/ Language: Polski / Genre:love_contemporary,

Ocalić marzenia

Liz Fielding

Czy można dokładnie zaplanować całe życie? Amanda nie ma co do tego wątpliwości. Jest ambitną kobietą sukcesu, właścicielką świetnie prosperującej firmy i do szczęścia brakuje jej tylko dziecka. Gdy spotyka Daniela, natychmiast postanawia go uwieść, zajść z nim w ciążę i… porzucić. By nie onieśmielać mężczyzny, który jest tylko szoferem, podaje się za sekretarkę. Nie wie jednak,że Daniel również ukrywa prawdę na swój temat. Kim w rzeczywistości jest ten mężczyzna i jaką grę prowadzi?

Liz Fielding

Ocalić marzenia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Dziecko? Naprawdę chcesz mieć dziecko? Amanda nic nie odpowiedziała. Czekała niecierpliwie, aż jej sekretarka wreszcie pójdzie sobie do domu. Lecz Beth nie dawała za wygraną.

– Czy ja się przesłyszałam? – zapytała z niedowierzaniem. – A co z ojcem? Czyżbym o czymś zapomniała? – rzuciła zaczepnie. – A może za chwilę odkryjesz przede mną jakąś kolejną tajemnicę? – Spojrzała do kalendarza. – Przecież to nie prima aprilis!.

Cała Beth, pomyślała Amanda. Ta dziewczyna nie ma za grosz taktu i nigdy niczego nie owija w bawełnę. Co niby miała jej odpowiedzieć? Wzruszyła więc tylko ramionami i podała Beth kartkę z listą książek.

– Mogłabyś poprosić Jane, by zdobyła je dla mnie, jak tylko znajdzie wolną chwilę? – Miała nadzieję, że w ten sposób uniknie odpowiedzi na niewygodne pytania.

Beth oniemiała. Na liście widniały niemal wszystkie dostępne na rynku tytuły dotyczące ciąży i opieki nad dzieckiem. Niewiarygodne…

– O! Widzę tu niezłą porcję literatury do poduszki – wykrztusiła zaskoczona.

– Muszę się dokładnie przygotować. To wszystko.

– Miejmy zatem nadzieję, że te dokładne przygotowania sprowadzą cię na ziemię. Może jeszcze zmienisz zdanie… Chyba zdajesz sobie sprawę, że aby zajść w ciążę potrzebny jest facet. I nawet tak genialna istota jak ty nie przeskoczy tego problemu.

– Zapominasz o zdobyczach współczesnej nauki. Oczy Beth zrobiły się zupełnie okrągłe.

– Po prostu bosko! Na pewno wiesz, o czym mówisz? Tym razem jednak Amanda nie dała wciągnąć się w kolejną pozbawioną sensu dyskusję.

– Książki! – powtórzyła stanowczo. – I… może jeszcze kwas foliowy.

– Kwas foliowy? Oszalałaś do reszty?

– Wspomaga prawidłowy rozwój systemu nerwowego płodu. Lekarka poradziła mi, żebym zaczęła go zażywać jeszcze przed zajściem w ciążę.

– Rozmawiałaś ze swoją lekarką?

– Oczywiście.

– I co ci powiedziała?

– Żebym zaczęła zażywać kwas foliowy.

Beth przypatrywała się bacznie Amandzie. Miała w głębi duszy nadzieję, że za moment usłyszy coś w rodzaju: „No dobrze, żartowałam tylko". Ale nic takiego nie nastąpiło.

– Boże, ty naprawdę nie żartujesz! – nie wytrzymała w końcu. – Mam nadzieję, że to na razie tylko plany…

Odkąd Amanda skończyła osiemnaście lat, w pełni kontrolowała wszelkie aspekty swego życia. Nigdy nie wątpiła w słuszność podejmowanych przez siebie decyzji. U progu swoich trzydziestych urodzin osiągnęła sukces w interesach i dokładnie wiedziała, dokąd zmierza.

– Owszem – odpowiedziała krótko.

– A tak na marginesie, słyszałaś o poradniach planowania rodziny? – syknęła już nieźle zirytowana Beth.

I po co te nerwy, pomyślała Amanda. Chciała mieć dziecko. Co z tego, że zdecydowała się samotnie je wychowywać. Czy to jej wina, że nie mogła znaleźć odpowiedniego kandydata na ojca swego maleństwa? Co ona jest temu winna? Coraz głośniej tykający zegar biologiczny motywował ją do działania. To było przecież bardzo proste. Punkt pierwszy: ułożyć dobry plan; punkt drugi: konsekwentnie go realizować; punkt trzeci: osiągnąć upragniony cel. W tym nie miała sobie równych. Nigdy nie potrzebowała faceta, który prowadziłby ją za rączkę, a współczesna medycyna dała jej niezależność również w kwestii wyboru odpowiedniego kandydata na ojca dziecka.

Na twarzy Beth malował się niesmak. Nie bardzo chciało jej się wierzyć w to, co usłyszała.

– Mówisz o urodzeniu dziecka, jakby chodziło o zawarcie kolejnej transakcji. Czy zdajesz sobie sprawę, jaki wpływ wywrze macierzyństwo na twoje życie?

– Oczywiście, że tak. Dlatego planuję wszystko z wyprzedzeniem. Ostatnio na przykład dużo myślałam nad problemem, czym kierować się przy wyborze niani.

– Niani? – pisnęła Beth o całą oktawę wyżej.

– Czy ty zdajesz sobie sprawę, jak olbrzymie jest zapotrzebowanie na tego typu usługi? Jill, moja bratowa, rodzi dopiero w styczniu, a już w kwietniu rozpoczęła poszukiwania.

Amanda zamyśliła się na moment i nagle uśmiechnęła się.

– Tak! To świetny pomysł! Instynkt mi podpowiada, że powinnyśmy się zająć tą branżą – rzuciła, nieoczekiwanie zmieniając temat. Wiedziała, że jej przyjaciółka da się złapać na lep. I miała rację.

– Ale my przecież ledwo nadążamy z pracą. Nasze sekretarki są rozchwytywane… – Beth urwała nagle. – Chociaż z drugiej strony… może… pod warunkiem, że zatrudnimy więcej pracowników i znajdziemy większe biuro…

– Niedługo zwalniają się pomieszczenia na dole. Byłyby wręcz idealne.

– Pamiętaj jednak, że to bardzo specyficzny rynek. Natarczywy dźwięk telefonu – przerwał ich dyskusję.

Dzwoniono z recepcji.

– Kierowca chciałby wiedzieć, jak długo będzie musiał jeszcze czekać, panno Garland. Boi się, że zapłaci mandat za niewłaściwe parkowanie.

– Już schodzę! – Zerwała się na równe nogi. Skrupulatnie zebrała wszystkie dokumenty, chwyciła teczkę i nieodłączny laptop. – Na razie, Beth!

– Amando! Nie możesz teraz tak po prostu wyjść!

– Porozmawiamy w poniedziałek. A poza tym… Odprowadź mnie do samochodu. – Obie ruszyły w stronę drzwi. – Chcę, abyś zrobiła dla mnie dwie rzeczy. Po pierwsze zadzwoń do Ministerstwa Pracy i Spraw Socjalnych i dowiedz się, czy są jakieś regulacje prawne dotyczące zatrudniania opiekunek do dzieci. Jeśli tak, to zbierz wszelkie dostępne informacje na ten temat.

– A ta druga rzecz?

– Zadzwoń do gabinetu mojej ginekolog i umów mnie na najbliższy wolny termin w klinice.

Daniel Redford czekał oparty o maskę mercedesa i spoglądał niecierpliwie to na swój zegarek, to w okna Agencji Garland. A więc stąd pochodzą te fantastyczne dziewczyny, pomyślał. Z klasą i z najlepszymi kwalifikacjami. Ponoć nie mają sobie równych. Cóż, punktualność chyba nie należy do ich najmocniejszych stron.

– Jak długo jeszcze zamierza pan tutaj stać? – zapytał strażnik miejski, nie po raz pierwszy zresztą.

Zanim Daniel zdążył odpowiedzieć, drzwi wejściowe otworzyły się szeroko i pojawiła się w nich jego spóźniona pasażerka.

– Boże, jak mi przykro, że musiał pan tak długo czekać! Oczarowany jej urodą, natychmiast zapomniał, że jeszcze przed chwilą był wściekły. Trzeba przyznać, że Amanda prezentowała się jak modelka. Zgrabna jak sarna, stąpała lekko, delikatnie kołysząc przy tym biodrami. Ciemne błyszczące włosy i ogromne szare oczy nadawały jej twarzy niepokojącej głębi i wyrazistości. Strażnik, który jeszcze przed chwilą był zły i nadęty, zastygł teraz z głupawym, błogim uśmiechem na ustach.

– Musiałam przed wyjściem załatwić kilka pilnych spraw. – Miała niski, melodyjny głos.

Po plecach Daniela przebiegł podniecający dreszcz. A gdy Amanda podniosła wzrok, Daniel poczuł, jak miękną mu kolana. Mogłaby zrobić ze mną wszystko! – pomyślał trochę zniesmaczony. Więcej! Sam dostarczyłbym się pod jej drzwi w formie przesyłki, przyznał w duchu, uśmiechając się szeroko. Potem, gdy otwierał przed Amandą drzwi samochodu, nie potrafił odmówić sobie krótkiego, niby przypadkowego spojrzenia na jej nogi. Olśniewające! – przemknęło mu przez myśl. Nieskończenie długie i smukłe. A te jedwabne pończochy… Jego oczy powędrowały na ułamek sekundy wyżej. Wąska, czarna spódniczka ledwie wystawała spod grafitowego żakietu. Daniel z trudem skierował wzrok w inną stronę. Gdy się odwrócił, dobiegł go prawie niesłyszalny szept strażnika:

– Ale masz fart, chłopie.

Dan próbował ukryć zmieszanie. Odchrząknął nerwowo i powiedział:

– Nic się nie stało! Ja też dzisiaj miałem mnóstwo spraw do załatwienia.

– Tak? – Przyjemnie było obserwować zakłopotanie malujące się na jego twarzy. Lecz nagle rozświetlił ją szeroki uśmiech, który z niewiadomych przyczyn wydał się Amandzie dziki i zmysłowy.

– Proszę nie zapomnieć o zapięciu pasów – rzucił Dan, zamykając drzwi.

– Słucham? Ach tak. Oczywiście.

Położyła obok siebie teczkę z dokumentami i laptop, potem zerknęła raz jeszcze na kierowcę. Jego błękitne oczy odbijały się w lusterku niczym dwa lśniące stawy. Poczuła się jakoś nieswojo…

– Dlaczego? – zapytała, kiedy ruszyli.

– Co dlaczego?

– Dlaczego miał pan dzisiaj tyle pracy? – Bardzo chciała nawiązać z nim rozmowę.

– Brakuje nam jednego kierowcy. Musiał pojechać niezwłocznie do szpitala.

– Wypadek?

– Nie, jego żona rodzi.

Dziecko! To słowo poruszyło w jej duszy bardzo czułą strunę. Nie tak dawno brat oznajmił jej, że jego dopiero co poślubiona żona spodziewa się dziecka. Matka oszalała wprost z radości na wieść, że zostanie babcią. Właściwie przestała już na to liczyć. Również Amanda bardzo się ucieszyła, lecz pamiętała dobrze, co poczuła w pierwszej chwili: lodowatą pustkę i… zazdrość. Kilka dni później wybrała się do sklepu z rzeczami dla dzieci, aby wybrać dla przyszłej bratanicy lub bratanka jakiś drobiazg, jakąś mięciutką zabaweczkę. Ale te wszystkie piękne rzeczy do pokoju dziecięcego, te prześliczne ubranka i maleńkie buciki sprawiły, że krążyła pomiędzy stoiskami niczym zaczarowana.

– Dziecko? – szepnęła. – Pierwsze?

– Czwarte!

Czwórka dzieci! Amanda natychmiast zobaczyła się wśród czwórki błękitnookich maluchów o promiennych uśmiechach, leżących w białych becikach z kokardami. Wystarczyło jedno magiczne słowo, by pobudzić jej wyobraźnię. Tak było już od tygodni.

– Przechodziła już przez to trzy razy i wciąż jeszcze potrzebuje męża, żeby trzymał ją za rękę? – wymamrotała, lecz natychmiast ugryzła się w język. Nieoczekiwanie dla siebie samej, usłyszała cichutki wewnętrzny głos: Boże, jakie to romantyczne.

Daniel dostrzegł w lusterku wstecznym, że jego pasażerka jest rozpromieniona. Ośmielony tym, wyznał szczerze:

– Chyba jest odwrotnie, to ona podtrzymuje go na duchu. – Jeszcze godzinę temu był wściekły, że poród zaczął się właśnie teraz, kiedy mieli tyle zleceń. Musiał odwołać wszystkie spotkania i usiąść za kółkiem. Jednak teraz zupełnie już o tym nie pamiętał. – My faceci bywamy strasznymi mięczakami.

– Wierzę panu na słowo – powiedziała, choć przyjęła tę wypowiedź z dużym sceptycyzmem. On miałby być mięczakiem? On! Gdyby zaczęła rodzić, byłby zapewne ostoją spokoju i siły. Gładziłby ją po głowie i razem z nią liczył odstępy między skurczami. Nie! Chwileczkę! Stop! Natychmiast przestań! – rozkazała swojej wybujałej wyobraźni. Stali teraz w olbrzymim korku, a ona próbowała się pozbierać i skoncentrować na bardziej aktualnych sprawach. – Ile czasu zabierze nam dojechanie do „The Beeches"? Będziemy na dziesiątą?

– Zrobię co się da, ale nie jestem cudotwórcą! Jęknęła tylko. Powinna była wyjść natychmiast, gdy tylko podjechała limuzyna, a nie wdawać się w dyskusję z Beth. Nie dość, że rozmowa zabrała jej kilkanaście cennych minut, to jeszcze wytrąciła ją z równowagi. Amanda przeczuwała, że teraz, w decydującej chwili, będzie potrzebowała kogoś, kto będzie trzymał ją za rękę i gładził po twarzy. A miała taki dobry plan!

– Proszę się odprężyć. Jeśli panna Garland będzie na panią wściekła za spóźnienie, to proszę, jej zaproponować, żeby sama przejechała rano przez Knightsbridge. – Po raz kolejny rozjaśnił ten ponury poranek swym zabójczym uśmiechem.

Panna Garland? Czyżby nie wiedział, kim jest jego pasażerka?

– Od kogo mam przekazać jej tę informację? – zapytała z kokieterią.

Dan spojrzał w lusterko. Jej usta były tak pociągające, że z trudem oderwał od nich wzrok.

– Daniel Redford. Do pani usług.

– Może być pan pewien, że jej to przekażę. A teraz, skoro jest pan do moich usług, proszę zrobić wszystko, co w pana mocy, żeby dowieźć mnie na czas.

– Postaram się – odpowiedział i mocniej przycisnął pedał gazu. – Słyszałem, że panna Garland jest wyjątkowo surowa i wymagająca?

– Czyżby? – spytała zdziwiona. – Skąd pan o tym wie?

– Jest z tego znana. Organizacja, wydajność i skuteczność! Pani jest nowa?

– Nie, nie. – Już chciała powiedzieć mu prawdę, ale powstrzymała się. Tak było zabawniej. – Pracuję w agencji od samego początku.

– Zatem wie pani o niej wszystko. Jaka ona jest?

– Myślałam, że to pan wszystko o niej wie? Wzruszył ramionami.

– Tylko plotki.

– A więc wieść niesie, że jest bezwzględna?

– I jak sądzę bardzo bogata, skoro zleca nam wożenie swoich pracownic.

Amanda z trudem stłumiła wybuch śmiechu.

– Rzeczywiście stawia poprzeczkę bardzo wysoko – dodała.

– Zapewne nie byłaby zadowolona, że jedna z jej dziewczyn rozmawia ze zwykłym szoferem?

– Tak długo, jak dobrze wykonują swoją pracę, nikt nie wtrąca się w ich życie prywatne. – Po chwili zapytała: – A pan… jest zwykłym szoferem? – W jej głosie brzmiało niedowierzanie.

Coś tu jest nie tak, pomyślała. Daniel zrobił na niej naprawdę dobre wrażenie, a to nie było wcale takie łatwe. Sposób, w jaki się do niej zwracał, w jaki otwierał drzwi samochodu… Wiedziała, że żaden z mężczyzn, których dotychczas poznała, nie mógł się z nim równać. A na dodatek był zabójczo przystojny i świetnie zbudowany. Te szerokie ramiona mogłyby udźwignąć wszystkie problemy tego świata. Mocno zarysowany podbródek nadawał jego twarzy specyficznego, intrygującego wręcz wyrazu. Naprawdę trudno byłoby mu coś zarzucić. Poza tym, miał w oczach coś niezwykłego. Gdyby Amanda szukała partnera, a nie potencjalnego dawcy spermy, nie mogłaby znaleźć bardziej odpowiedniego kandydata. Ta myśl wprawiła ją w świetny humor.

Czy był zwyczajnym kierowcą? Takiego pytania się nie spodziewał. Ale zasłużył sobie na nie. Niektóre jego uwagi chyba wydały się tej dziewczynie zbyt śmiałe. Miał nadzieję, że jej nie uraził. Od pierwszego wejrzenia uznał ją za pewną siebie, dojrzałą i atrakcyjną.

– Wychowałem się w dokach – zawiesił na chwilę głos – ale wtedy wszystko wyglądało tam zupełnie inaczej. – Uświadomił sobie nagle, że nie do końca odciął się od swoich korzeni.

– W czasach, kiedy te wszystkie magazyny nie zostały jeszcze zamienione na luksusowe apartamenty dla bogaczy? – Uśmiechnęła się. – To musiało być ciekawe, pełne łobuzerskich wybryków dzieciństwo!

Uderzyła w czuły punkt.

– Obecnie jestem przykładnym obywatelem – zapewnił ją,

– Aha.

Lekkie powątpiewanie w jej głosie spowodowało, że Daniel się roześmiał Flirtowanie jest jak jazda na rowerze: ta umiejętność pozostaje nam na całe życie.

– A pani? – zapytał.

Ładne zęby, pomyślała, patrząc na jego odbijający się w lusterku, szeroki uśmiech. Natychmiast zganiła się w duchu za tak wnikliwe studiowanie jego powierzchowności. Po chwili jednak skonstatowała: jakie usta! W żaden sposób nie mogła się opanować.

– Czy jestem przykładną obywatelką?

– To wiadomo. W końcu jest pani jedną z dziewcząt Garland! Świetnie wykształconą, piękną i godną zaufania.

Nie mogła zaprzeczyć, że słowa te sprawiły jej przyjemność. Wiedziała doskonale, jak ważny jest dobry wizerunek firmy, a szczególnie teraz, kiedy planowała rozszerzenie działalności.

– Już panu powiedziałam, że panna Garland wysoko stawia poprzeczkę.

– To jasne! Inaczej nie miałaby takiej renomy. – Ponownie utknęli w korku i znowu Daniel mógł obserwować swoją pasażerkę w lusterku. Skrzywiła usta, jakby w proteście, ale mógłby przysiąc, że tak naprawdę jest zadowolona. – Jak to się stało, że została pani jedną z dziewczyn Garland? – spytał nagle.

No cóż, najłatwiej byłoby odpowiedzieć, że po prostu urodziła się w odpowiedniej rodzinie. Garland to było panieńskie nazwisko jej matki. Stanowiło to rodzaj zabezpieczenia, na wypadek gdyby coś się nie udało. Wkrótce jednak gazety zaczęły rozpisywać się o profesjonalizmie szkolonych przez nią sekretarek, nazywając je „Dziewczynami Garland".

Była z tego bardzo dumna. Nie zamierzała jednak dzielić się żadną z tych informacji z kierowcą, niezależnie od tego, jak bardzo pociągające były jego usta, czy też jak bardzo błękitne miał oczy. O jego ujmującym uśmiechu wolała nawet nie myśleć. To mogłoby okazać się niebezpieczne.

– Skończyłam kurs dla sekretarek, żeby pomóc ojcu. Gdy mnie już nie potrzebował, poszukałam czegoś lepszego. – W pewnym sensie była to prawda.

– Nieźle pani trafiła! Nawet pomimo tych wszystkich plotek o pani szefowej.

Zobaczyła jego odbicie w lusterku. Patrzył prosto na nią. Teraz była już pewna, że się z nią przekomarzał.

Korek uliczny nieco się rozładował i Daniel mógł w końcu przyspieszyć.

– Nie ma pani ambicji osiągnąć czegoś więcej?

Pytał ją o ambicje? Zawsze miała jasno sprecyzowane plany i to zarówno te dotyczące interesów, jak i jej życia prywatnego.

– Czy zawsze chciał pan być tylko szoferem? – odgryzła się natychmiast.

Nie ma co, sam się o to prosił.

– Spotykam w swojej pracy wielu interesujących ludzi. – Zerknął we wsteczne lusterko. Lecz wszystko, co zdołał dojrzeć, to jej pełne, pociągające usta. Niczego w tej chwili tak bardzo nie pragnął, jak je pocałować. Pocałować? Zdał sobie sprawę, że coś wymyka mu się spod kontroli. Poprawił lusterko, włożył ciemne okulary, zdecydowany od tej chwili skoncentrować się wyłącznie na prowadzeniu samochodu. Ale nie przyszło mu to łatwo. – Czasami nawet niektórzy z nich się przedstawiają – rzucił zachęcająco.

– Doprawdy? – Zastanawiała się przez moment, co by było, gdyby powiedziała teraz: „Nazywam się Amanda Garland. Miło mi pana poznać". Pewnie by go zamurowało… Z rozkoszą by się temu przyglądała. Ale zamiast tego powiedziała: – Jestem Mandy Fleming. – Tak, to nie było kłamstwo. Najbliżsi wciąż mówili do niej Mandy.

– Czy nie tak nazywa się twoja szefowa?

Pytanie zbiło ją z pantałyku. Czyżby Daniel znał prawdę? Czy wyszła na kompletną idiotkę?

– Czy nie tak ma na imię twoja szefowa? – poprawił się po chwili. – Mandy jest przecież zdrobnieniem od Amandy.

Odetchnęła z ulgą.

– Nikt nie zwraca się do niej inaczej niż panno Garland – powiedziała. Wszyscy, poza jej sekretarką. Pracowały razem od początku. Beth była pierwszą osobą, którą zatrudniła. Po tygodniu już nie umiała się bez niej obyć.

– No tak, nikt nie zwraca się do niej Mandy.

– Na pewno nikt w biurze – dodała i włączyła laptop. Musiała koniecznie zrobić notatki na dzisiejsze spotkanie.

Nie mogła się jednak zupełnie skoncentrować. Ze wszech miar usiłowała wyrzucić z myśli Daniela Redforda. Bezskutecznie! Zauważyła nagle, że Daniel nie jest ubrany w uniform. Być może firma wolała, żeby kierowcy nosili eleganckie szare garnitury, białe koszule i bordowe krawaty. Amanda natychmiast zaczęła się zastanawiać, jak mogłyby być ubrane opiekunki do dzieci Agencji Garland. Nie umknęło też jej uwagi, że włosy Daniela były świetnie ostrzyżone. Miły profil, pomyślała jednocześnie, zdegustowana swoim cielęcym zachwytem. Boże, ależ ten facet jest zniewalająco męski… A to zawsze robiło na niej piorunujące wrażenie. Obserwowała jego zaciśnięte na kierownicy dłonie. Były piękne i zadbane.

– Od dawna pracuje pan w Capitol Cars? – zapytała, starając się jednocześnie nieco okiełznać swą wybujałą wyobraźnię.

– Jakieś dwadzieścia lat.

Choć nie widziała teraz jego twarzy, mogłaby przysiąc, że się uśmiechał. Boże, co za facet! Na pewno żonaty. Tacy jak on zawsze są zajęci. Daj sobie lepiej spokój, skarciła się w myślach.

– Praca musi panu sprawiać przyjemność? – Na to wychodzi.

Patrzył teraz we wsteczne lusterko. Na nią czy na samochody z tyłu?

– Poza tym, napiwki są nie najgorsze. Na przykład kilka dni temu dostałem dwa bilety do teatru muzycznego. Premiera przedstawienia była zaledwie pięć tygodni temu.

– Całkiem nieźle! Słyszałam, że zdobycie biletów graniczyło z cudem… – Urwała nagle. Zdała sobie sprawę, że zabrzmiało to tak, jakby chciała się wprosić. A może rzeczywiście tak było? – I jak się panu podobało?

– Trudno powiedzieć.

– Nie lubi pan teatru? – Może jego żona woli chodzić do kina? Ale nie miał obrączki, przyjrzała się dokładnie. Samotny czterdziestolatek w obecnych czasach? O Boże! Niech tylko nie będzie gejem.

– Bilety są na przyszły tydzień, A pani?

– Co ja? Ach, czy lubię teatr? – Wreszcie zrozumiała, o co mu chodzi. – Uwielbiam!

Zadrżała z podniecenia. Wydawało jej się, że wie, jakie będzie następne pytanie. A jednak go nie zadał… No cóż, nie zamierzała sobie komplikować życia, wplątując się w jakąś bzdurną aferę. Dotarło do niej, że mówił coś na temat sztuki, którą ostatnio oglądał.

– Ja też ją widziałam! – przerwała. – To było coś niewiarygodnego! – Zamyśliła się. Kiedyś może był łobuziakiem z doków, ale teraz z pewnością zasługiwał na miano kulturalnego człowieka.

– Kilka lat temu poszedłem na koncert Pavarottiego w parku – powiedział po chwili. – Lało jak z cebra, ale było warto. Lubisz operę?

Amanda specjalnie nie wspominała o operze, żeby nie wyjść na snobkę.

– No jasne! Ja też tam stałam pod parasolką. A co z baletem?

Zmarszczył nos.

– Co to, to nie. W operze jest pasja. A balet…

– Może po prostu nie widziałeś baletu z prawdziwego zdarzenia – wpadła mu w słowo.

– Być może – rzucił niepewnie. – Ale na pewno lubię piłkę.

– Dzięki, wolę balet!

– Może powinnaś obejrzeć jakiś dobry mecz, zanim wydasz ostateczny wyrok.

– A co sądzi o tym twoja żona? – Cholera, wcale nie miała zamiaru o to pytać. Teraz Daniel na pewno zorientuje się, że jest nim zainteresowana.

– Moją żona? – Zahamował ostro. Samochód z lewej zajechał im drogę. – Czy lubi piłkę nożną?

Amanda wstrzymała oddech, a serce zamarło jej w piersi.

– Nigdy w życiu nie spotkałem kobiety, która interesowałaby się piłką nożną – odpowiedział wymijająco. A po chwili dodał: – Już dojeżdżamy. Wygląda na to, że nawet się nie spóźniliśmy.

– Wspaniale! – Psiakrew, wręcz idealnie. Tak miałaby zakończyć się ta misternie tkana konwersacja? Amanda była tak zdenerwowana, że drżały jej ręce. Poprawiła apaszkę na szyi i pozbierała swoje rzeczy.

Kiedy Daniel podjechał przed wejście jednego z najdroższych hoteli w Anglii, miała ochotę wyskoczyć z samochodu i czym prędzej się oddalić. Postanowiła jednak zachowywać się godnie, obojętnie i z wyszukaną grzecznością. Zaczekała, aż otworzy jej drzwi. Po chwili szarmancko wyciągnął do niej dłoń. Przedtem jednak zdążył schować swoje ciemne okulary do kieszeni marynarki.

– Mamy jeszcze dwie minutki. Mam nadzieję, że twoja szefowa nie pożre cię, jeśli spóźnisz się o kolejne dwie.

– Wolałabym nie. – Wysiadła, po czym spojrzała raz jeszcze na zegarek. – Dziękuję ci bardzo. – Uśmiechnęła się z przymusem.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Do zobaczenia. Spojrzała na niego ze zdziwieniem.

– Mam zaczekać do piątej i odwieźć cię do domu. Tak było w zleceniu.

– Rzeczywiście, zapomniałam. No cóż, tym razem chyba się nie spóźnię – powiedziała z uśmiechem i pospiesznie weszła do hotelu.

Daniel długo patrzył w ślad za Amandą. Poruszała się z niezwykłą gracją, jak kotka. Z chodu można bardzo dużo wywnioskować. Ot, na przykład to, że Mandy Fleming jest pewną siebie, dumną kobietą. A te sztywno wyprostowane plecy dowodziły, że poczuła się urażona, iż nie zaprosił jej do teatru. Z pewnością by odmówiła, ale to nie to samo. Uśmiechnął się pod nosem. Ach, te kobiety, kto za nimi trafi? Ranek wlókł mu się okropnie, a po południu było jeszcze gorzej. Nie do wytrzymania.

Amanda z najwyższym trudem koncentrowała się na prezentacji. Go tam jakieś dywidendy, odpisy podatkowe czy niskoprocentowe kredyty. Te głębokie, niebieskie oczy, szerokie ramiona, smukłe dłonie i ten uwodzicielski uśmiech… Tylko o tym mogła teraz myśleć. Może jednak Dan nie był żonaty?

ROZDZIAŁ DRUGI

Dzień zapowiadał się wręcz koszmarnie. Miasto było kompletnie zakorkowane. Aby dotrzeć do upragnionego celu, potrzeba było trzy lub nawet cztery razy więcej czasu niż zwykłe. Daniel odebrał niemal w ostatniej chwili pasażera na lotnisku. Mocno poirytowanego, odwiózł go potem do hotelu. Odwiózł? Ślimacze tempo na ulicach doprowadzało go chwilami do furii. Na szczęście są jeszcze na świecie takie kobiety jak Mandy Fleming. Opanowała jego myśli niemal bez reszty. Stojąc w korkach, studiował po stokroć jej piękną twarz, ponętne usta, pachnące włosy i długie, niezwykle zgrabne nogi. Była inna niż kobiety, które znał do tej pory. Miała klasę. -

Gdy rozmyślał teraz nad jej wypowiedziami, wiele rzeczy go dziwiło i zaskakiwało. A poza tym, jak była ubrana! Trzeba przyznać, że jak na sekretarkę, miała bardzo kosztowny gust. No i ten samochód z szoferem… Czyżby naprawdę była tego warta? Wciąż wspominał też jej niski, ciepły głos i promienny uśmiech. Przeczucie mówiło mu, że Mandy nie należy do kobiet, które mogłyby zainteresować się szoferem. Świetnie wykształcona, śliczna, a poza tym miała w sobie coś niepokojącego… jakąś niepokojącą intuicję. Być może wyczuła, że Dan nie jest tym, za kogo się podaje.

Uśmiechnął się, lecz już po chwili uśmiech zniknął z jego twarzy. Kiedyś, przed laty, wszystko wydawało się o wiele prostsze niż dzisiaj. Każdego dnia walczył, by utrzymać się w interesie. Miał tylko jeden samochód i wiedział z całą pewnością, że jeżeli kobieta uśmiecha się do niego, to interesuje się nim, a nie jego pieniędzmi. Gdy zaczęło mu się lepiej powodzić, przestał być czegokolwiek pewien.

Daniel wjechał na parking przed biurem.

– No, co tam w szpitalu, Bob? – zapytał, gdy tylko ujrzał swojego pracownika.

– To dziewczynka, szefie! Obie czują się dobrze. Powiedział to jednak w jakiś dziwny sposób. Tak jakby miał do zakomunikowania jeszcze coś, i to niezbyt przyjemnego.

– O co chodzi? – zapytał Dan. Bob zwrócił głowę w stronę drzwi.

– Jakieś pół godziny temu przyjechała Sadie. Czeka w biurze.

Dan zaklął pod nosem.

– Przecież przerwa semestralna jeszcze się nie zaczęła…

– Obawiam się, że nie.

– A już było trochę spokoju…

W biurze panowała absolutna cisza. Nikt nie odważył się wyjrzeć nawet na korytarz. Dan wszedł do swojego gabinetu i od razu ją zobaczył… siedziała w jego fotelu. Nogi, w ciężkich, czarnych buciorach, położyła na biurku. Zresztą, cała była ubrana na czarno. Mógłby przysiąc, że Sadie kupiła to wszystko w ciuchlandzie. Jej włosy, ostatnio kasztanowe, w chwili obecnej były kruczoczarne. Zapewne dla kontrastu, twarz miała trupio bladą, jakby pociągnęła ją kredą. Oczy zaś obrysowane były grubą, czarną kreską. Wyglądała jak upiór.

Danielowi udało się powstrzymać od jakiegokolwiek komentarza. Nie chciał dać się już na wstępie sprowokować. Miał jeszcze nadzieję, że to jednodniowa wizyta. Taki krótki wypad. Ucieczka od twardego drylu szkoły, która obiecywała za słone czesne zmienić każdą ze swoich uczennic w prawdziwą damę. Wystarczył jeden rzut oka, by stwierdzić, że w wypadku jego córki próba ta daleka była od powodzenia.

– O, Mercedes! – mruknął jak gdyby nigdy nic, nalewając sobie kawę.

Sadie nienawidziła, gdy zwracano się do niej w ten sposób. Wiedziała, że kiedy Vicky oznajmiła Danowi, iż spodziewa się dziecka, musiał zrezygnować z wcześniej zamówionego mercedesa. Stąd wzięło się jej imię… by przypadkiem nie zapomniał. Odepchnął od siebie te myśli. To nieodpowiedni czas na wspominanie starych dziejów.

– Kto by pomyślał, że już zaczęły się wakacje. – Mówiąc to, zrzucił jej nogi z biurka i otworzył terminarz ze spotkaniami. – Nie, nic tu nie ma. Czyżby Karen zapomniała mnie poinformować o twojej wizycie?

– Nie sądziłam, że muszę umawiać się na spotkanie z własnym ojcem? – Zerwała się z miejsca.

Boże, jak ona urosła! Chyba z dziesięć centymetrów. Czuł się winny, że nie widuje się z nią częściej, chociaż był to jej wybór. Poza krótkim urlopem, który wspólnie spędzali latem na wsi, wolała zdecydowanie towarzystwo swoich przyjaciół.

– Nie, nie musisz. Ale ostatnio, jeśli jeszcze pamiętasz, to ja błagałem cię o spotkanie.

– Nie martw się. To się teraz zmieni, staruszku. Zawiesili mnie w szkole – rzuciła zaczepnie. – I uprzedzam cię lojalnie, że nie mam zamiaru tam wracać.

Daniel nie zareagował.

– Nie licz na to, że skłonisz mnie do zmiany decyzji. Zdawał sobie z tego sprawę, niestety. Sadie skończyła już szesnaście lat i decyzję o swojej edukacji mogła podejmować samodzielnie.

– A co z egzaminami w listopadzie?

– Tobie żadne egzaminy nie były do niczego potrzebne.

– Nikogo też nie interesowało, co robię. A tak na marginesie, czy twoja dyrektorka, pani Warburton, wie, gdzie jesteś? – zapytał, zanim Sadie miała szansę odszczeknąć, że jej własna matka dba o nią tyle, co o zeszłoroczny śnieg.

– Nie. Odesłano mnie po prostu do mojego pokoju. Tam miałam zaczekać, aż ktoś znajdzie chwilę czasu, by odwieźć mnie do domu. Pewnie myślą, że nadal tam siedzę i czekam.

– Odrzuciła głowę do tyłu, głośno się przy tym śmiejąc.

– Chyba pękną ze złości, gdy zobaczą, że zwiałam.

Daniel podniósł słuchawkę.

– Karen, zadzwoń, proszę, do pani Warburton w Dower House i powiedz, że Sadie jest tutaj.

– Oczywiście.

– Ach, zapomniałbym. Kup kwiaty i kosz owoców dla żony Briana.

– Już się tym zajęłam. Poza tym Ned Gresham obiecał, że zastąpi Briana.

Być może Karen nie wyglądała jak jedna z dziewczyn Garland, ale z pewnością w niczym im nie ustępowała. Kiedy pomyślał o Agencji Garland, natychmiast mimowolnie stanęła mu przed oczami twarz Mandy.

– Chcesz, abym poprosiła Neda, żeby odebrał twoją pasażerkę z „The Beeches?" Skoro przyjechała Sadie…

Westchnął z żalem. Ned? Każdy inny, tylko nie on. Z tym jego wypieszczonym wyglądem, nienagannymi manierami i nieskazitelnym akcentem, działał na kobiety jak magnes.

– Nie, poproś Boba, żeby pojechał. I powiedz mu, że jeśli panna Fleming będzie wolała wracać do domu, zamiast jechać do biura, nic nie stoi na przeszkodzie.

– Aż taka ładna?

– To czysty interes. Pozyskaj względy pracowników, a zdobędziesz łaski ich szefów.

Karen uśmiechnęła się pod nosem, lecz powiedziała:

– Dobrze, szefie.

Dan spojrzał na córkę. Pamiętał, jakim cudownym była dzieckiem. Widział też, w jaką uroczą kobietę się przeobraża. Gdyby tylko zaakceptowała samą siebie i przestała walczyć z całym światem… Oddałby wiele, by nie czuła się tak samotna i odtrącona przez wszystkich, a szczególnie przez swoją matkę.

– Chodź!

– Nie wracam tam!

– Słyszałem, co powiedziałaś, Sadie. Nie zamierzam cię ciągnąć tam siłą. Ale też nie pozwolę, żebyś sama biegała po Londynie. Masz więc trzy wyjścia. Nie chcesz wrócić do szkoły, proszę bardzo. Musisz jednak sama zarabiać na swoje utrzymanie.

– Praca?! – wykrzyknęła Sadie z desperacją w głosie. Nie była przygotowana na taki obrót sprawy.

– Dobrze wiesz, że bez egzaminu nie masz nawet co marzyć o pójściu do college'u. Jeżeli mimo to chcesz rzucić szkołę, to chyba musisz zacząć zarabiać na swoje utrzymanie. Tak więc będziesz pracowała dla mnie. Chyba że wolisz spróbować swoich sił w agencji pośrednictwa pracy?

– A to trzecie wyjście?

– Możesz zadzwonić do swojej matki i zobaczyć, co ona na to powie. – Tak naprawdę była to ostatnia rzecz, której chciał. Nigdy w życiu nie zgodziłby się, aby jego córka zamieszkała z tą nawiedzoną wariatką. – Zastanów się i podejmij jakąś decyzję. Mam nadzieję, że twoje zawieszenie w szkole jest równie krótkotrwałe, jak twój nowy kolor włosów.

– Posłuchaj, tato! – Mówiła bardzo powoli i dobitnie, jakby próbowała powstrzymać się od wybuchu. – Ja nie wrócę do szkoły! Rozumiesz?

– Sama mi powiesz dlaczego, czy mam poczekać na list od pani Warburton?

– Oczywiście… – wymamrotała pod nosem. – Zapomniałam.

Wsadziła rękę do kieszeni czarnej, lotniczej kurtki i wyjęła z niej pogniecioną kopertę. Położyła ją przed Danielem, lecz on udawał, że jej nie widzi.

– Wolę, żebyś mi sama powiedziała. – Starał się, by jego głos nie brzmiał surowo, choć zalewała go wściekłość. – Co to było? Alkohol? Faceci? – zapytał.

Nie odpowiedziała.

– Chyba nie narkotyki? – Oblizał spierzchnięte ze zdenerwowania usta.

– Boże! Niezłe masz o mnie zdanie.

Wszystko jest przecież możliwe. Zbuntowana nastolatka, pieniądze, swoboda…

– Zawiesili mnie na tydzień. To wszystko! Za przefarbowanie włosów, jeśli już koniecznie musisz wiedzieć.

Odetchnął z ulgą.

– Za przefarbowanie włosów? – Pani Warburton zwykłe nie była taka surowa. – Juz sam fakt, że niełatwo będzie ci zmyć ten kolor, stanowi karę samą w sobie. To naprawdę już wszystko? – Przeczuwał, że nie powiedziała mu całej prawdy.

Sadie wzruszyła ramionami.

– No więc, kiedy ten babsztyl wydzierał się na mnie, że rujnuję dobrą opinię szkoły – mówiąc to, naśladowała arystokratyczny akcent pani Warburton – zasugerowałam, że już czas, żeby i ona zrobiła coś z włosami, bo bardzo posiwiała.

Odstawił filiżankę.

– Hm, to nieco zmienia postać rzeczy.

– Stara hipokrytka!

Daniel musiał zasłonić usta, by nie wybuchnąć śmiechem. Udawał, że się zakrztusił.

– Może to nie było miłe z mojej strony, ale zrobiła taką aferę, jakbym co najmniej zaczęła nosie kolczyk w nosie.

– Jak rozumiem, to też jest zabronione?

– Tam jest wszystko zabronione! Ale skoro tam nie wracam, nic mnie to nie obchodzi.

– Twoja matka nosiła kiedyś kolczyk w nosie. Z diamentem.

Sadie nic nie odpowiedziała. Wiedział, że nie zrobi niczego, co upodobniłoby ją w jakikolwiek sposób do matki. To było z jego strony niezwykle sprytne zagranie.

– Kiedy mam zacząć tę fantastyczną pracę?

– Najlepiej od razu. Chodź, znajdziemy ci kombinezon, a potem zobaczymy co dalej.

– Już nie mogę się doczekać. – W jej głosie brzmiał sarkazm, który zapowiadał, że rozpoczynający się tydzień będzie bardzo długi i męczący.

Z drugiej strony jednak Daniel dobrze wiedział, co to znaczy młodzieńczy bunt Zdawał sobie też sprawę, że w tej chwili w żaden sposób nie przekona córki, by wróciła do szkoły lub przynajmniej przeprosiła panią Warburton. Może po jakimś czasie Sadie sama zrozumie, co jest dla niej lepszym rozwiązaniem. Co zrobiłaby w tej sytuacji jej matka? No cóż, na nią nie mógł liczyć. Vicky była wraz ze swoim najnowszym kochankiem i nowo narodzonym dzieckiem na Bahamach. Chyba już całkowicie zapomniała, że ma dorastającą córkę. Zresztą, prawdę powiedziawszy, Sadie stanowiłaby dla niej w chwili obecnej zbyt silną konkurencję.

– Więc co mam robić?

Pytanie Sadie wyrwało go z rozmyślań.

– Jak się domyślasz, szukamy przede wszystkim kierowców. Skoro jednak nie potrafisz prowadzić…

– Potrafię! – zaprzeczyła gorączkowo. – I to dobrze. Sam mnie przecież uczyłeś!

Faktycznie, uczył ją, gdy była jeszcze małą dziewczynką. Dziś prowadziła tak samo dobrze; jak prawdziwi profesjonaliści.

– Nie masz jednak prawa jazdy ani nie skończyłaś jeszcze siedemnastu lat. Koniec dyskusji – uciął krótko. – Rozejrzyj się trochę w firmie, popróbuj tu i tam… no i przede wszystkim staraj się być pożyteczna.

– Mam zostać popychadłem? Takim: przynieś, wynieś, pozamiataj? – mruknęła pod nosem. – Super!

– Musisz się wszystkiego nauczyć. Skoro nie masz zamiaru wracać do szkoły, nie widzę innego wyjścia. Bob ci wszystko pokaże. Idź najpierw do myjni.

– Chcesz przez to powiedzieć, że mam myć samochody? – wykrzyknęła z niedowierzaniem. – Przecież ty nie zaczynałeś od mycia samochodów!

– Sadie, zaczynałem z jednym samochodem i wierz mi, jakoś nigdy nie chciał sam się umyć.

– Bardzo śmieszne!

– Jeśli ci się nie podoba, możesz zawsze wybrać się do urzędu pracy. Może zaproponują ci coś atrakcyjniejszego.

– Jesteś moim ojcem! Chyba nie oczekujesz, że będę harować jak wół? – Przerwała, wiedząc, że nie ma co liczyć na jakiekolwiek przywileje. – No dobra, masz rację – mruknęła w końcu.

– Ach, jeszcze jedno, Sadie. W godzinach pracy będziesz traktowana na równi z innymi pracownikami. Żadnych ulg. A przede wszystkim żadnych spóźnień. Rozumiemy się?

– OK, nie ma sprawy. Po prostu budź mnie wcześniej.

– Będziesz sobie musiała sama poradzić, moja droga. Nie budzę moich pracowników ani też nie odwożę ich do pracy. Jedynym miejscem, do którego mógłbym cię ewentualnie odwieźć w przyszły poniedziałek, jest Dower House.

– Ach, nie rób sobie kłopotu. Istnieją przecież autobusy

– rzuciła z przekąsem.

– W rzeczy samej.

Daniel długo spoglądał przez okno. Postanowił nie pobłażać córce. Wszystkiego dorobił się własnymi rękami, pracując po dwadzieścia cztery godziny na dobę. Dzień po dniu. Chciał zapewnić żonie i Sadie wygodne życie. Nie zauważył nawet, kiedy Vicky znalazła sobie kochanka. A zresztą, może w jego przypadku praca ponad siły była swoistą ucieczką od nieudanego małżeństwa?

– Proszę, byś we wszystkim słuchała Boba – dodał po chwili. – To porządny człowiek. Możesz wypijać dowolną ilość herbaty i kawy, a poza tym, masz prawo do czystego kombinezonu i ciepłego posiłku w restauracji obok. Codziennie. Na razie jednak nie będziesz mogła przystąpić do funduszu emerytalnego. Trzeba mieć ukończone osiemnaście lat. A zatem…

– Żartowniś z ciebie, tato.

– W pracy musisz zwracać się do mnie „szefie".

– Kpisz sobie ze mnie? – oburzyła się. Lecz po chwili namysłu dodała: – W porządku, szefie! Ile dostanę za tę brudną robotę?

– Normalną stawkę. Po odliczeniu podatków i potrąceń na fundusz zdrowotny wyjdzie mniej więcej tyle, ile wynosiło twoje kieszonkowe.

– Ale kieszonkowe wciąż jeszcze będę dostawać, prawda? Nie będziesz taki podły?!

– A jak myślisz?

Amanda nie mogła dotrwać do piątej. Kongres, na który tak niecierpliwie czekała, okazał się być piekielnie nudny. A może po prostu jej umysł zajęty był czymś innym. Wciąż miała przed oczami ten niebezpieczny uśmiech. I choć uważała to za absurdalne, czuła, jak wypełnia ją od środka jakieś nieznane dotąd ciepło. Zdrowy rozsądek podpowiadał jej, że powinna zadzwonić do Capitol Cars i odwołać zamówioną na piątą limuzynę. Jej matka mieszkała przecież tylko kilka kilometrów stąd. Mogła więc wziąć taksówkę, pojechać do niej i tam przenocować. A nawet zostać na cały weekend. Może i mogła, ale oznaczałoby to zmianę wcześniejszych planów, tego natomiast Amanda nienawidziła z całego serca.

Wyszła z hotelu i rozejrzała się dokoła w poszukiwaniu Daniela. Nigdzie go jednak nie było. Być może pomyślał, że jego pasażerka znowu się spóźni. Po chwili dostrzegła dużego, czarnego mercedesa należącego do firmy Capitol Cars. Siedział w nim jednak inny kierowca. No cóż, przybrała nieco sztuczny uśmiech i ruszyła w stronę samochodu. Była rozczarowana. Najwyraźniej poddała się urokowi Daniela, choć to przecież nonsens. Widziała go zaledwie jeden raz. Zajrzała do środka.

– Słucham panią?

– Pan przyjechał po mnie? Spodziewałam się innego kierowcy. Moje nazwisko…

– A kogo pani się spodziewała?

To był głos Daniela. Nie mogła się mylić. Odwróciła się.

– Przepraszam, przyjechałem innym samochodem. Pewnie dlatego mnie nie zauważyłaś.

Jak mogła go przeoczyć? Idiotycznie muszę teraz wyglądać z tym gapowatym wyrazem twarzy, pomyślała w popłochu.

Daniel jednak zdawał się nie zważać na takie szczegóły. Uśmiechnął się i ujął ją pod ramię.

– Zaparkowałem trochę bliżej.

Ujrzała przed sobą wspaniałego, ciemnoczerwonego jaguara. To był samochód!

– Wybacz, to właściwie już obiekt muzealny.

– Ależ skąd! Jestem zachwycona!

– Jest tylko jeden mały problem. – Dan uśmiechnął się szeroko. – Staruszek nie ma z tyłu pasów, więc będziesz musiała usiąść z przodu. Mam nadzieję, że to żaden problem.

– Problem? Toż to przyjemność. Mój ojciec miał identyczny wóz – odezwała się, gdy Daniel usiadł obok niej.

– Swego czasu był to największy luksus, jaki można było sobie wyobrazić.

– I jest w dalszym ciągu. Wierz mi, to prawdziwa nagroda po tak nudnym dniu.

– Chciałbym mieć za Sobą nudny dzień.

– Czy coś się stało?

– Moja córka postanowiła rzucić szkołę. Jego córka, pomyślała z przerażeniem.

– Przykro mi. – Jej głos wyraźnie posmutniał.

A to niespodzianka. Więc miał córkę… Kiedy pytała go o żonę, raptownie zamilkł. Powinna się była domyślić, że ma dzieci. Lecz jakoś dziwnie jej to wszystko nie przeszkadzało i nadal ją fascynował.

– Miała jakiś szczególny powód? – zapytała. – Musiała coś powiedzieć.

– To rodzaj młodzieńczego buntu. Wiesz, jak to jest. Zresztą, nie ma się czemu dziwić. Jej matka zostawiła nas, gdy Sadie miała osiem lat. Potem rozwód… To wszystko nie wpłynęło na nią najlepiej. Mam czasem wrażenie, że dopiero teraz to do niej dotarło – wyznał nadspodziewanie szczerze. – A poza tym, jestem bardzo zajęty. Widujemy się o wiele za rzadko.

Zdał sobie sprawę, że dzieli się tak bolesnymi dla niego sprawami z kimś zupełnie obcym. Ale mógł chyba zaufać Amandzie. Patrzyła na niego ciepłymi, pełnymi zrozumienia oczami…

– Ale co tak naprawdę się stało?

– Nic strasznego. Została zawieszona na tydzień za przefarbowanie włosów.

– To wszystko?

– Niezupełnie.

Słuchając zakończenia tej historii, Amanda musiała powstrzymywać się, by nie wybuchnąć głośnym śmiechem. Kiedy nieco ochłonęła, zrobiła coś, co ją samą wprawiło w niesłychane zdumienie.

– Ja mam za sobą okropnie nudny dzień, twój też trudno uznać za udany. Może wpadniemy gdzieś na kawę… – Nagle umilkła, speszona zaskoczeniem malującym się na jego twarzy.

– Właśnie chciałem ci zaproponować to samo. Czytasz w moich myślach. Ubiegłaś mnie – zakończył z uśmiechem.

Zatrzymał samochód przy małej włoskiej knajpce, w której podawano wyśmienitą kawę. Dan przywitał się z właścicielem, po czym usiedli przy małym, uroczym stoliku w rogu sali. Po chwili zjawił się kelner.

– Poproszę cappuccino z dużą ilością czekolady na wierzchu – powiedziała Amanda.

– A dla mnie podwójna kawa z ekspresu – dodał Daniel. – Tak się zastanawiałem… – podjął po chwili – co będzie z tymi biletami – dokończył wreszcie.

W tym momencie odezwała się komórka Amandy. Postanowiła ją zignorować.

– Biletami? – zapytała z uśmiechem. Telefon w dalszym ciągu dzwonił przeraźliwie.

– Może lepiej odbierz…

Amanda najchętniej zamordowałaby osobę, która śmiała przerywać tę obiecująco rozwijającą się rozmowę,

– Słucham? – odezwała się niechętnie.

– Amanda? Gdzie jesteś? Musisz wrócić do biura. – Beth była szalenie podekscytowana.

Amanda wiedziała, że Dan cały czas ją bacznie obserwuje. Starała się zachować spokój.

– Co się stało?

– Rozmawiałam z Guyem Dymoke'em – piszczała Beth w słuchawkę.

– Z Dymoke'em? Masz na myśli tego aktora?

– A niby kogo? Kręci film w Londynie i chce wynająć jedną z naszych sekretarek.

– Tak?

– Amando, czy ty w ogóle rozumiesz, co ja do ciebie mówię? Czy z tobą wszystko w porządku?

– Poradzisz sobie?

– Nie, on chciał rozmawiać z tobą. Osobiście! Natychmiast! Czeka na ciebie w hotelu…

– Poczekaj chwilę! – przerwała jej Amanda. Musiała zapytać Daniela, jak długo zajmie im dojazd do hotelu.

Podczas jazdy prawie ze sobą nie rozmawiali. Daniel dziwnie posmutniał. Guy Dymoke! Marzenie wszystkich kobiet. Która by mu się oparta? A już miał nadzieję, że coś z tego będzie. No cóż, żegnaj panno Fleming. Uśmiechnął się smętnie do swoich myśli.

ROZDZIAŁ TRZECI

– No i co tam, Beth? Zapisałaś mnie na wizytę w klinice? – spytała Amanda, gdy wreszcie dotarła do biura.

– Pary nie puszczę z ust, dopóki nie powiesz mi, jak przebiegło spotkanie z Guyem Dymoke'em.

Dopiero gdy wyciągnęła z Amandy wszystkie interesujące ją szczegóły, powróciła do sprawy, która pochłaniała jej koleżankę najbardziej.

– Dopiero listopad? – Amanda nie umiała ukryć rozczarowania.

Tak bardzo chciała mieć dziecko! Jeszcze kilka dni temu przekonana była, że podjęła ze wszech miar słuszną decyzję. Dlaczego teraz oceniała swe działanie jako zimne, wykalkulowane i samolubne? Swoją drogą, ciekawe jak wygląda ta procedura… Pewnie trzeba wypełnić kwestionariusz, by określić pożądane cechy dawcy: wzrost, kolor oczu, poziom IQ… Boże! Amandę przeszył nieprzyjemny dreszcz.

– Właściwie to może nawet i lepiej. Nie muszę się przecież tak bardzo spieszyć.

– O, co to? Czyżby lektura poradników ostudziła twój zapał?

– Oczywiście, że nie.

Lecz tak naprawdę dręczyły ją liczne wątpliwości. Zastanawiała się, jak poradzi sobie z ewentualnymi problemami.

Będzie przypatrywała się, jak jej dziecko rośnie, ale nigdy nie będzie mogła powiedzieć: „Och, jak bardzo przypominasz mi ojca!" albo „Skóra zdjęta z ojca".

– Jesteś pewna, Beth, że nie było dla mnie żadnych wiadomości?

– A co, czekasz na jakąś?

– Właściwie nie… – szepnęła, napotkawszy badawcze spojrzenie sekretarki.

– A więc?

– No, już dobrze. Może i czekam – dodała niezbyt chętnie.

Daniel otworzył szufladę biurka i wyjął z niej kolczyk. Uśmiechnął się do siebie, gdyż natychmiast przed oczami stanęła mu właścicielka zguby. Jednak zamiast podnieść słuchawkę i wykręcić numer Agencji Garland, wyjął kopertę, włożył do środka kolczyk i napisał na niej dużymi literami „Mandy Fleming". Podrzucę to dzisiaj do jej biura. Tak będzie najlepiej.

– Dobra, opowiedz mi o nim. – O kim?

– O facecie, który nie dzwoni.

– Nie znasz go.

Beth uśmiechnęła się szeroko. Amanda poczuła, jak się czerwieni.

– Poznałam go w piątek.

– No i? Chodząca doskonałość? No, powiedz wreszcie!

– To zależy, co rozumiesz pod tym pojęciem. Szeroki uśmiech znowu zagościł na twarzy Beth.

– Teraz już wiem, dlaczego w ogóle nie przejęłaś się tak odległym terminem wizyty w klinice. Znalazłaś swój osobisty bank spermy? Jak on się nazywa?

No cóż, nie była to w końcu państwowa tajemnica.

– Daniel Redford.

– Ładnie! – Beth wstała i podeszła do ekspresu z kawą. – Napijesz się?

– Dziękuję. Jestem przecież na specjalnej diecie dla przyszłych matek – odparła z uroczym uśmiechem.

– O rety! Od kiedy?

– Od chwili kiedy spotkałam Daniela.

– Cóż za determinacja. Widzę, że kiedy naprawdę czegoś chcesz, nic nie jest w stanie cię powstrzymać. Czyżby miłość od pierwszego wejrzenia? A co na to twój wybranek?

– Nie wiem, może z tego wszystkiego w ogóle nic nie będzie? – wymamrotała Amanda jakoś smętnie.

Miała nadzieję, że Daniel zadzwoni albo zostawi wiadomość na sekretarce. Sprawdzała chyba tysiąc razy… i nic. Szkoda, że telefon Beth przerwał tak miło rozwijającą się rozmowę z Danielem… Gdyby wiedziała, że tak to się skończy, pozwoliłaby dzwonić komórce do upojenia.

– Jest żonaty?

– Nie, rozwiedziony. Ma kilkunastoletnią córkę.

– To ciekawe, że faceci, którzy ci się podobają, są najczęściej rozwodnikami. A dlaczego ty właściwie do niego nie zadzwonisz, co? Zaproś go na kolację i wytłumacz, że masz dla niego korzystną propozycję nie do odrzucenia.

– Mogłabyś być bardziej delikatna, Beth.

– Kim on właściwie jest?

Wahała się. Nie była pewna, czy powinna odpowiadać na to pytanie. A, co tam, pomyślała.

– Kierowcą, który zawiózł mnie do „The Beeches".

– O rany! – Beth nie mogła wyjść z osłupienia. – I co, flirtował z tobą? Z Amandą Garland?

– Tak, ale… – Dlaczego on właściwie jeszcze nie zadzwonił? Czuła się niepewnie. Czyżby tylko wmawiała sobie, że Daniel jest nią zainteresowany?

– Czy on ma pojęcie, kim jesteś?

– Żadnego! – powiedziała Amanda nie bez satysfakcji. – Mówiąc szczerze, ma nie najlepsze zdanie o Amandzie Garland. Uważa, że to jakaś wstrętna jędza.

– Jak zareagował, gdy poznał prawdę?

– Nie dowiedział się, w tym rzecz. Przedstawiłam się jako Mandy Fleming.

Beth wybałuszyła oczy.

– Jesteś mistrzynią świata! – Tylko na tyle mogła się w danej chwili zdobyć.

– Beth, powiedz lepiej, czego dowiedziałaś się w sprawie rozszerzenia naszej działalności.

Tak po prostu wrzucić kopertę z kolczykiem do skrzynki na listy? To chyba głupi pomysł. A jeśli poczta zgubi przesyłkę? Daniel chwycił za słuchawkę, lecz odłożył ją natychmiast. Niech Mandy zadzwoni pierwsza. Rozdarł kopertę, lecz zamiast włożyć kolczyk do szuflady, wsunął go do kieszeni marynarki.

Beth miała za sobą bardzo pracowity dzień. Przekazała Amandzie wszystkie informacje na temat przepisów dotyczących zatrudnienia i koniecznego wykształcenia opiekunek do dzieci, jakie tylko udało jej się zdobyć. Zaraz potem natychmiast powróciła do tematu, który interesował ją o wiele, wiele bardziej.

– Czy ten facet nadal myśli, że jesteś zwykłą sekretarką? Kłopoty, to naprawdę twoja specjalność. – Beth nie kryła niezadowolenia.

Po cóż było zaprzeczać? I tak nie miało to w tej chwili żadnego znaczenia. Zadzwoń, na litość boską, zadzwoń… Niespodziewanie rozległ się dzwonek telefonu. To był brat Amandy, który chciał zaprosić ją na niedzielny obiad.

– Powiedz mi o nim coś więcej – poprosiła Beth.

– No dobrze. Ma około czterdziestki, jak sądzę. Ciepłe oczy, promienny uśmiech… Coś w rodzaju nieoszlifowanego diamentu. I te usta… – Nie mogła przestać o nich myśleć. – Ma też bardzo ładne dłonie. – Wyobrażała sobie, jak dotykają jej ciała…

– O rety! Wygląda na to, że się…

– Nie powinnam się angażować. Masz rację, sama proszę się o kłopoty.

– Amando! Jeżeli zdecydowałaś się zrobić coś tak szalonego, dlaczego nie miałabyś przy okazji zaznać nieco przyjemności?

– O nie, to nie byłoby w porządku w stosunku do Daniela. To tak, jakbym go wykorzystywała.

– Nie martw się, on też będzie coś z tego miał.

– Nie o to chodzi… Bardzo pragnę mieć dziecko. Czy wiesz, jak spadł poziom przyrostu naturalnego w Anglii? Prawdziwe samobójstwo demograficzne.

– Tak mi przykro – odgryzła się sarkastycznie Beth. – Czyżbyś chciała pomóc państwu? A może to przez twoją bratową? Czy zdajesz sobie sprawę, że jesteś kompletnie szalona? Masz najlepszą agencję sekretarek w Londynie. Jesteś osobą zamożną i wpływową. Otrzymujesz zaproszenia na wszystkie znaczące premiery, a swój wolny czas spędzasz ze śmietanką towarzyską tego kraju…

– Wszystko dlatego, że nie mam po co wracać do domu.

– Chcesz z tego zrezygnować?

– A co będzie za dziesięć lat? Beth nic nie odpowiedziała.

– Nie zaprzeczam, że ciąża Jill obudziła do życia mój zegar biologiczny. Ale może tak właśnie miało być?

– Więc zrób to tak, jak wszyscy normalni ludzie: najpierw wyjdź za mąż, a potem pomyśl o powiększeniu rodziny.

Amanda wzruszyła ramionami.

– To nie takie proste, gdy skończysz trzydziestkę… Może jestem zbyt wybredna. Dla ciebie to żaden problem. Zakochujesz się i już. Ja nie potrafię. Do tej pory byłam zbyt zajęta, a teraz jest już za późno.

– Nigdy nie jest za późno, żeby się zakochać w odpowiednim facecie.

– To dobre dla niepoprawnych romantyków.

– A twój brat?

– No tak… – zawiesiła głos. – Ale czy wiesz, ile małżeństw kończy się rozwodem? Nie chcę przeżywać rozczarowań.

– A czy ty wiesz, co tracisz, świadomie rezygnując z miłości? Zdajesz sobie z tego sprawę? Amanda nie chciała o tym myśleć.

– Kobieta potrzebuje czegoś więcej niż banku spermy.

– Chyba muszę przyznać ci rację. Wygrałaś.

– Wiec co, zadzwonisz do niego?

– I mam się z nim umówić?

– Nie słuchasz, co mówię. Poznaj go najpierw, a potem ewentualnie…

– A jeśli odmówi?

– Zanim cokolwiek powie, ty i tak będziesz znała odpowiedź. Nie wie przecież, kim jesteś naprawdę. Może tak jest nawet lepiej.

– Sugerujesz, że nie powinnam mu mówić?

Zrobiła przy tym tak niezwykle zabawną, zaskoczoną minę, że Beth wybuchła niepohamowanym śmiechem.

– Natychmiast przestań, Beth. Uspokój się. To wcale nie jest śmieszne.

– Przepraszam. – Beth starała się zachować powagę. Nagle Amanda zmieniła temat.

– Myślę o zamontowaniu tu lodówki. Muszę przecież trzymać gdzieś świeże mleko i soki.

– Wizyta w klinice wypada dopiero za kilka miesięcy! Ale, oczywiście, w tym czasie wiele może się zdarzyć…

– Na przykład… wreszcie zadzwoni Daniel – przerwała jej Amanda.

– Widzę, że muszę się mieć na baczności – powiedziała Beth. – Jeszcze chwila, a wylejesz mnie z pracy za te moje uwagi.

– Na pewno nie teraz, kiedy mamy rozpocząć nową działalność. Będę potrzebowała wspólniczki. Ktoś musi mi pomóc. Pomyślałam, że spodoba ci się ta nowa rola.

– Chcesz, żebym została twoją wspólniczką, Amando?! – Beth nie ukrywała zdziwienia. Uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Mam nadzieję, że wiesz, co robisz. Będę trzymała kciuki za ciebie i za Daniela. Naturalne sposoby poczynania dzieci są o wiele przyjemniejsze niż te laboratoryjne.

Amanda skrzywiła się na samą myśl.

– Może spróbuję się czegoś o nim dowiedzieć – rzuciła na zakończenie Beth.

I to mówiła ta niepoprawna romantyczka? Amanda popatrzyła na nią zaskoczona.

– Dowiedzieć się czegoś o Danielu? Ale dlaczego?

– Wybacz mój cynizm, ale coś mi się wydaje… no, może nie ty jedna zauważyłaś jego zniewalający uśmiech. A jeśli to znany uwodziciel?

– Co za bzdura. Bądź poważna, Beth.

– Staram się. Ale tu przecież chodzi o potencjalnego ojca twego dziecka.

Amanda nie chciała usłyszeć ó Danielu nic złego. Powiedziała jednak:

– W porządku, pomyślę nad tym.

– Wiesz, że nie możesz go w żadnym wypadku zaprosić do siebie?

– Niby dlaczego?

– Tylko idiota uwierzyłby, że sekretarkę stać na utrzymanie mieszkania w modnej, drogiej dzielnicy. Nawet tak dobrze opłacaną jak Mandy Fleming.

– Fakt. O tym nie pomyślałam. Ale i tak kiedyś będzie musiał poznać prawdę.

– Po co?

– Bo chcę być w stosunku do niego fair.

– Gdzie Sadie? – spytał Daniel, rozglądając się dokoła. Bob wysunął się spod doskonale utrzymanego, pięknego starego samochodu, którym wozili do ślubu młode pary.

– Poszła z chłopakami na obiad.

– Z jakimi chłopakami? – zapytał zaniepokojony.

– Z Davidem i Michaelem.

– Był z nimi Ned Gresham?

– Spokojnie, szefie. Wiedzą, na co mogą sobie pozwolić. Mała świetnie sobie radzi.

– Zależy, z której strony na to spojrzeć. – Zamyślił się, a po chwili dodał: – Nie masz z nią żadnych problemów?

– Próbuje mnie trochę zaszokować, klnąc jak szewc. Postanowiłem to ignorować. Niezbyt lubi myć samochody, ale zadziwiająco dużo wie o mechanice. Myślisz, że wróci do szkoły?

– Taki jest plan.

– Nie martw się na zapas. Zobaczysz, wszystko się ułoży.

– Bob starał się go pocieszyć. – Sadie marudziła, że nie chcesz jej wozić do pracy.

– Dziwisz się? Zawieźć to ja ją mogę, ale z powrotem do szkoły.

– Tak sobie pomyślałem, że skoro mam ten niewielki motocykl… Nic specjalnego, ale trochę go można podrasować. Przecież Sadie ma prawo jazdy na motocykl, nic nie stoi na przeszkodzie…

Dan nie wierzył własnym uszom.

– Sadie ma prawo jazdy?

– Powiedziała, że świetnie ją wyszkoliłeś.

– Owszem, zgadza się. Ale co z tego, jest za młoda!

– Teraz można zdawać po ukończeniu szesnastego roku życia. Zrobiła je latem, gdy spędzała wakacje u koleżanki.

– A to spryciara! – Daniel uśmiechnął się pod nosem.

– Powiedziałeś jej o motocyklu?

– Coś tam wspomniałem, że mogłaby… mi przy nim pomóc. Poza tym Maggie się o nią dopytywała.

Znali się od wieków. Bob i Mag okazali mu wielką życzliwość, kiedy Vicky odeszła i Daniel został sam z małym dzieckiem. Gdyby nie oni… Westchnął ciężko na wspomnienie tamtych trudnych chwil.

– No dobra, zobaczymy się później. Cześć, Bob.

Daniel wyjął bilety z szuflady biurka. Jeszcze raz przyjrzał się kolczykowi, który znalazł w jaguarze. Zdrowy rozsądek podpowiadał mu, że w obecnej sytuacji nie powinien angażować się w związek z Mandy Fleming. Dość miał kłopotów ze swoją zbuntowaną córeczką… A poza tym, dlaczego taka kobieta jak Mandy miałaby zainteresować się szoferem? To czysty absurd. Zacisnął kolczyk w dłoni, podniósł słuchawkę i wystukał numer. Do diabła ze zdrowym rozsądkiem, pomyślał.

– Agencja Garland. Mówi Beth Nolan.

– Beth, czy mógłbym zostawić wiadomość dla Mandy Fleming?

Po drugiej stronie słuchawki zapanowała zadziwiająca cisza.

– Mandy Fleming?

– To jedna z waszych sekretarek.

– Mogę się dowiedzieć, z kim rozmawiam?

– Bardzo przepraszam. Nie przedstawiłem się. Nazywam się Daniel Redford.

– Przykro mi, ale nie wolno mi przekazywać dziewczynom prywatnych informacji.

Nie zdziwiło go to.

– To właściwie nic osobistego. Dzwonię z Capitol Cars. Myślę, że panna Fleming w zeszłym tygodniu zostawiła kolczyk w jednym z naszych samochodów.

– Doprawdy?

– To chyba dosyć cenny drobiazg. Czy mogłaby zadzwonić do naszego biura?

– Dlaczego nie podrzuci go pan do nas, do agencji? Mogę zaręczyć, że dopilnuję, aby do niej trafił.

No cóż, czasami trzeba trochę poblefować.

– Obawiam się, że to niemożliwe. Znalezione przedmioty mamy obowiązek zwracać właścicielom do rąk własnych. – Jeden: jeden, droga Beth, pomyślał z satysfakcją.

– W takim razie, sprawa nie będzie taka prosta.

Amanda siedziała przy biurku i obgryzała ołówek. Oczywiście nie zgubiła tego kolczyka przypadkiem. Może Daniel go nie zauważył? Może wciągnął do odkurzacza? Najlepiej będzie, jeśli wyjaśni to od razu. Podniosła słuchawkę.

– Capitol Cars. Mówi Karen. W czym mogę pomóc? Amanda zauważyła, że drżą jej dłonie. Odchrząknęła nerwowo i powiedziała:

– Zgubiłam kolczyk. Możliwe, że w jednym z waszych samochodów.

– Nie ma problemu. Sama wszystko gubię. Kiedy to się stało? – zapytała sekretarka, zanim Amanda zdążyła cokolwiek wyjaśnić.

Łatwo mi poszło, pomyślała Zdenerwowanie powoli mijało.

– Wiózł mnie Daniel Redford – dodała bez wahania.

– Dan? Ach, to musiał być piątek.

– Tak, rzeczywiście. To mógł być piątek. Czy mogłaby pani sprawdzić? Zostawię swój numer telefonu.

– Proszę poczekać. Zaraz zapytam Dana, czy znalazł pani kolczyk.

Jak to? To on jest w biurze? Ponownie poczuła przypływ zdenerwowania.

– Mandy? Halo!

– Daniel – odezwała się po dłuższej chwili. – Nie sądziłam, że zastanę cię w biurze. Nie siedzisz za kółkiem?

– Nie dzisiaj!

Znów ten jego zabójczy śmiech.

– Dzwonię, bo prawdopodobnie zgubiłam kolczyk w twoim wozie.

– Rzeczywiście. Dzwoniłem do agencji kilka minut temu i zostawiłem dla ciebie wiadomość.

Jego głos był taki opanowany. Dlaczego więc ona zupełnie nie potrafiła zapanować nad swoimi emocjami?

– Jak chcesz go odebrać? Podrzucić do biura?

O nie, nie można dopuścić, by natknął się na Beth. Ile by z tego było gadania.

– Nie, mam lepszy pomysł. Zostaw go w recepcji w twoim garażu.

Wydał z siebie pomruk niezadowolenia. Wcale nie chciał, by jego chłopcy pożerali ją wzrokiem, kiedy tam się pojawi. Wziął do ręki bilety. Chyba oboje już od dawna wiedzieli, jak potoczy się dalej ta rozmowa. Nie ma co, bez wątpienia byli wytrawnymi graczami.

– A może poszlibyśmy razem do teatru. Pamiętasz, mówiłem ci o biletach? Mógłbym ci oddać przy okazji kolczyk. Do rąk własnych!

– To bardzo miłe z twojej strony. Ale pewnie wolałbyś pójść na to przedstawienie z córką?

– Z Sadie?

Usłyszała nutę niepewności w jego głosie.

– Ona ma na razie co innego na głowie. A poza tym, wolę iść w twoim towarzystwie.

Nareszcie to powiedział.

– Naprawdę? Boże, to cudownie! – Oblała się płomiennym rumieńcem. Dziękowała niebiosom, że Daniel jej teraz nie widzi.

– Jest tylko jeden mały problem. To przedstawienie jest już jutro.

– I to ma być problem?

– Batem się, że będziesz zajęta…

Dla każdego innego byłaby zajęta, ale nie dla niego!

– Nie mogłabym przepuścić takiej okazji! Przecież to teraz najmodniejsze przedstawienie!

– Spektakl zaczyna się o siódmej trzydzieści. Czy mogę po ciebie przyjechać?

Od razu przypomniała sobie słowa Beth odnośnie zbyt dobrej dzielnicy, drogiego mieszkania…

– Nie wiem jeszcze, gdzie będę. Zostaw mój bilet w kasie. Spotkajmy się w teatralnym barku.

– Dobry pomysł. – Wyczuł, że chciała trzymać go trochę na dystans. – Zatem o siódmej w barze.

Kiedy odłożyła słuchawkę, musiała się powstrzymywać, żeby nie zacząć krzyczeć ze szczęścia. Odezwał się pierwszy i zostawił wiadomość w biurze. Była bardzo, ale to bardzo szczęśliwa.

Zadzwonił telefon.

– A zatem, Mandy Fleming, zostawiłaś kolczyk w jego samochodzie? Brawo! Muszę przyznać, że to całkiem niezłe zagranie. – Beth była najwyraźniej zaskoczona.

ROZDZIAŁ CZWARTY

– Boże, jaki ten facet ma głos! – Beth uparła się, żeby wrócić wraz z Amandą do domu i pomóc jej wybrać ciuchy na tę pierwszą, jakże ważną randkę. – Cóż za niesamowity seksapil! Mogę sobie wyobrazić, co dzieje się, kiedy staje ze swoją ofiarą oko w oko… Teraz już cię rozumiem, Amando!

– Bzdura! – odpowiedziała Amanda, nie przerywając grzebania w przepastnej szafie. – Zwyczajny, męski głos. No, może nieco głębszy… taki jakby trochę szorstki – rozmarzyła się. – Co o tym myślisz? – zapytała, wyciągając jasnopopielatą garsonkę.

– To byłoby dobre na herbatkę w pałacu Buckingham. Włóż coś czarnego i wysokie obcasy. To działa na facetów.

– Po co? Nie chcę, by pomyślał, że chcę mu na pierwszej randce wskoczyć do łóżka.

– A nie o to ci chodzi?

– Miałaś mi pomóc, Beth. Sama mówiłaś, że najpierw muszę go poznać – zawiesiła głos. Powoli zaczynała żałować, że w ogóle powiedziała Beth o Danielu. – Przecież wiesz… A poza tym, przestań się wreszcie tak szczerzyć. To jest dla mnie naprawdę ważna sprawa. Ważna i poważna.

– Świetnie.

Amanda czuła, że jej policzki płoną.

– To tylko pierwsze, niezobowiązujące spotkanie. Może nie będzie chciał się ze mną więcej spotkać. A może to ja nie będę chciała go więcej widzieć? – Próbowała oszukać samą siebie.

– Jeśli dobrze rozegrasz tę partię, to kolejne spotkanie w ogóle nie będzie potrzebne. Zakładasz pończochy?

– Wiesz, że zawsze noszę pończochy! – syknęła Amanda.

– Już dobrze, dobrze. Tylko zapytałam. Oj, Amando, wydaje mi się, że ładujesz się w coś, co bardzo skomplikuje ci życie.

– O czym ty do diabła mówisz? – krzyknęła Amanda, teraz już na serio zirytowana.

– Przecież go tu nie przyprowadzisz – powiedziała Beth ze stoickim spokojem. – Wszystko by się od razu wydało. Jeśli naprawdę chcesz się z nim związać, potrzebujesz jakiegoś przytulnego gniazdka.

Amanda ciężko opadła na łóżko i spojrzała wrogo na swoją nową wspólniczkę.

– Nie ma co, nieźle się bawisz! Beth uśmiechnęła się szeroko.

– Nie bawiłam się tak dobrze, odkąd odkryłam bitą śmietanę w aerozolu.

– Jesteś obrzydliwa. – Amanda ze wszystkich sił powstrzymywała śmiech. Nerwy, pomyślała. To tylko nerwy. – A poza tym, zwalniam cię!

– Nie możesz mnie zwolnić. Jestem teraz twoją wspólniczką! Nareszcie! – dodała z ulgą. – Spójrz na to. To jest coś, co powinnaś na siebie dziś włożyć! – Była to „mała czarna", z intrygującym dekoltem w kształcie łezki. – Bardzo, ale to bardzo seksy.

– Nie jestem pewna. – Głos Amandy lekko drżał. Boże, kiedy jej się coś takiego ostatnio przytrafiło…

– To małe „coś" z jednej strony zakrywa na tyle dużo, że twój wybranek weźmie cię za damę, z drugiej zaś odkrywa wystarczająco dużo, by pobudzić jego wyobraźnię. – Mówiąc to, Beth była śmiertelnie poważna. – Czyż nie o to ci chodziło?

Amanda westchnęła cicho. Nie ma się co oszukiwać. To efekt, o jaki chodzi wszystkim kobietom, odkąd Ewa odkryła liście drzewa figowego… Wsunęła przez ramiona sukienkę i szybko zapięła drobne guziczki na boku.

– No i co? – zapytała.

– Bardzo… – Beth nie dokończyła. Uśmiechnęła się tylko szelmowsko.

– Co bardzo? – dopytywała się Amanda, zakładając i zdejmując kolejne pary kolczyków.

– Bardzo… przecież wiesz. – Beth zachichotała tylko.

A więc Mandy Fleming znowu się spóźnia. Daniel bawił się kolczykiem i zastanawiał się, co powinien zrobić. Czyżby wystawiła go do wiatru? Może tak byłoby nawet lepiej. Jego życie było wystarczająco skomplikowane. W zasadzie dość miał kłopotów już z samą Sadie… Gdy wychodził, zakomunikowała mu najspokojniej w świecie, że zamierza iść na imprezę do klubu nocnego.

– Klub nocny? – Starał się nie podnosić głosu.

– Nie idę sama. Zaprosiła mnie Annabel.

Gorszego towarzystwa nie mogła sobie wybrać. No, może jeszcze Ned Gresham…

– Będziesz musiała zatem odwołać to wyjście – powiedział stanowczo, – Po pierwsze, wiesz dobrze, że masz szlaban na tego typu rozrywki, a po drugie zapominasz, ile masz lat. Nie jesteś jeszcze pełnoletnia.

– Annie powiedziała, że wejdę bez problemu. Niestety była to prawda. Bezsprzecznie Sadie wyglądała na osiemnaście lat. Im szybciej ta smarkula wróci do szkoły, tym lepiej, pomyślał bezradnie.

– Powinienem wytatuować ci datę urodzenia na czole – dodał po zastanowieniu.

– Tatuaż? Niezła myśl! O tutaj na przykład. – Dotknęła palcem miejsca nad lewą brwią, zostawiając smugę oleju.

– Bardzo malutki – powiedziała, śmiejąc się w sposób, który przypomniał Danielowi jej matkę.

W tym momencie pojawił się Bob. Uratował sytuację. Zapytał Sadie, czy nie pomogłaby mu przy motocyklu…

Spojrzał na zegarek. Zostało dziesięć minut do podniesienia kurtyny. Zapomniał już, co to znaczy czekać na kobietę.

– Daniel?

Zerwał się na równe nogi. Zaniemówił. Wyglądała prześlicznie. A może lepiej było zostać w domu i grać rolę surowego ojca, przebiegło mu przez myśl. Choć z drugiej strony… W tym wypadku zdrowy rozsądek nie miał nic do gadania.

– Znów się spóźniłam. Przepraszam. Przykro mi. Jej głos brzmiał jak najpiękniejsza muzyka.

– Nic nie szkodzi. Warto było na ciebie czekać… – Sam nie mógł uwierzyć, że powiedział to na głos. – Czego się napijesz? – dodał natychmiast, po czym szybko oddalił się w kierunku baru, jakby przed czymś uciekał. Ze wszystkich sił starał się zachować spokój. Zdał sobie sprawę, że odkąd ta kobieta wsiadła do jego samochodu, nie mógł przestać o niej myśleć.

Próbowała nie wodzić za Danielem wzrokiem. Bała się, że rzeczywistość może ją rozczarować. Tyle czasu spędziła na rozmyślaniu o nim… Był tak różny od facetów, których znała do tej pory. Znów spojrzała w jego kierunku. Zamawiał drinki przy barze. Młoda barmanka wprost pożerała go oczami. W jasnopopielatym garniturze, błękitnej koszuli i starannie zawiązanym krawacie prezentował się niezwykle elegancko.

Kiedy wrócił z drinkami, napotkał jej roziskrzony wzrok i uśmiechnął się szeroko. Faceci jak on już prawie wymarli. Ciekawe, dlaczego rzuciła go żona? – przemknęło jej przez głowę jak błyskawica. Jej podejrzliwość zawsze dochodziła do głosu w najmniej odpowiedniej chwili. Tym razem Amanda postanowiła ją po prostu zignorować. To tylko randka, pomyślała. Mała przyjemność bez zobowiązań. Zawsze przecież można wyjść i wrócić do domu taksówką.

Postawił szklanki na stole i usiadł na krześle. Tuż obok niej. Tak blisko…

Pracowałaś do późna?

Zdawkowa rozmowa? Nie miała zbytnio na nią ochoty. Marzyła, by dotknąć jego ust, poczuć ciepło jego skóry.

– Tak – odpowiedziała. – Ale nie dlatego się spóźniłam… – Przerwała na chwilę, by się napić. Zaschło jej w ustach. A potem dodała kokieteryjnie: – Po prostu nie chciałam, byś pomyślał, że nie mogę się doczekać spotkania z tobą.

Zaskoczyła go. Na chwilę słowa uwięzły mu w gardle.

Najchętniej wziąłby ją za rękę i zabrał stąd… do siebie. Powiedział jednak:

– Dlaczego miałbym… Nie ma takiej obawy. Wiesz, bałem się, że będę musiał w ostatniej chwili odwołać nasze dzisiejsze spotkanie.

A zatem zanosiło się na niezobowiązującą rozmowę towarzyską… Trudno, niech i tak będzie. Kokieteria na nic się zdała.

– Czy pozwoliłabyś pójść szesnastolatce do klubu nocnego? W Londynie?

– Chodzi o Sadie? Trudna sprawa. Raczej nie. Ale z drugiej strony…

– Co z drugiej strony? – wtrącił niecierpliwie. Wzruszyła ramionami.

– Pamiętam, jak w tym wieku pragnęłam robić rzeczy, których nie powinnam.

– Jak się czułaś, gdy ojciec ci ich zabraniał?

– A kto powiedział, że mi zabraniał? – Zrobiła niewinną minkę i zatrzepotała rzęsami. – Małe dziewczynki potrafią być wcielonymi diabłami – dodała z szelmowskim uśmiechem. – I co, udało ci się jakoś z tego wybrnąć?

– Tak. Mój przyjaciel, który od lat pracuje w Capitol Cars, zaprosił ją do siebie na kolację i pogaduszki. A poza tym zaproponował, żeby pomogła mu przy naprawie motocykla.

Amanda otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia i wybuchła śmiechem.

– To dopiero nagroda!

– Zgodziłem się, żeby zatrzymała maszynę, kiedy już ją naprawią.

– Potrafi kierować motocyklem?

– No właśnie. – Westchnął ciężko. – Nauczyłem ją przed jakimś czasem, ale nie przewidziałem konsekwencji. Do głowy mi nie przyszło, że przy pierwszej nadarzającej się okazji zda egzamin i zdobędzie prawo jazdy.

Gdy odezwał się trzeci dzwonek, zajęli swoje miejsca na widowni.

– Masz rację – powiedział Daniel szeptem – małe dziewczynki potrafią być wcielonymi diabłami.

Światła pogasły. Czekali na podniesienie kurtyny.

Tak, teatr jest idealnym miejscem na pierwszą randkę, pomyślała Amanda. Wszystko wkoło osnute było tajemniczą ciemnością. Ich ręce leżały nieruchomo na oparciu. Stykały się łokciami. Niby nic, ale… Kiedy przechyliła się, by usłyszeć, co Daniel do niej mówi, dotknęła lekko jego ramienia. Przebiegł ją dreszcz. Rozsądniej byłoby, gdyby się wycofała. Powinna siedzieć w domu, a nie wygłupiać się, udając jedną ze swoich pracownic. Przychyliła się jeszcze bardziej.

– Co powiedziałeś? – Oczywiście słyszała go doskonale, ale chciała znaleźć się bliżej niego. Musnęła włosami jego policzek. Nie odpowiedział. Uniosła głowę i spojrzała mu w oczy. Jego wzrok płonął. Poczuła silne zakłopotanie. To było dla niej nowe, nie znane dotąd przeżycie. Mężczyźni, z którymi była do tej pory, gotowi byli na kolanach błagać ją o choćby jeden uśmiech. Ale nie on. Czuła, że zanosi się na trudną rozgrywkę. Jednak ten mężczyzna zbyt ją pociągał, by potrafiła zrezygnować.

Danielem targały sprzeczne uczucia. Nie mógł się wyciszyć. Nagle fotel wydał mu się zbyt ciasny. Ta czyste szaleństwo! Do diabła, przecież nie żył jak mnich, ale czegoś takiego… na tyle obezwładniającego, nie czuł już od dawna. Chłonął ją całym sobą. Jej zapach, dotyk, miękkość włosów. To działało jak narkotyk. Jednak zbyt dobrze pamiętał, jak bardzo boli zdrada. Nie był pewien, czy jest już gotów podjąć kolejne ryzyko.

Ich spojrzenia spotkały się w ciemności. Amanda próbowała jeszcze skoncentrować się na przedstawieniu. Bez powodzenia. Nie wytrzymała i odwróciła głowę. I znów napotkała spojrzenie Daniela. Patrzył na nią tak intensywnie, że aż się zarumieniła. Powinna się uśmiechnąć i szybko odwrócić wzrok, ale nie zrobiła tego. Ujął jej dłoń i zamknął w swojej. Lecz zaraz potem odwrócił wzrok w kierunku sceny. To zirytowało Amandę, a jednak nie mogła, nie potrafiła cofnąć ręki.

Jakże mała i delikatna była jej dłoń. Bez trudu mógł ją zamknąć w swojej. Musiał bacznie uważać, żeby mu się nie wyśliznęła. Niby oglądał przedstawienie, ale zupełnie nie miał pojęcia, o czym było. Jedyne, co do niego docierało, to dotyk jej jedwabiście gładkiej skóry. Odkrywał powoli swoim kciukiem wnętrze dłoni Amandy. Wiedziała że dla większości kobiet ta prosta pieszczota jest bardzo podniecająca. Ona też długo nie wytrzymała. Zacisnęła gwałtownie dłoń. Coś nie tak, a może za dobrze… Dan wiele by dał, by poznać odpowiedź na to pytanie.

Z trudem udało jej się wciągnąć w akcję toczącego się na scenie przedstawienia. Było tak bardzo wzruszające, że pod koniec jej oczy wypełniły się łzami. Cały czas czuła silny uścisk Daniela. Powinna coś zrobić, wyciągnąć z torebki chusteczkę… Jednak nie była w stanie wykonać żadnego ruchu. Gdy opadła kurtyna, Amanda westchnęła głośno.

– To absurdalne! – powiedziała, pociągając nosem. – Zwykle nie bywam aż tak sentymentalna. – Może jesteś głodna?

– Głodna?

– Gdy odczuwamy głód, stajemy się bardziej podatni na emocje – wyjaśnił z uśmiechem.

– Czyżby? Żartujesz sobie, tak?

– Ach, wybacz mi! Chciałem cię jakoś przekonać, a nic mądrzejszego nie przyszło mi do głowy. Znam fantastyczną restaurację. Tu niedaleko…

– A mówią, że to kobiety mają diabła za skórą – wpadła mu w słowo. – Jak sądzisz, czy uda nam się o tej porze znaleźć wolny stolik?

– Zamówiłem. Na wszelki wypadek, gdybyś lubiła włoską kuchnię. – Uśmiechnął się od ucha do ucha. – Jeśli nie, to parę kroków stąd jest budka z hot dogami. Otwarta całą noc.

– Jeśli mam być szczera, wolę jednak kuchnię włoską. – Nie chciała jeszcze wracać do domu. Było zbyt cudownie.

Podał jej szal i ponownie ujął jej dłoń. Potem uniósł do góry rękę, by złapać taksówkę. Ku zdziwieniu Amandy duży, czarny samochód zatrzymał się natychmiast

– Jak ci się to udało? – zapytała, kiedy otwierał jej drzwiczki. – Czy istnieje jakiś specjalny znak, znany tylko kierowcom? Ciekawe…

– Tajemnica. A może po prostu umówiłem się wcześniej z kierowcą, że odbierze nas zaraz po spektaklu – powiedział ze swoim szelmowskim uśmiechem. – Amando, ty drżysz? Jest ci zimno? – Zrobił taki nich, jakby chciał ją objąć.

Mimo że pragnęła tego najbardziej na świecie, nie mogła teraz na to pozwolić.

– Nie, nie. – Potrząsnęła przecząco głową. Dystans! Bezpieczny dystans! – myślała gorączkowo. Zanim zrobi coś, czego rano będzie żałowała. – Jestem nieco rozczarowana – powiedziała, starannie unikając jego spojrzenia. – A już myślałam, że wykradnę ci ten tajemniczy kod.

– Nie wyobrażam sobie, abyś mogła mieć problem ze złapaniem taksówki.

W odpowiedzi uśmiechnęła się tylko. Po chwili nagle zapytała:

– Daleko mieszkasz?

– Niezbyt.

Brzmiało to wymijająco. Zamyśliła się. A może doszło do głosu jej poczucie winy, gdyż sama częstowała Daniela kłamstwami i półprawdami?

– A ty?

Wpadła w panikę. O Boże, co robić?

– Na Shepherd's Bush, u koleżanki – odpowiedziała po chwili wahania. Była to pierwszą myśl, jaka przyszła jej do głowy. Wydawało się to dosyć bezpiecznym wyjściem z sytuacji, na wypadek gdyby Daniel chciał ją odprowadzić pod drzwi. Wolała się nie zastanawiać, co by powiedziała Beth, widząc ją w drzwiach swego mieszkania. – U mnie jest remont, a od zapachu farby potwornie boli mnie głowa. – No świetnie! Brzmiało to niezwykle wiarygodnie. Jak mogła być taka głupia? Czuła, że zabrnęła za daleko. Wystarczył jeden rzut oka na jego wykrzywione usta. Miała ochotę zapaść się pod ziemię. – Mam nadzieję, że nie zapomniałam kluczy. Beth zabiłaby mnie, gdybym wyciągnęła ją o tej porze z łóżka.

A więc zero szans na jakąkolwiek prywatność, pomyślał Daniel. A do tego u niego była Sadie… Właściwie powinien poczuć ulgę, bo przeczuwał, że związek z Mandy byłby nieco skomplikowany.

– Z pewnością nie chciałbym, by cię zamordowała.

– Wiesz, zrobiło się bardzo późno, więc może ta kolacja to nie najlepszy pomysł. Ja muszę jutro wcześnie wstać, a ty może powinieneś sprawdzić, czy twoja córka… – Amanda urwała w pół słowa. Co ja gadam, pomyślała w popłochu. Była na siebie wściekła.

– Myślisz, że rzuciła się w wir nocnego życia? Ty na jej miejscu zrobiłabyś tak?

Nie odpowiedziała.

– Może masz rację. Może rzeczywiście powinienem to sprawdzić – mruknął i nachylił się do kierowcy. – Proszę się tutaj zatrzymać – poprosił.

Jak to? Amanda nie wierzyła własnym uszom.

– To był cudowny wieczór, Mandy. Dziękuję ci za urocze towarzystwo. – Wysiadając, wręczył taksówkarzowi banknot i zwrócił się ponownie do Amandy: – Powiesz kierowcy, dokąd ma cię zawieźć. Dobranoc.

– Ale… – Zatrzasnął drzwiczki.

Patrzyła, jak odchodzi. Nawet się nie obejrzał. Cholera! Jak mogła być tak głupia? Już od dawna nie pragnęła tak bardzo żadnego mężczyzny.

– Dokąd jedziemy? – Kierowca przypomniał jej o swojej obecności.

Przez chwilę miała chęć jechać po prostu za Danielem. Zamiast tego podała swój adres. Była rozczarowana, a po jej policzkach spływały łzy. Już drugi raz tego wieczoru.

– Nie idziesz dzisiaj do pracy?

Wyrwany z głębokiego snu Daniel otworzył szeroko oczy i niechętnie spojrzał na córkę. Boże, czy ona zawsze ubiera się na czarno, pomyślał z niesmakiem.

– Później… – odpowiedział z trudem.

– Ciężka noc?

– Niezupełnie. – Przyniosłaś mi herbatę, czy przyszłaś się nade mną pastwić?

– To pomysł pani George. Martwi się, że jesteś w kiepskiej formie. Podobno nie masz zwyczaju wylegiwać się w łóżku.

– Pani George na pewno zostanie świętą. A co do ciebie, czy mogłabyś już zniknąć i zamknąć za sobą po cichu drzwi?

Postawiła kubek z herbatą obok łóżka.

– Co to? – zapytała zdziwiona. Schyliła się i podniosła z ziemi kolczyk należący do Mandy.

W końcu zapomniał jej go oddać. Za dużo już przeżył, by nie wyczuć, że ktoś go oszukuje. O nie, nie da się nabrać, niezależnie od tego, jak bardzo spodoba mu się jakaś kobieta. Po nieudanym małżeństwie nauczył się rozpoznawać kłamstwo i fałsz…

– Kolczyk. Czego cię uczą w tej ekskluzywnej szkole? – odpowiedział zgryźliwie.

Skrzywiła się.

– Bardzo śmieszne! Jak rozumiem, jestem za młoda, żeby cię zapytać, jak się tu znalazł.

Tego nie był pewien.

– Wypadł mi z kieszeni.

– Od kiedy to nosisz kolczyki?

– Sadie… znikaj! I to już!

– Więc jednak nie wstajesz? Myślałam, że skoro już się obudziłeś, podwieziesz mnie do pracy. Oczywiście, jeżeli nie masz zbyt dużego kaca i jesteś w stanie prowadzić.

– Nie przesadzasz troszeczkę, moja panno? Po prostu miałem ciężką noc.

– Ten kolczyk dowodzi czego innego…

No tak, nie ma co marzyć o śnie. Daniel usiadł na łóżku i sięgnął po kubek.

– Kochanie, gdybym chciał robić to, o czym myślisz, to na pewno nie wtedy, gdy śpisz za ścianą.

– Co, za głośno krzyczy?

Nie zareagował. Spojrzał na zegarek i stanowczym głosem zakomunikował:

– Masz dziesięć minut, by dotrzeć do pracy.

– Albo?

– Albo musisz poszukać innej roboty.

Boże, moja głowa, pomyślała Amanda, z trudem unosząc powieki. W biurze pojawiła się dużo później niż zwykle. W ciemnych okularach ukrywających cienie pod oczami.

– O nic nie pytaj – ostrzegła na wstępie Beth. – Nawet nie próbuj.

– Soku pomarańczowego? A może herbatki ziołowej? – zapytała Beth słodko.

– Kawy! Mocnej, czarnej, z dużą ilością cukru!

– Słyszałam, że kawa może utrudnić poczęcie – odpowiedziała, stawiając przed Amandą kubek z rumiankiem i wręczając jej jakąś tabletkę.

– Co ty powiesz? A to co za paskudztwo?

– Witamina B6. Zapobiega porannym mdłościom.

– Za dużo się naczytałaś.

– A, zapomniałabym! Mój tata przysłał szpinak ze swojego ogródka. Jest w lodówce.

– Szpinak… w lodówce… – powtórzyła beznamiętnie. Walczyła z narastającym bólem głowy. Zawinił brak snu i to koszmarne rozczarowanie… Była wściekła i nieludzko zmęczona. Nie chciało jej się nawet kłócić z Beth.

– Zgodnie z twoim rozkazem dostarczyli dzisiaj rano lodówkę. Kupiłam już olbrzymią ilość soku pomarańczowego, pasteryzowanego jogurtu i chudego mleka.

– Chudego mleka?

– Mało tłuszczu, dużo wapnia. Amanda poczuła nudności.

– Rzuciłam okiem na dietę dla przyszłych matek – kontynuowała Beth jakby nigdy nic. – Powinnaś jeść dużo warzyw liściastych.

– Oczekiwałam, że nasza reklama pojawi się rano na budynku biura. – Amanda szybko zmieniła temat.

– Jak mogłaś jej nie zauważyć? Zdejmij okulary! Amanda odruchowo uniosła je do góry.

– Co się stało? Ciężka noc? – Beth była zaszokowana. Dawno nie widziała swojej szefowej w takim opłakanym stanie.

– Co się miało stać? Po prostu nie wyspałam się… i to wszystko. – Natychmiast zdała sobie sprawę, że ta drobna uwaga wywoła falę plotek i spekulacji. Dodała więc pospiesznie: – Rozstaliśmy się zaraz po przedstawieniu. Koniec rozmowy.

Musiała się czymś zająć. Zaczęła więc czytać umowę najmu biura na dole, ale po chwili przerwała. Oparła głowę na rękach.

– Masz tabletkę paracetamolu? A jeszcze lepiej dwie.

– Spróbuj tego! Lawenda szybko likwiduje bóle głowy. Amanda spojrzała niepewnie na mały słoiczek.

– To terapia zapachowa. Wmasuj sobie w skronie. Zobaczysz, że pomoże – przekonywała Beth.

– Posłuchaj! Nie prosiłam cię o jakieś tam zakichane ziółka, ale o tabletkę od bólu głowy! Jasne? – rzuciła Amanda przez zaciśnięte zęby. – Daj mi ją, i to natychmiast!

ROZDZIAŁ PIĄTY

– Mam rozumieć, że plany związane z macierzyństwem uległy zmianie?

– Daj mi spokój – warknęła Amanda i chwyciła się za skronie.

– W takim razie spróbuj chociaż lawendy. Nie bądź taka uparta.

– Chcesz mnie dziś koniecznie wkurzyć, Beth? – Amanda zsunęła okulary na czubek nosa i zgromiła swoją nową wspólniczkę ostrym wzrokiem. – Jakim prawem tak sobie pozwalasz, co?

– Wolałabyś, żeby poużywał sobie na tobie ktoś inny? Amanda, pomimo koszmarnego bólu głowy i narastającej wściekłości, wybuchła śmiechem. W końcu sama była sobie winna. Nadszedł czas, by przestać się oszukiwać. Stchórzyła wczoraj, chyba po raz pierwszy w życiu. Do czego to doszło?

– A niech ci będzie. Daj tę lawendę. Mam nadzieję, że mnie nie zabije – powiedziała, nabierając odrobinę balsamu na palec. – To gdzie mam się posmarować?

– Na skroniach i nadgarstkach. A potem musisz wziąć kilka bardzo głębokich wdechów. No dobra… – Beth porzuciła wreszcie nieco egzaltowany ton na rzecz swojej zwykłej paplaniny. – Opowiedz, co się właściwie stało.

– Nic specjalnego. Spotkaliśmy się w barze. Daniel wyglądał wspaniale, również spektakl okazał się wyjątkowo interesujący. Po przedstawieniu Daniel zaprosił mnie do włoskiej knajpki, a ja się zgodziłam.

– No dobra, dobra… do rzeczy!

– W taksówce zaczęłam coś bredzić, że mieszkam z przyjaciółką na Shepherd's Bush…

– Na wypadek gdyby stał się zbyt natarczywy?

– No właśnie.

– I co?

– I… – Amandzie stanęły przed oczami sceny, o których wolałaby w ogóle nie pamiętać. Mocniej przycisnęła nadgarstki do nosa. Rzeczywiście, ten zapach przynosi ukojenie, pomyślała. W zasadzie zapomniała już, że jeszcze przed chwilą upiornie bolała ją głowa.

– I co dalej? – dopytywała się Beth.

– Bardzo się spłoszył. Ale to ja w końcu powiedziałam…

– Konkrety, Amando, konkrety! Co mu w końcu powiedziałaś?

Amanda wzruszyła ramionami.

– Powiedziałam, że zrobiło się późno, a ja muszę wcześnie wstać. I jeszcze, że powinien sprawdzić, co wyprawia jego córka. Wiesz, ona ma dopiero szesnaście lat, a miała zamiar wybrać się na dyskotekę do nocnego klubu.

– Boże, co z ciebie za idiotka – wyrwało się Beth. – Wystraszyłaś faceta na śmierć.

– Nie przyszło mi do głowy, że tak zareaguje – syknęła Amanda z wściekłością.

– O, czyżbyś wreszcie spotkała faceta, który potrafi cię zaskoczyć? To coś nowego.

– No właśnie. Zatrzymał niespodziewanie taksówkę, podziękował mi za udany wieczór i pożegnał się. Zresztą, niezbyt wylewnie. Odszedł i ani razu się nie obejrzał. – Wciąż jeszcze nie mogła uwierzyć, że przytrafiło jej się coś podobnego.

– Hmm… jakoś podejrzanie opanowany… albo wyrachowany…

– Albo – niecierpliwie przerwała jej Amanda – zwyczajny prostak. Dostał od kogoś bilety, zaprosił mnie po teatrze na kolację, a w zamian oczekiwał, że wyląduję w jego łóżku.

– Amando! Sama chyba nie wierzysz w to, co mówisz.

– Nie jestem taka pewna…

– Pozwól zatem, że rzucę na niego okiem – zaproponowała Beth.

– Jestem przekonana, że flirtuje ze wszystkimi pasażerkami – syknęła Amanda ze złością. Zamyśliła się na moment. – Nie masz pojęcia, jakie to było upokarzające. Wręczył taksówkarzowi zwitek banknotów i nawet nie zapytał, dokąd jadę.

– Innymi słowy, prawdopodobnie doszedł do wniosku, że tym razem ten numer mu nie wyjdzie i wycofał się.

– Nie żartuj sobie, Beth. Sądzę raczej, że chciał zachować się jak dżentelmen starej daty. Może zniechęciły go moje gierki.

– Tak, pewnie o to właśnie chodzi.

– Może… już sama nie wiem.

Beth aż uniosła z niedowierzaniem brew, słysząc te słowa.

– Siedziałam tam przez to całe cholerne przedstawienie i nie mogłam się doczekać, kiedy się wreszcie skończy. Lecz gdy wyszliśmy na zewnątrz, ochłodziło mnie wieczorne powietrze i… Chyba jestem już za stara na takie zabawy w kotka i myszkę.

– To zadzwoń i przeproś go.

– Idiotka!

– Rozumiem, rozumiem. Ktoś tak idealny jak ty nie ma potrzeby nikogo przepraszać. Ale to nie takie straszne. Powiesz po prostu: „Przepraszam, zachowałam się głupio". I już! A najlepiej powiedz mu prawdę. To zrobi na nim wrażenie.

Amanda spojrzała z niedowierzaniem na Beth. Ta jednak niewzruszenie kontynuowała swój monolog:

– A potem zaprosisz go na kolację do siebie na Shepherd's Bush i po sprawie.

– Teraz już nic nie rozumiem. Podobno miałam powiedzieć mu prawdę.

– Amando! Od czego ma się w końcu przyjaciół? – Beth łypnęła figlarnie okiem.

– A jeśli się zgodzi?

Beth uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Wymiotę wszystkie kurze spod łóżka, wyjmę najlepszą pościel i przeniosę się na noc do ciebie. Albo nie… zrobię Mikowi niespodziankę i zostanę u niego.

– Nie, nie. To chyba nie jest najlepszy pomysł. – Jeżeli chodzi o interesy, instynkt Beth był niezawodny. Jednak w sprawach uczuć nie mogłaby uchodzić za eksperta.

– No to co, zrezygnujesz z niego? A te błyszczące oczy i ten diabelski uśmiech? Nie będzie ci żal?

Amanda milczała.

– Przecież ty nigdy nie rezygnujesz z raz wytyczonego celu!

– To fakt. – Amanda pokiwała głową. – Ale Daniel jest uparty jak osioł. Nie zadzwoni!

– No to schowaj na chwilę swoją dumę do kieszeni i ty zadzwoń do niego. – Beth podniosła szybko słuchawkę i bez uprzedzenia wystukała numer. – Zaproś go na kolację. Powiedz, że twoja przyjaciółka wyjechała na kilka dni.

– Nie mogę tego zrobić!

– Capitol Cars, Czym mogę służyć? Beth zakryła mikrofon dłonią.

– Oczywiście, że to wspaniały pomysł. A poza tym potrzebujesz jakiegoś lokum, żeby… no przecież wiesz.

– Halo. Capitol Cars…

– Dzień dobry. Mówi Mandy Fleming. Czy mogę rozmawiać z Danielem Redfordem?

– Dzień dobry, panno Fleming. Czy odebrała już pani swój kolczyk?

– Mój kolczyk? – O rany, zupełnie o tym zapomniała.

– No właśnie. W tej sprawie dzwonię. – Odetchnęła z ulgą. Udało się jej wybrnąć z honorem z tej kłopotliwej sytuacji.

– Daniel miał mi go zwrócić, ale jeszcze nie zdążył.

– O, właśnie wchodzi. Proszę chwileczkę zaczekać. Zaraz zapytam…

Czyżby też spóźnił się do pracy?

– Nie, nie. Proszę tego nie robić – przerwała szybko.

– Będę dzisiaj przejeżdżać koło garażu. Wpadnę do was.

– No i co? Widzisz, nie umarłaś. Nie było to aż takie straszne! – powiedziała z wyraźnym zadowoleniem Beth, kiedy Amanda odłożyła słuchawkę.

– Masz na mnie zdecydowanie zły wpływ – rzuciła Amanda i popatrzyła znacząco najpierw na swoją wspólniczkę, potem na balsam lawendowy, i w końcu dodała: – To bardzo niebezpieczna rzecz! – Wstała, nasunęła na nos słoneczne okulary i złapała torebkę.

– Nie mam sobie nic do zarzucenia. A tak na marginesie, dokąd się wybierasz?

– Odebrać kolczyk. I może… ale tylko może – Amanda podkreśliła dobitnie ostatnie słowo – zaprosić Daniela na kolację.

– Przecież jest dopiero jedenasta?

– Lepiej trochę wcześniej niż za późno. Jeśliby chciał uniknąć spotkania ze mną, to pokrzyżuję mu te plany.

Amanda stała już w drzwiach wejściowych, kiedy Beth powiedziała z uśmiechem:

– Kto by pomyślał, że z ciebie taka spryciara.

– Karen, bądź tak miła i wrzuć to do firmowej koperty wraz z jakimś krótkim, grzecznościowym listem. – Mówiąc to, Daniel położył przed nią kolczyk. – Wyślij go do Mandy Fleming. Na adres agencji sekretarek Amandy Garland. Na pewno gdzieś go znajdziesz.

– O, właśnie miałam ci powiedzieć. Przed chwilą dzwoniła panna Fleming. Ma tu wpaść i odebrać go osobiście.

Daniel poczuł mrowienie na całym ciele. Miał więc stanąć z nią twarzą w twarz?

– Kiedy?

– Mniej więcej za godzinę. – Podniosła kolczyk. – Jest naprawdę cudowny. Zapewne bardzo drogi… Nie dziwię się, że chce go odzyskać. Nie martw się. Zwrócę go jej osobiście.

– Dobrze. – Tak będzie lepiej, pomyślał. – Albo… zaczekaj. – Wyjął kolczyk z dłoni Karen. – Chyba powinienem sam to załatwić. Wprowadź ją do mojego biura, jak tylko przyjdzie.

Karen uśmiechnęła się.

– Teraz rozumiem. To ta ładna? Nie było sensu zaprzeczać.

– Tak, Karen, to właśnie ona.

– Mam zamówić stolik w restauracji?

– Nie, to nie będzie konieczne.

– Szkoda – szepnęła, a uśmiech zniknął z jej twarzy. Tak będzie lepiej. Zdecydowanie lepiej, przekonywał się

Daniel w duchu. Czyż nie miał wystarczająco dużo kłopotów? No właśnie. Postanowił się czymś zająć. Nie dlatego, że musiał. Po prostu nie chciał myśleć o Mandy Fleming.

– Skontroluję plan pracy kierowców na przyszły tydzień – mruknął sam do siebie. – To jest coś, co wymaga skupienia.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę.

– Szefie?

– O co chodzi? – zapytał, nawet się nie odwracając. Ostatnią rzeczą, na którą w tej chwili miał ochotę, to utarczki słowne z Sadie.

– Ten srebrny rolls… Bob prosi, żebyś przyszedł i posłuchał, jak chodzi silnik. Coś mu się tam nie podoba.

Daniel odwrócił się i zmarszczył brwi.

– Jest zarezerwowany na jutro na ślub.

– Właśnie dlatego.

Ten olbrzymi stary rolls był dumą i radością Daniela. Spojrzał na zegarek. Ma jeszcze mnóstwo czasu, zanim pojawi się tu Mandy. Poza tym srebrny rolls był o wiele bardziej interesujący niż jakaś tam kartka papieru.

– Zaraz przyjdę. Znajdę tylko jakiś kombinezon.

– Tak jest, szefie.

Machnął ręką. Mogła sobie darować ten sarkazm. Powoli zaczynał żałować, że przyjął ją do pracy. Miała to być dla niej nauczka. A wszystko po to, by uświadomić jej, co to znaczy ciężka praca. Jak wygląda prawdziwe, twarde życie. A tymczasem Sadie czuła się tu jak ryba w wodzie. Z jednej strony podziwiał ją za to. Ale co będzie z jej egzaminami? Z jej przyszłością? Miała studiować marketing.

Kiedy wszedł do warsztatu, dostrzegł Sadie siedzącą na olbrzymiej feldze.

– A gdzie Bob? – zapytał, rozglądając się dookoła.

– Musiał wyskoczyć do toalety. Posłuchaj tylko. Nachylił się nad silnikiem. Coś rzeczywiście było nie tak.

Zamknął na chwilę oczy, aby lepiej wsłuchać się w dziwny stukot. Natychmiast wyobraził sobie Mandy lekko kołyszącą biodrami…

– Rozrusznik? – ryknęła mu do ucha Sadie.

Jej głos wdarł się w tę błogą wizję jak ostry sztylet.

– Jeszcze nie wiem. – Z trudem zbierał myśli. – Muszę wszystko sprawdzić.

Amanda zapłaciła za taksówkę. Spojrzała na efektowne wejście opatrzone napisem Capitol Cars. Bez wahania ruszyła w stronę drzwi.

W przestronnej i wygodnie urządzonej recepcji siedziała młoda, sympatyczna kobieta. Ściany obwieszone były fotografiami samochodów, pośród których poczesne miejsce zajmował duży, srebrny rolls.

– Dzień dobry. W czym mogę pani pomóc?

Amanda poznała ten głos. To z nią rozmawiałam przez telefon, przemknęło jej przez myśl.

– Niedawno rozmawiałyśmy telefonicznie. Nazywam się Mandy Fleming. Czy jest Daniel?

Kobieta uśmiechnęła się.

– Proszę spocząć, panno Fleming. Jest w warsztacie. Zaraz go zawołam.

– Nie, nie. Proszę się nie fatygować. Sama go znajdę. Gdyby zechciała mi pani tylko wytłumaczyć, gdzie znajduje się warsztat. Bardzo się spieszę – skłamała.

– Proszę przejść w takim razie przez część biurową i skręcić w lewo. Daniel powinien być przy dużym, srebrnym rollsie, stojącym w rogu.

– Tym? – Amanda odwróciła się w stronę zdjęcia wiszącego na ścianie.

– Tak.

Kiedy dotarła do warsztatu, stanęła jak zaczarowana. Tyle przepięknych samochodów… Spod srebrnego rollsa wystawały dwie olbrzymie stopy.

– Sadie? Jest coś, ale nie mogę… Podasz mi tę lampę? Amanda rozejrzała się dookoła. Oprócz niej nikogo tu nie było. Nic dziwnego, to przecież przerwa obiadowa. Postąpiła kilka kroków i podniosła lampę.

– Rusz się, dziewczyno! Nie mam ochoty spędzić tu całego dnia.

Duża wysmarowana olejem dłoń machała niecierpliwie w jej kierunku. Amanda schyliła się więc i podała mu lampę. Po krótkiej przerwie usłyszała stek siarczystych, niewybrednych przekleństw.

– Jakiś problem? – zapytała niepewnie.

Daniel umilkł. Powoli wyłonił się spod samochodu. Z wrażenia o mało co nie rozbił sobie głowy. Dojrzał najpierw eleganckie pantofelki na wysokich obcasach, potem cudownie szczupłe kostki i niezwykle zgrabne łydki. Więcej nie było mu trzeba. Zresztą tego głosu nie pomyliłby z żadnym innym.

– Myślałem – mruknął niepewnie – że będziesz dopiero za jakieś pół godziny.

– Przekazano ci, że przyjdę?

– Oczywiście. Dlaczego pytasz?

– Pomyślałam, że jeśli się dowiesz o mojej wizycie, być może zechcesz wymknąć się wcześniej na obiad.

– Więc na wszelki wypadek przyjechałaś przed czasem?

– Ciesz się! Powinieneś mi podziękować. Gdyby mnie tu nie było, sam musiałbyś pofatygować się po tę lampę. – Rozejrzała się dokoła. – Gdzie są wszyscy?

– W pubie. Czekają, aż postawię im kolejkę. – Mówiąc to, podał jej pudełko z przymocowaną do niego kartką, na której było coś napisane.

– Mam cię! Sadie – przeczytała Amanda na głos. – Co to znaczy?

– Dałem się wpuścić w maliny. To taka tradycja. Każdy nowy mechanik próbuje mnie jakoś nabrać. Inaczej nie może stać się pełnoprawnym członkiem zespołu. To taki rodzaj „chrztu". – W głowie kłębiły mu się różne myśli. Co Sadie chciała mu udowodnić? Że jest od niego sprytniejsza? Że zamierza zostać w tej pracy na stałe?

– Po tylu latach pracy chyba trudno jest na tobie zrobić wrażenie?

Wreszcie wygrzebał się spod samochodu.

– Zwykle udaje się to dopiero po kilku próbach. A tu proszę bardzo, moja własna córka… Udało jej się za pierwszym razem.

– Skoro jesteś zajęty, to lepiej już sobie pójdę. – Zdjęła okulary i wreszcie mógł spojrzeć w jej przepiękne oczy. Dostrzegł natychmiast, że są nieco podkrążone. Nie miała spokojnej nocy, pomyślał.

– Sądziłem, że to ty jesteś dzisiaj zajęta. – Czyżbym popełnił błąd? – zastanawiał się gorączkowo.

– Wpadłam na moment, by zapytać, czy nie zechciałbyś spróbować mojej kuchni? To miał być taki rewanż za wczorajszy miły wieczór. Masz dosyć odwagi?

– A czy to bardzo ryzykowne?

– Bez obaw. Mogłabym napisać książkę kucharską o daniach przyrządzanych w kuchence mikrofalowej.

– Całe szczęście, bo już się bałem… A co z twoją przyjaciółką?

– Z Beth? Rozmawiałeś z nią, kiedy dzwoniłeś do biura. Nie będzie jej.

Może źle ją oceniłem wczorajszego wieczoru? Nie, ona nie mówi mi całej prawdy, doszedł do wniosku po chwili namysłu. Uniósł do góry ręce.

– Przepraszam, muszę się umyć. – Ruszył w stronę biura.

– Daniel?

– Tak? – Zatrzymał się. Sposób, w jaki wypowiedziała jego imię wytrącił go z równowagi. Wszyscy zwracali się do niego per Dan. Albo szefie. Odwrócił się powoli. Amanda stała oparta o rollsa. Wyglądała cudownie.

– Ty wciąż jeszcze masz mój kolczyk.

– Jest w biurze. – Z trudem opanował drżenie głosu.

– Zapytam wiec recepcjonistkę.

Powinien skinąć głową i byłoby po sprawie. Nie potrafił jednak. A może nie chciał.

– Nie, nie rób tego. Jeśli możesz zaczekać do wieczora, przywiozę go ze sobą. – Poczuł się jak skoczek spadochronowy, który nie ma pewności, czy jego spadochron się otworzy. Sam strach i przerażenie. Jednak jeden uśmiech Amandy uśmierzył wszelkie obawy. Dawał zapomnienie. – Już teraz nie mogę się doczekać. Czy siódma to nie za wcześnie?

– Idealnie.

– Gdybyś tylko zechciała podać mi swój adres…

– Ach, oczywiście. – Amanda uśmiechnęła się i zatrzepotała swoimi długimi, jedwabistymi rzęsami, aż Danielowi zaparło dech. – Proszę bardzo. A tu numer mojego telefonu komórkowego. Tak na wszelki wypadek.

Stała teraz tuż obok niego. Wystarczyło tylko wyciągnąć rękę, by ją objąć. Oczarowany wpatrywał się przez moment w jej pełne, błyszczące usta. Czuł, że jakaś magiczna siła przyciąga go do tej kobiety. Jego dłoń mimowolnie podążyła w kierunku jej twarzy i zatrzymała się dosłownie tuż przed nią. Lecz niespodziewanie, jak przez sen, usłyszał nagle:

– Tato!

W tym momencie ręka Daniela opadła ciężko na dół. Poczuł się jak złodziej przyłapany na gorącym uczynku.

– Czekamy na ciebie! – Sadie stała w drzwiach, bacznie obserwując rozgrywającą się w garażu scenkę.

– Już idę. Sadie, to jest Mandy Fleming.

– Cześć, Sadie – powiedziała Amanda i wyciągnęła rękę na przywitanie.

Sadie jednak nawet nie drgnęła. Rzuciła tylko z lekceważeniem:

– Właścicielka drogiego kolczyka? Nie powinna pani zostawiać go na podłodze w sypialni. Mógł się zgubić. – Odwróciła się do Daniela i dodała: – Jesteśmy w pubie. Jeśli znajdziesz chwilę czasu…

Był tak wściekły, że najchętniej przełożyłby ją przez kolano i sprał po pupie. Jak mogła sobie pozwolić na równie aroganckie zachowanie? A to smarkula!

– A co ty robisz w pubie? Nie jesteś jeszcze pełnoletnia! Muszę porozmawiać poważnie z Bobem. Idź na obiad, pogadamy później.

Przez moment patrzyła na, niego zaskoczona, a potem odwróciła się na pięcie i wyszła, nie mówiąc nawet do widzenia.

– Mandy, przepraszam cię bardzo! Upuściłem twój kolczyk w mojej sypialni, a Sadie wyciągnęła błędne wnioski.

– Jest w trudnym wieku – odpowiedziała spokojnie i uśmiechnęła się wyrozumiale.

– Raz jeszcze przepraszam cię za zachowanie mojej córki. Czy mogę cię gdzieś podwieźć? Daj mi tylko chwilkę, bym doprowadził się do porządku.

– Nie, nie ma takiej potrzeby. Załatwiaj swoje sprawy. Złapię taksówkę.

Po pracy odnalazł Sadie.

– Jadę do domu. Zabrać cię?

– Nie, dziękuję. Bob i ja chcemy skończyć ten motocykl. A poza tym, Maggie zaprosiła mnie na herbatę.

– Ach tak. – Rozejrzał się – A gdzie jest Bob? Nie widzę jego samochodu.

– Myje go teraz. – Starannie unikała jego spojrzenia. – Bob prosił, aby ci przekazać, że mnie odwiezie.

– W porządku – zgodził się bez słowa sprzeciwu. Szybkim ruchem otworzył portfel i wyjął z niego banknot. – Wstąp gdzieś i kup Maggie czekoladki albo kwiaty. Sama najlepiej wybierzesz.

Wsunęła banknot do kieszeni kombinezonu.

– Nie chcę jednak, abyś wracała zbyt późno. O jedenastej masz być w domu – dodał dobitnie. – Nie zapomniałaś kluczy?

– A co, planujesz wcześnie położyć się spać?

Z trudem opanował wybuch wściekłości. Wiedział, że Sadie celowo próbuje go sprowokować. Nie zamierzał dać jej tej satysfakcji.

– Nie, idę na kolację.

– Z kolczykiem?

– Ona się nazywa Mandy Fleming.

– Mandy? Nie żartuj. – Zaśmiała się.

– Dla ciebie – panna Fleming. Na przykład mogłabyś powiedzieć coś w tym stylu: „Przepraszam, panno Fleming, że zachowałam się ostatnio jak rozwydrzona małolata".

– O co ci chodzi? Przecież zachowywałam się poprawnie! Nie zareagował.

– Napisałaś do pani Warburton?

Widział, jak zwęziły się jej źrenice. Wzruszyła ramionami.

– Napisałam wczoraj.

W porządku, a teraz czas na marchewkę, pomyślał.

– Masz dobry kask, Sadie? – zapytał od niechcenia. Minęło parę sekund, nim zdecydowała się spojrzeć na niego.

– Mam. Kupiłam za kieszonkowe, dawno temu. Pokiwał głową.

– Powiedz Bobowi, że odkupię od niego motocykl. Jeśli naprawdę jesteś tym zainteresowana

– Przemyślę sprawę – powiedziała z nonszalancją charakterystyczną dla nastolatków.

– Tylko nie przemęczaj swojego móżdżku.

W chwilę później po raz pierwszy od tygodnia uśmiechnęła się.

– Przepraszam, tato. A w ogóle to… wielkie dzięki. Naprawdę.

Amanda biegała po kuchni w tę i z powrotem. Była nieprawdopodobnie zdenerwowana. Trzęsły jej się ręce. Prześladował ją pech. Mięso się przypaliło i musiała przyrządzać danie od nowa. Zbiła też kieliszek, co było złym znakiem. Lecz kiedy złamała paznokieć, wpadła w prawdziwą panikę i w histerię. Tego było już naprawdę za wiele. Chciało jej się płakać.

Do drzwi zadzwonił dzwonek. Z przerażenia upuściła na podłogę torebkę z ziarenkami pieprzu. Drobne kuleczki rozsypały się po jasnej posadzce. Spojrzała na zegarek. Dochodziła szósta pięćdziesiąt. Zagryzła wargę. Nie, to nie mógł być Daniel. Nie pojawiłby się przecież przed czasem, pomyślała. To pewnie Beth. Całe szczęście, zdąży jeszcze poprawić włosy i makijaż, a Beth się wreszcie do czegoś przyda. Posprząta ten cholerny pieprz.

Ponownie dotarło do jej uszu terkotanie dzwonka. Amanda uśmiechnęła się do swoich myśli. Zdjęła buty, żeby nie porozdeptywać czarnych ziarenek. Już nieco rozluźniona otworzyła drzwi. Stał w nich Daniel. Wyglądał fantastycznie. Koszula w kolorze burgunda, marynarka przerzucona przez ramię, a w ręku butelka wina.

– Przepraszam, przyszedłem trochę za wcześnie. Ale nie mogłem się doczekać. – W świetle lampy dostrzegł, że się zaczerwieniła. Gdy przyjechał pod jej dom, miał jeszcze chwilę czasu. Chciał posiedzieć w samochodzie i przemyśleć kilka spraw. Początkowo próbował skoncentrować się na Sadie. Podumać, jak przekonać ją, że powinna wrócić do szkoły. Powinien dysponować inteligentnymi i mocnymi argumentami, inaczej był bez szans. Lecz jego myśli podążały wciąż w kierunku pewnej nieprzeciętnej, tajemniczej kobiety… Za każdym razem postrzegał ją nieco inaczej. Jąka będzie dzisiaj? Chłodna i pewna siebie? Uszczypliwa? Czy też może nadspodziewanie nieśmiała jak dzisiaj, gdy odwiedziła go w pracy?

– Wejdź, wejdź! – powiedziała nieco nieprzytomnie, jakby nie zauważyła, że dawno już to zrobił. – Wybacz mi ten nieporządek. Los sprzysiągł się dziś przeciwko mnie. Zaraz wracam… tylko się troszkę…

– To ja przepraszam. – Mówiąc to, postawił butelkę na stole. – Po prostu nie mogłem już dłużej czekać.

Te niby zwykłe słowa rzuciły na nią czar. Nagle przestała się przejmować, że jej włosy przypominają ptasie gniazdo, że ma rozmazane oczy, że kuchnia wygląda jak po drobnym kataklizmie. I zrobiła wreszcie to, na co już od dawna miała ochotę. Od chwili gdy po raz pierwszy ujrzała go we wstecznym lusterku limuzyny. Objęła jego twarz dłońmi i delikatnie pocałowała, przytulając się do niego całym ciałem.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Tego się nie spodziewał. Czyżby go zdobyła tym jednym pocałunkiem? Jego? Trzydziestoośmioletniego, doświadczonego faceta? Ojca nieznośnej nastolatki i szefa prężnej firmy? Był mocno zaskoczony swoją reakcją. W tym pocałunku było coś magicznego. Coś, co mówiło: czekałam na ciebie, pragnę cię. Pocałunek, który dawał rozkosz, lecz niczego w zamian nie żądał. Sama słodycz. Przymknął oczy. Zapadnie mu w sercu do końca życia, był tego pewien. Cóż za niezwykła kobieta… Westchnął i jeszcze mocniej przytulił ją do siebie. Miała zamknięte oczy. Zastanawiał się, o czym w tej chwili myśli. Nagle uniosła głowę i spojrzała na niego badawczo.

– Wiesz, nikt mnie tak nie całował, odkąd skończyłem szesnaście lat – próbował zażartować.

– To dobrze czy źle? – zapytała nadzwyczaj poważnie. Było to jedyne, co przyszło jej do głowy. Czuła się trochę niezręcznie. W końcu, jakie to miało znaczenie?

Jego dłonie sunęły wzdłuż jej ramion. Miał wrażenie, że dotyka najdelikatniej tkanego jedwabiu. Czuł nieodpartą chęć przytulenia jej. Zamiast tego jednak odsunął się trochę i spojrzał jej prosto w oczy.

– Dobrze! Bardzo dobrze! Ale z drugiej strony źle. Przekrzywiła filuternie głowę.

– W jakim sensie źle? – Mimo pozornej lekkości w jej głosie brzmiała niepewność.

W jej pięknych, szarych oczach dostrzegł przerażenie, tak samo wielkie jak to, które było jego udziałem. Chciał ją mocno przycisnąć i uspokoić, zapewnić, że strach jest rzeczą ludzką. Jednak nie znalazł odpowiednich słów. Ujął więc jej drobną twarz w swoje silne dłonie, a potem wplótł palce w jedwabiste włosy. Już miał dotknąć jej ust, lecz przedtem zerknął jeszcze kątem oka na rozanieloną twarz Mandy. Zauważył błądzący po niej zalotny uśmiech i przyzwolenie, na które czekał. Opuściła powieki na znak całkowitego oddania. I znowu pozwolił jej czekać. Nie spieszył się. Nie chciał się spieszyć. Mruknęła więc niczym zniecierpliwiona kotka, jakby chciała powiedzieć: „Na co czekasz? Czemu się tak ociągasz?". Przeszył go dreszcz. Dłużej już nie mógł się powstrzymywać. Przywarł do jej warg.

– Yhmm… – sapnęła z zadowolenia.

– Tak dobrze?

– I tak źle – dokończyła.

Dziwne, lecz przez cały czas miał wrażenie, że ogląda scenę z jakiegoś starego, czarno – białego filmu.

– Może ty mi to wytłumaczysz… – rzucił.

– Nie muszę ci niczego tłumaczyć. Wszystko wiesz – odparła.

Ogarnęło go tak wielkie pożądanie, że na moment zapomniał o wszystkich obawach. Pocałunki stawały się z każdą chwilą coraz bardziej intensywne, coraz bardziej szalone. Zwolnij, zwolnij! O Boże… to wszystko dzieje się za szybko, powtarzał sobie raz po raz w myślach. Nagle wyprostował się.

– Wyjdźmy! – rzucił krótko.

– Słucham? – Nie wierzyła własnym uszom. Nie mogąc znaleźć słów, wskazała palcem parę mokasynów stojących w przedpokoju. Chwycił je szybkim, nerwowym ruchem i postawił przed nią.

– Płaszcz?

– Tam.

Odwrócił się i zauważył elegancki, beżowy prochowiec wiszący na wieszaku. Pomógł jej go włożyć.

– Dokąd idziemy? – zapytała w całkowitym osłupieniu. – Co z kolacją?

– Po prostu wyłączymy kuchenkę.

Patrzyła na niego, jak na wariata, kiedy w szalonym pośpiechu przekręcał gałki piekarnika.

– Mój suflet! – krzyknęła zrozpaczona.

Wziął ją za rękę i poprowadził w kierunku drzwi.

– Powinnam cię zabić – powiedziała, chwytając po drodze torebkę.

– Z pewnością. Ale i tak byśmy go nie zjedli. Idziemy! – rzucił stanowczo.

Amanda wahała się przez moment. Zastanawiała się, czy nie lepiej byłoby zostać w domu. Czuła się dziwnie rozbita, jakby traciła grant pod nogami. Bała się. Ten mężczyzna z każdą chwilą zyskiwał nad nią przewagę. Wiedziała jednak, że nie potrafi oprzeć się tym szaleńczym emocjom. A może tak właśnie wygląda miłość? To uczucie bardzo się różniło od wszystkiego, czego doświadczyła do tej pory.

Przez ułamek sekundy wydawało mu się, że Mandy woli zostać w domu. Na szczęście już po chwili schodzili schodami w dół. Zatrzymał się na krótko, ujął jej dłoń i zaplótł ją na swoim przedramieniu. Ruszyli szybkim krokiem przed siebie. Początkowo nie odważyła się spojrzeć na niego ani się odezwać. Dopiero po jakimś czasie zapytała:

– Dokąd my właściwie idziemy?

– Nie mam pojęcia. – Spojrzał na nią i głęboko odetchnął, jakby sam sobie chciał dodać odwagi. – Nie mogłem dopuścić, byśmy od razu wylądowali razem w łóżku. Nie tak szybko. Pragnę cię poznać.

– Ach tak?

– Proszę, opowiedz mi coś o sobie.

– Mogliśmy porozmawiać przy kolacji – stwierdziła kąśliwie.

– Jesteś tego pewna? Uśmiechnęła się w odpowiedzi.

– No dobrze. Czego chciałbyś się o mnie dowiedzieć?

– Wszystkiego, czego jeszcze nie wiem. Podsumujmy: jesteś sekretarką, kochasz teatr, kochasz też balet, masz alergię na zapach świeżej farby i… właściwie to wszystko. Zacznij od początku. Od samego początku.

– Ostrzegam w takim razie, że może to być bardzo długa noc. Naprawdę.

– Mamy czas do jedenastej.

– Do jedenastej? Czyżby nie wolno ci było wracać później do domu?

– Mnie nie, za to Sadie tak. Muszę wiedzieć, czy zastosowała się do moich poleceń. Jak widzisz, ojcostwo bywa czasem uciążliwe,

Amanda uśmiechnęła się.

– Nie oszukasz mnie. Wiem wszystko na temat ojców. Przecież sama miałam ojca! – No właśnie. Ale moje dziecko nie będzie go miało, przebiegło Amandzie przez myśl.

Otrząsnęła się. – No cóż, zaprezentuję ci zatem wersję skróconą. Mam dwadzieścia… – Wzruszyła ramionami. – No dobrze, będę szczera, prawie trzydzieści lat.

– Cenię szczerość. – Daniel nie spuszczał z niej wzroku. Znowu miał to niewytłumaczalne wrażenie, że chciała przed nim coś ukryć. – Czyżbyś martwiła się swoim wiekiem?

– Nie, dlaczego. A powinnam? Wzruszył ramionami.

– Trzydziestka to w pewnym sensie wiek graniczny. Dla faceta oznacza dojrzałość, a dla kobiety koniec szalonej młodości. Niektóre z nich z uporem utrzymują, że wciąż mają dwadzieścia dziewięć lat. Tak jak moja była żona. To powód, dla którego nie chce się publicznie pokazywać z Sadie.

– To żałosne – wyrwało się Amandzie. Patrzyła mu teraz prosto w oczy.

– No cóż, mnie trzydziestka kojarzy się z tymi wszystkimi sprawami, których jeszcze nie załatwiłem, pomimo wcześniejszych postanowień.

– Masz jeszcze mnóstwo czasu.

– Na wiele rzeczy tak. Ale nie na wszystko. – Obserwował ją bacznie. Czuł, że dotknął jakiejś czułej struny.

– Urodziłam się w Berkshire. Wysłano mnie do szkoły z internatem. Miałam iść na uniwersytet, ale mój ojciec potrzebował sekretarki. Kogoś, komu mógłby zaufać. Dyktował mi swoje wspomnienia podczas długiej choroby. I tak pracowałam aż do jego śmierci.

– Mogłaś podjąć studia później. Wciąż możesz to zrobić.

– Wiem. – Uśmiechnęła się do niego w zamyśleniu. – Ale gdybym tak naprawdę tego chciała, dawno bym to zrobiła. Poza tym, lubię swoją pracę.

– A co z twoją rodziną? Masz przecież matkę albo jakieś rodzeństwo?

– Moja mama zajęła się działalnością charytatywną. A mój starszy brat, Max, jest ekonomistą. Razem ze swoją żoną, Jill, oczekują narodzin pierwszego potomka. W styczniu zostanę ciocią.

Dosłyszał w jej głosie nutę żalu.

– To wszystko?

– Nie jestem i nie byłam zamężna, bo nie spotkałam nikogo, z kim chciałabym dzielić życie. – Aż do tej chwili, pomyślała nieco przerażona. Jeszcze przed kwadransem była na najlepszej drodze, by zrealizować swój genialny plan. Poszliby ze sobą do łóżka, kochaliby się… Wszystko byłoby takie proste. Czyste pożądanie, miły seks… Czy tego właśnie chciała? Dlaczego musiał wszystko skomplikować? – Teraz opowiedz coś o sobie. Twoja kolej. – Nie miała ochoty rozwodzić się nad swoimi problemami.

– Urodziłem się trzydzieści osiem lat temu we wschodniej części Londynu. A właściwie na samych jego peryferiach. Mój ojciec pił i był wyjątkowo brutalny. Kilka dni po moich dziesiątych urodzinach matka straciła ostatecznie jakąkolwiek chęć do życia… – zawiesił na chwilę głos -…i popełniła samobójstwo.

– O Boże, tak mi przykro.

Dopiero w tym momencie uświadomił sobie ciepło jej dłoni. Na ułamek sekundy stracił chęć do dalszych zwierzeń. Zawładnęło nim szalone pragnienie. Po chwili jednak zapanował nad sobą i dalej ciągnął swą opowieść.

– Rzuciłem szkołę, mając czternaście lat. Zbyt byłem zajęty bieganiem po dokach i bazarach. Zarabiałem na życie.

Miałem szczęście, że nie popadłem w poważne tarapaty. Ale to właśnie wtedy pokochałem samochody.

Nie opowiadał o swoim bólu, o cierpieniu. Pogrzebał je na dnie duszy, by nie oglądając się w przeszłość, iść do przodu.

– Teraz rozumiem, dlaczego tak bardzo boisz się, że Sadie przegapi swoją szansę.

– Ma buntowniczą naturę. A poza tym, dużo problemów. Chociażby ze swoją matką. – Nigdy nie opowiadał nikomu o swoim małżeństwie, jakby chciał przekonać cały świat, ze sobą na czele, że nie ma to już dla niego żadnego znaczenia. Spojrzał badawczo na Amandę, by sprawdzić, czy nie przejrzała jego myśli. – Miałem nadzieję, że tydzień pracy w garażu nauczy ją moresu. A ona tymczasem czuje się tam jak ryba w wodzie.

Amanda zaśmiała się.

– Ma przecież szesnaście lat. Umieściłeś ją w garażu, wśród tłumu dorosłych facetów i sądzisz, że ułatwi jej to podjęcie decyzji o powrocie do szkoły?

Nagle zdał sobie sprawę, do czego zmierzała.

– Żaden z nich nie pozwoliłby sobie…

– To nie o to chodzi – wpadła mu w słowo. – Jednak na pewno jej imponuje, kiedy mężczyźni prawią jej komplementy i zerkają na nią znacząco. Jest już na tyle dorosła, że mogą jej przyjść do głowy różne niebezpieczne pomysły. A gdzie ona teraz właściwie jest?

– Kończy remontować motocykl, potem Bob i Maggie zaprosili ją do siebie. Są dla mnie jak rodzina, z nimi jest bezpieczna. – Zamilkł na chwilę. – Jesteś głodna?

– Tak, ale wydaje mi się, że sufletowi nie udało się przetrwać. – Z jej lekkiego tonu można było wywnioskować, że suflet był ostatnią rzeczą, o której myślała w tej chwili. – A co proponujesz?

– Do domu nie możemy wrócić.

– Dlaczego? – Zapadła krępująca cisza. – Mogłabym przygotować kanapki z bekonem. A poza tym, robi się coraz chłodniej. – Od jakiegoś już czasu drżała z zimna.

– Zjedzmy tutaj – zaproponował, gdy przechodzili obok małej knajpki.

– Widzę, że nie uwierzyłeś w moje zdolności kulinarne – powiedziała z udawanym wyrzutem.

– Przecież wiesz, że nie o to chodzi – zakończył dyskusję.

Usiedli przy małym stoliku w rogu. Daniel zamówił przekąski i wino. Pożerała go wzrokiem. Siedząc naprzeciwko niego, mogła przynajmniej sycić oczy. Ogarnęło ją szaleńcze pragnienie, by przylgnąć do jego ciała i dotykać go. Na wszelki wypadek wsunęła ręce pod siedzenie krzesła.

– O co chodzi? – zapytał wreszcie, nie bardzo rozumiejąc, co się dzieje. – Mam ubrudzony nos albo coś w tym rodzaju?

Zorientował się, przebiegło jej przez myśl. Nic dziwnego. Wzięła do ręki kieliszek z winem. Po chwili zdobyła się na odwagę i zapytała:

– Dlaczego rozstałeś się z żoną? – No cóż, to w końcu on nalegał, by się lepiej poznali.

– Zapewne nie byłem takim mężem, jakiego sobie wymarzyła.

– Ale… jak ona mogła zostawić dziecko? – Amanda poprawiła się na krześle. – Przepraszam, to właściwie nie moja sprawa.

– Vicky nie była typem kochającej matki. Raczej małej zimnej manipulantki. Powinienem przewidzieć, że macierzyńskie troski, bezsenne noce i brudne pieluchy rozczarują ją.

– Czy nie wspominałeś, że ostatnio właśnie urodziła…

– Historia lubi się powtarzać – wpadł jej w słowo. Obecny partner Vicky jest nie tylko dużo od niej starszy, ale i obrzydliwie wręcz bogaty. A do tego bezdzietny. Myślę, że ten może nieco desperacki ze strony Vicky krok, to sposób na zapewnienie trwałości nowemu związkowi. Pewnie drugi raz nie popełni tego samego błędu.

– Biedna Sadie. To musiało ją bardzo zranić.

– Też tak myślę. Ale popadanie w depresję i zaprzepaszczanie szansy w niczym jej nie pomoże.

– A może Sadie chce swoim postępowaniem zranić matkę? Jak sądzisz?

– Wątpię, czy Vicky to w ogóle zauważy.

Kiedy Amanda miała szesnaście lat, była oczkiem w głowie swego ojca. Matka zaś na tyle dobrze pamiętała swoją młodość, by ustrzec córkę przed popełnieniem bezsensownych błędów i niepotrzebnymi problemami. No i jeszcze był Max, który ją ubóstwiał.

– Przykro mi, ale chyba nie potrafię ci pomóc. Po prostu kochaj ją, bez względu na to, co robi.

– A może raczej, bez względu na to, jak bardzo będzie starała mi się dopiec?

– O, jestem w stanie wyobrazić to sobie. – Uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Kiedy skończy dwadzieścia trzy lata, możesz przyjąć, że najgorsze już poza tobą.

Jęknął z niedowierzaniem.

– To jeszcze siedem długich lat. A co będzie potem?

– Potem zacznie się wszystko od nowa. Z wnukami.

– Mandy Fleming, nie zawiodłaś mnie. Już ty wiesz, jak człowieka pocieszyć – powiedział i roześmiał się. – Poza tym, jestem za młody, żeby zostać dziadkiem.

– Masz nastoletnią córkę…

– Przestań, Mandy. Sadie to rozsądna dziewczyna. – Amanda nic nie powiedziała, ale cisza była równie wymowna, jak słowa. – Nie zrobiłaby tego.

– Jesteś pewien?

– Sugerujesz, że mogłaby specjalnie zajść w ciążę?

– Nie znam jej. To posunięcie rozwścieczyłoby oboje jej rodziców. Z jednej strony ty czujesz się za młody, żeby zostać dziadkiem, a z drugiej strony jej matka… – Amanda urwała nagle. – Pomyśl tylko, co czułaby jej matka, gdyby dowiedziała się, że zostanie babcią?

– Szalałaby z wściekłości!

Amanda wzruszyła lekceważąco ramionami. Trafiła w samo sedno. Dan zdruzgotany taką wizją, ciężko oparł się o stół.

– Nie mogę uwierzyć, że byłaby w stanie zrobić coś tak głupiego. Zrujnowałaby sobie życie.

– Może nie tyle zrujnowała, co skomplikowała. Jesteś pewien, że w tej chwili remontuje motocykl z Bobem?

– Oczywiście, że tak. Chociaż właściwie… – W ogóle niczego już nie był pewny. Ten przeklęty Ned Gresham kręcił się ostatnio koło Sadie. – Przepraszam cię na chwilę. Muszę zadzwonić.

Amanda upiła łyk wina. Amando, kochanie – mruknęła sama do siebie – ty naprawdę wiesz, jak zepsuć wieczór.

Poczekała, aż Daniel wsunie się na miejsce naprzeciwko niej. Uśmiechał się z ulgą.

– Pojechała z Bobem wypróbować motor. Zrobiło jej się odrobinę głupio.

– Przepraszam, obawiam się, że mam zbyt bujną wyobraźnię.

– Nie przepraszaj. Mogłaś mieć rację. Przez moment byłem prawie pewien, że Sadie zdolna jest do wszystkiego. – Spojrzał na nią i nagle powiedział: – Chodźmy stąd.

– Dokąd?

Rzucił kilka banknotów na stół i chwycił ją za łokieć.

– Ja też mam bujną wyobraźnię i właśnie teraz pracuje ona pełną parą.

Spojrzała na niego zaskoczona.

– Randki z tobą są lepsze niż najbardziej drakońska dieta. Machnął na przejeżdżającą taksówkę i szepnął:

– Więc mnie opatentuj.

– O nie. Co to, to nie. Zatrzymam cię wyłącznie dla siebie. Otworzył drzwi i podał kierowcy jej adres.

– A więc dzisiaj odstawisz mnie pod drzwi! – Jej oczy błyszczały w świetle mijanych neonów.

– Staram się nie popełniać dwa razy tych samych błędów.

Zapłacił kierowcy i poprowadził ją w kierunku wejściowych drzwi. Otworzył je i czekał. Amanda nie mogła uwierzyć. Czyżby czekał na zaproszenie? Przecież dopiero co mówił, że nie chce się tak spieszyć…

– Napijesz się kawy? – spytała.

– Nie, dziękuję.

– No cóż, to może w takim razie strzemiennego? – zaproponowała.

– Zapomniałaś, że prowadzę?

– Rzeczywiście. – O co mu więc chodziło? Ach, do diabła z nim. Niech czeka. Lecz nie mogła po prostu tak bezczynnie stać. Było jej zwyczajnie głupio. – Może masz ochotę obejrzeć jakiś film? Mam.

Nie zdołała dokończyć. Daniel przycisnął ją swym ciałem do ściany, a potem zaczął szaleńczo całować. Drżała. Czuła się całkowicie pozbawiona woli. To było zbyt cudowne. Bała się, że za chwilę osunie się na podłogę. Wczepiła więc palce w jego silne ramiona. Jego dłonie zsunęły się wzdłuż jej ciała i uniosły ją lekko do góry. To już nie chodziło o dziecko. Chciała Daniela. Dla siebie. Kiedy otworzyła oczy, ujrzała jego rozognioną twarz. Malowało się na niej zdecydowanie.

– Powiedz! Powiedz, co naprawdę miałaś na myśli.

– To, że moglibyśmy obejrzeć ten film w łóżku.

– Mandy? Obudziłem cię?

Przeciągnęła się pod kołdrą. Czuła się lekka i niewymownie szczęśliwa. Wszędzie unosił się jego zapach. A jego głos jeszcze teraz dźwięczał jej w uszach. Wprawdzie czułaby się jeszcze lepiej, gdyby obudził ją pocałunkiem, ale cóż, telefon też nie był zły. Przycisnęła mocniej słuchawkę do ucha.

– Yhmm… dzięki.

– Za pobudkę?

– Za wszystko.

Jej ubrania leżały porozrzucane na podłodze. Znaczyły drogę do łóżka. Uśmiechnęła się na samo wspomnienie. Wiedziała, że nie mógł zostać na noc. Miała tylko nadzieję, że Sadie nie czekała na niego i poszła spać.

– Co teraz robisz? – zapytała.

– Leżę i marzę. Marzę, że ty jesteś ze mną. A za chwilę spróbuję się zmusić do wstania i pójścia do pracy.

– Wstawaj i przyjedź do mnie. Już ja ci znajdę zajęcie. A poza tym, co powiedziałbyś na wspólną poranną kawę?

– Smakowałaby wspaniale, ale mam za dużo zajęć i za mało czasu. A co powiedziałabyś o dzisiejszym wieczorze?

To była niezwykle kusząca propozycja, jednak od dawna Amanda była umówiona na prezentację w szkole sekretarek, do której kiedyś sama uczęszczała.

– Dzisiaj wieczorem nie mogę, przykro mi. Pracuję.

– Mam nadzieję, że nie z Guyem Dymoke'em? – Zaśmiał się gardłowo.

– A gdyby nawet, to co?

– Upierałbym się, żeby z tobą pójść.

– To byłoby całkiem miłe. Ale będę zajęta w mojej byłej szkole. Więc jutro?

– Myślę, że weekend będę musiał poświęcić Sadie. Ktoś w końcu powinien jej wyperswadować ten szaleńczy pomysł. Może poniedziałek?

Poniedziałek wydał się Mandy bardzo odległy.

– W porządku, ale nie oczekuj, że coś ugotuję.

– Mandy… – Zawiesił głos.

Jak niezwykle zabrzmiało to imię w jego ustach. Zamarła na chwilę.

– … musimy porozmawiać. – Był zaskakująco poważny. Żeby rozładować nieco napięcie, zapytała przekornie:

– A co, lubisz seks przez telefon? Zaśmiał się głośno.

– Dzięki, ale wolę poczekać do poniedziałku. Odłożyła słuchawkę. Przeciągnęła się kilka razy, po czym wstała, zdjęła pościel i włożyła ją do pralki. Pozbierała z podłogi ubrania i wzięła szybki prysznic. Włożyła garsonkę, którą wczoraj ze sobą zabrała. Była dopiero ósma rano, a ona stała już w pełnym rynsztunku, gotowa do wyjścia do pracy.

Ktoś zapukał do drzwi. Była to Sadie. Stała w drzwiach ubrana od stóp do głów w czarną skórę. Wyglądała jak prawdziwy motocyklista. W ręku trzymała dziwaczny kask. Zdaje się, że właśnie wychodziła.

– Nie sądziłam, że wstaniesz.

– Ale nie wygląda na to, żebyś miała zamiar prosić mnie o podwiezienie do pracy.

– Nie, nie. Chodzi mi o wczorajszy wieczór. Myślałam, że będziesz chciał sprawdzić, czy stosuję się do twoich zaleceń.

– Mam do ciebie zaufanie.

– Duży błąd! – Jej śmiech zabrzmiał jakoś nieprzyjemnie. – Zaufałeś własnej żonie i zobacz, do czego to doprowadziło.

Daniel poczuł, jak wstrząsa nim zimny dreszcz. Wstał z łóżka i poszedł do kuchni. Włożył chleb do tostera i napełnił czajnik wodą. Sadie dreptała za nim. Poczuł się jak matka – kaczka, za którą jak cień nierozłącznie suną małe kaczuszki.

– Widziałem motocykl – powiedział po chwili. – Zrobisz nie lada wrażenie, gdy pojedziesz nim do szkoły w przyszłym tygodniu.

– Niezła zagrywka, tato, ale jakoś nie sądzę, żeby ten czołg miał przypaść pani Warburton do gustu. To nie przystoi młodej damie – dodała, naśladując wyniosły ton swojej wychowawczyni – siedzieć na czymś podobnym i to w takiej nieprzyzwoitej pozie… Wybij to sobie, moja droga, czym prędzej z głowy. Szkoda, że nie mogę jeszcze prowadzić samochodu. Gdybym miała minicoopera, moje szczęście byłoby absolutne. – Nie czekała na reakcję Daniela. Nie liczyła, że ojciec podejmie temat. Jednak w połowie drogi do drzwi zatrzymała się i rzuciła przez ramię: – Pamiętasz, że za kilka miesięcy mam urodziny, prawda?

– Pamiętam, pamiętam. Pomyślimy. Ale pod warunkiem, że zdasz egzaminy.

– Tak bardzo lubię ten motocykl – dodała. Jej twarz rozjaśnił promienny uśmiech.

– Tak myślałem, że moglibyśmy – zawiesił na krótko głos – wybrać się razem na wieś. Aż szkoda nie skorzystać z takiej ładnej pogody. Co ty na to? Chcesz ze mną pojechać?

– Pewnie. Dlaczego by nie. Poza tym, jeśli nie pojadę, to zapewne poświęcisz swój czas pannie od kolczyka. I zrobisz z siebie głupa.

Co za złośliwy małpiszon, pomyślał Daniel, uśmiechając się pod nosem.

– Uganianie się za młodymi kobietami wpędzi cię w kłopoty. Uważaj!

– Nie ma sprawy – powiedział, udając, że w ogóle nie zauważył jej złośliwych komentarzy.

– A zatem czeka cię nudny weekend z własną córeczką. Ale wpadłeś!

Lekceważący ton Sadie nie zwiódł Daniela. Nie była w stanie go oszukać. Widział wyraźnie iskierki radości w jej oczach, zanim zdążyła naciągnąć na głowę kask. Wyglądało na to, że wypad na wieś był strzałem w dziesiątkę. Zamyślił się. Zależało jej na nim. A zatem jego starania miały sens… – Dobra, ale teraz muszę już naprawdę lecieć – usłyszał jej głos przytłumiony kaskiem. – Jeśli się spóźnię, mój wredny szef znowu zrobi mi potworną awanturę. – Ruszyła w stronę drzwi. Po chwili jednak zajrzała jeszcze na moment do kuchni i pomachała mu ręką na pożegnanie. Jakże bardzo przypominała mu czasami malutką Sadie sprzed lat.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

– O mój Boże! – krzyknęła Beth od progu. – A cóż to za promienny uśmiech?

– Nie piszcz tak – powiedziała Amanda – bo mi popękają bębenki. Lepiej poproś Jane, by zrobiła mi herbatę.

– Herbatę? Żartujesz sobie chyba ze mnie. Mam zajmować się jakąś durną herbatą, zanim wysłucham opowieści o wydarzeniach wczorajszego wieczoru? A kto wie, może i wczorajszej nocy?

– Poproszę o earl grey – ciągnęła dalej Amanda ze stoickim spokojem. – A jeśli potem znajdziesz chwilę czasu, to wpadnij, proszę, bo chciałabym, abyś rzuciła okiem na roboczą wersję umowy dotyczącej naszej nowej spółki. Powinnyśmy wyjaśnić sobie wszystkie szczegóły, zanim pójdziemy do prawnika. No, chyba nie zapomniałaś o tak ważnej sprawie? – zapytała z pozornym zniecierpliwieniem, całą swoją uwagę skupiając na czytanym dokumencie.

Beth puściła słowa Amandy mimo uszu. Teraz chciała porozmawiać o czymś zupełnie innym. I nie miało to nic wspólnego ani z herbatą, ani tym bardziej ż umową.

– No i co? – zapytała, zasiadając naprzeciwko Amandy. Cóż, należało się z tym Uczyć. Amanda przeczuwała przecież, że nie uda jej się tak łatwo wymigać.

– Ale z czym? – zapytała, jakby nic nie rozumiejąc.

– Mam na myśli ostatnią noc – wyjaśniła Beth. Po jej twarzy błądził wyzywający uśmiech. – Będzie co kołysać?

– Nie za szybko próbujesz wyciągać wnioski?

– Jak to? Chyba nie powiesz, że nic…

– To jedyny powód, który ci przychodzi do głowy?

– Nie mów… zabezpieczył się?

– Oczywiście. To dżentelmen. Nigdy nie wpędziłby kobiety w kłopoty. – Poza tym, jej pierwotny plan wydał jej się teraz zbyt wykalkulowany i… okrutny.

– Można było się tego spodziewać! – Głos Beth zakłócił tok myśli Amandy niczym ostrze sztyletu. – No to masz teraz problem.

– Jaki znowu problem? Nie ma takiego pośpiechu.

– Lepiej kuj żelazo, póki gorące. Nigdy nic nie wiadomo, moja droga.

Amanda spojrzała na nią ostro.

– Co to niby miało znaczyć?

– Właściwie nic. Ale z tego, co pamiętam, chodziło o szybkie i proste załatwienie sprawy. Co zrobisz, jeśli jemu chodziło tylko o szybki numerek?

– Nie bądź cyniczna, Beth. On jest taki ciepły, wyrozumiały i czuły…

– Staram się być realistką. Wyłącznie realistką. I zdaje mi się, że mam w tych sprawach nieco więcej doświadczenia niż ty.

– Wiec co proponujesz?

– Musisz jakoś rozwiązać ten problem. Co powiedziałabyś na stary podstęp ze szpilką?

– A co powiedziałabyś, gdyby twój Mike zapragnął mieć dziecko i uciekł się do identycznego zagrania?

Beth wyraźnie zbladła.

– To nie to samo! OK, zapomnij o szpilce. Ale musi przecież być jakiś inny sposób…

– Z pewnością. Czy mogłybyśmy jednak zająć się tym nieco później? – Mówiąc to, Amanda podała Beth umowę. – Zapoznaj się z nią dokładnie.

– Właściwie jest jeden sposób… – rzuciła nerwowo Beth, mechanicznie wyciągając rękę po umowę.

Amanda patrzyła na koleżankę z wyraźną dezaprobatą. Nagle Beth wystrzeliła jak z procy:

– Możesz go przywiązać do łóżka i doprowadzić do stanu… no wiesz, że nie będzie się mógł powstrzymać.

– Wspaniale! Jesteś nadzwyczaj pomysłowa. – Amanda roześmiała się głośno. – Jedwabne pończochy i bita śmietana w sprayu… I ja mam z tobą prowadzić wspólne interesy? Beth, użyj swojej wyobraźni do czegoś innego. Na przykład do pracy. Musisz znaleźć jakąś dobrą stenotypistkę dla Guya Dymoke'a.

– Już się tym zajęłam. Wyślemy Jennę King – odparła bez chwili namysłu.

– Świetnie. To została jeszcze herbata… – powiedziała Amanda z naciskiem.

– W każdym razie, gdybyś potrzebowała mojego mieszkania, to nie ma sprawy… Mogę zostać u Mika. Muszę tylko wpaść, żeby wziąć trochę czystych ciuchów.

– Dzisiaj mam prezentację w szkole, a weekend Daniel chce spędzić z córką. Spróbuje ją przekonać, że powinna wrócić do szkoły. Mamy zamiar spotkać się w poniedziałek. Do tego czasu nie będę potrzebowała już twojej dziupli. Dzięki.

– Zamierzasz zaprosić go do siebie?

– Oczywiście. – Jednego była pewna. Nie mogła już dłużej ciągnąć tego kłamstwa. Cała ta historia stała się zbyt poważna. Nie wiedziała tylko jeszcze, co powie Danielowi, jak mu to wytłumaczy. – Nie rozumiem, czemu nie mówisz, że robię duży błąd? Że jak tylko spuszczę Dana z oka, będzie napychał sobie kieszenie moimi srebrami rodzinnymi?

– Cóż, uważam, że masz rację. Rzeczywiście, musisz mu o wszystkim powiedzieć.

Zadźwięczała komórka. Zanim Amanda odebrała telefon, zdążyła jeszcze syknąć:

– Herbata…

Beth wstała i skierowała się do drzwi.

– Tu… – Już miała zgłosić się jak zwykle, lecz coś ją tknęło i podała jedynie numer swojej komórki.

– Mandy?

Serce podskoczyło jej do gardła na dźwięk głosu Daniela.

– Umówiliśmy się dopiero na poniedziałek, ale co powiedziałabyś na wspólny lunch?

– Och, byłoby cudownie. Myślałam, że będziesz dziś bardzo zajęty.

– Tak, ale mogę się na trochę wyrwać. Nie wiem tylko, czy twoja apodyktyczna szefowa zechce cię wypuścić.

– Z pewnością nie będzie zachwycona, gdy przepadnę bez wieści na kilka godzin. A co zaplanowałeś?

– Co powiedziałabyś na piknik na zielonej trawie?

– Fantastyczny pomysł! Mamy dziś piękną pogodę. Pozostaje nam więc tylko wybrać miejsce. Regent Park czy Kensington Garden?

– Może Regent Park. Będę czekał o pierwszej przed stacją metra na Baker Street.

– Świetnie, przyniosę kanapki. Na co masz ochotę? Roześmiał się znacząco, a Amanda szybko przerwała połączenie.

Daniel czekał już około dziesięciu minut. Jak zwykle była spóźniona. Zaczynał się powoli niecierpliwić, lecz gdy po chwili ujrzał ją idącą w jego kierunku, zapomniał o swojej irytacji.

– Przepraszam, że znowu na mnie czekałeś. Ale niedługo, prawda? Miałeś wczoraj jakieś problemy?

W odpowiedzi wziął od niej kosz piknikowy i ujął ją pod ramię.

– Problemy? – - zapytał po chwili, kierując się w stronę wolnej ławki.

– Czy Sadie nie wykorzystała twojej nieobecności?

– Na swoje szczęście, nie. Poza tym, już wkrótce wszystko będzie prostsze. W przyszłym tygodniu wraca przecież do szkoły.

– Naprawdę myślisz, że wróci?

– Taką mam nadzieję. – Otworzył z zainteresowaniem koszyk. – Sushi?

– Nie lubisz?

– Nie, dlaczego? Wodorosty są przecież bardzo zdrowe. – Uśmiechnął się od ucha do ucha. – Przynajmniej tak twierdzą dziennikarze.

– Są i kanapki. – Pochyliła się nad koszykiem. – Jestem pewna, że poprosiłam też o… w porządku, jest też pieczona kiełbaska. – Mówiąc to, podniosła wzrok.

Daniel patrzył na nią z jawnym pożądaniem. Ich usta dzieliło zaledwie kilka centymetrów.

– Boże, toż to prawdziwa tortura – jęknął. – Marzę o tym, żeby kochać się z tobą teraz i tutaj. Do utraty przytomności.

– Wystraszylibyśmy wszystkie okoliczne kaczki.

– I zaraz by nas aresztowali. Masz dzisiaj wolne popołudnie? – zapytał.

Amanda z trudem przełknęła ślinę. Przeleciała w myślach plan spotkań: trzecia – spotkanie z prawnikiem; czwarta trzydzieści – z dekoratorem wnętrz; potem szkoła. Bez szans. Ale po chwili zapytała filuternie:

– A ty?

Przez moment zastanawiał się, czy nie odwołać ważnego spotkania, które mogłoby zaowocować interesem roku. Nie, tego nie mógł zrobić. Pokiwał więc przecząco głową, lecz bez przekonania.

– Ale za to jutro…

– Myślałam, że chcesz spędzić cały weekend z Sadie?

– Sadie będzie pracować do piątej. Chcę, by poczuła każdy mięsień, żeby miała po prostu dość. Może zrozumie, jak przyjemne życie pędziła w szkole.

– Prawie jest mi jej żal.

– Nawet nie próbuj brać jej w obronę. Wciąż jest ci winna przeprosiny. – Uniósł jej dłoń do ust. – Jednak to, że ona pracuje, wcale nie oznacza, że i ja muszę. Moglibyśmy spędzić ze sobą prawie cały dzień! Uda ci się wyrwać?

Twarz Amandy rozświetliła się. Wiedział, że teraz jest dobry moment, by wyznać prawdę. Coś jednak powstrzymywało go. Nie chciał, żeby Mandy doszła do wniosku, że jej nie ufał. Jutro. Jutro na wsi będą mieli wystarczająco dużo czasu na wszelkie wyjaśnienia. Wyjął chrupiącą kanapkę z serem i z piklami i zatopił w niej zęby.

– Przyjadę po ciebie koło dziesiątej. Co o tym myślisz?

– Cudownie, ale przyjedź lepiej do biura. Jutro rano muszę jeszcze załatwić kilka drobiazgów.

– Do agencji?

– Tak.

Przez chwilę Amanda miała ochotę wyrzucić z siebie wszystko. Ale Daniel gotów pomyśleć, że zażartowała sobie z niego… Może nawet nie będzie chciał kontynuować tej znajomości. Nie mogła ryzykować. Jutro wszystko mu wytłumaczy. Na spokojnie. Być może uda jej się wybrać na tyle dogodny moment, że Daniel potraktuje tę całą sprawę jak dobry żart. Uśmiechnęła się do swoich myśli.

– Dokąd pojedziemy? – zapytała po chwili.

– Myślałem o domku na wsi. To bardzo ciche i spokojne miejsce.

– Sadie, jutro nie będzie mnie w pracy. Nawet nie podniosła wzroku znad gazety.

– No i co z tego? Nie musisz przecież trzymać mnie za rączkę! – Założyła na uszy słuchawki walkmana. – Na wypadek gdybyś miał się o mnie martwić, chcę cię pocieszyć, że znajdą się inni, którzy z miłą chęcią cię zastąpią – dodała jakby nigdy nic i już miała uruchomić przycisk „start", aby dać do zrozumienia, że uważa rozmowę za zakończoną.

Szybkim ruchem ręki powstrzymał ją od tego.

– I mam nadzieję, że na tym poprzestają!

– O co ci chodzi, tato? – Podniosła w końcu wzrok i spojrzała mu prosto w oczy. – Ty możesz zabawiać się z jakąś panną, a ja mam siedzieć w domu i wertować zeszyty? Tak sobie to wymyśliłeś?

– Czyżbyś dokonała już wyboru? Uważaj tylko, żeby nie zaskoczyły cię skutki tej decyzji.

Pomimo że twarz Sadie pokryta była grubym, trupio bladym makijażem, nietrudno było dostrzec rumieniec na jej policzkach.

– O co ci chodzi, tato? Ned to miły facet, jeśli jego masz na myśli.

– To dobry kierowca. Ale nie sądzę, żeby określenie „miły" zbytnio do niego pasowało. Na ogół trzydziestoletni faceci nie interesują się małolatami chodzącymi do szkoły.

– Już ci powiedziałam, że nie zamierzam wracać do szkoły.

Postanowił zlekceważyć jej ostatnią wypowiedź.

– Sadie, on jest dla ciebie o wiele za stary. Mogę ci przysiąc, że w jego życiu nie brakuje dojrzałych kobiet. Oczywiście, są pewne korzyści wypływające z romansowania z córką szefa. – Specjalnie ujął to w ten sposób. Miało ją to zaboleć. – Nie on pierwszy i nie ostatni wpadł na ten pomysł.

– Sam lepiej uważaj! Kobiety potrafią być równie pomysłowe. Nie zapominaj o mojej kochanej mamusi! – Jej głos brzmiał wyjątkowo nieprzyjemnie. Bawiła się jednym ze swoich licznych kolczyków. – Uważaj, żebyś się nie dał wrobić po raz drugi. A weź przy tym pod uwagę, że kiedy moja mamusia użyła mnie jako argumentu, żeby zmusić cię do ślubu, miałeś zaledwie dwa samochody. Teraz jesteś naprawdę tłustym kąskiem. Myślisz, że panna Fleming nie zdaje sobie z tego sprawy?

Nie ma co, nie była zbyt subtelna. Ale specjalnie jej nie przerywał. Widział, jak miotają nią sprzeczne uczucia, jak unika jego wzroku. Wyglądała na przerażoną. Siedziała na sofie, z oczami wbitymi w podłogę.

– Zapewne zechce ci urodzić dziecko! Czy tego właśnie chcesz? A może to pojawienie mojego braciszka przyrodniego tak cię nastroiło? Tylko sobie wyobraź: miałbyś wreszcie dziedzica, który podążałby twoimi śladami! – krzyczała coraz głośniej. W końcu wstała i skierowała się w stronę drzwi. – A co powiedziałbyś na wnuka? Może powinnam z Nedem trochę nad tym popracować?

– Sadie! – ryknął na nią wściekły.

– Dziwisz się? Jaka matka, taka córka! – Ostatnim słowom zawtórowało głuche trzaśniecie drzwi.

Amanda przemawiała właśnie do adeptek swojej dawnej szkoły. Opowiadała im o swoich doświadczeniach i próbowała zachęcić je do wytężonej pracy, bowiem tylko systematyczność i dyscyplina są kluczem do sukcesu. Nagle poczuła przedziwne mrowienie na całym ciele. Wiedziała, że to za sprawą Daniela, że to on przywoływał ją myślami. Wydało jej się to przedziwne. Na chwilę straciła wątek. Było to zupełnie do niej niepodobne. Dopiero po długich trzech kwadransach mogła do niego zadzwonić.

– Daniel?

– Mandy! Niewiarygodne! Właśnie zastanawiałem się, jak się z tobą skontaktować.

– Wiedziałam! Czułam to!

– Jak to?

Zdała sobie w porę sprawę, jak niedorzecznie zabrzmiałyby jej słowa opisujące te dziwne wrażenia, jakich doznała przed godziną.

– Mam na myśli… że sama nie mogłam już wytrzymać. Jakieś problemy? – Wyczuła zdenerwowanie w jego głosie.

– Nie, już nie. Miałem przykre spięcie z Sadie. Nic nowego, nie martw się. To normalka.

– Chcesz odwołać nasze jutrzejsze spotkanie?

– Ależ skąd!

– Zatem do dziesiątej,

– Będę odliczał każdą minutę. Możesz mi wierzyć. – Odłożył słuchawkę.

Ze zdziwieniem odwrócił się w kierunku pokoju Sadie. Panowała tam kompletna cisza. A jeszcze przed chwilą dobiegała stamtąd ostra, głośna muzyka. Zastukał do drzwi.

– Sadie, mogę wejść?

Nikt nie odpowiedział. Odczekał kilka sekund i zawołał ponownie:

– Sadie?

Znowu nic. Nacisnął klamkę. Lecz w pokoju nikogo nie było. Sadie wymknęła się z domu.

– Spodnie w biurze? Panno Garland! Co to ma znaczyć? Czyżbyś zapomniała o żelaznych regułach, które sama wprowadziłaś? Jak cię widzą, tak cię piszą!

Beth zaczęła najwyraźniej traktować swoją nową rolę niezwykle poważnie. Lecz Amanda, pochylona nad planami, nawet nie podniosła głowy.

– Słowo daję, mówisz jak moja była dyrektorka.

– Naprawdę? A jak ona się ma?

– Słucham?

– No, twoja dawna pani dyrektor. Widziałaś się z nią wczoraj.

– Nie, nie chodzi mi o dyrektorkę ze szkoły sekretarek, tylko o tę w Dower House. Otrzymałam od niej dzisiaj list z zapytaniem, czy nie zechciałabym wygłosić jakiegoś inspirującego przemówienia na zakończenie roku.

– Och, Amando, twoja sława zatacza coraz szersze kręgi!

– Nie bardzo sobie jednak wyobrażam, aby dziewczęta z Dower House były zainteresowane karierą sekretarki. Nie wiem, skąd ten pomysł. A jeszcze do tego ja, jako samotna matka w ciąży, nie byłabym świetlanym przykładem dla tych panienek z dobrych domów.

– Na razie jeszcze nie jesteś w ciąży. Pomyśl tylko o tych wszystkich bogatych osobistościach na widowni. To są przecież ludzie, którzy potrzebują sekretarek i nianiek. Jakaż to cudowna reklama dla naszej firmy!

– Ale nie jestem pewna, jak przyjmie mnie pani Pamela Warburton.

– Nie? Dlaczego więc zaprasza byłe uczennice, święcące swoje sukcesy? Jak myślisz? Chce zrobić dobre wrażenie na rodzicach. – Beth uśmiechała się teraz triumfalnie. Wiedziała, że ma rację. – Zadzwoń do niej i ustal termin.

– A jeśli to będzie klapa?

– Żadna klapa! Jesteś chodzącym przykładem na to, że warto kształcić dziewczęta. Mogą potem osiągnąć taki sam sukces zawodowy jak mężczyźni. I o to przecież chodzi! Czy to są plany biura na parterze?

– Tak. Co o tym sądzisz?

– Daj sobie dzisiaj z tym spokój. Zapomnij o pracy. I baw się dobrze – powiedziała Beth, zabierając jej plany sprzed nosa.

– Hej! Oddawaj! Przecież właśnie je oglądałam.

– Będziesz miała jeszcze wystarczająco dużo czasu, żeby je przejrzeć. Usiądź, napij się kawy i uspokój nerwy. Dokąd się wybieracie?

– Do jakiegoś domku na wsi. To nie może być zbyt daleko, bo Daniel musi wrócić na szóstą. Jest umówiony z córką. – Amanda upiła łyk kawy. Smakowała wybornie. – Pycha! Nie rozumiem, jak możesz żyć tylko herbatkami ziołowymi.

– A co to za domek?

– Nie wiem, chyba wynajęły.

– Wynajęty? To niemożliwe!

– Niby dlaczego?

Beth schowała twarz za kubkiem z herbatą.

– Co ty przede mną ukrywasz? – zapytała Amanda, nagle zirytowana.

– Nic. Nic, o czym chciałabyś wiedzieć.

– Coś o Danielu? Mów w tej chwili!

– Wpadłaś w sidła, moja droga, zanim zdążyłaś połknąć haczyk. – Beth pokręciła z niedowierzaniem głową.

– O co ci chodzi? – drążyła Amanda.

– Nic, nic. Ktoś musi doglądać twoich spraw. Poprosiłam pewną osobę, żeby powęszyła tu i ówdzie. To wszystko.

– Beth, wyraźnie mówiłam ci, żebyś tego nie robiła. To niesmaczne.

– W porządku, przepraszam.

– Ale jeśli jest coś, co powinnam wiedzieć, to powiedz mi to teraz.

– Kto powiedział, że to jest coś złego? Facet cieszy się nieposzlakowaną opinią. Płaci podatki, przeprowadza staruszki przez jezdnię…

– Nie żartuj sobie ze mnie. Co jest?

– Każdy ma jakieś swoje sekrety.

– Jakie sekrety? – Była naprawdę wściekła.

Beth wyjęła z torebki kopertę, lecz po chwili, wyraźnie zła na samą siebie, włożyła ją z powrotem.

– Jestem pewna, że sam ci to wszystko dziś opowie.

– Co mi opowie?

– Spokojnie, to nic ważnego. Naprawdę.

– Beth, przysięgam, kiedyś cię zamorduję. Zadzwoniła recepcjonistka.

– Panno Garland, jest tu ktoś, kto chce się zobaczyć z panną Mandy Fleming. Prosiła pani, żeby panią informować o takich zdarzeniach.

– Dziękuję. Zaraz schodzę.

Spojrzała znacząco na Beth i zdecydowanym ruchem wyciągnęła dłoń.

– No dobra, ale obiecaj, że przeczytasz, dopiero kiedy wrócisz do domu – upierała się Beth. – Daj mu szansę. Proszę cię. Pozwól mu samemu wszystko wyjaśnić.

Amanda nie odpowiedziała.

– Pamiętaj, ciekawość to pierwszy stopień do piekła – rzuciła niewinnie Beth.

– Wiem, wiem, ja też mam przecież swoje sekrety. Kiedy pojawiła się w drzwiach agencji, Daniel właśnie wysiadał z samochodu. Była zbyt zajęta grzebaniem w torebce, by go zauważyć. Jednak już po chwili uśmiechnęła się tak promiennie, że poczuł się onieśmielony. Boże, jaka ona jest cudowna, pomyślał.

– Mamy dla siebie cały dzień – przywitał ją rozpromieniony. – Cały dzień razem. – Ujął mocno jej dłoń, pocałował w policzek, a następnie otworzył drzwiczki samochodu. Mimo jego niezwykłej uprzejmości, miała wrażenie, że jest spięty. Pogładziła go po twarzy.

– Czy twój szef wie, że pożyczyłeś jaguara?

– Tak, z tym nie ma problemu.

– Nie ma? Ciekawe…

– Ach, to bardzo długa historia. Spojrzała na niego.

– Opowiesz mi ją kiedyś?

Spojrzenie, jakim go obrzuciła, uświadomiło mu, że nadszedł już czas, aby zagrać w otwarte karty.

– Tak, Mandy, na pewno ci ją opowiem.

Usiadła w miękkim skórzanym fotelu, a Daniel zamknął za nią drzwi, po czym usadowił się wygodnie obok niej. Mandy z lubością dotknęła drewnianej kierownicy.

– Zniewalający, nieprawdaż? Chciałabyś poprowadzić?

– Teraz? Coś ty? – Otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia. – Żartujesz chyba? To bardzo miło z twojej strony, ale chwilowo muszę odmówić. Przywykłam do jeżdżenia czymś zdecydowanie mniejszym. A poza tym, ten szaleńczy ruch na ulicach…

– Czymś mniejszym, to znaczy czym?

Amanda pomyślała w tym momencie o swoim cudownym porsche zaparkowanym w garażu przy domu. Lecz w ostatniej chwili ugryzła się w język.

– To mały, zielony vauxhall.

– Bardzo słuszny wybór. Jest niezwykle praktyczny. Moje cudo pije benzynę jak smok. A zdobycie części to już zupełny horror. Dlatego nie używam go zbyt często. – Spojrzał na nią wymownie, lecz zaraz potem poczuł się nieswojo. Chyba powiedział trochę za dużo. – Ale dzisiaj to całkiem specjalna okazja.

– Czy to właśnie powód, dla którego jesteś tak bardzo z siebie zadowolony? A może Sadie zmieniła zdanie?

– Niezupełnie – mruknął z lekką rezygnacją, po czym włożył klucz do stacyjki. – Nie tracę jednak nadziei.

ROZDZIAŁ ÓSMY

– Co za koszmar – mruknął Daniel pod nosem. Dokąd też ona mogła pójść? Gdzie się włóczy po nocy? A raczej rozbija na motocyklu? Same znaki zapytania. Chwilami zdawało mu się, że wychowywanie tak zbuntowanej nastolatki przerasta jego możliwości. Przez moment łudził się, że poszła do Annabel. Lecz jeden krótki telefon wystarczył, by sprowadzić go na ziemię. Nie było jej tam. Zupełnie nie wiedział, co robić.

Klnąc na czym świat stoi, wyrzucał sobie, że rozpuścił Sadie i zapomniał, jak z nią rozmawiać. Krótko mówiąc, nie radził sobie z nią. Czuł się jak kompletny idiota. W poszukiwaniu córki zadzwonił nie tylko do Boba, ale do jej wszystkich przyjaciół mieszkających w Londynie. Na próżno. Wciąż jeszcze miał nadzieję, że zrobiła to z przekory, jemu na złość, tylko po to, by go przestraszyć. Jeśli o to jej chodziło, to wygrała. Zdesperowany zadzwonił nawet do matki Vicky. Gdy przekonał się jednak, że Sadie nie dotarła do babci, szybko zakończył rozmowę. Nie miał ochoty na wysłuchiwanie nieprzerwanego potoku słów i przykrych wyrzutów.

Jedyne, co mu pozostało, to wsiąść do samochodu, jeździć po ulicach Londynu i szukać Sadie z nadzieją, że być może zauważy gdzieś jej motocykl. Najprawdopodobniej przed jakimś barkiem z frytkami i hamburgerami. Stosunkowo często zdarzało się jej, że chcąc rozładować napięcie, opychała się czym popadnie. Ostatnią rzeczą, jaką miał ochotę przeżyć, to znaleźć Sadie w garażu z Nedem. Dlatego też desperacko odpychał od siebie tę ewentualność. W końcu jednak, gdy wyczerpał już wszystkie inne możliwości, pojechał również i tam. Od razu dostrzegł motocykl Sadie zaparkowany przed małą kafejką naprzeciwko garażu. Mimo że w środku paliło się jeszcze światło, drzwi były zamknięte. Nie pozostało mu więc nic innego, jak sprawdzić, czy nie ma jej w biurze. Na widok ochroniarza skinął głową i wszedł do środka.

Ned Gresham miał wyznaczony dzisiaj późny kurs. Odbierał kogoś z Southampton. Daniel nie miał najmniejszych wątpliwości, że i Sadie o tym wiedziała. Lexus Neda stał na parkingu. A więc kierowca już wrócił. Wokół panowała jednak absolutna cisza. Dan postanowił zajrzeć do pomieszczenia dla kierowców. Stanął pod drzwiami i zaczął nasłuchiwać. I rzeczywiście usłyszał głos Neda:

– Sadie, nie szalej! Po prostu wracaj do domu. Ojciec na pewno martwi się o ciebie.

– Nie jestem dzieckiem! Mam już szesnaście lat. Mogę ci to udowodnić! – Do uszu Daniela dotarł metaliczny zgrzyt rozpinanego zamka błyskawicznego. To skórzana kurtka kombinezonu, pomyślał. Drzwi były uchylone, więc lekko wsunął głowę. Mimo kiepskiego światła i sporego dystansu dostrzegł, że pod kombinezonem Sadie była zupełnie naga. Ogarnęła go niepohamowana wściekłość i zarazem rozpacz. Już miał pchnąć drzwi i wtargnąć do środka, ale powstrzymał go nieco znudzony głos Greshama.

– Świetnie to zaaranżowałaś. Jeśli chcesz się z kimś przespać, to znajdź sobie chłopaka w twoim wieku.

– Ty świnio, ty… – Rzuciła się na niego z pięściami. Daniel był nieco zaskoczony. Stwierdził bowiem, że jego córka ma niezwykle urozmaicony język.

– Ach, Sadie, daj sobie spokój. Spadaj, zaraz mam randkę.

Amanda westchnęła ciężko, gdy usłyszała tę historię.

– Biedna dziewczyna. Musiała czuć się straszliwie upokorzona. I co było dalej? – zapytała po chwili. – Co zrobiłeś?

– Wycofałem się po cichutku, zanim któreś z nich zdołało mnie zauważyć. Kiedy kilka minut po mnie wśliznęła się do domu, siedziałem i oglądałem wiadomości. Wierz mi, to było najdłuższe dziesięć minut mego życia. Liczyłem na to, że po takim przeżyciu będzie wolała zostać w domu, ale nie miałem pewności. A kiedy dzisiaj rano wychodziła do pracy, wyglądała fatalnie: jakby ją ktoś przeżuł i wypluł.

– Poszła rano do pracy?

– Jak widzisz! Jestem przecież z tobą. Zasugerowałem jej, że wygląda nie najlepiej i powinna zostać w domu. Nawet za cenę odwołania naszego dzisiejszego spotkania.

– Zrozumiałabym. Sadie jest na pierwszym miejscu. To jasne.

– No cóż, powiedziała, że czuje się dobrze. Zaproponowała nawet, że zrobi zakupy na weekend. – Spojrzał na nią wymownie. – Mimo wszystko chyba będzie mi jej brakowało, kiedy wróci do szkoły w przyszłym tygodniu.

– Przecież będziesz widywał ją wieczorami. Uniósł brwi.

– Przepraszam, myślałem, że wiesz. Jest w szkole z internatem, w Dower House. Zastanawiałem się, czy nie przenieść jej do Londynu. Ale zdecydowałem zostawić ją tam, gdzie jest.

– Czyli w Dower House?

– Tak. Dlaczego się tak dziwisz? Masz coś przeciwko szkołom z internatem? To zresztą była jej decyzja. Ja…

Amanda zaprzeczyła ruchem głowy.

– Ależ skąd, mówiłam ci już, sama chodziłam do szkoły z internatem – wpadła mu w słowo. Jednocześnie zastanawiała się, jak mógł pozwolić sobie jako kierowca na zapłacenie tak słonego czesnego. – Chodzi tylko o to, że ja też skończyłam szkołę w Dower House.

– Nie żartuj! Ależ ten świat jest mały.

Dotarli do autostrady. Daniel przyspieszył i samochód zaczaj wprost płynąć po szosie. Nareszcie byli sami. Znalazła jakąś kasetę i wsunęła ją do magnetofonu. Przejeżdżali obok lotniska Heathrow. Obserwowała przez okno startujące samoloty i rozmyślała nad tym, jakim cudem było go stać na to, by wysłać córkę do jednej z najdroższych szkół w kraju.

Zdała sobie nagle sprawę, jak niewiele Daniel o niej wie. Miała przecież mieszkanie w jednej z najdroższych dzielnic Londynu, sportowy samochód, prowadziła prężne przedsiębiorstwo… I to nie dlatego, by zdobyć środki do życia, lecz dla własnej przyjemności. Jej ojciec postarał się, by zabezpieczyć ją do końca życia. Nie mówiła o tym wszystkim, by Daniel nie czuł się skrępowany w jej towarzystwie. Przynajmniej wmawiała sobie, że właśnie dlatego przemilczała pewne sprawy.

Ale on miał pieniądze. I to był ten jego sekrety o którym wspominała Beth. Jak tego dokonał? Skąd je miał? Wygrał w zakładach piłkarskich? Koperta, którą wręczyła jej Beth, stała się nagle wielce intrygująca. Nie dawała Amandzie spokoju. Leżała na dnie torebki. Ręka Amandy powędrowała bezwiednie w jej kierunku. Przez moment miała ochotę sprawdzić, co jest w środku. Tu i teraz. Korzystając z tego, że Dan skoncentrowany jest na prowadzeniu samochodu. W tym momencie spojrzał na nią tym swoim uśmiechem, który powodował, że zapominała o bożym świecie. Jej zaciśnięte na kopercie palce rozluźniły się.

– Zaraz będziemy na miejscu. Mam nadzieję, że nie jesteś zmęczona.

Po chwili wjechali na niewielką polanę otoczoną gęstym, liściastym lasem. Grube pnie drzew lśniły w słońcu. Na środku stała przepiękna, stara leśniczówka. Była bardzo zadbana i przytulna. Zapraszała wręcz do swego wnętrza. Wokół domu pyszniły się kolorowe rabaty kwiatowe i przeuroczy skalniak, pokryty dywanem drobnych roślin.

– No to jesteśmy – rzucił Dan, patrząc na nią z dziwnym wyrazem twarzy.

– Boże, jak ni cudownie. Zupełnie jak w bajce! – wykrzyknęła radośnie.

Odetchnął z wyraźną ulgą i roześmiał się.

– A ja jestem wilkiem i zaraz cię zjem! – Mówiąc to, splótł ręce wokół jej talii. Ich usta połączyły się w długim pocałunku. Całował jej oczy, policzki, szyję… Nie mógł się pohamować. Nie chciał przestać. – Ta kobieta wzbudzała w nim szalone uczucia. Emocje sięgnęły zenitu, gdy odpinał haftki jej stanika. Ona zaś już dawno zapomniała o tej cholernej kopercie, która jeszcze przed chwilą nie dawała jej spokoju.

Zaśmiała się nagle.

– O co chodzi? – Podniósł głowę i zobaczył w jej oczach rozbawione ogniki.

– Och, zachowujemy się jak para nastolatków kochających się w samochodzie.

Zamyślił się, słysząc te słowa.

– Kiedy byłem nastolatkiem, nie miałem samochodu. Jeśli mam poczuć się jak nastolatek… – wysiadł z samochodu, wziął ją na ręce i delikatnie położył na ziemi -… co myślisz o tym?

Cóż mogła myśleć, czując jego dłonie na swoim spragnionym ciele? To było to, o czym cały czas marzyła. Pospiesznie rozpięła guziki jego koszuli, ściągnęła ją nerwowo i rzuciła za siebie. Przez moment przebiegło jej przez myśl, że zapewne o kilka kroków stąd stoi wygodne, ciepłe łóżko…

Amanda zatraciła się zupełnie. Leżała praktycznie naga w ramionach Daniela i właściwie cały świat mógłby przestać w tym momencie dla niej istnieć. Zdawała sobie doskonale sprawę, że zachowuje się jak zwariowana nastolatka. Ale było jej to naprawdę obojętne.

Gdy uspokoiła się i ucichła, Daniel wyszeptał:

– Chyba będzie lepiej, jeśli przeniesiemy się w bardziej komfortowe warunki.

– Dlaczego? – zapytała, przeciągając się rozkosznie.

– Zdaje mi się, że leżę na jakiejś szyszce. Spojrzała na niego ze zdziwieniem

– Przecież tu nie ma drzew iglastych.

Zsunął ją z siebie

– Popatrz sama! I jak wynagrodzisz mi ten odcisk na plecach? – spytał z szelmowskim uśmiechem.

Amanda rozejrzała się dokoła.

– Jak tu pięknie. Moglibyśmy się trochę przejść – zaproponowała.

– Masz na myśli spacer do domu?

– Wydaje mi się, że na lunch jest jeszcze trochę za wcześnie – powiedziała, wciągając bluzkę.

– Moglibyśmy jeszcze coś zrobić w celu zaostrzenia apetytu, prawda?

– Taaak? – wyszeptała przeciągle, a w jej głosie zabrzmiało lekkie zdziwienie.

– Pozwól jednak, że najpierw cię oprowadzę,

– Ależ ty jesteś przewrotny! Choć właściwie mogłam się tego po tobie spodziewać.

Wyciągnął w stronę Amandy obie ręce i pomógł jej wstać. Potem podniósł torebkę i pozbierał jej zawartość, która rozsypała się po trawie. Weszli do domu tylnymi drzwiami.

Urocza, lśniąca czystością kuchnia, spiżarnia i mały warsztat stanowiły część gospodarczą. Po drugiej stronie znajdował się przestronny, wygodnie urządzony salon. Spodobał się Amandzie. Grube zasłony, miękki dywan, kominek, olbrzymia, stara szafa i rozłożyste fotele. W powietrzu unosił się zapach lawendy. Na górze było kilka przytulnych sypialni i całkiem nowa, prześliczna łazienka.

Chodzili po pokojach bez słowa, lecz Amanda widziała kątem oka, że cały czas bacznie ją obserwował. Ich wycieczka zakończyła się w głównej sypialni, Wszystko było tam z drewna. Ogromne drewniane łoże, drewniane szafki nocne i duża drewniana szafa ubraniowa. Podeszła do małego okienka. Zdawało jej się, że tego właśnie od niej oczekiwał.

– Co tam jest za lasem? – zapytała z głupia frant.

– Nie kończące się pola i łąki. Właśnie tam uczyłem Sadie jeździć. Najpierw na motocyklu, a potem samochodem. O właśnie, samochód to następna rzecz, którą chciałaby mieć. Mandy… – Nagle głos Daniela zabrzmiał poważnie. Stanął tuż obok niej. – Ja nie wynająłem tego domku. On należy do mnie.

– Do ciebie? A dlaczego nic nie powiedziałeś?

– Wiem, że to głupie. Miałem ci wszystko wytłumaczyć już wcześniej. Bo widzisz, Mandy, ja nie jestem szoferem. Szlag by to trafił – wyrwało mu się znienacka. Był bardzo zdenerwowany. – Wybacz mi to kłamstwo. Zbudowałem tę firmę od zera.

Nagle wszystkie elementy zaczęły do siebie pasować. Jakby ktoś ułożył porozrzucane puzzle w zgrabny obrazek. A zatem Daniel Redford nie był facetem, który rozglądał się nerwowo w nadziei na znalezienie odpowiedniej partii… Tego się przecież najbardziej obawiała. Ale dlaczego nic jej nie powiedział?

– Zacząłem z jednym samochodem, dwadzieścia lat temu.

– Ach tak…

– Wiem, że powinienem był powiedzieć ci wcześniej. Gniewasz się na mnie?

Gniewać się? Była po prostu wściekła. Dosłownie gotowała się w środku. Dała się złapać na pospolitą gierkę… Skromny szofer… Dlaczego Beth nie powiedziała jej o tym? Do licha, już ona jej wygarnie. Nie chciała jednak, by dostrzegł jej poruszenie.

– A czy mam ku temu powód? To świetny żart – powiedziała, próbując się uśmiechnąć. Choć tak naprawdę, chciało jej się płakać.

Przez moment uwierzył, że wszystko jest w porządku.

– Mandy… przepraszam. Wybacz mi. Wiem, popełniłem błąd. Nie powinienem był cię okłamywać. Powinienem ci powiedzieć…

– Dlaczego więc tego nie zrobiłeś?

Nic nie odpowiedział. Milczenie pogrążyło go jeszcze bardziej.

– No cóż, zdaje się, że wszystko rozumiem – powiedziała z sarkazmem w głosie. Ale czy ona nie zrobiła czegoś bardzo podobnego? Oczywiście, mogłaby usprawiedliwiać samą siebie, wmawiać sobie, że zrobiła to po to, by go chronić, by nie czuł się skrępowany w jej towarzystwie. Lecz to z pewnością nie był główny powód jej postępowania. A jeśli on wiedział, kim była w rzeczywistości? Niczego nie była już pewna. Szkoda, że żadne z nich nie potrafiło być do końca szczere.

– Zamierzałem wyjaśnić ci wszystko w garażu. Chciałem zaprosić cię do biura… i wytłumaczyć ci…

– A ja pokrzyżowałam twoje plany. Przyjechałam za wcześnie i znalazłam cię w kombinezonie, grzebiącego pod samochodem…

– Chciałem ci wszystko powiedzieć tamtej nocy, gdy przyjechałem do ciebie. Ale cóż…

– Sprawy potoczyły się inaczej, niż planowałeś. Przytaknął skinieniem głowy.

– Nie przejmuj się, mogło być gorzej… – I jest, pomyślała. Ona wciąż nie powiedziała mu prawdy o sobie.

– No właśnie, mógłbym powiedzieć ci, że jestem milionerem, będąc w rzeczywistości żebrakiem.

– A jesteś milionerem?

– Chyba tak, przynajmniej na papierze. Choć większość stanowią aktywa firmy i inwestycje. Sporo zainwestowałem w nieruchomości.

– To rozsądne posunięcie.

– Tak? Być może, nigdy nie myślałem w ten sposób. Słuchaj, Mandy, chciałbym powiedzieć ci teraz całą prawdę. Posłuchaj…

– Daniel, obawiam się, że ja też mam ci coś do powiedzenia.

Uniósł do góry rękę i wyjął z jej włosów liść. Bała się podnieść wzrok. Lękała się tego, co zobaczy w jego oczach. Tak było o wiele łatwiej. Czuła jego dłoń na swoim policzku, dotyk jego ust na swojej szyi…

– Popatrz na mnie, Mandy – poprosił po chwili. – Prawda jest taka, że kocham cię do szaleństwa.

– Cóż za piękna, sentymentalna scena! – W drzwiach wejściowych stała Sadie. Czarny skórzany kombinezon, czarne włosy i papierowo blada twarz. I tym razem nie był to efekt wyrafinowanego makijażu. Stała z szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami i trzymała w ręku kopertę.

– Sadie! – Daniel wyglądał na bardzo zmieszanego. Myślałem, że jesteś w garażu.

– Byłam, owszem. Ale pomyślałam, że przyjadę tu trochę wcześniej. Chciałam rozpalić ogień w kominku i przygotować coś do zjedzenia. Dla ciebie! – Te ostatnie słowa podkreśliła szczególnie wyraźnie, patrząc przy tym wymownie na Amandę. – Rozmawiałam o tym z Bobem. On też stwierdził, że to dobry pomysł, i że sprawię ci tym przyjemność. Byłeś dla mnie bardzo wyrozumiały przez ten ostatni tydzień. Chciałam ci jakoś podziękować. Ale nie sądziłam, że przywieziesz ją tutaj…

– Sadie! – wyrwało się Amandzie. Dobrze wiedziała, do czego Sadie zmierza.

– Nie nazywaj mnie Sadie. Nikt cię do tego nie upoważnił. Tylko przyjaciele mogą do mnie tak mówić. A ty… ty nie jesteś nikim lepszym od mojej matki. Zupełnie jak ona!

– Jej oczy płonęły. – Chciałam ci się zrewanżować, tato. Myślę, że to wystarczy – powiedziała, podając mu kopertę.

– Ona zaangażowała prywatnego detektywa, żeby cię sprawdził! Tu jest wszystko na temat twojego życia osobistego, dochodów, firmy…

Amanda widziała, jak Daniel napina mięśnie.

– Skąd to masz? – spytał zmienionym głosem. – Grzebałaś w torebce Mandy?

– Nie musiałam. Znalazłam to koło samochodu. Tam, gdzie jest taka wygnieciona trawa.

– Sadie, wyjdź stąd natychmiast i poczekaj na dole – zwrócił się do niej rozkazującym tonem.

Wzruszyła tylko ramionami.

– Nie ma sprawy. Włączę czajnik. Jestem przekonana, że panna Fleming z przyjemnością napije się herbaty, zanim stąd wyjedzie. – Jej kroki zadudniły na schodach.

– Mandy…

– Przestań. – Amanda odsunęła się od niego. Tak było łatwiej. – Nic nie mów, proszę cię.

– Czy to prawda?

Nie. Tak. Co miała mu powiedzieć? Czy to miało jakiekolwiek znaczenie? Ze sposobu, w jaki na nią patrzył, wywnioskowała, że i tak podjął już decyzję.

– Kiedy Vicky chciała, abym się z nią ożenił, zaszła po prostu w ciążę.

– Co, tak sama…?

– Przestała brać pigułki, ale nic mi o tym nie powiedziała. A kiedy była już w ciąży z Sadie, zaczęła mnie szantażować, że jeśli się z nią nie ożenię, pójdzie na zabieg. – Odwrócił się do okna. – A teraz, tam na trawie…

Wiedziała, co chce powiedzieć. Zapomniał o zabezpieczeniu. Zachowali się jak para nierozsądnych nastolatków. Było to zarówno głupie, jak i szalone. Nie pozwoliła mu jednak dokończyć.

– Nie musisz się martwić. Małżeństwo jest ostatnią rzeczą, o której myślałam. Mogę ci obiecać, że cokolwiek się stanie, nigdy mnie więcej nie usłyszysz i nie zobaczysz. – No cóż, pomyślała z sarkazmem, czyż nie tak miało być? Czyż nie tak zaplanowała?

Powoli, ociągając się, wsuwała bluzkę do spodni. Wszystko wykonywała w zwolnionym tempie, jakby czekała na to, że Daniel coś jeszcze powie, choć jedno słowo. Liczyła na to, że zaproponuje jej podwiezienie. Zamiast tego jednak stał tam i patrzył na nią, jakby była mu całkowicie obca. I to też przecież była część jej planu. Cóż za paradoks. Wiedziała, że jeżeli natychmiast stąd nie wyjdzie, wybuchnie płaczem. Odwróciła się więc i po chwili słychać było, jak schodzi po schodach.

Sadie czekała na nią w salonie, z założonymi rękami i z wyrazem triumfu na twarzy. Ten widok podziałał na Amandę jak zimny prysznic. Skutecznie ją otrzeźwił. Wyjęła z torebki telefon komórkowy i wystukała numer radiotaxi. Musiała przełamać się wewnętrznie, by zapytać Sadie o adres. Kiedy skończyła rozmowę, Sadie wycedziła z typową dla nastolatków wyższością w głosie:

– Możesz poczekać na zewnątrz.

Trzeba przyznać, pomyślała Amanda, że to wyjątkowo bezczelna dziewczyna. Nie miała pojęcia, jak postąpiłaby, będąc na miejscu Sadie, która bądź co bądź miała za sobą bolesne przeżycia i doświadczenia. Jej własna matka posłużyła się nią jako pretekstem, żeby złapać faceta. Potem bez skrupułów porzuciła i męża, i małą córeczkę. A teraz jakaś obca kobieta chciała ukraść Sadie ojca No i ten raport prywatnego detektywa… Amanda musiała przyznać, że los nie oszczędzał Sadie. Gdy była już w drzwiach, odwróciła się i powiedziała:

– Wróć do szkoły, Sadie. Jesteś mu to winna.

– Tak, jasne, żebyś go mogła porwać w swoje szpony, gdy tylko zniknę! Czy uważasz, że jestem na tyle głupia? Nie ma mowy!

– Tylko do końca roku. – Amanda mocno akcentowała każde słowo. – Potem możesz przenieść się do szkoły w Londynie.

– Skąd o tym wiesz? – spytała napastliwie.

– Porozmawiaj z ojcem. – Dostrzegła cień niepewności na twarzy dziewczyny. – Zobaczysz, że się zgodzi. A mnie nie musisz się obawiać, nie stanowię dla ciebie żadnego zagrożenia. A teraz to już na pewno nie. Czy sądzisz, że po tym wszystkim będzie chciał się jeszcze ze mną spotykać?

Sadie nie dała się na to złapać.

– Musisz mi przysiąc, że będziesz trzymać się od mego z daleka.

Amanda zamarła. Miała więc podeptać być może swoją ostatnią szansę na ułożenie sobie życia?

– Przysięgnij! – Sadie nie dawała za wygraną.

– A jeśli to zrobię, wrócisz do szkoły?

Sadie spojrzała na nią ze zdziwieniem i skinęła głową na znak zgody.

– Zatem dobrze, przysięgam.

Do taksówki, która czekała na nią na końcu drogi, szła jak w transie. Nie mogła już powstrzymać łez, które płynęły strumieniami po policzkach. Szlochała coraz głośniej. Waśnie utraciła największą miłość swego życia. Jedyną, jak jej się zdawało. Prawdziwą.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

– Czy to nie dzisiaj, Amando? Prawda, że to dzisiaj? Do Amandy ledwo co docierały słowa Beth.

– Ale co dzisiaj? – wymamrotała półprzytomna. Nie rozumiała, dlaczego Beth od samego rana była taka nadopiekuńcza.

– Czy chcesz, żebym z tobą poszła? Jeśli tak, nie krępuj się, powiedz. Jasne, że pójdę.

– Ach, o to ci chodzi. Nie, nie ma potrzeby – odpowiedziała. Nie sądziła, że Beth będzie o tym pamiętać. Ale cóż, Beth była przecież niezwykle skrupulatna, nawet jeśli na taką nie wyglądała. Z pewnością miała zapisany ten termin w kalendarzu. Taka przyjaciółka, to prawdziwy skarb.

– Czy ktoś inny idzie z tobą? Może Jill, a może twoja matka? No chyba nie powiesz mi, że wybierasz się tam sama! Co ci jest?

Amanda nie miała zbyt wielkiej ochoty na tę rozmowę. Liczyła na to, że jeszcze przez jakiś czas uda jej się utrzymać wszystko w tajemnicy. Jednak najwyraźniej myliła się. Zdaje się, że właśnie dziś nadszedł ten dzień, by wyznać Beth prawdę.

– Nie idę tam.

– Jak to?. – Beth opadła na krzesło naprzeciwko niej. – Zmieniłaś zdanie? A może doszłaś do wniosku, że jednak nie chcesz mieć dziecka?

– Nie, nie o to chodzi. Po prostu zrezygnowałam z wizyty w klinice. Odwołałam ją już kilka tygodni temu.

– Ale dlaczego? Co się stało? – Beth właściwie nawet nie oczekiwała odpowiedzi. Prawdopodobnie miała własną wersję wydarzeń. – Słuchaj, nie wiem, co wydarzyło się między tobą a Danielem, ale musisz o tym zapomnieć. Potraktuj to jak małe zawirowanie. Teraz znowu wyszłaś na prostą, prawda? I tak trzymaj. A co z twoim zegarem biologicznym, przestał nagle tykać? I co będzie z tymi wszystkimi witaminami, kwasem foliowym? A szpinak?

– Co z nimi?

– No… – Beth zająknęła się -…no, szkoda byłoby je przecież wyrzucić! Miałyby się zmarnować?

– Nic się nigdy nie marnuje. Każde doświadczenie uczy nas czegoś nowego – stwierdziła filozoficznie Amanda i nagle jej twarz pobladła jak kreda. Zakrywając sobie usta dłonią, pobiegła czym prędzej do toalety. Kiedy w końcu z niej wyszła, Beth, która stała oparta o futrynę drzwi, dostrzegła, że cera Amandy przybrała zielonkawy odcień.

– Czyżbyś miała poranne mdłości? – spytała z promiennym uśmiechem na ustach.

Amanda skropiła sobie twarz zimną wodą. Czuła się okropnie. Nie przeżyłaby chyba teraz widoku Beth turlającej się ze śmiechu po podłodze. Lecz z drugiej strony nie wiedziała, czy na miejscu przyjaciółki potrafiłaby zachować powagę. Spojrzała w lustro. Pierwszy raz nie wyglądała jak modelowa kobieta sukcesu. Blada, z czarnymi sińcami pod oczami… Westchnęła ciężko. Zastanawiała się, jak Beth mogła do tej pory nie zauważyć tych uciążliwych i jednoznacznych zarazem objawów.

– I co mi dało łykanie tej twojej witaminy B6? Twierdziłaś z całym przekonaniem, że zapobiega porannym mdłościom. Ta twoja ślepa wiara w środki farmakologiczne… Szkoda słów – zwróciła się nieco lekceważąco do Beth.

– No tak. Ale nie zapominaj, że należy ją brać przez cały miesiąc przed… – Znowu zająknęła się, ale już po chwili jej oczy rozbłysnęły wesołymi ognikami. – No wiesz, przed czym… – dodała, śmiejąc się.

– To wcale nie jest śmieszne. To wielka pomyłka, Beth.

– Co jest pomyłką? To, że zaszłaś w ciążę? Przecież tego właśnie chciałaś! Więc o co ci właściwie teraz chodzi? Czym się zadręczasz? Popatrz, o ile prostszą masz sytuację. Nie musisz się martwić, jak mu o tym powiesz. Czy to nie wygodne?

Cała Beth, pomyślała Amanda. Nawet w najczarniejszej sytuacji próbuje znaleźć jaśniejsze punkty

– To fakt – zgodziła się. – Nie będę musiała mu o tym mówić. – Ale dlaczego te słowa tak bardzo zabolały? Bo tak naprawdę marzyła o tym, by założyć rodzinę. Cudowną, ciepłą rodzinę. I bała się, że to nigdy nie nastąpi; że nie znajdzie nigdy odpowiedniego partnera… To dlatego chciała, by Daniel dowiedział się o dziecku. Gdyby sprawy między nimi potoczyły się inaczej, na pewno byłby bardzo szczęśliwy. Ale przecież tam, w uroczym domku, obiecała pewnej młodej osobie coś bardzo ważnego. Nie mogła złamać tej obietnicy.

Wiedziała, że Sadie posłusznie wróciła do szkoły. Aby się o tym przekonać, zadzwoniła któregoś dnia do Pameli Warburton. Jako pretekstu użyła swojego wystąpienia w Dower House. Chciała koniecznie wykręcić się od tego przemówienia. Przy okazji zapytała o Sadie.

– Mercedes Redford? Znasz jej rodzinę?

– Niezbyt dobrze. Ale poznałam Mercedes i dowiedziałam się, że postanowiła rzucić szkołę. Zastanawiałam się tylko, czy udało się ją przekonać, by kontynuowała naukę.

– Dzięki Bogu, tak. Wierz mi, naprawdę nie miałam innego wyjścia. Musiałam ją zawiesić. Być może była to z jej strony desperacka próba zwrócenia na siebie uwagi. Chyba się orientujesz, że ma niezbyt ciekawą sytuację rodzinną?

– Tak, tak, wiem o tym. Właśnie, chciałabym cię prosić, byś nie wspominała jej o moim telefonie. Nie chcę, by pomyślała, że ją kontroluję.

– Ależ to przecież właśnie robisz!

– No, owszem, ale cóż… wolę, żeby nie wiedziała. – Tak naprawdę Amanda chciała dowiedzieć się, czy Sadie nie złamała swojej obietnicy. Gdyby tak było i ona czułaby się zwolniona z danego słowa. Nie było się co oszukiwać, nie do końca kierowała się troską o Sadie. Wszystko przez pozytywny wynik testu ciążowego.

– Czy nie ma zatem, Amando, żadnego sposobu, aby namówić cię do wygłoszenia przemówienia na koniec roku szkolnego? – Pani Warburton była wyraźnie zawiedziona.

– Droga Pamelo, z miłą chęcią, ale chyba powinnaś wiedzieć, że jestem w ciąży. A do tego czasu będę gruba jak beczka. Tak gruba, że znad mojego brzucha nie będę widziała notatek.

– No to w takim razie wygłosisz je bez notatek!

– Czy naprawdę chcesz, by niezamężna, ciężarna kobieta snuła opowieść o swojej drodze do sukcesu? Mam przekonać panienki z dobrych domów, że osiągną wszystko, czego zapragną, jeśli tylko będą wytrwale dążyć do celu?

– Sama jesteś tego najlepszym przykładem, Amando.

Zdecydowanie tak! Jutro wyślę list potwierdzający datę i godzinę wystąpienia.

Nie, to niedorzeczne. Naprawdę nie miała ochoty tam wystąpić. Nie rozumiała, dlaczego Pamela Warburton tak bardzo obstawała przy swoim pomyśle.

– Może tak właśnie będzie lepiej. – Piskliwy głos Beth wyrwał ją z otchłani własnych myśli.

Lepiej? – pomyślała z goryczą, lecz głośno powiedziała:

– Oczywiście, że tak. Przecież wszystko poszło zgodnie z planem. – Jej agencja rozrastała się i rozwijała, a teraz jeszcze na świat miało przyjść dziecko, którego tak bardzo pragnęła. Dlaczego więc czuła się taka przegrana? Z trudem uśmiechnęła się do Beth. Wciąż nie mogła pogodzić się z faktem, że jej znajomość z Danielem miała taki żałosny finał. Pod żadnym pozorem i za nic w świecie nie chciała o tym rozmawiać. Wspomniała jedynie Beth, że to już koniec, ale nie dawała się wciągnąć W żadne dyskusje.

Była wściekła na siebie. To wyszło naprawdę idiotycznie. Oboje grali w tę samą grę, a powodował nimi strach. Strach, że zostaną zranieni, strach przed cierpieniem. Co za asekuracja. Gdyby wiedziała, czym to się skończy, nigdy by tak nie postąpiła. To była niezła nauczka. Być może, gdyby wszystko wydało się wcześniej i w bardziej sprzyjających warunkach, oboje by się serdecznie z tego uśmiali.

Daniel był szczęśliwy, że Sadie dała się namówić na powrót do szkoły. Zobaczył ją dopiero w drugiej połowie grudnia. Wybrali się razem do teatru. Taki właśnie prezent postanowiła podarować ojcu pod choinkę. Wywnioskowała z rozmów, że ostatnio niezbyt często wychodził i jest jakiś nieswój. Miała nadzieję, że trochę rozrywki dobrze mu zrobi. Pomimo jej oczekiwań nie zaprosił żadnej ze swoich znajomych. Tak więc Sadie nie miała w zasadzie innego wyboru, jak pójść z nim, mimo że była zagorzałą przeciwniczką teatru.

Tym razem jednak naprawdę chciała sprawić ojcu przyjemność. Kupiła nawet na tę szczególną okazję elegancką sukienkę. Oczywiście czarną. Sama musiała przyznać, że wygląda w niej fantastycznie. I do tego dużo poważniej. A było to nie bez znaczenia. Kiedy przechadzali się w foyer, przyciągała niejedno męskie spojrzenie. Danielowi przyszło nagłe do głowy, że zapewne chciałaby, żeby zobaczył ją teraz Ned Gresham i przekonał się, co stracił. Jednak od jakiegoś czasu nie pracował już dla Daniela. Był naprawdę dobrym i doświadczonym kierowcą, więc Daniel żałował trochę, że go traci. Ale z drugiej strony przeszło mu przez myśl, że tak będzie bezpieczniej. Nie da się ukryć, było z nim trochę kłopotów.

Kiedy oddali płaszcze do szatni, Sadie zaproponowała, że kupi program. Jemu zaś przypadło w udziale zatroszczyć się o napoje. Utorował sobie więc drogę do baru i kupa dwa toniki. Sadie nie lubiła coli, a on musiał mieć się na baczności. Wiedział z doświadczenia, jak łatwo jest popaść w ciąg nie kończących się drinków. Już to przeżył, i to nieraz. Ostatnio, kiedy zostawiła go Vicky. Nie chciał więc ryzykować. Obawiał się, że po alkoholu straciłby panowanie nad sobą i natychmiast popędziłby do Agencji Garland. Błagałby Mandy, by zechciała się z nim spotkać. Dobrze wiedział, że tak właśnie by się to skończyło. I tak już bezustannie o niej myślał.

Boże, dlaczego ich znajomość nie potoczyła się inaczej? Zdarza się, że nieświadomość jest błogosławieństwem. Czasami jest po prostu lepiej nie wiedzieć. Wciąż żywił niezłomne przekonanie, że byłby prawdziwie szczęśliwym człowiekiem, gdyby nie odkrył całej prawdy o Mandy. Po jakiego diabła zabrała ze sobą; tę cholerną kopertę? Czemu była aż tak nierozważna? I żeby zgubić ją tam, na trawie… Dlaczego musiała znaleźć ją właśnie Sadie? Co ją wtedy podkusiło, żeby grać rolę kochającej córki? Czasami zdawało mu się, że prześladował go prawdziwy pech.

– Spójrz tutaj, tato, ta kobieta pracuje w telewizji – powiedziała nagle Sadie, wskazując zdjęcie w programie. – O, i on też! – Przeczytała na głos kolejne nazwisko.

Wyglądała na zadowoloną z siebie. Póki co, wszystko szło po jej myśli, tak jak zaplanowała. Zadała sobie wiele trudu, żeby tak właśnie było. Namęczyła się nie lada, by wybrać taką sztukę, na którą Daniel zechce pójść i do tego z przyjemnością.

Kiedy otworzył kopertę, którą położyła dla niego pod choinką, zrozumiał natychmiast nietypowe dla Sadie zainteresowanie repertuarem teatrów i recenzjami spektakli. A on naiwnie sądził, że zdołał zarazić ją swoim uwielbieniem dla teatru! Nie ma co, należała jej się pochwała, świetnie się sprawiła. Wybrała dokładnie tę sztukę, którą i on by wybrał. Pod warunkiem oczywiście, że byłby w odpowiednim nastroju… Mandy też na pewno chętnie poszłaby na to przedstawienie. Wiele razy rozmawiali na ten temat i zazwyczaj odkrywali podobne upodobania. Zawsze dużo przy tym było śmiechu, radości i okrzyków zdziwienia. Cały czas prześladowała go teraz dziwna obawa, że ona też tu będzie, że spotkają się, że staną twarzą w twarz. To było gorsze, dużo gorsze niż rozpamiętywanie ich pierwszego, niezbyt udanego spotkania. Dużo bardziej bolesne i przerażające. Z drugiej strony zaś, jeśli jej tutaj nie spotka, przeżyje kolejne rozczarowanie. Tak źle i tak niedobrze, pomyślał rozgoryczony. A może w ogóle najgorsza jest świadomość, że zachowuje się idiotycznie, nieustannie szukając jej oczami w nieprzebranym tłumie krążących po teatrze i kłębiących się przy barze ludzi.

– Tato? – Głos Sadie wyrwał go z tych ponurych rozmyślań. Odwrócił się i zobaczył jej niepewną minę. – Tato, czy jesteś pewien, że podoba ci się ten prezent?

– Czy mi się podoba? Jest po prostu wspaniały! – odpowiedział bez wahania i spojrzał w kierunku wejścia. – Absolutnie idealny! – Dokładnie w tym momencie, w którym wypowiadał te słowa, zauważył ją. Weszła, wsparta na ramieniu wysokiego, przystojnego mężczyzny. Miał ciemne, delikatnie przyprószone siwizną włosy i podpierał się laseczką. Dokładnie tak Daniel wyobrażał sobie faceta, z którym mogłaby się związać Mandy. A myślał ó tym dostatecznie często. Światowiec z uprzywilejowanych sfer. Świetnie skrojony garnitur, nienaganne maniery i… gruby portfel.

Amanda nie chciała iść do teatru. Niezwykle trudno ją było namówić.

– Max, zrozum, jestem zmęczona, bardzo zmęczona.

– Nieprawda, nie oszukasz mnie. Twoja ciąża zaczyna być widoczna i obawiasz się, że wszyscy będą ci się przyglądać i zastanawiać się, kto był tym szczęściarzem.

Co za płytka argumentacja, pomyślała Amanda. Czy sądził, że da się na to złapać? Chyba małżeństwo rozmiękczyło mu mózg.

– No i świetnie, jak się trochę pogłowią, na pewno im to nie zaszkodzi. Tobie zresztą też. Nie sądzisz chyba, że ulegnę twoim namowom pod wpływem tak słabych argumentów. Mam ostatnio bardzo dużo pracy w związku z otwarciem nowego biura. I to jest zasadniczy powód, dla którego nie mam ochoty na dzisiejsze wyjście. – Mówiąc to, delikatnie pogłaskała swój zaokrąglony nieznacznie brzuch. – A ciąży przecież wcale jeszcze nie widać. Max uśmiechnął się szeroko.

– Jesteś pewna? Jeśli tak sądzisz, to się mylisz. Przykro mi, ale muszę cię wyprowadzić z błędu. Wyglądasz, jakbyś połknęła średnich rozmiarów piłkę. Wiele osób już mnie pytało, na kiedy przypada rozwiązanie.

No cóż, chyba sama się trochę oszukiwała. Nie, żeby chciała ukryć swój stan, lecz miała, jakże złudną, nadzieję, iż jeszcze przez jakiś czas uda jej się uniknąć plotek.

– I ty ode mnie oczekujesz, że po tym, co mi powiedziałeś, pójdę z tobą do teatru? – zapytała.

– Och, Mandy, proszę cię. Jill rodzi za dwa tygodnie i nie może usiedzieć w jednym miejscu dłużej niż dziesięć minut.

– W takim razie powinieneś zostać w domu i masować jej stopy.

– Nie będzie sama. Jest z nią Harriet.

– Ale służąca, to nie to samo co mąż, nie uważasz?

– Skąd możesz to wiedzieć? – Speszony tym, co powiedział, przeczesał nerwowo dłonią włosy. – Boże, Mandy, przepraszam. Czy sądzisz, że gdybym nie musiał, zostawiałbym ją teraz samą? Dostałem to zaproszenie z Ministerstwa Kultury i muszę pójść, czy chcę, czy nie. – Uśmiechnął się z łobuzerskim błyskiem w oczach. – Jeśli chcesz udawać, że nie jesteś w ciąży, możesz włożyć ten namiot, który ci dałem wiele lat temu. Chyba wciąż go jeszcze masz, prawda? Pod nim ukryłabyś nawet trojaczki!

– Max, jesteś okropny! Ja się wcale nie ukrywam.

– W takim razie, udowodnij mi to. Masz dziesięć minut, żeby się przebrać – powiedział stanowczo.

Wiedziała, że nie ma szans. Poddała się. Nie chciała, by Max triumfował. Pierwsza sukienka, którą wybrała, okazała się o wiele za ciasna. No cóż, wszystkie dopasowane kreacje będą musiały spokojnie poczekać w szafie. W końcu udało jej się wybrać dobrze maskującą garsonkę. W ostatniej chwili przypomniała sobie o kolczykach. Sięgnęła ręką do pudełeczka z biżuterią. I nagle jej wzrok padł na ten nefrytowy, samotnie połyskujący na aksamicie… Powinna go była dawno wyrzucić. Pewnego dnia zrobi to… Może? A przynajmniej tak sobie wmawiała.

Miała na sobie miękki, ciepły płaszcz z jasnoszarego aksamitu, połyskujący w świetle lamp. Był długi, prawie do samych kostek, lecz nie zakrywał jej smukłej, alabastrowej szyi. Wiedział o niej wszystko. Tyle razy dotykał jej i całował. Ukrył twarz w dłoniach, które jeszcze nie tak dawno bawiły się jedwabistymi włosami Mandy… Zdawało mu się, że to wczoraj wyjmował z nich liść. Ale dziś nie było w jej włosach liści. Ani zapachu dzikich kwiatów i trawy.

Nagle w silnym świetle żyrandoli zauważył w jej uchu kolczyk. Tylko jeden… złotozielonkawy listek. Odruchowo włożył rękę do kieszeni marynarki. Wciąż tam jeszcze był. Nie tak dawno wrzucił go z wściekłością do kosza, aby po chwili stamtąd wyjąć, Kolczyk – symbol, z którym nie potrafił się rozstać. To zupełne szaleństwo. Wtem dostrzegł, że Sadie bacznie go obserwuje. Już miała się odwrócić, by zobaczyć, co tak bardzo przykuwa jego wzrok. Nie chciał jednak, żeby zauważyła Mandy i towarzyszącego jej mężczyznę. Nie zniósłby tego jej „a nie mówiłam".

– Przepraszam – rzucił więc pospiesznie – zamyśliłem się. – Sztuczny uśmiech miał pokryć drążący go od środka ból. Doprawdy, Daniel potrafił idealnie maskować swoje uczucia. Wziął do ręki program. – Teraz pamiętam – powiedział i wskazał palcem zdjęcie aktorki, o której mówiła wcześniej Sadie. – Czy to nie ona zamordowała swego męża… w tym filmie… – To była pierwsza rzecz, która przyszła mu do głowy.

Sadie natychmiast go poprawiła, wpadając mu w słowo:

– Nie, nie. To było inaczej.

Kiedy ponownie podniósł wzrok, Mandy i jej towarzysz rozmawiali z dyrektorem teatru. Bardzo gruby portfel, pomyślał.

– Jesteś zupełnie pewna, że nie chcesz nic do picia? – zapytał Max, podchodząc do barku w narożniku loży.

Amanda pokręciła głową. Ale tak naprawdę zupełnie nie słyszała, co do niej mówił. Odkąd weszli do teatru, miała jakieś przedziwne przeczucie. Raz po raz przebiegał jej po plecach lekki, lecz elektryzujący dreszcz. Znała to już skądś. Po chwili przypomniała sobie. Tak przecież czuła się wtedy w college'u, kiedy… Wiedziała, że i tym razem to sprawka Daniela. Myślał o niej. Był tutaj, w teatrze.

– Mandy?

– O, przepraszam cię. Nie, naprawdę nie chcę nic do picia. Pomógł jej zdjąć płaszcz i położył go na krześle. Podczas gdy nalewał sobie drinka, Amanda obserwowała salę, ale nigdzie nie mogła dojrzeć Daniela. Coraz bardziej wytężała wzrok, tak że niemal zaczęły jej łzawić oczy.

A on stał tymczasem w wejściu i patrzył na nią. Sadie trzymała w ręku bilety i szukała miejsc. Po chwili, kiedy go zawołała, zdał sobie sprawę, że będą siedzieć z boku, w miejscu niewidocznym dla Mandy. I wcale nie był pewien, czy się z tego cieszy, czy nie. Zdrowy rozsądek podpowiadał mu, że najlepiej byłoby, gdyby nie czuł w ogóle nic. Nie był jednak w stanie kierować się rozsądkiem. Zlekceważył go. Po raz pierwszy w życiu był zakochany. Na moment przed wkroczeniem Sadie do akcji, zanim wyśniona przyszłość z Mandy zamieniła się w kupkę popiołu, zdążył jeszcze powiedzieć kobiecie swego życia, że ją kocha. Nie wiedział, czy to dobrze, czy źle, lecz jakie to teraz mogło mieć znaczenie. Słów raz wypowiedzianych nie da się już cofnąć.

Amanda chyba po raz setny przebiegła oczami wszystkie rzędy, balkony i loże. Nie było go. Jej wyobraźnia postanowiła wystawić ją na ciężką próbę. Daniel lubił teatr, istniało więc duże prawdopodobieństwo, że kiedyś obydwoje wpadną na siebie w foyer. Wciąż marzyła o szczęśliwym zakończeniu tej historii. Chciała och jak bardzo chciała wierzyć, że Daniel weźmie kiedyś na ręce ich dziecko. Pamiętała przecież jego słowa, które wtedy zdążył wypowiedzieć. Powiedział, że ją kocha… Z ulgą odetchnęła, kiedy kurtyna opadła po raz ostatni. Miała tylko nadzieję, iż Max nie oczekuje od niej jakiejś intelektualnej dyskusji podsumowującej spektakl. Siedziała jeszcze chwilę bez słowa, zatopiona we własnych myślach.

– Mandy, powinienem pójść na moment za kulisy. Mam nadzieję, że nie będziesz miała mi tego za złe.

– Dobrze, zwalniam cię na pięć minut

– W porządku. I tak chcę jak najszybciej wrócić do domu. – Pomógł Amandzie wstać i delikatnie zarzucił jej płaszcz na ramiona.

Wyszli na korytarz. W foyer było wciąż jeszcze bardzo dużo ludzi. Stali tam i głośno rozmawiali, często przy tym gwałtownie gestykulując.

– Pójdziemy tędy. – Max ujął ją za łokieć i poprowadził w stronę mniej zatłoczonego przejścia.

Prawie byli już w drzwiach, kiedy nagle jak spod ziemi wyrósł ktoś przed nimi, przecinając im drogę. Był to Daniel. Oboje zastygli w bezruchu, niezdolni do uczynienia jakiegokolwiek gestu. Ta krótka chwila wydawała ciągnąć się w nieskończoność. Nie odezwał się. Więc i ona milczała. Choć tak bardzo pragnęła położyć jego dłoń na swoim brzuchu i powiedzieć: to twoje dziecko. Nasze dziecko. Zobacz, już się porusza. I wtedy odezwał się Max

– Przepraszam pana, chcielibyśmy przejść.

W jednej chwili czar prysł. Sadie odsunęła się na bok i pociągnęła za sobą Daniela, a Max popchnął drzwi i przepuścił Amandę przodem. Zaraz potem drzwi wolno zamknęły się za nimi.

– Boże – powiedział Mak po chwili – ten facet połykał cię oczami. – Nagle zmienił temat – Może rzeczywiście powinniśmy dać sobie spokój. Jak już wejdziemy za kulisy, to pewnie długo się stamtąd nie wyrwiemy.

Amanda poruszyła wargami, aby coś powiedzieć, ale nie była w stanie wykrztusić ani słowa. Odchrząknęła więc i spróbowała jeszcze raz, lecz wciąż wypowiadanie słów sprawiało jej trudność.

– Nie musisz się spieszyć ze względu na mnie. Czuję się naprawdę dobrze. – Pomyślała smutno, że przecież życie musi toczyć się dalej. – Trochę za dużo pracowałam ostatnio. Ale wiesz co, sądzę, że małe przyjęcie to właśnie to, czego mi teraz najbardziej trzeba.

– Tato? – Sadie wciąż jeszcze ściskała jego dłoń. Jej palce wbijały się w skórę Daniela. To właśnie powstrzymało go od zrobienia pierwszego kroku. Wiele by dał za to, żeby usłyszeć głos Mandy.

Czekali teraz, niespokojnie przestępując z nogi na nogę, na taksówkę.

– Tato, nie musimy iść do restauracji, jeśli nie masz ochoty. Przygotuję w domu omlet albo coś w tym rodzaju.

Jej głos drżał. Wyczuwał, że jest spięta i zdenerwowana. Ale on chciał iść do restauracji. Koniecznie. Jakiś czas temu stracił niemal zupełnie chęć do jedzenia. Od rana nie miał nic w ustach. Musiał więc coś zjeść. A w towarzystwie szło mu to zdecydowanie lepiej. Chociaż zaraz potem nie był w stanie sobie przypomnieć, co to było i jak smakowało. Wiedział jednak, że jest odpowiedzialny za wielu ludzi. Praca, którą im dawała pozwalała utrzymywać ich rodziny, spłacać zaciągnięte kredyty… No i Sadie! Ona też go potrzebowała. Musiał się zatem pozbierać. Nie miał innego wyjścia. Kiedy podjechał samochód, podał kierowcy nazwę i adres restauracji, w której zamówił stolik. Tym razem nie była to włoska knajpka.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

– Naprawdę dobrze wyglądasz, Amando. – Pamela Warburton ujęła jej dłoń i przytrzymała w ciepłym uścisku. – Na kiedy przewidziany jest termin rozwiązania?

– W połowie czerwca.

– Wyobrażam sobie, jak szczęśliwa jest twoja matka. Dwoje wnucząt w odstępie niecałego roku.

Niestety, to niezupełnie tak, pomyślała Amanda, lecz nic nie powiedziała. Starała się być dzielna.

– Mam nadzieję, że to będzie dziewczynka. Z tego, co wiem, twoja bratowa nie zamierza przysłać do nas swojej córki.

– Tak, Jill nie przepada za szkołami z internatem. – I ma rację, dodała już w duchu. Pogłaskała z czułością swój brzuch. Jej rodzice nie mieli właściwie innego wyjścia. Ojciec pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i spędzał większość czasu za granicą. Ona natomiast nie będzie miała tego problemu. – Wybacz, ale muszę cię rozczarować. To chłopiec! – pochwaliła się z promiennym uśmiechem.

– Na miłość boską! Amando, jak możesz? Myślałam, że jesteś najlepiej zorganizowaną dziewczyną, jaka kiedykolwiek opuściła tę szkołę! Jak to się mogło stać?

Amandzie na moment zastygł uśmiech na twarzy. Ale już po chwili dostrzegła figlarne ogniki w oczach starszej pani.

– Tak, to jakieś fatalne w skutkach niedopatrzenie z mojej strony.

– Jedź trochę szybciej, tato. Spóźnimy się.

– A czyja to wina? Godzinami grzebałaś w szafie i stroiłaś się bez końca, choć wielokrotnie przypominałem ci, która godzina.

– No wiesz, chyba specjalnie chcesz mnie zdenerwować?

– Nieważne. W ogóle nie rozumiem, dlaczego uparłaś się, żeby pojechać na to rozdanie nagród. Przecież to nie jest obowiązkowe. Chyba nie chcesz mi dać do zrozumienia, że zdasz z wyróżnieniem? Po tym, co wyprawiałaś?

– To zależy wyłącznie od średniej.

– Ach, już się cieszę na te nie kończące się przemówienia i uściski dłoni.

Wiedział jednak dokładnie, dlaczego chciała się pojawić na tej uroczystości. Bardzo przyłożyła się do nauki. No i wyglądała dzisiaj… po prostu wspaniałe! Krótka, dopasowana sukienka, buty na obcasach i ten delikatny, nietypowy dla niej makijaż. Jej widok aż zapierał dech w piersiach. W całym Dower House nie będzie dziś nikogo, kto by się za nią nie obejrzał. Bez względu na płeć i wiek. Przyszło mu do głowy, że być może powinna mieć na sobie coś skromniejszego i mniej wyzywającego. Pewnie pani Warburton uniesie groźnie brew, gdy ją zobaczy, ale nie chciał psuć córce nastroju swoim gderaniem. Zapracowała sobie na ten sukces i pozwolił jej się nim w pełni delektować.

– Kto będzie rozdawał w tym roku nagrody? – zapytał, parkując samochód.

– Jakaś absolwentka, która zrobiła karierę – odpowiedziała, szukając zaproszenia w torebce. – Amanda Garland – przeczytała na głos.

Stopa Daniela zsunęła się ze sprzęgła i samochód skoczył żabką do przodu. Silnik zgasł. Daniel z trudem opanował drżenie rąk.

– Nigdy o niej nie słyszałam.

– Prowadzi agencję sekretarek w Londynie – wyjaśnił po chwili. – Bardzo ekskluzywną. Czasami wynajmuje od nas kierowców.

– Jaka ona jest?

Dan odwrócił się w stronę Sadie.

– Nie mam pojęcia. Marzę jedynie o tym, żeby nie okazała się jakąś straszną gadułą.

Przy wejściu czekało kilka uczennic młodszych roczników, które miały za zadanie zaprowadzić spóźnionych gości na ich miejsca.

Pani Warburton była już w trakcie swojego powitalnego przemówienia. Sadie natychmiast zniknęła w tłumie koleżanek. Daniel zaś, nie chcąc robić zamieszania, zajął pierwsze wolne miejsc w tylnym rzędzie. Patrzył bez większego zainteresowania na przesuwające się po scenie postaci. Nie kończący się szereg nagrodzonych w dziedzinie sportu, za najlepsze wyniki w nauce, za najlepsze projekty. Cały czas próbował zgadnąć, którą z siedzących tam kobiet jest Amandą Garland.

Natychmiast przypomniał mu się ten jesienny, ciepły poranek, kiedy żartował sobie z szefowej Mandy. Mandy… Mandy… Boże, nie mógł zapomnieć jej głosu, jej śmiechu… Chwilami zbyt trudno było mu z tym wszystkim żyć. Dźwięki i obrazy powracały z tak ogromną siłą i tak natarczywie, iż zdawało mu się, że tego nie zniesie. Nagle wyrwał go z tych rozmyślań znajomy głos. W pierwszej chwili nie zrozumiał jeszcze, co się dzieje. Zebrani nagrodzili oklaskami kolejną osobę na podium. Podniósł głowę. Na podium stała Mandy.

– Jak zapewne większość z was zauważyła – zaczęła lekko i z humorem – naprawdę nie powinnam tu stać. – Na widowni rozległ się cichy szmer. – Nie potrafiłam jednak odmówić Pameli i doszłam do wniosku, że być może rzeczywiście uda mi się was, uczennice Dower House zainspirować do podejmowania trudnych wyzwań i przekonać, że warto jest żyć intensywnie. Nie mam na myśli wyłącznie ciężkiej pracy. Najważniejszą sprawą jest mieć marzenia i wyznaczyć sobie konkretny cel. A potem konsekwentnie dążyć do jego realizacji. Kiedy się czegoś naprawdę bardzo, ale to bardzo chce, żaden wysiłek nie jest zbyt wielki. No cóż, osiągnęłam wszystko, czego pragnęłam. A poza tym bóle krzyża, spuchnięte kostki i nieustającą zgagę. – Te ostatnie uwagi wzbudziły śmiech na sali.

Mandy… Nie mógł uwierzyć. To była ona.

– Być może mniej by mi to przeszkadzało, gdybym mogła się wygodnie wyciągnąć, unieść stopy do góry. Ale niezależnie od tego, jak bardzo bolą mnie plecy, jak bardzo mam spuchnięte nogi i jak bardzo jestem niewyspana, dzień w dzień muszę wstawać o godzinie siódmej, aby punktualnie o ósmej trzydzieści być w biurze. Inaczej osiągnięcie czegokolwiek byłoby niemożliwe. A jak dotąd, prowadzenie agencji było sensem mojego życia. – Czule pogłaskała brzuch.

Jest w ciąży? Wstał powoli, żeby lepiej ją widzieć.

– Jednak ostatnio moje życie zmieniło się nieco. Chciałabym, abyście właśnie dzisiaj zastanowiły się nad tym, jakie macie marzenia i niezwłocznie przystąpiły do ich realizacji. Czas szybko ucieka… – Przerwała, zauważywszy, że ktoś w ostatnim rzędzie wstał. To był on. Zamarła, nie mogąc wykonać żadnego ruchu ani powiedzieć choćby słowa. Patrzył na nią nieprzytomnym wzrokiem, jakby zobaczył ducha. A więc byli tu dziś. Zza pleców usłyszała zaniepokojony głos Pameli:

– Amando, czy wszystko w porządku?

Upiła łyk wody. Nic nie było w porządku. Ale nie mogła przecież stąd tak po prostu uciec. Kontynuowała więc, starając się nie patrzeć w jego kierunku.

Daniel opadł ciężko na krzesło. Mandy Fleming… Amanda Garland… jak mógł być tak głupi? Ale dlaczego mu nic nie powiedziała? Co za szaleństwo! Podczas gdy on obawiał się ujawnić prawdę o sobie zwykłej sekretarce, Amanda maskowała się przed szoferem… To właśnie tę prawdę chciała mu wyznać, zanim Sadie wtargnęła do pokoju. A teraz spodziewała się dziecka. Jego dziecka. Lecz ukryła to przed nim. Dlaczego? Nawet wtedy, kiedy w teatrze niemal wpadli na siebie. Czemu nic mu nie powiedziała? I kim był ten facet, który jej towarzyszył? Na samą myśl o tajemniczym nieznajomym poczuł gwałtowny przypływ zazdrości.

A może Sadie także ją zauważyła i dlatego tak mocno wbiła paznokcie w jego rękę. Sadie… Sadie? Gdzie ona jest? Poczuł kolejny przypływ adrenaliny. Poderwał się ze swojego miejsca jak oparzony. Wystarczył mu szybki rzut oka, żeby stwierdzić, że nie było jej na sali. Skierował się do wyjścia.

– Czy mogę panu pomóc? – Zjawiła się przed nim jedna z małych dyżurnych.

– Muszę porozmawiać z moją córką. – Jego głos brzmiał niezwykle stanowczo. – To pilne!

– Taka wysoka, w czarnej sukience?

– Tak.

Dziewczynka wzięła głęboki oddech.

– Sadie Redford? O rany!

Burzliwe brawa na sali uświadomiły mu, że za chwilę na podium wejdzie Sadie i stanie oko w oko z Mandy… Amandą. Na coś takiego z pewnością nie była przygotowana.

– Gdzie jest moja córka? – zapytał niecierpliwie.

– Poszła do garderoby.

– A gdzie to jest?

– Ale pan przecież nie może tam wejść! – zaprotestowała oburzona.

Amanda czuła się bardzo zmęczona. Było jej duszno. Marzyła o tym, żeby usiąść gdzieś na powietrzu. Ale wiedziała, że nie może sobie na to pozwolić. Zostało jej już tylko wręczenie dyplomów i nagród. Nazwisko – dyplom – uścisk dłoni. Nazwisko – dyplom – uścisk dłoni.

Daniel mocno zastukał do drzwi. Cisza. Pomieszczenie było puste. A więc minął się z Sadie. Tego tylko brakowało. Pobiegł szybko korytarzem. Nagle usłyszał, że wywoływane jest imię i nazwisko jego córki. Tak jak ktoś, kto obserwuje mający się za chwilę wydarzyć wypadek, tak i on patrzył, jak Sadie wchodzi po schodkach na podium i idzie w kierunku stołu. Wyraźnie widoczny był moment, w którym zdała sobie sprawę, kto za chwilę ma uścisnąć jej rękę i wręczyć dyplom. Stała tam spięta i zdruzgotana. Na pewno nie wiedziała, co powinna zrobić.

– Ty nie jesteś żadną Amandą Garland! – rzuciła gniewnie. – To jest Mandy Fleming! Panna od kolczyka! – Poniosły ją nerwy. Zupełnie się nie kontrolowała. Mówiła podniesionym głosem. Wszyscy zebrani na sali wstrzymali oddech. Zapadła kompletna cisza. – O Boże! I do tego jeszcze jesteś w ciąży!

Tego było za wiele. Amanda poczuła, jak uginają się pod nią nogi i osunęła się na ziemię. Ostatnim obrazem, jaki zarejestrowała, była przestraszona twarz Daniela, który podążał w jej kierunku.

Nie miał już żadnych wątpliwości, co do niej czuje. Podbiegł, roztrącając stojących wokół ludzi.

– Niech ktoś zadzwoni po karetkę – ryknął, pochylając się nad Amandą i poluźniając jedwabną chustkę, którą miała zawiązaną na szyi. – Mandy – wyszeptał cicho. Chwycił ją za rękę. – Mandy, ocknij się. – Ktoś przyniósł szklankę wody. Daniel umoczył w niej rąbek chustki i zwilżył nim usta Amandy. – Kochana, ocknij się, błagam!

Powoli otworzyła oczy. Ich spojrzenia spotkały się. Zupełnie nie wiedział, co ma powiedzieć, od czego zacząć: wybacz mi, dlaczego nic mi nie powiedziałaś… Zamiast tego jednak wyszeptał:

– Kocham cię… Tak bardzo mi cię brakowało. Boję się o ciebie.

Amanda miała wrażenie, że za chwilę się rozpłacze.

– Nie wygłupiaj się. Nic mi nie będzie. Zajmij się Sadie – powiedziała nad podziw spokojnie.

Lecz on nie rozluźniał uścisku na jej dłoni.

– Daniel, poszukaj jej. Ona cię potrzebuje!

– A ty nie? Boże, co za pokusa.

– Sadie… znajdź ją – ponaglała Mandy. Rozejrzał się dookoła, ale nigdzie jej nie było. Pamela Warburton pokiwała głową na potwierdzenie.

– Ja się nią zajmę, a ty znajdź Sadie, zanim zrobi jakieś głupstwo.

– Zdaje się, że już za późno – powiedział nieco szorstko, spoglądając z niepokojem na Mandy. A potem mocno uścisnął jej dłoń. – Kiedy wrócę… – zawiesił na krótko, głos – będziemy musieli sobie wyjaśnić kilka spraw.

Jedna z małych dziewczynek poinformowała go, że Sadie jest w garderobie. Jeśli sądziła, że uda jej się tam ukryć, to bardzo się pomyliła, pomyślał z wściekłością, otwierając drzwi. Stała oparta o ścianę, a po jej twarz spływały wielkie łzy. Kiedy wszedł, nawet się nie poruszyła. Stała i tępo patrzyła w jakiś punkt na suficie.

– Więc udało się jej… – powiedziała po chwili z żalem. – Usiłowałam jakoś temu zapobiec, ale teraz będziesz musiał się z nią ożenić.

– Czemu zapobiec? Co chcesz przez to powiedzieć?

– Czy ty naprawdę nie słyszałeś nigdy o bezpiecznym seksie? – zapytała z wyrzutem.

– Czy to właśnie bezpieczny seks próbowałaś zaoferować Nedowi Greshamowi, gdy się przed nim rozebrałaś?

Zamarła.

– Ja tylko chciałam…

– Wiem dokładnie, co chciałaś zrobić. Zajść w ciążę, żeby ukarać matkę.

– To nie takie proste – odpowiedziała, czerwieniąc się. – Dlatego go wyrzuciłeś? – zapytała zdziwiona. – To nie była przecież jego wina. A poza tym, skąd o tym wiesz?

– Po pierwsze, nie wyrzuciłem go. A po drugie, wtedy, kiedy wymknęłaś się z domu, szukałem cię po całym Londynie. Znalazłem was w biurze. Obserwując to całe zajście, doszedłem do wniosku, że i tak nieźle wybrnął z sytuacji. Zaimponował mi.

Jęknęła i opadła ciężko na krzesło.

– A już myślałam, że nic gorszego dzisiaj nie może mnie spotkać.

– To jeszcze nie koniec, moja kochana. – Przytulił ją mocno. – Co miałaś na myśli, mówiąc, że próbowałaś temu zapobiec?

Wymamrotała coś niezrozumiale, z głową wtuloną w jego tors. Nie był pewien, czy dobrze zrozumiał. Odchylił się więc nieco do tyłu

– Przyrzec? Co jej kazałaś przyrzec? Wyprostowała się i spojrzała mu prosto w oczy.

– Obiecałam, że wrócę do szkoły, jeśli ona przysięgnie mi, że nigdy więcej się z tobą nie spotka.

No tak, teraz wszystko jasne. Nic mi nie powiedziała, bo zawarła taką umowę z Sadie. O nie, pomyślał, nie pozwolę sobą manipulować. Przypomniał sobie ostatnie spotkanie z Amandą. Na samo wspomnienie, jak ją wtedy potraktował, krew nieomal zastygła mu w żyłach.

– Czy naprawdę sądziłaś, że po tym wszystkim będzie chciała się ze mną jeszcze widywać?

Spojrzała na niego ze zdziwieniem

– A dlaczego by nie? Przecież jej chodziło tylko o…

– Czy nie dotarło do ciebie, jak jest naprawdę? Ona mnie nie potrzebuje. A już na pewno nie moich pieniędzy. To Amanda Garland! Kobieta sukcesu – przerwał jej w pół słowa.

– Więc dlaczego… no… ta koperta?

– Dlaczego mnie sprawdzała? Bo pozwoliłem jej sądzić, że jestem zwykłym szoferem. Chciałem, żeby pokochała mnie dla mnie samego, a nie dla moich pieniędzy. Ona też wolała przekonać się, czy nie jestem oszustem lub łowcą posagów.

– Ale i tak… Ona jest wyjątkowo atrakcyjna, a ty patrzysz w nią jak w obraz! I wciąż nosisz przy sobie jej kolczyk! Nigdy się z nim nie rozstajesz. A ja jestem zazdrosna i przerażona, że zostawisz mnie tak jak mama… – wyrzuciła z siebie w końcu i zaczęła łkać jak małe dziecko. – Wybacz mi, tato! Ty ją kochasz, a ja wszystko zepsułam.

– Myślę, że i ja nie jestem bez winy. Może jeszcze nie wszystko stracone. – W kieszeni marynarki znalazł chusteczkę. Delikatnie starł z twarzy Sadie czarne smugi rozmazanego tuszu. Będę potrzebował twojej pomocy. Chodź, czas na wielki finał.

Początkowo trochę się opierała. Dorzucił więc jeszcze:

– Po dzisiejszym wystąpieniu staniesz się legendą tej szkoły. To jest historia, którą będą sobie przekazywać kolejne pokolenia.

Te ostatnie słowa zagłuszyła syrena nadjeżdżającej karetki. Twarz Sadie zastygła w wyrazie przerażenia.

– Boże, dziecko! – krzyknęła. – Co ja najlepszego narobiłam? Powinieneś być teraz z nią! – Zanim zdążył zareagować, już wybiegła na korytarz.

Amanda siedziała spokojnie w biurze dyrektorki, a młody lekarz mierzył jej właśnie ciśnienie. Protestowała, że nie ma takiej potrzeby, że czuje się dobrze. Przede wszystkim chciała odnaleźć Daniela i upewnić się, czy z Sadie jest wszystko w porządku. Lekarz jednak nie dawał za wygraną. Zbadał ją bardzo dokładnie, gdyż głosił zasadę, że lepiej dmuchać na zimne, niż potem żałować. Właśnie wyciągał ze swej podręcznej torby stetoskop, kiedy do biura wpadła zaniepokojona Sadie.

– Dziecko! Czy wszystko w porządku z dzieckiem?

– Mercedes!

Sadie zlekceważyła srogą minę pani Warburton i natychmiast podeszła do Mandy.

– Mandy… panno Fleming… panno Garland, proszę mi wybaczyć! Byłam taka głupia. Błagam, niech pani nie obwinia ojca za to, co się wydarzyło. To wszystko moja wina. Byłam przerażona, że mi go pani odbierze.

Amanda dostrzegła kątem oka wchodzącego do pokoju Daniela. Sadie odwróciła się w jego stronę.

– Powiedz jej, jak bardzo ją kochasz! Powiedz jej o kolczyku! – wykrzyknęła.

– No powiedz jej, stary. Ale czy przedtem ktoś mógłby mi wytłumaczyć, co tu się właściwie dzieje?

– Max! – Amanda odetchnęła z ulgą. Daniel spojrzał w jego kierunku.

– A ty, kim do diabła jesteś? – zapytał.

– Maxim Fleming. – Max wyciągnął dłoń na przywitanie.

– Czy my przypadkiem nie spotkaliśmy się kilka miesięcy temu w teatrze?

– Fleming? – Daniel zmarszczył czoło i przeniósł wzrok ż Maksa na Mandy.

– Jestem bratem Mandy – powiedział Max. – To na wypadek, gdyby miał pan jakieś wątpliwości.

– Ach… – Daniel odprężył się i serdecznie uścisnął dłoń Maksa. – Daniel Redford. Chciałbym pana poinformować, że zamierzam ożenić się z pańską siostrą.

– Naprawdę? Czemu nic mi nie powiedziałaś? Mandy jęknęła.

– Bo sama jeszcze nie wiedziałam. A właściwie, to on mi się wciąż jeszcze nie oświadczył.

– Więc pytam cię, moja kochana, tu i teraz: Wyjdziesz za mnie za mąż?

Wszyscy obecni skierowali na nią wzrok i w napięciu czekali na odpowiedź. Jak mogło jej się coś takiego w ogóle przydarzyć? Żeby ona, rozsądna i świetnie zorganizowana Amanda Garland, znalazła się w tak niezręcznej, głupiej sytuacji…

Uniosła powoli głowę i spojrzała Danielowi prosto w oczy. W tę jego przepiękne jasnoszare oczy…

– Nie wygłupiaj się, Daniel. Ostatniej rzeczy, jakiej potrzebuję, to małżeństwo.

Max uniósł brwi i rzucił lekko:

– Kto powiedział, że romantyzm już nie istnieje?

– Ty oświadczyłeś się Jill w bufecie kolejowym. – Amanda stanęła w obronie Daniela. – To rzeczywiście było szalenie romantyczne.

Max uśmiechnął się z satysfakcją.

– Na tyle romantyczne, że się zgodziła. – Odwrócił się do Daniela. – Przepraszam cię, stary. Nie przeszkadzaj sobie.

– Mandy, nie chodzi o to, że jesteś w ciąży. Te sześć miesięcy bez ciebie to był prawdziwy koszmar.

– Być może ze mną byłyby jeszcze gorsze. Max znowu wymamrotał coś pod nosem.

– Wyjdź stąd, Max, proszę cię, wyjdź stąd! – krzyknęła.

– Wyjdźcie stąd wszyscy.

– Proszę, wysłuchaj go – dobiegł ją cichy głos Sadie.

– Przecież ja niedługo pójdę na studia, a tata będzie cię potrzebował. A poza tym, jest jeszcze dziecko.

– Z nim wszystko w porządku.

– Z nim?

Amanda skinęła głową.

– To chłopiec. Podaj mi dłoń. – Położyła dłoń Sadie na swoim brzuchu.

– O rety, jakie to cudowne! Naprawdę niesamowite! – Odwróciła się do ojca. – Chodź, zobacz, jak mały mocno kopie!

Daniel jednak nawet nie drgnął. Wpatrywał się w Mandy i czekał na jej odpowiedź.

– Na miłość boską, tato! – Sadie przerwała ciszę. – Na co ty jeszcze czekasz?

Dodała mu odwagi. Podszedł do Mandy i objął ją czule. Sadie cmoknęła go w policzek.

– Oczywiście, że Mandy za ciebie wyjdzie – powiedziała i uśmiechnęła się promiennie. – A jeśli ci odmówi, to powiedz, że nie oddasz jej kolczyka. – Podeszła do drzwi i otworzyła je. – Myślę, że dużo łatwiej będzie jej podjąć tę decyzję, gdy zostaniecie sarni. – Mówiąc to, niemal bezszelestnie wyszła.

Zapanowała cisza. Daniel przerwał ją pierwszy.

– Powiedziałabyś mi o dziecku?

– Bardzo chciałam ci o tym powiedzieć, ale… – zawiesiła głos -…nie mogłam. Przyrzekłam Sadie.

– Ale ona przecież nic nie wiedziała o tym, że jesteś w ciąży.

– Nie! – wykrzyknęła. – Nie – powtórzyła już spokojniej. – To było wtedy na wsi. Była przerażona i walczyła jak lwica broniąca swoich młodych. Zawarłyśmy coś w rodzaju umowy: ja przyrzekłam, że zniknę z twojego życia, a ona, że wróci do szkoły. To jedyne, co mogłam zrobić. Zresztą, i tak byłam pewna, że ze mną zerwiesz.

– Ale czy powiedziałabyś mi o dziecku?

Zamilkła. Tak naprawdę sama nie znała odpowiedzi na to pytanie. Po krótkim zastanowieniu lekko wzruszyła ramionami i odparła:

– Ja obiecałam Sadie, ale Beth nikomu nic nie obiecywała. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że wysłałaby ci kartkę z gratulacjami lub coś w tym rodzaju.

– Ach, to ta przyjaciółka z mieszkaniem…

– Przyjaciółka, partnerka w interesach… To ona właśnie cię sprawdzała.

– Niezła spryciula.

– Próbowała mnie tylko chronić. Nawet nie przeczytałam tego raportu, który mi dała. – Przerwała na chwilę. – Zresztą, w ogóle nigdy go nie przeczytałam. I co, naprawdę chcesz się ze mną ożenić?

Uśmiechnął się pod nosem.

– Czyżbyś wciąż zastanawiała się nad odpowiedzią?

– Rzeczywiście nosisz przy sobie mój kolczyk? – zapytała.

Włożył rękę do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął małe zawiniątko. W środku był jej kolczyk. Wyciągnęła rękę, lecz Dan tylko pokręcił głową. Ukląkł przed nią i powiedział:

– Chcesz mego dziecka. To cudowne! Ale co będzie ze mną? – Położył delikatnie swoją dłoń na jej brzuchu. Oczy Daniela rozbłysły szczęściem, kiedy dziecko się poruszyło. – Ojej, on mnie kopnął, hodujesz tu małego piłkarza!

– A może raczej tancerza? Poza tym, on cię nie kopnął. On tylko cię przywitał. – Nagle jej oczy spoważniały i poczuła ucisk w gardle. – Przywitał się ze swoim tatą.

Mocno ją do siebie przytulił i szepnął czule:

– Może następna będzie dziewczynka? Wtedy na pewno zostanie tancerką.

– Męski szowinista! Uśmiechnął się tylko.

– Wybacz mi, kochana, że tak późno zrozumiałem, jak bardzo cię kocham. Więc jak, wyjdziesz za mnie? Tam na zewnątrz przynajmniej tuzin osób czeka na twoją decyzję.

– Mogą sobie jeszcze chwilę poczekać. A teraz, przestań już wreszcie paplać i pocałuj mnie.

– Brawo, Tom! No zobacz tylko, jak się uwija! Widzisz, piłka nożna wcale nie jest taka zła.

Amanda spojrzała na Daniela. Uśmiechał się szeroko od ucha do ucha.

– To prawda. – Nie mogła się powstrzymać i uściskała swojego małego piłkarza na oczach całej drużyny. – Świetnie się spisałeś! Cieszy mnie jego sukces – przyznała, kiedy wracali do samochodu. – W przyszłym tygodniu twoja kolej. Będziesz oklaskiwał Molly na jej występie baletowym.

Schylił się i podniósł do góry swoją czteroletnią córeczkę. Pocałował ją w szyję, a ona zaczęła chichotać.

– Nie mogę się już doczekać. Uwielbiam oglądać te wasze popisy.

– A skoro już mówimy o dzieciach, co z Sadie? Przyjedzie na wigilię?

– Tak, i to do tego nie sama. Nie powiedziała wprawdzie z kim, ale czuję, że to coś poważnego. Czyżbym już niedługo miał zostać dziadkiem? Będę się musiał przyzwyczaić do tej myśli.

– Żeby ci nie było przykro, to mam dla ciebie prezent.

– Tak przed świętami? Prezent?

– Ale wręczę ci go dopiero w dniu twoich urodzin.

– Mam czekać siedem miesięcy?!

– Wiesz dobrze, kochanie, że oczekiwanie to połowa radości. Jak ci zapewne wiadomo, naszemu krajowi zagraża niż demograficzny…

– Tak, mówili o tym w dzienniku.

– Doszłam więc do wniosku, że trzeba coś z tym fantem zrobić… Jakoś poprawić sytuację.

– Czyżbyś…była… – Spojrzał wymownie na jej brzuch. Objął ją mocno i pocałował. – Być ojcem, to naprawdę wspaniała rzecz! Jakże się cieszę!

Amanda dobrze pamiętała, jak podczas pierwszego spotkania wyobrażała sobie cztery dorodne, niebieskookie bobasy, obdarzone szelmowskim uśmiechem Dana. Trzy już są, pomyślała z zadowoleniem. Żeby jednak do końca zrealizować plan, trzeba będzie jeszcze trochę popracować – mruknęła do siebie pod nosem.

Liz Fielding

***