– Cass Schmidt.

– Zapewne przywykł pan do zabierania pasażerów w najdziwniejszych okolicznościach. Służy pan w CIA?

Skinął głową. Bess popatrzyła na Kaldaka.

– Pracował pan z nim wcześniej?

Potwierdził, ale się skrzywił.

– Ostatnim razem nawaliłem. Myślałem, że skręci mi kark. Zdziwiłem się, kiedy tym razem mnie wezwał.

– Może wie o tym, że jest pan dobrym pilotem.

– Cóż, obszedłbym się bez tego zaszczytu. Boję się go jak cholera.

– Naprawdę? – Już prawie zapomniała, jaką trwogę początkowo Kaldak w niej budził. – Od dawna się znacie?

– Od dwóch lat. Libia, potem Meksyk.

Kaldak wspomniał o Libii w związku ze wspólnikiem Estebana, Habinem.

– Samochód czeka – odezwał się Kaldak, podchodząc do nich. – Odlatuj, Cass. Lepiej, żebyś tu dłużej nie gościł.

Cass skinął głową.

– Do widzenia, pani Grady.

– Pańska kurtka. – Zdjęła ją i oddała pilotowi. – Jeszcze raz dziękuję.

Uśmiechnął się szeroko.

– Cała przyjemność po mojej stronie.

Kaldak wziął ją za łokieć i skierował w stronę samochodu.

– Dowiedziałaś się o mnie czegoś interesującego od Cassa? Nawet nie próbowała zaprzeczać, że usiłowała tamtego pociągnąć za język.

– Nie, z wyjątkiem tego, żeście byli razem w Libii.

– Szkoda. To była twoja ostatnia szansa. W moim otoczeniu nie znajdziesz wielu takich papli. Ostatnio CIA strasznie obniżyła poziom.

Dotarli do beżowego sedana zaparkowanego przy drodze.

– Nie chcę podpytywać ludzi takich jak Cass o to, co się dzieje. Chcę, żebyś ty mi powiedział.

– Kiedy sam będę wiedział.

Otworzył przed nią drzwiczki od strony pasażera, potem usiadł za kierownicą.

– W bagażniku są dla nas ubrania. Wcześniej ich powiadomiłem, że będziemy potrzebować ubrań i nowej tożsamości. Na razie zatrzymamy się w motelu na północ od miasta. Ty się nazywasz Nancy Parker.

Fałszywe nazwiska. Nowe tożsamości. Wszystko to wytrącało ją z równowagi.

– Nigdy nie lubiłam tego imienia.

– Więc później wyszukamy dla ciebie inne.

Pokręciła głową. Nie rozumiał. Nie chodziło o imię. Czuła się, jakby grunt usuwał jej się spod nóg. Emily i Josie zniknęły z jej życia. Nawet nie miała aparatu.

A wszystko przez nią.

Tak się martwiła i taka była zmęczona, że dała się nieść fali, pozwoliła, żeby Kaldak załatwiał sprawy z Yaelem Nablettem i lekarzami Josie, teraz zaś organizował jej życie.

– Musimy porozmawiać, Kaldak.

Przez chwilę nie odpowiadał, tylko bacznie się jej przyglądał. W końcu odwrócił wzrok i uruchomił silnik.

– Dobra, nie ma sprawy.

Zanim dotarli do „Residence Inn”, dochodziła ósma. Motel był staromodny, z wolno stojącymi domkami. Po dopełnieniu formalności musieli jeszcze kawałek podjechać do swojego.

Kaldak zamknął drzwi na klucz.

– To ma być ich dwupoziomowy apartament. Ten drugi poziom to po prostu strych. Nie jest aż tak imponujący, jakby wskazywała nazwa, ale dość wygodny. Sypialnia i łazienka na górze, ten sam rozkład na dole, plus aneks kuchenny i jadalnia.

– Świetnie – odparła. – Wszystko mi jedno. Potrzebuję tylko prysznica. Mam się ulokować na górze czy tutaj?

– Na górze.

Wzięła walizkę i skierowała się do krętych schodów.

– Zaniosę ci.

– Nie jestem dzieckiem.

Ale czuła się bezsilna i bezbronna, musiała jakoś umocnić swoją pozycję.

– Uchowaj Boże, za nic bym się nie odważył naruszyć twojej niezależności. – Odwrócił się od niej. – Mnie też przyda się prysznic.

W sypialni Bess otworzyła walizkę i znalazła w niej dwie pary czarnych spodni, czarną marynarkę, dwie białe bluzki, bawełnianą piżamę w niebieskie paski, czarną koszulkę, czarne buty na obcasie i na płaskich podeszwach, pięć kompletów czarnych staników i majtek. Zdumiewające, z wyjątkiem butów, za dużych o pół numeru, wszystko idealnie pasowało. Właściwie nie powinno jej dziwić. Ubrania, które Kaldak przyniósł do szpitala, również dobrze na niej leżały. Ma niezłe oko.

Na dnie walizki spoczywała czarna skórzana torebka na pasku. W środku Bess znalazła kosmetyczkę i portfel z dwustoma dolarami w gotówce, trzema kartami kredytowymi i prawem jazdy z jej zdjęciem. Dokumenty wystawiono na nazwisko Nancy Parker. Jakim cudem tak szybko to wszystko skompletowałeś?

Wzięła piżamę i weszła do łazienki.

Strugi ciepłej wody rozkosznie obmywały jej ciało. Zamknęła oczy i próbowała się rozluźnić. Po części jej się to udało. Była napięta jak struna, a to nie służy jasnemu myśleniu. Dobrze tak trwać owinięta w kokon wody, z dala od Kaldaka.

Stała pod prysznicem bardzo, bardzo długo.

– Kaldak, mam wiadomości z Interpolu – powiedział Ramsey, gdy Kaldak dodzwonił się na jego telefon komórkowy. – Krążą pogłoski, że Marco De Salmo wyruszył do Nowego Jorku.

Kaldak znieruchomiał.

– De Salmo?

– Esteban już wcześniej korzystał z jego usług.

– Podobnie jak wielu innych.

– Pomyślałem, że powinieneś o tym wiedzieć. Z Nowego Jorku ma połączenie z każdym miejscem.

Również z Atlantą.

– Powinieneś ją zawieźć w bezpieczne miejsce – ciągnął Ramsey.

– Nie mogę, do licha. Jeszcze nie. Informuj mnie na bieżąco. Odłożył słuchawkę. De Salmo. Fatalnie.

Nie musiał jechać do Atlanty. Esteban może jeszcze nie odkrył związku.

Kaldaka nie stać na ryzyko. Trzeba szybko działać.

Kiedy Bess zeszła na dół, Kaldak stał przy kuchence mikrofalowej. Miał na sobie dżinsy i ciemnoniebieską koszulkę, krótko ostrzyżone włosy były wilgotne. Zatrzasnął drzwiczki kuchenki.

– Mam nadzieję, że lubisz kurczaka. Kazałem zaopatrzyć zamrażarkę w gotowe dania. Tymczasem dali samego kurczaka.

– Wszystkie mrożonki smakują jednakowo. – Siadła na stołku przy barku. – Potrzebuję odpowiedzi, Kaldak.

– Kurczak będzie za siedem minut. – Zerknął na zwinięty w turban ręcznik na jej głowie. – Akurat zdążysz sobie wysuszyć włosy.

– W walizce nie było suszarki.

– Cóż za niedopatrzenie. Inne braki?

– Wyobraźni. Wszystko z wyjątkiem piżamy i paru bluzek jest czarne.

– To standardowa procedura. Granat lub czerń, wszystko niewymagające prasowania. Coś jeszcze?

– Aparat fotograficzny. Chcę mój aparat.

– W tej sprawie nic ci nie poradzę. Nie widziałem go, od kiedy cię zabrałem do San Andreas. Przypuszczam, że ma go Esteban.

– Ale ja go potrzebuję.

Zdawała sobie sprawę, że zachowuje się dziecinnie, ale to był gwóźdź do trumny. Bez aparatu czuła się okaleczona… zagubiona.

– Załatwić ci jakiś?

Załatwić? Aparatu fotograficznego się nie załatwia. Trzeba go wypróbować, trzymać w ręku, poczuć.

– Tamten miałam od ośmiu lat. To mój ulubiony.

– Przykro mi, ale nie wrócę po niego. Zastąpić ci go innym?

– Nie, sama się tym zajmę. – Wróciła do ataku. – Żądam odpowiedzi. Założę się, że to, co mi powiedziałeś o Tenajo, było zaledwie wierzchołkiem góry lodowej.

– Nie teraz. I tak już trzymasz mnie w garści, więc nie musisz przyciskać. Jesteś wyczerpana.

Faktycznie, była wyczerpana, a w głowie miała taką sieczkę, że nie wiedziała, czyby cokolwiek zrozumiała, nawet gdyby zaczął mówić. Może po kolacji lepiej sobie poradzi. Kaldak stosował uniki, a jej ulżyło, że na razie nie musi naciskać.

– Nie skończyłam z tobą.

Zdjęła ręcznik i zaczęła wycierać włosy.

– Widzę, że radzisz sobie i bez suszarki. Ta umiejętność dostosowywania się do warunków musiała ci się przydawać w niektórych miejscach. Ostatnio w Chorwacji trudno o salony piękności.

Zatrzymała się w pół ruchu.

– Skąd wiesz, że byłam w Chorwacji?

– Po wypatrzeniu, jak zdążacie do Tenajo, Esteban zażądał raportu na temat ciebie i twojej siostry. Chciał się upewnić, że nie jesteście z firmy, która potem ściągnęłaby mu problemy na kark. – Otworzył drzwi lodówki. – Starałem się więc go przekonać, żeby mi pozwolił was dopaść i wyeliminować wszelkie zagrożenie.

Znieruchomiała. Wyjął mleko w kartonie i postawił na barku.

– Nie zgodził się. Teraz wiem, że chciałby choroba i was zabiła.

– Zabiłbyś nas?

Zaprzeczył ruchem głowy.

– Ostrzegłbym was i próbował bez wiedzy Estebana wyciągnąć z zagrożonego terenu, o ile to by nie zagroziło mojemu kamuflażowi.

– A gdyby zagroziło?

Postawił dwie szklanki, wyjęte z szafki.

– Wtedy musiałbym podjąć decyzję.

– Ale w San Andreas odważyłeś się na odsłonięcie kart.

– Liczyłem się z tym, zwłaszcza że już znacznie więcej wiedziałem o całej akcji. – Nalał mleka do szklanek. – Od ponad dwóch miesięcy usiłowałem się wkupić w łaski Estebana. Naprawdę potrzebowałem tej informacji.

Żar, który zabrzmiał w tym ostatnim zdaniu, sprawił, że Bess szerzej otworzyła oczy.

– Dlaczego mi o tym mówisz?

– Żebyś zrozumiała, jak ważny jest dla mnie Esteban. – Patrzył jej prosto w oczy. – Gdybym musiał, zabiłbym ciebie, twoją siostrę i przewodnika.

– Nic nie może być aż tak ważne.

– Powiedz to ludziom, którzy umarli w Tenajo.

– Ale nie uratowałeś wioski.

– Nie. – Zacisnął usta. – Nie uratowałem.

Odwrócił się do niej plecami i sięgnął do szafki.

Czuje się winny, uświadomiła sobie Bess. Strasznie winny. Pod maską bezwzględności jednak kryje się człowiek. To stwierdzenie było dla niej szokiem.

Zdjął z półki dwa talerze. Zanieś mleko do jadalni. Ja przyniosę kurczaka.

I znowu z jego twarzy nic nie dawało się odczytać. Bess zsunęła się ze stołka i wzięła szklanki.

– Gotowe mrożonki bardziej pasują do kuchni.

– Matka nauczyła mnie, że kolację zawsze podaje się w jadalni. Nie mogę się pozbyć tego nawyku. – Umilkł na chwilę. – Tak, owszem, miałem matkę. Nie wypełzłem spod głazu.

Poczuła, że się uśmiecha.

– A ja sobie wyobrażałam stalowe jajo z obcej planety. Zamrugał powiekami.

– Wielkie nieba, ty chyba ze mną żartujesz.

Żartowała. Niewiarygodne. Nie dość, że potrafiła dopatrzyć się czegoś zabawnego w tej sytuacji, to jeszcze czuła się na tyle swobodnie, by dać temu wyraz.

– Zaraz mi przejdzie. Skrzywił się.

– Nie bój się, i tak nic z tego nie będzie. Za dużo ostrych krawędzi.

Ostre krawędzie, niepokojąca spostrzegawczość i niemal fanatyczne, żarliwe zaangażowanie to był cały on. Okazał chwilową słabość, ale błyskawicznie, gładko wrócił do wcześniejszego wcielenia. Chyba oszalała, wyobrażając sobie, że on w ogóle jest zdolny do jakichś ludzkich uczuć.

– Siadaj. Przyniosę sztućce. – Kaldak wyrósł za nią, stawiając na stole parujące talerze. – Nie jest to szczególnie odżywcze, ale jadalne, a ty od wczoraj nic nie miałaś w ustach. W drodze z lotniska słyszałem, jak ci burczało w brzuchu.

– Nie wypada o tym wspominać.

– Jeszcze gorzej by o mnie świadczyło, gdybym cię nie nakarmił. Rzeczywiście, była głodna. A mimo to coś jej nie odpowiadało w tej rzeczywistości. Ciało zestresowanego albo przygnębionego człowieka powinno przestać go nękać podstawowymi potrzebami.

Wrócił Kaldak ze sztućcami i serwetkami. Usiadł naprzeciwko Bess.

– Jazda. Wzięła widelec.

– Czy tak by się wyraziła twoja matka? Pokręcił głową.

– To te moje ostre krawędzie. Pewne cechy są wrodzone. Innych nabywamy.

Ale, skonstatowała w duchu, jego manierom przy stole nie można nic zarzucić.

– Twoja matka jeszcze żyje?

– Umarła dawno temu. Tak samo jak ojciec. A twoi rodzice?

– Mama umarła, gdy ja i Emily byłyśmy jeszcze małe. Ojciec zginął w wypadku samochodowym, kiedy miałam piętnaście lat.

– To wyjątkowo niedobry wiek na utratę rodzica.

– Ale została mi Emily. Studiowała medycynę i wynajmowała mieszkanie w mieście. Sprzedałyśmy Tyngate, dom, w którym dorastałyśmy, i wzięła mnie do siebie.

– Żadnych problemów?

Skrzywiła się.

– Nie powiedziałabym. Trudno było mnie nazwać spokojnym dzieckiem i tęskniłam za Tyngate. Początkowo nieźle dawałam jej kość, ale potem jakoś się dogadałyśmy.

– Tyngate – powtórzył. – Brzmi jak nazwa majątku.

– Tylko duży stary dom nad rzeką. Nic wielkiego.

Nie spuszczał wzroku z jej twarzy.

– Ale kochałaś go?

– Jasne. Do tej pory odzywa się we mnie tęsknota za nim. Jednak Emily miała rację, musiałyśmy iść naprzód. Nie wolno czepiać się przeszłości.

– Opowiedz mi o tym Tyngate.

– Dlaczego?

– Zwykła ciekawość.

– Mówiłam ci, nic nadzwyczajnego. Wygodny dom. Mieliśmy przystań i łódź. Nie wiem, dlaczego to aż tyle dla mnie znaczyło. – Zapatrzyła się w talerz. – Wiesz, kiedyś czytałam autobiografię Katherine Hepburn i Tyngate nieco przypominało miejsce, w którym dorastała. Było jakby… złociste. Emily i ja mamy cudowne wspomnienia z dzieciństwa. Pływałyśmy w rzece i na łódce, zbudowałyśmy domek na drzewie. Tam zawsze czułam się bezpieczna. Niezależnie od tego, jak skomplikowany i dziwaczny stawał się świat zewnętrzny, nasz dom zawsze był bezpieczny… i niewinny.

– Niewinność to dzisiaj towar deficytowy. Powinnyście były zatrzymać Tyngate.

Uśmiechnęła się.

– Z polisy nie dostałyśmy dużo, a Emily i tak z trudem nas obie utrzymywała. Nie, postąpiła słusznie.

Bess od dawna nie myślała o Tyngate. Nagle zalała ją fala tęsknoty.

– Ale każde dziecko powinno móc się wychowywać w takim miejscu jak Tyngate. Trzeba by wprowadzić w tej sprawie zapis do konstytucji.

– Napisz do swojego kongresmana. Oni zawsze ochoczo rzucają się na każdy pomysł dotyczący dzieci. To politycznie poprawne. Dopij mleko. To też politycznie poprawne.

Cieszyła się ze zmiany tematu. Wspomnienia o Tyngate zawsze będą się wiązały z Emily, a teraz zaostrzały niepokój o siostrę.

– Przecież piję. Mówiłam, żebyś przestał mi rozkazywać.

– Za nic bym nie dopuścił, żebym przez uprzejmość miał zrujnować swój wizerunek.

Wypowiedział to bez uśmiechu i Bess dopiero po dłuższej chwili uświadomiła sobie, że żartował.

– Na twoim miejscu bym się o to nie niepokoiła.

Ale ja się niepokoję. Bez przerwy. – Sięgnął po mleko. – To konieczne. – Wypił solidny łyk, nim odstawił szklankę. – Najważniejsza jest spostrzegawczość. Tylko w ten sposób… Z czego się śmiejesz? Odruchowo wzięła serwetkę i wytarła mu usta.

– Masz wąsik. Przypominasz mi Julie. Ona też zawsze…

Myśl o Julie przypomniała jej z kolei o koszmarnej sytuacji Emily.

– Julie to twoja siostrzenica? Ta od przyjaciółki w Internecie? Przytaknęła.

– Jest jak Emily?

– Nie, nikogo nie przypomina. Emily twierdzi, że jest trochę podobna do mnie, ale ja uważam ją za niepowtarzalną.

– Bardzo jesteś z nią związana? A z Tomem Corellim?

– Kocham ją, a Tom zawsze był dla mnie dobry. Bardzo go lubię. – Zdała sobie sprawę z napięcia, którego jeszcze przed chwilą nie było. – Czemu pytasz?

– Ktoś jeszcze? Kto jeszcze jest ci bliski?

– Zachowujesz się jak Esteban. On też mi urządzał przesłuchanie trzeciego stopnia.

– Mną kierują inne pobudki.

– Oby. Jego interesowało, czy mam krewniaków, którzy by mogli mu wejść w paradę, gdyby poderżnął mi gardło.

– A ja usiłuję nie dopuścić, żeby to się stało. Jesteś rozwódką, prawda? Utrzymujesz stosunki ze swoim byłym mężem?

– Nie. – Zmarszczyła nos. – Byliśmy małżeństwem tylko dziewięć miesięcy. Fatalny błąd. Emily mnie ostrzegała, że to zero, ale ja jej nie wierzyłam.

– Dlaczego?

– Hormony zagłuszyły rozsądek. Matt jest muzykiem. Czarujący, seksowny, nawet potrafił podtrzymywać konwersację, pod warunkiem, że nie stawała się zbyt głęboka. Nie lubił głębi. – Popijała mleko. – I nie uznawał wierności. Dwa miesiące po ślubie już zaczął sypiać z innymi.

– Ale małżeństwo trwało dziewięć miesięcy.

Wzruszyła ramionami.

– Jestem uparta. Nie chciałam się przyznać do kolejnego błędu. Więc próbowałam je uratować. Ale nie było do tego podstaw.

– Do kolejnego błędu – powtórzył.

– Nie jestem ideałem, jak Emily.

– Opowiedz mi o swoich przyjaciołach. Masz kogoś bliskiego?

– Nie, moja praca wiąże się z podróżami. Trudno utrzymać przyjaźń, jeśli nieustannie przegapia się rocznice ślubu, urodziny i… Dlaczego?

– Gdzie mieszkasz?

– Wynajmuję mieszkanie w Nowym Orleanie.

– Lubisz sąsiadów?

– Tak, wszystkich.

– Ale któregoś szczególnie? – Nie.

– Zwierzęta?

– Nie powinno się trzymać zwierząt, jeśli się nie ma czasu, by się nimi zająć.

– Czyli z wyjątkiem Emily i jej rodziny nie masz nikogo? Ściągnęła brwi.

– Mam przyjaciół. Mnóstwo przyjaciół. Na całym świecie.

– W to nie wątpię. Nie musisz się obruszać.

– Bo robisz ze mnie sierotkę Marysię.

– Po prostu staram się odkryć twoje słabe punkty.

– Nie mam słabych punktów. – Nagle ogarnął ją niepokój. – Nie mam? Julie i Tom?

– Może. Twoje mieszkanie w Nowym Orleanie już jest strzeżone, ale po kolacji dasz mi adres i telefon Corellich. Zorganizuję dla nich ochronę.

– Dobra. Ale chyba nie musimy się jeszcze martwić. Tom i Julie wyjechali do Kanady pod namiot. Zamierzali tam spędzić te trzy tygodnie, kiedy my z Emily miałyśmy podróżować po Meksyku.

– Łatwo się z nimi skontaktować?

– Nie, chyba, że jesteś grizzly. Tom to spec od poruszania się w dziczy, a wyprawy pod namiot traktuje serio. Zawsze zostawiają wóz w leśniczówce i żyją z płodów ziemi.

– Radio?

– Nie, ale na wypadek niebezpieczeństwa zabierają flary.

– Lepiej podaj mi adres leśniczówki, to poślę tam faceta, który ich przyjmie, gdy wrócą do cywilizacji.

– Dobry pomysł. – Umościła się wygodniej. – A teraz powiedz, co robimy w Atlancie, Kaldak?

– Mówiłem ci, potrzebuję pomocy od przyjaciela.

– Jakiego rodzaju pomocy? Nie odpowiedział.

– Jakiego rodzaju pomocy? Zmarszczył brwi.

– Nie odpuścisz, co?

– A dlaczego miałabym odpuścić? Chodzi o moje życie. O życie Emily. Byłeś dla mnie bardzo dobry, ale nie chcę opieki, jeśli to równa się nieświadomości. Nie potrafię tak funkcjonować. Żądam jasnego i otwartego postawienia sprawy. Nie mówiłeś mi wszystkiego, prawda?

– Nie – przyznał. – I nie mogę ci wszystkiego powiedzieć. Jeszcze nie.

– Kiedy?

– Nie jestem pewny.

– Tak dalej być nie może, Kaldak. Pozwoliłam ci sobą kierować, sterować i rządzić. Od tej pory, jeśli oczekujesz ode mnie współpracy, masz mi odpłacić tym samym.

Bacznie obserwował jej twarz, w końcu wolno skinął głową.

– Zgoda. Ale ja sam jeszcze nie wszystko wiem. Rzecz opiera się na domysłach. Umówmy się, że najpierw spotkam się z moim przyjacielem, a potem pogadamy.

– Chcę ci towarzyszyć.

– On jest w bardzo delikatnej sytuacji. Poproszę go o złamanie pewnych reguł. Może na to nie pójść, jeśli zjawi się ktoś oprócz mnie. – Zebrał naczynia i zaniósł do zlewu. – Nie przejmuj się, nie zamierzam cię wystawić rufą do wiatru. Jutro wieczorem wrócę.

O to akurat się nie martwiła.

– A ja co? Mam tu siedzieć i wyłamywać palce?

– Przykro mi.

Jej też było przykro, ale nie ulegało wątpliwości, że Kaldak nie pójdzie na dalsze ustępstwa.

– I obiecujesz, że będziesz ze mną szczery?

– Uwierzyłabyś, gdybym dał słowo?

– Tak.

Przechylił głowę.

– Czuję się zaszczycony. Obiecuję, że jutro po powrocie powiem ci wszystko o moim spotkaniu.

Wyczuwała jakiś unik.

– Prawdę.

– Prawdę. – Skrzywił się. – Doskonale potrafisz wiercić dziurę w brzuchu. Nic dziwnego, że zdobyłaś tyle nagród.

Zerknęła na niego zaskoczona.

– Dużo o mnie wiesz. Esteban twierdził, że nie zdobyłeś wiele informacji.

Nie chciałem, żeby wiedział więcej, niż musi. – Wzruszył ramionami. – Już od pewnego czasu podziwiam twoje prace. Podobało mi się zdjęcie tamtego bandyty z Somalii.

– Mnie też. – Wstała. – Co mi przypomina, że muszę zadzwonić do Johna Pindry’ego i powiedzieć, że nie mogę zrobić fotoreportażu do jego gazety.

Kaldak pokręcił głową.

– Gonią go terminy. To nieodpowiedzialne, tak go trzymać w niepewności.

– Poczekaj jakiś czas. Na razie nie chcemy, żeby pojawiły się jakieś przecieki o Tenajo.

– Nie powiedziałabym mu o…

Co tam, i tak nie oczekują jeszcze znaku życia od niej.

– Napiszę adres Emily w notesie telefonicznym i idę spać. Jestem taka zmęczona, że lecę z nóg.

– Podziwiam cię, że tak długo wytrzymałaś. – Zabrał się do mycia naczyń. – W ciągu ostatniego tygodnia przeżyłaś piekło. Dobrze to zniosłaś.

Ogarnęło ją zaskoczenie pomieszane z zadowoleniem.

– Cóż, każdy orze, jak może.

– Pewnie tak. Zwłaszcza, że nie jesteśmy doskonali, jak siostra Emily – dodał z namaszczeniem.

Naśmiewa się z niej? – myślała zdumiona. Trudno zgadnąć.

– Bo ona jest doskonała. No, prawie.

– Za to ty jesteś cielęciną? Więc jednak sobie pokpiwa. Uśmiechnęła się, zapisując w notesie adres i numer telefonu Emily.

– Za skarby świata. Jestem cholernie dobrym fotografikiem i cudowną istotą ludzką.

– Widzę, że zawód postawiłaś na pierwszym miejscu. Uśmiech zniknął jej z ust.

– I co z tego?

– Nic. Po prostu mnie to zaciekawiło. Podpytywał ją, próbując dotrzeć do tego, co uważał za sedno.

– Zejdź ze mnie, Kaldak.

– Dobra, przepraszam. Ja też mam umysł analityczny. Odruchowo badam to, co mi wpadnie pod rękę.

Czyżby cały wieczór była pod lupą? Zadawał jej mnóstwo pytań, a nie wszystkie dotyczyły bliskich znajomych. Z tajemniczych powodów ta myśl ją zabolała.

– Dobranoc.

– Dobranoc, Bess.

Ruszyła do siebie. Była już u szczytu schodów, gdy obejrzała się na niego. Kaldak zmywający naczynia stanowił co najmniej zabawny widok. A mimo to każdy ruch wykonywał precyzyjnie i pewnie – tak samo jak zabijał strażnika w San Andreas.

Nagle podniósł wzrok znad naczyń.

– Tak?

Rzuciła niezobowiązująco:

– Świetnie sobie radzisz. Matka cię nauczyła?

Przytaknął.

– Zawsze powtarzała, żebym po sobie sprzątał. Tak wypada. A czysty blat sprawia, że życie płynie gładko.

Wszystko musi iść gładko. Tak powiedział w szpitalu.

Ale ona zepsuła jego misterny plan i zginął człowiek. Był na nią wściekły, wściekły, że musiał zabić.

– Idź do łóżka – polecił. – Kiedy się obudzisz, mnie już nie będzie. Są jajka i bekon na śniadanie. Nie opuszczaj mieszkania. Nikomu nie otwieraj. Rozumiesz? Nikomu.

– Dobra, słyszałam za pierwszym razem. Kiedy wrócisz?

– Kiedy tylko zdobędę to, czego potrzebuję. Odwróciła się i ruszyła dalej na górę.

– Bess. Obejrzała się.

– Mów, co chcesz, ale cielęciną cię nazwać nie można.

– Nie mogę tego zrobić, Kaldak – powiedział Ed Katz. – Pracuję w grupie. Ktoś by się dowiedział.

– Daj im wolne.

– Dlaczego nie puścisz tego normalnymi kanałami?

– Bo byłyby raporty i raporty na temat raportów. Nie chcę żadnych przecieków.

– Sam możesz to zrobić.

– Nie mam laboratorium ani sprzętu. Katz przygryzł wargę.

– To mi się nie podoba. Za bardzo cuchnie.

– Podoba ci się. Aż się ślinisz, żeby się do tego dorwać.

– Dobra, ciekawi mnie.

– Jesteś mi coś winien.

– Cholera. – Katz przeciągnął ręką po długich ciemnych włosach. – Dlaczego nie zażądałeś pierworodnego?

– Nie masz dzieci.

– A myślisz, że z Martą nie próbowaliśmy? Ostatnio zaczęliśmy nową kurację hormonalną, która może coś da. Na kiedy ci to potrzebne?

– Na dziś wieczór.

– Wykluczone.

– Zrób, ile możesz. Potrzebuję czegoś, czegokolwiek. Katz ściągnął brwi.

– To wynoś się, żebym mógł się zabrać do roboty.

– Poczekam.

– Nie ma jak odrobina nacisku. Kaldak się uśmiechnął.

– Wyjąłeś mi to z ust.

8.

Co, do cholery, powie Bess? Kaldak mocniej zacisnął dłonie na kierownicy. Podejrzewał, że będzie źle, ale nie, że aż tak. Nie miał pojęcia, że Esteban jest tak blisko. Mógłby ją okłamać. Firma twierdziłaby, że Bess nie potrzebuje tych informacji, a on świetnie umiał kłamać. Ostatnio kłamstwo łatwo mu przychodziło.

Nie chciał jej oszukiwać. Miał już tego powyżej uszu. Poza tym lubił Bess Grady. Stanowiła taką skomplikowaną mieszankę kruchości i siły, niepewności i zdecydowania. Cenił jej odwagę i uczciwość, a nawet upór, który przysparzał mu tylu problemów. I dał jej słowo.

Do licha z przepisami. Powie jej, ile może. Zresztą to i tak bez znaczenia.

Teraz bez znaczenia.

– No i? – powitała Bess Kaldaka, ledwo wszedł do pokoju. – Sporo czasu ci to zajęło.

– Trochę pokrążyłem po okolicy. Chciałem się upewnić, czy nikt mnie nie śledzi. – Skierował się do kuchni. – Napijesz się kawy?

Założyła ręce na piersiach.

– Nie, chcę, żebyś ze mną porozmawiał.

– Cóż, mnie się przyda. – Odmierzył kawę i wodę do ekspresu, po czym włączył urządzenie. – Dlaczego oni zawsze w hotelach wszystko mają na dwa kubki?

– Gdzie dzisiaj pojechałeś, Kaldak?

– Zadzwoniłem do Eda Katza z CDC i poprosiłem, żeby się ze mną spotkał w ośrodku.

– I?…

– Przywiozłem mu do analizy pieniądze, które zabrałem ze skarbonki na biednych w kościele.

Po wszystkim, co się ostatnio wydarzyło, zapomniała o pieniądzach.

– Posyłając swoich ludzi do odkażenia Tenajo, Esteban kazał szukać banknotów o nominale dwadzieścia pesos i wszystkie je zebrać. Wkładano je do specjalnie zamykanych toreb, a potem palono. Najwyraźniej pominęliśmy skarbonkę dla ubogich. Esteban będzie niezwykle zasmucony.

– Pesos?

– Podrobione banknoty, nasączone specjalnym barwnikiem. Zdaniem Eda, do fioletowego atramentu dodano sztucznie wyhodowaną laseczkę wąglika.

– Wąglik – szepnęła. – O Boże.

– Co wiesz o tej chorobie?

– Tyle, ile się dowiedziałam, nim przerwałam studia na medycynie. Ludzie na ogół zarażają się poprzez kontakt z zarażoną skórą albo sierścią zwierzęcą.

– Zwykle wąglik występuje w postaci czarnej krosty, wąglika jelitowego albo płucnego. W Tenajo wypuszczono płucnego. Atakuje on płuca i opłucną, a ten mutant powoduje śmierć w ciągu sześciu godzin od kontaktu. Ale nie na wszystkich podziałał tak samo. Ze stanu ciał jednoznacznie wynikało, że niektórzy zmarli w ciągu paru minut, podczas gdy inni męczyli się wiele godzin.

Chłopczyk z sklepie wyglądał, jakby go powalił piorun.

– Ale umarli wszyscy.

– Tak, lecz ta różnica czasu nie daje Estebanowi spokoju. Chyba dlatego opóźnia ostateczną akcję. Ale jest blisko, za blisko.

– Istnieje szczepionka przeciwko wąglikowi. Na ogół dobrze się sprawdza.

– Nie przeciwko temu mutantowi.

– Żadnego leku?

– Harówka dwadzieścia cztery godziny na dobę przez najbliższe osiem miesięcy może by zaowocowała wyprodukowaniem szczepionki. Ale nie stać nas na taki luksus.

– I Esteban wykorzystał pieniądze do zabicia tych wszystkich ludzi – szepnęła.

A masz lepszy pomysł? Kto odmówi pieniędzy? Tenajo było malutkim, ubogim miasteczkiem. Kiedy przyjechali tam ludzie Estebana, rozdając każdemu banknoty, ludziom pewnie się wydawało, że umarli i znaleźli się w niebie.

– A potem rzeczywiście umarli.

Nie mieściło jej się w głowie tak na zimno zaplanowane okrucieństwo. To jak ci szaleńcy, którzy w Halloween szprycowali cukierki trucizną i częstowali nimi dzieci.

– Jakim cudem ludzie Estebana rozdawali pieniądze, sami przy tym nie robiąc sobie krzywdy?

– Banknoty włożono do specjalnych zaklejonych foliowych torebek. Wymyślenie ich trwało niemal równie długo, jak wyprodukowanie mutanta laseczki wąglika.

Jak torebki, które zabrał ze skrzynki z ofiarami.

– Czy twoja metalowa walizka też miała specjalne zabezpieczenie?

Przytaknął.

– Ale niezbyt się przejmowałem. Esteban nie obawiał się wpuszczenia do Tenajo służb sanitarnych. Starał się wyzbierać każdy banknot, ale za nic by nie ryzykowałby któryś z funkcjonariuszy zmarł. Widocznie laseczki po pewnym czasie przestawały być groźne. Podejrzewam, że ten okres wynosił co najmniej dwanaście godzin, bo Esteban był pewny, że ty i twoja siostra się zarazicie.

– Rico umarł.

– To inna sprawa. Może w pewnym momencie miał bezpośredni kontakt z banknotami.

– Źródło… – powiedziała ogłuszona. – Ksiądz bez przerwy to powtarzał przed śmiercią. Sądziłam, że mówi o truciźnie. A on miał na myśli pieniądze.

– Źródło wszelkiego zła? Niewykluczone.

– Czego pragnie Esteban, że posuwa się do takich czynów?

– Nie wiem, czego ten szaleniec chce. Kawa się zaparzyła, nalał sobie do kubka.

– Musisz wiedzieć. Pracowałeś dla niego.

– Chce to wykorzystać do szantażu, a pieniądze to jeden z jego elementów. I władza. Ale sądzę, że chodzi o coś więcej. – Popijał kawę. – To nieprzewidywalny szaleniec.

– Przypomina potwora z komiksów.

– Nie myśl tak – ostrzegł z powagą. – Jest bardzo inteligentny, inaczej nie zdołałby zbudować takiej siatki. W laboratorium Estebana stworzono mutanta wąglika, do Habina należało wyprodukowanie fałszywek. Habin sądzi, że to on wszystkim kieruje, ale ja bym tak nie twierdził.

– Kim jest ten cały Habin?

– To międzynarodowy terrorysta, mieszkający w Libii. Chodzi mu o politykę. Od ponad roku usiłuje wywrzeć nacisk na Stany Zjednoczone, by one z kolei wymogły na Izraelu zwolnienie palestyńskich więźniów.

Przeszył ją nagły strach.

– Stany Zjednoczone.

– Mówiłem ci, że Tenajo to tylko przygrywka.

– Ale nie dodałeś, że celem będą Stany.

– Sądzę, że się tego domyślałaś.

Może i tak, ale wolała się do tego nie przyznawać nawet przed sobą.

– Jesteś pewien?

– Półtora roku temu z mennicy w Denver zniknął komplet matryc dwudziestodolarówek.

– Podobno naszych banknotów nie sposób podrobić.

– Wystarczą bardzo dobre podróbki, a wynik będzie dokładnie taki sam jak w Tenajo. Kto będzie sprawdzał pieniądze, które spadły z nieba?

– Które miasto?

– Nie wiem, nawet jeśli decyzja już zapadła.

– Musimy kogoś ostrzec.

– A kogo? Prezydenta? Jeśli skontaktuje się z Meksykiem, uzyska zapewnienie, że mieszkańców Tenajo wytrzebiła cholera. CDC to potwierdzi.

– Przecież masz zakażone pieniądze.

– To kolejny negatyw. Nawet jeśli prezydent uzna, że istnieje niebezpieczeństwo, nie może wystąpić z oficjalnym komunikatem. Wzbudzenie wśród obywateli nieufności co do własnej waluty zrujnowałoby gospodarkę. Wyobrażasz sobie, co by się stało na giełdzie? – Zacisnął ręce wokół kubka. – To by się spodobało Habinowi. Osiągnąłby swój cel bez użycia wąglika, Czyli dopuścisz, żeby umarło więcej ludzi? – spytała z niedowierzaniem.

– Tego nie powiedziałem. Po prostu musimy zebrać więcej danych, nim zaczniemy ostrzegać.

– A jakim cudem je zdobędziesz? Nie możesz wrócić do Estebana.

– Mógłbym, gdybym przyniósł twoją głowę. Cofnęła się.

– Żartowałem – powiedział szorstko.

Zmierzyła go lodowatym wzrokiem.

– Skąd mam wiedzieć? Zabolałoby cię, gdybyś się uśmiechnął?

– Może.

– A co z twoimi przyjaciółmi z CIA? Żaden z nich nie ma dostępu do kogoś z Białego Domu, kto mógłby coś w tej sprawie zrobić?

– Paul Ramsey. Jest zastępcą dyrektora CIA, chodził do szkoły z prezydentem. Zadzwoniłem do niego ze szpitala i podzieliłem się swoimi podejrzeniami.

– Zrobi coś?

– Jeszcze nie. Powiedziałem, że potrzebuję więcej czasu. Brakowało mi argumentów. Nie chciał przyznać się prezydentowi, jak niewiele możemy zdziałać. Kazał się ze sobą skontaktować w razie potrzeby.

– Właśnie jest potrzeba.

– I oczywiście zamierzam do niego zadzwonić z wiadomością, że Ed potwierdził obecność laseczek wąglika.

– I że należy wstąpić na drogę oficjalną. Wpatrywał się w nią beznamiętnie.

– Napij się kawy.

– Nie chcę twojej cholernej kawy. – Najchętniej by go udusiła. Głęboko zaczerpnęła tchu i usiłowała zapanować nad głosem. – Dzwoń do Ramseya i każ powiadomić Biały Dom. Nie będę dźwigała takiej odpowiedzialności.

– To ją zrzuć. Ja ją będę dźwigał. – Dwoma łykami dopił kawę. – Robię to od dawna. Parę dni więcej, parę dni mniej, co za różnica.

– W takim razie ja do kogoś zadzwonię.

– Wybij to sobie z głowy – oświadczył zimno. – Nawet gdybym musiał cię związać i zakneblować. Za często widziałem, jak z winy biurokratów akcje biorą w łeb: albo przez przecieki, albo przez zwykłą głupotę.

– Nie użyjesz wobec mnie siły.

– Jeszcze przed chwilą nie byłaś tego taka pewna.

– Nie zrobisz tego.

– Trafiłaś, nie zrobię. Czyli jestem bezbronny.

Popatrzyła na niego zaskoczona.

– Jak tygrys. Wątpię, byś choć raz w całym swoim życiu był bezbronny.

– Jeśli to ode mnie zależy, nie. A nie zależy – dodał po prostu. – To za poważna sprawa. Tenajo nie zakończyło się pełnym sukcesem, ale prawie. Kończy nam się czas. Muszę zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby nie doprowadzić do katastrofy, i potrzebuję twojej pomocy.

– Raczej milczenia.

– To już wielka pomoc. Niewykluczone, że później poproszę cię o więcej.

– Tak nie wolno.

– Może. Ale Esteban jest zbyt groźny. Nie stać mnie na ryzyko sprowokowania go do jakiegoś szaleńczego czynu. Wiesz, do czego może doprowadzić wąglik? – Usta mu się wygięły w krzywym uśmiechu. – W 1942 roku Brytyjczycy eksperymentalnie zdetonowali bombę wąglikową na bezludnej wysepce niedaleko Szkocji. Dzień po eksplozji zaczęły ginąć owce. Gruinard po dziś dzień jest jałowa.

Bess przeszył dreszcz.

– I to ma mnie przekonać do zachowania milczenia? Zresztą twierdziłeś, że zmutowany szczep wąglika żyje zaledwie parę godzin.

– A jeśli Esteban wykorzysta niezmutowane organizmy?

– Przestań. Usiłujesz mnie przerazić.

– Gdzież twojemu przerażeniu do mojego. Ja już to widziałem. Wiem, co to znaczy.

Gdzie…

Pomóż mi. Patrzyła na niego rozdzierana wątpliwościami. Zdążyła się przekonać, jaki jest sprytny i jak doskonale potrafiłby manipulować jej uczuciami. Ale teraz w każdym jego słowie aż pulsowała prawda, mówił z taką szczerością, że ją pokonał.

– Bodajby cię.

– Jesteś mi potrzebna.

Odwróciła się na pięcie i ruszyła do schodów.

– Postępuję właściwie – dogoniły ją jego słowa. – Wierz mi, Bess. Nawet jeśli w swoim mniemaniu postępował słusznie, to wcale nie oznaczało, że rzeczywiście ma rację.

A jeśli tak? Skosztowała jadu Estebana. Co będzie, jeśli przeciek sprowokuje go do działania? Zmutowany szczep jest wystarczająco przerażający, ale niezmutowana laseczka wąglika będzie jeszcze gorsza. Wzmianka o Gruinard nią wstrząsnęła.

– Nie wiesz, do czego jest zdolny Esteban… – odezwał się Kaldak.

– Zamknij się. Powiedziałeś, co miałeś do powiedzenia. Druga Emily się znalazła. Do licha, sama podejmuję decyzje.

Kaldak umilkł.

Decyzja już zapadła, uświadomiła sobie Bess. Odwróciła się do niego.

– Wstrzymam się… Na jakiś czas. – Podniosła rękę, nie dopuszczając go do słowa. – Póki nie wyciągniemy Emily poza zasięg Estebana. Potem nie wiem. Ale nie pozwolę z siebie zrobić jakiejś kukły brzuchomówcy, która się odzywa tylko wtedy, gdy chce jej właściciel. I nie waż się więcej ukrywać przede mną faktów. Chcę wiedzieć tyle samo, co ty. Jeśli mam odpowiadać za zdetonowanie śmiertelnej broni, to nie dlatego, że trzymano mnie w nieświadomości.

Wolno skinął głową.

– Coś jeszcze?

– Tak. – Zbliżyła się do niego. – Daj mi kubek tej cholernej kawy. Teraz mi się przyda.

Wściekłym wzrokiem mierzyła Kaldaka, który kręcił się po kuchni, sprzątając po kolacji. Ależ z niej kretynka. Gdyby miała choć za grosz rozumu, zawiadomiłaby FBI, CIA albo… kogokolwiek.

Ale przyznawała rację Kaldakowi, gdy mówił o biurokracji. Za dużo się naoglądała w Somalii, by wierzyć w nawet najszlachetniejsze organizacje.

– Zaraz mnie przeszyjesz na wylot – odezwał się Kaldak. – Byłabyś tak miła i przestała mnie mierzyć wzrokiem?

– Nie, nie byłabym, to mi sprawia przyjemność.

– Skoro tak… – Starannie odwiesił ściereczkę.

– Powiedz, czy to odgrywanie wzorowej gosposi ma mnie rozbroić? Kontrast jest odrobinę za duży.

– Sądzisz, że próbuję zatrzeć wrażenie, jakie robi moja zbójecka gęba? Wiem, że to i tak na nic. Twarz zawsze zostaje. – Zgasił światło i obszedł barek. – Więc nauczyłem się z nią żyć, czasem nawet mi się przydaje.

– O, w twojej profesji niewątpliwie.

– Jejku, jejku, czyżbyś starała się mnie zranić?

– To szczerość rani? Przecież zabijasz. Sama widziałam.

– Owszem, zabijam.

Idiotyzm. Jak ostatnia kretynka czuje się winna, bo oskarża go o coś, co – doskonale o tym wie – jest prawdą.

Ale prawda nie zawsze równa się dobroci.

I, do licha, jest, jaki jest.

A jednak od kiedy to zaczęła widzieć tylko czerń albo biel? Kaldak to niezwykle skomplikowany człowiek, a zdążyła się przekonać, że skomplikowanych ludzi stać zarówno na dobro, jak i na zło.

– No i? Zdecydowałaś się? – Kaldak nie odrywał wzroku od jej twarzy.

– Na co?

– Czyżbyś nie zmagała się ze sobą, by mi nie udzielić przywileju wątpliwości? – Nieoczekiwanie się uśmiechnął. – Chyba przegrałaś. Wiesz, jesteś za miękka. Życie musiało surowo się z tobą obejść.

– Życie nikogo nie pieści.

A jeszcze gorsze się staje, gdy człowiek trafi na kogoś, kto najwyraźniej czyta w jego myślach.

– Wszystko przez twoją twarz. Odbija się w niej każda myśl.

Zmarszczyła nos.

– Wiem. Nie masz pojęcia, jak bardzo mi ona przeszkadzała w karierze.

– O, ja znam się na twarzach. Nic mnie nie zaskoczy.

W jego głosie nie zabrzmiała gorycz, co ją zdziwiło. Jak się dorastało z taką odpychającą twarzą?

A może z nią nie dorastał. Może jako dziecko wyglądał zupełnie normalnie. Te niebieskie oczy są zupełnie w porządku, a…

– O czym myślisz?

– Że masz ładne oczy – rzuciła bez namysłu.

Zamrugał, zbity z tropu.

– Och. – Szybko odwrócił wzrok. – Wyszukaliśmy dla ciebie bezpieczny dom w Północnej Karolinie. Zawiozę cię tam jutro po południu.

– Dlaczego nie jutro rano?

– Musimy pojechać do CDC. Poprosiłem Eda, żeby przygotował raporty na temat zmutowanego szczepu. Dokumentacja może mi się przydać.

– Kontaktowałeś się dziś z Yaelem Nablettem?

– Rano przed wyjściem próbowałem. Nie odzywał się. Ściągnęła brwi.

– Nie powinniśmy mieć już od niego… jakichś wiadomości?

– Spróbuję znowu jutro przed wyjazdem. – Zamilkł na chwilę. – Ale nie przejmuj się zbytnio. Pewnie siedzi w górach wokół Tenajo i nie można go złapać telefonicznie.

– Ale spróbujesz?

– Nie ma sprawy.

Łagodność? Musiała się przesłyszeć. Wstała, kierując się do schodów.

– Po południu dzwoniłam do doktora Kenwooda. Josie czuje się świetnie.

– Dobrze.

– Jasne, że dobrze. Do zobaczenia rano.

Idąc po schodach, czuła na plecach jego wzrok. Dziwne, coraz swobodniej się zachowuje w towarzystwie tego Kaldaka. Cóż, pewnie każdy by się oswoił z tygrysem, gdyby przez jakiś czas pomieszkał z nim w klatce. Co nie znaczy, że powinna Kaldakowi ufać.

Lecz ufała mu, inaczej nie skłoniłby jej do zachowania milczenia. Wielkie nieba, dość ma kłócenia się z Kaldakiem, musi jeszcze ze sobą samą? Podjęła decyzję, nie czas na wahanie, podawanie jej w wątpliwość. Całe życie to robiła. Teraz musi się zdobyć na zdecydowane, autorytatywne działanie.

Emily, która nigdy nikogo nie potrzebowała, teraz właśnie jej potrzebuje. Trzeba oczyścić umysł z każdej innej, mniej ważnej prawdy. Ma w nosie bezpieczny dom Kaldaka. Daje Yaelowi Nablettowi jeden dzień. Jeśli nie zadzwoni z informacjami o Emily, ona wraca do Meksyku.

Niech Kaldak ratuje świat. Ona się skupi na ratowaniu siostry.

– Wąglik – powtórzył Ramsey. – Chryste Panie, nie mogę tego zatrzymać dla siebie, Kaldak.

– Dalej, jazda. Powiedz prezydentowi. Przekonasz się, co z tym zrobi, jeśli nie dostarczysz mu dokumentacji. On przepada za świstkami. Nawet jeśli mu pokażesz raport CDC, to nie dowodzi, że Tenajo nie może się powtórzyć u nas.

– Cholera.

– Racja.

– Ale gdy zdobędziemy dowody, może już być za późno. I winę zwalą na nas, CIA. Nie masz pojęcia, jak szybko politycy potrafią umywać ręce. Jak sądzisz, ile czasu nam zostało?

– Bóg raczy wiedzieć. Możliwe, że już wyczerpaliśmy limit. Sądzę, że jest gotowy do uderzenia. – Umilkł. – Ale na coś czeka.

– Na co?

– Nie jestem pewien. Udało ci się założyć podsłuch na jego telefon?

– Nie na komórkowy. Tylko w gabinecie.

– Dowiedzieliście się czegoś o Morriseyu?

Niewiele. Bez wątpienia jest na liście płac Estebana. Mamy wrażenie, że kogoś dla niego szuka. Ostatnio dzwonił do Estebana z najróżniejszych miast w Stanach. Jest ważny?

Kaldaka nękało nieprzyjemne uczucie, że bardzo ważny.

– Niewykluczone. Galvez twierdził, że od dłuższego czasu przysyłał faksy i dzwonił do Estebana. Znajdźcie go.

– Myślisz, że nie próbowaliśmy?

– To się lepiej przyłóżcie. Co z laboratorium w Iowie?

– Na miłość boską, sam mi o nim powiedziałeś dopiero przedwczoraj. Musiałem w to zaangażować FBI. Mają więcej lokalnych kontaktów.

– A co z akcją w Cheyenne?

– Na razie cisza. Brak podobieństw. Żadnych doniesień o wypadkach zachorowań na wąglika.

– Najprawdopodobniej tym razem przed głównym uderzeniem nie będzie żadnych wcześniejszych wypadków. Esteban chyba już skończył z doświadczeniami. A co z De Salmo? Jakieś nowe wieści?

– Tylko taka, że zniknął z pola widzenia. – Po chwili wahania Ramsey dodał: – Daj mi Bess Grady, Kaldak.

Wiedział, że to usłyszy.

– CDC to jedyne miejsce, w którym Esteban mógłby mnie wytropić, a dopilnowałem, żeby mnie nikt nie śledził. Jutro jedziemy w bezpieczne miejsce. Nie dostaniesz jej.

– Mógłbym ją wziąć siłą.

– Musiałbyś. Naprawdę, aż tak chcesz mi przykopać, Ramsey? – dodał cicho.

– Przestań pieprzyć. Nie zapominaj, że to ja cię stworzyłem.

Czyli Ramsey jest wręcz dumny z mordercy, którego wykreował.

Do tej pory Kaldak nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.

– Nie myśl sobie. Dałeś mi narzędzia i pokazałeś, jak ich używać. To Nakoa mnie stworzyła.

Kolejna chwila ciszy.

– Masz szczęście, że w tej akcji zajmujesz wyjątkową pozycję. Dzięki temu możesz stawiać na swoim… do czasu. Informuj mnie na bieżąco. – Ramsey się rozłączył.

Szczęście? Kaldak ze znużeniem usiadł wygodniej na kanapie. Nikt zaplątany w tę sprawę nie może mówić o szczęściu. Ani on, ani mieszkańcy Tenajo, a już na pewno nie Bess Grady.

Pozostaje mu tylko się modlić, żeby De Salmo był w drodze na koniec świata, a nie do Atlanty.

Tej nocy Bess nie śniła się Emily. Śnił jej się Danzar. Obudziła się w środku nocy, czując na policzkach łzy. A Kaldak stał nad nią w ciemnościach.

Usiadła na łóżku, serce dudniło jej jak oszalałe. Przez moment miała uczucie, że znów znajduje się w szpitalnym pokoju w San Andreas.

– Słyszałem, jak krzyczysz przez sen – odezwał się cicho. – Pomyślałem, że chciałabyś, żebym cię obudził.

Grzbietem dłoni otarła łzy.

– Dziękuję.

Wzruszył ramionami.

– Dość koszmarów prześladuje nas za dnia, nie musimy jeszcze stawiać im czoła nocą. – Odwrócił się i ruszył na dół. – Dobranoc.

– Dobranoc.

Żadnych pytań. Żadnej rozmowy. Tylko ten jeden odruch zrozumienia.

Z powrotem się ułożyła. Sądziła, że się poprawiło. Danzar nie śnił jej się już od prawie trzech tygodni. Bo się poprawiło. Żadnych dyskusji.

Zamknęła oczy i głęboko, spokojnie wdychała powietrze. Zwykle skutkowało.

Ale nie tym razem. Zaczęła się trząść. Po kilkunastu minutach wstała z łóżka i przeszła do łazienki. Wzięła aspirynę i popiła ją szklanką wody. Tak drżała, że omal nie upuściła szklanki.

Dlaczego to nie odejdzie? Osunęła się na płytki i siedziała skulona, z rękami zaplecionymi wokół kolan. Myśl o czymś innym. O Tyngate. O Julie, Emily albo…

– W porządku?

Obok niej przykucnął Kaldak.

O Boże, nie chciała, żeby ktokolwiek ją widział w takim stanie.

– Nie, nie w porządku. Wynoś się.

– Próbowałem. Nie poskutkowało. – Usiadł po turecku. – Więc muszę coś z tym zrobić.

– Dlaczego? To nie twoja sprawa. Poradzę sobie.

– Prześladuje cię Tenajo?

– Ogarnęły cię wyrzuty sumienia? Nie, nie Tenajo.

– Esteban?

– Uważasz, że pozwoliłabym temu sukinsynowi doprowadzić się do takiego stanu? – Szybko mrugała powiekami, powstrzymując łzy. – Proszę, idź sobie.

– Nie, żadne z nas nie zaśnie, jeśli dalej będziesz się zachowywać w ten sposób. Tak się trzęsiesz, że stłuczesz sobie kość ogonową na tej posadzce.

Łagodnie odgarnął jej włosy z czoła. Podobnym gestem dotykał Josie.

– Chyba powinnaś ze mną porozmawiać, Bess.

– Jeszcze czego.

– Opowiedz mi o Danzarze. Znieruchomiała.

– O czym?

– O Danzarze. To słowo wybełkotałaś, kiedy cię obudziłem. Zwilżyła wargi.

– To dlaczego spytałeś o Tenajo?

– Proces eliminacji.

– Cóż za analityczny umysł!

– Przepraszam, taki się urodziłem. – Rozejrzał się po jasno oświetlonej łazience. – I błyskawiczna analiza sytuacji wykazuje, że nie jest to najlepsze miejsce do odprężenia. – Wstał, schylił się i podciągnął Bess do góry. – Łóżko.

– Co?

– Nie obawiaj się, mówiłem bez podtekstu. Miejsce odprężenia. – Przeniósł ją na łóżko. – Nie uprawiania seksu.

Popatrzyła na niego zdumiona.

– Nawet mi przez myśl nie przeszło nic innego.

– Wiem. Ale pomyślałem, że wtrącę coś dla odwrócenia uwagi. – Otulił ją kołdrą. – Zdaję sobie sprawę, że nie stanowię typowego obiektu pożądania. Chyba, że ma się ciągotki do Drakuli. Właściwie to sporo kobiet je ma.

Wstał i zgasił światło w łazience. Sypialnia zatonęła w ciemnościach. Kaldak usiadł przy Bess i musnął jej ramię.

– Ciągle drżysz, ale już mniej.

– W takim razie możesz sobie iść.

– Po tym, jak się tak naharowałem? Nie chcę, żeby sytuacja znowu się powtórzyła. Muszę się wyspać. Opowiedz mi. Nie pójdę, póki z siebie tego nie wyrzucisz. Czy Danzar leży w Chorwacji?

– Tak.

– Kiedy wróciłaś z Chorwacji?

– Trzy miesiące temu.

– Nigdy nie słyszałem o Danzarze.

– To była malutka wioska.

– Była?

– Pewnie nadal jest.

– Nie wiesz?

– Nie spalili jej.

– Więc co w niej zrobili? Dzieci…

– Co tam zrobili, Bess?

– Nie chcę o tym rozmawiać.

– Wyobraź sobie, że jestem Emily.

– Nie rozmawiałam z Emily o Danzarze.

Nikomu nie opowiedziała szczegółów. Nawet psychoterapeucie w szpitalu w Sarajewie. Więc czemu miałaby się z nich zwierzać Kaldakowi?

– Bo mnie to nie obchodzi. Jestem ci zupełnie obcy. – Znowu czytał w jej myślach. – To tak jakbyś rozmawiała z samą sobą. Co oni zrobili, Bess?

Krew. Tyle krwi…

– Co? – naciskał Kaldak.

– Dzieci…

– Jakie dzieci?

– Był tam… sierociniec. Robiłam fotoreportaż o sierotach wojennych i pojechałam do Danzaru. W sierocińcu było ciasno, ale dzieci… Zawsze mnie zdumiewa, że dzieci niemal w każdych okolicznościach potrafią być szczęśliwe. Wystarczy dać im coś do jedzenia, łóżko, towarzystwo, a ofiarują ci uśmiech. Poznałam tam chłopczyka. Niko. Mógł mieć nie więcej niż trzy lata. Chodził za mną, gdy fotografowałam. Był taki… – Urwała. Dopiero po chwili mogła podjąć relację. – Wracałam tam raz po raz. Początkowo wydawało mi się, że ciągnie mnie tam ciekawa historia, potem wyobraziłam sobie, że ze mnie taki dobry duszek. Tyle małżeństw w Ameryce nie ma dzieci, jeśli zobaczą zdjęcia… Aż w końcu uświadomiłam sobie, że chodzi o Nika. Właściwie nawet nie powinnam myśleć o adopcji. To nie miało sensu. Jestem samotna, wiecznie z rozjazdach, ale wiedziałam, że go potrzebuję. Należał do mnie. Zaczęłam załatwiać formalności.

Wycie psów.

– I adoptowałaś go, Bess?

– Nie.

– Dlaczego?

Gdzie pani ma serce? Wampirzyca.

– Dlaczego, Bess?

– Umarł – szepnęła. – One wszystkie umarły.

– W jaki sposób?

– Partyzanci. Zawieszenie broni formalnie obowiązywało, ale ciągle dochodziło do starć. Kiedy się o tym dowiedziałam, byłam sto kilometrów od Danzaru, pracowałam nad innym artykułem. Kazałam kierowcy zawrócić do Danzaru. Partyzanci już się wycofali, ale psy wyły. Zawodziły, skowyczały… Poszłam do sierocińca. Dzieci nie żyły, miały poderżnięte gardła. Niko leżał w kuchni. Kto jest zdolny do zabicia dziecka? Potwór. Musieli być potworami.

– Tak.

– Przeszłam przez cały sierociniec, robiąc zdjęcie za zdjęciem. Wiedziałam, że po zawarciu pokoju wszystkiego się wyprą. Sprawa zostanie zatuszowana, pójdzie w niepamięć. Tak zawsze się kończyło. Nie mogłam do tego dopuścić. Musiałam pokazać… – Z trudem mówiła. Usiłowała zapanować nad szlochem. – Nie mogłam dopuścić, żeby…

– Ciii… Wiem.

– Nie, nie wiesz. Nie było cię tam.

Przez chwilę milczał, potem wstał.

– Chciałbym cię pocieszyć, ale nie oczekujesz tego ode mnie. W tej chwili w ogóle nie chcesz, żebym tu był. Boisz się, że uznam cię za zbyt słabą. – Z tą samą łagodnością, którą okazał w łazience, musnął jej włosy. – Mylisz się. Zaraz wracam.

Zniknął. Usłyszała jego kroki na schodach.

Leżała, łzy toczyły się jej po policzkach. Wkrótce szlochanie ucichło, ale łzy nadal płynęły.

Dzieci…

Co ona najlepszego zrobiła? Czuła się tak, jakby wypruła z siebie wnętrzności. Raz zacząwszy, nie mogła zapanować nad słowami, same wyrywały jej się z ust. Dlaczego wyrzucać wszystkie te wspomnienia i ból wobec Kaldaka.

Jakbyś rozmawiała z samą sobą.

W pewnym sensie tak. Usunął się w cień i pozwoliłby słowa płynęły w ciemnościach. A potem ją zostawiłby nie straciła dumy. Dlaczego…

– Mogę zapalić światło?

Wrócił Kaldak, olbrzymia sylwetka na szczycie schodów.

– Pewnie. - Wyrównała oddech i pośpiesznie otarła łzy prześcieradłem. – Ale dlaczego teraz pytasz? Nie przypominam sobie, byś prosił o pozwolenie na zgaszenie.

– Inna gra, inna taktyka. – Przeszedł do łazienki i tam zapalił lampę. Wrócił do Bess. – Wypij.

Podawał jej szklankę mleka.

– Wielkie nieba, ciepłe mleko? – spytała. – Jeden z cudownych leków twojej matki?

– Zimne mleko. – Uśmiechnął się słabo. – Gdybym sobie zawracał głowę podgrzewaniem, uznałabyś to za odgrywanie wzorowej gosposi.

Zerknęła na niego znad szklanki i wypiła łyk mleka. Bynajmniej nie przypominał gosposi. Dopiero teraz zauważyła, że jest boso, bez koszuli, a ciemne włosy ma potargane. Wyglądał muskularnie, imponująco.

Ona tymczasem pewnie jak ostatnia sierota. Dzięki Bogu, że zapalił tylko światło w łazience. I tak czuła się obnażona. Czy dlatego nie zaświecił bardziej bezwzględnej lampy nad głową?

– Wypij do dna.

Łyknęła odrobinę i oddała mu szklankę.

– Tyle wystarczy.

– Dobra. – Stał, przyglądając się jej. – Nie pogniewasz się, jeśli spytam, co się stało ze zdjęciami zrobionymi w Danzarze?

– Negatyw skonfiskowano.

– Co?

– Słyszałeś. Kiedy wróciłam do kwatery głównej, pułkownik skonfiskował film. Powiedział, że to tendencyjny materiał, który zagrozi procesowi pokojowemu. Dałam mu tendencyjny. Omal nie oszalałam. Darłam się, wygłaszałam przemówienia. Zawiadomiłam każdego znajomego polityka. Wszystko na nic. Lekarze wojskowi oświadczyli, że cierpię na załamanie nerwowe, i zamknęli mnie w szpitalu w Sarajewie. Przetrzymali mnie tam trzy tygodnie. A kiedy wyszłam, masakrę zdążono już zgrabnie zatuszować. – Uśmiechnęła się gorzko. – Tak że nawet i my tuszujemy, gdy nam to odpowiada. Rzygać mi się chce. Chryste, nie znoszę kłamstw.

– Masz prawo. Przepraszam, że tak ostro cię potraktowałem – dodał po chwili. – Myślisz, że teraz już zaśniesz?

Zaśnie? Zaraz chyba padnie. Tak.

– Dobrze, to może i ja się prześpię. Dobranoc.

– Dobranoc.

Zgasił światło i poszedł sobie – zdecydowany, zamaszysty, chłodny – jakby nie połączyła ich ta chwila bliskości. Bliskości? Przecież to właściwie obcy człowiek.

Chociaż nie, nie jest już obcy. W tym krótkim czasie poznała go lepiej niż wielu ludzi, z którymi stykała się od lat. Znała jego ostry, suchy sposób mówienia, żar ukrywany pod pozorami obojętności. Przeniknęła nawet maskę twardego drania i wykryła ślady poczucia humoru i łagodności. Dobry Boże, to przypominało kumanie się z Kubą Rozpruwaczem.

Nie, Kaldak zabijał z konieczności, nie dla zabawy. Traktował ją bezwzględnie, ale nigdy nie okazywał niepotrzebnej brutalności.

Lada chwila namaluje mu nad głową aureolkę. Uśmiechnęła się. Zero szans.

Co mu, u licha, odbiło, żeby przynieść jej szklankę lodowatego mleka?

Nie odpowiedział na pytanie o lekarstwa matki. Jakoś nie potrafiła sobie wyobrazić Kaldaka, którego matka uczy domowych porządków i dobrych manier. W ogóle trudno go sobie wyobrazić z matką.

Nie wypełzłem spod kamienia.

Najwyraźniej przywykł, że ludzie nie widzą w nim normalnego człowieka.

To samo i ona robiła.

A przecież teraz był jej towarzyszem, a wcześniej, w San Andreas, wybawcą, potem zaś strażnikiem podczas wędrówki przez góry. W jakimś sensie nawiązywała z nim kontakt.

I tak, jego obecność prawie przynosiła otuchę.

9.

Dochodziło wpół do dziesiątej rano, gdy De Salmo wysiadł z samolotu na lotnisku Hartsfield, a tuż przed dziesiątą wyruszył z parkingu wynajętym czarnym saturnem. Sprawdził plan miasta i wybrał trasę 1-75, kierując się na północ. Lało jak z cebra, ale dobrze się jechało. Za pół godziny powinien dotrzeć do ośrodka badań nad chorobami zakaźnymi, CDC. Przy odrobinie szczęścia to zlecenie może się okazać błyskawiczną robotą.

Prawie godzinę trwało, nim Kaldak i Bess zdołali z południa dotrzeć trasą 1-75 do CDC. Kaldak wjechał na parking i wyłączył silnik.

– Nie wchodzimy do środka? – spytała Bess, gdy nie ruszył się z samochodu.

– Ed sam do nas przyjdzie. To bardzo ostrożny człowiek.

– Gdyby był ostrożny, nie robiłby z tobą interesów. – Wyjrzała przez zalaną deszczem przednią szybę. – I bardzo, bardzo zmoknie.

– Co tylko pogorszy mu nastrój. – Ruchem głowy wskazał patykowatego mężczyznę w prochowcu, który przemykał przez parking. – Idzie.

Ed Katz liczył sobie niewiele ponad czterdzieści lat, miał ciemne włosy i pociągłą piegowatą twarz. Otworzył tylne drzwiczki, wsiadł i zatrzasnął je z hukiem.

– To zły znak.

– Deszcz? – spytał Kaldak. Katz ponuro skinął głową.

– Zły znak. – Znieruchomiał na widok Bess. – Co to za jedna?

– Przyjaciel.

– Cudownie. Może sprosisz tu cały świat, Kaldak?

– Przy niej możesz mówić.

– Żeby potem lepiej mogła przeciwko mnie zeznawać?

– Nikt nie będzie przeciwko tobie zeznawał.

– No pewnie. Jeśli to wypali, wszyscy fikną. – Rzucił Kaldakowi teczkę. – Weź, a ja wreszcie mogę spadać.

– Dzięki, Ed.

– Tylko nie proś o kolejne przysługi. Wiesz, że sam pewnie lepiej byś sobie z tym poradził niż ja. Wyjątkowe paskudztwo.

– Powtórzyłeś badanie?

– Jestem prawie pewny, że wynik jest taki sam, ale próbka niemal już się nie nadawała. Żeby się lepiej spisać, potrzebowalibyśmy znacznie więcej.

– Wiem. Już moja w tym głowa.

– I pośpiesz się. A wcześniej nawet nie waż się do mnie odzywać. Kaldak skinął głową.

– Nie będę cię więcej nękał, o ile to będzie w mojej mocy.

– Lepiej, żeby było. – Wysiadł z wozu. – Wyrównaliśmy rachunki, Kaldak. – Zawahał się, deszcz płynął mu strumieniami po policzkach, kiedy mierzył wzrokiem Kaldaka. – To naprawdę paskudztwo. Myślisz, że uda ci się coś z tym zrobić?

– Przy odrobinie pomocy ze strony przyjaciół.

– Nie jestem twoim przyjacielem. Słyszałeś, Kaldak? Nie jestem twoim przyjacielem. I nie przynoś mi tego więcej, jeśli nie będziesz znał na to sposobu.

– Chyba, że to okaże się konieczne.

Kaldak zaczął wyjeżdżać tyłem i gwałtownie zahamował, żeby nie zderzyć się z czarnym Saturnem, który szukał miejsca do parkowania.

– Odezwę się.

– Lepiej nie.

Czarny saturn odjechałby polować na miejsce w drugim rzędzie. Kaldak wycofał się ze stanowiska i ruszył do bramy. Bess obejrzała się przez ramię i zobaczyła Katza, który ciągle jeszcze tkwił na deszczu, odprowadzając ich wzrokiem.

– Jest śmiertelnie przerażony.

– A my nie jesteśmy?

Ale Bess wstrząsnęła świadomość, że specjalistę tak bardzo przeraziły wyniki testów. Nagle przypomniała sobie jedno ze zdań Katza.

– Twierdził, że sam mógłbyś to przebadać. Rzeczywiście?

– Gdybym miał odpowiedni sprzęt.

– Czyli jesteś lekarzem, jak Katz?

– Nie ma drugiego takiego jak Katz.

– Nie rób uników. Jesteś?

– Tak. Dawno temu. Studiowałem razem z Edem.

– To dlaczego…

– Dlaczego to rzuciłem dla zabijania ludzi? – dokończył Kaldak. – Czasem długo trwa, nim człowiek znajdzie swoje powołanie. Katz wiedzie takie nudne życie.

Najwyraźniej Kaldak nie zamierzał jej nic więcej powiedzieć. Przynajmniej chwyciła ten okruch, nieopatrznie rzucony przez Katza. Stawiało to Kaldaka w zupełnie nowym świetle.

Czy aby na pewno? Stanowił zagadkę od chwili, gdy go poznała.

– Nie przejmuj się. – Kaldak łypnął na nią z ukosa, nie przestając się zmagać z korkami w drodze do autostrady. – Nie zamierzałem cię przytłaczać moimi niezliczonymi kwalifikacjami. Potraktuj mnie jak zwyczajnego goryla. Z pewnością wolisz mnie w tej roli.

Bodajby go szlag trafił.

– Pomoże nam, jeśli będziemy go potrzebowali? – zmieniła temat.

– Pomoże.

– Codziennie styka się z niebezpiecznymi wirusami. Dlaczego wąglik aż tak go przeraził?

– Bo przenosi się go przez pieniądze. Ed uświadamia sobie zagrożenie. Pieniądze żyją.

– To tylko papierowy świstek.

– Doprawdy? Wyjmij z portfela dwudziestodolarówkę. – Co?

– Rób, co ci mówię.

– Głupota. – Otworzyła torebkę, wyjęła portfel, a z niego banknot dwudziestodolarowy. – To tylko papier.

– Podrzyj go.

Instynktownie mocniej zacisnęła palce na banknocie.

– Nie bądź głupi. Może nam się przydać.

– Widzisz, to nie jest zwykły świstek, on żyje. Ten banknot może wysłać twoje dziecko do college’u, opłacić czynsz, uwolnić cię od znienawidzonej roboty, kupić heroinę, by twoje ciało przestało wyć z bólu. Kto odmówi jego przyjęcia, nawet jeśli istnieje niebezpieczeństwo, że jest zakażony? Na ogół ludziom się wydaje, że nieszczęścia przytrafiają się tylko innym.

– Mogę go podrzeć.

– No to drzyj.

Przedarła dwudziestodolarówkę na pół.

– Gratulacje. – Nagle się uśmiechnął. – Co robisz?

– Wkładam go z powrotem do portfela.

– Żeby potem skleić.

Szerzej otworzyła oczy, uświadomiwszy sobie, że to właśnie zamierzała uczynić.

– Po co tracić pieniądze na idiotyczne doświadczenia?

– Zgadza się. – Skręcił na autostradę. – Powiadają, że pierwszym prawem natury jest instynkt samozachowawczy. Nie powiedziałabyś, że ten banknot właśnie ocalił swoje życie?

Życie. Co za idiotyzm. Nie, to przerażające. Bo teraz zrozumiała, co to oznacza. Pieniądze są nie tylko środkiem płatniczym, stanowią nić wplecioną w materię ludzkiego życia i marzeń. Esteban nie mógł wyszukać do roznoszenia choroby bardziej kuszącej syreny, której ludzie by się nie oparli.

– Szatański pomysł.

– Zgadza się.

– Ale przecież, gdyby ludzie wiedzieli, z pewnością odrzuciliby te pieniądze.

– Może. Ale kiedy zobaczymy, jak drą albo palą banknoty, będzie to znaczyło, że mamy prawdziwe kłopoty. Jakiej, twoim zdaniem, reakcji emocjonalnej potrzeba, żeby sprowokować człowieka do takiego postępku?

Desperacji. Bezsilności. Furii.

– Zapanowałaby anarchia. A właśnie o tym marzy Habin. To on wpadł na pomysł wykorzystania pieniędzy. Prawie siedem lat zajęło mu zaplanowanie i przeprowadzenie kradzieży matryc z Denver.

– Gdzie się produkuje fałszywe pieniądze?

Pesos pochodziły z podziemnej drukarni w Libii. Przypuszczam, że na początku roku, gdy zaczęli robić amerykańską walutę, przenieśli produkcję.

– Dokąd?

– Moim zdaniem, do Stanów.

– Ale nie wiesz na pewno? Pokręcił głową.

– Chociaż z drugiej strony, nie sądzę, żeby chcieli wlec wąglika przez pół świata.

– Na Boga, to co ty właściwie wiesz? Przez chwilę milczał.

– Znalazłem wzmianki o Waterloo w Iowie – odezwał się w końcu.

– Jak?

– Esteban kazał usunąć porucznika, gdy ten okazywał zbytnią ciekawość wydarzeniami w Tenajo. Później przeszukałem jego rzeczy.

Później – kiedy własnoręcznie go zabił. Związek sam się narzucał.

– Tak – odpowiedział na jej nieme pytanie. – Ale gdybym nie załatwił Gaveza, nie miałbym dość informacji, żeby móc cię wyciągnąć z San Andreas.

– Ja nic nie mówię. Żałuję tylko, że to nie był Esteban.

– Boże, jakaż ty się robisz bezwzględna!

– Waterloo w stanie Iowa.

Pokręciła głową. Mogła sobie wyobrazić tajne laboratorium w Libii, nawet w Meksyku, ale nie w samym sercu Ameryki.

– Czyli laboratorium, i drukarnia mieszczą się w Iowie.

– Najprawdopodobniej. Należy przypuszczać, że przenieśli akcję produkowania pieniędzy w to samo miejsce, co laboratorium.

Wszystko pod ręką, w pełnej gotowości.

– Co jest celem? – mruknęła pod nosem. – I jak go znajdziemy? Na twarzy Kaldaka dostrzegła przebłysk emocji.

– Okłamywałeś mnie? Wiesz, gdzie padnie cios?

– Nie okłamuję cię. Nie jestem pewny.

– Ale się domyślasz?

– Galvez dostał faks od Morriseya, najwyraźniej pełniącego rolę zwiadowcy. W faksie napisano, że następnym celem jego podróży będzie Cheyenne.

– Nie ostrzeżesz ich?

– To była luźna wzmianka. Żadnej wyraźnej groźby. Mam wywołać panikę w mieście być może zupełnie bezpodstawnym alarmem?

– Tak.

– A gdy Esteban się o tym dowie, po prostu zmieni cel i stracimy szansę dopadnięcia ich.

– Guzik mnie obchodzi, czy ich złapiecie. Nie chcę, żeby gdzieś się powtórzyło Tenajo.

Zacisnął wargi.

– Zaufaj mi. Tenajo się nie powtórzy. Jeśli tylko będzie w mojej mocy temu zapobiec.

A jeśli nie będzie? Odchyliła się, wsłuchując się w dudnienie deszczu o dach samochodu.

Zły znak, powiedział Katz.

Oby się mylił. Jakby mało mieli złych omenów.

– Nie złapałem ich – powiedział De Salmo. – Spóźniłem się.

– Trzeba było się z tym liczyć – odparł Esteban.

– Mam tam zostać?

– Nie, wsiadaj do samolotu do Nowego Orleanu.

– Tam jedzie? Esteban się uśmiechnął.

– O tak, właśnie tam.

Gdzie jest ten bezpieczny dom? – spytała, wyglądając przez okno. W miarę jak posuwali się na wschód, deszcz nieco zelżał, ale nadal padało równo.

– Wjechaliśmy już do Północnej Karoliny, prawda?

– Jakieś dwadzieścia minut temu. Wkrótce znajdziemy się na miejscu. Dom znajduje się w Northrup, niewielkim miasteczku, nieco na południe stąd.

– Kiedy tylko tam się znajdziemy, dzwonisz do Yaela. Skinął głową.

Jak sobie życzysz. Choć mówiłem ci, że może nie… Zadzwonił telefon komórkowy Kaldaka, który wyjął go z kieszeni i włączył przycisk.

– Szlag.

Słuchał. Tym razem na jego twarzy wyraźnie malowały się uczucia. Usta miał wykrzywione, na skroni pulsowała mu żyłka.

– Jesteś pewny, Ramsey? – spytał. – Kiedy?

Stało się coś złego, pomyślała Bess. Wąglik. Czyżby Esteban wypuścił…

– Bzdury. Nie mogę tego zrobić. I nie zrobię. Rozłączył się i z całej siły przycisnął pedał gazu.

– O co chodzi? Co się stało?

– Za chwilę. – Zjechał z autostrady na lokalną drogę. Wyłączył silnik.

– Chodzi o wąglika? – spytała.

– Nie. – Wbił wzrok w przestrzeń. Ściskał kierownicę, aż kostki na dłoniach mu pobielały. – Powstała nieoczekiwana sytuacja w Nowym Orleanie.

– Nieoczekiwana sytuacja?

– Zawiadomienie w dzisiejszym porannym wydaniu „Times-Picayune”.

– O czym ty mówisz?

– O nekrologu Emily Grady Corelli, która zostanie pochowana pojutrze.

Bess znieruchomiała wstrząśnięta. Nie mogła oddychać. Potem pokręciła głową.

– To nieprawda. Niemożliwe, to tylko jakaś okrutna sztuczka Estebana.

Przeczący ruch głową.

– Nie zaprzeczaj. – Głos jej drżał. – To nieprawda. Emily była w Meksyku. Jakim cudem… To kłamstwo.

– Chciałbym. – Z trudem dobywał głosu. – O Boże, chciałbym, Bess. Wiadomość jest potwierdzona. Emily leży w domu pogrzebowym Duples przy 1 st Street. Ciało ubiegłej nocy przywieziono samolotem, wraz ze sfałszowanymi świadectwami ministerstwa zdrowia, gotówką i instrukcjami dotyczącymi pochówku.

– To kłamstwo. Wtedy powiedział, że leży martwa w kostnicy, ale to był Rico. Nie Emily, tylko Rico.

– Tym razem chodzi o Emily. Wzięli odciski palców i…

– Nie wierzę. Twierdziłeś, że Yael ją znajdzie, że przywiezie ją…

– Ona nie żyje, Bess.

Nie uwierzy w to. Gdyby uwierzyła, mogłoby się stać prawdą.

– Nie. Udowodnię ci. Pojadę do Nowego Orleanu, pójdę do domu pogrzebowego i udowodnię ci…

– Nie. – Nagle się odwrócił i chwycił ją w ramiona. – Żałuję. Boże, strasznie żałuję.

Próbuje mnie pocieszyć, pomyślała jak przez mgłę. Ale nie mogła przyjąć pociechy. Przyjęcie równałoby się uznaniu, że Emily nie żyje.

– Jadę ją zobaczyć.

– To pułapka. Jak sądzisz, dlaczego Esteban wysłał ją do Nowego Orleanu? Właśnie tam mieszkasz. Wiedział, że będziemy kontrolować wszystko, co się tam dzieje. Chciał cię ściągnąć do miasta.

– Więc ją zabił?

Przez chwilę milczał.

– Nie musiał jej zabijać. Nie żyła już od dawna. Przypuszczamy, że umarła zarażona jeszcze pierwszego wieczoru, w Tenajo.

– Nie, nie była chora. I w San Andreas nie było jej ciała. To był Rico. To był Ri…

– Cii… – Zanurzył palce w jej włosach. Mówił urywanie. – Nie zniosę tego. Chryste, nawet mi przez myśl nie przeszło, że to będzie tak.

– Muszę jechać. Ona żyje. Wiem. Nie umarła.

– Bess. Ona nie żyje, a Esteban chce i ciebie zabić. Nie mogę cię puścić do Nowego Orleanu.

Odepchnęła go.

– Nie mogą mnie powstrzymać. Pojadę do niej.

– Słuchaj, Ramsey robi błyskawiczny test DNA. Za dzień, dwa będą dysponować niepodważalnym dowodem.

– Mam gdzieś ich dowód. To nieprawda. – Wszystko to kłamstwa. – Włączaj silnik. Zabierz mnie na lotnisko. Gdzie jest najbliższe lotnisko?

– Nie. – Odwrócił wzrok. – Nie mogę tego zrobić.

– Musisz. Nie jadę do żadnego bezpiecznego domu. Poradzisz sobie bez swojego cholernego świadka.

Pokręcił głową.

– I nie mów, że nie. To moje życie.

– Nie, nie twoje. Nie do końca.

Co on opowiada?

– Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że jesteś odporna na tego zmutowanego wąglika.

Popatrzyła na niego z niedowierzaniem.

– Odporna?

– Powinnaś zginąć w Tenajo. Wszyscy poza tobą zginęli.

– Twierdziłeś, że zarazki za szybko przestały działać.

Pokręcił głową.

– Szczep tracił siłę, ale nie na tyle, by nie zabić. Zabił Rica. Zabił twoją siostrę.

– To nie choroba ją zabiła. Esteban.

– Zabiła ich, Bess. – Drgał mu mięsień na policzku. – Ty przeżyłaś. Jak sądzisz, dlaczego Esteban nie od razu cię zlikwidował? Nie rozumiał, dlaczego przeżyłaś, i chciał przeprowadzić badania krwi.

– Nie pamiętam…

Plastry zasłaniające ślady ukłucia. Nie wszystkie po zastrzykach uspokajających, jak przypuszczała.

– Pobierali mi krew.

– Esteban nie chwalił się, co robi, ale wiedziałem, że nie spodobało mu się to, co znalazł.

– A… co znalazł?

– Odporne antyciała.

– Skąd wiesz?

Bo wiem. Nim cię zabrałem z San Andreas, ukradłem ze szpitala jedną z próbek krwi. Ubiegłej nocy Ed zrobił testy. Próbka była dosyć zniszczona, ale test potwierdził odporność. Wiesz, co to znaczy? Że czas opracowania szczepionki można skrócić z roku do tygodni, może nawet dni. – Zawiesił głos. – Dlatego nie wolno ci podejmować najmniejszego ryzyka. Ty jesteś kluczem, Bess. Będziemy musieli pobierać często próbki twojej krwi, żeby CDC mogło opracować remedium, które z kolei zatrzyma Estebana.

Klucz. Nie chciała być niczyim kluczem. Chciała tylko, żeby wszystko wyglądało tak samo, jak przed Tenajo. Pragnęła znowu zobaczyć Emily całą i zdrową.

Bo jej siostra żyje. Kaldakowi omal się nie udało jej wmówić, że Emily umarła, że leży w tamtym domu pogrzebowym w Nowym Orleanie.

– Jadę ją zobaczyć.

– Będą na ciebie czekać.

– Więc powinieneś chronić swoje bezcenne źródło krwi. Przykro mi, że przysparzam ci kłopotów, ale będziesz musiał pobrać nową próbkę w Nowym Orleanie. Chyba, że pójdziesz w ślady Estebana, zamkniesz mnie i będziesz szprycował środkami odurzającymi – dodała z goryczą.

– Proponowano takie rozwiązanie. – Gdy znieruchomiała, dorzucił ostro: – Sądzisz, że bym im na to pozwolił? Ale mówię ci to wszystko, żebyś zdała sobie sprawę, jaka to ważna sprawa. Ramsey nie chciał, żebym w ogóle cię powiadomił o śmierci siostry.

– Ona nie umarła – powtórzyła uparcie.

– Skoro jesteś taka przekonana, to po co wystawiać się na ryzyko wejścia wprost w pułapkę Estebana?

Bo musi wiedzieć, upewnić się.

– Skoro jestem odporna, to Emily też. Jesteśmy siostrami, a ona nigdy nie chorowała. To ja wiecznie się przeziębiałam i…

– To nie działa w ten sposób – odparł łagodnie.

– A Josie? – spróbowała z drugiej strony. – Co z Josie? Nie umarła. Ona też musi być odporna.

Pokręcił głową.

– Josie nie ma odpornych antyciał. Esteban prawie natychmiast przestał się nią interesować. Po prostu miała szczęście, że nie została wystawiona na bezpośredni kontakt z banknotami. Ty i Emily przechodziłyście od domu do domu i w pewnym momencie musiałyście dotknąć pieniędzy.

Bar, sklep… nie pamiętała wszystkich miejsc. Rękawiczki i maseczki nałożyły dopiero po zbadaniu ciała w barze. Czy ona i Emily dotknęły pesos, odepchnęły je, próbując pomóc…

Ogarniało ją przerażenie. Logika Kaldaka była zbyt przekonująca, nie mogła jej do siebie dopuścić.

– To nieprawda. To nie Emily. Weź mnie do Nowego Orleanu, a udowodnię ci to.

Nie ruszał się. Zacisnęła ręce.

– Proszę, Kaldak – szepnęła. – Proszę.

– Niech to szlag. – Uruchomił silnik. – Szybciej będzie wrócić do Atlanty. Stamtąd złapiemy bezpośredni lot do Nowego Orleanu.

Zalała ją fala ulgi.

– Dziękuję, Kaldak.

– Za co? – Tak gwałtownie wrócił na autostradę, że opony zapiszczały. – Za głupotę? Za to, że podejmuję ryzyko, które możesz przypłacić życiem? Które może przypłacić życiem całe miasto?

Wziął telefon i wystukał numer.

– Jedziemy, Ramsey. – Słuchał przez chwilę, po czym odparł: – Gówno mnie to obchodzi. Jedziemy. Więc zajmij się bezpieczeństwem. – Rozłączył się i wybrał kolejny numer. – Czekaj na nas na lotnisku w Atlancie. Za godzinę, przy stanowisku Hertza, Ed. Będę miał dla ciebie próbkę.

Ponownie się rozłączył.

– Kiedy dotrzemy na lotnisko, będę musiał pobrać ci krew i dać ją Katzowi.

– Jakim cudem…

– Kazałem Edowi wrzucić do teczki zestaw do pobrania krwi. Wiedziałem, że będę musiał jak najszybciej zdobyć dla niego próbkę.

– Czyli byłeś przygotowany – powiedziała wolno. – Kiedy zamierzałeś mnie powiadomić?

– Kiedy tylko znalazłabyś się w bezpiecznym miejscu. Ale chciałem od razu.

– Więc dlaczego tego nie zrobiłeś?

– Nie mogłem ryzykować. Myślałaś wyłącznie o siostrze. Gdybyś wiedziała, jaką wartość przedstawiasz, mogłabyś próbować pójść z Estebanem na wymianę.

– A na to nie mogłeś pozwolić.

Nie mogłem – przyznał ponuro. – Podobnie jak nie mogę cię puścić do Nowego Orleanu, nie pobrawszy uprzednio próbki. W ten sposób Ed zyska przynajmniej minimalną szansę, nawet gdyby Esteban cię zabił.

Te bezwzględne słowa powinny ją oburzyć, tymczasem nie. Musi zachować panowanie nad sobą, inaczej rozsypie się jak domek z kart. Musi trzymać się w garści, póki nie dotrze do Em…

Chryste, to nie może być Emily.

Emily jest bezpieczna, ukrywa się gdzieś wśród meksykańskich wzgórz. Jest tyle kryjówek. Ona z Josie znajdowała groty, zagłębienia i…

To nie jest Emily.

10.

Dom pogrzebowy Duples mieścił się w dużym, białym budynku. Farba zaczynała się łuszczyć, trawnik miejscami pożółkł. Na cokole przed wejściem stał posąg uskrzydlonego anioła z trąbą. Czy to ma być archanioł Gabriel? – zastanawiała się Bess jak przez mgłę. Emily to miejsce by się nie podobało. Nie znosiła bałaganu i zaniedbania.

Kaldak zacisnął rękę na jej łokciu.

– Możesz się wycofać.

Pokręciła głową i przyśpieszyła kroku. Byle to już mieć z głowy, powtarzała w duchu. Udowodnić, że doszło do makabrycznej pomyłki, i wynieść się stąd.

– Za daleko się posunąłeś, Kaldak. – Z jakiegoś pomieszczenia wynurzył się wysoki, szpakowaty mężczyzna. – Boże, chcesz, żeby ją załatwili?

– Twoja w tym głowa, żeby tego nie zrobili, Ramsey. Sprawdziłeś dom pogrzebowy?

– Tak. Zabieraj ją stąd.

Kaldak zerknął na rząd budynków przy ulicy.

– A tam?

Ramsey kiwnął głową.

– Sprawdziliśmy. Żadnego snajpera. Musieliśmy powiedzieć, że spodziewamy się prezydenta. Pewnie ściągną tu swojego kongresmana. Po kiego grzyba prezydent miałby tu przyjeżdżać?

Kaldak odwrócił wzrok od niego i spojrzał w głąb pomieszczenia.

– Gdzie ona jest?

– Pierwsza sala po lewej. – Ramsey przeniósł spojrzenie na Bess. – To strata czasu, pani Grady. Nie powinna pani tego robić. Trumna jest zamknięta.

– Dlaczego?

Ramsey przestępował z nogi na nogę.

– Pani siostra umarła w górach i tam została pochowana. Panował upał i warunki nie sprzyjały…

– Mówi pan, że Esteban wykopał jej ciało i przysłał je tu. Koszmarne i przerażające. Równie przerażające, jak wykopanie dołu i ciśniecie tam zwłok kobiety.

Ale to się nie przytrafiło Emily. W tamtej sali leży ktoś inny.

Otworzyła drzwi i weszła do budynku. Pierwsza sala po lewej. Dębowa trumna na środku. W głowie i w nogach płonące świece. Ani jednego kwiatu. Gdzie są kwiaty?

Gardło jej się zacisnęło. Nie mogła oddychać.

– Bess.

Obok niej wyrósł Kaldak. Zwilżyła wargi.

– Otwórz. – Nie.

– Otwieraj trumnę, Kaldak.

– Słyszałaś, co mówił Ramsey. Nie chcesz zobaczyć…

– Chcę zobaczyć. Muszę wiedzieć. Otwórz albo sama to zrobię. Zaklął pod nosem i podszedł do katafalku. Uchylił wieko trumny. Tylko zerknie i już będzie pewna, że się omylili.

Jedno spojrzenie i po wszystkim.

Och, Boże!

Kaldak chwycił ją, gdy się osuwała na podłogę.

– Emily.

– Cii…

Jak przez mgłę uświadomiła sobie, że Kaldak ją niesie. Idzie po schodach. Schodach do jej mieszkania. Jak się tu dostali?

– Nie myśl. Po prostu spróbuj zasnąć.

– Nie wierzyłam…

– Wiem.

– Czy cierpiała?

– Krótko.

– Po prostu cisnęli ją do ziemi, Kaldak. Jak jakiś śmieć. – Wbijała mu palce w ramię. – Nikt nie zasługuje… Emily była taka radosna, taka ciepła i… Nawet się nie pożegnałam. Dałam jej Josie i wybiegłam. Powinnam była się pożegnać.

– Ona by zrozumiała.

– Ale powinnam była…

– Proszę, przestań płakać.

Płakała? Nie czuła łez. Całe ciało ją bolało niczym otwarta rana.

– Przepraszam.

– Nie chciałem…

Usiadł na krześle i przytrzymał ją na kolanach.

– Płacz. Uderz mnie. Zrób, co zechcesz, tylko nie… – Kołysał ją jak dziecko. – Tylko nie cierp tak strasznie.

– Nie mogę. Ona… nie żyje.

Ta prawda rozdzierała ją jak nożem. Emily leżała w tamtej błyszczącej, dębowej trumnie w domu pogrzebowym. Emily już nigdy więcej nie będzie się śmiała, uśmiechała ani szarogęsiła.

– Będzie dobrze. – W cichym głosie Kaldaka brzmiała męka. – Będzie lepiej. Obiecuję ci, to ustąpi.

Jak może ustąpić? Emily nie żyje.

Kaldak delikatnie położył Bess do łóżka i przykrył ją kocem. Miał nadzieję, że nie obudzi się za szybko. Przez tyle godzin nie mogła zasnąć. Wyszedł z sypialni i cicho zamknął za sobą drzwi.

Padł na fotel i odchylił głowę. Nigdy więcej nie chce przechodzić takiego piekła. Odczuwał jej ból i mękę jakby to jego rozdzierały. Ta strata stała się jego stratą. Należała do niego, tak samo jak odpowiedzialność i wina. O Boże, tak, i wina.

Przestań o tym myśleć. To już minęło. Teraz musi znaleźć sposób, by chronić Bess, nie dopuścić, by jeszcze kiedykolwiek cierpiała.

Tak, pewnie.

Błądził wzrokiem po małym salonie. Meble były proste, neutralne, z wyjątkiem fotela i kanapy w bordowo-beżowe pasy. Na ścianach przykuwały uwagę zdjęcia: portret malutkiej Murzynki o olbrzymich, smutnych oczach, Jimmy Carter w koszulce na miejscu budowy Habitatu, somalijski bandyta, o którym wspomniał w rozmowie z Bess. Na stoliku zgromadzone zdjęcia rodzinne: o wiele młodsza Emily w szortach i podkoszulku na huśtawce. Emily w sukni ślubnej, u boku wysokiego mężczyzny w smokingu. Emily i ruda dziewczynka o okrągłych, pełnych ciekawości oczach. Wszędzie Emily.

Przeniósł spojrzenie na perski dywan, przykrywający dębową podłogę, a potem na kwiaty, wypełniające pokój.

Kwiaty.

Dotknął fiołka afrykańskiego na stoliku obok. Żywy.

Wyjął telefon i wystukał numer Ramseya.

– Twierdziłeś, że mieszkanie jest bezpieczne – napadł na niego, ledwo ten się odezwał. – Bess większość czasu spędza poza krajem. Kto ma klucz, żeby podlewać kwiaty?

– Jest bezpieczne. Kwiaty podlewa dwa razy w tygodniu dozorca. Nikt go nie próbował kupić. Oprócz ciebie jeszcze parę innych osób zna się na robocie, Kaldak.

– Przepraszam.

– Jak ona się czuje?

– A jak przypuszczasz?

– Mówiłem ci, że nie powinieneś był jej przywozić.

– Estebana ani śladu?

– Jeszcze nie. Ale wiesz, że musi tu kogoś mieć.

Tak, wiedział. Esteban musiał mieć swojego człowieka w domu pogrzebowym i doskonale wiedział, gdzie się teraz znajduje Bess.

– Sprawdziłeś firmę, która przywiozła zwłoki?

– Po prostu kolejne zlecenie. Może nieco zbyt ochoczo przyjęli sfałszowane dokumenty, ale nic poza tym. – Ramsey zawiesił głos. – Musimy pogadać.

– Później. Nie zostawię jej.

– A co z próbką krwi?

– Sądzimy, że test da spodziewany wynik. Mam zadzwonić do Eda Katza, żeby potwierdzić wyniki badań nowej próbki.

– Co takiego? – Ramsey cicho zaklął. – I mimo to pozwoliłeś jej tu przyjechać? Oszalałeś?

– Najwyraźniej. – Zmienił temat. – Zgłosił się Yael?

– Ostatnio wczoraj. Jest w drodze do Stanów. Kiedy ją zabierzesz do bezpiecznego domu?

– A może byś się tak zajął szukaniem drukarni pieniędzy i laboratorium w Iowie, mnie pozostawiając troskę o Bess?

– Nie mogę, za mało się o nią troszczysz. Jeszcze ci ją zabiją i co zrobimy, jeśli Esteban ruszy ze swoim…

– Zadzwonię do ciebie.

Kaldak się rozłączył. Ramsey nie musiał mu przypominać, jak idiotycznie postępuje. Zadzwonił do Eda Katza w Atlancie.

– Nie ulega wątpliwości. – Ed tryskał podnieceniem. – Możemy na tym pracować. Ale potrzebujemy więcej, znacznie więcej.

– To co mam zrobić? Wyssać z niej całą krew?

– Nie, oczywiście, że nie. Ale nie zaszkodziłoby, gdybyś natychmiast przysłał kolejną próbkę.

– Przyślę, jak będę mógł.

– Natychmiast.

– Właśnie zobaczyła ciało swojej siostry w trumnie.

– Och. – Ed umikł. – Szkoda. Ale może byś jej wytłumaczył, jakie to ważne, żeby…

– Do widzenia, Ed.

– Chwileczkę. Czy jest wstrząśnięta?

– Oczywiście, że jest wstrząśnięta.

– Nie dawaj jej nic na uspokojenie. To by wpłynęło na wyniki najbliższej…

– Dam jej to, czego będzie potrzebowała. Jeśli będzie trzeba ją nafaszerować prochami, zrobię to.

– Po co te nerwy? Ty rozgrywasz tę piłkę. Po prostu przyślij próbkę, najszybciej jak się da.

Kaldak z powrotem wsunął telefon do kieszeni.

Ty rozgrywasz tę piłkę.

Tak, to była jego gra i sam mógł ustalać reguły. Wątpliwy zaszczyt, który przypadł mu w udziale tylko dlatego, że nikt inny nie chciał nadstawiać karku. Za dużo rzeczy mogło nie wypalić. Cholera, za dużo już nie wypaliło. Jak na razie tylko jedno w tym całym diabelnym pieprzniku się udało: odporność Bess.

Więc ma traktować Bess jak zwierzątko doświadczalne. Do licha z tym, co czuje albo myśli. Do licha z wolnością jednostki, myśl o dobru publicznym. Wykorzystaj ją.

Niedobrze mu się robiło. Ten koszmar za daleko już się posunął.

Bał się, że dłużej tego nie wytrzyma.

A jeszcze bardziej się bał, że wytrzyma.

– Więc chwyciła przynętę? – Esteban czuł się połechtany. – Jest na miejscu?

– Zemdlała w domu pogrzebowym – odparł Marco De Salmo. – Teraz jest w swoim mieszkaniu. Strzeże jej Kaldak.

– Można się do niej dostać?

– Pilnują jej jak oka w głowie. Nie miałem szans w domu pogrzebowym.

Ale najęto cię, żebyś umiał sobie radzić z obstawą – powiedział cicho Esteban. – Nie wątpię, że ci się uda. Zostało nam niewiele czasu. Przy pierwszej okazji zabiorą ją i dobrze ukryją. Nie wyobrażasz sobie, jak by mnie to rozgniewało, zwłaszcza, że zadałem sobie tyle trudu.

– Założyłem podsłuch na telefon. I obserwuję mieszkanie. Drugi raz nam się nie wymknie.

– Oby. Każda minuta jej życia jest niebezpieczna. Tak dla ciebie, jak dla niej.

W słuchawce zapadła cisza.

– Coś wymyślę.

– Bardzo na to liczę.

Rozłączył się. Rzeczywiście, do pewnego stopnia liczył na De Salmo. Uważał go za dobrego zawodowca, mimo braku wyobraźni. U zabójcy wyobraźnia stanowi ogromny atut. Kaldak ma wyobraźnię, to jedna z jego najcenniejszych zalet.

– Pan Morrisey dzwoni pod numer komórkowy. – W drzwiach pojawił się Perez. – Mówił pan, że zawsze pan przyjmie jego telefon.

Morrisey. Esteban niecierpliwie wziął słuchawkę. Oczywiście, że chciał z nim rozmawiać. Od tygodni siedzi jak na szpilkach. Morrisey i tak już za dużo czasu zmitrężył na poszukiwanie właściwego człowieka.

– Znalazłeś kogoś?

– Cody Jeffers. Dwadzieścia jeden lat. Samotnik. Marzy o sławie. Chwalipięta. Podrzędny kierowca rajdowy. Od tygodni wisi przy torze i zaczepia prasę. W paru mniej ważnych zawodach przyjechał na trzecim, czwartym miejscu, ale ledwo dostanie wygraną, przepuszcza ją co do grosza. Hazard. Chyba kogoś takiego szukałeś?

W Estebanie kipiało podniecenie.

– Pasuje jak ulał.

– Chcesz, żebym go dla ciebie zwerbował?

– Nie, sam się tym zajmę.

To zbyt ważna część planu, żeby ją powierzać podwładnym. Jeffers ma posłużyć za zapalnik i musi idealnie spełniać warunki.

– Gdzie on jest?

– Tutaj, w Cheyenne w stanie Wyoming. Hotel „Majestic”. Rudera niedaleko toru wyścigowego.

– Spotkamy się na lotnisku. Przylecę jutro rano. Perez zadzwoni i poda ci numer lotu.

Rozłączył się i wygodniej rozparł w fotelu. Już wkrótce Grady umrze, a on ma zapalnik.

Sprawy bardzo zadowalająco posuwają się naprzód.

Przez koronkową firankę w oknie wpadało światło. Bess zawsze kochała ten niewyraźny, zamazany wzór. Kupiła koronkę w Amsterdamie, dodała do niej wełniane zasłony w pasy i pilnowała, żeby firanka wisiała równo, bez niepotrzebnych przymarszczeń. Kupiła też jedną długość dla Emily i Emily uszyła z niej firanki do pokoju Julie. Emily żartowała, że nawet by jej do głowy nie przyszło, że Bess lubi koronki, bo to wcale do niej nie pasu…

Emily.

Ból przeszył Bess. Mocno zamknęła oczy, odsuwając od siebie myśl o siostrze.

– Nie zasypiaj.

Otworzyła oczy i zobaczyła, że na łóżku siedzi Kaldak.

– Przespałaś dziesięć godzin – powiedział spokojnie. – Musisz coś zjeść.

Pokręciła odmownie głową.

– Tak. – Wstał. – Pójdę ci zrobić zupę i kanapkę.

– Nie jestem głodna.

– Ale musisz coś zjeść. Weź prysznic i ubierz się.

Wyszedł z pokoju.

Czyli znowu jest zimny i pewny siebie. A mimo to wczoraj w nocy godzinami tulił ją w ramionach i kołysał, cierpiąc wraz z nią, jakby Emily była i jego siostrą.

Emily.

– Wstawaj! – zawołał z kuchni.

Niech go licho porwie. Nie chce wstawać. Chce tylko znowu zasnąć i zapomnieć o widoku Emily w trumnie. O Boże.

Wrócił, postawił ją na nogi i lekko pchnął w stronę łazienki.

– Daję ci dziesięć minut. Jeśli do tej pory nie wyjdziesz spod prysznica, sam cię umyję.

Najchętniej by go zdzieliła.

– Życie idzie naprzód, Bess. Nie leczy się ran, leżąc w łóżku. Leczy się je, coś robiąc.

– Przestań mnie pouczać. Nie wiesz, co…

Zniknął.

Trzasnęła drzwiami od łazienki i oparła się o nie. Znowu płakała.

– Bodaj cię licho porwało – szepnęła. – Bodaj cię licho porwało, Kaldak.

I Estebana, który zabił Emily, rzucił ją do dołu w ziemi niczym śmieć. Potwór. Wypełzający spod skały, rozdzierający, raniący…

– Pięć minut, Bess.

Odczepi się ode mnie wreszcie? – pomyślała, zdejmując ubranie. Zachowuje się jak Emily, tak samo jak ona…

Czy już wszystko będzie jej przypominać Emily? Kaldak nie ma w sobie nic z Emily. Ona była niepowtarzalna.

Odkręciła prysznic i weszła pod strumień wody.

Emily była inteligentna, lojalna, kochająca. A ten potwór ją zabił.

Pokaż im potwory.

Ale oni wszyscy wiedzieli, kto jest potworem, a mimo to Emily umarła. Potwór chodził, oddychał, jadł, śmiał się i rozmawiał, a Emily nie żyła.

I Bess stała w kabinie, płacząc i zawodząc, bo „oni” nic nie zrobili. Zawsze byli jacyś „oni”. „Oni” nic nie zrobili w Tenajo. Nic nie zrobili też w Danzarze.

Ona również nic nie zrobiła.

Emily nie żyje, a ona nic nie robi.

– Bess?

Kaldak stał obok kabiny. Przez zamgloną szybę widziała zarys jego masywnej sylwetki.

– Wynoś się, Kaldak.

– Wyjdź, jedzenie gotowe.

– Wynoś się.

– Sterczysz tam już wystarczająco długo. Zaczął odsuwać drzwi.

– Wynoś się!

Z hukiem zaciągnęła drzwi.

– Wyjdę, kiedy będę chciała. A teraz mnie zostaw.

Znieruchomiał, zdumiony furią kipiącą w jej głosie.

Ją samą to zdumiało. Nie zdawała sobie sprawy, jak błyskawicznie i wysoko buchnął w niej gniew. Pięści zaciskała tak mocno, że paznokcie wbijały jej się w dłonie. Zalewały ją fale wściekłości i nienawiści.

Esteban.

– Szlafrok wisi na kołku na drzwiach.

Drzwi się zamknęły i została sama.

Nie, nie sama.

Wspomnienie Emily – takiej, jak ją widziała w domu pogrzebowym – zostało. Czy kiedykolwiek jeszcze inaczej będzie widzieć siostrę? Czy wszystkie wspomnienia z przeszłości spłoną, zostawiając to jedno?

Odsuń je, wymaż. Tylko by znowu płakała, a to ją osłabi. Musi myśleć, planować. Nie może teraz okazać słabości. Musi być równie silna, jak w tej sytuacji byłaby Emily.

Wreszcie bowiem pojęła, że nie wystarczy pokazywać potworów.

Trzeba je zabić.

Spędziła w łazience jeszcze godzinę.

Kaldak podniósł wzrok, kiedy weszła do kuchni.

– Zupa ostygła. – Wstał i wziął talerz. – Wstawię ją do mikrofalówki.

– Dajesz mi posiłek w kuchni? – Uśmiechnęła się bez wesołości. – Twoja matka nie byłaby zadowolona.

– Ona rozumiała, że bywają różne sytuacje. Siadaj.

– Dobra. – Usiadła przy stole. – Przepraszam… że się na ciebie… wydarłam – powiedziała urywanie. – Robiłeś to, co uważałeś za najlepsze.

– Nie ma sprawy.

– I wczoraj byłeś dla mnie bardzo dobry. Dziękuję.

– Na miłość boską, nie chcę, żebyś mi dziękowała. – Wzrokiem badał jej twarz. – Dobrze się czujesz?

Nie, nie czuła się dobrze. Emily nie żyje, a Esteban tak.

– W porządku.

– Uważaj, bo ci uwierzę. Jesteś blada jak śmierć i wyglądasz, jakbyś lada chwila miała zemdleć.

– Nic mi nie jest.

– Rano dzwoniłem do doktora Kenwooda. Josie miewa się dobrze.

– Wiadomo już, kiedy będą operować?

– Nie chciał podać konkretów. – Postawił przed Bess zupę. – Mówi, że musi odzyskać więcej krwi.

Krwi, którą wytoczył z niej Esteban.

– Ktoś już powiadomił Toma i Julie o Emily?

– Jeszcze nie. Nie sposób do nich dotrzeć. Nadal siedzą w Kanadzie.

– Nie szukajcie ich. Nie chcę, żeby wiedzieli.

– Dlaczego?

– Boby tu przyjechali i groziłoby im niebezpieczeństwo. Twierdziłeś, że mogą stać się celem.

Przytaknął.

– Będziemy dalej pilnować leśniczówki i ich domu.

– Nie chcę, żeby zobaczyli Emily… w takim stanie. – Musiała przerwać, żeby zapanować nad głosem. – Tom i Julie tak samo jak ja nie uwierzą, że ona nie żyje – podjęła po chwili. – Otworzyliby trumnę i zobaczyli… Nie mogę do tego dopuścić. Chcę, by została pochowana z godnością i uszanowaniem. Zorganizuj na jutro cichy pogrzeb. Kiedy już się dowiedzą, chcę móc pokazać Julie, że jej matka spoczywa w miejscu, które…

– Nie jesteś najbliższą rodziną. Prawo do tej decyzji należy do Toma Corellego, Bess.

– Przejmuję to prawo. – Sięgnęła po łyżkę. Dłoń tylko odrobinę jej drżała. – Ty możesz to załatwić. Jesteś z CIA. Skoro potrafisz fałszować papiery i zabijać, to i z tym sobie poradzisz. Nie dopuszczę, żeby Tom i Julie zobaczyli Emily w takim stanie. Chcę, żeby ją zapamiętali taką, jaka była przed Estebanem… Zrób to, Kaldak.

Wolno skinął głową.

– Każę wszystko przygotować. Ale pogrzeb powinien się odbyć dzisiaj. Im szybciej się stąd wyniesiemy, tym lepiej.

– Jutro.

Jutro będzie gotowa. Na razie jeszcze nie ma dość sił. Zmusiła się do skosztowania zupy. Zjedz zupę, kanapkę. Spróbuj przespać dzisiejszą noc. Nabierz sił.

– Jutro, Kaldak.

– Nie podoba mi się… Zgoda. – Obserwował jedzącą Bess. – Ale teraz muszę cię poprosić o przysługę. Ed powiada, że może pracować na próbce, którą mu daliśmy, ale potrzebuje więcej.

Krew. Prawie zupełnie o tym zapomniała. A nie powinna. Należy to włączyć do równania.

– Więc pobierz.

– To może poczekać.

– Bierz.

Podniósł się z krzesła i zniknął w salonie. Wrócił z czarnym skórzanym zestawem, którego użył na parkingu w Atlancie. Prawie nie poczuła, jak wbijał jej igłę w ramię.

– Świetnie sobie radzisz.

– Nie ruszaj się. – W skupieniu pobierał krew. – Już. – Przylepił jej plaster. – Zaraz wracam. Idę obłożyć fiolki lodem i przygotować do podróży. Dziś w nocy muszą dotrzeć do Eda. Jego zespół pracuje bez przerwy.

– Czyli bardzo im się śpieszy. Twierdziłeś, że to może poczekać.

– Długo wypoczywałaś. – Uśmiechnął się krzywo. – I starałem się wykrzesać z siebie iskrę humanitaryzmu. Nie zauważyłaś?

– Owszem.

Był dobry. Tulił ją i próbował odgonić mrok. Na jakiś czas wystarczyło, ale teraz ciemność wróciła i trzeba się z nią uporać.

– Zauważyłam.

Ponownie zniknął, żeby przygotować krew dla CDC. Wydawało jej się niesprawiedliwe, że ona jest odporna na chorobę, a Emily umarła. Emily była lekarzem i miała rodzinę. Czy Bóg po prostu wybrał przypadkowo?

Wstała i przeszła do okna z widokiem na dachy i kute, żelazne balkony francuskiej dzielnicy. Zawsze kochała Nowy Orlean. Kiedy Emily przyjechała w odwiedziny, natychmiast znielubiła miasto i usiłowała przekonać Bess, żeby kupiła mieszkanie w Detroit. Nowy Orlean był zbyt frywolny dla trzeźwej Emily.

– Zatelefonowałem do Ramseya i kazałem przysłać kuriera po pakunek – odezwał się Kaldak, wróciwszy do kuchni. – Ja otworzę drzwi, gdy zadzwoni.

– Boisz się, że pojawi się ktoś z karabinem maszynowym i zrobi ze mnie miazgę? – spytała ze znużeniem.

– Nie z karabinem maszynowym. Są cichsze i bardziej profesjonalne sposoby. – Zostawił pakunek na komodzie przy drzwiach. – Zresztą wątpię, żeby weszli głównymi drzwiami. Poczekają, aż ty wyjdziesz na zewnątrz.

Wyjrzała przez okno.

– Myślisz, że czekają?

– Tak, powiedziałem ci, że będą czekać. Przecież tylko o to chodziło.

Nie odrywała spojrzenia od widoku za oknem.

– Chodzi tylko o krew, prawda? Żądasz krwi, a Esteban chce mnie zabić, zanim zdążę wam dać jej na tyle dużo, by jego miły planik legł w gruzach.

– Zgadłaś…

– Ile krwi wam potrzeba, Kaldak?

– Nie wiemy.

– Czyli najwyraźniej jestem cennym skarbem. Kaldak obserwował ją w milczeniu.

– Sądzisz, że Esteban tu jest?

– Wątpię. Nie ryzykowałby. Ale kogoś przysłał.

– To dla niego prawdziwe rozczarowanie. Pamiętam jego twarz, gdy w szpitalu powiedział mi o śmierci Emily. Dlaczego kłamał, że Emily leży w kostnicy?

– Chciał cię zranić. Gdyby powiedział, że ją pogrzebali w górach, mogłabyś nie uwierzyć. Uznałabyś, że cię okłamuje, a Emily uciekła.

– I właśnie tak pomyślałam, kiedy znaleźliśmy Rica. Liczyłam, że…

– Nawet tę nadzieję trudno było sobie przypominać. – Skąd Ramsey wiedział, że pochowano ją w górach?

– Yael.

Odwróciła się do niego.

– Yael?

– Kazałem mu szukać grobu.

Znieruchomiała.

– Co?

– Wtedy, na lotniskowcu, zadzwoniłem jeszcze raz i kazałem mu szukać grobu.

– Czyli nawet wtedy uważałeś, że nie żyła? – szepnęła.

– Miałem nadzieję, że się mylę. Modliłem się o to. Ale wiedziałem, że to bardzo prawdopodobne.

– Dlaczego?

– Nie przywieziono jej do szpitala razem z Josie. Z tego, co mi opowiedziałaś o swojej siostrze, wiedziałem, że nie dałaby się oderwać od dziecka. – Umilkł. – Gdyby żyła.

Bess myślała tak samo, ale nie dopuszczała tego do świadomości.

– Istniało prawdopodobieństwo, że nadal żyje. Istniało prawdopodobieństwo.

– Ale mniejsze niż to, że nie żyje. – Rozchylił usta w słabym uśmiechu.

– Mój analityczny umysł. Musiałem rozważyć szanse. Kazałem Yaelowi, żeby przy okazji poszukiwań rozglądał się też za płytkim grobem.

– I znalazł go. Kiedy?

– Trzy dni temu. Wypatrzył podejrzany wzgórek na stoku jakieś piętnaście kilometrów od Tenajo. Sprawdził i właśnie wracał, żeby mi o tym zameldować, gdy pojawili się ludzie Estebana i zaczęli ekshumację.

– Chciałeś powiedzieć: zaczęli ją wykopywać – poprawiła gorzko. Ekshumacja. Cóż za gładkie, czyste określenie na brutalny gwałt. Skinął głową.

– Nie powiedziałeś. Pozwoliłeś mi się łudzić.

– Istniała szansa, że się mylę. I czybyś mi uwierzyła, gdybym ci powiedział, że Emily najprawdopodobniej nie żyje?

Nie, nie uwierzyłaby. Nie dopuściła do siebie tej myśli, dopóki na własne oczy nie zobaczyła ciała siostry.

Przestań. Nie myśl o tej chwili. Zachowaj panowanie nad sobą.

– Jestem… zmęczona. Wrócę do sypialni. Zawiadom mnie, kiedy już załatwisz formalności związane z pogrzebem Emily.

Poszła do sypialni, zamykając mu drzwi przed nosem. Zaczęła się trząść, ale chyba Kaldak tego nie zobaczył. I tak już okazała zbytnią słabość; nie dopuści, żeby dostrzegł w niej kogoś innego niż silną, zdecydowaną kobietę.

Głęboko wciągnęła powietrze, usiłując nad sobą zapanować. Tak lepiej. Potrzebuje tylko odrobiny czasu, a będzie świetnie.

Była tak napięta, że Kaldak nie zdziwiłby się, gdyby lada chwila pękła.

I niewykluczone, że to byłoby dla niej lepsze. To czujne opanowanie może się okazać groźniejsze niż nieutulona rozpacz z wczorajszej nocy. Zupełnie się nie spodziewał jej dzisiejszego zachowania. Zwykle doskonale umiał w niej czytać, ale dziś nie wiedział, co myślała.

Ale to nie problem. Był pewien, że już niedługo pozna jej myśli i oczekiwania.

Cheyenne w stanie Wyoming - Tak, prawdziwy z ciebie Evel Knievel. Jeffers. Kowboj pełną gębą – uroczyście oświadczył Randall. – Chyba powinienem mieć na ciebie oko.

Zerknął na żonę, która siedziała z nim przy barze.

Naigrawa się ze mnie, wyśmiewa, uświadomił sobie Cody Jeffers. Randall nie kupił jego historii.

Przemądrzały sukinsyn. Dobra, trochę przeholował. Ale za kogo się ten Randall ma? To, że wygrał parę wyścigów, nie oznacza…

Cody zeskoczył ze stołka, wcisnął mocniej kapelusz i wymaszerował z baru. Zgoda, nie wygrał żadnego poważniejszego wyścigu. Jest jeszcze młody. Uda mu się. Będzie na pierwszych stronach gazet, podczas gdy Randalla będą obwozić w wózku inwalidzkim.

Wepchnął zaciśnięte pięści w kieszenie skórzanej kurtki i ruszył ulicą.

Jutro wieczorem, kiedy jedno z olbrzymich kół odpadnie w czasie występu, Randallowi nie będzie do śmiechu. Wszyscy go wyśmieją. A wystarczy tylko parę obrotów kluczem, żeby rozluźnić śruby i bum, po zabawie. Raz już to zrobił, parę lat temu, gdy ten łajdak w Denver…

– Pan Jeffers?

Obejrzał się.

– Nazywam się Esteban. – Mężczyzna podszedł bliżej. – Powiedziano mi, że mogę tu pana zastać. Słyszałem, jaki obiecujący z pana młodzieniec, i chciałbym panu złożyć pewną propozycję. Moglibyśmy gdzieś porozmawiać?

11.

Kaldak i Bess opuścili mieszkanie następnego ranka, jeszcze przed świtem. Wymknęli się tylnymi schodami do czekającego samochodu, który zawiózł ich na stary cmentarz świętego Mikołaja w Metairie, na obrzeżach Nowego Orleanu.

Emily pochowano w starej, porośniętej mchem krypcie z widokiem na malutki, cichy staw. Jeszcze nie świtało, gdy duchowny zamknął Biblię, uprzejmie się skłonił i pośpiesznie wyszedł z krypty.

Biedaczysko, pomyślała Bess ogłuszona. Wyrwany z łóżka, zawleczony na cmentarz, jakby żywcem wyjęty z powieści Annę Rice.

– My też już powinniśmy jechać – odezwał się łagodnie Kaldak.

Bess spojrzała na gładki kamienny sarkofag, w którym spoczywała trumna Emily. Do widzenia, Emily. Kocham cię. Zawsze będziesz przy mnie.

Bess.

Skinęła głową, odwróciła się i wyszła na wilgotne, świeże powietrze. Głęboko się nim zaciągnęła, patrząc, jak stróż zamyka metalową bramę do krypty. Słabe promienie słońca przedzierały się już przez cyprysy i oświetliły napis na grobowcu.

Cartier.

Kaldak poszedł za jej wzrokiem.

– Etienne Cartier użyczył Emily miejsca. To ich grobowiec rodzinny. Tutaj wszyscy są chowani nad ziemią.

Wiedziała o tym. Ale nie przypuszczała, że nawet Kaldak zdołałby kogoś namówić do oddania miejsca swego wiecznego spoczynku.

– Użyczył?

– Pomyślałem, że pewnie Tom Corelli będzie chciał ją zabrać do domu.

Zabrać do domu. Słowa zabrzmiały słodko i melancholijnie zarazem. Zabrać Emily do domu.

– A na razie będzie tu bezpieczna.

Bezpieczna w tym grobie. Czy martwi nie są zawsze bezpieczni? Nic ich nie obchodzi, niczego się nie boją, nic ich nie złości…

– Może tak być? – spytał Kaldak.

Skinęła głową.

– Rzeczywiście, nie przemyślałam tego. Emily nie chciałaby na zawsze tu zostać. Nie lubiła Nowego Orleanu. Chciałaby znaleźć się u siebie.

Odwróciła się i odeszła od grobowca. Nie myśl o niej. Nie oglądaj się. Nie zostawiasz jej samej. Zawsze będzie z tobą.

Kaldak natychmiast zrównał z nią krok i w milczeniu szli żwirowaną alejką wzdłuż krypt.

– Jak ci się udało ich namówić, żeby tak wcześnie wpuścili nas na cmentarz? – spytała, gdy zbliżali się do bramy.

– Och, Ramsey ma swoje sposoby.

– Próbujemy uniknąć mordercy? Dlatego się skradamy i chowamy moją siostrę po ciemku?

– A twoim zdaniem, wolałaby, żebyś za dnia stała się łatwym celem?

– Nie.

– Ja też nie. Właśnie dlatego znaleźliśmy się tu o tej porze, a za kryptami czai się ośmiu agentów.

Wzrokiem powędrowała do rzędu krypt.

– Nie widziałam ich.

– Bo nie miałaś widzieć.

W drodze z samochodu do grobowca i tak niczego by nie dostrzegła. Była całkowicie skupiona na Emily.

Ale teraz jest już po wszystkim. Skończone.

Kaldak zatrzymał ją, gdy chciała podejść do wynajętego lexusa, stojącego w zatoczce.

– Poczekaj.

Zerknął na mężczyznę w kraciastej marynarce, który wysiadał z zaparkowanego w pobliżu wozu. Znieruchomiała.

– W porządku. To jeden z naszych. Obserwował samochód. Mężczyzna kiwnął głową i Kaldak otworzył Bess drzwiczki od strony pasażera.

– Bałeś się bomby czy czego?

– Boję się wszystkiego – powiedział, siadając za kierownicą. – Wymieniaj, co zechcesz.

– Czy w tym samochodzie siedzi Ramsey?

– Najprawdopodobniej.

– Jaki on jest?

Spojrzał na nią zaskoczony.

– O co ci chodzi?

– W domu pogrzebowym wyglądał na bardzo rozgniewanego i zniecierpliwionego.

– Lubi rządzić.

– Ty też. – Popatrzyła na zaparkowany wóz. – Ufasz mu?

– Nie do końca. Widziałem, jak zostawił za sobą paru ludzi w trakcie wspinaczki na szczyt. Jest dobry w swoim fachu, ale i ambitny, a to zawsze wpływa na ludzkie działanie.

– Owszem, wpływa. – Zerknęła na wschód. – Słońce wschodzi.

– Czyli powinniśmy ruszać. Będę zadowolony, kiedy wyciągnę cię z tego miasta. Nie wracamy już do ciebie. Każę komuś zabrać walizki z twojego mieszkania i dostarczyć je…

– Nie.

Znieruchomiał, potem wolno odwrócił się w jej stronę.

– Co?

– Nie wyjeżdżamy. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Odwieź mnie do mieszkania.

– Wykluczone.

– Odwieź mnie do mieszkania i poślij po Ramseya. Chcę z nim porozmawiać.

– Porozmawiacie przez telefon.

– Twarzą w twarz. Chcę mieć jasny obraz sytuacji. Pamiętasz, jak ustaliliśmy, że tak będzie?

Przez chwilę milczał.

– Pamiętam.

– Więc zabierz mnie do mieszkania. Albo wysiądę i pójdę pieszo, Kaldak. Wolisz mnie śledzić?

– Rąbnąłbym cię w głowę i zabrał.

– To już przerobiliśmy. Nie lubisz się powtarzać. Jeśli pragniesz mojego bezpieczeństwa, zabierz mnie do domu, gdzie będę miała wokół siebie cztery ściany. – Głos jej stwardniał. – Bo nie dam się nigdzie indziej zawieźć, Kaldak.

– Nie rób tego, Bess. Chwyciła klamkę.

– Niech ci będzie – warknął przez zęby.

Uruchomił silnik i z całej siły nacisnął pedał gazu. Samochód wyrwał naprzód, aż Bess wcisnęło w siedzenie. Wygrała pierwszą bitwę.

– Co ty, do cholery, jeszcze tutaj robisz? – Ramsey z hukiem zamknął drzwi mieszkania. – Powinieneś być w połowie drogi do Shreveport, gdzie wsiadłbyś w samolot do Atlanty. Kaldak, na miłość boską, nie odpowiadam za…

– Kaldak nie miał wyboru – wpadła mu w słowo Bess. – I byłabym wdzięczna, gdyby zechciał pan ze mną porozmawiać, panie Ramsey. Zaczyna mnie nużyć to traktowanie mnie jak osoby obdarzonej inteligencją krowy medalistki.

Ramsey łypnął na Kaldaka, który siedział w fotelu w drugim końcu pokoju.

Kaldak wzruszył ramionami. Ramsey znowu skupił się na Bess.

– Nikt nie zamierza pani traktować inaczej, jak z należnym szacunkiem, pani Grady. Wszyscy pani współczujemy po jej stracie. O ile mi wiadomo, doktor Corelli była wspaniałą kobietą i…

– Emily nie żyje. To, jaka była, nie obchodzi już nikogo z wyjątkiem tych, którzy ją kochali. Nie ściągnęłam tu pana, żeby słuchać kondolencji.

– Więc w jakim celu?

– Chcę informacji. Muszę zyskać jasność w pewnych kwestiach. Czy udacie się do Meksyku, żeby dopaść Estebana?

– Nie możemy. To wywołałoby niesnaski dyplomatyczne. Nie dysponujemy dowodami.

– Macie ciało mojej siostry.

– Konfrontacja mogłaby teraz doprowadzić do kolejnego incydentu. Proszę okazać cierpliwość.

– Nie jestem cierpliwa. – Zawiesiła głos. – Potrzebuję jeszcze jednej informacji. Chcę się dowiedzieć czegoś więcej o Kaldaku. Postanowiłam się zwrócić do pana, gdyż zauważyłam, że on mi mówi tylko to, co sam uważa za stosowne.

Ramsey niepewnie zerknął na Kaldaka.

– Powiedz jej – powiedział Kaldak.

– Jest pan jego zwierzchnikiem?

– W pewnym sensie.

– Czyli pan nie jest. Jedno z dwojga.

– Kaldak współpracuje z nami od paru lat. Posiada szczególne kwalifikacje, dzięki którym jest dla nas bezcenny.

– Kwalifikacje? Chodzi o zabijanie ludzi czy wojnę biologiczną? Jest naukowcem, prawda?

– Powiedział pani? – Ramsey się zawahał. – Czyli wie pani o Nakoi?

– Nie, nie wie. – Kaldak bacznie jej się przyglądał. – Do czego zmierzasz, Bess?

– Chcę wiedzieć, jaką masz władzę nad tymi ludźmi. Najwyraźniej tańczą, jak im zagra, ale muszę się przekonać, ile od niego zależy – te słowa skierowała do Ramseya.

– Przyznaliśmy Kaldakowi więcej prerogatyw niż przeciętnemu agentowi – odparł Ramsey. - W związku z niezwykłymi okolicznościami…

– Wykorzystują mnie – wypalił Kaldak. – Wszyscy trzęsą portkami przed tym świństwem. Ja się przydaję, bo będzie na kogo zwalić winę, jeśli coś się nie powiedzie. – Uśmiechnął się kpiąco do Ramseya. – A ja wykorzystuję ich.

– Nie boisz się? – spytała Bess.

– Jak cholera. Ale nie mogę dopuścić, żeby strach wszedł mi w drogę.

Nie, Kaldak by nie dopuścił, żeby cokolwiek weszło mu w drogę.

– Czyli wszyscy wszystkich wykorzystują.

Tak już jest skonstruowany ten świat, pani Grady – odparł Ramsey. – Ale mogę panią zapewnić, że robimy, co w naszej mocy, by powstrzymać Estebana.

– Nie czuję się zapewniona. Nie ufam panu.

– Sądzi pani, że dopuścimy do katastrofy na skalę kraju? – spytał zniecierpliwiony Ramsey. – Doceniamy pani troskę, ale jest idiotyzmem…

– Słuchaj jej – przerwał Kaldak. – Ona czegoś chce. Bess skinęła głową.

– O tak.

– Czego?

– Nie czego, tylko kogo. Jego.

Choć patrzyła na Ramseya, wyczuła nagłe napięcie Kaldaka.

– Nie jestem pewny, czy dobrze panią zrozumiałem – brzmiała ostrożna odpowiedź Ramseya.

– Wszyscy wszystkich wykorzystują. Chcę wykorzystać Kaldaka.

– W jaki sposób?

– Żeby utrzymał mnie przy życiu. Pomógł znaleźć Estebana. – Popatrzyła na Kaldaka i powiedziała dobitnie: – Pomógł mi zabić Estabana. A, o to chodzi – mruknął Kaldak. – Doszliśmy do sedna sprawy.

– Nie rozumie pani – zaoponował Ramsey. – To nie takie proste. Trzeba patrzeć w szerszej perspektywie niż…

– Guzik mnie obchodzi szersza perspektywa. Pan się martwi o wąglika. Proszę mi dać Kaldaka i dopilnować, żeby miał dość władzy na przeprowadzenie mojej woli.

– Chcesz mnie dostać z kokardką czy bez? – wtrącił Kaldak. Zignorowała jego uwagę, skupiając się na Ramseyu.

– Chcę Kaldaka.

– Rozumiem, że pani cierpi i jest rozdrażniona, ale musimy skupić wysiłki na powstrzymaniu Estebana, by nie doszło do drugiego Tenajo.

– Tu się zgadzamy. Jak najbardziej zamierzam powstrzymać Estebana.

– Gdyby zechciała pani posłuchać głosu rozsądku, z pewnością…

– To pan niech posłucha. – Głos drżał jej ze wzburzenia. – Nie przekonują mnie pańskie apele do „rozsądku”. Za wiele już widziałam umów dobijanych pod stołem, za wiele zatuszowanych afer. Nikt nie pójdzie na ugodę z Estebanem i nie pozwoli mu się wymigać od odpowiedzialności. Nie tym razem.

– Nikt nie zamierza iść z nim na ugodę. Błyskawicznie odwróciła się do Kaldaka.

– Może się stać inaczej? Powoli przytaknął ruchem głowy.

– Bodajby cię licho porwało, Kaldak – warknął Ramsey przez zęby. – Nie ułatwiasz mi sytuacji.

– Jestem za bardzo zaangażowany w sprawę, żeby dla ciebie kłamać, Ramsey. Nigdy jeszcze nie wylądowałem na targu niewolników.

Ramsey posłał mu mordercze spojrzenie, potem spokojnym głosem zwrócił się do Bess:

– Pani Grady, robiliśmy, co w naszej mocy, by zapewnić pani bezpieczeństwo. W zamian potrzebujemy pani współpracy.

– Proszę przestać mnie traktować jak dziecko. Postawmy sprawę jasno. Potrzebujecie nie tylko mojej współpracy, ale przede wszystkim mojej krwi. Da mi pan Kaldaka, a będzie pan mógł jej brać do woli.

– Trafiony, zatopiony – powiedział Kaldak.

Ramsey znieruchomiał.

– Odmówiłaby pani? Ależ to mogłoby tysiące ludzi kosztować życie.

– W takim razie nie wątpię, że Biały Dom ogromnie by wzburzyło, gdyby pan doprowadził do sytuacji, w której bym sobie poszła. Żądam Kaldaka.

– A jeśli obiecam pani, że po uporaniu się z sytuacją poślę Kaldaka tropem Estebana? Pani uda się do bezpiecznego domu i zda się na nas?

– Żadnych bezpiecznych domów. Zostaję na miejscu.

– Na Boga, chce pani zginąć? Jest pani na celowniku.

– Nie, nie chcę zginąć. Kaldak nie pozwoli mnie zabić, a pan mu pomoże. Tutaj, bez ukrywania się. Jeśli się ukryję, za nic nie wyciągniemy Estebana z nory.

– Esteban przyśle mordercę. Nie zajmuje się tym osobiście.

– Teraz nie. Ale podejrzewam, że jego wściekłość będzie narastać, im dłużej ja pozostanę przy życiu.

Ramsey pokręcił głową.

– Jest pani dla nas zbyt cenna, by służyć jako przynęta i nawet pani sobie nie uświadamia, o co prosi.

– Ja nie proszę. Nie pozostawiam panu wyboru. Będzie, jak powiedziałam. Esteban zapłaci za śmierć Emily. To wszystko, co chciałam panu przekazać. Do widzenia, panie Ramsey.

Ramsey patrzył na nią z bezsilną złością. Potem ruszył do drzwi.

– Muszę z tobą porozmawiać, Kaldak.

– Tak też przypuszczałem. – Kaldak wstał. – Za parę minut wrócę. Będziemy w korytarzu – zwrócił się do Bess.

Bess przeszła do sypialni. Druga bitwa. Cieszyła się, że już ją ma za sobą, ale nie wątpiła, że Kaldak okaże się znacznie trudniejszym przeciwnikiem niż Ramsey. Siedział w milczeniu, obserwując ją, a jego umysł bez przerwy kalkulował, analizował. W czasie starcia z Ramseyem nieustannie czuła obecność Kaldaka.

Szybko zdjęła czarną garsonkę i przebrała się w dżinsy i podkoszulek. Właśnie zapinała ostatni guzik, gdy usłyszała trzask drzwi wejściowych. Gotowa na wszystko wróciła do salonu.

Kaldak znowu siedział w fotelu.

– Wygrałaś. – Poklepał się w pierś. – Jestem twój.

– Naprawdę?

– Przynajmniej masz to załatwione ze strony Ramseya. Oczywiście, proponował powrót do jego pierwszej koncepcji: trzymać cię na prochach, póki nie pobierzemy tyle krwi, ile nam potrzeba. Ale gdy się nie zgodziłem, wycofał się.

– Dostrzegasz pewne podobieństwo między nim a Estebanem?

– Może. Trzeba przyznać, że doskonale sobie poradziłaś z Ramseyem. Nie domyślił się, że blefujesz.

– Nie blefowałam.

– Ja uważam, że tak, ale niezależnie od tego, gra szła o zbyt wysoką stawkę, żeby cię sprawdzać. Krew ma podstawowe znaczenie.

– Dostaniesz ją.

– Wiem. Dopilnuję tego. – Zawiesił głos. – A żeby tak się stało, muszę cię utrzymać przy życiu. Co oznacza, że nie będę cię odstępował na krok. Beze mnie nie wsiądziesz do samochodu, nawet nie otworzysz drzwi.

– Ja nie protestuję.

– Obejdziemy mieszkanie, pokażę ci, co poprawiliśmy.

Ruszyła za nim.

– Na wysokości sypialni i pokoju gościnnego nie ma schodów przeciwpożarowych, ani żadnego wyjścia. Nic tu nie trzeba było robić. – Przeszedł do drzwi w głębi korytarza. – Zamek w drzwiach prowadzących na wewnętrzny dziedziniec był mizerny. Zastąpiliśmy go porządnym. Dziedziniec otacza parkan z bramą z kutego żelaza. Poza tym jest to niebezpieczne wyjście na boczną uliczkę, więc na dziedzińcu i przy głównym wejściu do budynku ustawiliśmy swoich ludzi.

– Ale czy nie za bardzo rzucają się w oczy? Nie chcę, żeby moi sąsiedzi się zaniepokoili.

– Dziś rano, gdy wracaliśmy z cmentarza, służbę miał Peterson. Stał naprzeciwko, w sklepiku. Zauważyłaś go?

– Nie.

– Czyli raczej nie rzuca się w oczy. – Otworzył następne drzwi. – Teraz twoja ciemnia. Zapal światło.

Sięgnęła do kontaktu przy drzwiach i pomieszczenie zalała słaba, czerwonawa poświata. Kaldak pobiegł wzrokiem ku oknu.

– Zamontowałaś żaluzje. To dobrze.

– Nie zrobiłam tego ze względów bezpieczeństwa. Nie chciałam, żeby tu przenikało światło. Dlatego są specjalnie uszczelnione. – Zmarszczyła brwi. – Przybiłeś do nich płytę. Czy to było konieczne?

– Tak. – Skrzywił się. – Rany, ale tu cuchnie. Chemikalia?

– Lubię ten zapach.

– Zboczenie.

– Może. Ale dobrze, że go lubię, bo większość czasu spędzam właśnie w tym pomieszczeniu.

– Na pewno nie cierpisz na klaustrofobię.

– Odpowiada mi to pomieszczenie. Tu zawsze czuję się bezpiecznie.

Spojrzał na nią pytająco.

– Nie wiem dlaczego. – Wzruszyła ramionami. - A raczej wiem. Chyba bierze się to stąd, że kiedy wywołuję w tej kuwecie zdjęcie, ono ukazuje prawdziwy świat. Nie taki, jaki najchętniej bym sobie wymyśliła, ani taki, jaki usiłują mi wmówić. Prawda. Przedziera się przez cały ten kit.

– Ciekawą masz przytulankę. – Zgasił światło, wyszedł na korytarz i otworzył następne drzwi. – Jak wspomniałem, pokój gościnny jest bezpieczny. Zajmę go. Leży na tyle blisko sypialni, że wszystko usłyszę. Nocą zostawiaj uchylone drzwi do siebie. – Zerknął na nią. – Jakieś obiekcje?

– Nie, dlaczego? Dbasz o moje bezpieczeństwo. Dlatego wybrałam właśnie ciebie.

– Nie do końca. Jestem narzędziem do osiągnięcia celu. Chcesz zabić Estebana, a ja mam ci pomóc w dopadnięciu go. Reszta to już kwestie drugorzędne. – Zawiesił głos. – Postanowiłaś zostać przynętą? Świetnie, ale to się dokona tak, jak ja ci pozwolę. Chcesz Estebana? Dostarczę ci go, ale nie dopuszczę, by któreś z nas przy tym zginęło.

– Nie chcę, żebyś mi go dostarczył. Masz mi pomóc się do niego dostać.

– Wiesz, iloma gorylami się otacza? Nie zbliżysz się do niego.

– Przecież nie bez przerwy. Nikogo nie pilnuje się non stop. Zrobiłabym to, gdybyś mi pomógł.

– A wtedy Habin spanikuje i uderzy sam, na własną rękę. Tego chcesz?

– Nie, znajdź na to sposób.

– Masz mnie za cudotwórcę?

Uważała za cud, kiedy znalazł dla Josie lotniskowiec.

– Jesteś inteligentny i potrafisz organizować różne rzeczy. To rodzaj cudotwórstwa. Nie jestem na tyle głupia, by sobie wyobrażać, że sama temu podołam. Potrzebuję cię.

Przez chwilę milczał.

– Czyli naprawdę zamierzasz mnie wykorzystać?

Skrzywiła się, słysząc to słowo.

– Tak.

– Ale nawet nie umiesz się pogodzić z tą myślą.

– Przywyknę. - Dotknęła plastra na lewym ramieniu. – Nie ciebie jednego się tu wykorzystuje. Nie żądam od ciebie krwi.

– Ale możesz zażądać. – Bacznie jej się przyglądał. – Choć jeszcze nie teraz. A więc, jako prawdziwie oddany sługa, postaram się przydać, jak mogę. Czego sobie życzysz na lunch?

Poczuła ulgę. Aż do tej pory nie była pewna, czy Kaldak przystanie na ten układ.

– Nie jestem głodna.

– I tak musisz jeść. Jesteś w podobnej sytuacji jak Josie. Musisz odbudowywać zapasy krwi.

– Daj mi byle co.

Skinął głową i ruszył do kuchni.

– Kaldak. – Zawahała się, gdy się obejrzał przez ramię. – Nie widziałam innego wyjścia. Wszyscy doskonale zdają sobie sprawę, co z Estebana za jeden, ale nikt go nie powstrzymuje. Nie chcę, żeby coś ci się przytrafiło, ale tylko tobie mogę zaufać.

– Ufasz mi? – spytał wolno. – Tak.

– Nie radzę, Bess. Zniknął w kuchni.

Trzecia bitwa. Powinna ją uznać za zwycięską, ale wiedziała, że to złudzenie. Kaldak na razie ustąpił, ale się nie poddał. Wyczuwała gniew i bezsilną złość, kipiące tuż pod powierzchnią, i bolało ją to. Zapewne ten sam gniew kazał mu powiedzieć, żeby mu nie ufała. Przecież może mu ufać. I ufa. Nie zawsze potrafi odgadnąć jego myśli, czasem traktował ją ostro, z brutalną szczerością, ale prawie od początku stał u jej boku, pomagał jej.

Zajmę się tobą.

Nie potrzebowała opieki, ale dobrze jest nie być samej.

A w tej chwili czuła się ogromnie samotna.

– Stek? – Z powątpiewaniem popatrzyła na talerz. – Nie zjem tyle. Nie na lunch.

– Owszem, zjesz. – Siadł naprzeciwko. – To ci dobrze zrobi. Wzruszyła ramionami i wzięła widelec.

– Spróbuję.

– Cieszę się, że zdecydowałaś się na współpracę.

– Zawarliśmy układ. Ja dotrzymuję obietnic.

O ile dobrze sobie przypominam, to był raczej szantaż. Ale niech ci będzie. Nie będziemy się czepiać słówek. Zajmij się stekiem. – Zjadł kawałek swojej porcji. – Ja też nie do końca grałem czysto. Nie zamierzam całej swojej uwagi poświęcić służeniu tobie. Mam inne sprawy na głowie.

– Mianowicie? Nie odpowiedział.

– Nie przejmuj się. Nie zostawię cię bez ochrony.

– Jakie to sprawy?

– Od dwóch lat cały wysiłek skierowałem na powstrzymanie Estebana i Habina od uwolnienia wąglika. Nie mogłem zapobiec temu, co się wydarzyło w Tenajo. Ale tutaj to się nie powtórzy. – Popatrzył jej w oczy. – Rozumiem, że chcesz zabić Estebana. Myślisz, że ja nie? Mam swoje powody, by życzyć sukinsynowi śmierci. Nie zliczę, ile razy w Meksyku z trudem się powstrzymywałem, żeby go nie wykończyć. Wiesz, ile miałem okazji? Wystarczyłby jeden ruch, by skręcić mu kark. Ale się pohamowałem, a teraz nie dopuszczę, byś go zabiła wcześniej, niż to będzie bezpieczne.

Pokręciła głową. Wzruszył ramionami.

– Wiedziałem, że szkoda słów. Twoja rana jest zbyt świeża. I tak nie słuchasz.

– Obiecałeś, że mi pomożesz.

– Pomogę. Ale staram się uczciwie postawić sprawę. Jeśli jego śmierć by zaszkodziła, dopilnuję, żebyś mogła go załatwić później. – Zerknął na jej talerz. – Prawie nic nie tknęłaś. Zjedz trochę.

– Na razie nie dam rady. Może przekąsimy coś w restauracji, kiedy wyjdziemy na miasto.

Spojrzał na nią zdumiony.

– Na miasto?

– Przespacerujemy się po dzielnicy francuskiej. Będziemy wychodzić codziennie, ale o różnych porach i różnymi trasami. Podobno błędem jest tworzenie nawyków.

– Ani na krok nie ruszysz się z tego mieszkania.

– Owszem, ruszę się. Chcę, żeby Esteban się dowiedział, że tu jestem i nigdzie się nie wybieram.

– Taką brawurę możesz przypłacić życiem.

– To nie brawura. W mieszkaniu też nie jestem bezpieczna, prawda?

– O wiele bezpieczniejsza niż na ulicy.

– Odpowiedz.

W końcu przytaknął.

– Dla chcącego nic trudnego. Porażenie prądem, jadowita żmija w prysznicu. – Wzruszył ramionami. – A w ostateczności mały pocisk rakietowy przez okno.

– Tyle, jeśli chodzi o bezpieczeństwo.

– A jak sądzisz, dlaczego chcemy cię stąd zabrać?

– Czyli gwarantujecie mi bezpieczeństwo tylko częściowe. Jeśli będziemy tkwić w mieszkaniu, sprowokujemy ich do wymyślenia sposobu załatwienia mnie tutaj. A gdy będą wiedzieć, że wychodzę na zewnątrz, w potencjalnie lepsze miejsce ataku, może poczekają.

– Może. I jesteś gotowa ryzykować życie?

– Tak. Lepsze to niż ukrywanie się i czekanie, aż po mnie przyjdą. Wolę sama ich ścigać.

– Nie masz przewagi. Wiedzą, jak wyglądasz.

– Ale mam ciebie do ochrony. Nie ustąpię, Kaldak.

– Świetnie, po prostu ekstra. Coś jeszcze?

– Tak. Chcę, żeby Ed Katz dzwonił pod mój numer.

– Twój telefon z pewnością jest na podsłuchu.

– Niech Esteban wie, co robimy. Niech się niepokoi. Chcę go zdenerwować.

– Nie tylko jego denerwujesz.

– Przeżyjesz. Włożyłeś komuś żmiję do wanny? – spytała z ciekawością.

– Coś ty, boję się ich. Ale inni nie są takimi delikatnymi panienkami.

– Prawdziwa pociecha.

– Trzeba było nie pytać. Jeśli chcesz pociechy, daj się zabrać do bezpiecznego domu w Północnej Karolinie.

– O nie.

– Tak przypuszczałem. Czyli pokazujemy się w mieście, niech się przekonają, że nie warto marnować sił na próbę zabicia cię w domu. Gdzie najbardziej chciałabyś pójść?

– Do Zontaga – odparła natychmiast.

Spojrzał na nią pytająco.

– To najlepszy sklep ze sprzętem fotograficznym. Muszę kupić nowy aparat.

Jej uwagę przykuł aparat leżący w witrynie sklepu.

– Szkoda, że na mój stek tak nie patrzyłaś – westchnął Kaldak. – Pożerasz go wzrokiem. Wręcz pochłaniasz.

Miał rację. Nie mogła się doczekać, kiedy dotknie tego aparatu.

– To dobry aparat. Ze wszystkimi bajerami.

– Taki sam jak tamten? – spytał Kaldak.

– Tamten to był hasselblad. Oczywiście, mam i inne, ale tamten najbardziej mi pasował.

– W takim razie dlaczego nie kupisz takiego samego modelu?

– Bo tamtego nic nie zastąpi. Żyłam z nim osiem lat. Stał się przyjacielem. Nie zastępuje się starych przyjaciół substytutami.

Tak samo jak nie zastąpi się siostry. Myśl wywołała falę bólu, ale szybko ją powstrzymała, kierując się do wejścia do sklepu.

– Po prostu szuka się nowego przyjaciela o wspaniałych zaletach i liczy się na lepszą przyszłość. Zaraz wracam.

Ruszył za nią.

– Gdzie ty jesteś, tam i ja.

Przez całą drogę nie odstępował jej na krok.

– Wątpię, żeby w środku ktoś czyhał na okazję, by mnie załatwić.

– Czyżby? Jesteś fotografikiem bez aparatu. To najlepszy sklep ze sprzętem fotograficznym w mieście. Idealna pora. – Otworzył przed nią drzwi i zerknął do środka. – Żadnych klientów. Jeśli ktoś wejdzie i za blisko się przysunie, cofnij się. Niech nikt cię nie dotyka. Wystarczy jedno ukłucie.

– W przyszłym tygodniu zaczynają się zapusty. Wyobrażasz sobie poruszanie się po dzielnicy francuskiej tak, by nikt cię nie dotknął? Musiałbyś się do mnie przykleić.

– Jeśli będzie trzeba. Ale ty też mi pomóż, dobrze?

– Możesz na mnie liczyć – odparła, myślami błądząc już gdzie indziej.

Znowu patrzyła na aparat na wystawie. Poczuła znajomą falę niecierpliwości i na moment ogarnęło ją poczucie winy. Emily nazwała to obsesją, ona zaledwie dziś rano pochowała siostrę. Czy powinna ulegać takiemu…

– A wolisz wrócić do mieszkania i skulić się w kącie? – spytał ostro Kaldak, mierząc ją wzrokiem. – Uważasz, że tego by chciała Emily?

Emily pragnęłaby, żeby Bess żyła i cieszyła się życiem. Nie rozumiała namiętności Bess, ale za nic by nie chciała, żeby siostra robiła coś, co nie przynosi jej radości. Więcej, walczyłaby z każdym, kto stanąłby Bess na drodze. Co nie znaczy, że sama nieustannie by się nie wtrącała. Bess prawie słyszała, jak Emily…

Zdecydowanym krokiem ruszyła do lady.

– Nie, nie tego by chciała Emily. I ja też nie.

– Głaszczesz ten aparat jak psiaka – powiedział Kaldak, przytrzymując przed nią drzwi sklepu.

– Uczę się go dotykiem. A przypomina mi owczarka niemieckiego. Z całą pewnością nie złotego retrievera. Kiedy byłam mała, mieliśmy psa tej rasy. Simon był kochany, ale okropnie głupi. – Musnęła aparat, dyndający jej na piersi. – A ten aparat jest mądry, bardzo mądry.

– Nowy przyjaciel? Pokręciła głową.

Jeszcze nie. Ciągle tylko znajomy. Ale chyba się z nim zżyję. Już stawał się jej bliski. Wróciło poczucie pełni, znajdowania się na właściwym miejscu. Podniosła aparat, wymierzyła obiektyw w balkon po drugiej stronie ulicy i szybko pstryknęła zdjęcie.

– To dobry aparat.

– W takim razie cieszę się, że udało ci się go znaleźć. – Kaldak wziął ją pod rękę. - Czas wracać do domu. I tak za długo już byliśmy na celowniku.

Wysoki klaun o zielonych włosach, żonglujący na rogu.

Ostrość.

Migawka.

Bezdomna staruszka o uróżowanych policzkach, w grubych rajstopach, siedząca na stołku przy drodze.

Ostrość.

Migawka.

Muzyk w kombinezonie i kraciastej koszuli, grający na skrzypcach na rogu Royal Street.

Ostrość.

Migawka.

– Jeśli dalej się tak będziesz co krok zatrzymywać, nie wrócimy do domu przed świtem – odezwał się sucho Kaldak.

– Muszę się z nim oswoić. – Zrobiła jeszcze jedno zdjęcie klauna. – A nie ma bardziej fotogenicznego miejsca niż Nowy Orlean. Między innymi dlatego tu się przeprowadziłam. Jest w nim wszystko, czego potrzebuję. Gdzie byś się nie ruszył, natrafisz na materiał do zdjęcia, które opowie całą historię.

– Ale teraz nie szukasz materiału na reportaż. – Nie spuszczał z oczu otaczającego ich tłumu. – I coś mi mówi, że nie pstrykasz teraz z samej miłości do fotografowania.

– On może tu być, prawda?

– Zapewne gdzieś w pobliżu.

– Więc niewykluczone, że zrobiłam mu zdjęcie.

– Dlatego dzisiaj kupiłaś aparat?

– Nie. – Zerknęła na niego spod oka. – Ale pomyślałam, że byłbyś zadowolony z małego rekonesansu.

– Przepraszam. – Kaldak utkwił wzrok w trójce nastolatków. – Chyba jestem odrobinę podenerwowany.

Kaldak nigdy nie jest podenerwowany bez powodu. Przeszył ją lodowaty dreszcz.

– Chyba nie podejrzewasz, że jeden z tych dzieciaków może być mordercą.

– Dlaczego nie? To może być każdy. Założę się, że gdzieś tu się kryje i patrzy. Nigdy nie wiadomo.

– Fakt, nigdy nie wiadomo.

Już wcześniej fotografowała morderców. W Somalii, w Chorwacji i tego sadystę, który zabijał chłopców w Chicago. Ale nigdy przedtem nie robiła zdjęcia komuś, kto chciałby zabić właśnie ją.

Pokaż im.

Ręka jej lekko drżała, gdy podnosiła aparat do oka.

Ostrość.

Migawka.

Zrobiła mu zdjęcie.

De Salmo odprowadził wzrokiem Grady, która zniknęła z Kaldakiem za rogiem.

Zaskoczyła go. Nie spodziewał się, że będzie sobie chodzić na spacerki i robić zdjęcia. Tak obstawili jej mieszkanie, iż uznał, że nie wypuszczą stamtąd baby na krok. Już zaczynał obmyślać plan, jak by się dostać do środka.

Ten zadufany drań, Kaldak, widocznie uznał, że sama jego obecność podziała odstraszająco. Głupek. Robota okazuje się znacznie prostsza, niż Esteban sądził. Łatwe pieniądze.

Ale nie dawało mu spokoju, że ta baba ma go na zdjęciu.

12.

Na schodach przed mieszkaniem Bess siedział mężczyzna. Kaldak zobaczył, jak się spięła, i szybko ją uspokoił: – W porządku. To Yael. Powiedziałem Ramseyowi, żeby go przysłał, kiedy tylko dotrze do Stanów.

– Wracają państwo z małej przechadzki?

Yael Nablett wstał i wyciągnął rękę. W jego głosie brzmiał tylko ślad obcej wymowy.

– Nic dziwnego, że Ramsey chodzi po ścianach.

Kaldak uśmiechnął się i uścisnął mu rękę.

– Dużo bym dał, żeby to zobaczyć. Cieszę się, że przyjechałeś. Bess Grady. Yael Nablett.

Bąknęła grzecznościową formułkę. To ten mężczyzna szukał Emily, on znalazł jej grób w górach. Yael Nablett miał około czterdziestu lat, zielone oczy, krótkie ciemne włosy i smukłą, muskularną sylwetkę.

– Nie byłem pewny, czy wyjedziesz z Meksyku – powiedział Kaldak.

Otworzył drzwi i wpuścił wszystkich do mieszkania.

– Niewiele mi tam pozostało do roboty. Esteban zniknął nam z oczu. Wystąpił o urlop z powodów zdrowotnych. Przypuszczamy, że wyjechał z kraju.

– Cholera. Kiedy?

– Wczoraj. – Zatrzymał spojrzenie na Bess i powiedział cicho: – Bardzo mi przykro z powodu pani siostry. Próbowałem się skontaktować z Kaldakiem, żeby panią ostrzegł, ale Esteban okazał się za szybki. Wszystko zaplanował i miał już gotowe, nim przysłał ekipę do ekshumowania pani siostry.

– Ostrzeżenie nic by nie pomogło.

Nic by nie pomogło, ale miło z jego strony, że próbował. W ogóle sprawiał wrażenie dobrego człowieka.

– Dziękuję, panie Nablett.

– Yael. – Zwrócił się do Kaldaka: – Sądzisz, że uda się tutaj?

– Jeszcze nie. Właściwie chyba nawet bym chciał, żeby tutaj przyjechał. Założę się, że miał inny interes do ubicia.

Yael się skrzywił.

– Oby nie. Ile nam zostało czasu?

– Malutko. Wąglik jest już w takiej postaci, jak sobie życzyli. Esteban może uderzyć w każdej chwili. Niewykluczone, że właśnie dlatego wyjechał z Meksyku. Nie zrobiłby tego bez powodu.

– Tak po prostu zniknął? – spytała Bess. – Jak to możliwe? Nie obserwowano go?

– Najprawdopodobniej od bardzo dawna wszystko planował – odparł Yael. – Wszedł do budynku na Paseo de la Reforma i więcej się nie pojawił.

– To nie powinno było się stać – powiedział Kaldak.

– Owszem. Ale się stało.

– Co na to Ramsey?

– A jak sądzisz? Dostał piany na ustach. Posłał człowieka po Pereza, sekretarza Estebana, żeby go docisnąć. Choć wątpię, czy Perez coś im pomoże. Ramsey nie wie, w co najpierw ręce włożyć. – Uśmiechnął się do Bess. – Niezłego narobiłaś bigosu tą decyzją o zostaniu na miejscu.

Bess nie odpowiedziała uśmiechem.

– Trudno. Możliwe, że tylko tak uda nam się dopaść Estebana. Nie poradziliście sobie, chociaż mieliście go na widoku.

Skrzywił się.

– Racja. Pomocy – zwrócił się do Kaldaka. – Poślij jej któreś z tych twoich morderczych spojrzeń.

– Radź sobie sam. One na nią nie działają.

– Nie? – Przyjrzał się Bess. – Interesujące. – Znów się uśmiechnął. – To mogę się zdać na twoje miłosierdzie, błagając o filiżankę kawy? Przyjechałem tu prosto z lotniska.

Skinęła głową.

– Zaparzę. O ile obiecasz, że to nie wymówka, żeby się mnie pozbyć z pokoju i porozmawiać z Kaldakiem.

– Szczerze powiedziawszy, właśnie taki miałem plan. Wyglądał na dziecko przyłapane na wyjadaniu słodyczy i tym razem Bess nie potrafiła powstrzymać uśmiechu.

– To sam sobie zaparz kawę. Żadnych sekretów.

Zgoda, ja tylko chciałem ci oszczędzić niepokoju. – Zerknął na Kaldaka. – Ramsey podejrzewa, że wie, kogo Esteban nasłał na Bess. Jeden z informatorów tutejszej policji powiadomił ich, że w mieście pojawił się Marco De Salmo.

– Czyli to De Salmo – powiedział Kaldak. – Słyszałem o nim.

– Ale nigdy go nie widziałeś?

– Raz. W Rzymie, z daleka.

– Jest dobry?

– Bardzo dobry.

– Ale byś go nie rozpoznał? – nie ustępowała Bess.

– Raczej nie – odparł Kaldak, po czym zwrócił się do Yaela: – Czy Ramsey może mi wykombinować zdjęcie?

Yael pokręcił głową.

– De Salmo nie jest notowany przez policję.

– Jakim cudem? – spytała Bess.

Yael wzruszył ramionami.

– Wyrósł jak spod ziemi trzy lata temu. Nazwisko jest prawdopodobnie fałszywe, ale niczego nie możemy potwierdzić. Mamy zero wiadomości na temat typka.

Czyli zabójca ma imię, pomyślała Bess. Może nie posiada twarzy, ale imię owszem. Marco De Salmo.

– Poprosiłeś, żebym przed wyjazdem z Meksyku zgromadził dodatkowe informacje o Estebanie – zwrócił się Yael do Kaldaka – ale nic nowego nie udało mi się odkryć.

– Cholera – mruknął Kaldak. – Liczyłem na jakiś przełom.

– A co już wiesz, Kaldak? – spytała Bess.

– Wychował się w slumsach na obrzeżach Meksyku jako jedno z dwunastki dzieci. Ojciec był robotnikiem. Znaleźliśmy pracownicę opieki społecznej, senorę Damirez, która pracowała na tym terenie i znała rodzinę. Powiedziała, że zawsze brakowało tam jedzenia, żyli stłoczeni jak sardynki w puszce w dwuizbowej chacie. Hulały tam szczury i ośmioletniego Estebana dwukrotnie w ciągu miesiąca zabrano do szpitala z poważnymi ranami kąsanymi.

– Tylko jego? A pozostałe dzieci?

– Nie, najwyraźniej szczury upodobały sobie małego Estebanka.

– Czarujące.

– Ale jego sytuacja się poprawiła. W następnym miesiącu umarł mu brat Domingo i Esteban nie musiał już spać na klepisku. Przejął pryczę po bracie. Potem zmarła najstarsza siostra i nagle zrobiło się więcej jedzenia.

– Na co umarli?

– Zatrucie pokarmowe.

– Esteban?

– Może. Chociaż kuratorka twierdziła, że to dość częste w slumsach. Niedożywione dzieciaki jedzą, co im wpadnie w rękę. – Zamilkł na chwilę. – Ale nawet jeśli tego nie zrobił, mógł dostrzec korzyści płynące z bycia jedynakiem.

– Były dalsze zgony?

– W ciągu następnych pięciu lat zmarły trzy siostry i czterech braci.

– Jak?

– Kolejne zatrucia pokarmowe, dwoje utonęło, dwoje zadźgano nożem.

– I kuratorka niczego nie podejrzewała?

– Dopiero gdy zaczęliśmy śledztwo. Co więcej, była trochę oburzona, że wypytujemy o Estebana. Senora Damirez go podziwia. Opisała go jako grzecznego, pilnego chłopczyka. Prawie nie opuszczał zajęć w szkole, co bardzo rzadko się zdarza. Wyrwał się z rynsztoka, a w wieku szesnastu lat wstąpił do wojska. Tamtejszy wzór i przykład człowieka sukcesu. Trudno jej się dziwić, wielu takich pewnie nie miała.

– Jego rodzice jeszcze żyją?

– Ojciec zginął podczas trzęsienia ziemi, gdy Esteban miał dwanaście lat. Matka odniosła wtedy ciężkie obrażenia, ale przeżyła jeszcze trzy lata.

– A któreś z rodzeństwa pozostało przy życiu?

– Jedno. Ostatni brat umarł osiem lat temu. Siostra, Maria, pięć lat temu wyszła za generała Pedra Carmindara. Ona ma dwadzieścia jeden lat, on sześćdziesiąt dziewięć. Esteban przedstawił ich sobie, gdy był podwładnym Carmindara.

– Kontaktowałeś się z nią?

– Odmawia rozmowy o Estebanie. Śmiertelnie się go boi.

– I pewnie dlatego przeżyła.

– Chcesz ją wykorzystać? – spytał Yael.

– Przeciwko Estebanowi? – Kaldak pokręcił głową. – Na nic by się to nie zdało. Zresztą skoro biedulka utrzymała się przy życiu, po co ją teraz wystawiać na niebezpieczeństwo?

– Wielkie nieba, czyżbym słyszał nutę współczucia? Miękniesz, Kaldak. – Yael zwrócił się do Bess: – Nic dziwnego, że nie zdołał cię zastraszyć. Robi się z niego baba.

– Nie powiedziałabym – odparta sucho. – A teraz, jeśli już skończyliście, przygotuję kawę.

Podniósł rękę jak do przysięgi.

– Słowo.

Weszła do kuchni, otworzyła drzwiczki szafki.

Szczury kąsające ludzi… Obraz był przerażający, ale jeszcze większą grozę budziła myśl o chłopczyku popełniającym bratobójstwo. Przyczyny i skutki.

Czyli tak powstają potwory.

– Całkiem nieźle to znosi. – Yael pobiegł wzrokiem ku drzwiom, za którymi zniknęła Bess. – Twarda sztuka?

– Czasem – odparł Kaldak. – Niewątpliwie z gatunku tych, co trzymają się życia.

– W takim razie dlaczego tu została?

– Nie chce się stąd ruszyć.

– A ty nie pozwalasz, żeby Ramsey postawił na swoim.

– Na Boga, nie będę jej traktował jak zwierzęcia – zaperzył się. – Zasługuje na coś więcej.

Yael ściągnął wargi i bezgłośnie gwizdnął.

– Zdaje się, że masz problem. Ciekawym, jakim cudem powstrzymasz Ramseya, żeby jej nie zabrał.

– Sądzisz, że nie zdaję sobie z tego sprawy? Ramsey stanowi niemal takie samo zagrożenie jak De Salmo. Dlatego cię tu potrzebuję. – Zawiesił głos. – Możliwe, że od czasu do czasu będę musiał ją zostawiać. Nie chcę, żeby jej się coś stało.

– Jest bezcenna. Ramsey zadba o jej bezpieczeństwo.

– Nie ufam Ramseyowi. Jemu chodzi tylko o to, żeby dostarczała próbek krwi dla CDC. Ufam tobie.

Yael pokręcił głową.

– Nie po to mnie tu przysłano. Mam swoją robotę.

– Twoją robotą jest Esteban. Esteban może się tu zjawić.

– Albo nie.

– Ona jest kluczem. Nawet jeśli zgarniemy Estebana i Habina, kto nam zagwarantuje, że komuś innemu nie wpadnie w łapska zmutowany wąglik? Bess musi żyć, dopóki nie opracujemy szczepionki. Doskonale wiesz, że twój rząd cholernie się boi wąglika.

Yael wolno pokiwał głową.

– Dobry argument.

– Wystarczająco dobry?

– Zostanę w pobliżu… przez jakiś czas. Kaldaka ogarnęło uczucie ulgi.

– Lubisz ją. – Yael bacznie mu się przyglądał. – Nie chodzi tylko o to, że ona jest naszym biletem do tego bajzlu.

– Nie zasłużyła na takie traktowanie.

– Niewinni przechodnie wchodzą w drogę i przypadkowo giną.

– Ona wystarczająco dużo przeszła. Chcę, żeby była bezpieczna.

– Kawa.

Weszła Bess z tacą. Zmarszczyła brwi, gdy nagle zapadła cisza.

– Rozmawialiście.

– Nic ciekawego – zapewnił ją Yael. – Właśnie przekonałem Kaldaka, że skoro tak zbabiał, nie nadaje się do twojej ochrony. Nie pogniewasz się, jeśli od czasu do czasu go zastąpię?

– Skądże. – Postawiła tacę na stoliku i nalała kawy. – Ale to dość niewdzięczna robota. Kaldak twierdzi, że nawet tutaj nie jestem bezpieczna. – Popatrzyła na niego znacząco. – I nie chce mnie bronić przed żmijami w łazience. To jaki z niego pożytek?

– A tak, stara poczciwa sztuczka z kobrą w wannie – stwierdził z całą powagą Yael, sięgając po filiżankę. – Doskonale sobie z tym radzę. Niesamowite, czego to się człowiek nie nauczy z filmów z Jamesem Bondem.

– Są tylko dwie filiżanki – zauważył Kaldak.

– Nie chcę kawy. – Ruszyła do drzwi. – Idę do ciemni wywołać tę rolkę, którą dziś wypstrykałam. – Podniosła brwi. – Chyba, że chcesz sprawdzić, czy nie ma w odpływie żmii.

– Sama sprawdź – odparł Kaldak. – A jeśli znajdziesz, zawołaj Yaela.

W czerwonawej poświacie ciemni twarze na odbitkach wydawały się dziwne i groźne.

Były tam fotografie klaunów, grajków i turystów. Setki razy robiła takie zdjęcia w dzielnicy francuskiej i nigdy przedtem nie oglądała ich z takim niepokojem.

Ale jedna z tych twarzy może się okazać twarzą jej zabójcy.

Jedna z tych twarzy mogła ją obserwować, gdy grzebała siostrę.

Pod powiekami nagle zaszczypały ją łzy.

Cholera. Czuła się dobrze, prawie normalnie i nagle znikąd wróciło wspomnienie siostry i zburzyło równowagę. Czy zawsze tak będzie?

– Skąd ten pośpiech? – spytał Kaldak, gdy dwadzieścia minut później wynurzyła się z ciemni. – Co się spodziewałaś zobaczyć na tym filmie?

– Pewnie nic. Nie lubię niewywołanych negatywów. Zawsze się boję, że coś się z nimi stanie.

– Jak w Danzarze?

Skinęła i rozejrzała się po mieszkaniu.

– Gdzie Yael?

– Poszedł się rozejrzeć za mieszkaniem w okolicy.

– Nikłe szanse, za blisko końca karnawału.

– Ale Yael potrafi być ogromnie przekonujący.

– Jak ty.

– Ja i Yael to dwa bieguny. On ma o wiele łagodniejszą, wybaczającą naturę. Umie zapominać.

– Zapominać?

– Dwanaście lat temu jego żona wsiadła do autobusu. Miała odwiedzić matkę. Autobus wyleciał w powietrze. Palestyńscy terroryści.

– Straszne.

– Kolejny niewinny przechodzień. Ale ostatnio coraz częściej to oni stają się celem. Łatwiej ich zabić. – Wzruszył ramionami. – Yael to przebolał. Sześć lat temu ponownie się ożenił. Ma syna.

– Lubię go.

– Ja też. – Spojrzał na nią. – Ale to mnie nie powstrzymało przed postawieniem go między tobą a Estebanem.

Jego nagłe napięcie sprawiło, że poczuła się niezręcznie.

– Ze względu na próbki krwi.

– Jasne. – Odwrócił wzrok. – Ze względu na krew.

Czuła się coraz niezręczniej.

– Idę spać. Mam za sobą ciężki dzień. Najpierw jednak chciałabym zadzwonić do doktora Kenwooda. Mogę skorzystać z twojego telefonu?

Podał jej słuchawkę.

– Powiedz mi, gdyby się okazało, że są jakieś kłopoty z Josie, dobrze?

Skinęła głową i skierowała się do sypialni. Miała nadzieję, że z Josie nie będzie żadnych kłopotów. Wszystko inne i tak się nie układa. Proszę, Boże, niech przynajmniej to jedno będzie dobrze. Zatrzymała się przed drzwiami.

– Potrzebna ci próbka dziś wieczorem?

– Nie. Może jutro.

– Cóż, gdybyś się rozmyślił, daj…

– Powiedziałem ci: nie potrzebuję, do cholery. Pojednawczym gestem podniosła ręce.

– Dobra, dobra.

Zamknęła za sobą drzwi, odgradzając się od niego. Jeszcze jej tylko brakowało warczącego, rozdrażnionego Kaldaka. Wyjęła z torebki portfel, odszukała numer doktora Kenwooda i szybko go wystukała.

Po dziesięciu minutach zwróciła Kaldakowi telefon.

– Nie zastałam doktora Kenwooda, ale rozmawiałam z siostrą przełożoną. Josie dobrze się czuje.

– Świetnie. Gdzie są te wywołane zdjęcia?

– W ciemni. Dlaczego?

– Chciałbym je obejrzeć. Może kogoś rozpoznam.

– Sądzisz, że ci się uda?

– My, mordercy, stanowimy zamkniętą klikę. Zawsze jest jakaś szansa.

– Nie bądź głupi. Nie jesteś… jak oni.

– Mylisz się. Spytaj Ramseya. Osiem długich miesięcy szkolenia poświęcił, żebym doskonale znał się na zabijaniu. – Ruszył do ciemni.

– Idź spać. Obiecuję, że niczego nie zniszczę.

– Dlaczego cię szkolił?

– Bo go prosiłem.

– Dlaczego?

– Czy to takie ważne?

– Tak, ważne. – Sama nie wiedziała czemu, ale to było dla niej ogromnie ważne. – Wspomniał… – szukała w pamięci -… o Nakoi. Co to jest Nakoa?

Milczał, już myślała, że nie odpowie.

– Nakoa to takie Tenajo – przemówił w końcu. – Maleńka wyspa na południowym Pacyfiku, gdzie mieścił się amerykański ośrodek badawczy, którego celem było stworzenie szczepionek przeciwko potencjalnej broni biologicznej. Z jednego z laboratoriów wydostał się rzadko spotykany wirus. – Na jego twarzy nie malowały się żadne uczucia.

– Wszyscy zginęli. Nikt nie ocalał.

Wpatrywała się w niego wstrząśnięta.

– Nikt? Przytaknął.

Wirus dostał się do systemu klimatyzacji ośrodka – zarówno laboratoriów, jak i mieszkań pracujących tam naukowców. Czterdziestu trzech mężczyzn, kobiety i dzieci.

– I Esteban maczał w tym palce?

– Och, jak najbardziej. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, kto za to odpowiada, ale później wykryliśmy, że jeden z naukowców na wyspie był przez niego opłacany. Jennings szmuglował do Estebana najróżniejsze bakterie, a ten z kolei sprzedawał je Saddamowi Husajnowi. Ale Ramsey zaczął się domyślać, że coś tam cuchnie, więc Esteban musiał zniszczyć dowody i uniemożliwić śledztwo. Jennings więc wypuścił wirusa, zanim wyjechał i ukrył się w bezpiecznym miejscu. Ramsey nie mógł wysłać nikogo na wyspę ani kontynuować dochodzenia. To było zbyt niebezpieczne. Nakoa jeszcze przez pięćdziesiąt lat będzie skażona.

Mężczyźni, kobiety, dzieci… Wszyscy oni zginęli przez Estebana.

– Dlaczego nie dotarła do mnie nawet wzmianka o tym wypadku?

– Zatuszowaliśmy sprawę. To nie było trudne. Ośrodek był ściśle tajny i nikt nie chciał się przyznać, że coś takiego w ogóle istniało.

– Zatuszowaliście?

– Przerażona? Wiem, jaki jest twój stosunek do tego. Ale zrobiłbym to jeszcze raz. Nie wiedzieliśmy, kto za tym stoi, a musieliśmy to odkryć. Trzy lata zajęło mi powiązanie tej sprawy z Estebanem. Polowałem na Jecningsa, w końcu dopadłem go w Libii. Przed śmiercią doprowadził mnie do Estebana i Habina.

– Należałeś do grupy naukowców pracujących na Nakoi? – Tak.

– Ale przeżyłeś.

– Akurat wyjechałem do Waszyngtonu z raportem. Nim wróciłem, było już po wszystkim. Ramsey czekał na mnie na Tahiti z wiadomością.

Mówił spokojnie, bez emocji, jakby rozmawiali o pogodzie, ale ta obojętność była udawana. Bess za dobrze go już znała.

– Współczuję ci.

– Nie musisz. Stara sprawa. Byłem wtedy innym człowiekiem.

– Chrzanisz. Uśmiechnął się lekko.

– Nie wierzysz mi?

– Uważam, że jak my wszyscy, bronisz się przed prawdą, wypierając się jej.

Może i tak – odparł zmęczonym głosem. – Wiem tylko, że coraz trudniejsze staje się odróżnienie dobra i zła. Kiedyś to wyglądało znacznie prościej. Jedyne, co się liczyło, to dopadniecie Estebana. Reszta była nieważna. – Popatrzył jej w oczy. – I ty teraz czujesz podobnie, prawda?

– Tak, właśnie tak czuję.

– Pozwolisz, że zadam ci hipotetyczne pytanie. Gdybyś dla zabicia Estebana musiała poświęcić Josie, zdecydowałabyś się na to?

– Czyś ty oszalał? Wiesz, że bym tego nie zrobiła.

– Więc nie jesteś aż tak zła jak ja. W swoim czasie nie wahałbym się przed zabiciem nikogo, byle dorwać Estebana.

Pokręciła głową.

– Nie, nieprawda.

– Twoja wiara jest wzruszająca, ale nieuzasadniona. Najpierw byłem wcielonym diabłem, a teraz…

– Dobry Boże, nie twierdzę, że jesteś aniołem. Po prostu nie jesteś potworem. Ja też nie. A Esteban nim jest.

– Obyś miała rację.

– Możesz na to liczyć.

Wróciła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Musi wziąć prysznic, położyć się spać i o wszystkim zapomnieć. I jeszcze ta opowieść Kaldaka na zakończenie dnia. Sama o nią prosiła. Więcej, domagała się jej. Musiała wiedzieć. Dlaczego to dla niej takie ważne?

Może kieruje nią zwykła ciekawość? Kaldak stanowi teraz ważną, integralną część jej życia. Ma ją przy nim utrzymać. To naturalne, że ona chce się dowiedzieć, co uczyniło go takim, nie innym.

Kaldak rozłożył zdjęcia na stole.

Równie niewykonalne zadanie, jak rozpoznanie kogoś na balu przebierańców.

Wymalowany klaun, grajek w peruce, staruszka w gęstym welonie. Nawet jeden z nastolatków miał maskę.

To mogło być każde z nich albo żadne. Skąd, do cholery, ma wiedzieć?

Przyjrzyj im się. Ruch, wyraz twarzy może wyzwoli przelotne wspomnienie.

Usiadł przy stole i zaczął oglądać zdjęcia.

CDC, Atlanta – Prześpij się, Ed.

Ed Katz podniósł wzrok i zobaczył stojącego obok Donovana.

– Zaraz idę. Chcę tylko zrobić jeszcze jeden test. Nie wiem, co tu, do cholery, jest grane. Te antyciała powinny pokonać wąglika, tymczasem nic.

– Mówiłeś, że pierwszy test dobrze rokował. Skinął głową.

– Ale drugi wykazał olbrzymią odporność wąglika.

– Ja to za ciebie zrobię. Nie spałeś od dwudziestu czterech godzin. Po co ci zespół, skoro go nie wykorzystujesz?

– Jeszcze trochę.

– Dzwoniła Marta i powiedziała, żebym zmusił cię do jedzenia i odpoczynku. Chcesz, żebym jej podpadł? – Donovan zerknął na mikroskop Eda. – I muszę przyznać, że nie mogę się doczekać, kiedy dopadnę tego pieszczoszka. Ciekawe, że wykorzystali pieniądze do roznoszenia bakterii.

Ciekawe. Donovan z tym jego wiecznym obiektywizmem. Ed też kiedyś był taki. Nauka dla samej siebie. Tak się dobrze pracowało. Ale to się skończyło, gdy w pierwszych latach badań nad wirusem HIV posłano go między ludzi. Nauczył się, że za statystykami zgonów kryją się ludzkie twarze, głosy. HIV był wszędzie. Te dzieci, zarażone przez transfuzję z niesprawdzonej krwi. On i Marta od dziewięciu lat bezskutecznie próbowali mieć dziecko. Czuł ból rodziców tamtych maluchów.

– Tak, bardzo ciekawe. Co byś powiedział na parę takich dwudziestek w kopercie z twoją wypłatą?

– Zaraz, nie wyżywaj się na mnie, bo to ci nie wychodzi. Nie ja zmutowałem tego wąglika.

– Przepraszam.

– I słusznie. Zawołaj mnie, jeśli ci będę potrzebny.

Nie powinien był tak naskakiwać na Donovana. To poczciwy chłopak. Nic nie poradzi, że taki jest. A jego, Eda, gnębi brak rezultatów.

Nie, jest śmiertelnie przerażony. A jeśli te antyciała nie zadziałają, bo nie ma środka na zmutowany szczep? A jeśli spełniły się jego najgorsze obawy? Od pojawienia się HIV po nocach mu się śniło, że pojawi się wirus albo bakteria, nad którym nie da się zapanować. Któregoś dnia podniesie swoją paskudną głowę w jakiejś dżungli albo laboratorium genetycznym. To tylko kwestia czasu. Gdzieś tam się czai.

Pozostawało mu się modlić, żeby nie znajdował się właśnie na szkiełku przed nim.

13.

Esteban pojechał do Cheyenne. Perez twierdzi, że przedtem zadzwonił do niego Morrisey – powiadomił telefonicznie następnego ranka Ramsey Kaldaka. – Wysyłam do Cheyenne dwóch agentów, może trafią na jego ślad. Znowu Morrisey.

– Wątpię, żeby Esteban tam jeszcze był. Za nic by nie zostawił Pereza przy życiu, gdyby ten był w posiadaniu ważnych informacji. Dowiedziałeś się czegoś o Morriseyu?

– Przechwyciliśmy jeden z jego telefonów. Parę dni temu dzwonił do motelu w Jackson Hole w stanie Wyoming. Posłaliśmy tam agenta w nadziei, że może coś wytropimy, i poszczęściło się nam. Morrisey zapłacił za pokój kartą kredytową. Będziemy mogli śledzić jego dalsze ruchy.

– Ale tej ostatniej rozmowy nie udało się wam przechwycić?

– Nie, dzwonił z telefonu komórkowego.

Mur nie do przeskoczenia. Esteban wkroczył do akcji, a oni nawet nie potrafią wyśledzić Morriseya.

– Jakieś wiadomości z CDC? – spytał Ramsey.

– Postępy.

– To za mało. W tej chwili uratuje nas wyłącznie antidotum. Powinno się zostawić dziewczynę do ich dyspozycji.

– Jest do ich dyspozycji. Codziennie wysyłam próbkę.

– To się skończy, jeśli zginie. Na miłość boską, wczoraj wyszła na miasto.

– I dziś też wyjdzie.

– Sądzisz, że będę na to patrzył przez palce, Kaldak? Jest dla ciebie zbyt cenna, żeby…

– Zadzwoń, kiedy się dowiesz czegoś o Morriseyu. – Kaldak się rozłączył.

– O Morriseyu? – W drzwiach pojawiła się Bess.

– Po telefonie od niego Esteban wyjechał z Meksyku. Z ostatnich raportów wynika, że udał się do Cheyenne.

– Więc co my jeszcze tutaj robimy?

– Nie zastalibyśmy go już tam. Jedyna szansa to znaleźć Morriseya i wydusić z niego informacje.

– O ile coś wie. Sam mówiłeś, że Esteban rzadko się zwierza ze swoich planów.

– Morrisey wie, jakie otrzymał zadanie. To już dość.

– Rozpoznałeś kogoś na zdjęciach? Pokręcił głową.

– W takim razie wychodzę zrobić więcej.

– To może nic nie dać.

– Albo dać. – Skrzywiła się. – Przynajmniej mam poczucie, że coś robię. Nie znoszę bezczynnego siedzenia.

– Nie bawi cię rola przynęty? Ramseya ogromnie interesuje cała ta sytuacja. Najchętniej umieściłby cię w milutkiej sterylnej izolatce i wyrzucił klucz do niej.

– Mam gdzieś Ramseya.

– Wyjęłaś mi to z ust. – Wstał. – Dwadzieścia minut. Pokażesz się, zrobisz parę zdjęć i wracamy.

– I żeby nikt się o mnie nie otarł.

– Teraz, gdy już wiem, że to De Salmo, nie obawiam się aż tak bliskich kontaktów. Najchętniej korzysta z noża albo pistoletu, a pistolet jest w tych okolicznościach za mało subtelny. Stawiałbym na nóż.

– Prawdziwie podniosłeś mnie na duchu. – Ruszyła do ciemni. – Cieszę się, że się nie obawiasz. Zaraz wracam. Muszę założyć film.

O nie, nie obawiał się. Był przerażony, tak samo jak podczas całej wczorajszej wycieczki do sklepu fotograficznego. Nie wiedział, jak długo jeszcze to wytrzyma.

Latarnie rzucały cienie na kamienne ściany, cienie, nieco przywodzące na myśl przygarbione gargulce.

Ciekawe, pomyślała Bess. Przecież setki razy wyglądała z tego okna na ulicę. Dlaczego nigdy jeszcze nie zauważyła tego efektu? Może nie chciała widzieć maszkaronów aż tak blisko siebie.

Podniosła aparat i ustawiła ostrość.

– Co ty wyprawiasz? – odezwał się Kaldak zza pleców. – Zauważyłaś kogoś?

– Cień.

– Co?

– Cień gargulca na ulicy. Ale był zbyt niezwykły, żeby go nie uwiecznić.

– Mówiłem ci, żebyś nigdy nie stawała przy oknie.

– Zapomniałam. – Odsunęła się.

– Wydawać by się mogło, że dość narobiłaś zdjęć jak na jeden dzień. Całe popołudnie przesiedziałaś w ciemni.

– Muszę się czymś zająć, żeby nie oszaleć.

– Rozumiem cię. Ja też jestem bliski szaleństwa. Rzeczywiście, brakowało ci aparatu.

– Tak.

Odwróciła się i popatrzyła na Kaldaka siedzącego w fotelu w głębi pokoju. Był w podkoszulku, długie nogi wyciągnął przed siebie. Powinien wyglądać na odprężonego, ale nie. Czujność ani na chwilę go nie opuszczała. Bess nigdy dotąd nie widziała Kaldaka naprawdę rozluźnionego.

– Ale jeszcze bardziej by mi brakowało wzroku.

– Albo starego przyjaciela.

Przytaknęła.

– Czy ty nigdy nie potrafisz patrzeć na przedmioty inaczej jak przez obiektyw?

– Czasem. Ale rzadko. Nawet jeśli nie mam aparatu, często widzę rzeczy tak, jakbym robiła zdjęcie. Emily mawiała… – Urwała. Tyle w jej życiu prowadziło do Emily. – Śmiała się i twierdziła, że to obsesja.

– Miała rację?

– Może. Dobra, niech będzie, mam obsesję. Są chwile, gdy ona jest gorsza niż cokolwiek innego.

Gargulce wydawały się teraz dłuższe, groźniejsze. Zmieniło się oświetlenie? Pstryknęła kolejne zdjęcie.

– Wiem, że bez aparatu czułam się obnażona.

– Bez zbroi?

Spojrzała na Kaldaka.

– Czy fotografowanie nie służy odgradzaniu się od sytuacji? Odpędzaniu bólu?

– Odgradzaniu się?

Nie odrywał wzroku od jej twarzy.

– Kiedy najczęściej to robisz, Bess? Kiedy się odgradzasz?

– Nie wiem.

– W trudnych chwilach? Po Danzarze? Tenajo?

– Może. – Ściągnęła brwi. – Zejdź ze mnie, Kaldak. Nie potrzebuję twojej psychoanalizy.

– Przepraszam, to już nawyk. Masz rację, nic mi do tego. I nie zamierzałem sugerować, że jest coś złego w budowaniu barier. Wszyscy tak postępujemy. Po prostu zaciekawiło mnie, że ty do tego wykorzystujesz aparat fotograficzny.

– A ty co wykorzystujesz?

– Wszystko, co się nawinie pod rękę. Improwizuję.

– To nie tylko bariera. Ja lubię moje zajęcie.

– Wiem. Zapomnij, co powiedziałem. Tak naprawdę to ci zazdroszczę.

Nie, nie zapomni jego uwag. Jest ostry, spostrzegawczy, a do tego za często, jak na jej gust, ma rację. Nagle zapragnęła zbić go z tropu. Podniosła aparat.

– Uśmiech, Kaldak.

Sama się uśmiechnęła, dostrzegłszy na jego twarzy zaskoczenie. Cóż za rozkosz złapać Kaldaka nie przygotowanego.

– Jeszcze raz. Ostrość. Migawka.

– Wolno spytać, co robisz?

– Zdjęcie. Tobie. Stanowisz niezwykle interesujący obiekt.

Nie kłamała. Przez obiektyw jego twarz stanowiła fascynującą mieszaninę bezwzględności i subtelności. Bess żałowała, że nie ma właściwego oświetlenia, by rzucić cień na policzki.

– Ze względu na moją niepowtarzalną urodę? A może potrzebujesz tła dla gargulców? – Uśmiechnął się kpiąco i machnął ręką. – Jak sobie życzysz, skoro ci nie szkoda filmu. Już niejeden przeze mnie pękał.

Odrobinę się odprężał. Bess widziała, jak z jego mięśni znika napięcie. Dziwne. Do tej pory nigdy jeszcze nie przyjrzała się Kaldakowi obiektywnie. Od pierwszego spotkania każdą chwilę zabarwiały emocje: od gniewu po strach, bezsilność.

Dłoń, którą machnął, jest duża i zgrabna, myślała jakby poza sobą. Jak zresztą on cały. Muskularne uda, szczupła talia, szerokie bary.

Siła, wdzięk i zmysłowość.

Omal nie wypuściła aparatu.

Zmysłowość? A to skąd?

– Coś nie tak? – Kaldak bacznie jej się przyjrzał.

– Nie, nic.

Pośpiesznie opuściła aparat, odwróciła się i przeszła do ciemni.

Czuje się bezpieczna. Tak bezpieczna, że nawet wychodzi na ulicę, pomyślał Esteban.

A De Salmo nic z tym nie robi. Tylko raczy go wymówkami.

Próbuje mu udowodnić, że śmierć siostry nic dla niej nie znaczy. Ale on wie, że to nieprawda. W domu pogrzebowym zemdlała. A mimo to proszę: spaceruje po mieście i fotografuje widoczki, podczas gdy powinna się ukrywać przerażona. Naigrawa się z niego. Na samą myśl o tym ogarnął go gniew.

Nie zniesie tego.

Nazajutrz, gdy Bess i Kaldak wchodzili do mieszkania, przywitał ich dzwonek telefonu.

– Podobał ci się pogrzeb, Bess? Wstrząśnięta słuchała tego głosu.

– Esteban.

Kaldak natychmiast przeszedł do kuchni.

– Żałuję, że nie mogłem w nim uczestniczyć, ale wysłałem przedstawiciela. Twierdził, że dobrze się trzymałaś w krypcie.

– Ty sukinsynu. – Głos jej drżał. – Zabiłeś ją.

– Mówiłem ci. Trzeba było mi uwierzyć. Ale wtedy ominęłaby mnie przyjemność podarowania ci tak wyjątkowego upominku. Niestety, Emily nie prezentowała się najlepiej, prawda? Co sobie pomyślałaś na widok…

– Milcz.

– Jesteś wzburzona. Ale czego się spodziewałaś po matce naturze? Było gorąco. Wiemy, co to znaczy, kiedy człowiek się zgrzeje, prawda? Nieźle musiałaś się napocić, uciekając przez góry.

– Ale uciekliśmy ci. Przegrałeś, gnojku.

– Nie twoja to zasługa. Jesteś tylko kobietą. Dopadłbym cię, gdyby nie ten śmigłowiec. Słuchasz tam, Kaldak?

– Tak – odezwał się Kaldak.

– Tak przypuszczałem. Świetnie się nią opiekujesz. Ale to na nic się nie zda. I tak jej dopadnę. Nie uda jej się mnie powstrzymać, ale mnie zdenerwowała. Jednak jako człowiek wielkoduszny przygotowałem dla niej kolejny upominek.

Bess mocniej ścisnęła słuchawkę.

– W takim razie sam przyjdź i mi go wręcz.

– Mam inne sprawy, a ty nie jesteś aż tak ważna.

– Gadaj zdrów. Nie dzwoniłbyś, gdybyś nie trząsł portkami ze strachu.

– Przy następnej przecznicy stoi kosz na śmieci. Prezent leży na wierzchu.

Rozłączył się.

Kaldak już wypadł z kuchni, biegnąc do drzwi wejściowych.

– Zostań. Ja przyniosę.

– Idę z tobą.

– To może być pułapka.

– Więc uważaj na mnie, do cholery. Idę z tobą.

– Tylko spróbuj postawić nogę za próg, a, daję słowo, dostaniesz ode mnie w łeb. Poślę agenta po to cholerstwo.

Zbiegł na dół. Trzasnęły za nim drzwi na zewnątrz. Po paru sekundach wrócił.

– Przyjdzie za parę minut. Wstawi paczkę do środka i wróci na stanowisko. Nie ruszaj się z mieszkania.

Upłynęły dwie długie minuty, nim agent postawił kartonowe pudło pod drzwiami.

Bess wpatrywała się w nie.

– Nie dotykaj. Odsuń się. Zadzwonię po saperów – powiedział Kaldak.

– To nie bomba. Wiedział, że to jako pierwsze ci się nasunie. – Zwilżyła wargi. – Rozzłościłam go. To nie ma mnie zabić. – Sięgnęła do pudła. – On chce mnie zranić, dotknąć.

Odepchnął jej rękę.

– Ja to zrobię.

Ostrożnie podniósł pokrywkę.

W środku leżała biała, bawełniana dziecięca bluzka ze znakiem szkoły na kieszeni. Szkoły Julie. Bess wielokrotnie widziała siostrzenicę w tej bluzce. Pod kieszenią widać było ciemnoczerwoną plamę.

Krew. Bess przeszył nagły strach.

– Julie.

– Spokojnie. – Kaldak położył dłoń na jej ramieniu. – Właśnie o to mu chodziło.

– Ależ to bluzka Julie.

– Przecież Julie nie zabierałaby szkolnego mundurka pod namiot, prawda?

– Ogarnęła ją taka ulga, że ugięły się pod nią kolana, Nie. Nosiła ją wyłącznie do szkoły.

– Czyli ktoś się włamał do mieszkania Emily i ją stamtąd zabrał. Esteban nie ma Julie, Bess. Nie skrzywdził jej.

A mimo wszystko… Groźba Estebana leżała między nimi niczym płonąca obręcz. Najpierw Emily, teraz jej córka.

– Jest poza jego zasięgiem. A nasz człowiek czeka na nich w leśniczówce. Esteban jej nie dopadnie.

Ale jak długo jeszcze pozostanie poza jego zasięgiem? Kaldak delikatnie odciągnął Bess od pudełka.

– Dam bluzkę do laboratorium i każę zbadać plamę. To pewnie zwierzęca krew.

– Nie, ludzka. Nie zdjąłby mi ciężaru z ramion.

– Ale nie Julie, Bess. Chciał tylko ci udowodnić, że tutaj nie znajdujesz się poza jego zasięgiem. Gdybyś się zgodziła, zabrałbym cię do bezpiecznego domu i…

– Wiem, czego chciał.

I powiodło się. Ta bluzka przeraziła ją i zraniła.

– Jego cholerne ego cierpi, bo nie może zabić byle kobiety. – Zakipiała w niej złość. – Jeszcze mu pokażę.

– Nie pojedziesz?

– Żeby wygrał? Wiedział, że udało mu się mnie wystraszyć i zmusić do ucieczki? Cieszę się, że go rozzłościłam. A jeśli jeszcze bardziej go rozwścieczę, sam przyjedzie. Dowiedz się, dlaczego agent, który miał pilnować domu Emily, dopuścił, żeby zabrano bluzkę. I niech Ramsey zostawi w leśniczówce więcej niż jednego człowieka.

– Tego nie musiałaś mi mówić.

– Owszem, musiałam. Julie i Tomowi nic się nie może przytrafić. O Boże, krew na tej bluzce…

– Słyszysz?

– Słyszę – odparł cicho. – Zadzwonię do Ramseya i obsztorcuję go, że dopuścił do takiej sytuacji.

Zdenerwowana skinęła głową.

– I nie zapomnij mu powiedzieć…

– Wiem, co mu powiedzieć. Oczywiście, że wie.

– Przepraszam, tylko…

– Tylko jesteś tak cholernie uparta, że nie dasz się zabrać z tego przeklętego miasta, chociaż boisz się jak diabli – odparował.

Była przerażona. Zaledwie parę minut temu gniew i otumanienie chroniły ją niczym zbroja. Ale Esteban przeszył tę zbroję strzałą strachu.

– To nie była krew Julie – powiedział Yael następnego ranka przez telefon. – Dostaliśmy dane od jej lekarza i grupa krwi nie zgadza się z tą z bluzki.

Ogarnęła ją ulga.

– Dzięki, Yael.

– Niepiękna niespodzianka. Jak się czujesz?

– Jestem wściekła. – I przerażona. Nadal była przerażona. – Jak sam powiedziałeś, niepiękna niespodzianka.

Odłożyła słuchawkę i popatrzyła na Kaldaka.

– Inna grupa krwi. – Włożyła kurtkę i sięgnęła po aparat. – Idziemy.

– Wychodzisz z domu?

– Nic się nie zmieniło.

Przyjrzał jej się uważnie.

– Nie mogę okazać, że mnie zranił. – Ruszyła do drzwi. – Nie dam mu tej satysfakcji.

Kolejne zdjęcia. Jeszcze go nie wyróżniła, ale musiała mieć co najmniej na sześciu fotografiach.

Nie powinien się przejmować. Kto go rozpozna?

Ale to go nękało. Pilnował, żeby od czasu, gdy przybrał nazwisko Marco De Salmo, nikt nie robił mu zdjęć. Fotografie są niebezpieczne. Ludzie zapamiętywali twarz, nawet jeśli nie rozpoznaliby całej reszty, a dzisiaj z fotografiami można robić najróżniejsze rzeczy.

Czy ona kiedyś wreszcie przestanie pstrykać? Sądził, że na ulicy szybciej jej dopadnie, ale Kaldak nieustannie się przy niej kręcił, obserwując. Nie sposób się do baby zbliżyć, a Esteban zaczyna się niecierpliwić. Chyba trzeba będzie wrócić do pierwotnego planu i załatwić ją w domu.

Niezależnie od tego, gdzie to zrobi, nie może zostawić zdjęć. Będzie musiał się dostać do środka i je zabrać.

– Zadowolona? – warknął Kaldak, gdy wracali do domu. – Łaziliśmy po mieście ponad dwie godziny. Chcesz im stworzyć idealne warunki do tego, żeby cię skasowali?

Nie odpowiedziała. Już wcześniej zauważyła, że ilekroć wychodzą na ulicę, Kaldak jest napięty jak struna.

Otworzył drzwi domu.

– Więc?

Nie odpuści jej. Weszła na stopień.

– Nic się nie stało. Chyba zrozumiał, że nie…

Szczury.

Tuziny. Olbrzymich.

Na schodach przed nią. I za nią. Miotające się po stopniach.

Wzdrygnęła się, kiedy jeden przemknął jej po nodze.

– Jazda.

Kaldak chwycił ją za rękę i ściągnął ze schodów z powrotem na ulicę.

Szczury wypadły przez drzwi na chodnik. Następny otarł jej się o nogę.

Przez ulicę biegł agent Peterson.

– Co się stało?

– Jak, do cholery, one się tu dostały? – spytał Kaldak.

– Nikt nie wchodził do budynku. Obserwowałem…

– Zabierz je z klatki schodowej. Peterson zniknął w środku.

– Nienawidzę szczurów. Są ohydne… – Cała się trzęsła. – Esteban? Skinął głową.

– Jeśli wziąć pod uwagę jego życiorys, to stawiałbym na niego. Chciałby cię uraczyć swoim najgorszym koszmarem.

Zamknęła oczy.

– Dobrze się czujesz?

– To tylko szok. – Otworzyła oczy i ruszyła do domu. – Muszę iść na górę. Zadzwoni. Będzie chciał wiedzieć, jak zareagowałam.

Minęła agenta, który walczył ze szczurami, usiłując je przegonić z domu, po czym otworzyła drzwi mieszkania.

Kaldak deptał jej po piętach i odsunął ją na bok.

– Muszę najpierw sprawdzić mieszkanie. Ten agent spartaczył robotę.

Telefon zadzwonił, gdy Kaldak wychodził z ciemni.

– Ja odbiorę.

– Nie, chce rozmawiać ze mną. Ja też chcę z nim porozmawiać.

– Ach, wreszcie wróciłaś. Dzwonię już trzeci raz – odezwał się Esteban, gdy podniosła słuchawkę. – Podobała ci się ta mała niespodzianka?

– Słaba próba. Wiedziałam, że nie dopadłeś Julie – odparła.

Bądź spokojna. Nie okazuj strachu i obrzydzenia.

– A jeśli chodzi o szczury… Nie przeszkadzają mi. Lubię szczury. W dzieciństwie nawet jednego hodowałam.

Cisza.

– Kłamiesz.

– Był biały, nazywał się Herman. Mieszkał w klatce z młynkiem i malutkim…

Rozłączył się.

– Naprawdę miałaś w dzieciństwie szczura? – spytał Kaldak.

– Oszalałeś? Nie znoszę ich. – Głośno odetchnęła. – Ale chyba to kupił.

– Jeśli tak, to jeszcze bardziej cię znienawidzi. Teraz idziesz ręka w rękę z jego nemezis.

Rozległo się stukanie do drzwi. Kaldak otworzył. Przyszedł Peterson i Kaldak zawołał do Bess przez ramię:

– Zaraz wracam. Muszę coś sprawdzić.

Cieszyła się, że sobie poszedł. Nie chciała, żeby widział, jak bardzo nią wstrząsnął ten ostatni atak. Potrzebowała chwili, żeby wrócić do siebie. Cholera, potrzebuje przynajmniej roku.

Najpierw pośredni atak poprzez bluzkę Julie, teraz bezpośredni szczurami.

– W ścianie od strony bocznej uliczki wywiercono dziurę – oświadczył Kaldak, wróciwszy. – Mogli to zrobić w każdej chwili, Peterson niczego by nie zauważył ze swojego stanowiska. – Zacisnął usta. – Teraz tam też postawimy człowieka.

– Tamtędy je wpuścili?

Przytaknął.

– Była tam wetknięta rura. Kiedy wyszliśmy, wpuszczono szczury, żeby urządziły nam powitanie.

– De Salmo?

– Albo któryś z innych ludzi Estebana. De Salmo jest ekspertem, a to była drobna robota.

Dla niej nie taka znowu drobna. Z takich rzeczy tka się koszmary.

– Jeśli ci to nie odpowiada, wiesz, co możesz zrobić.

– Zamknij się, Kaldak. Nigdzie się nie ruszę.

– Z wyjątkiem jutrzejszego spacerku po okolicy.

– Zgadza się.

– Genialnie – warknął. – Po prostu genialnie.

Następnego popołudnia rzuciła mu na niski stolik kolejną porcję odbitek.

– Proszę. Zobacz, co uda ci się z tego zrobić. Przerzucał zdjęcia.

– Aleś tego napstrykała.

– Cztery filmy. Chciałam być pewna, że go uwieczniłam, o ile tam był. – Opadła na fotel. – No i?

– Jak na razie nic. Muszę uważniej je obejrzeć.

– Możemy znowu pójść na spacer – zaproponowała rozczarowana.

– Nie! – Błyskawicznie zaczął z powrotem przerzucać zdjęcia. - Ulice za bardzo się zaludniają. Możliwe, że więcej nie uda nam się wyjść.

– Jeszcze czego.

– Koniec dyskusji – uciął. – Do cholery, robi się niebezpiecznie. Zostajemy na miejscu.

Nie wpadaj w gniew. Utrzymaj beztroski ton.

– A co z rakietą przez okno i kobrą w łazience?

– To zostaw mnie.

– Ustaliliśmy, że ryzyko nie jest znowu takie duże. – Pochyliła się ku niemu, marszcząc brwi. – To bez sensu, Kaldak.

– Niczego nie ustaliliśmy i mówię jak najbardziej z sensem. Chciałaś, żebym cię utrzymał przy życiu. Właśnie to robię.

– Wychodziliśmy codziennie i na razie nic się nie stało.

– Więcej już nie wyjdziemy.

– Dlaczego właśnie teraz się sprzeciwiasz? Co się zmieniło?

– Sądziłem, że zdecyduje się na ruch i go załatwię. Ale on bawi się z nami w kotka i myszkę.

– Więc podejmijmy grę. A na razie dalej będę robić zdjęcia, żebyś…

– Nie, to zbyt ryzykowne.

– Wcześniej tak nie uważałeś.

– Cholera, ale teraz uważam. – Rzucił fotografie na podłogę. – Po prostu rób, co ci każę.

Wybuchnął jak wulkan, całkowicie ją zaskakując. Widywała go już w gniewie, ale zawsze ten gniew był zimny, kontrolowany. Tego wybuchu nie sposób nazwać chłodnym. Mężczyzna, który przed nią teraz stał, w niczym nie przypominał znajomego Kaldaka.

– Co się stało, Kaldak?

– A co się nie stało? Esteban próbuje nakarmić tobą szczury, w każdej chwili może paść cios, Ramseyowi nie udało się znaleźć Morriseya ani Estebana, a De Salmo tylko czyha na mój błąd, żeby cię dopaść.

– Może w ogóle go tu nie ma. Może wasz informator się mylił.

– Jest tu. – Kiwnął głową w stronę zdjęć na podłodze. – Tylko, że nie mogę skurwiela rozpoznać.

– Widziałeś go tylko raz, z daleka.

– Powinno coś być… Jakiś sposób…

Uklękła, żeby zebrać zdjęcia. Natychmiast znalazł się obok niej.

– Ja je porozrzucałem, ja pozbieram.

– Kolejna złota zasada twojej matki?

– Nie, moja. Jeśli coś się rozwaliło, trzeba to naprawić. – Odłożył fotografie na stolik. – Albo chociaż spróbować naprawić. Czasem nie daje się skleić rozbitego dzbana.

– Cóż, w tym konkretnym wypadku nie narobiłeś aż takich szkód. Nie patrzył jej w oczy.

– Przepraszam.

Nim zdążyła zareagować, zniknął w kuchni.

14.

Bess nigdy jeszcze nie widziała Kaldaka w takim stanie. Nie przerywał krążyć po mieszkaniu. Czuła, jak jego napięcie niemal rozsadza pokój. Cały wieczór usiłowała się skupić na książce, ale prawie nie wiedziała, co czyta.

W końcu poddała się i odłożyła lekturę.

– Anne Rice dziś do mnie nie trafia. Chyba położę się spać. Zerknął na książkę.

– Pisze o wampirach, prawda?

– Tak, i o Nowym Orleanie. Jestem jej wielbicielką. Uśmiechnął się krzywo.

– Rozumiem, dlaczego chwilowo wolisz unikać wampirów. Za dużo szczęścia naraz. Wystarczy, że mieszkasz z wampirem.

– Owszem, wysysasz ze mnie krew, ale za dużo w tobie z naukowca, żebyś się kwalifikował na wampira – odparła lekko.

– Naprawdę?

Szybko odwróciła od niego wzrok.

– Wiedziałbyś, gdybyś przeczytał choć jedną z powieści Rice. Lestat z całą pewnością nie ma w sobie nic z naukowca. To bardzo skomplikowany wampir z…

Zadźwięczał telefon i odruchowo podniosła słuchawkę, nagle cała napięta.

– Halo.

– Kaldak. Muszę rozmawiać z Kaldakiem.

Nie Esteban. Wzruszeniem ramion usiłowała zamaskować ulgę. Podała Kaldakowi słuchawkę.

– Jak przez mgłę pamiętam czasy, kiedy odbierałam normalne telefony. To chyba Ed Katz. O wampirach mowa…

Wstała i przeszła do okna. Cień gargulca wydawał się dziś mniejszy. Zastanawiała się, jak wygląda rano, na chwilę przed zgaśnięciem latarni. Może nastawić budzik i sprawdzić.

– Muszę ci pobrać krew.

Odwróciła się. Kaldak odkładał słuchawkę.

– Po co? Dziś rano już pobierałeś.

– Im bardziej się zbliża do rozwiązania, tym żarłoczniejszy się staje.

– A jak blisko już jest?

– Trudno powiedzieć. W pracy nad antidotum zwykle robi się jeden krok naprzód i dwa w tył.

– Wydawał się podekscytowany.

– Przypuszcza, że udało mu się zrobić półtora kroku. – Umilkł. – Nie musisz się zgodzić. Poczekam do rana.

Wzruszyła ramionami.

– Nakarm go. – Siadła przy niskim stoliku i podwinęła lewy rękaw. – To bez znaczenia.

– Owszem, to bardzo się liczy. - Z szuflady wyjął zestaw. – Myślisz, że męczyłbym cię tak, gdyby to nie miało znaczenia dla bardzo wielu ludzi?

– Nie chciałam… – Poddała się. – Pobierz tę krew i pójdę wreszcie spać.

– Właśnie to robię.

Nie znosiła widoku krwi spływającej do fiolki, więc utkwiła spojrzenie w jego ciemnej głowie. Mięśnie szyi miał naprężone, gdy ostrożnie wbijał igłę.

– Bolało? – spytał cicho.

– Nigdy nie boli.

– Owszem, boli. – Nie spuszczał wzroku z igły. – Ale nie tym razem. – Wyjął igłę i odłożył na stół. – Przepraszam. Już po wszystkim.

– Dlaczego przepraszasz? To nic wielkiego. Więcej krwi oddałam w czasie ostatniej akcji Czerwonego Krzyża.

– Ale nie ja wtedy ją pobierałem.

Przytrzymywał jej ramię, potem wacikiem wytarł kropelkę krwi w miejscu ukłucia.

– Nie lubię…

Urwał, wpatrując się w jej ramię.

– Coś się stało?

– Tak – odparł zdławionym głosem. – Coś się stało.

Wolno podniósł jej ramię i przytknął usta do rany.

Bess zabrakło tchu. Nie mogła się ruszyć. Nie powinna czuć tej żądzy. A mimo to czuła.

Szaleństwo. Nie teraz. Nie z Kaldakiem. Za nic z Kaldakiem. Podniósł głowę i popatrzył na nią.

– To się stało.

– Nie – szepnęła. – Tak.

Powiódł ustami od ramienia po żyły na jej nadgarstku. Zalała ją fala żaru.

– Chcę tego. Chciałem od bardzo dawna. Czasami wystarczy twój zapach, żebym zapłonął. – Przywarł wargami do wnętrza jej dłoni. – Wiem, że nie budzę szczególnego pożądania, ale nie będziesz rozczarowana. Brzydcy mężczyźni muszą umieć się wykazać. Sprawię, że…

– Przestań – szepnęła. – Nie mogę… Emily.

– Czy Emily by chciała, żebyś przestała żyć? Czy będziesz ją mniej kochać, dlatego że pójdziesz ze mną do łóżka?

– Oczywiście, że nie.

– I chcesz tego.

Boże, tak, chciała. Pragnęła go. Prawie jej nie dotykał, a jej ciało już odpowiadało.

– To by… przeszkodziło.

– Już przeszkadza. Gorzej być nie może. Nie potrafię… – Urwał, nie spuszczając z niej wzroku. – Nie? – Wolno wypuścił jej ramię. – Jesteś pewna?

Niczego nie była pewna. Czuła się zagubiona, pełna rozterki i… podniecona. O tak, niewątpliwie podniecona. Wstał, zebrał sprzęt i igłę.

– Nie przejmuj się. Nie będę cię ponaglał – powiedział urywanie. – Chcę tego. Nie masz pojęcia, jak bardzo. Ale nie będę. I tak za dużo już od ciebie wziąłem. – Ruszył do kuchni. – Przygotuję krew dla Eda.

Zamknęła oczy i odchyliła głowę. Pragnęła go. Chciała, żeby jej dotykał. Poczuć go w sobie. Chryste, nie doznawała czegoś podobnego od czasu tych pierwszych, szalonych tygodni z Mattem. Nie, nie mogła porównywać Kaldaka z Mattem. Nie mogła go z nikim porównywać.

– Powiedziałem ci, żebyś się tym nie przejmowała. Otworzyła oczy i zobaczyła Kaldaka, który stał przy drzwiach wyjściowych ze znajomą paczuszką, zawierającą jej krew.

– Jeśli mnie nie pragniesz, to mnie nie pragniesz, ale nie czuj się winna. To nie ma żadnego związku z tym, co się stało z Emily. Seks często bierze nad nami górę, gdy jesteśmy w skrajnie krytycznej sytuacji. Pewnie to się jakoś łączy z dążeniem do zachowania gatunku. – Otworzył drzwi. – Idę na dół dać to Petersonowi. Niech wyśle jeszcze dzisiaj. A ty dyrdaj do łóżka.

Nie czuj się winna.

A ty dyrdaj do łóżka.

Cholera, wiecznie jej mówi, co ma robić. Zawsze uważa, że on wie najlepiej. Od samego początku usiłował ją sprowadzić na drogę, którą dla niej wybrał.

Z wyjątkiem dzisiejszego wieczoru. Wycofał się. Dał jej wybór.

Kiedy dwadzieścia minut później Kaldak wrócił, światła w mieszkaniu były pogaszone.

Bess poszła spać.

A może tylko zaszyła się u siebie, próbując udawać, że to, co się między nimi wydarzyło, nie miało miejsca, że on w ogóle nie istnieje.

Głupiec z niego. Wie, co to dyscyplina. Nauczył się jej w najsurowszej ze szkół. Dlaczego dziś jej sobie nie narzucił? Po co się zdradził przed Bess? Wybrał najgorszy moment. Choć chyba w ogóle nie ma tu właściwego momentu. Nie dla niego. Nie dla nich. Za dużo się wydarzyło i za bardzo…

– Będziesz tak sterczał całą noc, Kaldak? – zawołała Bess. – Na miłość boską, chodź do łóżka.

Znieruchomiał. Wolno odwrócił się w stronę jej sypialni.

– Bess?

– A kto? Jest nas w tym mieszkaniu tylko dwoje. – Umilkła, a gdy znów się odezwała, jej głos drżał. – I jedno z nas śmiertelnie się boi.

Ruszył do jej drzwi, serce biło mu jak młotem.

– Oboje, Bess – szepnął. – Oboje.

Nowy Orlean niezwykle przypadł Marcowi do gustu. Zatłoczone ulice, zawsze przydatne w jego robocie, przywodziły mu na myśl Rzym.

Facet szedł tuż przed nim. Szary garnitur, bez krawata, łysiejąca czaszka.

Marco odskoczył, żeby nie zderzyć się z pijaną parą, wychodzącą z baru. Przyśpieszył kroku. Nie może zgubić swojej ofiary. Esteban się wściekał, ale tym powinien spacyfikować drania.

Mężczyzna w szarym garniturze szedł Bourbon Street w stronę Canal Street. Pewnie tam na jednym z parkingów zostawił samochód.

Marco wybrał krótszą trasę przez Royal Sterre, a potem pędem dobiegł z powrotem na Bourbon.

Ciężko dysząc, ukrył się w wąskiej uliczce.

Czekał.

Minęła go kobieta w krótkiej spódnicy i w brązowo-czarnych, cętkowanych butach na obcasie.

Czekał.

Szary garnitur, łysina.

Teraz.

Wąskie jak ołówek ostrze jego sztyletu przeszyło szary garnitur, trafiając prosto w serce, jeszcze zanim Marco zdążył wciągnąć tamtego w uliczkę.

– Kaldak.

Przysunął się i wziął do ust jej brodawkę.

– Daj mi aparat. Podniósł głowę.

– Słucham?

– Przyniesiesz mi aparat?

– Wybij to sobie z głowy. Jestem zajęty.

– Chcę ci zrobić zdjęcie.

– Później. – Nagle parsknął śmiechem. – Choć nie wątpię, że odkryłaś we mnie coś niezwykłego, co chcesz uwiecznić.

– Pyszałek.

Ale rzeczywiście odkryła w nim coś niezwykłego. Seks z Kaldakiem okazał się cudowną zabawą. Po pierwszym gwałtownym, namiętnym zbliżeniu, Kaldak stal się niemal frywolny. Zupełnie się tego nie spodziewała.

– Chcę zrobić zdjęcie najpróżniejszemu mężczyźnie, jakiego znam.

– I najlepszemu kochankowi.

– Nie przypominam sobie. – Głośno wciągnęła powietrze, gdy wsunął rękę między nich oboje i zaczął ją pieścić. – No, prawie.

– Najlepszemu?

– Nie wiem, czy powinnam schlebiać twojej próż… Nie mogła dalej mówić. Narastało w niej podniecenie.

– Schlebiaj mi, Bess – szepnął. – Potrzebuję tego. Potrzebuję ciebie.

Umościła się bliżej niego, z rozmarzeniem wpatrując się w mrok. Wtulona w silnego, umięśnionego Kaldaka, czuła się taka malutka i krucha. Dziwne, że nie budziło to w niej niechęci. Miała wrażenie jakiejś… miłej przytulności.

– Która godzina?

Kaldak zerknął na podświetlony zegar na szafce nocnej.

– Za dwadzieścia pięć piąta. – Ustami musnął jej skroń. – Dlaczego? Jesteś z kimś umówiona?

– Nie bądź przemądrzały. Chyba nie wiesz, jaka ze mnie zajęta kobieta. Miałeś szczęście, że dorwałeś mnie między zleceniami.

– Alleluja. To jedyna dobra rzecz, jaka mi się ostatnio przytrafiła. Zadowolenie Bess nieco przygasło, gdy wróciły wspomnienia. Nie, w jej życiu ostatnio też niewiele szczęśliwych rzeczy się wydarzyło.

– Ci… Nie myśl o tym. – Przyciągnął ją do siebie. – Ta chwila jest diabelnie cudowna. Do licha z…

– Jak się nazywasz, Kaldak?

– Co?

– Kaldak nie może być twoim prawdziwym imieniem. Esteban zapewne by je zapamiętał z Nakoi. Uważam, że każda kobieta, która się prześpi z mężczyzną, powinna znać jego prawdziwe imię.

– Ależ z ciebie konserwatystka!

– Więc jak? Jakim imieniem cię rodzice obdarzyli?

– David.

– David jaki?

– Gardiner.

– David Gardiner. – Pokręciła głową. – Trochę potrwa, nim do niego przywyknę.

– Nie przyzwyczajaj się. Już ci mówiłem, ten człowiek nie istnieje.

– Nigdy cię nie kusiło, żeby go wskrzesić? Wydawałoby się, że…

Zadzwonił telefon na szafce.

Znieruchomiała. Sięgnął nad nią i odebrał.

– Halo.

Westchnął, usiadł i zapalił światło.

– Na miłość boską, Ed, lepiej niech to będą dobre wieści. Masz pojęcie, która godzina?

Ed Katz? Ten człowiek to jakiś fanatyk. Bess też usiadła i oparła się o wezgłowie.

– Jak to? Przecież wysłałem. Powinna była dotrzeć najpóźniej o pierwszej… Skąd wiem?… Dobra, dobra, zadzwonię do Ramseya. – Kaldak odłożył słuchawkę. – Ed nie otrzymał próbki. Niewykluczone, że będziemy musieli pobrać następną. Skontaktuję się z Ramseyem, żeby się dowiedzieć, skąd to opóźnienie.

– Ekstra. – Skrzywiła się, wstała i sięgnęła po szlafrok. – Jeszcze tego mi brakowało. Idę coś przekąsić.

Parę minut później Kałdak wszedł do kuchni.

– No i? Muszę dać im znowu krew czy znaleźli… – Urwała, widząc wyraz jego twarzy. – Co się stało?

– Ramsey nic nie wiedział o przesyłce. Peterson go nie zawiadomił. Sądził, że Peterson cały czas stoi przed mieszkaniem. Szukają go.

Przełknęła ślinę.

– Może to jakaś głupia pomyłka.

– Może.

– Ale ty tak nie uważasz. – Zawahała się. – Nie rozumiem. To nie ma…

Drgnęła, gdy zadźwięczał telefon, który Kaldak trzymał w ręku. Kaldak nacisnął guzik, przedstawił się. Po chwili się rozłączył.

– Znaleźli Petersona w uliczce pięć przecznic stąd. Nie żyje. Wpatrywała się w niego z niedowierzaniem.

– Nie żyje?

– Cios sztyletem w plecy. Nie było przy nim przesyłki. Sztylet.

– De Salmo? Kaldak przytaknął.

– Ależ to bez sensu. Po co zabijać dla próbki? Musiał wiedzieć, że wyślemy następną.

– Może De Salmo uważał, że Estebanowi spodoba się opóźnienie. I to ona nalegała, żeby kontaktować się z CDC za pośrednictwem jej telefonu! Peterson żyłby, gdyby De Salmo nie kontrolował jej rozmów.

– Przestań – odezwał się ostro Kaldak. – Peterson był agentem. Ryzyko jest wpisane w ten zawód. A możliwe, że jego śmierć wcale nie wiąże się z tamtym telefonem. Niewykluczone, że Esteban znowu chciał cię przestraszyć.

– Więc po co zabierać przesyłkę? – Zaplotła ręce na piersi, żeby powstrzymać ich drżenie. – To była moja wina, do cholery.

– Dobra, twoja wina. Ale nie dlatego, że coś zrobiłaś, tylko dlatego, że masz odporność. Esteban i De Salmo chwytają się wszelkich środków, bo wyjątkowo czas może grać na naszą korzyść.

– Może. Katz nie jest pewny. Ani ty.

– Weź się w garść. To ci się przyda. Ramsey właśnie do nas jedzie.

– Dlaczego?

– Żeby uderzyć w twój najsłabszy punkt. Wie, że u mnie nic nie wskóra, więc będzie próbował cię namówić do zmiany decyzji i opuszczenia mieszkania.

– Nie rozmyślę się.

Nagle ogarnął ją gniew. Nie dość, że De Salmo i Esteban chcą ją zabić, to jeszcze Ramsey zamierza się na niej wyżywać.

– Ramsey niech się weźmie do roboty i złapie tego sukinsyna. Uśmiechnął się.

– Sama mu to powiedz.

– I owszem. – Siadła przy stole i podwinęła rękaw szlafroka. – A teraz wyciągaj ten przeklęty sprzęt i pobierz krew.

– Skrajna głupota – oświadczył zimno Esteban. – Sądziłeś, że będę zadowolony? To kobieta ma zginąć. Ogromnie się na tobie zawiodłem, Marco.

– Wywiążę się z zadania, ale kiedy usłyszałem, jak niewiele…

– Usłyszałeś to, co chcieli, żebyś usłyszał, myślisz, że Kaldak pozwoliłby na taką beztroskę?

– Nie odstępuje jej na krok. Sprawa potrwa dłużej niż…

– Nie mam czasu. – Esteban usiłował zapanować nad furią. – Słyszałeś mnie? Nie mam czasu. Właśnie o czas w tym wszystkim chodzi.

– Jeszcze parę dni.

Za parę dni ten cały Katz z CDC może wyprodukować antidotum, pomyślał Esteban z bezsilną złością. I cały plan spali na panewce. Myśl. Musi się znaleźć jakiś sposób.

Yael dotarł do mieszkania przed Ramseyem.

– Dobrze się czuje? – zwrócił się do Kaldaka.

– Nic mi nie jest! – zawołała Bess z drugiego końca pokoju. – Dlaczego wszyscy uważają, że po tej historii ostatecznie się załamię?

– Cóż, Ramsey bardzo na to liczy – odparł Yael. – Odniosłem wrażenie, że nie żałowałby Petersona, gdyby dzięki temu udało się umieścić ciebie w swoim obozie.

– Niemożliwe – powiedziała z obrzydzeniem. Co z niego za człowiek? Czy właśnie takich produkuje CIA?

Nie wiń agencji za Ramseya – mitygował ją Kaldak. – To po prostu ambitny facet, przyparty do muru. Atak Estebana może obrócić wniwecz jego ambicje polityczne.

– Co mu tam ludzie, którzy przy tym zginą.

Bess wstała i poszła do sypialni. Jeśli czeka ją starcie z Ramseyem, nie może mu dać przewagi na dzień dobry, ukazując się w szlafroku i potargana.

– Idę wziąć prysznic i ubrać się. Zawołajcie mnie, kiedy zjawi się Ramsey.

Dochodzi już szósta, uświadomiła sobie, wchodząc do łazienki. Nie mieściło jej się w głowie, że zaledwie półtorej godziny temu leżała w łóżku z Kaldakiem. Mimo to pozostały ślady wspólnej nocy: skotłowana pościel;, odciski ich głów na poduszkach.

Nie tylko seks, ale i bliskość, pomyślała, wchodząc pod prysznic. Zdumiewało ją to. Co by się wydarzyło, gdyby gwałtownie jej nie wyrwano z tamtej idiotycznej euforii? Chyba dobrze się stało. Kaldak okazał się świetnym kochankiem, ale w tej chwili była jeszcze zbyt obolała. Nie poradziłaby sobie ze związkiem z kimś tak skomplikowanym i pełnym sprzeczności jak Kaldak.

Nie teraz, gdy ją prześladują te same demony.

– Pani Grady.

Chryste Panie, Rpmsey stukał do drzwi łazienki.

– Przepraszam, ale mam niewiele czasu, a muszę z panią porozmawiać.

– Zakręciła wodę. Jeszcze chwileczkę. Mam nadzieję, że wolno mi się najpierw wytrzeć?

– Wiem, że to niewłaściwy moment. – Przerwa. – Poczekam w salonie.

Była zdziwiona, że nie wdarł się do łazienki i nie wyciągnął jej spod prysznica. Im lepiej poznawała Ramseya, tym bardziej działał jej na nerwy.

Przeciągnęła parę razy ręką przez mokre włosy i parę minut później wkroczyła do salonu.

– Przepraszam – odezwał się Kaldak. – Jedynym sposobem powstrzymania go byłoby wyłącznie skręcenie karku.

Skręcenie karku. To całkiem niezła myśl.

– Dałeś mu nową próbkę? Kaldak kiwnął głową.

– Ale samo mleko mu nie wystarcza, chce dostać krowę.

Cóż za piękne porównanie – mruknął Yael. – Wcale nie przypominasz krowy, Bess. No, może z imienia. Czy nie było kiedyś reklamówki z krówką Bessie czy coś takiego…

– Chyba już zdaje sobie pani sprawę, że to nie może tak dalej trwać – wpadł mu w słowo Ramsey. – To nie jest bezpieczne dla pani ani dla społeczeństwa. Nie wspominając już o moich ludziach. Peterson miał rodzinę. Chce pani osobiście ich powiadomić…

– Dość tego – powiedział Kaldak.

– Dobrze. Nie, nie chcę ich powiadamiać – odparła Bess drżącym głosem. – Wyrzuty sumienia ani na chwilę mnie nie opuszczają. Ale to nie zmienia faktu, że tylko pozostając na miejscu, mam szansę wyciągnąć Estebana z nory. Dopóki nie przedstawi mi pan lepszego pomysłu, nie ruszę się stąd.

– Na miłość boską – napadł Ramsey na Kaldaka – powiedz jej, żeby się stąd wyniosła. Musisz mieć na nią jakiś wpływ.

Kaldak pokręcił głową.

– Niech cię licho porwie. – Głos Ramseya drżał z wściekłości. – Wszystko twoja wina, Kaldak. Przecież ty ją tylko wykorzystujesz, żeby dorwać Estebana. Gówno cię obchodzi, że poleci moja głowa. Nie pozwolę ci na to. Za nic.

Wypadł z mieszkania, trzaskając drzwiami.

– Chyba się trochę zdenerwował. – Yael z wyrzutem pokręcił głową. – Doprawdy, Kaldak, jak możesz wykorzystywać tak biedną i bezbronną istotkę jak Bess? To godne pożałowania.

– Jakim cudem podejrzewa, że ja tobą manipuluję? – zwrócił się Kaldak do Bess. – Wszyscy tańczymy, jak nam zagrasz.

– Ja wiem, jakim cudem. – Popatrzyła w stronę sypialni. Ramsey to może samolubny drań, ale nie jest głupi. Wszedł do jej sypialni i zauważył, że w łóżku wcześniej leżały dwie osoby. Najwyraźniej uznał, że Kaldak posługuje się seksem, żeby nią manipulować. – Ale się myli.

– Tak, myli się. – Kaldak nie odrywał wzroku od Bess. – Całkowicie.

– Chyba powinienem zaproponować, że zajmę się śniadaniem. – Yael wstał. – A ponieważ nie umiem gotować, zajrzę do „Cafe du Monde” i skołuję jakieś racuszki. – Spojrzał na zegarek. – Będę szedł bardzo wolno, ale powinienem wrócić za jakąś godzinę.

– Nie musisz wychodzić – powiedziała Bess.

Ale on już zniknął.

– Wczorajsza noc nie była po to, żeby cię wykorzystać, Bess – odezwał się cicho Kaldak.

– Nie bądź głupi. – Podeszła do okna. – Wiem o tym.

– Więc dlaczego na mnie nie patrzysz?

– Czuję się… niezręcznie. Nie uznaję przygód na jedną noc.

– Na miłość boską, to nie jest przygoda na jedną noc.

– Nie może być niczym innym – odparła urywanie. – To szaleństwo w ogóle sobie wyobrażać, że my dwoje moglibyśmy stworzyć jakiś normalny związek.

Milczenie.

– Och, czyli z góry mnie skreślasz, uznając za kolejną omyłkę? Jak tamtego wiarołomnego męża?

Czyżby go zraniła? O Boże, nie chciała go ranić.

– Nie stałbym się twoją omyłką, Bess. Byłoby nam razem dobrze. Pokręciła głową.

– Spójrz na mnie, do licha.

– To nie twoja wina. Czułam się samotna i musiałam…

– To dopiero jest omyłka.

– Nie utrudniaj mi tego, Kaldak – powiedziała drżącym głosem. Cisza.

– Jeszcze pójdziemy razem do łóżka – usłyszała za sobą jego głos. – Za blisko siebie żyjemy, a już się przekonaliśmy, jakie to świetne. Nie musisz się obawiać, że się na ciebie rzucę, ale nie będę próbował nad tym zapanować, gdy już się nam przytrafi. – Odsunął się. – Idę wziąć prysznic. Ciągle pachnę tobą i to mnie doprowadza do szaleństwa.

Nawet po jego wyjściu nie opuściło jej napięcie. Ostatnie słowa Kaldaka przywołały wspomnienia z ubiegłej nocy. Odrzuć je, nakazała sobie. Postąpiła słusznie. Nic nie może zamazać obrazu. Nie wolno jej myśleć o Kaldaku.

Musi pamiętać o Emily.

– Jesteś pewny, że to fachowiec? – W głosie Habina brzmiało rozdrażnienie. – Nadal sądzę, że któryś z moich ludzi byłby lepszy. Ich lojalności nie można kupić.

Esteban mocniej zacisnął rękę na słuchawce. Właśnie takiej cechy jak lojalność Esteban starał się unikać. Dlatego tyle czasu zmarnował na poszukiwanie człowieka pokroju Jeffersa, że wiedział, iż nie zapanuje nad żadnym z ludzi Habina. Przekupstwo i groźby cudownie skutkowały wobec wszystkich – z wyjątkiem fanatyków.

– Jeffers jest wyjątkowy, a szkoda twoich ludzi na to zadanie. Tu, w Stanach, cię poszukują i potrzebujesz swoich ludzi do ochrony. Mam nadzieję, że znalazłeś sobie bezpieczne miejsce?

– Farma na obrzeżach Kansas. A ty lepiej martw się o siebie. Poruszasz się z motelu do motelu, bez nikogo, kto by cię strzegł.

– Przywykłem sam troszczyć się o siebie. Wolę nie ryzykować zdrady. A tej nigdy nie można wykluczyć.

– No i ta kobieta. Gdyby moi ludzie się nią zajęli, już by nie żyła.

Uśmiech zniknął z twarzy Estebana.

– Kaldak znał wszystkich twoich ludzi. A oni jego. To mogłoby przysporzyć problemów. – Kaldak by ich zgarnął i wycisnął z nich wszystko, co wiedzieli. De Salmo nie okazał się skuteczny, ale przynajmniej nie dał się złapać. – I zapewne ucieszy cię wiadomość, że tak wszystko zaaranżowałem, by osobiście doglądać sprawy.

– Jeszcze nie mogę ruszać. Potrzebuję trzech dni.

– Dostaniesz je.

Rozłączył się.

Trzy dni.

Esteban poczuł napięcie w barkach i wzruszył ramionami, żeby się go pozbyć. Nie może ulec napięciu. Za długo planował tę nadchodzącą chwilę. Nic nie może się zepsuć. Nie dopuści, by cokolwiek go teraz powstrzymało.

Kobieta to po prostu kolejna bariera do pokonania.

A jeśli nie można zaatakować od frontu, trzeba tę barierę po prostu obejść i spróbować od tyłu.

15

Trzy dni…

Dzień pierwszy

Atlanta 6.05

Rozumiem, że nie wybierasz się dziś wieczorem na bar mictwę Alison. – Marta Katz się skrzywiła. – Po prostu nie chce ci się włożyć garnituru i krawatu.

– Tak, i umówiłem się z Kaldakiem, żeby mi zwalił ten syf na kark, tylko po to, żeby się wykręcić od imprezy.

Ed dopił swój sok pomarańczowy.

– To, że nie lubisz mojej siostry, nie oznacza, że musisz obrażać jej córkę.

– Dam Alison cudowny prezent.

– Ale nie lubisz mojej siostry, prawda?

Był zbyt zmęczony, żeby zaprzeczać.

– Leslie to snobka. Uważa, że popełniłaś mezalians. Co oznacza, że jest także głupia.

– Może. W takich chwilach zaczynam w to wątpić. Nie było cię w domu od trzech dni.

Uśmiechnął się uwodzicielsko.

– Ale zjawiłem się wczoraj w nocy.

– Na cztery godziny. Tylko dlatego, że akurat byłam płodna.

Wstał i pocałował ją w czubek nosa.

– Sądzę, że wreszcie nam się udało. Czy spisałem się jak prawdziwy ogier? Za dziewięć miesięcy od dziś będziemy zmieniać pieluchy.

– Ja będę zmieniać pieluchy. Ty pewnie będziesz dalej sterczał w ośrodku, bawiąc się z tymi obrzydliwymi zarazkami. – Patrzyła, jak Ed chwyta walizkę i rusza do drzwi. – Spójrz na siebie. Nie mogłeś zostawić roboty nawet na te parę godzin?

– Przepraszam. W drodze do laboratorium chcę sprawdzić parę wyników.

– Wpadniesz przynajmniej na godzinkę na bar mictwę?

– Nie mogę, kochanie. Jestem za blisko celu.

– A Donovan? Nie poradzi sobie bez ciebie?

– Może i tak. Ale teraz najbardziej liczy się czas. Wiesz, że nie opuściłbym święta Alison, gdyby to było w mojej mocy.

Z rezygnacją skinęła głową i poszła za nim.

– Dobra, usprawiedliwię cię. – Złapała go w drzwiach. – Wracaj tu. – Ujęła jego twarz w dłonie. – Z całą pewnością ogier. – Pocałowała go. – I nie zaharowuj się tak. Nie chcę, żebyś dostał zawału, nim pojawi się maluszek.

– Nie bój się. Jesteśmy prawie u celu. – Uścisnął ją i zbiegł po stopniach ganku. – Co tam, może nawet zdążę wpaść na bar mictwę?

– Obiecanki cacanki. – Skrzywiła się na widok szarego forda, zaparkowanego przy ulicy. – Miałam dać tym policjantom kawy. Zapomniałam.

– Po drodze wstąpimy do McDonalda. Paul lubi frytki.

– Paul to kierowca, tak?

– Jim szoferuje, Paul jest jego wspólnikiem.

– Po co ta obstawa, Ed? Dlaczego sam nie prowadzisz? Czy to ebola albo coś w tym rodzaju?

– Mówiłem ci, jestem bardzo ważnym człowiekiem. Prezydent, burmistrz i ja, każdy z nas potrzebuje obstawy policyjnej. – Puścił do niej oko. – A gdy uporamy się z tym świństwem, nie zapomnij się pochwalić siostrze.

Uśmiechnęła się.

– Leslie to dobra dziewczyna. Po prostu pewnych spraw nie rozumie.

– Wracaj do środka, bo zmarzniesz.

– Ciepło mi w szlafroku, a powietrze jest przyjemne.

Idąc do samochodu, Ed czuł na sobie spojrzenie żony. Nie powinien był jej robić nadziei, że wpadnie na bar mictwę, ale czuł się winny. Marta naprawdę jest bardzo wyrozumiała. Może w przyszłym miesiącu zabierze ją na wakacje. Przy odrobinie szczęścia za niecały tydzień będą mieć gotowe antidotum. Ostatni test okazał się bardzo obiecujący. Obiecujący? Do licha, omal go nie rozsadzało z radości. Naukowcowi rzadko trafia się szansa pokrzyżowania szyków chorobie.

– Cześć, chłopaki. – Wskoczył na tyle siedzenie i zatrzasnął drzwiczki. – Musimy wstąpić do McDonalda. Zapomniałem wziąć dla was kawy. Marta…

Żadnej odpowiedzi. Jim i Paul patrzyli prosto przed siebie. Spod kołnierzyka Paula sączyła się strużka krwi.

– Chryste.

Ed chwycił klamkę.

Już nie usłyszał krzyku Marty.

– Jesteś pewny?

Bess znieruchomiała w fotelu. Nigdy przedtem nie widziała na twarzy Kaldaka takiego bólu.

– Tak, pojadę. Masz rację. To moja sprawa. Rozłączył się.

– Ramsey? Skinął głową.

– Muszę jechać do Atlanty.

– Dlaczego?

– Ed Katz nie żyje.

– Co? – szepnęła.

– Jego samochód wyleciał w powietrze. Zginął Ed i dwóch policjantów. – Rąbnął pięścią w poręcz fotela. – Sukinsyn.

– Ed był twoim przyjacielem?

– Razem studiowaliśmy. Byłem na jego ślubie. O, tak, ładny ze mnie przyjaciel – mówił z goryczą. – Zmusiłem go, żeby się tym zajął. Nie sądziłem, że coś mu grozi. Przecież Ramsey załatwił mu ochronę.

– De Salmo?

– Nie wiem. Lubi nóż, ale sięgał już po materiały wybuchowe. To mogła być robota jego albo któregoś z ludzi Habina.

– Jak to wpłynie na badania?

– Niewątpliwie je przyhamuje. Pracowali w zespole, ale Ed nim kierował. – Wstał i podszedł do drzwi. – Tak oto Esteban zyskał na czasie. Drań nie mógł cię dopaść, więc zaatakował Eda.

Skrzywiła się.

– Szkoda, że nie mogę jakoś pomóc. Żałuję, Kaldak.

– Że jeszcze żyjesz? Nie przejmuj się. Nie wątpię, że Esteban zamierza to zmienić. Cóż, ciebie nie dopadnie. Wrócę dziś wieczorem. Muszę zbadać sytuację w ośrodku badawczym i zobaczyć się z żoną Eda. Ramsey zadzwonił po Yaela, który będzie tu za pięć minut. Poczekam na niego na dole, ale nie ruszę się, póki się nie zjawi.

– Możesz jechać. To tylko parę minut.

– Wystarczyła im niespełna minuta, żeby zmieść Eda z powierzchni ziemi. – Obejrzał się przez ramię. – Jeśli chcesz mi pomóc, zostań dziś w domu.

Skinęła głową.

– Co tylko zechcesz.

– Tak, jasne. Co tylko zechcę. Zniknął za drzwiami.

Widziała Eda Katza jedynie raz, ale zostało jej żywe wspomnienie sylwetki stojącej na parkingu w strugach deszczu. Był przerażony, ale to go nie powstrzymało.

A teraz nie żyje. Esteban zabił go tak samo jak Emily i tamtego…

Stukanie do drzwi.

– Chwileczkę.

Wstała i podeszła do drzwi. Zatrzymała się z ręką na zasuwie.

– Yael?

– Ramsey.

Wspaniale. Zawsze, ledwo coś się wydarzyło, krążył nad nią jak sęp. Otworzyła drzwi.

– Gdzie jest Yael?

Uśmiechnął się.

– Niedługo przyjdzie. Przechwyciłem go i kazałem mu czekać na dole. Musimy porozmawiać.

– Nie chcę rozmawiać. Powiedzieliśmy już sobie wszystko.

Wszedł do mieszkania i zamknął drzwi.

– Śmierć Katza to ostatni sygnał. Dłużej nie możemy zwlekać. Musi mi pani zaufać i pozwolić się sobą zaopiekować.

– Wcale nie muszę. Nie ufam panu. Ufam sobie.

– I Kaldakowi. Popatrzyła mu prosto w oczy.

– I Kaldakowi.

– Czuje się pani z nim bezpieczna?

– Zechce pan wyjść, panie Ramsey?

– Nie powinna się pani czuć bezpieczna. To niebezpieczny człowiek. Wykorzystuje panią. Wszystkich nas wykorzystuje. Wykorzystał Eda Katza i wie pani, jak to się skończyło.

– Nie słyszałam, żeby pan się sprzeciwiał wykorzystywaniu Eda Katza przez Kaldaka.

– Ale Kaldak to człowiek opętany. Czasem mi się wydaje, że jest naprawdę niezrównoważony.

– Doskonała z nas para. Ja też jestem opętana.

W takim razie proszę pozwolić sobie pomóc. Nie potrzebuje pani Kaldaka. Niech mi pani wierzy, nie zechce go pani. – Uśmiechnął się ugodowo i przysunął bliżej. – Proszę tylko o cierpliwość i wysłuchanie mnie.

– Trzeszczałam mu za uszami – szepnęła Marta. – Chciałam, żeby poszedł na bar mictwę. Wiedziałam, jaki jest zmęczony, a mimo to nie dałam mu spokoju.

Kaldak przykrył dłonią jej rękę.

– Wydawało mi się, że to ważne. – Po jej policzkach spływały łzy. – Ta przeklęta bat miewa wydawała mi się ważna.

– Była ważna – powiedział Kaldak.

– Powinnam była… Och, cholera. – Ukryła twarz na jego piersi. – Dlaczego nie trzymałam języka za zębami?

Chryste, to go dobija.

– Spędziliście szesnaście szczęśliwych lat. Ed cię kochał. Nie przejmował się…

– Chciałam mieć dziecko. Dlatego wczoraj w nocy przyjechał. To był mój płodny okres. Powinien był zostać w ośrodku. Tam nic by mu nie groziło. – Podniosła głowę. – Istne szaleństwo. To się nie trzyma kupy. Był naukowcem. Nikt nie wysadza w powietrze naukowców. To się przytrafia politykom, nawiedzonym duchownym albo mafiosom. Nie ludziom takim jak Ed.

– Ktoś powiadomił twoją rodzinę?

– Powiedziałam siostrze, żeby nie przyjeżdżała. Nie lubili się z Edem.

– Ktoś jeszcze?

– Moja matka już leci z Rhode Island. – Odepchnęła go i wyprostowała się. – Przepraszam, to żenująca scena. Nie wiesz, jak się zachować. Do licha, ja też nie wiem.

– Nie czuję się zażenowany.

– Ale ja tak. Nigdy nie umiałeś sobie radzić… – Zawahała się. – To przez tę rzecz, nad którą pracował, prawda? Którą ty mu dałeś?

– Tak.

– I kosztowała go życie. – Tak.

– Był twoim przyjacielem – szepnęła. – Dlaczego?

– To była ważna sprawa.

– Aż tak ważna, że musiał umrzeć. Każde słowo smagało go jak biczem.

– Sądziłem, że będzie bezpieczny, Marto.

– Ale nie był. – Kołysała się. – Nie był bezpieczny. Popełniliście błąd. Ty popełniłeś błąd.

– Wiem – odparł chrapliwie. – Wiem o tym.

– I ja też. Zrobiłam niewybaczalny błąd.

– Nieprawda. Nie uważałby, że zawracałaś mu głowę bar mictwą.

– Nie, nie chodzi o to. Dziecko. O Boże, a jeśli spodziewam się dziecka? – Oczy znowu wypełniły jej się łzami. Szeptała. – Nie zniosłabym tego. To by mnie zabiło. Nie mogłabym mieć dziecka, jeśli Eda ze mną nie będzie.

– Co z badaniami nad wąglikiem? – spytał Ramsey, gdy Kaldak odebrał jego telefon w drodze na lotnisko w Atlancie.

– Zespół jest wstrząśnięty, ale wszyscy starają się wziąć w garść. Kierownictwo przejmie Donovan, ale część dokumentów zginęła w wybuchu.

– Ile mają do nadrobienia?

– Nie wiem. Ale Donovan to fachowiec i wydaje się dość pewny siebie.

Chciałby móc powiedzieć coś bardziej podnoszącego na duchu. Teraz pewnie Ramsey zacznie nalegać, żeby przenieść Bess. Przygotował się do odparcia ataku.

Ale nie doszło do starcia. Ramsey zmienił temat.

– Właśnie odezwał się człowiek, który poluje na Morriseya. W ubiegłym tygodniu hotel „Majestic” w Cheyenne zażądał autoryzacji jego karty kredytowej. Skontaktowaliśmy się z hotelem, John Morrisey nadal jest tam zameldowany.

Kaldaka ogarnęło podniecenie.

– Mógłbyś tam polecieć bezpośrednio z Atlanty – ciągnął Ramsey. - Pewnie sam chcesz go dopaść.

Rzeczywiście, chciał. Aż go świerzbiło, żeby tam jechać. Morrisey może stanowić klucz do Estebana, a bał się, czy nie wymknie się człowiekowi Ramseya.

Ale to by oznaczało, że Bess…

– Nie mogę teraz zostawić Bess. Po powrocie do Nowego Orleanu poproszę Yaela, żeby się tym zajął.

Po drugiej stronie zapadło milczenie.

– Cóż, daj mi znać, gdybyś się rozmyślił.

– Nie rozmyślę się.

Rozłączył się. Ten spokój był podejrzany. Na ogół Kaldak potrafił przewidzieć, co wyprowadzi Ramseya z równowagi, ale tym razem szef go zaskoczył.

To mu się nie podobało.

18.15

– Koszmarnie wyglądasz – powitał Yael wchodzącego do mieszkania Kaldaka. – Źle?

– Gorzej już być nie mogło.

– Wiesz, jak ci współczuję.

Jasne, wiedział. Cały świat mu współczuł, ale to nie przywróci Edowi życia. Kaldak pobiegł wzrokiem w stronę sypialni.

– Gdzie Bess? U siebie w pokoju?

Yael pokręcił głową.

– Chciałbym. Od kiedy wszedłem do mieszkania, siedzi w ciemni. Ramsey złożył jej wizytę.

Kaldak znieruchomiał.

– I wyprowadził ją z równowagi?

– Nie wiem, co to było, ale nieźle ją rąbnęło. Tu się czuję bezpiecznie.

Pamiętał, jak powiedziała to o ciemni. Co takiego nagadał jej Ramsey, że musiała szukać schronienia?

Powinien się tego spodziewać. Ramsey natychmiast wykorzystał nadarzającą się okazję. Wszystko wokół się wali. Czemu i to nie miałoby runąć?

– Powinienem zniknąć? – spytał Yael.

– Nie, zostań. Pójdę z nią porozmawiać.

Przeszedł korytarzem i zatrzymał się przed ciemnią. Zrób to. Stań z nią twarzą w twarz. Uzbroił się wewnętrznie i zastukał do drzwi.

– Mogę wejść, Bess? Musimy porozmawiać.

– Jeszcze jak. – Drzwi gwałtownie się otworzyły. Bess z płonącymi oczami wymierzyła mu policzek. – Ty sukinsynu.

– Bess, nie chciałem…

– Nie pieprz bzdur. – Kolejny policzek. – Ty sukinsynu. – Łzy płynęły jej po policzkach. – To wszystko twoje dzieło. Żadne z tych nieszczęść nie powinno było się wydarzyć. Emily nie powinna umrzeć. – Znowu go uderzyła. – Dlaczego nie zostawiłeś nas w spokoju?

– Żałuję – powiedział Kaldak. – Nie chciałem cię skrzywdzić. Sądziłem, że będziecie bezpieczne.

– Ty mnie posłałeś do Tenajo. Dopuściłeś, żebym zabrała siostrę. Wiesz, jakie poczucie winy gnębi mnie od jej śmierci? A to wszystko twoja sprawka, draniu. – Szlochała, z trudem wydobywała z siebie słowa. – Emily umarła…

– Nie miała z tobą jechać. Wyjechałaś służbowo. Spodziewaliśmy się, że będziesz sama.

– I ty to wszystko zorganizowałeś. Ramsey twierdzi, że wykorzystałeś znajomości i sprokurowałeś to zlecenie. Chciałeś, żebym znalazła się w Tenajo.

Drgał mu mięsień na lewym policzku. – Tak.

– Dlaczego?

– Ramsey ci nie powiedział?

– On tylko się zapluwał, jak to mnie wystawiłeś, i w kółko powtarzał, że powinnam wyłącznie jemu ufać. - Przysunęła się bliżej i syknęła: – Ty mi powiedz, Kaldak. Powiedz mi, dlaczego posłałeś mnie na śmierć.

– Nie posłałem cię na śmierć. Wiedziałem, że najprawdopodobniej przeżyjesz.

– Skąd mogłeś wiedzieć, że prze… – Szerzej otworzyła oczy. – Wiedziałeś. Boże, wiedziałeś o mojej odporności. Ale jakim cudem?

– Danzar.

Wpatrywała się w niego zdumiona.

– W Danzarze zetknęłaś się z bardzo małą dawką zmutowanego wąglika. O wiele słabszego niż szczep, który Esteban wykorzystał w Tenajo. Ale na tyle mocnego, żeby wybić całą wioskę – dodał ponuro.

– Twierdzisz, że Danzar był kolejnym polem doświadczalnym?

– Pierwszym. Esteban opracował doskonały plan. Zaopatrzył partyzantów w wąglika, a oni dostarczyli go do wioski z transportem żywności.

Kręciła głową.

– Nie, to nieprawda. Wszystkim popodrzynali gardła. Byłam tam. Widziałam.

– To był element umowy. Partyzanci wkroczyli później i zadbaliby to wyglądało na masakrę.

– Bo to była masakra. Zaprzeczył ruchem głowy.

– Wiedziałeś o tym? – szepnęła. – Wiedziałeś o dzieciach?

– Nie, wtedy pracowałem u Habina. Danzar to wyłączne dzieło Estebana. Ale później się dowiedziałem.

– I nic nie zrobiłeś?

– A czego się spodziewałaś? – spytał chrapliwie. – Zgoda, nic nie zrobiłem. Tak samo jak po Nakoi. Brakowało mi dowodów. – Umilkł na chwilę. – Ale po Danzarze pomyślałem, że może wreszcie nastąpi przełom. Kiedy leżałaś w szpitalu w Sarajewie, kazałem pobrać ci krew. Okazało się, że wytworzyłaś antyciała na słabszy szczep wąglika, ten, który Esteban wykorzystał w Danzarze.

– Byłeś tam, w szpitalu w Sarajewie?

– Musiałem się dowiedzieć. Upewnić się.

– Cały czas tam byłeś? – Tak.

– Mój kierowca też przeżył.

– Sprawdziliśmy go. Nie wytworzył antyciał. Musiałaś w większym stopniu zetknąć się z bakterią, gdy sala po sali obchodziłaś sierociniec. Stałaś się naszą jedyną nadzieją.

– Skoro wiedziałeś, że jestem odporna, dlaczego nic w tej sprawie nie zrobiłeś? Dlaczego nie pobrałeś krwi i nie próbowałeś ocalić Tenajo?

– Esteban uznał eksperyment w Danzarze za nieudany i dalej imitował szczep. Nie wiedzieliśmy, jakie są te nowe mutanty. Więc wcześniejsze prace nad antidotum na nic by się nie zdały.

– Posłałeś mnie do Tenajo.

– Żebyś się zetknęła z bakteriami. Musiałem się upewnić, że masz odporność.

– A jedna śmierć więcej to w końcu bez znaczenia.

– Cholera, tak, miała znaczenie. Ale nie mogłem dopuścić, żeby to mnie powstrzymało.

– Zabiłeś Emily.

– Dobra, zabiłem ją. Moja wina.

– Zabiłeś ją, okłamałeś mnie i jeszcze mnie pieprzyłeś. – Patrzyła na niego z obrzydzeniem. – A ja ci na to pozwoliłam. Pozwoliłam ci na to wszystko.

– Nie pieprzyłem cię. Kochałem się z tobą. - Przysunął się do niej o krok. – Bess, to nie była…

– Nie dotykaj mnie. – Cofnęła się. – Nic dziwnego, że tak się o mnie troszczyłeś, okazywałeś mi taką dobroć. Czułeś się winny. Jezu, najchętniej bym cię zabiła. Wydarła ci serce.

– Musisz poczekać w kolejce – odparł znużonym głosem.

– Wynoś się z mojego mieszkania, łajzo.

– De Salmo nadal na ciebie czeka.

– Gówno mnie to obchodzi.

– Ale mnie obchodzi. – Umilkł. – Pozwolisz Ramseyowi zawieźć się w…

– Nie pozwolę mu się nigdzie zawieźć. Nie ufam mu, tak samo jak nie ufam tobie. Wynoś się. – Głos jej drżał. – Nie mogę na ciebie patrzeć.

– Bess, właśnie tego chce De Salmo i Esteban.

– Precz!

Zatrzasnęła mu przed nosem drzwi ciemni.

Stał z opuszczonymi, zaciśniętymi w pięści rękami. Właśnie tego się spodziewał. Wiedział, że Bess kiedyś pozna prawdę. Ale nie przypuszczał, że to aż tak będzie bolało.

Wrócił do salonu.

– Ramsey wszystko wypaplał? – spytał Yael. – Bess wie o twoim planie?

– Wie o wszystkim. Wyrzuca mnie stąd. – Przeszedł do pokoju gościnnego i zabrał walizkę. – Co znaczy, że ty się wprowadzasz. Nie można jej zostawić samej.

Yael ruszył za nim.

– Nie obiecywałem, że dam się tu długo zatrzymać, Kaldak. Kaldak wrzucał rzeczy do walizki.

– Chcesz, żeby zginęła?

– Ramsey dopilnuje…

– Trzymaj ją z dala od Ramseya. Miał pilnować Eda Katza i Ed Katz nie żyje. Sądzisz, że z nią się lepiej spisze?

– A ty co zamierzasz zrobić?

– Jedyne, co mi pozostało. – Zatrzasnął wieko walizki. – Ruszam do Cheyenne szukać Morriseya. Ramsey wreszcie go namierzył. Zadzwoń do niego i powiedz, że tam jadę.

Właściwie mógł to sobie darować. Ramsey wiedział, że Bess nie dopuści do siebie Kaldaka po tym, co usłyszała. Najchętniej skręciłby kark temu draniowi.

– Obym tylko nie uganiał się na próżno. – Umilkł. – Zostaniesz, Yael? Będziesz się nią opiekować? Potrzebujemy jej. Jest… cenna.

– Najwyraźniej nie tylko z jednego powodu. – Yael wolno skinął głową. – Zaopiekuję się nią.

Boże, jak to boli.

Bess skuliła się w rogu ciemni, obejmując się ciasno ramionami.

Dlaczego mu zaufała? Wiedziała, że jego nie obchodzi nic ani nikt, liczy się tylko dopadniecie Estebana. Nawet sam ostrzegał, żeby mu nie ufała.

Ale ona nie słuchała. I pozwoliła się wykorzystać, stała się jego narzędziem, jak wszyscy inni. Posłał ją do Tenajo i Emily zginęła.

Czuła się tak, jakby dusza jej krwawiła. Nie była na tyle głupia, żeby dopuścić, by zaczął dla niej coś znaczyć. Więc dlaczego siedzi tu w ciemnościach, skulona niczym ranne zwierzę?

To tylko szok. Wkrótce się otrząśnie. Zostanie tu jeszcze chwilkę, niech wszystko się zagoi. A potem wyjdzie na świat i będzie funkcjonować zupełnie normalnie.

Jeszcze chwilkę tylko.

Kaldak wyjechał.

Trzeba wykorzystać szansę. Marco nie obawiał się strażników na dole. Bez problemu się z nimi upora. Esteban był ogromnie zadowolony, że tak skutecznie załatwił tych policjantów w Atlancie. Największą przeszkodę stanowił Kaldak, a Kaldak właśnie wyjechał.

Wreszcie uchyliły się jakieś drzwi.

Ale wiecznie nie pozostaną otwarte.

Ponad dwie godziny później Yael siedział przed telewizorem, oglądając mecz koszykówki, gdy Bess zjawiła się w salonie.

– Zrobić ci kolację? – Yael wyłączył telewizor. – Już po dziewiątej, a ty cały dzień nic nie jadłaś.

Pokręciła głową.

– Idę spać. Jestem zmęczona.

– Doskonale cię rozumiem. Popatrzyła na niego.

– Wiedziałeś. Yael przytaknął.

– Większość. A reszty się dowiedziałem do Ramseya, gdy tu przyjechałem.

– Wygląda na to, że wiedzieli wszyscy z wyjątkiem mnie. Uważam to za równie niewybaczalne, jak całą resztę.

– Zdziwiłabyś się, ile człowiek potrafi wybaczyć. – Podniósł rękę. – Nie próbuję ci wmówić, że Kaldak miał rację.

– Bo by ci się nie udało.

– Chodzi mi tylko o to, że każdy z nas ma swoją hierarchię wartości. Kaldak nie jest wyłącznie czarny i twoje życie albo śmierć naprawdę się dla niego liczy.

– I dlatego wysłał mnie do Tenajo.

Yael westchnął.

– Najwyraźniej nie dojrzałaś jeszcze do rozmowy. – Wstał. – Muszę zejść na dół i poprosić któregoś ze strażników, żeby do mnie poszedł i spakował mi walizkę. Zastąpię go, póki nie wróci. To nie potrwa długo.

– Nie musisz się do mnie przenosić. Poradzę sobie.

– Obiecałem Kaldakowi. A w tamtym mieszkaniu czułem się samotny. Tęsknię za żoną i synem. – Zawahał się, otwierając drzwi. – Czy jutro wywleczesz mnie na ulice?

– Tak.

– Poskutkuje, jeśli ci poradzę, że lepiej się na parę dni przyczaić?

– Nie, nie poskutkuje.

– Tego się obawiałem.

– Yael. – Właśnie sobie o czymś przypomniała. – Jutro rano trzeba będzie wysłać próbkę krwi. Kaldak zawsze ją pobierał.

– Przykro mi. Ja się do tego nie nadaję. Na pewno bym cię poharatał. – Zamyślił się. – Po śmierci Katza pewnie i tak zrobił się tam bałagan. Może trochę potrwać, nim opanują sytuację.

– Bez próbek nic nie zdziałają. Im szybciej je dostaną, tym lepiej.

Skinął głową.

– Musi być jakiś agent, który umie pobrać krew. Każę Ramseyowi, żeby jutro kogoś przysłał.

– Dzięki.

– To ja dziękuję. Przecież ty wyświadczasz nam przysługę.

– To nie przysługa.

Esteban zabił Eda Katza, żeby opóźnić prace. Pierwej ją licho porwie, niż ona przyczyni się do dalszego opóźnienia.

– Niech się zjawi wcześnie. Chcę, żeby próbka znalazła się w Atlancie w południe.

Yael zasalutował.

– Tak jest, proszę pani.

– Och, i czy mogłabym pożyczyć twój telefon komórkowy? Zawsze korzystałam z telefonu Kaldaka, a nie chcę dzwonić z domowego, kiedy pytam o Josie.

– Nie ma sprawy. – Podał jej słuchawkę. – Znacznie chętniej się nim z tobą podzielę, niż pozwolę ci upuścić krwi.

Przeszła do sypialni. Po prysznicu zadzwoni do szpitala i dowie się, co z Josie. Potem się położy i spróbuje zasnąć.

Kogo usiłuje oszukać? Jest wyczerpana, ale i tak nie zaśnie. Nerwy ma wciąż tak samo napięte, jak wtedy gdy wyrzucała Kaldaka.

Lepiej nie marnować czasu.

Wróciła do ciemni i zebrała wszystkie zdjęcia, które zrobiła od powrotu do Nowego Orleanu. Kaldak nikogo nie rozpoznał, ale może jej się poszczęści i coś zauważy.

Po dwudziestu minutach ze znużeniem odłożyła zdjęcia na szafkę nocną. Nic. Nie ma sensu dalej wpatrywać się w te twarze. Wszystko jej się rozmazuje przed oczami. Choroba, niektóre zdjęcia są nieostre. Widocznie musiała…

Dlaczego są poruszone? Nie przypominała sobie żadnych okoliczności, które by to wyjaśniały.

Przerzuciła jeszcze raz fotografie. Tylko cztery były nieostre.

Klaun. Wysoki klaun w zielonej peruce, z białą twarzą. Za każdym razem odsuwał się od aparatu w chwili zwolnienia migawki.

Zbieg okoliczności. A może próbował uniknąć zdjęcia? Nawet przebrany czuł się niepewnie?

Pobiegła do ciemni po lupę i przysunęła ją do twarzy klauna.

– Bess.

Yael pukał do drzwi wejściowych. Pobiegła mu otworzyć.

– Znalazłam De Salmo. Chyba wiem, kim on jest.

Yael odstawił walizkę i wziął zdjęcia, które mu podawała.

– Klaun?

– Był tu codziennie. Zdjęcie z pierwszego dnia jest wyraźne, ale potem już za każdym razem usiłował uniknąć znalezienia się w kadrze.

– Niewykluczone. – Uśmiechnął się. – Całkiem niewykluczone. Na tyle, że warto kazać Ramseyowi go zamknąć.

Słuchała, jak Yael rozmawia z Ramseyem. Zgarną podejrzanego, a jeśli się okaże, że słusznie zgadła, nie będzie już musiała obawiać się mordercy tuż za progiem. Powinna się czuć bezpieczniejsza, ale tak nie było. Esteban natychmiast przyśle kogoś innego.

A może sam się zjawi. Może to go wreszcie sprowokuje.

Yael zakończył rozmowę.

– Załatwione. Teraz pozostaje czekać na dalsze informacje. – Usiadł i popatrzył na Bess. – Powiedz, co słychać u Josie.

Josie. Zapomniała, że miała dzwonić do doktora Kenwooda. Wzięła telefon Yaela i szybko wystukała numer. Po chwili była już połączona z doktorem Kenwoodem.

– Złapała mnie pani w ostatniej chwili, pani Grady. – W jego głosie słychać było zmęczenie. – Właśnie miałem wyjść.

– Jak się czuje Josie?

– Lepiej. O wiele lepiej. Planuję operację na jutro rano. Serce zakołatało jej mocniej.

– O której?

– O ósmej. Będzie pani mogła do niej przyjechać? Boże, bardzo chciała.

– Dobrze się nią zajmiemy, nawet jeśli pani nie uda się dotrzeć. Ale Josie będzie chora, cierpiąca, do tego wśród obcych.

– Kiedy pan będzie wiedział, czy jest… – Nie mogło jej przejść przez usta: „sparaliżowana”. – Czy operacja się powiodła?

– Jutro wieczorem będziemy już mogli powiedzieć coś pewniejszego. Niech pani wtedy zadzwoni.

– Tak, z całą pewnością zadzwonię.

Pozostają jej telefony i modlitwy, czyli to, co robiła od chwili oddania Josie do szpitala. Ma to gdzieś. Dość tej opieki na odległość.

– Będę w szpitalu jutro rano. Parsknął śmiechem.

– Żeby mnie dopilnować?

– Jasne. Do zobaczenia jutro, panie doktorze. Odłożyła słuchawkę, czując na sobie wzrok Yaela.

– Jak mała? – spytał.

– Lepiej. Jutro ją operują.

– Rozumiem.

– I ja tam będę.

– Najchętniej bym ci zabronił, ale nie zrobię tego – powiedział cicho. – Postąpiłbym tak samo. Z dziećmi trudno walczyć.

– Ramsey będzie próbował mnie powstrzymać. Pomożesz mi?

– A może byś spakowała torbę, podczas gdy ja będę wymyślał jakąś strategię? – Spojrzał na swoją walizkę. – Bo zdaje się, że sam jestem gotów do podróży. Uważasz mnie za czubka?

– Uważam cię za bardzo miłego faceta. Uśmiechnął się.

– To się rozumie samo przez się.

Cheyenne w stanie Wyoming

Hotel „Majestic „23.45

Hotel był stary i zaniedbany. Nawet śnieg nie ukrywał jego fatalnego stanu. W środku za odrapanym i bezbarwnym kontuarem królował pryszczaty chłopak w kraciastej koszuli i dżinsach, pogrążony w lekturze „USA Today”.

– Szukam Johna Morriseya – odezwał się Kaldak. – Który pokój?

Dzieciak nie oderwał oczu od gazety.

– Musi pan go sam poszukać. Nie udzielamy takich informacji.

– Który pokój?

– Powiedziałem, że nie… – Chłopak podniósł wzrok i znieruchomiał, napotkawszy spojrzenie Kaldaka. – To wbrew przepisom.

– Nikomu nie powiem. Który pokój?

– Dwieście trzydzieści cztery.

– Ktoś go odwiedzał?

– Tylko Cody.

– Cody?

– Cody Jeffers.

– Znasz tego Jeffersa?

– Jasne. Mieszka w naszym hotelu. Cody jest w porząsiu. – Chłopak przygryzł wargę. – Jest pan z policji czy co?

Kaldak skinął głową i pokazał mu odznakę.

– CIA? Ekstra.

– Nie kręcił się tu starszy facet? Szpakowaty, z garbatym nosem?

Dzieciak pokręcił głową.

– Nie widziałem go. Ale ja pracuję tylko na nocną zmianę. Nie widziałem Morriseya od paru dni.

– Ale się nie wymeldował? – Nie.

– Jak długo Morrisey tu mieszka?

– Dwa tygodnie. – Chłopak zmarszczył brwi. – Cody nie wpadł w żadne tarapaty, prawda? Jest czysty. Trochę pije, ale mówił mi, że w jego zawodzie nikt przy zdrowych zmysłach nie tyka narkotyków.

– Zawodzie?

Cody jest kierowcą na wyścigach gruchotów. – Kciukiem pokazał w prawo. – Zobaczy pan jego nazwisko na plakacie na torze, dwie przecznice dalej. Napisane bardzo małymi literkami, ale Cody mówił, że kierownictwo uważa go za wschodzącą gwiazdę i za rok jego nazwisko będzie na samej górze. Zostanie sławny.

Po co, u licha, Estebanowi, taki Cody Jeffers? – zastanawiał się Kaldak.

Odwrócił się i ruszył do windy.

– Nie dzwoń do Morriseya i nie zapowiadaj mojej wizyty. Dwie minuty później stał przed drzwiami Morriseya. Na klamce wisiała tabliczka: „Nie przeszkadzać”. Zapukał. Brak odpowiedzi. Ostrożnie przekręcił gałkę. Zamknięte na klucz. Możliwe, że Morrisey dał już nogę. Dzieciak powiedział, że od paru dni go nie widział.

Ponownie zastukał. Cisza.

Nagle uświadomił sobie, że drzwi są lodowato zimne.

Wyważył je kopniakiem.

Okno naprzeciwko było otwarte na oścież, wykładzinę zasypał śnieg. Na łóżku leżał mężczyzna, ściskając w garści plik banknotów.

Cholera.

Kaldak wycofał się i zamknął drzwi. Wyjął telefon i wybrał numer Ramseya.

– Natychmiast przyślij tu ekipę. Morrisey nie żyje, a na łóżku leżą pieniądze. Pokój dwieście trzydzieści cztery.

Ramsey zaklął.

– Wąglik?

– Możliwe. Każ swoim ludziom zachować ostrożność, ale niech wszystko dokładnie przeczeszą – ciągnął Kaldak. – A nuż trafimy na jakiś ślad.

Co prawda, szczerze w to wątpił. Esteban nie zapominał o ostrożności.

– Przyjadą za pół godziny.

– Niech wejdą tylnymi drzwiami. W ten sposób może nie znajdziemy się w wiadomościach o piątej.

Rozłączył się i wrócił do recepcji. Na widok nadchodzącego Kaldaka chłopak czujnie się wyprostował.

– Nie dzwoniłem do niego. Jeśli go pan nie zastał, to nie przeze mnie.

– Wiem, że nie dzwoniłeś. – Oparł łokcie na blacie. – Jak się nazywasz?

– Don Sloburn.

A ja Kaldak. Potrzebuję twojej pomocy. Przypomnij sobie, czy kiedykolwiek widziałeś Morriseya z kimś innym niż Jeffers. Z kimkolwiek.

– Tylko z tym zawodnikiem. Morrisey też się pasjonował wyścigami, jak ja. Przesiadywał w barze na rogu i rozmawiał z zawodnikami. Ale nigdy nie widziałem, żeby handlował prochami albo czymś w tym rodzaju.

– Więc rozmawiał też z innymi, nie tylko z Jeffersem?

– Jasne, ale z Codym naprawdę przypadli sobie do serca. – Zawahał się. – Cody też ma kłopoty?

– Może. Wiesz, gdzie go znaleźć?

Chłopak pokręcił głową.

Kaldak nie był pewny, czy dzieciak nie kłamie. Pora nieco nim potrząsnąć.

– Morrisey nie żyje. Został zabity. Leży już od kilku dni. Przerażony Sloburn szeroko otworzył oczy.

– Cody go załatwił?

– Nie, nie sądzę, ale Jeffers może coś wiedzieć. Albo jemu samemu też grozi niebezpieczeństwo – dorzucił – jeśli widział coś, czego nie powinien. Musimy go znaleźć.

– Narkotyki? Mafia?

– Niewykluczone. Gdzie jest Cody Jeffers?

– Nie wiem. Nie widziałem go od paru dni. Sądziłem, że pojechał odwiedzić matkę w Kansas.

– Nie brał udziału w wyścigach, nie siedział w barze? Sloburn znowu zaprzeczył.

– Wiesz, gdzie mieszka jego matka?

– Nie pamiętam. – Zmarszczył brwi. – Gdzieś na obrzeżach, coś w rodzaju… Northern Lights?

– Northern Lights? Wzruszył ramionami.

– Nie pamiętam.

– Ma dziewczynę?

– Nie tutaj. Zawsze twierdził, że jeśli człowiek chce się znaleźć na pierwszych stronach, musi całkowicie poświęcić się pracy.

– Masz jego zdjęcie?

– Nie. – Szukał w pamięci. – Może Dunston ma. Robią mnóstwo zdjęć reklamowych.

– Dunston?

– Irwin Dunston. Właściciel toru.

– Gdzie go zastanę?

– Wyścigi skończyły się o jedenastej. Pewnie siedzi razem z innymi w barze.

– Dzięki. – Przysunął się do chłopaka. – A teraz posłuchaj uważnie. Nikomu nie wolno wejść do pokoju Morriseya. Sprawę trzeba załatwić dyskretnie. Niedługo zjawi się tu grupa techników, żeby zabrać ciało i uprzątnąć pokój.

– Jakich techników?

– Nie jesteśmy pewni, co go zabiło. Nawet sobie nie wyobrażasz, jakich gazów i środków ostatnio się używa do zabijania. Właściciel hotelu raczej by się nie ucieszył, gdyby ktoś się dowiedział, że pokój został skażony.

– Nie.

– Dobrze. A więc będziesz z nami współpracował i trzymał gębę na kłódkę.

Sloburn zmarszczył brwi. Na jego twarzy malowało się wahanie.

– Oglądałem proces OJ. Nie tak się załatwia sprawy. Usuwacie dowody.

Chryste, cały świat oglądał ten proces i teraz wszyscy mają się za fachowców.

– Och, doprawdy?

– Tak, i skąd mam wiedzieć, że pana odznaka nie jest podrobiona? Może pan być z CIA, a może nie być.

– Owszem, mogę być człowiekiem z ulicy. – Kaldak patrzył Sloburnowi prosto w oczy. - Na górze leży facet zabity przez jakichś typków. Zastanów się, jeśli nie jestem bohaterem pozytywnym, to kim?

Sloburn głośno przełknął ślinę.

– Nikim. Pan jest władzą. Oczywiście, że pan jest władzą.

– I będziesz współpracował z ludźmi, którzy oszczędzą twojemu szefowi poważnych zmartwień?

Chłopak kiwnął głową.

– I nie wiesz nic więcej o Codym Jeffersie?

– Powiedziałem panu wszystko.

Niewiele się tego uzbierało.

– Zamek w drzwiach jest wyłamany. Idź na górę i pilnuj pokoju, póki nie zjawią się technicy.

– Nie wolno mi opuszczać recepcji.

Kaldak zmierzył go wzrokiem.

Sloburn szybko kiwnął głową i obszedł kontuar.

– To chyba ważniejsza sprawa.

– Bardzo ważna.

Tak ważna, że boję się jak wszyscy diabli, myślał Kaldak, wychodząc na dwór. Śmierć Morriseya może stanowić kolejną próbę. Albo Esteban rzuca rękawicę.

16.

Dzień drugi

00.35

Kaldak właśnie szedł do baru, kiedy zadzwonił do niego Yael. – Bess wyjeżdża z Nowego Orleanu. Pomyślałem, że powinieneś o tym wiedzieć. – Co?

– Jest w sypialni. Pakuje się. Wybiera się do szpitala. Jutro rano operują małą.

Prawo Murphy’ego. Powinien był wiedzieć, że jedyna rzecz, która wyciągnie Bess, zdarzy się, kiedy on będzie setki kilometrów od niej.

– Jedziesz z nią?

– Na to wygląda. Jako że nieopatrznie dałem ci słowo. Ale opieka nad nią staje się coraz trudniejsza. Jedno, co dobre, to to, że chyba uda się namierzyć De Salmo.

– Jak?

Yael wyjaśnił.

– Ramsey kazał go zgarnąć na przesłuchanie.

– Wie, że wyjeżdżacie?

– Jeszcze nie. Mam go powiadomić?

– Po fakcie. Żeby nie pozostawało mu nic innego, jak zorganizować dla niej ochronę w szpitalu.

– Tak właśnie chciałem zrobić.

– Wyprowadź ją schodami na podwórko i tylnym wyjściem na ulicę. Masz wóz?

– Zaparkowany przy Canal Street. A niby jak mam ominąć strażnika Ramseya?

– Skąd mam wiedzieć? Improwizuj. To ci zwykle przychodzi bez najmniejszego trudu.

– Wielkie dzięki.

Kup bilet do Milwaukee z przesiadką w Chicago. Gdy dotrzecie do Chicago, upewnij się, czy was nie śledzą, i polećcie do Baltimore.

– Jeszcze jakieś rozkazy?

– Przepraszam.

Sarkazm Yaela był w pełni uzasadniony. Kaldak usiłował zdalnie sterować sytuacją. Ale czuł się tak cholernie bezradny. Chciał się znaleźć na miejscu. I tak się bał, aż go ściskało w dołku.

– Nie ma sprawy. – Yael zawiesił głos. – Znalazłeś Morriseya?

– Nie żyje.

– Cholera.

– Owszem, ale może wpadłem na trop. Później ci wyjaśnię. Zadzwoń, kiedy się znajdziecie w szpitalu.

– Kiedy będę mógł to zrobić dyskretnie. Bess nie byłaby zadowolona, że ci o wszystkim raportuję. A nuż mnie wykopie? A to by ci nie odpowiadało.

– Więc najszybciej, jak będziesz mógł.

Kaldak rozłączył się. Skup się na znalezieniu Cody’ego Jeffersa, nakazał sobie w duchu. Nie myśl o Bess. Nic więcej już nie zrobisz. Yael jest inteligentny i ostrożny. Zajmie się nią.

Tylko nie myśl o Bess.

Yael rozmawiał przez telefon. Bess nie słyszała, co mówił, ale założyłaby się, że zna osobę po drugiej stronie. Guzik ją obchodziło, czy Kaldak wie, dokąd ona jedzie, ale nie podobało jej się, że Yael odczekał, aż przejdzie do sypialni, żeby zadzwonić do kumpla.

Włożyła kurtkę, zawiesiła na szyi aparat i weszła do salonu.

– Jestem gotowa. Mam nadzieję, że Kaldak udzielił ci dokładnych wskazówek, jak należy się stąd wynieść.

– Wpadka. – Yael wstał, wziął jej walizkę i swoją. – Ja tylko starałem się zachować dyskrecję.

– Wolę uczciwość niż dyskrecję. Którędy wychodzimy?

– Przez podwórze. – Przeszedł do korytarza i otworzył drzwi. – Czekaj na podeście, a ja zejdę na dół pogadać z człowiekiem Ramseya. Może uda mi się go stamtąd wyciągnąć.

– A jeśli nie?

– To pewnie bardzo delikatnie i ostrożnie dam mu w głowę.

– Wątpię, żebyś umiał dawać delikatnie w głowę. Ramsey będzie na ciebie bardzo zagniewany.

– I co z tego? – Yael schodził po kamiennych stopniach. – Czekaj tu.

Podwórze było nieoświetlone i Yael rozpłynął się w czarnej dziurze. Bess nadstawiała ucha, ale nie słyszała ani Yaela, ani strażnika.

Nagle ogarnął ją niepokój. Powinna słyszeć kroki. Głos Yaela. Cokolwiek…

Cisza.

– Bess! – zawołał nagle. Podskoczyła.

– Chodź tu. Szybko.

Zbiegła po schodach, Yael poprowadził ją przez podwórze.

– Jak go spławiłeś?

– Wcale go nie spławiłem – mruknął. – Nie było go tam.

– Co?

– Nie było go tam. – Wyczuwała jego napięcie. – I to mi się wcale nie podoba, do cholery. Ramsey nie powinien go odwoływać ze stanowiska.

– Ten drugi strażnik, Peterson…

Peterson zginął. Został zamordowany.

Yael nie odpowiedział, ale mocniej zacisnął rękę na jej ramieniu. Przed sobą mieli alejkę wiodącą do ulicy, ciemną, złowieszczą.

– Trzymaj się parę kroków za mną. Idę pierwszy.

Zniknął w mroku.

Sama. Przeszył ją lodowaty strach. Ktoś ją obserwował. Czuła to. Nie z zaułka, w który zanurzył się Yael. Za nią. Obejrzała się przez ramię i zobaczyła tylko gargulce. Cienie na cieniach. Potem ruch.

– Yael!

– Bess, co się…

Ktoś chwycił ją za włosy, zatrzymując w miejscu.

Popatrzyła przez ramię. Pomalowana na biało twarz błyszcząca w mroku. Czaszka. Wyglądała jak czaszka. I jeszcze coś połyskiwało. Ostrze w ręku.

– Biegnij, Bess.

Yael wyszarpnął ją z uchwytu De Salmo z taką siłą, że wpadła na ceglany mur.

Nie mogła uciekać. Nie wolno jej zostawić Yaela. Gdzie on jest? Z trudem odróżniała zarys dwóch szamoczących się postaci. Wszystko trwało tylko chwilę, potem jeden z mężczyzn dźwignął się na nogi i ruszył w jej stronę.

Yael?

De Salmo?

Odwróciła się i zaczęła biec. Deptał jej po piętach. Chwycił ją za ramię.

– Bess!

Nogi się pod nią ugięły z ulgi.

– Yael! Bałam się… Nie byłam pewna…

– Przez chwilę ja sam nie byłem pewny. – Ciężko dyszał. – Okazał się bardzo dobry.

– De Salmo?

– Tak przypuszczam. Nie znam nikogo innego z zielonymi włosami, a ty?

– Co mu zrobiłeś?

– Więcej nie będzie cię niepokoił.

– Nie żyje?

– Jak najbardziej. Ja też jestem bardzo dobry.

Wyszli z zaułka na ulicę. Światła. Cudowne światła. Dzięki Bogu.

– Co z nim zrobisz? – spytała Bess.

– Jeśli się nie rozmyśliłaś i nadal chcesz jechać do Baltimore, zostawimy go Ramseyowi. Chyba nie byłby szczególnie miłym towarzyszem podróży.

– Nie rozmyśliłam się.

– Tak też sądziłem. – Skierował ją w stronę ulicy. – W takim razie zobaczmy, czy nam się uda stąd wydostać, tak żeby nie natknąć się na Ramseya albo któregoś z jego ludzi.