/ Language: Polski / Genre:prose_contemporary,

Pantaleon i wizytanki

Mario Llosa

Liczba gwałtów popełnianych przez żołnierzy Sił Lądowych Peru rośnie zatrważająco. By przywrócić armii dobre imię i zapanować nad wstydliwymi występkami, dowództwo powierza Pantaleonowi misję utworzenia specjalnej Służby Wizytantek. Kapitan Pantaleon Pantoja, znany z niezwykłej dyscypliny i oddania wojsku, organizuje perfekcyjnie działającą machinę frywolnego przemysłu. Z pełnym zaangażowaniem dopracowuje szczegóły, które usprawnią pracę gotowych do pełnego poświęcenia kobiet. A wszystko w ścisłej tajemnicy wojskowej. "Pantaleon i wizytantki" to jedna z najzabawniejszych i równocześnie najbardziej gorzkich powieści Llosy. Pod przykrywką satyry autor przemycił refleksje kompromitujące nie tylko armię, ale i system sprawowania władzy. Czy tylko w Peru? Mario Vargas Llosa (ur. w 1936 roku w Peru), jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy, autor wielu powieści, opowiadań, sztuk teatralnych, publicysta i polityk. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród literackich i jednym z poważniejszych kandydatów do Nagrody Nobla. Wśród jego najlepszych powieści znajdują się między innymi: "Rozmowa w»Katedrze«", "Ciotka Julia i skryba", "Wojna końca świata", "Miasto i psy", "Kto zabił Palomina Molero?" oraz "Święto kozła", a także najnowszy tytuł – "Szelmostwa niegrzecznej dziewczynki".

Mario Vargas Llosa

Pantaleon i wizytanki

Tytuł oryginalny: Pantaleón y las visitadoras

Tłumacz: Marrodán Casas Carlos

Są ludzie, których jedynym zadaniem jest służyć innym za pośredników; przechodzi się po nich jak po mostach i idzie się dalej.

Flaubert «Szkoła uczuć»

1

– Obudź się, Panta – mówi Pochita. – Już ósma. Panta, Pantaleonku.

– Ósma? Już? Niech to, ale mi się chce spać – ziewa Pantaleonek. – Przyszyłaś mi galon?

– Tak jest, panie poruczniku – staje na baczność Pochita. – O, przepraszam, panie kapitanie. Póki się nie przyzwyczaję, będziesz dla mnie, kochanie, porucznikiem. Już przyszyte, wyglądają cudownie. Ale wstawaj, wstawaj, masz się stawić o?

– Tak, tak, o dziewiątej – namydla się Pantaleonek. – Gdzie nas wyślą, Pocha? Podaj mi, proszę, ręcznik. Gdzie sobie kotek życzy?

– Tu, do Limy – patrzy na szare niebo, dachy, samochody, przechodniów Pochita – Ojej, w głowie mi się kręci: Lima, Lima, Lima.

– O Limie nie ma co nawet marzyć, też pomysł – przegląda się w lustrze, wiąże krawat Panta – Mógłbym mówić o szczęściu, gdyby to było przynajmniej takie miasto jak Trujillo albo Tacna.

– Ale śmieszna wiadomość w „El Comercio” – stroi grymasy Pochita. – W Leticia jakiś facet ukrzyżował się, żeby ogłosić koniec świata. Wsadzono go do czubków, ale ludzie wyciągnęli go stamtąd siłą, bo myślą, że to święty. Leticia to w Amazonii kolumbijskiej, tak?

– Do twarzy ci w mundurze kapitana, synku – stawia na stole marmoladę, pieczywo i mleko pani Leonor.

– Teraz kolumbijska, przedtem była peruwiańska, zabrali ją nam – smaruje grzankę masłem Panta. – Dolej mi jeszcze trochę kawy, mamo.

– A gdyby nas tak posłali z powrotem do Chiclayo – zbiera okruchy na talerz i ściąga obrus pani Leonor. – Mimo wszystko tam czuliśmy się tak dobrze, nieprawdaż? Dla mnie najważniejsze jest to, żeby nie wysłali nas zbyt daleko od wybrzeża. No idź, synku, powodzenia, przyjmij moje błogosławieństwo.

– W imię Ojca i Ducha Świętego, i Syna, Który Umarł Na Krzyżu – wznosi wzrok ku nocy, opuszcza oczy ku pochodniom Brat Francisco. – Moje ręce są związane, drewno jest ofiarą, przeżegnajcie się za mnie!

– Pułkownik López López czeka na mnie, proszę pani – mówi kapitan Pantaleon Pantoja.

– I do tego dwóch generałów – mruga panienka. – Proszę wejść, kapitanie. Tak, tak, te kawowe drzwi.

– A oto i on we własnej osobie – wstaje pułkownik López López. – Proszę bliżej, Pantoja, gratulacje z okazji następnej gwiazdki.

– Końcowy egzamin celująco, i to przy jednomyślności całej komisji – ściska mu dłoń, klepie go po ramieniu generał Victoria. – Brawo, kapitanie, oto jak należy służyć mundurowi i ojczyźnie.

– Proszę siadać, Pantoja – wskazuje kanapę generał Collazos. – Usiądźcie wygodnie i trzymajcie się mocno, zanim usłyszycie, co mamy wam do powiedzenia.

– Nie strasz go, Tygrys – macha rękami generał Victoria. – Jeszcze pomyśli, że wysyłamy go na rzeź.

– Sam fakt, że aby poinformować was o nowych zadaniach, stawia się tu osobiście dowództwo Intendentury, wskazuje, że jest to problem niemałej wagi – przybiera poważny wyraz twarzy pułkownik López López. – Tak, Pantoja, chodzi o sprawę dość delikatną.

– Obecność dowództwa zaszczyca mnie – stuka obcasami kapitan Pantoja. – Ale doprawdy, pan pułkownik mnie zaciekawia.

– Zapalicie? – wyciąga papierośnicę, zapalniczkę Tygrys Collazos. – Ale proszę tak nie stać, proszę siadać. Jak to? Nie palicie?

– Jak widać, nasz wywiad trafił przynajmniej raz w dziesiątkę – głaszcze fotokopię pułkownik López López. – Czarno na białym: nie pije, nie pali i nie ugania się za spódniczkami.

– Oficer bez nałogów – dziwi się generał Victoria. – No to mamy swojego człowieka, który obok świętej Róży i świętego Marcina z Porres może w raju reprezentować wojsko.

– Bez przesady – czerwieni się kapitan Pantoja. – Jakieś wady, o których nikt nie wie, na pewno mam.

– Wiemy o was więcej niż wy o sobie samym – podnosi i z powrotem odkłada na biurko teczkę Collazos. – Oczy by wam z orbit wyszły, gdybyście się dowiedzieli, ile to godzin poświęciliśmy studiowaniu waszego życiorysu. Wiemy, co robiliście, czego nie robiliście i co robić będziecie, kapitanie.

– Waszą kartę służby możemy wyrecytować z pamięci – otwiera teczkę, przewraca kartki i formularze generał Victoria. – W randze oficera ani jednej kary, a w randze kadeta zaledwie kilka błahych upomnień. I dlatego zostaliście wybrani, Pantoja.

– Ni mniej, ni więcej, tylko spośród około osiemdziesięciu oficerów Intendentury – unosi brew pułkownik López López. – No, teraz możecie pysznić się jak paw.

– Za opinię, jaką panowie o mnie mają, mogę być jedynie wdzięczny – spuszcza oczy kapitan Pantoja. – Uczynię wszystko, co w mojej mocy, aby nie zawieść tego zaufania, panie pułkowniku.

– Kapitan Pantaleon Pantoja? – potrząsa słuchawką generał Scavino. – Ledwo cię słyszę, Tygrys. Że przysyłasz go po co?

– W Chiclayo zostawiliście po sobie wspaniałe wspomnienia – kartkuje jakieś sprawozdanie generał Victoria. – Pułkownik Montes chciał was zatrzymać za wszelką cenę. Zdaje się, że dzięki wam w koszarach wszystko chodziło jak w zegarku.

– „Urodzony organizator, matematyczne poczucie porządku, talent wykonawczy – czyta Tygrys Collazos. – Administrację pułku prowadził nadzwyczaj skutecznie i z prawdziwym natchnieniem”. Psiakrew, Montes się w was zakochał, kapitanie,

– Tyle pochwał zawstydza mnie – spuszcza głowę kapitan Pantoja. – Zawsze wykonywałem jedynie to, co należało do moich obowiązków.

– Służba czego? – ryczy ze śmiechu generał Scavino. – Co jak co, ale ani Victoria, ani ty, Tygrys, nie weźmiecie mnie pod włos, zapomnieliście, że jestem łysy?

– No a teraz byka za rogi – przyciska palcem usta generał Victoria. – Sprawa wymaga jak największej dyskrecji. Mówię o misji, która zostanie wam powierzona, kapitanie. Tygrys, wyjaw mu ten sekret.

– Ogólnie rzecz biorąc, jednostki rozmieszczone na obszarze puszczy przejeżdżają się po tamtejszych kobietach – bierze oddech, mruga i kaszle Tygrys Collazos. – Gwałtów jest od cholery, a trybunały nie mogą nadążyć z osądzeniem tylu skurczysynów. W całej Amazonii panuje wzburzenie.

– Jesteśmy codziennie bombardowani raportami i zażaleniami – szczypie się w podbródek generał Victoria. – Przyjeżdżają nawet specjalne delegacje protestacyjne z najdalszych wiosek.

– Pańscy żołnierze używają sobie na naszych kobietach – gniecie kapelusz, bełkoce burmistrz Paiva Runhui. – Parę miesięcy temu skrzywdzili moją szwagierkę, a w zeszłym tygodniu o mało co nie skrzywdzili mojej własnej żony.

– Nie moi żołnierze, ale żołnierze narodu – gestykuluje uspokajająco generał Victoria. – Spokojnie, spokojnie, panie burmistrzu. Siły Lądowe składają wyrazy ubolewania w związku z nieszczęściem pańskiej szwagierki i zrobią, co tylko w ich mocy, aby powetować straty.

– Teraz gwałt nazywa się nieszczęściem? – oburza się ojciec Beltran. – Bo to nic innego nie było.

– Florcitę, jak wracała z pola, złapało dwóch żołdaków i przejechali po niej na samym środku drogi – gryzie paznokcie i podryguje burmistrz Teofilo Morey. – I tak dobrze nacelowali, że teraz jest w ciąży, generale.

– Panienka Dorotea zidentyfikuje mi tych bandziorów – warczy pułkownik Peter Casahuanqui. – Tylko proszę nie płakać, proszę nie płakać, już panienka zobaczy, jak ja to załatwię.

– I pan myśli, że ja tam wyjdę? – popłakuje Dorotea. – Ja samiuteńka przed tyloma żołnierzami?

– Przemaszerują tutaj, przed posterunkiem żandarmerii – chowa się za metalową siateczką pułkownik Maximo Davila. – Panienka Jesiis będzie ich podglądać przez okno i gdy tylko panienka pozna tych krzywdzicieli panienki, to proszę mi ich natychmiast pokazać!

– Krzywdziciele? – spluwa ojciec Beltran. – Już raczej rozpustnicy, kanalie, nędznicy. Tak zbezcześcić Donem Asuntę! Tak kompromitować mundur!

– Luisę Canepa, moją służącą, zgwałcił jakiś sierżant, później kapral, a później szeregowiec – czyści okulary porucznik Bacacorzo. – Spodobało się jej czy co, panie komendancie, w każdym razie kurwi się teraz pod przezwiskiem Cyculka i ma alfonsa pedała, którego przezywają Stugębek.

– A teraz, panienko Dolores, proszę mi łaskawie wskazać, za którego z tych tu kawalerów chce pani wyjść za mąż – spaceruje przed trzema rekrutami pułkownik Augusto Yaldes. – A kapelan natychmiast udzieli wam ślubu. Proszę wybierać, proszę wybierać, no i kogo panienka woli na tatusia dla swego przyszłego dzidziusia?

– Moją żonę przyłapali w samym kościele – siedzi sztywno na brzegu krzesła stolarz Adriano Lharąue. – Nie w katedrze, tylko w tym Pana Naszego z Bagazan, proszę pana.

– Właśnie tak, szanowni radiosłuchacze – ryczy Waleczny. – Tych rozpustnych świętokradców nie powstrzymała ani bojaźń przed Bogiem, ani szacunek dla Jego świętego przybytku, ani szlachetna siwizna owej zacnej matrony, która dała początek już dwóm loretańskim pokoleniom.

– I zaczęli mnie szarpać, o Jezu, i chcieli mnie rzucić na ziemię – płacze pani Cristina. – I zataczali się, tak byli pijani, i jakie wulgarne rzeczy mówili. Tak, tak, przy samym ołtarzu, przysięgam.

– Najbardziej miłosierną duszę w całym Loreto, panie generale – grzmi ojciec Beltran. – Znieważyli ją pięć razy!

– I córeczkę też, i kuzyneczkę, i chrześniaczkę, już wiem, Scavino – zdmuchuje łupież ze swych epoletów Tygrys Collazos. – Ale ten księżulek Beltran jest z nami czy z tamtymi? Jest czy nie jest kapelanem wojskowym?

– Protestuję i jako duchowny, i jako żołnierz, panie generale – wciąga brzuch, wypina pierś major Beltran. – Ponieważ ci krzywdziciele szkodzą tak instytucji, jak i ofiarom.

– Oczywiście to, co rekruci chcieli zrobić z damą, jest godne potępienia – uspokaja, uśmiecha się, gestykuluje przepraszająco generał Victoria. – Ale -j jej krewni o mało nie pozabijali ich kijami, proszę]

O tym nie zapominać. Tu mam orzeczenie lekarskie: połamane żebra, hematopsje, rozdarcie ucha. W tym wypadku, doktorku, mamy remis.

– Do Iquitos? – przestaje spryskiwać koszule

1 unosi żelazko Pochita. – Ojej, ale wysyłają nas daleko, Panta.

– Z drewna rozpalasz ogień, który ogrzewa twoje pożywienie, z drewna budujesz dom, w którym mieszkasz, łóżko, w którym śpisz, i tratwę, którą przepływasz rzekę – wisi nad lasem nieruchomych głów, spragnionych twarzy i rozwartych ramion Brat Francisco. – Z drewna strugasz harpun, który łowi paiche, dmuchawę, która powala kapibarę, i trumnę, w której grzebiesz zmarłego. Siostry! Bracia! Klęknijcie za mnie!

– To bardzo poważny problem, Pantoja – potakuje pułkownik López López. – W Contamana burmistrz wydał rozporządzenie prosząc mieszkańców, aby w dniach, kiedy żołnierze są na przepustce, zamykali kobiety w domu.

– A przede wszystkim jak to daleko od morza – puszcza igłę, robi supełek i przegryza nitkę pani Leonor. – W puszczy jest dużo komarów? To moje utrapienie, wiesz o tym.

– Proszę spojrzeć na tę listę – drapie się w czoło Tygrys Collazos. – W niecały rok czterdzieści trzy kobiety w ciąży. Kapelani księdza Beltrana udzielili ślubu około dwudziestu, ale oczywiście zło wymaga środków ostrzejszych niż małżeństwa na siłę. Jak dotąd ani areszty, ani kary nie zmieniły stanu rzeczy: żołnierz, który przyjeżdża na służbę do puszczy, staje się z miejsca szalejącym jebusem.

– Ale to ty, kochanie, wydajesz się najbardziej przygnębiony tym miejscem – otwiera i odkurza walizki Pochita. – Dlaczego, Panta?

– To chyba upał, klimat, prawda? – ożywia się Tygrys Collazos.

– Bardzo możliwe, panie generale – jąka się kapitan Pantoja.

– Ciepła wilgoć w powietrzu, bujna natura – oblizuje wargi Tygrys Collazos. – Mnie się to ciągle przytrafia: przyjeżdżam do puszczy i zaczynam oddychać ogniem, i czuję, że krew zaczyna bulgotać.

– No, gdyby teraz generałowa cię słyszała – śmieje się generał Victoria. – Nie chciałbym być w twojej skórze, Tygrys.

– Z początku myśleliśmy, że to sprawa wyżywienia – poklepuje się po brzuchu generał Collazos. – Że w garnizonach używa się za dużo przypraw, czegoś, co wzmaga seksualny głód mężczyzn.

– Odwołaliśmy się do specjalistów, nawet sprowadziliśmy jakiegoś Szwajcara, który kosztował nas masę pieniędzy – pociera dwa palce pułkownik López López. – Dietetyk z całą kupą dyplomów.

– Pas d'inconvenient – zapisuje w notatniku profesor Bernard Lahos. – Przygotujemy dietę, która nie redukując potrzebnych protein osłabi libido żołnierzy o około 85 procent.

– Tylko proszę nie przesolić – szepce Tygrys Collazos. – Na armii eunuchów również nam nie zależy, doktorze.

– Horcones wzywa Iguitos, Horcones wzywa Iquitos – niecierpliwi się chorąży Santana. – Tak, bardzo ważne, pilne. W związku z operacją Szwajcarska Strawa nie uzyskaliśmy pożądanych efektów. Moi ludzie umierają z głodu, zapadają na gruźlicę. Dziś na apelu znowu dwóch zemdlało, panie komendancie.

– To żaden dowcip, Scavino – ściskając słuchawkę między uchem a ramieniem zapala papierosa Tygrys Collazos. – Rozważyliśmy wszystkie za i przeciw i to jest jedyne rozwiązanie. Posyłam ci naszego Pantaleonka z matką i żoną. Powodzenia.

– Pochita i ja już się przyzwyczaiłyśmy do tej myśli i jesteśmy szczęśliwe, że jedziemy do Iquitos – składa chusteczki, porządkuje spódnice, pakuje obuwie pani Leonor. – A ty ciągle z nosem zwieszonym na kwintę. Dlaczego, synku?

– I wy, Pantoja, jesteście tym człowiekiem, którego potrzebujemy – wstaje i obejmuje go za ramiona pułkownik López López. – Wy skończycie z tym urwaniem głowy.

– Mimo wszystko, Panta, to jest miasto i chyba nawet ładne miasto – wyrzuca szmaty do śmieci, zawiązuje supełki, zamyka teczki Pochita. – No, nie rób takiej miny, góry byłyby gorsze, nie?

– Prawdę mówiąc, panie pułkowniku, nie bardzo wyobrażam sobie jak – przełyka ślinę kapitan Pantoja. – Ale zrobię to, co mi rozkażą, oczywiście.

– Przede wszystkim pojechać do Amazonii – bierze pałeczkę i wskazuje jakiś punkt pułkownik López López. – Waszym ośrodkiem operacyjnym będzie Iquitos.

– Sięgniemy do jądra problemu i wyrwiemy go z korzeniami – uderza pięścią w swą otwartą dłoń pułkownik Victoria. – Bo problemem są, jak się domyślacie, Pantoja, nie tylko zgwałcone kobiety.

– Problemem jest też sprawa rekrutów, którzy muszą w tym nieprzyzwoitym upale żyć jak cnotliwe panienki – strzela językiem Tygrys Collazos. – Odbywać służbę w puszczy to odwaga, Pantoja, nie lada odwaga.

– W amazońskich osadach wszystkie spódniczki mają swego właściciela – gestykuluje pułkownik López López. – Nie ma żadnych burdelików, dziwek, niczego w tym guście.

– Cały tydzień mija w odosobnieniu, na wypełnianiu w lesie różnych zadań, a jedynym ich marzeniem jest przepustka – snuje generał Victoria. – Muszą całymi kilometrami iść do najbliższej osady. A co się dzieje, kiedy tam docierają?

– Nic a nic, z powodu cholernego braku bab – wzrusza ramionami Tygrys Collazos. – Wtedy ci, co sobie wcześniej nie przygadali jakiejś, tracą rozum i po byle kieliszku anyżówki rzucają się jak pumy na wszystko, co staje im na drodze.

– Zaistniały przypadki pederastii, nawet zoo-filii – dodaje pułkownik López López. – Proszę sobie wyobrazić, że pewien kapral z Horcones został przyłapany w trakcie współżycia z małpą.

– Małpa nosi absurdalne przezwisko Mamki Bloku Piątego – powstrzymuje śmiech chorąży Santana. – To znaczy nosiła, bo natychmiast posłałem jej kulę w łeb. Degenerat siedzi w areszcie, panie pułkowniku.

– Podsumowując: wstrzemięźliwość powoduje zepsucie, jakiego świat nie widział – mówi generał Victoria. – I demoralizację, stany nerwicowe, apatię.

– Tych głodomorów trzeba nakarmić, Pantoja – patrzy mu uroczyście w oczy Tygrys Collazos. – I tu na was kolej, tu użyjecie swojego talentu organizatorskiego.

– Panta, dlaczego jesteś taki ogłupiały i osowiały – chowa swój bilet do torebki i pyta, gdzie jest wyjście do samolotu, Pochita. – Będziemy mieli wielką rzekę, będziemy mogli się kąpać, robić wycieczki do indiańskich osad. No już, uśmiechnij się, głuptasku.

– Co ci jest, dlaczego jesteś taki dziwny, synku? – obserwuje chmury, śmigła, drzewa pani Leonor. – Przez całą podróż nie powiedziałeś ani słowa. Co cię tak dręczy?

– Nic, nic, mamusiu, nic, Pochita – zapina pas bezpieczeństwa Panta. – Czuję się dobrze, nic mi nie jest. Patrzcie, już dolatujemy. To chyba Amazonka, nie?

– Przez te ostatnie dni zachowywałeś się jak idiota – nakłada okulary przeciwsłoneczne, zdejmuje płaszcz Pochita. – Nic się nie odzywałeś, chodziłeś jak śnięty. Uff, ale piekło. Nigdy nie byłeś taki dziwny, Panta.

– Trochę się niepokoiłem moim nowym zadaniem ale już przeszło – wyjmuje portfel, wyciąga banknoty do taksówkarza Panta. – Tak, tak, szefie, numer 549, Hotel Lima. Poczekaj, mamo, pomogę ci wysiąść.

– Jesteś wojskowym, tak? – rzuca na krzesło swój neseser, zdejmuje pantofle Pochita. – Wiedziałeś że mogą cię posłać wszędzie. Iquitos nie jest takie najgorsze, Panta, no popatrz, prawda, ze wydaje się sympatyczne?

– Masz rację, zachowywałem się jak idiota – otwiera szafę, wiesza mundur, garnitur Panta. – Może za bardzo przyzwyczaiłem się do Chiclayo; przysięgam, że już mi przeszło. No to teraz bierzemy się do rozpakowywania. Ale upał, co, maleńka?

– Jeśli o mnie chodzi, to mogłabym całe życie mieszkać w hotelu – kładzie się na łóżku, przeciąga się Pochita. – Wszystko robią za ciebie, o mc nie trzeba się martwić.

– A pasowałoby ci złożyć zamówienie na kadecika Pantoję w hoteliku? – zdejmuje krawat, koszulę Panta.

– Na kadecika Pantoję? – wybałusza oczy, rozpina bluzkę, opiera się łokciem o poduszkę Pochita. – Naprawdę? Już możemy go zamówić, Pantaleonku?

– Przyrzekłem ci przecież: przy trzeciej gwiazdce – ściąga spodnie, składa je i wiesza Panta. – Będzie loretańczykiem, jak ci się widzi?

– Cudownie, Panta – śmieje się, klaszcze, skacze na materacu Pochita. – Ojej, jak fajnie, kadecik Pantaleonek junior.

– Trzeba go zamówić jak najszybciej – rozkłada i wyciąga ręce Panta. – Żeby nadszedł szybciuteńko. Chodź, maleńka, no gdzie uciekasz?

– No, no, co ci jest? – wyskakuje z łóżka, biegnie do łazienki Pochita. – Zwariowałeś?

– Chodź, chodź, kadecik – potyka się o walizkę, przewraca krzesło Panta. – Zamówimy go teraz. No chodź, Pochita.

– Ale przecież jest jedenasta rano, dopiero przyjechaliśmy – wali rękami, odpycha, odskakuje, złości się Pochita. – Puść, twoja mama nas usłyszy, Panta.

– Spróbujemy, jak to nam idzie w Iquitos, na pierwszy raz, w hoteliku – dyszy, walczy, obejmuje, potyka się Pantaleonek. – Chodź, kochanie.

– Proszę spojrzeć, co uzyskaliście tymi oskarżeniami i raportami – wymachuje wytatuowanym pieczątkami i podpisami rozkazem generał Scavino. – Wy też, majorze Beltran, jesteście temu winni: proszę popatrzeć, co ten typ będzie tu organizował.

– Podrzesz mi spódnicę – chowa się za szafę, rzuca poduszkę, prosi o spokój Pochita. – Nie poznaję cię, Panta, ty, zawsze taki grzeczniutki, co ci jest, zostaw, sama zdejmę.

– Chciałem zło wyplenić, a nie stać się jego siewcą – czyta raz i drugi zawstydzona twarz majora Beltrana. – Skąd mogłem przypuszczać, że lekarstwo będzie gorsze od choroby, panie generale. Niepojęte, niewiarygodne. I pan, panie generale, pozwoli na coś tak okropnego?

– Stanik, pończoszki – poci się, rzuca, kuli, przeciąga Pantaleonek. – Tygrys miał rację: ciepła wilgoć, oddycha się ogniem, krew kipi. No chodź, uszczypnij mnie, gdzie lubię. Uszko, Pochita.

– Tak w dzień to ja się wstydzę, Panta – uskarża się, przykrywa kołdrą, wzdycha Pochita. – Później zaśniesz, a zdaje się, że o trzeciej masz być w komendanturze, zawsze zasypiasz.

– Wezmę prysznic – klęka, schyla się, wyprostowuje Pantaleonek. – Nie mów nic, nie rozpraszaj mnie. Uszczypnij w uszko. O tak, tak. Oj, maleńka, umieram, nie wiem, kim jestem.

– Wiem, bardzo dobrze wiem, kim jesteście i w jakim celu przyjechaliście do Iquitos – mamrocze generał Roger Scavino. – I powiem wam prosto z mostu, że wasza obecność w tym mieście absolutnie mnie nie cieszy. Sprawę trzeba postawić od razu jasno, kapitanie.

– Przepraszam, panie generale – jąka się kapitan Pantoja. – Wydaje mi się, że zaszło jakieś nieporozumienie.

– Jestem przeciwny służbie, którą macie tutaj organizować – przybliża łysinę do wentylatora, przymyka na chwilę oczy generał Scavino. – Oponowałem od początku i nadal twierdzę, że to obrzydliwość.

– A przede wszystkim niepojęta już amoralność – wachluje się z wściekłością ojciec Beltran.

– Komendant i ja nic już nie mówiliśmy, bo od rozkazywania jest dowództwo – rozkłada chusteczkę i wyciera pot z czoła, skroni, szyi generał Scavino. – Ale nie przekonali nas, kapitanie.

– Ja z tym projektem nie mam nic wspólnego, panie generale – poci się nie ruszając się z miejsca kapitan Pantoja. – Sam byłem zaskoczony, kiedy przekazano mi ›tę wiadomość, proszę księdza.

– Księże majorze – poprawia ojciec Beltran. – Nie umiecie patrzeć na szlify.

– Przepraszam, księże majorze – stuka delikatnie obcasami kapitan Pantoja. – W ogóle nie przyłożyłem ręki do tego, zapewniam.

– Nie jesteście jednym z tych mózgów Intendentury, które wymyśliły to świństwo? – bierze wentylator, przystawia do twarzy, czaszki i chrypi generał Scavino. – W każdym razie są pewne sprawy, które należy z miejsca wyjaśnić. Nie mogę zapobiec, by ta okropność zaczęła prosperować, ale postaram się, by rzuciło to jak najmniej cienia na Siły Zbrojne. Nikt nie zhańbi tego wyobrażenia o Siłach Lądowych, jakie sobie zdobyły w Loreto, od czasów, gdy stanąłem na czele Piątego Okręgu.

– Jest to również moim najgorętszym pragnieniem – patrzy przez ramię generała na błotnistą wodę rzeki, łódź załadowaną bananami, niebieskie niebo, ogniste słońce kapitan Pantoja. – Zrobię wszystko, co w mojej mocy.

– Bo, gdyby wiadomość rozeszła się, to skandal jak sto diabłów gotowy – podnosi głos, opiera ręce o framugę okna generał Scavino. – Panowie stratedzy z Limy mogą sobie najspokojniej przy biurku planować świństwa, bo jak się rozpęta burza, to wszystko spadnie na generała Scavino.

– Całkowicie się z panem zgadzam – poci się, dostrzega na rękawach munduru rozrastającą się plamę potu, zapewnia solennie kapitan Pantoja. – Nigdy w życiu nie poprosiłbym o powierzenie mi tej misji. To coś tak dalekiego od mojej normalnej pracy, że nawet nie wiem, czy będę ją w stanie wypełnić.

– Na drewnie twój ojciec i twoja matka złączyli się, aby cię spłodzić, i na drewnie położyła się i rozwarła nogi, by cię zrodzić, ta, która cię zrodziła – krzyczy, grzmi tam w górze, w ciemnościach, Brat Francisco. – Drewno poczuło Jego ciało, stało się czerwone od Jego krwi, wchłonęło Jego łzy, przesiąkło Jego potem. Drewno jest święte, drewno niesie zdrowie. Siostry! Bracia! Rozkrzyżujcie za mnie ramiona.

– Tymi drzwiami przewalą się setki osób, to biuro zostanie zawalone protestami, apelami z tysiącem podpisów, anonimowymi listami – gestykuluje, krąży nerwowo, składa i rozkłada wachlarz ojciec Beltran. – Cała Amazonia podniesie krzyk pod niebiosa i pomyśli, że projektodawcą tego skandalu jest generał Scavino.

– Już słyszę tego demagoga Walecznego, jak pluje w mikrofon kalumniami przeciw mojej osobie – irytuje się, krzywi generał Scavino.

– Mam polecenie, by Służba działała w jak największej tajemnicy – odważa się zdjąć kepi, wytrzeć chusteczką czoło, oczy kapitan Pantoja. – Tę wskazówkę będę miał cały czas na uwadze, panie generale.

– A co, do diabła, wymyślicie, żeby ludzi uspokoić? – krzyczy, krąży wokół biurka generał Scavino. – Czy w Limie pomyśleli o roli, jaką przyjdzie mi tu odegrać?

– Jeśli pan generał tego sobie życzy, dziś jeszcze mogę złożyć podanie o przeniesienie – blednie kapitan Pantoja. – Aby udowodnić, że w zorganizowaniu Służby Wizytantek nie kierują mną żadne osobiste interesy.

– Geniusze, też wymyślili eufemizm – odwrócony tyłem, stuka obcasami, patrzy na iskrzącą się rzekę, chaty, ścianę drzew ojciec Beltran. – Wizytantki, wizytantki.

– Żadnych przeniesień. W ciągu tygodnia przysłaliby następnego intendenta – siada z powrotem, chłodzi się wentylatorem, wyciera łysinę generał Scavino. – Od was zależy, aby cała ta sprawa nie splamiła honoru Sił Lądowych. Bierzecie na swoje barki, Pantoja, odpowiedzialność o rozmiarach wulkanu.

– Pan generał może spokojnie spać – prostuje się, odrzuca ramiona do tyłu, patrzy przed siebie kapitan Pantoja. – Siły Lądowe są tym, co najbardziej w moim życiu szanuję i kocham.

– Najlepiej się im przysłużycie, jeśli będziecie trzymać się jak najdalej od wojska – łagodzi ton, przybiera miły wyraz twarzy generał Scavino. – Przynajmniej w okresie, gdy będziecie dowodzić tą Służbą.

– Przepraszam? – mruga kapitan Pantoja. – Jak pan generał powiedział?

– Że nie życzę sobie, by wasza noga kiedykolwiek stanęła w komendanturze czy w koszarach Iguitos – przybliża do bzykających i niewidzialnych skrzydeł to jedną, to drugą stronę dłoni generał Scavino. – Zostajecie pozbawieni prawa uczestnictwa w jakichkolwiek oficjalnych uroczystościach, defiladach, mszach. Jak również noszenia munduru. Będziecie ubierać się wyłącznie w odzież cywilną.

– Czy nawet do pracy mam przychodzić po cywilnemu? – wciąż mruga kapitan Pantoja,

– Wasze miejsce pracy usytuowane będzie jak najdalej t»d komendantury – patrzy podejrzliwie, z zakłopotaniem, z litością generał Scavino. – Człowieku, czy jesteście aż tak naiwni? Wyobrażacie sobie, że dla zadania, które macie tu wykonać, będę wam otwierał biuro w jednostce? Przydzieliłem wam magazyn w okolicach Iquitos, na brzegu rzeki. Proszę być zawsze ubranym po cywilnemu. Nikt nie powinien dowiedzieć się, że to miejsce ma jakikolwiek związek z wojskiem. Zrozumiano?

– Tak jest, panie generale – potakuje ogłupiały kapitan Pantoja. – Tylko że ja nie oczekiwałem takiego obrotu sprawy. To będzie, no nie wiem, tak jakbym musiał zmienić skórę.

– Proszę udawać, że odkomenderowano was do Służby Wywiadowczej – odchodzi od okna, zbliża się do niego, obdziela go życzliwym uśmiechem major Beltran – bowiem od waszych umiejętności maskowania się zależy wasze życie.

– Spróbuję się przystosować, panie generale – bełkoce kapitan Pantoja.

– Nie wypada również, byście zamieszkali w Kolonii Wojskowej, tak więc proszę sobie poszukać mieszkania na mieście – ociera chusteczką brwi, uszy, wargi i nos generał Scavino. – I proszę nie utrzymywać żadnych stosunków z kadrą oficerską.

– Pan generał chce powiedzieć: stosunków przyjacielskich? – plącze się kapitan Pantoja.

– No chyba, że nie miłosnych – śmieje się albo kaszle, albo chrząka ojciec Beltran.

– Wiem, że przyjdzie to wam bardzo ciężko – przyjacielsko potakuje generał Scavino. – Ale nie ma innego wyjścia, Pantoja. Charakter waszej misji wymagać będzie kontaktowania się z szumowinami całej Amazonii. Tylko wasze osobiste po święcenie może zapobiec splamieniu naszej instytucji.

– Krótko mówiąc, mam zataić pozycję i stanowisko oficera – dostrzega w dali gołe dziecko wspinające się na drzewo, różową i kulawą czaplę, horyzont płonących zarośli kapitan Pantoja. – Ubierać się w odzież cywilną, żyć między cywilami, pracować jak cywil.

– Ale zawsze myśleć jak wojskowy – uderza lekko o stół generał Scavino. – Wyznaczyłem pewnego porucznika, by spełniał funkcję łącznika między nami. Będziecie spotykać się raz na tydzień i poprzez niego będziecie mi składać raporty ze swojej pracy.

– Proszę się o nic nie martwić: będę jak grób – chwyta za szklankę i mówi na zdrowie porucznik Bacacorzo. – O wszystkim jestem poinformowany, panie kapitanie. Czy możemy spotykać się we wtorki? Pomyślałem sobie, że najlepszymi miejscami spotkań będą zawsze knajpki, burdeliki. Teraz będzie pan musiał dosyć często odwiedzać takie miejsca, nie?

– Doprowadził do tego, żebym poczuł się jak przestępca, coś jakby przestępca – przygląda się wypchanym małpom, papugom i ptakom, ludziom, którzy na stojąco piją przy barku, kapitan Pantoja. – Jak, do diabła, mam rozpoczynać pracę, jeśli nawet generał Scavino mnie sabotuje. Jeśli nawet zwierzchnicy zaczynają mnie zniechęcać rozkazując, żebym się przebrał, żebym się nie pokazywał.

– Taki zadowolony poszedłeś do komendantury, a wracasz taki ogłupiały – staje na palcach, całuje! go w policzki Pochita. – Co się stało, Panta? Spóźniłeś się i generał Scavino zmył ci głowę?

– Pomogę panu, panie kapitanie, w czym tylko będę mógł – częstuje go pasemkami smażonej) chonty porucznik Bacacorzo. – Nie jestem specjalistą, ale zrobię wszystko, co tylko możliwe. Proszę nie narzekać, wielu oficerów dałoby nie wiem co, żeby tylko znaleźć się na pana miejscu. Proszę tylko pomyśleć, jaką będzie miał pan swobodę: pan kapitan sam będzie decydować o swoich godzinach pracy. Nie mówiąc już o innych przyjemnościach, panie kapitanie.

– I tutaj mamy mieszkać, w takim brzydkim miejscu? – patrzy na obdrapane ściany, brudną podłogę, pajęczyny na suficie pani Leonor. – Dlaczego nie dali ci mieszkania w Kolonii Wojskowej? Jest taka ładna. Znowu zabrakło ci charakteru, Panta.

– Proszę nie myśleć, Bacacorzo, że zaczynam wszystko widzieć w czarnych kolorach, ale ostatnio chodzę jak pijany, tak mnie zbili z tropu – próbuje, żuje, przełyka, mruczy pyszność kapitan Pantoja. – Administratorem jestem dobrym, to tak Ale wyrwali mnie z żywiołu, gdzie czułem się jak ryba w wodzie, a o tym, co mam teraz robić, nie mam zupełnie pojęcia.

– Pan kapitan rzucił już okiem na swój ośrodek operacyjny? – ponownie napełnia szklanki porucznik Bacacorzo. – Generał Scavino wydał rozporządzenie: żaden oficer z Iquitos nie może zbliżać się do tego magazynu nad Itayą pod groźbą kary trzydziestu dni ścisłego.

– Jeszcze nie, pójdę jutro rano – pije, wyciera usta, powstrzymuje się od czknięcia kapitan Pantoja. – Bo, szczerze mówiąc, żeby wypełnić tę misję, jak należy, trzeba by mieć w tym przedmiocie doświadczenie. Znać świat marginesu, chociaż trochę być hulaką.

– To ty tak ubrany masz zamiar iść do komendantury, Panta? – zbliża się, dotyka koszuli bez rękawów, przygląda się podejrzliwie niebieskim spodniom, dżokejce Pochita. – A twój mundur?

– Ale niestety tak nie jest w moim przypadku – zasmuca się, robi nieokreślony, zawstydzony gest kapitan Pantoja. – Nigdy nie byłem hulaką. Nawet jako chłopak.

– Że nie możemy spotykać się z rodzinami oficerów? – chwyta za miotełkę z piór, szczotkę, kubeł, trzepie, odkurza, dziwi się pani Leonor. – Że musimy żyć tak, jakbyśmy byli cywilami?

– Proszę sobie wyobrazić, że jako kadet, gdy dostawaliśmy przepustki, wolałem zostać w szkole i pouczyć się – wspomina z nostalgią' kapitan Pantoja. – Wkuwałem matematykę, przede wszystkim, najbardziej ją lubię. Nigdy nie chodziłem na zabawy. I chociaż może się to wydawać śmieszne, to nauczyłem się tylko najłatwiejszych tańców: bolera ł walca.

– I nawet sąsiedzi nie powinni wiedzieć, że jesteś kapitanem? – przeciera szyby, szoruje podłogi, maluje ściany, przeraża się Pochita.

– To, co mnie spotyka, jest więc przerażające – ogląda się wokół z lękiem, mówi na ucho porucznikowi kapitan Pantoja. – Jak ktoś, kto nigdy nie miał w swoim życiu do czynienia z wizytantkami, może stworzyć Służbę Wizytantek, Bacacorzo?

– Misja specjalna? – wyciera drzwi, wykłada szafy papierem, wiesza obrazy Pochita. – Będziesz współpracował ze służbą wywiadowczą? Aha, rozumiem, to dlatego tyle sekretów, Panta?

– Już sobie wyobrażam tysiące oczekujących, ufających mi żołnierzy – przygląda się badawczo butelkom, wzrusza się, marzy kapitan Pantoja – którzy tylko liczą dni i myślą już jadą, już są niedaleko, i włosy mi stają dęba, Bacacorzo.

– A co mnie obchodzi jakiś tam sekret wojskowy – porządkuje w szafach, szyje zasłony, odkurza abażury, zapala lampy pani Leonor. – Sekreciki wobec własnej mamusi? No, opowiadaj, opowiadaj.

– Nie chcę zawieść ich zaufania – dręczy się kapitan Pantoja. – Ale od czego, psiakrew, mam zacząć?

– Pożałujesz, jak mi nie powiesz – ściele łóżka, rozkłada dywaniki, poleruje meble, ustawia szklanki, talerze, układa sztućce w kredensie Pochita. – Już nigdy więcej uszczypnięć, tam gdzie lubisz, żadnego gryzienia w uszko. Jak wolisz, kochanie.

– Za dobry start, panie kapitanie – próbuj* ożywić go uśmiechając się i wznosząc toast porucznik Bacacorzo. – Jeśli wizytantki nie przychodzą do kapitana Pantoja, kapitan Pantoja musi pójść do wizytantek. To chyba najprostsze wyjście, tak mi się zdaje.

– Szpieg, Panta? – zaciera ręce, rozgląda się po pokoju, ale żeśmy z tej obory zrobiły cudo, prawda, pani Leonor, szepce Pochita. – Jak w filmach? Ojej, jakie to emocjonujące, kochanie.

– Proszę przejść się tej nocy po wszystkich kurwiarniach w Iquitos – zapisuje adresy na serwetce porucznik Bacacorzo. „Mac Mao”, „007”, „Jednooki kot”, „Świętoszek”. Żeby wczuć się w atmosferę. Bardzo chętnie bym towarzyszył panu kapitanowi, ale pan wie, instrukcje Scavina są jednoznaczne.

– A dokąd to tak elegancko, synku? – pani Leonor mówi a jakże, nie do poznania, Pochita, należy nam się nagroda. – No, no, ale się wystroiłeś, nawet krawat. Zgrzejesz się. Zebranie na wysokim szczeblu? W nocy? Ty w roli tajnego agenta, Panta, a to zabawne. Tak, tak, pst, pst, już milczę.

– Proszę w jakimkolwiek z tych miejsc zapytać o Chińczyka Porfirio – składa i chowa mu do kieszeni serwetkę porucznik Bacacorzo. – To facet, który może pomóc panu kapitanowi. Sprowadza „praczki” do domu. Pan kapitan wie, co to jest „praczka”?

– Dlatego ani Go nie utopiono, ani nie spalono, ani nie powieszono, ani nie ukamienowano, ani nie odarto ze skóry – jęczy i płacze nad trzaskaniem pochodni i szmerem modlitw Brat Francisco. – Dlatego został przybity gwoździami do drewna, dlatego wolał krzyż. Niech słucha ten, który chce słuchać, niech rozumie ten, który chce rozumieć. Siostry! Bracia! Trzy razy w piersi uderzcie się za mnie.

– Dobry wieczór, tak, hm, psik – wyciera sobie nos, siada na ławce, opiera się o kontuar Pantaleon Pantoja. – Tak, tak, piwo proszę. Niedawno przyjechałem do Iquitos i dopiero zaczynam poznawać miasto. Lokal nazywa się „Mao Mao”, tak? Aha, i dlatego te strzały, totemy, rozumiem.

– Oto piwko, zimniutkie – podaje, wyciera szklankę, wskazuje salon barman. – Tak, „Mao Mao”. Prawie nikogo nie ma, bo dziś jest poniedziałek.

– Chciałbym się czegoś dowiedzieć, ehem, hm,' hm – odchrząkuje Pantaleon Pantoja – gdyby to było możliwe, oczywiście. Tak po prostu, dla ciekawości.

– Gdzie można ciemki przygadać? – robi kółeczko z kciuka i wskazującego palca barman. – Właśnie tu, ale dziś wszystkie poszły zobaczyć Brata Francisco, tego świętego od krzyża. Ale o, proszę popatrzeć, kto przyszedł. Porfirio, chodź tu. Przedstawiam ci pana, zainteresowany jest w informacji turystycznej.

– Buldeliki i dziewczynki? – puszcza oko, kłania się, podaje mu rękę Chińczyk Porfirio. – Oczywiście, płoszę pana. Cała przyjemność po mojej stlonie, w dwie minuty poinfolmuję pana o wszystkim. Będzie to pana kosztować tylko jeden blowalek, taniocha, plawda?

– Bardzo mi miło – zaprasza go, by się przysiadł, Pantaleon Pantoja. – Tak, oczywiście, piwo. Proszę tylko nie myśleć, że mam w tym jakiś osobisty interes, chodzi raczej o sprawy techniczne.

– Techniczne? – robi grymas wstrętu barman. – Chyba nie jest pan tajniakiem?

– Buldelików jest mało – unosi trzy palce Chińczyk Porfirio. – Pańskie zdlowie. Dwa porządne, jeden stlaszna dziula, dla żeblaków. Są też dziewczynki, któle chodzą od domu do domu, na własną lękę. „Płaczki”. Słyszał pan?

– Ach tak? To interesujące – zachęca go u-śmiechami Pantaleon Pantoja. – Ja tylko tak, z ciekawości, osobiście nie odwiedzam takich lokali. Ma pan kontakty? To znaczy, znajomości, przyjaciół w tych miejscach?

– Gdzie tylko są kurwy, tam Chińczyk czuje się jak ryba w wodzie – śmieje się barman. – Nazywają go Fumanchu z Belen, prawda, chrzestny? Belen to ta dzielnica pływających domów, Wenecja Amazonii, był już pan tam?

– Wszystkiego w życiu plóbowałem i nie ma czego żałować, płoszę pana – zdmuchuje pianę i popija Chińczyk Porfirio. – Folsy nie żłobiłem, ale zdobyłem doświadczenie. Biletel w kinie, motolowy łodzi, łowca wężów na ekspolt.

– I ze wszystkich tych miejsc wywalili cię na zbity pysk za kurewstwo, chrzestny – przypala mu papierosa barman. – Zaśpiewaj panu to, co ci mamuśka przepowiedziała.

– Chińczyk, co się ulodzi między żeblakami, zdechnie alfonsem albo za klatkami!

Śpiewa i wybucha śmiechem Chińczyk Porfirio. – Ach, moja ulocza mamuśka, któla telaz jest w niebie. Laz się żyje, więc trzeba to dobrze przeżyć, nie? Łykniemy sobie długi blowalek, płoszę pana?

– Chętnie, ale hm, hm – czerwieni się Pantaleon Pantoja – mam lepszy pomysł. A gdybyśmy tak, przyjacielu, zmienili otoczenie.

– Pan Pantoja? – płynie miód z ust pani Ciuciumamy. – Proszę, proszę czuć się jak u siebie w domu. Tutaj wszyscy są mile widziani oprócz mundurowych, bo oni ciągle proszą o rabat. Cześć, Chińczyku, bandziorze.

– Pan Pantoja przyjechał plosto z Limy i jest przyjacielem – całuje w policzki, szczypie w zadki Chińczyk Porfirio. – Chce tutaj założyć jakiś intełesik. Domyślasz się, usługi plima solt, Ciuciumamo. Ten liliput nazywa się Ciupelek i jest maskotką lokalu, płoszę pana.

– Raczej, taka twoja mać, powiedz kierownikiem, barmanem i wykidajłem – sięga po butelki, zbiera szklanki, sprawdza rachunki, włącza adapter, pogania kobiety do tańca Ciupelek. – A więc po raz pierwszy przychodzi pan do Domu Ciuciumamy? – Ale nie ostatni, sam pan się przekona. Dziewcząt jest niewiele, bo prawie wszystkie poszły zobaczyć Brata Francisco, tego, który wzniósł ten olbrzymi krzyż przy jeziorze Morona.

– Ja też tam byłem, ludzi było od gloma, łaj dla kieszonkowców – wita się na lewo i prawo Chińczyk Porfirio. – Fantastyczny kaznodzieja ten Blat. Mało go było słychać, ale ludzie się podniecali.

– Wszystko, co przybijesz do drewna, jest ofiarą, wszystko, co kończy się w drewnie, unosi się i przyjmuje go Ten, Który Umarł Na Krzyżu – zawodzi Brat Francisco. – Barwny motyl, który rozwesela poranek, róża, która rozsiewa swój zapach w powietrzu, nietoperz, którego oczka błyszczą w nocy, i nawet kleszcz, który wbija się pod paznokcie. Siostry! Bracia! Stawiajcie krzyże za mnie!

– Co za mina poważna, aż strach, chociaż jeśli pan chodzi z tym Chińczykiem, to chyba nie jest pan taki poważny – wyciera ręką stół, przystawia krzesła, uśmiecha się słodko Ciuciumama. – No, Ciupelku, piwo i trzy szklanki. Pierwsze spotkanie na koszt firmy.

– Pan wie, od czego ta Ciuciumama? – gwiżdże, pokazuje czubek języka Chińczyk Porfirio. – Od najbaldziej jadowitej żmii w całej Amazonii: ciuciupe. Może pan sobie wyoblażać, co ta pani musi gadać ludziom, żeby zasłużyć na takie niesympatyczne przezwisko.

– Zamknij się, gałganie – zatyka mu usta, podaje szklanki, uśmiecha się Ciuciumama. – Pańskie zdrowie, witamy w Iquitos.

– Jaszczulczy język – wskazuje wiszące na ścianach golizny, pęknięte lustro, czerwone abażury, dyndające przy wielobarwnym fotelu frędzle Chińczyk Porfirio. – Ale to dobla kobita, a ten lokal, mimo że ma swoje lata, jest najlepszy w Iquitos.

– Wystarczy rzucić okiem aa te, które zostały – pokazuje Ciupelek: – Mulatki, białe, Japonki, nawet Murzynka. Dobre oko ma Ciuciumama, umie dobierać sobie ludzi, proszę pana.

– Świetna muzyka, nogi same lwa się do tańca – wstaje, bierze za rękę jedną z kobiet, ciągnie na parkiet, tańczy Chińczyk Porfirio. – Ja tylko na chwileczkę, przeplaszam, to tak żeby klęgosłup lozluszać. Ty, pupiasta, chodź tu.

– Czy mogę pani postawić piwo, Ciuciumamo – przypochlebia się niewprawnym uśmiechem, szepce Pantaleon Pantoja. – Chciałbym poprosić panią o pewne informacje, jeśli oczywiście nie sprawi to pani kłopotu.

– Co za sympatyczny łajdak z tego Chińczyka, nigdy nie ma forsy, ale za to potrafi rozruszać każdą zabawę – zgniata papierek w kulkę, rzuca w głowę Porfiria, trafia Ciuciumama. – Nie wiem, co one w nim widzą, ale szaleją za nim. Niech pan popatrzy, jak on się rusza.

– O sprawy związane z pani, ehem, hmm, interesem – napiera Pantaleon Pantoja.

– Ależ tak, oczywiście, proszę pana – poważnieje, przytakuje, świdruje go wzrokiem Ciuciumama – ale przypuszczałam, że przyszedł pan w innych celach, a nie żeby rozmawiać o interesach.

– O Jezu, głowa mi pęka – kuli się, przykrywa prześcieradłem Pantaleonek. – Trzęsie mną, mam rozwolnienie, o Jezuniu.

– A jasne, że ci pęka, jasne, że masz, a poza tym bardzo się cieszę – tupie Pochita. – Położyłeś się około czwartej, a wróciłeś na czworakach, idioto.

– Trzy razy wymiotowałeś – kręci się między garnkami, umywalką i ręcznikami pani Leonor – cały pokój śmierdzi, synku.

– Ty mi, Panta, jeszcze wytłumaczysz, co to wszystko ma znaczyć – zbliża się do łóżka, piorunuje go wzrokiem Pochita.

– Już ci mówiłem, kochanie, że to związane z moją pracą – jęczy między poduszkami Pantaleonek. – Wiesz dobrze, że nie lubię pić i włóczyć się po nocach. Takie rzeczy to dla mnie tortura, maleńka.

– Czy to ma znaczyć, że będziesz to robić częściej? – gestykuluje, krzywi się Pochita. – Upijać się, wracać o świcie? No więc co to, to nie. Panta, przysięgam, że nie.

– Tylko się nie kłóćcie – utrzymuje w równowadze szklankę, dzbanek i tacę pani Leonor. – Masz, synku, zrób sobie okłady z tych mokrych chusteczek i wypij alkaseltzer. Szybko, z bąbelkami.

– To moja praca, moja misja, którą kazano mi wypełnić – rozpacza, cichnie, milknie głos Pantaleonka. – Ja tego nienawidzę, wierz mi. Nie mogę powiedzieć ci nic więcej, nie zmuszaj mnie do mówienia, to byłoby bardzo niebezpieczne dla mojej dalszej kariery w wojsku. Ufaj mi, Pocha.

– Byłeś z kobietami – wybucha płaczem Pochita. – Mężczyźni nie piją aż do samego rana tylko w swoim towarzystwie, bez kobiet. Jestem pewna, że byłeś, Panta.

– Pocha, Pochita, głowa mi pęka, plecy mnie bolą – trzyma na czole okład, macha ręką pod łóżkiem, przysuwa nocnik, pluje śliną i żółcią Pantaleonek. – Nie płacz, robisz ze mnie bandziora, a nie jestem nim, przysięgam ci, że nie jestem.

– Otwórz buzię, zamknij oczy – przybliża dymiącą filiżankę, ściska usta w ciup pani Leonor. – A gorąca kawusia syneczkowi do dziobka wskoczy.

2

SWGPGO

Raport numer jeden

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach.

szczegółowo: Organizacji stanowiska dowodzenia i oceny jego dogodności dla akcji rekrutacyjnej.

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos 12 sierpnia 1956.

Niżej podpisany, kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, odkomenderowany dla zorganizowania i wprowadzenia do akcji Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach (SWGPO) na teren całego okręgu Amazonii, z szacunkiem pozdrawiając generała Felipe Collazos, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Lądowych, melduje posłusznie, co następuje:

1. Przybywszy do Iquitos, bezzwłocznie się osobiście w komendanturze V Okręgu (Amazonia) celem zameldowania się u generała Rogera Scavino, szefa okręgu, który, przywitawszy niżej podpisanego mile i serdecznie, przystąpił do zakomunikowania mu o podjęciu pewnych środków ostrożności niezbędnych dla skuteczniejszego wprowadzenia w czyn powierzonej niżej podpisanemu misji, a mianowicie iż: mając na uwadze ochronę dobrego imienia instytucji, uznaje się za stosowne, by osoba niżej podpisanego pod żadnym pozorem nie stawiała się ani w komendanturze, ani w koszarach miejscowego garnizonu; by nie przywdziewała munduru, nie zamieszkała w Kolonii Wojskowej i nie utrzymywała żadnych stosunków z oficerami garnizonu, to znaczy, by w każdej chwili jej działalność i życie prywatne wskazywały na osobę cywilną, co związane jest z tym, iż tak osoby, jak i miejsca, w których niżej podpisany będzie utrzymywać kontakty (element, domy publiczne), kolidują z kodeksem postępowania kapitana Sił Zbrojnych. Niżej podpisany skrupulatnie przestrzega tych wskazówek, mimo że z ciężkim sercem przychodzi mu zatajanie swego stanowiska oficera naszych Sił Lądowych, z przynależności do których jest dumny, i przebywanie z dala od swych towarzyszy broni, z którymi łączą go uczucia braterstwa, jak również mimo powstania i znalezienia się w nader delikatnej sytuacji1 rodzinnej, albowiem zmuszony jest też utrzymywać w absolutnej tajemnicy przed osobami własnej matki i żony danych o charakterze swojej misji, a tym samym uciekać się, nieomal przez cały czas, do zatajania prawdy mając na względzie podtrzymanie harmonii życia rodzinnego i powodzenie swojej pracy. Niżej podpisany akceptuje w całej rozciągłości wspomniane posunięcia świadom nie cierpiącej zwłoki operacji, którą dowództwo mu powierzyło, jak i palących potrzeb żołnierzy służących naszej Ojczyźnie w najodleglejszych zakątkach puszczy amazońskiej.

2. Objął już punkt usytuowany na brzegu rzeki Itaya, przydzielony i przeznaczony przez komendanturę V Okręgu na stanowisko dowodzenia i centrum logistyczne (rekrutacyjno-zaopatrzeniowe) Służby Wizytantek. Pod rozkazy niżej podpisanego stawili się odkomenderowani do Służby żołnierze: Sinforoso Caiguas i Palomino Rioalto, przy których wyborze, nader trafnym, władze kierowały się ich nienaganną postawą, karnością i pewną obojętnością wobec osób płci odmiennej, w przeciwnym bowiem wypadku charakter czekającej ich pracy i specyfika środowiska, w którym mają się obracać, mógłby u wspomnianych żołnierzy sprowokować pokusy, a tym samym niepożądane problemy dla Służby. Niżej podpisany pragnie stwierdzić, iż lokalizacja stanowiska dowodzenia i centrum logistycznego znakomicie spełnia wymagane warunki: przede wszystkim miejsce usytuowane jest w pobliżu środka transportu (rzeka Itaya), następnie – jest osłonięte przed wzrokiem niedyskretnych osób, miasto znajduje się bowiem w znacznej odległości, a najbliższa siedziba ludzka, młyn ryżowy Garote, znajduje się na przeciwległym brzegu (nie ma mostu). Z drugiej strony jego znakomite warunki topograficzne pozwalają wybudować małą przystań, co umożliwi, z chwilą przejęcia przez Służbę Wizytantek systemu objazdowego, pełną kontrolę stanowiska dowodzenia nad ruchem kolejnych transportów.

3. W pierwszym tygodniu niżej podpisany zmuszony był poświęcić cały swój czas i skoncentrować swe wysiłki na uprzątnięciu i doprowadzeniu do porządku wyznaczonego lokalu, niepełnego czworoboku liczącego l 323 metrów kwadratowych (którego jedna czwarta powierzchni znajduje się pod cynkowym dachem), otoczonego drewnianym płotem i posiadającego dwie bramy, jedną od strony drogi z Iquitos, a drugą od strony rzeki. Część znajdująca się pod dachem ma 327 metrów kwadratowych powierzchni i posiada podłogę; składa się z parteru i piętra, które jest jedynie antresolą obudowaną balustradą i na które prowadzi drabina strażacka. Niżej podpisany urządził tam swój punkt dowodzenia, biuro, księgowość i archiwum. W części zewnętrznej – która znajduje się w ciągłym polu obserwacji punktu dowodzenia – zawieszono hamaki dla Sinforosa Caiguas i Palomina Rioalto i postawiono ustęp wiejskiego wyrobu (ściekiem jest rzeka). Część (znajdująca się na wolnym powietrzu jest otwartym terenem, który z rzadka porastają drzewa.

Poświęcenie całego tygodnia na uprzątnięcie i przystosowanie wyznaczonego miejsca może wydawać się zbytnią przesadą, oznaką słabowitości lub lenistwa, ale prawdą jest, iż wyznaczone miejsce znajdowało się w stanie nie nadającym się do użytku i, za przeproszeniem, paskudnym z niżej podanych przyczyn: wykorzystując zaniedbanie magazynu przez! Siły Lądowe, używano go do różnorakich i nielegalnych praktyk. I tak wzięli go w, swoje posiadanie niektórzy wyznawcy Brata Francisco, indywiduum pochodzenia obcego, twórcy nowej religii i mniemanego cudotwórcy, który na piechotę, i na tratwie przemierza Amazonię brazylijską, kolumbijską, ekwadorską i peruwiańską, ustawiając w odwiedzanych przez siebie miejscowościach krzyże, na których każe siebie krzyżować, aby w tej dziwacznej pozycji wygłaszać kazania w języku portugalskim, hiszpańskim lub w narzeczach indiańskich. Jego zwyczajem jest przepowiadanie katastrof i nawoływanie swych wyznawców (których ogromne rzesze, mimo głosów potępienia zarówno ze strony kościoła katolickiego, jak i protestanckiego, przyciągane są religijną żarliwością wspomnianego osobnika, bez wątpienia olbrzymią, jego kazania bowiem oddziałują nie tylko na prostych i ciemnych ludzi, ale i na ludzi wykształconych, jak przykładowo i na nieszczęście zdarzyło się to z osobą matki niżej podpisanego), by pozbywali się swoich dóbr, stawiali drewniane krzyże i składali ofiary w. związku z mającym nastąpić końcem świata, który, jak zapewnia, nadejść ma bardzo szybko. Tu, w Iquitos, przez które w tych dniach przeszedł Brat Francisco, istnieją liczne „arki” (tak nazywają się świątynie sekty stworzonej przez tego osobnika, którym, jeśli dowództwo uzna to za stosowne, może powinna zainteresować się Służba Wywiadowcza), a jedna z grup „bractwa”, jak siebie nazywają, przemieniła magazyn w „arkę”. Ustawili w. nim krzyż dla swych antybigienicznych i okrutnych obrządków, które polegają na przybijaniu do krzyża wszystkich rodzajów zwierząt, aby ich krew obmyła wiernych klęczących u stóp krzyża. Dzięki temu niżej podpisany znalazł w lokalu ogromną ilość szkieletów małp, psów, ocelotów, nawet papug i czapli oraz plamy tłuszczu i krwi we wszystkich zakątkach, w których bez najmniejszej wątpliwości, roiło się od zakaźnych bakterii. W dniu zajmowania lokalu przez niżej podpisanego należało odwołać się do pomocy sił policyjnych celem zmuszenia Bractwa Arki do opuszczenia miejsca, w tymże bowiem czasie zamierzali właśnie ukrzyżować kajmana, tego samego, który po zarekwirowaniu został oddany do dyspozycji Intendentury Wojskowej V Okręgu.

Przedtem ów nieszczęsny lokal używany był przez czarownika czy znachora siłą usuniętego stąd przez „braci”, mistrza Poncio, który uprawiał tu nocne praktyki gotując wywar na korze ayahuasca, leku skutecznego, zdaje się, na różne choroby, ale powodującego halucynacje, jak również, godne pożałowania natychmiastowe wstrząsy fizyczne, jak nadmierne wydzielanie śliny, obfite oddawanie moczu i ciężkie rozwolnienia, które to zanieczyszczenia, łącznie z późniejszymi szczątkami zwierząt ofiarnych, jak i przyciąganymi aż tu przez odór i ścierwo sępami i drapieżnikami, przemieniły to miejsce w prawdziwe piekło dla oczu i nosa.

Niżej podpisany dostarczył Smforosowil Caiguas i Palominowi Rioalto lamp, grabi, mioteł, wiader (rachunki l, 2, 3), by pilnie pracując pod jego kontrolą spalili śmiecie, wyszorowali podłogę, ściany i zdezynfekowali cały obszar krezolem. Następnie należało przystąpić do wytrucia, zatkania nor i zastawienia sideł w celu powstrzymania inwazji gryzoni, występujących tu, bez jakiejkolwiek bojaźni, w takiej masie, iż choć może wydać się to przesadą, wychodziły i krążyły bez pośpiechu na oczach niżej podpisanego, a nawet ocierały się o jego nogi. Następnie przystąpiono bez zwłoki do pobielania wapnem i wymalowania ścian, które wymagały tych zabiegów ze względu na zniszczenia, napisy, bezwstydne rysunki (magazyn widocznie służył również za miejsce karalnych praktyk miłosnych) i krzyżyki „braci”, od których aż się roiło. Należało również nabyć na targu w dzielnicy Belen, po okazyjnych cenach, niektóre meble biurowe, jak: stół, krzesło, tablicę i szafę na archiwum, dla stanowiska dowodzenia (rachunki 4, 5, 6 L 7). Co się tyczy terenu odkrytego, na którym widoczne są jeszcze liczne przedmioty pozostawione przez Siły Lądowe w czasach używania przez nie tego obszaru jako magazynu (puszki, resztki materiałów pędnych), których Służba Wizytantek nie chciała niszczyć oczekując stosownych rozkazów, to został on oczyszczony z chwastów i należycie wysprzątany (pod jednym z krzaków znaleziono nawet zdechłego węża); tym samym niżej podpisany ma zaszczyt stwierdzić,, że w ciągu siedmiu dni, narzucając sobie, trzeba to przyznać, pracę dziesięcio-, a nawet dwunastogodzinną, zdołał przemienić zastane przez niego i nie dające się opisać śmietnisko w miejsce zdatne do zamieszkania, skromne, lecz uporządkowane, czyste i, do pewnego stopnia, przytulne, a więc takie, jakie należy się każdej jednostce podległej naszym Siłom Lądowym, choćby jednostce tajnej, z jaką mamy do czynienia w tym przypadku. 38

4. Po uporządkowaniu lokalu niżej podpisany przystąpił do wyrysowania map i grafików w celu rozpoznania z jak największą dokładnością obszaru działalności SWGPGO, określenia liczby potencjalnych jej użytkowników i tras, które będą przemierzać jej konwoje. Pierwsza ocena topograficzna wyraża się w następujących liczbach: Służba Wizytantek obejmuje mniej więcej obszar 400 000 kilometrów kwadratowych, w którego granicach znajduje się w charakterze potencjalnych ośrodków działalności usługowej: 8 garnizonów, 26 posterunków i 45 obozów, a podstawowymi drogami łączącymi je ze stanowiskiem dowodzenia i z centrum logistycznym jest droga powietrzna i wodna (mapa nr 1), chociaż w niektórych wyjątkowych wypadkach transport będzie mógł się odbywać drogą lądową (okolice Iquitos, Yurimaguas, Contamana i Pucallpa). By określić potencjalną liczbę użytkowników Służby Wizytantek, niżej podpisany pozwolił sobie wysłać (za zgodą komendanta V Okręgu) do wszystkich Garnizonów, Posterunków Granicznych i innych Obiektów następujący test swego pomysłu, aby zapoznali się z nim dowódcy kompanii lub, z braku takiej szarży, dowódcy plutonu:

1) Ilu młodszych podoficerów i szeregowców w stanie wolnym macie pod swoją komendą? Przed udzieleniem odpowiedzi proszę wziąć pod uwagę, iż ze względu na interesujące nas cele test zalicza między żonatych nie tylko młodszych podoficerów i szeregowców, którzy wstąpili w związki małżeńskie poprzez ślub kościelny czy cywilny, ale również tych, którzy współżyją ze swymi partnerkami bez ślubu (w konkubinacie), a nawet tych, którzy utrzymują tego rodzaju intymne stosunki w sposób nieregularny i sporadyczny w okolicach garnizonu, w którym odbywają służbę.

Uwaga: Za pomocą testu pragniemy ustalić jak najprecyzyjniej liczbę ludzi znajdujących się pod waszym dowództwem, którzy nie utrzymują w jakiejkolwiek postaci, stałej czy przejściowej, stosunków małżeńskich.

2) Po ustaleniu z największą dokładnością liczby nieżonatych żołnierzy znajdujących się pod waszym dowództwem (w znaczeniu podanym powyżej) należy przystąpić do wyeliminowania z tej liczby wszystkich tych młodszych podoficerów! i szeregowców, których z różnych przyczyn można łby zaklasyfikować jako niezdatnych do utrzymywania intymnych stosunków typu normalnego stosunku małżeńskiego, to znaczy: homoseksualistów, nałogowych onanistów, impotentów i seksualnie obojętnych.

Uwaga: Przez wzgląd tak na naturalną godność każdego, o kim krążyć będzie tego typu opinia, jak i na ludzkie uprzedzenia i zrozumiałą obawę przed przekształceniem się w przedmiot kpin osoby, która uzna za właściwe znaleźć się wśród wspomnianych wyjątków, ostrzega się oficera, odpowiedzialnego za przeprowadzenie testu, o ryzyku, jakim byłoby przeprowadzenie owej statystycznej eliminacji zawierzając wyłącznie świadectwu młodszego podoficera czy szeregowca. W związku z tym zaleca się, by oficer udzielając odpowiedzi na powyższy punkt uzupełnił dane uzyskane poprzez indywidualną ankietę innymi świadectwami (zwierzenia przyjaciół i towarzyszy danej osoby), własnymi spostrzeżeniami czy informacjami uzyskanymi dzięki rozważnemu i śmiałemu podstępowi.

3) Po przeprowadzeniu eliminacji i ustaleniu liczby znajdujących się pod waszym dowództwem młodszych podoficerów i szeregowców zdatnych do utrzymywania stosunków typu intymnego, proszę przystąpić, inteligentnie i dyskretnie, do ustalenia, poprzez wybadanie osób tworzących tę.grupę, przewidywanej lub wiadomej liczby usług typu intymnego wymaganej miesięcznie dla usatysfakcjonowania indywidualnych potrzeb płciowych.

Uwaga: Test pragnie ustalić tabelę potrzeb maksymalnych i minimalnych według następującego wzoru:

Maksymalne potrzeby miesięczne: 30.

Minimalne potrzeby miesięczne: 4.

=

Osoba X

4) Po ustaleniu powyższej tabeli proszę przejść do wybadania wśród znajdujących się pod waszym dowództwem kawalerów, zdatnych do utrzymywania stosunków typu intymnego, posługując się tą samą metodą sondaży pośrednich, przypadkowych pytań itp., przewidywanego lub wiadomego czasu, jaki w każdym indywidualnym przypadku powinna zająć usługa typu małżeńskiego (od fazy wstępnej po ostateczne zakończenie) według tego samego schematu maksymalno-minimalnego:

Maksymalna potrzeba od usługi: 2 godz.

Minimalna potrzeba od usługi: 10 min.

=

Osoba X

Uwaga: Tak przy punkcie 3, jak, i 4 testu proszę obliczyć średnią i przysłać ten wynik bez indywidualizowania informacji. Test pragnie ustalić zarówno normalną średnią liczbę usług podyktowanych miesięcznie przez potrzeby płciowe młodszych podoficerów i szeregowców znajdujących się pod waszym dowództwem, jak i średni czas normalny dla każdej usługi.

Niżej podpisany pragnie z satysfakcją zameldować o entuzjazmie, szybkości i skuteczności, z jaką oficerowie Garnizonów, Posterunków i Obozów odpowiedzieli na powyższy test (jedynie około piętnastu Posterunków nie mogło być skonsultowanych w związku z przeszkodami w nawiązaniu kontaktu spowodowanymi defektami środków łączności, złą pogodą itd.), co pozwoliło ustalić następujące dane:

Potencjalna liczba użytkowników Służby Wizytantek:

8 726 (osiem tysięcy siedemset dwadzieścia sześć).

Liczba miesięcznych usług (średnia wymagana przez użytkownika):

12 (dwanaście).

Czas usługi indywidualnej (średnia wymagana):

30 (trzydzieści) minut.

Oznacza to, iż Służba Wizytantek, chcąc zrealizować swoje zadania w całości, musiałaby zapewnić wszystkim Garnizonom, Posterunkom Granicznym i innym Obiektom V Okręgu (Amazonia) średnią miesięczną 104 712 (stu czterech tysięcy siedmiuset dwunastu) usług, co w obecnych warunkach jest celem absolutnie nieosiągalnym. Niżej podpisany świadom jest obowiązku zapoczątkowania działalności Służby od postawienia sobie skromnych i osiągalnych celów, mając aa uwadze istniejące warunki i mądrość ludową zawartą w takich przysłowiach, jak: „każda rzecz ma swój czas” i „ile kto ma cierpliwości, tyle mądrości”.

5. Niżej podpisany pragnie dowiedzieć się, czy do potencjalnych użytkowników Służby Wizytantek należy włączyć wyższe szarże podoficerskie. Niżej podpisany oczekuje szybkiego wyjaśnienia tej sprawy, bowiem w przypadku otrzymania od dowództwa pozytywnej odpowiedzi powyższe liczby uległyby poważnym zmianom. Biorąc pod uwagę i tak już wysoką liczbę potencjalnych użytkowników, jak również ich dość wysokie wymagania, niżej podpisany pozwala sobie zasugerować, iżby przynajmniej w pierwszym etapie swojej działalności Służba Wizytantek nie obejmowała wyższych stopni podoficerskich.

6. Niżej podpisany melduje ponadto, że przystąpił również do nawiązywania pierwszych kontaktów z myślą o późniejszej rekrutacji. Dzięki współpracy osobnika, którego nazwisko brzmi Porfirio Wong, pseudonim Chińczyk, przypadkowo poznanego w nocnym lokalu o nazwie „Mao Mao” (ulica Pebas 260), niżej podpisany udał się w godzinach nocnych do lokalu licznie odwiedzanego przez kobiety lekkich obyczajów, którym kieruje dona Leonor Curuachila, pseudonim Ciuciumama, powszechnie znanego jako Dom Ciuciumamy, a usytuowanego na drodze do kurortu Nanay. W związku z tym, że wspomniana Leonor Curinchila jest bliską przyjaciółką Porfirio Wonga, ten mógł ją przedstawić niżej podpisanemu, który dla lepszego efektu podał się za handlowca (import-eksport), od niedawna zamieszkałego w Iquitos, a teraz poszukującego rozrywki. Wspomniana Leonor Curinchila wyraziła chęć współpracy, a niżej podpisany zdołał – nie znajdując w tym celu innego środka jak tylko nadmierne zużycie alkoholu (rachunek 8) – uzyskać interesujące informacje związane z systemem pracy i zwyczajami personelu lokalu. W Domu Ciuciumamy około szesnastu kobiet wchodzi w skład tego, co moglibyśmy określić jako personel stały, bowiem pozostałe, w liczbie piętnastu do dwudziestu, pracują nieregularnie, zgłaszając się do pracy jednego dmą, by nie przybyć drugiego z przyczyn obejmujących tak choroby weneryczne (np. rzeżączka lub szankier), na które zapadają podczas wykonywalna usług, jak przejściowe życie w konkubinacie lub okresowe kontrakty (np. robotnik leśny wynajmuje kobietę, by mu towarzyszyła w tygodniowej podróży do lasu). W skrócie – całkowita liczba personelu Domu Ciuciumamy, zatrudnionego tak stale, jak i okresowo, wynosi około trzydziestu prostytutek, choć w ciągu każdej nocy personel czynny (ale wielozmianowy) stanowi połowę tej liczby. W dniu, w którym niżej podpisany odwiedził lokal, naliczył jedynie osiem pracujących kobiet, ale zaistniała również wyjątkowa przyczyna tej absencji: przyjazd do Iquitos wspomnianego już Brata Francisco. Większość z tych ośmiu kobiet raczej przekroczyła dwadzieścia pięć lat, choć rachuba daleka jest od precyzji, w Amazonii bowiem kobiety dojrzewają wcześniej, nierzadko można n, ulicy napotkać damulki o bardzo uwodzicielskiej aparycji, rozwiniętych biodrach, pełnych biustach, kokieteryjnym sposobie chodzenia, którym według naszych wyobrażeń można by przypisać 20 lub 22 lata, a które okazują się mieć 13 lub 14, z drugiej jednak strony niżej podpisany prowadził swoje obserwacje nieomal w ciemnościach, gdyż Dom Ciuciumamy jest oświetlony bardzo skąpo z braku środków technicznych, a może raczej dla przydania większej pikanterii, mrok bowiem jest bardziej kusicielski niż Jasność, jak też, jeśli można pozwolić sobie na żart, chyba i ze względu na to, że „w nocy wszystkie koty czarne”. Większość więc personelu raczej bliżej trzydziestki, ich wygląd na pierwszy rzut oka i z daleka zadowalający, oceniając bez wybredności i z punktu widzenia ich funkcjonalności, to znaczy są atrakcyjne, ciała mają kształtne, przede wszystkim biodra i biusty, a więc te części ciała, które w tym zakątku naszej Ojczyzny mają tendencję do zbytniej wybujałości, choć po dokładnym oglądzie można stwierdzić większą liczbę występujących usterek i nie chodzi o wrodzoną brzydotę, ale o wady nabyte, jak pryszcze, dzioby po ospie i braki w uzębieniu, przy czym ten ostatni przypadek występuje nagminnie w Amazonii,, co spowodowane jest osłabiającym klimatem i nieracjonalnym odżywianiem. Wśród ośmiu obecnych kobiet większość stanowiły białe 0 indiańskich rysach twarzy, następnie Mulatki, a w, końcu kobiety rasy azjatyckiej. Średnia wzrostu jest raczej niska niż wysoka, a powszechną i wspólną cechą jest charakterystyczna dla tego regionu żywość i wesołość. Niżej podpisany podczas swego pobytu w lokalu zauważył, że kobiety, z chwilą gdy klienci nie korzystają z ich usług, tańczyły i śpiewały hałaśliwie i z zapałem, bez śladu zmęczenia czy troski, często sypiąc dowcipami podkreślanymi gestami o niewybrednym charakterze, co w tego rodzaju lokalu jest rzeczą logiczną i naturalną. Jednocześnie nie dało (Się zauważyć cienia kłótliwości, choć sądząc po anegdotach, które padły z ust Leonor Curinchila i Porfirio Wonga, czasami dochodzi do scysji i krwawych incydentów.

Niżej podpisany melduje ponadto, że mógł również wybadać dzięki wspomnianej Ciuciumamie, iż opłaty za usługi są różne, a jedynie 2/3 tej opłaty przypada osobie pracującej w lokalu, reszta bowiem odliczona jest jako prowizja domu., Różnica między opłatami zawiązana jest z mniejszą lub większą atrakcyjnością fizyczną prostytutki, czasem trwania usługi (klient pragnący więcej niż jednej usługi lub spędzenia całej nocy z tą, z której usług korzysta, płaci oczywiście więcej od klienta zadowalającego.się szybką i czysto fizjologiczną usługą), jak również i przede wszystkim ze stopniem wyspecjalizowania i tolerancji prostytutki. Pani Curinchila wytłumaczyła niżej podpisanemu, że wbrew temu, co ten naiwnie przypuszczał, klientów zadowalających się usługą prostą i normalną (opłata: 50 solów; czas usługi: 15 do 20 minut) jest znaczna mniejszość, większość klientela wymaga serii różnych pozycji, przygotowań, dodatków, sztuczności i komplikacji, które zawierają się w, tym, co1 zwykło się określać mianem zboczeń (seksualnych. W całej gamie świadczonych usług spotkać można usługi: od prostej masturbacji wykonywanej przez prostytutkę (ręcznie: 50 solów; ustnie, inaczej „dmuchanie w trąbkę”: 200) po akt zwany tu w terminach wulgarnych „ciasna dziurka” lub „w kakao” (250 solów), spektakl saficzny, inaczej „przekładaniec” (200 solów dla każdej prostytutki biorącej w tym udział), pozycję 69 (200 solów) lub rzadsze przypadki, jak np. tych klientów, którzy chcą biczować lub być biczowani, przebierać się czy przyglądać się przebieraniu, i żądających adorowania, poniżenia, a nawet defekacji, czyli ekstrawagancje, których ceny wahają się od 300 do 600 solów. Mając na uwadze panującą w kraju etykę seksualną i skromny budżet SWGPGO, niżej podpisany podjął decyzję o ograniczeniu usług, których wymagać będzie od swoich pracownic, a więc tych, których będą mogli żądać użytkownicy, do usługi prostej i normalnej, wyłączając wszystkie wyliczone powyżej i podobne] deformacje. Kierując się tymi przesłankami Służba Wizytantek przeprowadzi rekrutację, określi czas i opłatę za usługę. Co nie wyklucza, że z chwilą gdy Służba pokryje całkowicie ilościowe zapotrzebowanie, gdy wzrosną jej środki finansowe, a panujące w naszym kraju normy moralne ulegną złagodzeniu, będzie można uznać za stosowne przyjęcie jakościowego zróżnicowania usług celem obsłużenia indywidualnych przypadków, fantazji czy potrzeb (jeśli dowództwo uzna to za wskazane i wyrazi swoją zgodę).

Niżej podpisany nie mógł z całkowitą precyzją, zalecaną przez rachunek prawdopodobieństwa ł statystykę rynku, ustalić średniej dziennej usług, które świadczy lub jest w stanie świadczyć prostytutka, celem wyrobienia sobie próbnego pojęcia, po pierwsze: o jej miesięcznych dochodach, i po drugie: o jej zdolności operacyjnej, rzuca się bowiem w oczy, iż na tym terenie króluje przedziwna dowolność. Prostytutka może w ciągu tygodnia zarobić tyle, ile nie zdoła później zebrać” w ciągu dwóch miesięcy, uzależnione jest to od wielu czynników, wśród których, przypuszczalnie, znajduje się nawet klimat i układ planet (wpływ gwiazd na gruczoły i popęd seksualny mężczyzn), ale tego tematu nie ma potrzeby omawiać szczegółowo. Niżej podpisany mógł w każdym razie ustalić, uciekając się do dowcipów i niedorzecznych pytań, iż najatrakcyjniejsze i najefektywniejsze mogą podczas dogodnej roboczej nocy (sobota lub dzień przedświąteczny) wyświadczyć około dwudziestu usług bez nadmiernej eksploatacji1 swych sił, co pozwala sformułować następujący wniosek: konwój dziesięciu wizytantek, wybranych spośród najefektywniejszych, byłby w stanie wyświadczyć miesięcznie 4 800 usług prostych i normalnych (sześciodniowy1 tydzień pracy) pracując fuli timie i bez przerw. Oznacza to, iż aby pokryć maksymalne miesięczne zapotrzebowanie zgłoszonych 104 712 usług, potrzebna byłaby stała kadra 2115 wizytantek najwyższej kategorii, które pracowałyby bez przerwy l bez zakłóceń. Możliwość oczywiście, w obecnym stanie, utopijna.

Niżej podpisany melduje ponadto, że oprócz prostytutek pracujących w lokalach (poza Domem Ciuciumamy w mieście działają w podobnym charakterze jeszcze dwa, chociaż, zdaje się, gorszej kategorii) istnieje w Iquitos spora liczba kobiet zwanych „praczkami”, które uprawiają nierząd systemem domokrążnym i oferują swe usługi obchodząc domy mieszkalne, raczej w porze wieczornej lub z samego rana, co ma swoje uzasadnienie w mniejszym nasileniu czujności organów policyjnych, albo też oczekując klientów poprzez ustawianie się w różnych punktach, jak na przykład przy Placu 28 Lipca i w okolicach cmentarza. Z (powyższych względów jest rzeczą oczywistą, że SWGPGO nie będzie miała najmniejszej trudności z rekrutacją personelu, gdyż jak na jej obecne skromne możliwości ilość miejscowych rąk do pracy jest całkowicie wystarczająca. Ponadto niżej podpisany melduje, że personel żeński Domu Ciuciumamy, personel lokali pokrewnych jak i pracujące na własnym rozrachunku „praczki” mają męskich opiekunów (alfonsów lub sutenerów), zazwyczaj osobników o nie najlepszej przeszłości, a czasem z zaległymi wobec sprawiedliwości rachunkami, którym zmuszone są (niektóre czynią to z własnej woli) oddawać część lub całość swych zarobków. Ten aspekt zagadnienia – istnienie stręczycielstwa – Służba Wizytantek, przystępując do rekrutacji, będzie musiała wziąć pod uwagę, nie ulega bowiem wątpliwości, że indywidua te mogłyby stać się źródłom wielu problemów. Niżej podpisany wie jednak dobrze, od czasów niezapomnianych lat nauki w szkole wojskowej, że nie ma misji, która me nastręczałaby trudności, i że nie ma trudności, której nie można by pokonać energią, dobrymi chęciami i pracą.

Skuteczne zarządzanie i utrzymywanie, Domu Cruoiumamy jest, zdaje się, możliwe wyłącznie dzięki wysiłkom dwóch osób: właścicielki – Leonor Curinchili – i Człowieka, który spełnia wszystkie funkcje Od kelnera po sprzątacza, wzrostu niskiego, nieomal karła, w wieku trudni do określenia, mieszańca Juana Rivery o przezwisku Ciupelek, poufale dowcipkującego z personelem, który natychmiast i z szacunkiem wypełnia wszystkie jego polecenia, co tym samym przysporzyło mu wśród klientów ogromnej popularności. Nasunęło to niżej podpisanemu przypuszczenie, że, na co wskazuje powyższy przykład, Służba Wizytantek, z chwilą gdy zostanie ujęta w odpowiednie ramy organizacyjne, będzie mogła działać przy minimalnym aparacie administracyjnym. Rozpoznanie tego ewentualnego punktu rekrutacyjnego posłużyło niżej podpisanemu do wyrobienia sobie ogólnej orientacji o charakterze środowiska, w którym przyjdzie mu się obracać z rozkazu dowództwa, jak również do podjęcia ni© cierpiących zwłoki planów, które iż chwila sfinalizowania przekazane zostaną dowództwu do zatwierdzenia, wprowadzenia ewentualnych poprawek lub odrzucenia.

7. Ogarnięty zapałem zdobycia szerszej wiedzy naukowej, która pozwoliłaby na lepsze opanowanie postawionego celu i metod jego osiągnięcia, niżej podpisany zaczął starania o zaopatrzenie się w bibliotekach i księgarniach Iquitos w książki, broszury i pisma związane tematycznie z usługami, które SWGPGO ma świadczyć, musi jednak z ubolewaniem zameldować dowództwu, iż wysiłki jego okazały się prawie bezowocne, gdyż w obydwóch istniejących w Iquitos bibliotekach – miejskiej i przy Gimnazjum OO. Augustianów – nie znalazł żadnego tekstu, ani ogólnego, ani szczegółowego, poświeconego specjalistycznym zagadnieniom, które interesowały niżej podpisanego (seks i tematyka pokrewna), przeżywając za to, przy zadawaniu pytań o tego rodzaju pozycje, momenty kłopotliwego zażenowania, otrzymywał bowiem dość ostro brzmiące odpowiedzi bibliotekarzy, a ksiądz w bibliotece oo. Augustianów posunął się nawet do znieważenia niżej podpisanego nazywając go amoralnym. Również w trzech działających w mieście księgarniach: „Lux”, „Rodriguez” i „Mesia” (działa jeszcze czwarta: Adwentystów Dnia Siódmego, ale tam nie było nawet co sprawdzać), nie mógł niżej podpisany znaleźć wartościowych materiałów, zdobył jedynie, i to po wygórowanych cenach (rachunek 9 i 10), mało wartościowe podręczniki i wydawnictwa brukowe, które noszą następujące tytuły: Jak rozwinąć maski popęd, Środki podniecające i inne tajemnice miłości, Cały seks w dwudziestu lekcjach, którymi została skromnie zainaugurowana biblioteka SWGPGO. Niżej podpisany prosi, jeśli dowództwo uzna to za stosowne, o przysłanie z Limy wyboru dzieł poświęconych problematyce męskiej i kobiecej aktywności seksualnej, zagadnieniom teoretycznym i praktycznym, i specjalnej dokumentacji dotyczącej problemów szczególnie ważnych, jak choroby weneryczne, profilaktyka seksualna, zboczenia itd., itp., co bez wątpienia obróci się na korzyść Służby Wizytantek.

8. Pragnąc zakończyć osobistą i zabawną anegdotą, celem dodania lekkości nieco ciężkawej materii tego raportu, niżej podpisany pozwala sobie poinformować, że wizyta w Domu Ciuciumamy przeciągnęła się prawie do godziny czwartej nad ranem, powodując u niżej podpisanego poważne zaburzenia żołądkowe, co było rezultatem nadużycia alkoholu, który zmuszony był pić, a do którego nie jest przyzwyczajony, tak ze względu na nieodczuwanie żadnego pociągu do alkoholu, jak i z powodu lekarskich przeciwwskazań (hemoroidy, na szczęście już wyleczone). Niżej podpisany melduje, że zgodnie z otrzymanymi instrukcja-' mi nie chcąc zwracać się do Wojskowej Służby Zdrowia, musiał odwołać się do pomocy lekarza cywilnego (rachunek 11), jak również, że powrót do domu o tej porze i w niezbyt odpowiednim stanie przysporzył mu niemało trudności rodzinnych.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Załączono kopię dla generała Rogera Scavino, szefa V Okręgu (Amazonia).

Załączniki: 11 rachunków, l mapa.

Noc z 16 na 17 sierpnia 1956

Pod promienistym blaskiem słońca trąbka pobudki rozpoczyna dzień zajęć w koszarach Chiclayo: hałaśliwe ożywienie w blokach, wesołe rżenie w stajniach, bawełniany dym w kominach kuchni, i W ciągu paru sekund wszystko przebudziło się, l wszędzie panuje ciepła, życzliwa, podniecająca atmosfera czujnej gotowości i żywotnej pełni. Ale dokładny, niezłomny, punktualny porucznik Pantoja przechodzi przez plac – na podniebieniu i na języku czuje jeszcze smak kawy ze śmietankowym, kozim mlekiem i tostów z dżemem – na którym orkiestra przygotowuje się do defilady Święta Narodowego. Dookoła maszerują równoboczne, z werwą, kolumny jednej z kompanii. Ale nieugięty porucznik Pantoja śledzi teraz rozdzielanie śniadania między żołnierzy, jego wargi liczą bezgłośnie i proroczo, gdy niemo dochodzi do stu dwudziestu, dyżurny kuchni nalewa ostatni strumyczek kawy, podaje kromkę numer sto dwadzieścia i sto dwudziestą pomarańczę. Ale teraz porucznik zamieniony w kamienny posąg pilnuje żołnierzy wyładowujących z ciężarówki worki z zaopatrzeniem: jego palce podążają za rytmem wyładunku jak palce dyrygenta podkreślającego takty symfonii. Za nim stanowczy głos z nieomal zagubionym odcieniem męskiej subtelności, którą wyczułoby jedynie wyostrzone jak lancet ucho, pułkownik Montes stwierdza ojcowskim tonem: „Lepsza kuchnia od chielayańskiej? Ani chińska, ani francuska, panowie, co oni mogliby przeciwstawić siedemnastu odmianom ryżu z kaczką?” Ale już porucznik Pantoja, ostrożnie i z kamienną twarzą, próbuje z kuchennych garów. Mieszaniec Chanfaina, kuchmistrz, nie odrywa oczu od oficera, a jego spocone czoło i drżenie ust ujawniają niepokój i trwogę. Ale już porucznik Pantoja, z tą samą drobiazgowością i obojętnością, sprawdza zwracaną przez pralnię odzież, którą dwóch szeregowców wkłada do plastykowych toreb. Ale już porucznik Pantoja kieruje z marsową powagą przydziałem butów dla nowo wcielonych rekrutów. Ale oto porucznik Pantoja, o, teraz już z ożywionym, prawie miłosnym wyrazem twarzy, przypina chorągieweczki na grafikach, prostuje krzywe statystyczne na wykresie, dopisuje cyfrę do planu organizacyjnego na tablicy. Garnizonowa orkiestra z zapałem gra żwawą marinerę.

Wilgotna tęsknota przepoiła powietrze, zachmurzyła słońce, uciszyła trąbki, talerze i bęben; coś jak woda, która przecieka między palcami, plwocina, którą połyka piasek, palące usta, które spocząwszy na policzku gniją, uczucie pękniętego balonu, filmu, który się kończy, smutku, który nagle strzela gola: a co tutaj robi trąbka (pobudka? rozdzielanie posiłków? capstrzyk?), tnie raz jeszcze ciepłe powietrze (świtu? południa? nocy?). Ale w prawym uchu trysnęło teraz rosnące łaskotanie, które szybko zdobywa cały płatek ucha i przenosi się na szyję, obejmuje ją, wspina się na lewe ucho: ono też zaczęło w głębi pulsować – poruszając i swoim niewidocznym puszkiem, rozwierając spragnione, niezliczone pory, szukając czego? Prosząc o co? – i krnąbrną tęsknotę, okrutną melancholię zastąpiła teraz tajemna gorączka, rozproszona obawa, nieufność, która przybiera kształt piramidy jak beza, zżerający strach. Ale twarz porucznika Pantoja nie ujawnia go: śledzi, jednego za drugim, żołnierzy, którzy ustawiają się, by w szeregu wejść do magazynu odzieżowego. Ale coś prowokuje dyskretny śmiech w tych paradnych mundurach, które patrzą tam, w górę, gdzie powinien znajdować się dach magazynu, a w zamian znajduje się Trybuna Honorowa. Czy jest obecny pułkownik Montes? Tak. Tygrys Collazos? Tak. Generał Victoria? Tak. Pułkownik López López? Tak. Zaczęli uśmiechać się bez napastliwości, zasłaniając usta brązowymi skórzanymi rękawiczkami, odwracając trochę głowę na bok, zwierzają się? Ale porucznik Pantoja wie z czego, dlaczego, jak. Nie chce patrzeć na żołnierzy, którzy czekają na gwizdek, aby wejść, wziąć świeżą odzież i oddać zużytą, bo podejrzewa, wie albo przeczuwa, że kiedy spojrzy, sprawdzi i całkowicie upewni się, pani Leonor będzie wiedziała i Pochita też będzie wiedziała. Ale jego oczy gwałtownie zmieniają wyraz i badawczo przyglądają się żołnierzom w szyku, haha, kupa śmiechu, oj co za wstyd. Tak, tak się stało. Gęsta jak krew trwoga płynie pod skórą, podczas gdy on obserwuje, dręczony zimnym strachem, usiłując ukryć swe uczucia, jak się przekształcają, zaokrąglają mundury rekrutów na piersi, ramionach, biodrach, udach, jak spod furażerek zaczynają spływać włosy, jak nabierają delikatnych, łagodnych, zaróżowionych rysów i jak męskie spojrzenia stają się pieszczotliwe, ironiczne, łobuzerskie. Nad paniką bierze górę uczucie śmieszności, buntownicze i drażniące. Podejmuje natychmiastową decyzję postawienia wszystkiego na jedną kartę i wypinając nieco pierś wydaje komendę: „Rozpiąć koszule, cholera!” Ale już przechodzą przed jego oczyma, rozpięte guziki, puste dziurki, tańczące krzyżykowane obręby koszul, wymykające się, sterczące siki rekrutów balansujące i alabastrowe, delikatne i ziemiste piersi, które kołyszą się w rytmie marsza. Ale już porucznik Pantoja staje na czele kompanii, szpada w górze, surowy profil, szlachetne czoło, czysty wzrok, zdecydowanie wybijając na asfalcie: raz-dwa, raz-dwa, raz-dwa. Nikt nie wie, że przeklina swój los. Jego ból jest dotkliwy, wielkie jego upokorzenie, niezmierny jego wstyd, bo za nim, wybijając krok bez żołnierskiego drylu, miękko jak klacze w błocie, idą rekruci wcieleni niedawno, którzy nawet nie potrafili obandażować sobie piersi, aby je ścisnąć, użyć maskujących koszul, obciąć włosów do regulaminowych pięciu centymetrów i przyciąć paznokci. Czuje je za sobą i przewiduje: nie próbują naśladować męskich ruchów i agresywnie ujawniają swoją kobiecą naturę, wyprężają biust, kołyszą biodrami, kolebią pośladkami i potrząsają długimi włosami. (Dreszcz: zaraz zrobi siusiu w majtki, pani Leonor prasując mundur zauważyłaby, Pochita przyszywając nowy galon uśmiałaby się.) Ale teraz należy w marszu czujnie się skupić, bo przechodzą pod Trybuną. Tygrys Collazos stoi poważny, generał Victoria ukrywa ziewanie, pułkownik López López przytakuje wyrozumiale, nawet jowialnie, i kielich nie byłby taki gorzki, gdyby nie było, tam w kącie, potępiających go ze smutkiem, wściekłością i rozczarowaniem szarych oczu generała Scavino.

Teraz to już go tak nie obchodzi: łaskotanie w uszach gwałtownie wzrosło, a on, gotów postawić wszystko na jedną kartę, wydaje kompanii komendę: „Marszobiegiem!” – i daje przykład. Biegnie w szybkim rytmie, harmonijnie, za nim podążają miękkie kroki, ciepłe i uwodzicielskie, podczas gdy czuje, jak po jego ciele wznosi się ciepło podobne do unoszących się znad ognia oparów potrawki ryżowej z kaczką. Ale teraz porucznik Pantoja zatrzymał się w miejscu, a za nim niepokojąca kompania. Z lekkim rumieńcem na policzkach robi niezbyt jasny gest, który jednak wszyscy rozumieją. Ruszył mechanizm, upragniona ceremonia zaczęła się. Przed nim defiluje pierwszy pododdział i to oburzające, by chorąży Porfirio Wong miał na sobie tak zaniedbany mundur – udaje mu, się pomyśleć: „Trzeba będzie udzielić mu nagany i pouczenia, jak należy obchodzić się z mundurem” – ale już szeregowcy zaczęli, przechodząc przed nim – który stoi nieruchomy i bez wyrazu – rozpinać błyskawicznie bluzy, ukazywać ogniste piersi, wyciągać dłonie, by z miłością uszczypnąć go w szyję, płatki uszu, małżowinę, a później, wciąż przechodząc – jedna za drugą, drugi za jednym – w głowę (ułatwia im tę operację pochylając się), by w końcu rozkosznie ugryźć brzegi uszu. Wrażenie spragnionej przyjemności, zwierzęcego zadowolenia, podrażnionej i czułkowatej radości zmazuje strach, tęsknotę, śmieszność, podczas gdy rekruci podszczypują, pieszczą i gryzą uszy porucznika Pantoja. Ale wśród żołnierzy niektóre bliskie twarze gwałtownymi podmuchami ścinają szczęście kolcem niepokoju: rozkołysana w biodrach i groteskowa w swym mundurze idzie Leonor Curinchila i wznosząc sztandar, z naramiennikiem kaprala kwatermistrza, idzie Ciupelek, a teraz zamykając ostatni pododdział – udręka, która tryska jak strumień ropy naftowej i zalewa ciało i duszę porucznika Pantoja – żołnierz, którego jeszcze niezbyt dobrze widać: ale on wie (wrócił duszący strach, męcząca śmieszność, oszałamiająca melancholia), że pod insygniami, furażerką, workowatymi spodniami i wyt»rtą drelichową koszulą popłakuje bardzo smutna Pochita. Trąbka ordynarnie fałszuje, pani Leonor szepcze mu: „Już jest twój ryż z kaczką, Pantaleonku.

SWGPGO

Raport numer dwa

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach;

szczegółowo: poprawek do obliczeń, pierwszych rekrutacji i nominacji SWGPGO.

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos, 22 sierpnia 1956.

Niżej podpisany, kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, oficer odpowiedzialny za SWGPGO, z szacunkiem pozdrawiając generała Felipe Collazos, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych, melduje posłusznie, co następuje:

1. W raporcie numer jeden z 12 sierpnia, w akapicie dotyczącym ewentualnej liczby wizytantek, którą SWGPGO winna by zarekrutować dla pokrycia miesięcznego zapotrzebowania 104 712 usług, jak w przybliżeniu obliczono na podstawie pierwszej oceny rynku (uprasza się dowództwo o wyrażenie zgody na używanie tego technicznego terminu), niżej podpisany oszacował tę liczbę jako „stałą kadrę 2 115 wizytaratek najwyższej kategorii” (dwadzieścia usług dziennie) pracujących fuli time i bez przerw. W wyliczeniu tym tkwi poważny błąd, za który odpowiedzialny jest niżej podpisany, a spowodowany patrzeniem na ludzką pracę z męskiego punktu widzenia, co w sposób niewybaczalny kazało mu zapomnieć o swoistych uwarunkowaniach właściwych płci żeńskiej, tych samych, które w tym wypadku wymagają wprowadzenia do powyższego rachunku oczywistych poprawek, niestety ze szkodą dla SWGPGO. Niżej podpisany zapomniał bowiem odjąć z liczby dni roboczych wizytantek pięć lub sześć dni krwawienia, powtarzającego się u kobiet co miesiąc (period lub miesiączka), w którym to czasie, tak z przyczyn ugruntowanego wśród mężczyzn zwyczaju nakazującego nieutrzymywanie stosunków cielesnych z miesiączkującą kobietą, jak i z powodu zakorzenionego w tym zakątku Ojczyzny mitu, tabu czy pseudonaukowej teorii, że utrzymywanie stosunków cielesnych z krwawiącą kobietą powoduje impotencję, należy je uznać za niezdolne do świadczenia usług. Co, rzecz jasna, anuluje poprzednie wyliczenia. Mając na uwadze powyższy czynnik i przyjmując w sposób niezobowiązujący, iż średnia miesięczna dni roboczych jednej wizytantki wynosiłaby 22 dni (odliczając pięć dni periodu i tylko trzy niedziele, można bowiem założyć, iż jedna z niedziel w miesiącu zbiegnie się z czasem menstruacji), SWGPGO potrzebowałaby ekipy liczącej 2 271 wizytantek na najwyższym poziomie, pracujących bez przerw i zakłóceń, to znaczy o 156 wizytantek więcej, niż obliczono błędnie w poprzednim raporcie.

2. Niżej podpisany przystąpił do rekrutacji swoich pierwszych współpracowników cywilnych angażując osoby już wspomniane w raporcie numer jeden, Porfirio Wonga (pseudonim: Chińczyk), Leonor Curinchili (pseudonim: Ciuciumama) i Juana Riverę (pseudonim: Ciupelek). Pierwszy z wyżej wspomnianych otrzymywać będzie podstawowej pensji 2 000 (dwa tysiące) solów miesięcznie plus 300 (trzysta) solów premii za każdą misję w terenie, a do jego obowiązków należeć będzie: rekrutacja, do których to zadań predestynuje go posiadanie wielu znajomości w środowisku kobiet lekkich obyczajów, tak zatrudnionych w lokalach, jak i pracujących w charakterze „praczek”, i funkcja szefa konwoju odpowiedzialnego za ochronę i kontrolę transportu wizytantek do ośrodków działalności usługowej. Zakontraktowanie Leonor Curinchili i jej kochanka (taki jest stosunek łączący ją z Ciupelkiem) okazało się łatwiejsze, niż niżej podpisany przypuszczał proponując im współpracę ze Służbą Wizytantek w okresach mniejszego nasilenia pracy w prowadzonym przez nich lokalu. Rzecz miała się tak, iż gdy wytworzyła się serdeczna i przyjazna atmosfera podczas drugiej wizyty złożonej przez niżej podpisanego w Domu Ciuciumamy, wspomniana Leonor Curinchila wyznała, że jest na progu bankructwa i że od dłuższego czasu myśli o sprzedaży swego lokalu. Przyczyna nie leży w braku klientów, gdyż tych przybywa z dnia na dzień, ale w kłopotliwych obowiązkach o różnorodnym charakterze, które obciążają właścicieli na rzecz Sił Policyjnych i Pomocniczych. Przykładowo: chcąc odnowić roczną koncesję, którą wydaje Komendantura Żandarmerii, Leonor Curinchila oprócz uiszczenia kwot, przewidzianych w przepisach, musi sporymi sumami w charakterze podarunków opłacić szefów sekcji Lokale Rozrywkowe i Bary, aby ułatwić przeprowadzenie formalności. Poza tym funkcjonariusze miejscowej Policji Śledczej (PPS), których jest ponad trzydziestu, i spora liczba oficerów żandarmerii, nabrali zwyczaju żądać bezpłatnego korzystania w Domu Ciuciumamy tak z napojów alkoholowych, jak i usług, pod groźbą złożenia meldunku oskarżającego lokal o skandal publiczny, co staje się przyczyną natychmiastowego zamknięcia. Oprócz tego ciągłego wyzysku ekonomicznego Leonor Curinchila musiała poddać się decyzji o podwyższeniu jej, dwukrotnym, czynszu za wynajem budynku (którego właścicielem jest nie kto inny jak prefekt departamentu) pod karą eksmisji. I, ostateczny argument, Leonor Curinchila znajdowała się już w stanie wyczerpania spowodowanego bezgranicznym poświęceniem, gorączkowym i nieregularnym rytmem życia, którego wymaga charakter tej pracy – złe noce, rozpustna atmosfera, ciągła groźba bójek, oszustw, szantaży, brak urlopów i świątecznego wypoczynku, przy czym wszystkie te poświecenia nie miały najmniejszego wpływu na wzrost zysków. Z powyższych przyczyn ofertę współpracy ze Służbą Wizytantek przyjęła z zadowoleniem proponując ze swej strony nie okresowy, ale stały i wyłączny swój udział w niej, okazując po uprzednim zapoznaniu się z charakterem SWGPGO wielkie zainteresowanie i entuzjazm. Leonor Curmchila, która zawarła już z Humberto Słpa (pseudonim: Smarkul), właścicielem lokalu rozrywkowego w dystrykcie Punchana, umowę o sprzedaży Domu Ciuciumamy, będzie pracować w Służbie Wizytantek na następujących warunkach: miesięcznie 4 000 (cztery tysiące) solów podstawowej pensji plus 300 (trzysta) solów premii za każdą misję w terenie i prawo, wyłącznie w pierwszym roku, pobierania nie więcej niż 3 procent od zarobków Wizytantek zakontraktowanych za jej pośrednictwem. Spełniać będzie funkcje szefa personelu SWGPGO odpowiedzialnego za rekrutację, ustalanie rozkładu, godzin, zmian ł składów konwojów, kontrolę poszczególnych operacji i ogólny dozór nad częścią żeńską personelu. Ciupelek otrzymywać będzie podstawowej pensji 2 000 (dwa tysiące) solów plus 300 (trzysta) solów za misję w terenie, a do jego obowiązków należeć będzie administracja centrum logistycznego (z dwoma pomocnikami: Sinforoso Caiguas i Palornino Rioalto) i sprawowanie funkcji szefa konwoju. Powyższa trójka współpracowników została wcielona do SWGPGO w poniedziałek, 20 sierpnia o godzinie 8.00.

3. Pragnąc nadać SWGPGO własne i odrębne oblicze, zaopatrzyć ją w takie znaki reprezentatywne, które, nie ujawniając jej działalności czynnikom zewnętrznym, pozwolą przynajmniej wchodzącym w jej skład na wzajemne rozpoznanie się i które służyć będą indentyfikacji jej członków, lokali, pojazdów i mienia, niżej podpisany przystąpił do wyznaczenia koloru zielonego i czerwonego na barwy emblematu Służby Wizytantek ze względu na następującą symbolikę:

a) zielony jako oddający bujną i piękną przyrodę regionu Amazonii, która stała się miejscem przeznaczenia Służby,

b) czerwony jako oddający męską żarliwość naszych żołnierzy, do której zaspokojenia Służba będzie wnosić swój Wkład.

Niżej podpisany melduje, że wydał odpowiednie instrukcje, aby tak stanowisko dowodzenia, jak i kolumny transportowe Służby Wizytantek zostały w widocznych miejscach oznakowane barwami emblematu, jak również, iż za sumę 185 solów (rachunek załączony) kazał wykonać w warsztacie blacharskim „Blaszany Raj” dwa tuziny małych znaczków czerwono-zielonych (oczywiście bez żadnego napisu), które mają być wpinane w 'butonierkę przez męski personel i w bluzkę lub suknię przez wizytanłki, a które to znaczki, nie łamiąc wymaganych od SWGPGO norm wszelkiej dyskrecji, zastąpią mundury i przepustki tym wszystkim, którzy mają i mieć będą zaszczyt stanowić personel Służby.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Kopia załączona dla generała Rogera Scavino, szefa V Okręgu (Amazonia).

Załącznik: l rachunek.

3

Iquitos, 23 sierpnia 1956.

Kochana Chichi!

Przebacz, że tak długo nie pisałam do ciebie, na pewno wieszasz psy na swojej siostrzyczce, która bardzo cię kocha, i burczysz wściekła pod nosem, że dlaczego ta idiotka Focha nic mi nie pisze, jak jej tam poszło, jaka jest Amazonia. Ale wiesz, Chichi, tak naprawdę, chociaż dużo o tobie myślałam od chwili przyjazdu i okrutnie się za tobą stęskniłam, to nie miałam czasu, żeby napisać list i chęci też (no już, tylko się nie gniewaj), a teraz powiem ci dlaczego. Okazuje się, Chichi, że Iquitos nie (przyjęło zbyt dobrze twojej siostrzyczki. Nie jestem zbyt zadowolona z tej zmiany, sprawy mają.się tutaj źle i dziwnie. Nie chcę powiedzieć, że miasto jest brzydsze od Chiclayo, nie, wprost przeciwnie. Bo chociaż nialusieńkie, to jest wesołe i sympatyczne, a najpiękniejsze, jasne, to dżungla i wielka Amazonka, o której ciągle słyszałam, że jest wielka jak morze, że nie widać drugiego brzegu i kupę innych rzeczy, ale naprawdę to sobie tego nawet wyobrazić nie możesz, dopóki nie zobaczysz z bliska: przepiękne. Mówię ci, zrobiliśmy masę.wycieczek na ślizgaczu (tak tutaj nazywają motorówki), w jedną niedzielę do Tamshiyaco, to takie miasteczko w górę rzeki, w inną do takiego 60 o śmiesznej nazwie San Juan de Munich, a w następną aż do Indiana, takiej wsi w dół rzeki, którą właściwie wybudowali całą księża i zakonnicy kanadyjscy, fantastyczne, no nie? żeby przyjeżdżać aż z tak daleka, na taki upał i samotność, aby cywilizować dzikusków w puszczy. Pojechaliśmy z moją teściową, ale już nigdy więcej nie weźmiemy jej na ślizgacz, bo na wszystkich trzech wyprawach umierała ze strachu, cały czas trzymając się kurczowo Pantaleona i rycząc, że się wywrócimy, że wy się uratujecie, bo umiecie pływać, ale ja się utopię i piranie mnie zjedzą (dobrze by było, Chichi, ale te biedne rybki by się zatruły). A później, jak wracaliśmy, to nic tylko narzekała na bąble bo, mówię ci, jedną z najstraszniejszych rzeczy są tutaj moskity i zangi (takie ziemne moskity, chowają się w trawie), bo tak cię przez cały czas tną, że czujesz się jak jeden ogromny bąbel i musisz lać na siebie różne środki i drapać się. Widzisz więc, co to znaczy mieć delikatną skórę i błękitną krew, która przyciąga do ciebie robaczki (haha).

Jest faktem, że jeśli mnie przyjazd do Iquitos nie przyniósł nic dobrego, to dla teściowej okazał się wprost fatalny. Bo tam w Chiclayo była szczęśliwa, wiesz, jaka z niej przylepa, jak ona lubi spotykać się na ploty ze staruchami z Kolonii' Wojskowej, grać co wieczór w kanastę, zalewać się łzami przy tych swoich słuchowiskach i przyjmować gości na herbatkach, ale tutaj tego, co ona tak bardzo lubiła, tego, czym ją tak doprowadzałyśmy do białej gorączki mówiąc jej „to pani życie w barakach” (och, Chichi, przypomina mi się Chiclayo i umieram z żalu), tutaj tego nie będzie miała, tak że odbiło jej, żeby pocieszyć się religią czy raczej czarami, tak, tak, nie przesłyszałaś się. Bo zaraz padniesz, to był pierwszy kubeł zimnej wody, jaki na mnie wylano: nie będziemy mieszkać w Kolonii Wojskowej ani nie będziemy mogli spotykać się z rodzinami oficerów. Nic dodać, nic ująć. I to jest dla pani Leonor straszne, ona tak marzyła o tym, żeby zostać przyjaciółką-nierozłączką żony komendanta V Okręgu i kłuć (wszystkich tą przyjaźnią w oczy, tak jak kłuła tam w Chiclayo, bo była najbliższą przyjaciółką żony pułkownika Montesa, i to tak bliską, że tym dwóm staruchom brakowało tylko wpakować się razem do łóżka (ale żeby plotkować pod prześcieradłem i ludzi obmawiać, nie miej brzydkich myśli). Słuchaj, a ten dowcip pamiętasz? Pepito mówi do Carlitosa: chcesz, żeby moja babcia zrobiła tak jak wilk, tak, chcę, jak dawno nie robisz tych rzeczy z dziadziu babciu? Uuuuuuuuu! W każdym razie w ten sposób nas dobili, Chiehi, bo jedynymi nowoczesnymi i wygodnymi domkami w Iquitos są albo te z Kolonii Wojskowej, albo Marynarki, albo Zgrupowania Lotniczego. Te w mieście są stare, brzydkie, niewygodne. Wzięliśmy domek na ulicy Sargento Lores, jeden z tych wybudowanych na początku wieku, w czasach kauczuku, które z tymi fasadami z portugalskich kafelków i z drewnianymi balkonami są najcudniejsze; fakt, że jest duży i z okna widać rzekę, ale odpada przy najskromniejszym z Kolonii Wojskowej. A najbardziej doprowadza mnie do szału to, że nawet nie możemy kąpać się w basenie Kolonii ani w basenie marynarzy czy lotników, a w Iquitos jest tylko jeden basen, straszny, komunalny, gdzie pcha się, kto żyw: poszłam tam raz i było tysiące ludzi, ohyda, kupy typków z pazernymi minami czekały tylko na wchodzące do wody kobiety i pod pretekstem, że niby ścisk, no, wyobrażasz sobie. Nigdy więcej, Chichi, wolę prysznic. A jaka jestem zła, kiedy sobie pomyślę, że żona byle poruczniczymy może teraz siedzieć na basenie Kolonii Wojskowej, opalać się, słuchać sobie radia i spokojnie wchodzić do wody, gdy ja tutaj muszę przylepiać się do wentylatora, żeby się nie roztopić: przysięgam ci, że obcięłabym generałowi Scavino, no, już wiesz co (haha). Bo do tego wszystkiego nie mogę robić nawet zakupów w konsumach wojskowych, gdzie wszystko kosztuje o połowę taniej, a tylko w normalnych sklepach, jak byle kto. Nawet na to nam nie pozwalają, musimy żyć tak, jakby Panta był cywilem. Dali mu dwa tysiące więcej jako rekompensatę, ale to niczego nie załatwia. Chichi, widzisz więc, że pieniążków mało, a Pochltę zrobili na szaro (wyszło mi wierszem, ale przynajmniej dobrze, że nie straciłam humoru, nie?).

Wyobraź sobie, że Panta musi chodzić dzień i noc ubrany jak cywil, a mundurami karmią się w kufrze mole i nigdy nie będzie mógł ich włożyć,1 a on tak je lubi. I wszystkim musimy wmawiać, że Panta jest handlowcem, który przyjechał do Iquitos w interesach. A najśmieszniejsze jest to, że teściowej i mnie w rozmowach z sąsiadami robi się kompletne poplątanie z pomyleniem, bo czasami coś im wymyślamy, a czasami coś innego, i nagle wyrywa nam się jakieś wojskowe wspomnienie z Chicalayo, które musi ich bardzo intrygować, i już mamy na całym osiedlu opinię dziwnej i co nieco podejrzanej rodziny. Już cię widzę, jak podskakujesz w łóżku i gadasz co się dzieje z tą idiotką, że nie chce od razu powiedzieć, o co chodzi, i po co tyle tajemnic. Ale okazuje się, Chichi, że nic nie mogę ci powiedzieć, bo to tajemnita wojskowa, i to taka tajemnica, że gdyby dowiedziano się, że Panta coś wygadał, to by go oskarżyli o zdradę stanu. Wyobraź sobie, Chichi, że zlecili mu bardzo ważną misję w Służbie Wywiadowczej, bardzo niebezpieczną i dlatego nikt nie powinien wiedzieć, że jest kapitanem. Ojej, co za idiotka, już ci wypaplałam tajemnicę, a teraz szkoda mi podrzeć list i zaczynać od nowa. Przysięgnij, Chichi, że nikomu, ale to nikomu ani słowa, bo cię zamorduję, a do tego chyba nie chcesz, żeby twojego szwagierka z twojej winy wsadzili do więzienia albo rozstrzelali, nie? A więc buzię na kłódkę i żadnego podrygiwania i zwierzania się twoim przyjaciółkom, tym plotkarom Santana. Czy to nie komiczne – Panta zamieniony w agenta? Mówię ci, że dońa Leonor i ja umieramy z ciekawości, żaby dowiedzieć się, co on tutaj w ląuitbs szpieguje, zasypujemy go pytaniami i próbuję coś z niego wyciągnąć, ale znasz go, nic nie powie, nawet gdyby go mordowano. Ale ja się tak łatwo nie poddam, twoja siostrzyczka też jest uparta jak osioł i zobaczymy, kto wygra. Ale ostrzegam cię, że kiedy tylko się dowiem, w co takiego jest wplątany Panta, to nie mam zamiaru czegokolwiek ci zdradzać, choćbyś miała się posiusiać z ciekawości.

Ale chociaż to musi być bardzo emocjonujące, że Siły Lądowe powierzyły mu tę misję w wywiadzie, Chichi, i chociaż może mu to bardzo pomóc w jego karierze, to, mówię ci, jeśli o mnie chodzi, wcale nie jestem zadowolona. Bo po pierwsze prawie go nie widuję. Ty wiesz, jaki on jest maniak z tą swoją sumiennością. W pracy wszystko, co mu każą zrobić, tak bierze sobie do serca, że nie śpi, nie je, nie żyje, dopóki tego nie wykona, ale w Chiclayo miał przynajmniej swoje godziny i wiedziałam, kiedy wychodzi ł przychodzi. A tutaj cały czas jest poza domem i nigdy nie wiadomo, o której godzinie wróci i padniesz trupem, w jakim stanie. Mówię ci, nie mogę się przyzwyczaić do niego w cywilnym ubraniu, w wiatrówce, w dżinsach i dżokejce, bo tak zachwiało mu się ubierać, i wydaje mi się, że zmieniłam męża, i nie tylko dlatego (ojej, tu już się wstydzę, Chichi, tego to na pewno ci nie powiem). I gdyby on pracował tylko w dzień, to ja proszę bardzo i nic mi więcej do szczęścia nie trzeba. Ale on w nocy też musi wychodzić i czasami na bardzo długo, a trzy razy już wrócił kompletnie pijany, trzeba było mu pomagać w rozbieraniu się i na drugi dzień jego mamusia musiała mu robić okłady i-parzyć ziółka. Tak, Chichi, już widzę, jaką robisz zdziwioną minę, i chociaż możesz w to nie wierzyć, ten Panta abstynent, który jeśli pi?, to tylko lekarstwa, kiedy miał hemoroidy, zataczał się i język mu się plątał. Teraz to śmiać mi się chce, bo przypominani sobie, jakie to było komiczne, jak padał na twarz, potykał się o różne rzeczy i jak jęczał, ale raz to wpadłam w taką złość, że miałam chęć jemu też obciąć to, co wiesz (ale chyba nie, żebym później męczyła się sama, haha). On mi przysięga i przysięga, że musi wychodzić w nocy w tej swojej misji, że musi szukać takich typków, którzy całe życie siedzą tylko w barach, że tam dla 'zmylenia się spotykają i może to prawda (tak to pokazują na filmach szpiegowskich, no nie?), ale słuchaj, czy ty przyjmowałabyś to spokojnie, gdyby twój mąż siedział po całych nocach w barach? No więc nie, moja droga, musiałabym być nie wiem jak głupia, żeby uwierzyć, że w barach są tylko mężczyźni. Tam muszą być kobiety, które się jego czepiają i przymizdrzają, i Bóg wie co jeszcze. Parę razy zrobiłam mu taką awanturę, że przyrzekł mi nigdy więcej nie wychodzić w nocy, chyba że tylko wtedy, kiedy będzie to sprawa życia i śmierci. Z lupą przeszukałam mu wszystkie kieszenie, koszule i bieliznę, bo, mówię ci, jeśli znajdę najmniejszy ślad, że był z kobietami, to biedny Panta. Przynajmniej dobrze, że pomaga mi w tym jego mamuśka, bo jest przerażona tymi nocnymi wypadami i pijaństwami swojego synalka, którego zawsze uważała za świętego, a teraz okazuje się, że nie taki on znów święty (ojej, Chichi, padniesz trupem, jak ci powiem).

I do tego przez tę przeklętą misję musi spotykać się z takimi ludźmi, że ciarki przechodzą. Wyobraź sobie, że kiedyś po południu poszłam do kina z taką sąsiadką, z którą sią zaprzyjaźniłam, Alicją, żoną pracownika w Banco Amazónico, bardzo sympatyczną loretanką, która nam pomogła przy urządzaniu się. Poszłyśmy do kina „Exceląior” zobaczyć film z Rockiem Hudsonem (trzymaj mnie, bo mdleję) i potem poszłyśmy sobie ma spacerek odetchnąć świeżym powietrzem i kiedy przechodziłyśmy obok baru, który nazywa się „Camu Camu”, patrzę, a tu Panta przy stoliku w kąciku, i to z jaką parką! Atak serca, Chichi, babsztył, stara dziwa tak wypacykowana, że już nic więcej się tam nie mieściło, nawet na uszach, z takimi cycami i takim zadkiem, że na krześle się nie mieściła, a facet – ludzik tak niziutki, że stopy nie sięgały mu podłogi, a do tego wszystkiego o wyglądzie takiego podrywacza, że aż się wierzyć nie chciało. I Panta między nimi, rozmawiał sobie w najlepsze, jakby byli przyjaciółmi od dziecka. Powiedziałam Alicji patrz mój mąż, a ona wtedy, zdenerwowana, złapała mnie za ramię, chodź, Pocha, chodźmy stąd, nie możesz podejść. Więc poszłyśmy dalej. No i jak myślisz, co to była za parka? Babsztył to kobieta o najgorszej reputacji w całym Iquitos, wróg publiczny numer jeden wszystkich szanujących się domów, nazywają ją Ciuciumama i prowadzi dom tych na ka, który stoi przy drodze do Nanay, a liliputek jest jej kochankiem, pęknąć można ze śmiechu, jak sobie wyobrażę, jak ona robi te rzeczy z tym cudakiem, no ale pomyśl, co za zdeprawowane babsko, on jeszcze gorzej. Jak ci się wydaje? Później powiedziałam to twojemu szwagierkowi, żeby zobaczyć jaką zrobi minę, i oczywiście tak go zatkało, że zaczął się jąkać. Ale nie śmiał zaprzeczyć, przyznał, że ten duecik to męty. I że musiał, dla swojej pracy, odszukać ich i żebym nigdy, jak go z nimi zobaczę, nie podchodziła, a jeszcze bardziej jego matka. Powiedziałam mu twoja sprawa, z kim się zadajesz, ale jak tylko się dowiem, że wlazłeś do domu tego babsztyla w Nanay, to twoje małżeństwo w niebezpieczeństwie, Panta. No, więc nie, moja droga, wyobraź sobie, jakie tutaj zaczną mieć o nas opinie, jeśli Panta zacznie włóczyć się na oczach wszystkich z tymi ludźmi. Irniyni jego koleżką jest Chińczyk, ja myślałam, że wszyscy Chińczycy są drobni i delikatni, ale ten to Frankenstein. Chociaż Alicji wydaje się przystojny, ale loretanki mają skrzywiony gust, siostrzyczko. Przyłapałem go z nim w dniu, kiedy poszłam do Akwarium w Moronacocha zobaczyć egzotyczne ryby (piękne, mówię ci, ale zachciało mi się dotknąć węgorza i tak mnie od ogona prąd kopnął, że o mało nie upadłam na podłogę), a pani Leonor też go przydybała w knajpce z Chińczykiem, a Alicja nakryła ich, jak spacerowali po Placu Broni, i od niej dowiedziałam się, że Chińczyk ma opinię wielkiego przestępcy. Ze jest sutenerem, nabieraczem i próżniakiem: no to widzisz, jakie znajomości ma twój szwagierek. Rzuciłam inu to prosto w twarz, a pani Leonor więcej niż ja, bo ją więcej ode mnie to złe towarzystwo jej synalka wpędza w chorobę, zwłaszcza teraz, kiedy wierzy; że wisi nad nami koniec świata. Panta przyrzekł jej, że nie będzie się pokazywał na ulicach ani z babsztylem, ani z liliputem, ani z Chińczykiem, ale będzie musiał jednak spotykać isię z nimi po kryjomu, bo okazuje się, że to część jego pracy. Już nie wiem, czym się skończy ta jego misja, a z powodu takich znajomości to możesz teraz, Chichi, zrozumieć, dlaczego mam cały czas napięte nerwy i cała się trzęsę.

Chociaż tak naprawdę to nie powinnam się tak denerwować, jeśli chodzi o rogi i niewierność, bo, czy mam ci to opowiedzieć, siostrzyczko, nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo Panta się zmienił, jeśli chodzi o te sprawy intymne. Pamiętasz, jaki on zawsze był porządniutki, od czasu gdy się pobraliśmy, aż ty się wyśmiewałaś i mówiłaś mi jestem pewna, że ty z nim więcej pościsz, Pocha. A więc już nigdy nie będziesz mogła wyśmiewać się z twojego szwagierka, jeśli o to chodzi, ty niewyparzona gębo, bo jak tylko stanął w Iquitos, to wstąpiła w niego bestia. Coś strasznego, Chichi, czasami boję się i myślę, czy to nie jest jakaś choroba, bo wyobraź sobie, że przedtem chciało mu się robić te rzeczy raz na dziesięć albo piętnaście dni (co za wstyd ci o tym mówić, Chichi), a teraz ten bandyta chce co dwa, co trzy dni i muszę go powstrzymywać, bo to też żadna przyjemność, no nie, przy takich upałach i wilgoci, od której wszystko staje się lepkie. Zresztą wydaje mi się, że mogłoby mu to zaszkodzić, bo słyszałam, że to się rzuca na mózg, przecież wszyscy mówili, że mąż Pulpity Carrasco dostał kuku na muniu, bo za często robił z nią te rzeczy. Panta mówi, że to z powodu klimatu, że jakiś generał już go ostrzegał tam w Limie, że w puszczy mężczyźni zamieniają się w dynamit. Mówię ci, śmiać mi się chce, jak widzę twojego szwagierka tak rozpalonego, czasami chce mu się robić te rzeczy w dzień, po obiedzie, że niby trzeba sobie pospać, ale oczywiście nie pozwalam mu, a czasami to z tym wariactwem budzi mnie o świcie. Wyobraź sobie, że zeszłej nocy nakryłam go, jak łapał czas na stoperze, podczas gdy robiliśmy te rzeczy, i powiedziałam mu to, a on strasznie się zmieszał. Później wyznał mi, że musiał się dowiedzieć, ile te rzeczy trwają między normalną parą: może on zaczyna być wyuzdany? Kto mu uwierzy, że do swojej pracy potrzebuje badać takie świństwa. Mówię mu, nie poznaję cię Panta, byłeś zawsze tato grzeczniutki, mam wrażenie, że przyprawiam ci rogi z innym Panta. No to, moja droga, starczy tego dobrego, żeby dziewicy opowiadać takie świństwa, i przysięgam ci, że znać cię nie będę chciała, jeśli strzeli ci do głowy pogadać sobie o tym z kimś, a przede wszystkim z tymi idiotkami Santana.

A z drugiej strony jasne, że uspokaja mnie to, że Panta w tych rzeczach zrobił się taki głodomór, bo to znaczy, że jego żona podoba mu się (no więc właśnie) i że nie potrzebuje szukać żadnych przygód na ulicy. Chociaż tutaj to uwaga, Chichi, bo w Iquitos kobiety to poważna sprawa. A wiesz, jaki jest pretekst, który sobie wymyślił twój szwagierek, żeby robić te rzeczy, kiedy tylko mu się zechce? Pantaleonek Junior! Tak, Chichi, tak jak słyszysz, w końcu zdecydował się, żebyśmy mieli dzidziusia. Przyrzekł mi, że gdy tylko awansuje, no i dotrzymuje słowa, ale teraz, gdy mu się tak zmienił temperament, to już nie wiem, czy to i dlatego, żeby mi sprawić przyjemność, czy to tylko taka wymówka, żeby robić te rzeczy i rano, i wieczorem. Mówię ci, umrzeć można ze śmiechu, wchodzi do domu jak elektryczna myszka i tak czai się i czai, aż w końcu, Pocha, czy będziemy mogli dziś w nocy zamówić kadecika, haha, czy to nie piękne, uwielbiam go, Chichi (słuchaj, nie wiem, dlaczego opowiadam ci takie świństwa, przecież ty jeszcze jesteś panienka). Ale na razie nic, ale to nic, chuda, mimo tylu zamówień, wczoraj akurat zaczął mi się normalnie okres, a niech to, a mówiłam już sobie, że w tym miesiącu to na pewno. Przyjedziesz, Chichi, opiekować się swoją siostrzyczką, kiedy będę miała brzuch? Ojej, żeby to było już jutro, żebyś już przyjechała, jak ja strasznie chcę mieć ciebie tutaj, wtedy byśmy sobie poplotkowały, ile wlezie. Ale ostrzegam, zawiedziesz się strasznie na loretańczykach, żeby znaleźć jakiegoś przystojnego chłopaka, to trzeba go szukać jak igły, ja już tutaj rozejrzę się za kimś wartościowym, żebyś się, jak przyjedziesz, za bardzo nie nudziła. (Zauważyłaś, że list zaczyna mi się rozciągać na kilometry? Musisz mi odpowiedzieć takim samym listem, okey?) Chyba to nie będzie to, że nie mogę mieć dzidziusiów, Chichy, tak się boję, że co dzień błagam Boga o jakąkolwiek karę, tylko nie o taką, umarłabym z żalu, gdybym nie miała przynajmniej chłopczyka i dziewczynki. Lekarz mówi, że jestem jak najbardziej normalna, więc mam nadzieję, że to już w następnym miesiącu. Czy ty wiedziałaś, że mężczyźnie za każdym 'razem, kiedy robi te rzeczy, wytryskują miliony plemników i że tylko jeden trafia do jajnika kobiety i tak się robi dzidziuś? Czytałam broszurkę, którą dał mi doktor, wszystko bardzo dobrze wytłumaczone, ale od tego cudu życia • można dostać kręćka. Jeśli chcesz, to mogę ci ją posłać i w ten sposób poduczysz się, żebyś wtedy, kiedy ustatkujesz sLę i wyjdziesz za mąż, i stracisz dziewictwo, wiedziała, co to jest biały sosik, ty chudzielcze. Mam nadzieje, że nie zbrzydnę za bardzo, Chichi, niektóre podczas ciąży stają się bardzo brzydkie, puchną jak ropuchy, wyłażą im żylaki, ojej, co za obrzydlistwo. Już nie będę podobać się twojemu szwagierkowi-ogierkowi i może znajdzie sobie jakąś na ulicy, mówię ci, nie wiem, co wtedy zrobię. Wyobrażam sobie, że przy takim upale i tutejszej wilgoci ciąża musi być okropna, przede wszystkim gdy się mieszka tu gdzie my, pechowcy, a nie w Kolonii Wojskowej. Mówię ci, że to moje następne zmartwienie, od którego już mi włosy siwieją: ja cała szczęśliwa, bo chcę mieć dzidziusia, ale jeśli pod pretekstem, że strasznie utyłam, ten okropny Parita zwiąże się z jakąś loretanką, a teraz przede wszystkim, kiedy uderzyło mu do głowy robić te rzeczy, nawet kiedy śpi? Umieram z głodu, Chichi, piszę już do ciebie parę godzin, już dońa Leonor podaje obiad, wyobrażasz sobie, jaka jest zadowolona moja teściowa na samą myśl o wnuczku, idę, zjem obiad, a później znowu zacznę pisać, tylko się nie zabij, jeszcze się nie żegnam, ciao, siostrzyczko.

Już wróciłam, Chichi, strasznie to długo trwało, f! bo już prawie szósta, ale musiałam się trochę przespać, bo objadłam się jak boa. Wyobraź sobie, że Alicja przyniosła nam w prezencie cały półmisek tacachp, to taka tutejsza potrawa, ona jest bardzo miła, prawda? Dobrze, że przynajmniej znalazłam sobie tutaj w Iquitos przyjaciółkę. Tyle się nasłuchałam o słynnym tacacho, to jest zielony banan z wieprzowiną i mówią, że najlepsze dają na Targu Belen, w restauracji „Lampa Aladyna Panduro”, gdzie jest wspaniały kucharz, i tak strasznie nudziłam twojego szwagierka, aż w końcu wziął mnie tam. Raniutko, bo targ jest czynny od świtu i bardzo wcześnie go zamykają. Belen to tutaj najpiękniejsza rzecz, zobaczysz, cała dzielnica pełna drewnianych chałupek pływających na rzece, ludzie pływają na łódeczkach z jednej strony na drugą, to coś bardzo oryginalnego, mówię ci. nazywają to Wenecją Amazonii, chociaż widać straszną nędzę. Targ trzeba na pewno poznać i warto tam chodzić, żeby kupować owoce, ryby albo korale i bransolety, które robią Indianie, bardzo ładne, ale na pewno nie warto tam jeść, Chichi. O mało co się nie przekręciłyśmy, kiedy weszliśmy do tego Aladyna Panduro, nie możesz sobie nawet wyobrazić, jaki tam brud i chmary robactwa. Talerze, które nam podali, były czarne, a to były muchy, odganiałaś je i od razu wracały i właziły ci w usta i w oczy. I w ten sposób ani ja, ani dona Leonor nie spróbowałyśmy ani tyciu tyciu, niedobrze się nam robiło, a ten wariat Panta zjadł wszystkie trzy porcje i jeszcze suszone mięso, które pan Aladyn wpychał uparcie, mówiąc, że to trzeba jeść razem z tacacho. Opowiedziałam Alicji o naszej przygodzie, a ona powiedziała poczekaj, ja ci zrobię tacacho, żebyś wiedziała, co dobre, i dziś przyniosła nam cały półmisek. Pycha, siostrzyczko, podobne jest do chifle z północy, chociaż tylko trochę, bo tutejsze banany mają inny smak. Ale ciężkie to jak ołów, musiałam się położyć, żeby to strawić, a moja teściowa skręca się z bólu żołądka i ma kolki, i jest cała zielona ze wstydu, bo nie może się powstrzymać i puszcza gazy, a może wreszcie pęknie i pójdzie w końcu do nieba. Nie, jaka ja jestem niedobra, biedna pani Leonor, tak naprawdę to jest bardzo dobra, tylko że strasznie mnie denerwuje tym, że traktuje swojego synalka, jakby jeszcze był dzidziusiem i świętym, durny babsztyl, nie?

Mówiłam ci już, że biedaczka znalazła sobie nowe zajęcie i bawi się w zabobony? Z mieszkania zrobiła sobie wielki śmietnik. Wyobraź sobie, że w kilka dni po naszym pi*zyjeździe zrobił się tutaj w Iquitos wielki raban w związku z przybyciem Brata Francisco, może coś o nim słyszałaś, bo ja nie, dopiero jak przyjechałam tutaj. W Amazonii jest sławniejszy od Marlona Brando, stworzył religię, która się nazywa Bractwo Arki, wszędzie chodzi na piechotę, a tam gdzie przychodzi, stawia olbrzymi krzyż i otwiera arki, które są ich kościołami. Ma wielu wyznawców, przede wszystkim wśród biedaków, i zdaje się, że księża są wściekli, bo robi im konkurencję, ale jak dotąd nic nie mówią. No więc moja teściowa i ja poszłyśmy do Moronacocha posłuchać go. Były tam tłumy ludzi, a najbardziej wstrząsające było to, że mówił ukrzyżowany jak Chrystus, ni mniej, ni więcej. Głosił koniec świata, prosił ludzi, żeby składali ofiary na Sąd Ostateczny. Nie bardzo można go było zrozumieć, bo mówił taką trudną i hiszpańszczyzną. Ale ludzie słuchali go zahipnotyzowani, kobiety płakały i padały na kolana. Ja sama się przejęłam i nawet popłakałam się, a moja teściowa, nawet sobie nie wyobrażasz, strasznie się pobeczała i nie mogliśmy jej uspokoić, ten magik ją ustrzelił. Chichi. Później w domu mówiła cuda o Bracie Franciszku, a następnego dnia wróciła do arki Moronacocha, żeby porozmawiać z „braćmi”, a teraz okazuje się, że stara też się zrobiła „siostrą”. No i teraz zobacz, jak mocno musiało ją trafić: ona, która nigdy nie przywiązywała zbyt dużej wagi do prawdziwej religii, teraz jest heretyczką. Wyobraź sobie, że w jej pokoju jest pełno drewnianych krzyżyków, no ale gdyby to było tylko to, to bardzo dobrze, bo czymś by się zajęła, ale najgorsze w tej całej hecy jest to, że bzikiem tej religii jest krzyżowanie zwierzątek i to już mi się nie podoba, bo na tych jej krzyżykach znajduję co dzień przybite karaluchy, motyle, pająki, a niedawno nawet mysz, co za okropna okropność. Kiedy znajduję takie świństwa, wrzucam je do śmieci i już z parę razy porządnie się pokłóciłyśmy. Zabawa jest na całego, bo jak tylko wybucha burza, a tutaj wybuchają co chwila, stara cała się trzęsie myśląc, że to już koniec świata, i błaga swego synalka na wszystkie świętości, żeby kazał ustawić przy drzwiach olbrzymi krzyż. No i widzisz, ile nowin w tak krótkim czasie.

O czym. to ci mówiłam, kiedy przestałam pisać, żeby iść na obiad? Aha, o loretankach. Ojej, Chichi, wszystko, co mówię, to prawda, święta prawda, co dzień odkrywam coś innego i z wrażenia w głowie mi się kręci i pytam się: a to co nowego? Iquitos jest najbardziej zepsutym miastem w Peru, jeszcze gorszym od Limy. Może to prawda, że klimat odgrywa w tym dużą rolę, to znaczy, chcę powiedzieć, w tym, że kobiety są takie straszne, no bo widzisz, tylko Panta się znalazł tutaj, a już zrobił się z niego wulkan. Najgorsze jest to, że te bandytki są bardzo ładne, mężczyźni tacy brzydcy i bez wdzięku, a one takie piękne. Wcale nie przesadzam, Chichi, myślę, że najpiękniejsze kobiety w Peru (oprócz tej, która do ciebie pisze, i jej siostrzyczki, jasne) to te z Iquitos. Wszystkie, i te, które wydają się zamożne, i wieśniaczki, i mówię ci, że chyba nawet najładniejsze są te wiesz już jakie. Takie zgrabne, moja droga, z takim kokieteryjnym i bezwstydnym sposobem chodzenia, ruszają tyłeczkiem i odrzucają do tyłu ramiona, żeby było widać sterczący biust. Takie zuchwałe, wkładają spodnie obcisłe jak rękawiczki i myślisz, że uciekają, kiedy mężczyźni im przygadują? Gdzie tam, podbijają im bębenka i patrzą im w oczy z taką bezczelnością, że niektóre chce się pociągnąć za włosy. Och, muszę ci powiedzieć coś, co usłyszałam wczoraj wchodząc do „Almacen Record” (gdzie sprzedają systemem 3 X 4, ty kupujesz trzy artykuły, a czwarty dostajesz za darmo, bomba, nie?) między dwoma smarkulami. Jedna mówiła do drugiej: „Całowałaś się już z wojskowym?” „Nie, a dlaczego pytasz?” „Całują wspaaaaaaniale.” Zaczęłam się śmiać, bo mówiła to z takim zaśpiewem loretańskim i na cały głos, i nic jej nie obchodziło, że wszyscy słyszą. Takie są, Chichi, takie bezczelne, jakich nigdzie nie ma. A myślisz, że one poprzestają na pocałunkach? Też pomysł, Alicja mówi, że te diablice zaczynają już w szkole uczyć się większych figielków i dbać o siebie, a kiedy wychodzą za mąż, już z olbrzymim doświadczeniem, to robią wielkie kino, żeby ich mężowie uwierzyli, że są nietknięte. Niektóre chodzą do tych bab, które przygotowują takie wywary z ayahuasca, słyszałaś chyba o tym, nie? i Są to takie zioła, od których śnią się różne rzeczy. No więc one chodzą do tych bab, żeby przywróciły im dziewictwo. Wyobrażasz sobie? Przysięgam ci, że ile razy wychodzę po zakupy albo do kina z Alicją, to wracam cała czerwona od tych wszystkich jej opowieści. Pozdrawia jakąś koleżanką, pytam się jej, kto to jest, a to taka straszna noga, wyobraź sobie, to ta, która miała najmniej kochanków, wszystkie mężatki chociaż raz przespały się z jakimś wojskowym, lotnikiem czy marynarzem, ale przede wszystkim z wojskowym, bo ci mają największe powodzenie, mój? droga, przynajmniej dobrze, że mojemu Pantaleonowi nie pozwalają nosić munduru. Te wariatki wykorzystują najmniejszy brak uwagi ze strony męża i trach, rogi. Gęsiej skórki można dostać, chudzielcze. A ty myślisz, że one to robią tak normalnie, w swoim łóżeczku, na prześcieradełku? Alicja powiedziała mi jak chcesz, to możemy pójść na spacer do Moronacocha i zobaczysz, ile tam samochodów, w których parki robią swoje figielki (ale prawdziwe, żebyś nie myślała), jedna obok drugiej, jak gdyby nigdy nic. Wyobraź sobie, że jedną przyłapali z porucznikiem żandarmerii w ostatnim rzędzie kina „Bolognesi”. Mówią, że akurat film się zerwał, zapalono światła i nakryli ich. Biedni, wyobrażasz sobie, jak się musieli przestraszyć, kiedy zobaczyli, że się światło zapala, a przede wszystkim ta biedaczka. Położyli się korzystając z tego, że zamiast foteli były ławki i że ostatni rząd był pusty. Straszny skandal, bo spiker z Radio Amazonas, który jest okropny, bo wszystko wywleka na wierzch, opowiedział całą historię z detalami i nazwiskami, i w końcu porucznika przenieśli z Iquitos. Ja nie chciałam wierzyć w tę historię, ale Alicja pokazała mi na ulicy tę kobietę, bardzo ładna czarnulka, a z taką twarzyczką, że tylko do klasztoru. Popatrzyłam na nią i mówiłam ty mnie, Alicja, oszukujesz, naprawdę robili figielki w kinie, przecież musiało być im bardzo niewygodnie i musieli się strasznie bać, żeby ich nie przyłapano? Ale zdaje się, że to prawda, dziewczynę złapali bez majtek, a porucznika z ptaszkiem na wierzchu. Mówię ci, chuda, po Paryżu Iquitos najbardziej zepsute. Tylko nie myśl, że Alicja jest taka gadatliwa, bo to ja wszystko z niej wyciągam, tak dla ciekawości i na wszelki wypadek, moja droga, bo tu trzeba mieć czworo oczu i osiem rąk, żeby bronić się przed loretankami, bo odwrócisz się na minutę i już po mężu. Alicja, mimo że tutejsza, jest bardzo poważna, chociaż czasami też wciąga te spodenki, których bez łyżki do butów nie masz co zakładać. Ale nie kokietuje mężczyzn, nie patrzy na nich z tą bezczelnością loretanek.

I jeszcze o tym, jakie z tych loretanek są bandytki, ale ze mnie idiotka, mało brakowało, a nie opowiedziałabym ci najzabawniejszego i najlepszego (a raczej najgorszego). Nie możesz sobie nawet wyobrazić, jaką mieliśmy przygodę, jak jeszcze się urządzaliśmy w tym domku. Czy ty słyszałaś o słynnych „praczkach” z Iquitos? Wszyscy mi później mówili na jakim ty świecie żyjesz, Pocha, z Pipidówka przyjeżdżasz, wszyscy wiedzą, co to są „praczki” z Iquitos. No więc albo ja jestem idiotka, albo niedorozwinięta, siostrzyczko, ale ani w Chiclayo, ani w Ica, ani w Limie nie słyszałam nigdy o „praczkach” z Iquitos. Wyobraź sobie, że jesteśmy w domu dopiero parę dni, a nasza sypialnia jest na parterze i okno wychodzi na ulicę. Jeszcze nie mieliśmy służącej – teraz mam, taką, że leniwszej nie znajdziesz, ale bardzo dobra – i o najdziwniejszych godzinach nagle pukano w okno i słychać było kobiecy głos: „praczka, praczka, czy jest coś do prania?” A ja nawet nie otwierając okna mówiłam nie, dziękuję bardzo. Nigdy mi nawet do głowy nie przyszło, że to dziwne, żeby w Iquitos na ulicach było tyle praczek, a za to bardzo trudno znaleźć służącą, bo wywiesiłam kartkę „Potrzebna pomoc domowa”, a kandydatki zgłaszały się tylko od czasu do czas. I tak, gdy pewnego dnia było bardzo wcześnie i jeszcze leżeliśmy, słyszę pukanie w okno: „praczka! czy jest coś do prania?”, a mnie zebrało się bardzo dużo brudnej bielizny, bo tutaj, mówię ci, przy tym upale, to straszne, pocisz się okropnie, trzeba zmieniać bieliznę dwa i trzy razy dziennie. Więc pomyślałam sobie jak to cudownie, może mi nawet zawsze prać, byle tylko nie kazała sobie za dużo płacić. Krzyknęłam jej proszę chwileczkę poczekać, wstałam w koszuli i wyszłam otworzyć drzwi. I już w tej chwili powinnam była podejrzewać, że coś jest nie w porządku, bo dziewczynka wyglądała na wszystko, tylko nie na praczkę, ale ja, idiotka, nic. Dziewczyna owszem, owszem, ubrana obcisło, żeby oczywiście wszystko wystawić na pokaz, paznokcie pomalowane i bardzo zadbana. Przyjrzała mi się od stóp do- głów, strasznie zdziwiona, a ja pomyślałam co jej jest, a co ja mam takiego, że tak mi się przygląda. Powiedziałam jej proszę wejść, ona weszła i zanim ja zdążyłam coś pisnąć, to ona widząc otwarte drzwi do sypialni i Pantaleonka w łóżku, trach, prosto do drzwi i nic, tylko stanęła naprzeciwko twojego szwagierka w takiej pozie, że zeza dostałam, dłoń na biodrze i nogi rozstawione jak u kogucika, który zaraz zaatakuje. Panta, gdy zobaczył kobietę w drzwiach, usiadł od razu na łóżku, a oczy wyszły mu na wierzch ze zdziwienia. No i jak myślisz, co ona zrobiła, zanim ja albo Panta spróbowaliśmy powiedzieć co pani robi w sypialni, proszę poczekać na zewnątrz. No więc zaczęła mówić o taryfie, że muszą mi państwo zapłacić podwójnie, że ona nie jest przyzwyczajona do zajmowania się kobietami, i pokazując na mnie, chuda, trupem padniesz, że za takie przyjemności to trzeba bulić, i nie wiem już jakie jeszcze wulgarności i od razu zdałam sobie sprawę z całej pomyłki, i nogi zaczęły mi dygotać. No więc tak Chichi, bo to była ka, rozumiesz, ka! „Praczki” z Iquitos to ka z Iquitos, i chodzą od domu do domu oferując swoje usługi, wabiąc bajeczka o praniu. No i teraz powiedz, czy Iquitos jest czy nie jest najbardziej niemoralnym miastem na świecie, siostrzyczko? Panta też zrozumiał i zaczął wrzeszczeć won stąd, bezwstydnico, co ty sobie myślisz, aresztuję cię! Babka najadła się największego stracha w swoim życiu, zrozumiała pomyłkę i pędem wyleciała, potykając się. No i widzisz, co za heca, chuda? Pomyślała, że jesteśmy jaikimiś zboczeńcami, że ja wpuściłam ją, żebyśmy pobawili się w trójkę. Kto wie, żartował później Panta, może warto było spróbować, nie mówiłam ci, jak bardzo się zmienił? Teraz, kiedy już po wszystkim, mogę się śmiać i dowcipkować, ale mówię ci, to nie była najprzyjemniejsza chwila, przez cały dzień umierałam ze wstydu przypominając sobie całą tę scenkę. Widzisz, co to za kraj siostrzyczko, i miasto, gdzie te, które nie są ka, próbują nimi być, i gdzie jeśli się nie upilnujesz, to w sekundę zostajesz bez męża, no i zobacz, do jakiej jaskini rozpusty przyszło mi trafić.

Już mi ręka usycha, Chichi, jest ciemno, musi być bardzo późno. Będę musiała wysłać ci ten list w kufrze, żeby się zmieścił. Zobaczymy, czy odpiszesz mi szybciuteńko, tak dużo jak ja i z całą kupą plotek. Czy nadal kochasz się w Robercie, czy już ci przeszło? Opowiedz mi Wszystko i słowo, że następnym razem odpiszę ci od razu.

Tysiąc razy całuje cię, Chichi, twoja siostrzyczka, która bardzo się za tobą stęskniła i która bardzo Cię kocha,

Pochita.

Noc z 29 na 30 sierpnia 1956

Obrazy upokorzenia, migaiwki cierpkiej i jątrzącej historii torturujących łaskotek: w zwartym, wspaniałym szyku Dnia Przysięgi pod pomnikiem Francisco Bolognesi, kadet ostatniego roku Szkoły Wojskowej w Chorillos Pantaleon Pantoja zostaje nagle, podczas wybijania dziarskiego kroku defiladowego, przeniesiony duszą i ciałem do piekła, a to poprzez przemianę jego odbytu i odbytnicy W, ul: sto żądeł torturuje wilgotną i tajemną ranę, podczas gdy on, zaciskając zęby nieomal do granicy ich wytrzymałości, pocąc się olbrzymimi, lodowatymi kroplami, maszeruje ciągle równym krokiem; na wesołym, pełnym splendoru balu wydanym na cześć Promocji w szkole im. Alfonsa Ugarte przez pułkownika Marcial Gumucio, dyrektora Szkoły Wojskowej w Chorillos, młody, dopiero co mianowany chorąży Pantaleon Pantoja czuje, że gwałtownie lodowacieją mu paznokcie u stóp, gdy rozległy się pierwsze takty walca, gdy trzyma w ramionach olśniewającą sędziwą małżonkę pułkownika Gumucio, gdy właśnie on i jego przyciężka partnerka zainaugurowali bal – swędzenie rozpalone do białości, wężowate mrowie, tortura w formie drobnych, jednoczesnych i kąśliwych łaskotek, rozszerza, drażni, nadyma wnętrze odbytnicy i odbytu: z oczyma pełnymi łez, nie zwiększając i nie zmniejszając ucisku na pasie i krzepkiej dłoni żony pułkownika Gumucio, chorąży Intendentury Pantoja, wstrzymując oddech, nic nie mówiąc, tańczy nadal; w namiocie Sztabu Głównego Pułku numer 17 z Chiclayo, w pobliżu huku haubic, serii karabinu maszynowego i suchego odbijania się strzałów kompanii przedniej, które właśnie rozpoczęły jesienne manewry, porucznik Pantaleon Pantoja, który, stojąc przed tablicą i mapami, metalicznym i mocnym głosem objaśnia kadrze system składowania i dystrybucji, planowane rozmieszczenie parków maszynowych i magazynów, nagle i niewidzialnie zostaje porwany z ziemi i z najbliższej rzeczywistości przez drgający, ognisty, wrzący, oleisty i trzaskający prąd, który pali, piecze, wyolbrzymia, rozmnaża, dręczy, do-, prowadza do obłędu odbyt i przetokę odbytniczą, rozczapierza się jak pająk między jego pośladkami, ale on, nagle posiniały, gwałtownie oblany potem, ściskający skrycie zadek, z głosem tylko trochę drżącym, nie przestaje wymieniać cyfr, tworzy formuły, dodaje i odejmuje. „Musisz się. operować, Pantaleonku”, szepce macierzyńskim tonem pani Leonor. „Poddaj się operacji, kochany”, powtarza cichutko Pochita. „Niech ci je w końcu wytną, stary, wtóruje porucznik Luis Rengifo B^lores, to łatwiejsze niż nacięcie napletka i w miejscu mniej niebezpiecznym dla męskości.” Major Antipa Negron z wojskowej służby zdrowia ryczy ze śmiechu: „Odetnę głowy tym trzem krwawnicom za jednym zamachem, pójdzie jak po maśle, kochany Pantaleonie.”

Wokół stołu operacyjnego zachodzi seria przemian, hybryd i połączeń, które dręczą go bardziej niż milcząca krzątanina lekarzy i pielęgniarek w białych pantofelkach czy oślepiające kaskady światła, które posyłają w jego stronę reflektory lamp. „Nie będziecie, poluczniku, cielpieć nic a nic”, podtrzymuje go na duchu Tygrys Collazos, który oprócz głosu ma również skośne oczy, trzęsące się ręce i słodki uśmiech Chińczyka Poriirio. „Szybciej, łatwiej i z mniejszymi konsekwencjami niż usunięcie zęba, Pantaleonku”, zapewnia jakaś pani Leonor, której biodra, podbródek i piersi nadęły się i zaczęły się przelewać, aż nabrały kształtów Leonor Curinchili. Ale tam, też pochylone nad Stołem operacyjnym, na którym ułożono go w pozycji ginekologicznej – między jego rozwartymi nogami manipuluje lancetem, watkami, nożyczkami, naczyńkami doktor Antipa Negrón – stoją dwie kobiety tak nierozdzielne i tak różne od siebie jak partnerzy w pewnych parach, które teraz krążą w jego głowie i przywracają go dzieciństwu, początkom młodości (Flip i Flap, Mandrake i Lotario, Tarzan i Jane): góra tłuszczu okryta hiszpańską mantylką i dziewczynka-babcia, w dżinsach, z grzywką i dziobami po ospie. Niemożność dowiedzenia się, co tu robią ani kim są – ale ma mgliste wrażenie, że już kiedyś je widział, jakby przelotnie, w tłumie ludzi – powoduje w nim bezgraniczną udrękę i nie próbując nawet się powstrzymać uderza w płacz. „Proszę się ich tak nie bać, to pierwsze poborowe Służby Wizytantek, czyżby nie poznawał pan Cyculki i Sandry? Już je panu przedstawiłem zeszłej nocy w Domu Ciuciumamy”, uspokaja go Juan Rivera, popularny Ciupelek, który zrobił się jeszcze mniejszy i jest małpką, która wdrapała się na krągłe, gołe, szczupłe ramiona smutnej Pochity. Czuje, że mógłby umrzeć ze wstydu, wściekłości, rozczarowania, strachu. Chciałby krzyczeć: „Jak śmiesz odkrywać sekret przed moją mamą i Pochą? Karle, wymiocie, plemniku! Jak śmiesz mówić o wizytantkach przed moją żoną, przed wdową po moim nieboszczyku tatusiu?” Ale nie otwiera ust, tylko poci się i cierpi. Doktor Negrón zakończył swoją robotę i prostuje się trzymając w dłoni krwawiące strzępy, które on dostrzega tylko przez sekundę, gdyż na pewien czas zamyka oczy. Lada chwilą jest coraz, bardziej zraniony, znieważony, i przerażony. Tygrys Couazos ryczy ze śmiechu: „Trzeba stawić czoło rzeczywistości i nazywać rzeczy po imieniu: żołnierze muszą rżnąć i wy im tego dostarczycie, albo was rozstrzelamy salwami z plemników.” „Wybraliśmy posterunek w Horcones na próbną operację Służby Wizytantek, Pantoja”, oświadcza mu ze swadą generał Victoria i chociaż on, celując oczyma, rękami w panią Leonor, w kruchą i bladą Pochitę, błaga o dyskrecję, powściągliwość, odroczenie, zapomnienie, generał Victoria napiera: „Już wiemy, że oprócz Sandry i Cyculki zakontraktowaliście Iris i Lalitę. Niech żyją cztery muszkieterki!” On, u kresu niemożności zaczyna znowu płakać.

Ale teraz, wokół jego łóżka rekonwalescenta, pani Leonor i Pochita patrzą na niego z miłością i czułością, bez najmniejszego cienia złośliwości, z manifestacyjną, cudowną, balsamiczną nieświadomością odbijającą się w oczach: nic nie wiedzą. Czuje ironiczną radość, która rozlewa się po jego ciele i kpi z samego siebie: skąd mogą wiedzieć o Służbie Wizytantek, jeśli to się jeszcze nie wydarzyło, jeśli jeszcze jestem szczęśliwcem i porucznikiem i nawet jeszcze nie wyjechaliśmy z Chiclayo? Ale właśnie wchodzi doktor Negrón w towarzystwie młodej i uśmiechniętej pielęgniarki (poznaje ją i rumieni się: Alicja, przyjaciółka Pochyl), która niesie w ramionach, jak niemowlę, irygator. Pochita i pani Leonor wychodzą z pokoju żegnając go od drzwi ruchem ręki, Współczującym, prawie tragicznym. „Kolana rozsunąć, usta całują materac. zadek w górę”, komenderuje doktor Antipa Negrón. I tłumaczy: „Minęły dwadzieścia cztery godziny i nadeszła chwila oczyszczenia żołądka. Te dwa litry solonej wody zmuszą was do wyrzucenia z siebie wszystkich grzechów śmiertelnych i powszednich, które popełniliście w swym życiu, poruczniku.” Wsunięcie rurki w odbytnicę, mimo wysmarowania wazeliną i prestidigitatorskiej zręczności lekarza1, wyrywa z niego krzyk. Ale teraz płyn wlewa się cierpłem, które nie jest już bolesne, jest nawet przyjemne. Przez minutę woda bezustannie wpływa bulgocąc, nadymając jego brzuch, podczas gdy porucznik Pantoja z zamkniętymi oczyma myśli zawzięcie: „Służba Wizytantek? Nie zaboli mnie, nie zaboli mnie. „Znowu krzyczy: doktor Negrón wyciągnął rurkę i między nogi wsunął watkę. Pielęgniarka wychodzi niosąc pusty irygator. „Do tej pory nie poczuliście żadnych boli pooperacyjnych, prawda?”, pyta lekarz. „Tak jest, panie majorze”, odpowiada porucznik Pantoja, podczas gdy z trudem odwraca się, siada, wstaje, ręką przyciska watkę, którą pośladki trzymają w szczypcach, i podchodzi do ustępu, sztywny, jakby kij połknął, obnażony od pasa w dół, prowadzony pod rękę przez doktora, który obserwuje go z życzliwością, nawet z odrobiną współczucia. Mały płomień zaczął wciskać się w odbytnicę, słoniowaty żołądek przeżywa teraz skręty, szybkie kurcze i gwałtowne dreszcze elektryzują jego kręgosłup. Lekarz pomaga mu usiąść na muszli, uderza go lekko po ramieniu i streszcza mu swą filozofię:

„Proszę pocieszyć się myślą, że po tym doświadczeniu wszystko, co nas jeszcze w życiu spotka, będzie przyjemniejsze.” Wychodzi, lekko dociskając drzwi ubikacji. Porucznik Pantoja trzyma już ręcznik między zębami i gryzie z całych sił. Zamknął oczy, wbił d tonie w kolana i dwa miliony porów rozwarło się jak okna wzdłuż całego jego ciała, aby zwrócić pot i żółć. Powtarza sobie z całą rozpaczą, na jaką go stać: „Nie będę srać wizytantkami, nie będę srać wizytantkami.” Ale dwa litry wody zaczęły już opadać, ześlizgiwać się, spuszczać i wciskać, parzące i sataniczne, zgubne, zabójcze, zdradzieckie, ciągnąc solidne bryły płomieni, noży, szpikulców, które prażą, rozdymają, szarpią, oślepiają. Wypuścił ręcznik z ust, aby móc ryczeć jak lew, chrząkać jak świnia i śmiać się jak hiena, jednocześnie.

4

Poufne zarządzenie w sprawie przydzielenia OMW

„Pachitea”

Kontradmirał Pedro G. Carillo, dowódca Amazońskiej Flotylli Rzecznej,

Stwierdzając, że:

1. otrzymał podanie kapitana PSL (Intendentura) Pantaleona Pantoja, szefa Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach (SWGPGO), niedawno powołanej do życia przez Peruwiańskie Siły Lądowe dla rozwiązania nabrzmiałego problemu biologiczno-psychologicznego młodszych podoficerów i szeregowców odbywających służbę w odległych rejonach, z prośbą o udzielenie mu pomocy i ułatwień przez Amazońską Flotyllę Rzeczną w organizacji systemu transportowego między stanowiskiem dowodzenia i centrum logistycznym Służby Wizytantek a ośrodkami jej działalności usługowej;

2. wspomniana prośba została zaaprobowana przez Administrację, Intendenturę i Służby Różne Sił Lądowych (generał Felipe Collazos) i komendanturą V Okręgu (Amazonia) (generał Roger Scavino);

3. dowództwo Administracji Sztabu Głównego Marynarki Wojennej odniosło się do powyższej prośby pozytywnie, zaznaczając jednocześnie, iż uważa za stosowne, by SWGPGO rozszerzyło swą działalność usługową na bazy Marynarki Wojennej znajdujące się w odległych rejonach Amazonii, w których marzynarze odczuwają te same potrzeby i pragnienia co młodsi podoficerowie i szeregowcy Sił Lądowych, które to potrzeby legły u podstaw powołania Służby Wizytantek;

4. skonsultowany w niniejszej sprawie kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja odpowiedział, iż SWGPGO nie widzi przeszkód, by przychylić się do wyrażonego życzenia, uważając za konieczne przeprowadzenie przez Amazońską Flotyllę Rzeczną w podlegających jej bazach testu jego autorstwa, mającego na celu ustalenie wśród członków Marynarki Wojennej (MW) potencjalnej licziby użytkowników SWGPGO, tego samego, który przeprowadzony przez oficerów odpowiedzialnych z należytą sumiennością i efektywnością ustalił: potencjalną liczbę użytkowników na 327, średnią miesięczną liczbę usług wymaganą przez użytkowników – 10, i średnią czasu wymaganego na usługę indywidualną – 35 minut;

postanawia:

1. że tymczasowo przydziela się Służbie Wizytantek były okręt szpitalny „Pachilea”, który spełniać będzie na obszarze dorzecza Amazonki funkcję środka transporru między centrum logistycznym SWGPGO a ośrodkami jej działalności usługowej, łącznie ze stałą załogą składającą się z czterech ludzi pod dowództwem pierwszego podoficera Carlosa Rodriguez Saravia;

2. że OMW „Pachitea” przed opuszczeniem bazy Santa Clotilde, gdzie cumował od chwali wycofania po półwiecznej nieprzerwanej żegludze w służbie Marynarki Wojennej, w której dziejach zapisał się złotymi zgłoskami już w początkach swej służby uczestnicząc w roku 1910 w konflikcie z Kolumbią, zostanie pozbawiony oflagowania, godeł i pozostałych oznakowań, które wskazywałyby na okręt Peruwiańskiej Marynarki Wojennej, i zamalowany dowolnymi barwami wskazanymi przez kapitana, PSL (Intendentura) Pantaleona Pantoja, prócz szarostalowej i białej, które zastrzeżone są dla okrętów MW, a widniejąca na dziobie i mostku kapitańskim jego oryginalna nazwa „Pachitea” zamieniona zostanie na „Ewa” wybraną dla okrętu przez Służbę Wizytantek;

3. że przed podjęciem swych nowych zadań pierwszy podoficer Carlos Rodriguez Saravia i znajdująca się pod jego rozkazami załoga zostaną przez swych przełożonych odpowiednio1 przeszkoleni w zakresie delikatności powierzanej im milsji, i o obowiązku ubierania się podczas wykonywania; swych zadań wyłącznie w odzież cywilną, jak również zatajania swej przynależności do Marynarki Wojennej i utrzymywania największej, rezerwy wobec tego, co będą widzieć i słyszeć podczas swoich rejsów, i generalnie o unikaniu jakichkolwiek poufnych zwierzeń mogących ujawnić charakter Służby, do której zostali przydzieleni;

4. że kosztami paliwa, które pełniąc swe nowe funkcje będzie zużywać OMW eks-”Pachitea”, zostaną obciążone Marynarka Wojenna i Siły Lądowe, proporcjonalnie do wykorzystanych usług Służby Wizytantek, co ustalić można na podstawie licaby usług wyświadczonych w ciągu miesiąca każdej z wymienionych instytucji lub na podstawie ilości rejsów do garnizonów Sił Lądowych i baz rzecznych, odbytych przez okręt MW przydzielony SWGPGO;

5. że ze względu na poufny charakter niniejsze zarządzenie nie zostanie odczytane w Rozkazie Dziennym ani ujawnione w bazach, a przekazane jedynie do wiadomości oficerów, którzy mają je wykonać.

Podpisano:

kontradmirał Pedro G. Carillo

dowódca Amazońskiej Flotylli Rzecznej. Baza Santa Clotilde, 16 sierpnia 1956 roku.

Załączono kopie dla:

Sztabu Głównego Peruwiańskiej Marynarki Wojennej;

Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych,

Komendantury V Okręgu (Amazonia).

SWGPGO

Raport numer trzy

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach;

szczegółowo: właściwości tłuszczu bufeo, chuchuhuasi, cocobolo, clabohuasea, huacapuruna, ipururo i żmijówki; ich związku z SWGPGO; doświadczeń przeprowadzonych na osobie niżej podpisanego i propozycji przez niego wysuniętych.

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos, 8 września 1956.

Niżej podpisany, kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, szef SWGPGO, z szacunkiem pozdrawiając generała Felipe Collazos, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych,.melduje, co następuje:

1. W całej Amazonii istnieje przesąd, iż czerwor odmiana bufeo (delfin slodkowodny z rzek amazońskich) jest zwierzęciem o znacznej potencji seksualnej, która popycha, je, z pomocą diabła lub złych duchów, do porywania każdej ilości kobiet dla zaspokojenia swego popędu; przybiera on jakoby w tym celu ludzką postać tak elegancką i męską, że nie jest mu się w stanie oprzeć żadna istota kobieca. W związku z przytoczonym przesądem powstało następujące przekonanie: że tłuszcz bufeo zwiększa męski popęd, a z mężczyzny czyni obiekt pożądania każdej kobiety; z tego też względu tłuszcz ten jest produktem, na który w sklepach i na bazarach istnieje olbrzymi popyt. Niżej podpisany postanowił osobiście sprawdzić wiarygodność tych przekonań, dla określenia, do jakiego stopnia owe wierzenia ludowe, przesądy czy też fakty stwierdzone naukowo mogą wpłynąć na istotę problemu, który legł u źródeł i stał się podstawą powołania do życia Służby Wizytantek, i bezzwłocznie przystąpił do dzieła prosząc członków swej rodziny, czyli swą matkę i małżonkę, pod pretekstem zaleceń lekarskich, by w ciągu jednego tygodnia wszystkie domowe posiłki przygotowywane były wyłącznie na tłuszczu z bufeo, co dało następujące rezultaty: 2. Od drugiego dnia począwszy, niżej podpisany zaczął odczuwać gwałtowny wzrost potrzeb seksualnych, anomalia ta z każdym dniem zaostrzała się gwałtownie, tak iż podczas dwóch ostatnich dni tygodnia czyny lubieżne i stosunki cielesne były jedynym, co zajmowało jego myśli, tak W: dzień, jak i w nocy (sny, koszmary senne), z poważną ujmą dla jego władz umysłowych, ogólnie pojętego systemu nerwowego i wydajności w pracy. W konsekwencji zmuszony był zażądać od swej małżonki, by utrzymywała z nim podczas tego tygodnia średnio dziennie do dwóch stosunków intymnych, co wspomnianą małżonkę doprowadziło do stanu wyczerpania, ale i zaskoczyło, jako że niżej podpisany miał w zwyczaju utrzymywanie małżeńskich stosunków intymnych w rytmie jednego co dziesięć dni przed przybyciem do Iquitos i jednego co trzy dni po przyjeździe, bowiem, co bez wątpienia musiało być związane z czynnikami wskazanymi uprzednio przez dowództwo (upały, atmosfera, wilgoć), niżej podpisany odczuł wzrost impulsów nasiennych już od dnia, w którym jego stopy dotknęły ziemi amazońskiej. W tym samym czasie niżej podpisany mógł stwierdzić, że objawy pobudzające funkcji tłuszczu z bufeo występują wyłącznie u mężczyzny, choć nie może stanowczo odrzucić myśli, iż być może małżonka jego, odczuwając podniecające działanie wspomnianego środka, zataiła je z całą mocą swego charakteru z powodu naturalnego poczucia wstydu i nienagannych manier każdej, zasługującej na‹ to, mianoi damy, jak to jest, o czym niżej podpisany ma zaszczyt zapewnić, w przypadku jego szanownej małżonki.

3. Kierowany pragnieniem, by nie szczędzić wysiłków celem lepszego wypełnienia misji powierzonej mu przez dowództwo i mimo ryzyka utraty zdrowia i narażenia rodzinnej trwałości, niżej podpisany zdecydował się również wypróbować na swojej osobie kilka receptur, które wiedza i lubieżność ludu Lo-reto doradzają stosować dla wzmocnienia czy nawrotu męskości, wulgarnie nazywanych, przepraszam za wyrażenia, wskrzesidełka lub jeszcze gorzej, prężykuśki, a niżej podpisany mówi tylko o kilku, bowiem w tym regionie naszej Ojczyzny zainteresowanie tym wszystkim, co dotyczy seksu, jest tak namiętne i wielostronne, że istnieją, dosłownie, tysiące tego typu substancji, co uniemożliwia odosobnionej jednostce,, mimo najlepszej woli z jej strony, wyczerpanie tej listy, nawet przy jej gotowości do złażenia swego życia na ołtarzu nauki. Niżej podpisany zobowiązany jest podkreślić, że chodzi o wiedzę ludową, a nie przesądy: kory niektórych drzew czy krzewów używa się do preparowania wywarów, które po zażyciu z alkoholem, np. chuchuhuasi, cocobolo. elabohuasca i huacapuruna, powodują w męskich narządach tak błyskawiczny i nie kończący się piekący ból, iż nic, z wyjątkiem samego aktu płciowego, nie może go uśmierzyć. Szczególnie skuteczna, dzięki nieomal odrzutowej szybkości oddziaływania na ośrodek rozrodczy, jest mieszanka ipururo z wódką, która ledwo wprowadzona do organizmu spowodowała u niżej podpisanego nie dające się ukryć rozgorączkowanie i zawstydzenie, jak należy sobie wyobrazić, gdyż na nieszczęście eksperyment został przeprowadzony nie w rodzinnym, domu, ale w, nocnym lokalu kurortu Nanay „Mroki nocy”. Jeszcze, gorszy i wręcz szatański jest napój zwany żmijówką, wódka, w której maceruje się jadowitą żmiję, szczególnie mocna, o efektach bardziej pobudzających niż poprzednie, bowiem, przypadkowo nią poczęstowany, autor niniejszego raportu w innym nocnym lokalu Iquitos, w klubie „Dżungla”, doznał takiego podniecenia i wzwodu tak nieludzkiego i przynaglającego, iż z ubolewaniem, które nadal odczuwa, musiał uciec się w niewygodnej toalecie wspomnianego lokalu do indywidualnego występku, który uważał już za wygasły od czasów swego dzieciństwa, aby odzyskać równowagę i spokój.

4. Niniejszym więc niżej podpisany pozwala sobie zasugerować dowództwu, by wszystkim garnizonom, posterunkom granicznym i innym obiektom wydano instrukcje surowo (zabraniające używania tłuszczu bufeo czerwonego przy -sporządzaniu strawy dla młodszych podoficerów i szeregowców, tak jak i jego indywidualnego używania przez część żołnierzy, jak również by wydano natychmiastowy zakaz, pod groźbą ścisłego, konsumpcji – w postaci czystej czy zmieszanej, stałej czy płynnej – chuchuhuasi, cocobolo, clalbohuasca, huacapuruna, ipururo i żmijówki, Służbie Wizytantek grozi bowiem znalezienie się pod obstrzałem jeszcze większego od i tak już.nadmiernego, któremu musi stawić czoło, zapotrzebowania.

5. Niżej podpisany uprasza' również o zachowanie w jak najściślejszej tajemnicy tego raportu (i jeśli to możliwe, o zniszczenie go po zapoznaniu się z jego treścią) ze względu na zawarte w nim zwierzenia natxiry wybitnie intymnej o życiu rodzinnym niżej podpisanego, którymi zgodził się podzielić mając na uwadze nader złożoną misję powierzoną mu przez Siły Lądowe, ale z obawą i naturalnym lękiem przed złośliwością i kpinami, które z pewnością spotkałyby go ze strony oficerów, a jego towarzyszy broni, gdyby zastały rozpowszechnione.

Miech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Załączono kopię dla: szefa V Okręgu (Amazonia) generała Rogera Scavino.

Adnotacja:

a) Propozycję kapitana Pantaleona Pantoja zamienić w regulaminowe zarządzenie i tym samym zakomunikować wszystkimi szefom koszar, obozów i posterunków V Okręgu (Amazonia), że od dnia dzisiejszego począwszy zostaje kategorycznie zabronione używanie w strawie składników, napojów i przypraw wyliczonych w powyższym raporcie.

b) Zgodnie z prośbą kapitana Pantoja, zniszczyć przez spalenie niniejszy raport numer trzy SWGPGO ze wziględu na ujawnianie w nim niedyskretnych faktów z jego życia osobistego i rodzinnego.

Generał Felipe Collazos,

szef Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych.

Lima, 18 września 1956.

Tajne zarządzenie dotyczące PSP Wodnopłatowca nr 37 „Reąuena”

Pułkownik PSP Andres Sarmiento Segovia, szef Amazońskiego Zgrupowania Lotniczego nr 42,

stwierdzając, że:

1. kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, za zgodą i poparciem wyższych instancji Peruwiańskich Sił Lądowych, wystąpił do Zgrupowania Lotniczego nr 42 z prośbą o udzielenie pomocy w przewozie ciągłym personelu niedawno powstałej Służby Wizytantek z jej centrum logistycznego na brzegu rzeki Itaya aż do jej ośrodków działalności usługowej, z których przeważająca część znajduje się w takim odosobnieniu, szczególnie w porze deszczowej, iż jedynym możliwym i funkcjonalnym środkiem transportu jest transport lotniczy, jak również od wspomnianych ośrodków aż do centrum logistycznego;

2. dowództwo Administracji i Wyznań Sztabu Głównego Peruwiańskich Sił Powietrznych wyraziło zgodę na przychylne ustosunkowanie 3ię do prośby kierując się szacunkiem wobec Sił Lądowych, ale podając oficjalnie do wiadomości, iż ma zastrzeżenia co do charakteru Służby Wizytantek, wydaje się on bowiem nie licować z naturalnymi i odpowiednimi zadaniami Sił Zbrojnych i być niebezpiecznym dla ich dobrego imienia i prestiżu, przy czym zaznacza się jednak, iż konstatacja ta jest jedynie zwykłym stwierdzeniem, a w żadnej mierze próbą ingerencji w wewnętrzną działalność bratniej instytucji,

postanawia:

1. że dla wykonania wskazanych usług transportowych zostanie odkomenderowany do SWGPGO w charakterze wynajmu PSP Wodnopłatowiec nr 37 „Reąuena”, gdy tylko Sekcja Techniczna i Mechaniczna Amazońskiego Zgrupowania Lotniczego nr 42 doprowadzi go do stanu, który umożliwi jego ponowne loty;

2. że przed odlotem z Bazy Lotniczej w Moronacoha PSP Wodnopłatowiec nr 37 zostanie odpowiednio zamaskowany w taki sposób,;by nie mógł być w żadnej chwili rozpoznany jako własność Peruwiańskich Sil Powietrznych w trakcie świadczenia SWGPGO usług transportowych, i w tym celu zostanie zmieniony kolor kadłuba i skrzydeł (z niebieskiego na zielony w czerwonym obramowaniu) i nazwa (z „Reąuena” na „Dalila”, zgodnie z życzeniem kapitana Pantoja);

3. że do pilotażu PSP Wodnopł^towea nr 37 zostanie odkomenderowany podoficer Zgrupowania Lotniczego nr 42, który otrzymał największą ilość kar i upomnień w swej karcie służby w okresie roku bieżącego;

4. że ze względu na zły stan techniczny, w, jakim znajduje się PSP Wodnopłatowiec nr 37 w wyniku długoletniej służby, będzie on poddawany cotygodniowemu przeglądowi przez mechanika Amazońskiego Zgrupowania Lotniczego nr 42, który w tyrn celu zoistanie przeniesiony, dyskretnie, i w odzieży cywilnej, do centrum logistycznego SWGPGO;

5. że wystosuje się do kapitana Pantoja gorącą prośbę, aby Służba Wizytantek roztoczyła nad Wodnopłatowicem nr 37 troskliwą i jak najczujniejszą opiekę ze względu na to, że chodzi o autentyczną relikwię historyczną PSP, bowiem w tym to szlachetnym aparacie 3 marca 1929 roku porucznik Luis Pedraza Romero po raz pierwszy odbył ciągły lot pomiędzy miastami Iquitos i Yurimaguas;

6. że kosztami paliwa, jak i wszystkimi innymi wydatkami związanymi z utrzymaniem i eksploatacją PSP Wodnopłaitowica nr 37, zostanie obciążona wyłącznie SWGPGO;

7. że niniejsze zarządzenie zostanie podane do wiadomości wyłącznie osobom, których bezpośrednio dotyczy lub o których wspomina, jak również, że zostanie ukarany 60 dniami ścisłego każdy, kto rozpowszechni lub powiadomi o jego treści kogokolwiek poza wspomnianymi wyjątkami.

Podpisano:

pułkownik PSP Andres Sarmiento Segovia. Baza Lotnicza w Moronacocha,

7 sierpnia 1956.

Kopie załączono dla: dowództwa Administracji i Wyznań Sztabu Głównego Peruwiańskich Sił Powietrznych; dowództwa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych, komendatury V Okręgu (Amazonia).

Wewnętrzne rozporządzenie Służby Zdrowia Obozu Wojskowego Vargas Guerra

Komendant PSL (Służba Zdrowia) Roberto Quispe Salas, szef Służby Zdrowia Obozu Wojskowego Vargas Guerra, zapoznawszy się z poufnymi instrukcjami otrzymanymi z komendantury V Okręgu (Amazonia) zatwierdza następujące dyrektywy:

1. Major PSL (Służba Zdrowia) Antipa Negrón Azpilcueta wybierze spośród ekipy pielęgniarzy i sanitariuszy Sekcji „Choroby zakaźne” osobę, którą uzna za naukowo i etycznie najodpowiedniejszą dla wykonywania zadań znormalizowanych przez instrukcje komendantury V Okręgu (Amazonia) dla przyszłego Asystenta Sanitarnego Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach (SWGPGO).

2. Major Negrón Azpilcueta podda w przeciągu bieżącego tygodnia wybranego pielęgniarza czy sanitariusza przyśpieszonemu przeszkoleniu teoretyczno-praktycznemu w zakresie przewidywanych zadań, które będzie musiał wykonywać w SWGPGO, a które najogólniej polegać będą na wykrywaniu siedlisk gnid, pluskiew, wszy, kleszczy i świerzbowców, chorób wenerycznych i dolegliwości sromowo-‹pochwowych| zapalno-zakaźnych u wizytantek wchodzących | w skład konwojów bezpośrednio przed ich wyruszeniem do ośrodków działalności usługowej SWGPGO.

3. Major Negrón Azpilcueta dostarczy Asystentowi Sanitarnemu apteczkę pierwszej pomocy dodatkowo' zaopatrzoną w sondę, łyżkę i palec z lateksu dla badań pochwowych, dwa białe fartuchy, dwie pary rękawic kauczukowych i odpowiednią ilość zeszytów, w których zobowiązany będzie składać co tydzień raporty Służbie Zdrowia Obozu Wojskowego Yargas Guerra o ruchu ilościowo-jakościowym Posterunku | Pomocy Sanitarnej SWGPO;

4. Przekazać to rozporządzenie jedynie zainteresowanemu i złożyć do archiwum z adnotacją „Ściśle tajne”.

Podpisano:

komendant PSL (Służba Zdrowia) Roberto Quispe Salas.

Obóz Wojskowy Yargas Guerra,

l września 1956

Kopie załączono dla: komendantury V Okręgu (Amazonia) i kapitana PSL (Intendentura) Pantaleona Pantoja, szefa Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach (SWGPGO).

Sprawozdanie chorążego Alberta Santany dla komendantury V Okręgu (Amazonia) o operacji próbnej przeprowadzonej przez SWGPGO w posterunku Horcones przez niego dowodzonym

Zgodnie z otrzymanymi instrukcjami, chorąży Alberto Santana ma zaszczyt przekazać komendanturze V Okręgu (Amazonia) następującą relację o wypadkach, które zaszły w posterunku dowodzonym przez niego nad rzeką Napo:

Natychmiast po otrzymaniu informacji od dowództwa, że posterunek w Horcones został wybrany na miejsce doświadczenia inaugurującego pracę Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, przygotował się dostarczyć wszelkich ułatwień z myślą o sukcesie operacji i zapytał przez radio kapitana Pantaleona Pantoja, według jakich wskazówek co do operacji próbnej powinien postąpić. Na co kapitan Pantoja podał mu do wiadomości, że według żadnych, jako że on sam osobiście przybędzie nad rzekę Napo, aby nadzorować przygotowania i przebieg akcji próbnej.

Rzeczywiście, w poniedziałek, dnia 12 września, około godziny 10.30 rano, wylądował na rzece Napo, naprzeciw posterunku, wodnopłatowiec koloru zielonego o nazwie „Dalila” wymalowanej czerwonymi literami na kadłubie, pilotowany przez osobnika, którego przezywają Wariat, z pasażerami: kapitanem Pantoja, ubranym w odzież cywilną, i kobietą zwaną Ciuciumamą, którą trzeba było wynieść z samolotu, gdyż znajdowała się w stanie omdlenia. Przyczyną tego było przeżycie wielkiego strachu podczas lotu na trasie rzeka Itaya – rzeka Napo, spowodowanego wstrząsami wiatru, które targały samolotem, jak również i tym, że pilot, według stwierdzeń wyżej wymienionej, zamierzając przyprawić ją o jeszcze większe przerażenie celem zabawienia się, wykonywał stale ryzykowne i niepotrzebne akrobacje, których jej nerwy nie mogły wytrzymać. Gdy wspomniana kobieta wróciła do siebie, usiłowała, nadużywając nieprzyzwoitych słów i gestów, czynnie znieważyć pilota, co wymagało interwencji kapitana Pantoja, aby incydentowi położyć kres.

Opanowawszy sytuację, po szybkim posiłku, kapitan Pantoja i jego współpracownica przystąpili do starannych przygotowań niezbędnych dla realizacji doświadczenia, które miało mieć miejsce następnego dnia, we wtorek, 13 września. Były one dwojakiego rodzaju: przysposobienie uczestników i przygotowania topograficzne. Co się tyczy pierwszych, kapitan Pantoja, wspomagany przez niżej podpisanego, isporządził listę użytkowników zadając w tym celu pytania, każdemu z osobna, dwudziestu dwu młodszym podoficerom i szeregowcom posterunku – starsi podoficerowie zostali wykluczeni – czy pragną.skorzystać z usług Służby Wizytantek, uprzednio wyjaśniając im jej charakter. Pierwszą reakcją żołnierzy była nieufność i podejrzliwość i wszyscy odmówili udziału w doświadczeniu, sądząc, że chodzi o podstęp, tak jak wtedy kiedy rzuca się rozkaz: „Ochotnicy na wymarsz do Iquitos, wystąp!”, i tym, którzy wystąpią, rozkazuje się szorować latryny. Stało się konieczne, by wspomniana Ciuciumama stawiła się przed żołnierzami i przemówiła do nich w nieprzyzwoitych słowach, aby podejrzenia i wątpliwości ustąpiły miejsca wpierw ogromnej wesołości, a następnie wielkiemu podnieceniu, tak że zaszła potrzeba przystąpienia do jak najenergiczniejszej akcji starszych podoficerów i niżej podpisanego, aby zaprowadzić wśród żołnierzy spokój. Z dwudziestu dwóch młodszych podoficerów i szeregowców dwudziestu jeden zapisało się jako kandydaci-użytkownicy, z wyjątkiem szeregowca Segundo Pachas, który zameldował, że rezygnuje, ponieważ operacja ma być przeprowadzona dnia 13, we wtorek, a on jako osoba przesądna jest przekonany, że uczestnictwo w niej przyniesie mu pecha. Zgodnie ze wskazówkami pielęgniarza z Horcones wyeliminowano również z listy kandydatów-użytkowników kaprala Urondino Chicote z powodu dolegającego mu świerzbu, który może zarazić, poprzez odnośną wizytantkę, resztę jednostki. Tym samym została ostatecznie zainstalowania moskitier, aby insekty, tak liczne •w tym okresie, nie utrudniały aktu usługi. sporządzona lista dwudziestu użytkowników, którzy, uprzedzeni, zgodzili się na potrącenie im. z żołdu taryfy ustalonej przez SWGPGO jako wynagrodzenia za usługę, która będzie im wyświadczona.

Co się tyczy przygotowań topograficznych, zasadniczo polegały one na przystosowaniu czterech pomieszczeń przeznaczonych dla pierwszego konwoju SWGPGO i zostały przeprowadzone pod wyłącznym kierownictwem tak zwanej Ciuciumamy. Ta oświadczyła, że w związku z możliwością deszczu pomieszczenia powinny być pod dachem i przede wszystkim nie powinny przylegać do siebie, aby uniemożliwić rozchodzenie się dźwięków i podglądanie, czego niestety nie dało się całkowicie zapewnić. Po przeprowadzeniu przeglądu istniejących na posterunku obiektów pod dachem, których, o czym dowództwo wie, jest niewiele, wybrano magazyn prowiantowy, stanowisko radiowe i punkt sanitarny, jako najodpowiedniejsze. Dzięki rozmiarom magazynu prowiantowego można go było podzielić na dwa pomieszczenia, jako przegrody rozdzielającej używając skrzyń z artykułami żywnościowymi. Wspomniana Ciuciumama zażądała następnie, aby w każdym pomieszczeniu postawić łóżko z odpowiednim siennikiem lub materacem kauczukowym, a z jego braku hamak, i pokryć je nieprzemakalną ceratą mającą zapobiegać powstawaniu przecieków i uszkodzeń materiału. Natychmiast przystąpiono do przeniesienia z kwater żołnierskich do wyżej wymienionych pomieszczeń czterech łóżek (wybranych drogą losowania) z odnośnymi materacami, ale że nie można było zdobyć wymaganych cerat, zastąpiono je brezentem, którego używa się do zabezpieczania sprzętu i broni w czasie dreszczu. Również, po przykryciu materacy brezentem, przystąpiono do

W związku z tym, że okazało się niemożliwe wyposażenie każdego pomieszczenia w nocnik, o który prosiła pani Ciuciumama, z tej przyczyny, że posterunek nie dysponuje ani jednym ze wspomnianych naczyń, przydzielono cztery wiadra do paszy. Nie było trudności z wyposażeniem poszczególnych pomieszczeń po jednej umywalce z odnośnym naczyniem na wodę, tak jak i z dostarczeniem do każdego z nich po jednym krześle, skrzynce lub stołku celem odłożenia odzieży i po dwie rolki papieru toaletowego, w związku z czym niżej podpisany składa niniejszym dowództwu prośbę o wydanie Intendenturze rozkazu o jak najszybsze uzupełnienie tego ostatniego, ze względu na bardzo skromne zapasy wspomnianego artykułu, którego, w tym tak odosobnionym rejonie, nie można niczym zastąpić, jak np. papierem gazetowym czy pakowym, przy zaistnieniu już wypadków pokrzywki i ciężkich podrażnień skórnych wśród żołnierzy wskutek używania w wiadomych celach liści. Wspomniana Ciuciumama sprecyzowała, że jest konieczne zaopatrzyć pomieszczenia w zasłony, które nie pozostawiając ich w całkowitej ciemności złagodzą światło słoneczne i wprowadzą pewien półmrok, który, zgodnie z jej doświadczeniami, stwarza najodpowiedniejszy nastrój dla usługi. Niemożliwość zdobycia firanek w kwiatki, które proponowała pani Ciuciumama, nie była przeszkodą; pierwszy sierżant Esteban Sandora w pomysłowy sposób przygotował szereg zasłon z kocy i z kapot żołnierskich, które dosyć zadowalająco wypełniły swoje zadanie pozostawiając pomieszczenia w odnośnym półmroku. Poza tym, na wypadek gdyby noc zapadła przed zakończeniem operacji, pani Ciuciumama zażądała, aby lampy w pomieszczeniach przykryto szmatami koloru czerwonego, ponieważ, zapewniła, nastrój- tego koloru jest najbardziej sprzyjający dla usługi. I na koniec wspomniana osoba cywilna upierając się, ze pomieszczenia powinny mieć pewien posmak kobiecości, osobiście przystąpiła do sporządzenia wiązanek z kwiatów, liści i dzikich roślin, które zebrała przy pomocy dwóch szeregowców i artystycznie ustawiła przy łóżku każdego pomieszczenia. Tym samym przygotowania zostały zakończone i pozostało jedynie czekać na przybycie konwoju. Następnego dnia, we wtorek, 13 września, o godzinie 14.15 po południu, do przystani posterunku w Horcones przybił pierwszy konwój SWGPGO. Ledwo ukazał się okręt transportowy – świeżo pomalowany na zielono i z nazwą „Ewa” wypisaną dużymi czerwonymi literami na dziobie – żołnierze przerwali swoje normalne zajęcia i zaczęli wznosić entuzjastyczne okrzyki, i rzucać furażerki w powietrze na znak przywitania. Natychmiast, zgodnie z instrukcjami kapitana Pantoja, rozstawiono system wart, żeby uniemożliwić zbliżenie się do posterunku jakichkolwiek elementów cywilnych w czasie trwania próbnej operacji, niebezpieczeństwo w rzeczywistości mało prawdopodobne, mając na uiwadzie, że najbliższym osiedlem jest osada Indian Keczua, położona w odległości dwóch dni żeglugi w górę rzeki Napo. Dzięki zdecydowanej pomocy szeregowców przybycie okrętu i zejście pasażerów przeszło całkowicie normalnie. Okręt transportowy „Ewa” przypłynął pod dowództwem Carlosa Rodrigueza Saravia (podoficer Marynarki Wojennej zakamuflowany jako cywil) i z czteroosobową załogą, która na rozkaz kapitana Pantoja cały czas pobytu „Ewy” w Horcones spędziła na pokładzie. Konwojem kierowali dwaj cywilni współpracownicy kapitana Pantoja: Porfirio Wong i osobnik zwany Ciupelek. Co do czterech wizytantek, których ukazanie się na trapie przywitane zostało przez żołnierzy salwą oklasków, odpowiadały one następującym imionom (wszystkie cztery odmówiły podania swych nazwisk): Lalita, Iris, Cyculka i Sandra. Wszystkie cztery zostały natychmiast zebrane przez osoby zwane Ciupelek i Ciuciumama w magazynie prowiantowym, żeby odpoczęły i otrzymały odpowiednie instrukcje, a przed drzwiami stanął na straży wspomniany Porfirio Wong. Biorąc pod uwagę niepokój, jaki wywołała wśród ludzi obecność wizytantek w posterunku, zgrupowanie ich w magazynie aż do godziny ustalonej na rozpoczęcie operacji (godzina piąta po południu) było posunięciem szczęśliwym, ale stało się przyczyną powstania w łonie SWGPGO małych trudności. Ponieważ po upłynięciu czasu, potrzebnego do odzyskania sił po trudach podróży, wymienione wizytantkł próbowały opuścić pomieszczenie tłumacząc, że pragnęłyby poznać okolicę i przespacerować się po posterunku. Nie uzyskawszy pozwolenia od swoich przełożonych, hałaśliwie zaprotestowały, krzycząc i przeklinając, i nawet próbując wyłamać drzwi. Żeby utrzymać je w skoncentrowanej grupie, zaszła potrzeba wkroczenia do magazynu prowiantowego samego kapitana Pantoja. Jako anegdotę dodaje się, że szeregowiec Segundo Pachas poprosił w chwilę po przybyciu konwoju o wpisanie go na listę użytkowników, zaznaczając, że jest zdecydowany przełamać pecha, co zostało mu odmówione z powodu ostatecznego zamknięcia listy.

O godzinie 16.55 kapitan Pantoja wydał rozkaz zajęcia przez wizytantki przydzielonych im pomieszczeń, tych samych, które zostały rozlosowane następująco: magazyny prowiantowe – Lalita i Cyculka; stanowisko radiowe – Sandra; punkt sanitarny – Iris. Stanowiska kontrolerów zajęli sani kapitan Pantoja przy drzwiach do magazynu prowiantowego, niżej podpisany przed stanowiskiem radiowym i podoficer Marcos Maravilla Ramos przed punktem sanitarnym, każdy z odnośnym stoperem. Dokładnie o godzinie 17, to znaczy natychmiast po zakończeniu zajęć i wykonaniu zadań przez żołnierzy (z wyjątkiem wartowników) kazano ustawić się dwudziestu użytkownikom i poproszono o wskazanie wybranej przez siebie wizytantki, co doprowadziło do zaistnienia w tej chwili pierwszej poważnej trudności, spowodowanej tym, że osiemnastu na dwudziestu opowiedziało się stanowczo za wspomnianą Cyculką, a dwóch pozostałych za Iris, tak więc dwie wizytantki zostawały bez kandydatów-użytkowników. Skonsultowany w sprawie powzięcia decyzji kapitan Pantoja zasugerował, a niżej podpisany zastosował w praktyce, następujące rozwiązanie: pięciu ludzi, którzy zasłużyli w tym miesiącu według karty służby na opinię najbardziej zdyscyplinowanych, zostało skierowanych do pomieszczenia cieszącej się największym popytem Cyculki, a pięciu z największą ilością kar i upomnień do wizytantki zwanej Sandra, ze względu na to, że spomiędzy czterech wizytantek jest ona najbardziej upośledzona wadami fizycznymi (liczne ślady po ospie). Reszta została podzielona na dwie grupy i skierowana, drogą losowania, odpowiednio do pomieszczeń Iris i Lality. Po stworzeniu czterech grup, po pięciu mężczyzn w każdej, w krótkich słowach wytłumaczono im, że ich pobyt w pomieszczeniu nie może przekroczyć dwudziestu minut, czas maksimum normalnej usługi według regulaminu SWGPGO, i rozkazano tym, którzy czekać będą na swoją kolej, zachować jak największą ciszę i spokój, żeby nie przeszkadzać koledze przeprowadzającemu akcję. W tej chwili zanotowano drugą poważną przeszkodę, gdyż wszyscy mężczyźni usiłowali stanąć na czele każdej z grup celem zdobycia pierwszeństwa w wykorzystaniu usługi każdej wizytantki, doszło nawet do rękoczynów i zatargów słownych. Raz jeszcze należało zaprowadzić spokój i odwołać się do systemu losowania, żeby ustalić w szeregach kolejność wejścia, wszystko to razem spowodowało piętnastominutowe opóźnienie. O godzinie 17.15 wydano rozkaz startu. Wypada już. teraz stwierdzić, że operacja próbna, ogólnie, zakończyła się pełnym sukcesem, w terminach mniej lub bardziej przewidzianych i przy miniimur. trudności. Co się tyczy czasu pobytu u wizytantkij dozwolonego każdemu użytkownikowi, co do którego kapitan Pantoja obawiał się, że będzie zbyt krótki dla zadowalającej i pełnej usługi, okazało się, że było go nawet za dużo. Oto na przykład czasy uzyskane przez pięciu użytkowników grupy Sandra, które niżej podpisany zanotował na stoperze: pierwszy 8 minut, drugi 12, trzeci 16, czwarty 10 i piąty, który uzyskał rekordowy czas – 3 minuty. Podobne czasy uzyskali również mężczyźni z pozostałych grup. W każdym razie kapitan Pantoja zaznaczył, że wyniki te są cenne jako symptom ogólny, w związku z tym, iż z powodu odosobnienia Horcones tutejszych użytkowników charakteryzowała męska niecierpliwość, która przez tak długie okresy tłumiona (u niektórych przez sześć miesięcy) doprowadziła do tendencji anormalnie szybkiego kończenia aktu usługi. Biorąc pod uwagę, że po kolejnych usługach następowały kilkuminutowe przerwy, potrzebne wymienionym: Ciupelkowi i Ciuciumamie, do wymiany wody w naczyniach każdego pomieszczenia, można ostatecznie stwierdzić, że operacja od chwili rozpoczęcia do jej zakończenia trwała mniej niż dwie godziny. Zaszły podczas próbnej operacji pewne incydenty, niegroźne w skutkach, a niektóre z nich nawet zabawne i przydatne dla uspokojenia nieco napięcia nerwowego ludzi oczekujących w kolejce. I tak, na przykład, wskutek nieuwagi radiotelegrafisty posterunku, który codziennie nastawia Radio Amazonas z Iquitos, by wysłuchać programu Głos Walecznego, który nadajemy przez głośnik, gdy zegary wskazały godzinę 18, nad Horcones rozległ się, jak najbardziej nie w porę, głos wymienionego spikera, ponieważ stacja była na automatycznym włączniku, co spowodowało śmiech i rozbawienie ludzi, szczególnie gdy ujrzeli wizytantkę Sandrę i pierwszego sierżanta Estebana Sandora wychodzących w bieliźnie, którzy ze względu na wykonywanie usługi w stanowisku radiowym, gdy wybuchł hałas, bardzo się wystraszyli. Inny chwilowy incydent miał miejsce, kiedy chcąc wykorzystać sytuację, że w magazynie prowiantowym, w sąsiadujących pomieszczeniach, działały Cyculka i Lalita, szeregowiec Amelio Sif uentes, z kolejki użytkowników tej ostatniej, usiłował podstępnie wedrzeć się do pomieszczenia tak zwanej Cyculki, tej samej, która, co dowództwo pewnie już zauważyło, zdobyła najwięcej sympatii wśród mężczyzn naszego posterunku. Kapitan Pantoja zauważył manewr szeregowca Sifuentes i udzielił mu ostrego napomnienia. W tym samym magazynie prowiantowym zanotowano również inną trudność, która została zauważona przez niżej podpisanego, dopiero gdy konwój SWGPGO już odpłynął. Chodzi o to, że w czasie świadczenia usług, w okresie zgrupowania tam wizytantek, ktoś skorzystał z okazji, aby otworzyć paczkę środków żywnościowych i wynieść siedem konserw tuńczyka, cztery paczki sucharów i dwie butelki wody gazowanej; do tej pory niemożliwe było zidentyfikowanie winnego lub winnych. Reasumując i nie biorąc pod uwagę tych mało istotnych incydentów, o 19 wieczorem operacja została zakończona z pełnym powodzeniem, a w posterunku panował nastrój dużego zadowolenia, uspokojenia i radości wśród młodszych podoficerów i szeregowców. Niżej podpisany zapomniał jeszcze zaznaczyć, że wielu użytkowników po wykorzystaniu usługi pytało się, czy jest możliwe ponowne zajęcie miejsca w kolejce (tej samej lub innej) dla skorzystania z drugiej usługi, co spotkało się z odmową kapitana Pantoja. Ten wytłumaczył, że przestudiuje się możliwość wydania zezwolenia na powtórną usługę, gdy SWGPGO uzyska swą maksymalną zdolność operacyjną.

Natychmiast po zakończeniu operacji próbnej cztery wizytantki i współpracownicy cywilni: Ciupelek, Ciuciumama i Porfirio Wong, zaokrętowali się na „Ewę”, aby powrócić do centrum logistycznego nad rzeką Itaya, podczas gdy kapitan Pantoja odlatywał na „Dalili”. Mimo że pilot gwarantował tak zwanej Ciuciumamie, że prowadzić będzie maszynę należycie i że nie powtórzą się wypadki z dnia poprzedniego, ta odmówiła powrotu samolotem. Przed opuszczenie^ Horcones, przy oklaskach i gestach wdzięczności młodszych podoficerów i szeregowców, kapitan Pantoja podziękował niżej podpisanemu za pom‹ i wkład wniesiony dla sukcesu operacji próbnej SWGPGO i zaznaczył, że doświadczenie to, bardzo dla niego cenne, pozwoli mu ulepszyć i zaprogramować w najmniejszym szczególe system pracy, kontroli i transportu Służby Wizytantek.

Pozostaje jedynie poddać pod rozwagę dowództwa, łącznie z tym sprawozdaniem, które oby było użyteczne, prośbę podpisaną przez czterech podoficerów posterunku Horcones, aby w przyszłości zezwolono korzystać z usług SWGPGO również stopniom pośrednim, co ma poparcie niżej podpisanego w związku z dobrymi skutkami psychicznymi i fizycznymi, które opisana operacja próbna, jak się okazało, wywarła na młodszych podoficerach i szeregowcach.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

chorąży Alberto Santana szef posterunku w Horcoaes, nad rzeką Napo.

16 września 1956.

Administracji, Intendentura ł Służby Różne Sił Lądowych

Departament Rachunkowości i Finansów

Zarządzenie poufne nr 069

Oficerowie, szefowie Intendentury lub podoficerowie, pełniący tę funkcję w koszarach, obozach i posterunkach V Okręgu Wojskowego (Amazonia), od dnia dzisiejszego, tj. 14 września 1956 roku, zostają uprawnieni do potrącania z żołdu szeregowców i z poborów młodszych podoficerów za usługi wyświadczane im przez Służbę Wizytantek (SWGPGO). Powyższe potrącenia winny być przeprowadzane dokładnie według następujących zaleceń:

1. Taryfy za usługę, ustalone przez SWGPGO za zgodą władz zwierzchnich, będą jedynie dwóch rodzajów, we wszystkich przypadkach i okolicznościach, a mianowicie:

– szeregowcy: dwadzieścia (20) solów za usługę;

– młodsi podoficerowie (od kaprala do pierwszego sierżanta): trzydzieści (30) solów za usługę.

2. Maksymalna dopuszczalna ilość usług w miesiącu wynosić ma 8 (osiem), bez określenia ilości minimum.

3. Suma potrącona będzie skierowana przez oficera Intendentury lub podoficera pełniącego obowiązki intendenta do SWGPGO, placówki, która będzie wynagradzać wizytantki miesięcznymi poborami zgodnie z liczbą wyświadczonych przez nie usług.

4. Dla lepszej skuteczności i kontroli systemu przyjmuje się następujący tok postępowania: oficer Intendentury lub podoficer p.o. intendenta otrzyma załączoną do niniejszego Zarządzenia odpowiednią ilość kartonowych kuponów dwojakiego rodzaju, każdy z nich w symbolicznych kolorach SWGPGO i bez żadnego nadruku: koloru czerwonego przeznaczone dla szeregowców, a tym samym każdy z kuponów wartości dwudziestu (20) solów; koloru zielonego dla młodszych podoficerów i, odpowiednio, każdy z kuponów wartości trzydzieści (30) solów. Pierwszego dnia każdego miesiąca rozdzieli się między wszystkich młodszych podoficerów i szeregowców jednostki liczbę kuponów równoważnych liczbie maksymalnej ilości usług, do których mają prawo, to znaczy osiem (8). Kupon będzie oddany przez użytkownika wizytantce każdorazowo po wykorzystaniu usługi. Ostatniego dnia miesiąca młodszy podoficer czy szeregowiec zwróci Intendenturze nie wykorzystane kupony, a ta przystępuje wówczas do odpowiedniego potrącenia w zależności od cyfry nie zwróconych kuponów (w przypadkach zagubienia lub zniszczenia kuponu poszkodowaną będzie wizytantka, a nie SWGPGO).

5. W związku z tym, iż jest nieodzowne, ze względu na przyzwoitość i morale, zachowanie maksimum dyskrecji co do charakteru tej operacji rachunkowej, w księgach koszar, obozu lub posterunku potrącenia za usługi SWGPGO figurować będą w zaszyfrowanej postaci. Dla lepszej skuteczności oficer czy podoficer Intendentury będzie mógł użyć w tym celu jakiejkolwiek z poniżej przytoczonych formuł:

a) potrącenie za koszty odzieżowe;

b) potrącenie za uszkodzenie broni;

c) zaliczka za rodzinne przeniesienie;

d) potrącenie za działalność sportową;

e) potrącenie za dożywianie.

Niniejsze Zarządzenie nr 069 nie będzie wywieszone w jednostkach ani przekazane do wiadomości poprzez meldunki czy Rozkazy Dzienne. Oficer lub podoficer Intendentury przekaże ustnie jego treść szeregowcom i młodszym podoficerom jednostki, pouczając ich jednocześnie, aby zachowali jak największą 106

powściągliwość w tej materii, w związku z możliwością szkalowania lub poddawania instytucji nieprzychylnym sądom.

Podpisano:

pułkownik Ezeąuiel López López szef Departamentu Rachunkowości i Finansów.

Rozesłać i wypełnić:

generał Felipe Collazos.

Lima, 14 września 1956.

Pismo kapitana (KK) Avencio P. Rojas, kapelana Jednostki Kawalerii nr 7 Alfonsa Ugarte w Contamana, do Dowództwa Korpusu Kapelanów (KK) V Okręgu (Amazonia)

Contamana, 23 listopada 1956.

Dziekan (KK)

Godofredo Beltran Calila

Iquitos, Departament Loreto.

Księże Dziekanie i Drogi Przyjacielu!

Wypełniam obowiązek poinformowania Księdza, iż dwa razy pod rząd, w okresie bieżącego miesiąca, jednostce mojej złożyły wizytę grupy pochodzących z Iquitos i przybyłych tutaj na okręcie prostytutek, które zakwaterowane w koszarach mogły uprawiać nierząd z żołnierzami na oczach i za całkowitą zgodą oficerów. Przypuszczam, że za każdym razem ekipom ladacznic przewodził garbaty i karłowaty osobnik, którego, jak mówią, znają w środowisku marginesu w Iquitos ›pod pseudonimem Ciupas czy Pupas. Nie mogę przekazać Księdzu większej ilości szczegółów dotyczących tego wydarzenia, o którym wiem tylko ze słyszenia, w obydwu bowiem wypadkach byłem uprzednio stąd oddalony przez majora Zegarra Avalos. Za pierwszym razem, i to nie zważając, że jestem jeszcze w okresie rekonwalescencji po zapaleniu wątroby, które tak podkopało moje zdrowie, jak Ksiądz o tym dostatecznie dobrze wie, major.wysłał mnie, bym udzielił ostatnich sakramentów jednemu z dostawców jednostki, rybakowi, ponoć umierającemu, który mieszka w odległości ośmiu godzin marszu drogą prowadzącą przez cuchnące bagna, a którego zastałem pijanego i z niegroźną raną na ramieniu od ukąszenia przez małpę shimbillo. Za drugim razem major wysłał mnie w misji poświęcenia namiotu, schroniska zwiadowców, czternaście godzin w górę rzeki Huallaga, misji zupełnie niedorzecznej, jak Ksiądz może zdać sobie sprawę, nigdy bowiem w swojej historii Siły Lądowe nie miały w zwyczaju poświęcania podobnych i tak mało trwałych obiektów. Obydwa rozkazy były ewidentnymi pretekstami, by zaoszczędzić mi roli świadka przemiany jednostki kawalerii nr 7 w dom schadzek, chociaż zapewniam, że ów spektakl, mimo iż bardzo bolesny dla mnie, nie doprowadziłby mnie do takiego fizycznego zmęczenia i psychicznego przygnębienia, które były rezultatem obu niepotrzebnych wypraw.

Raz jeszcze pozwalam sobie prosić, drogi i szanowny Księże Dziekanie, by poparł Ksiądz, odwołując się do swych olbrzymich wpływów, na które w pełni zasłużył Ksiądz swoim dużym autorytetem, moje podanie o przeniesienie do znośniejszej jednostki, w której mógłbym z większą korzyścią dla wartości duchowych wypełniać moją misję sługi bożego i duszpasterza. Powtarzam, choćby przyszło mi zapłacić cenę zanudzenia Księdza, że nie ma siły moralnej ani systemu nerwowego, który zniósłby tę nie kończącą się ilość kpin i ciągłych docinków, których tu jestem obiektem, tak ze strony oficerów, jak i żołnierzy. Wszyscy zdają się tkwić w przekonaniu, że kapelan jest błaznem i służyć ma rozrywce jednostki, nie ma bowiem dnia, by nie uczyniono ze mnie ofiary jakiejś nikczemności, czasem tak bezbożnej jak, przykładowo, odnalezienie przeze mnie podczas celebrowania mszy, zamiast hostii w cyborium Eucharystii, myszy lub wzbudzanie powszechnej wesołości, gdyż przyczepiono mi na plecach, tak iż tego nie zauważyłem, rysunek obsceniczny, czy też zapraszanie mnie na piwo, które później okazuje się być moczem, i wiele innych podłości, jeszcze bardziej upokarzających, znieważających i nawet zagrażających mojemu zdrowiu. Podejrzenia moje, iż to sam major Zegarra Avalos judzi i podżega do tych perfidnych zabaw wymierzonych przeciw mojej osobie, nabrały już pewności.

Fakty te podaję do wiadomości prosząc o wskazówki, czy powinienem wnieść do komendantury V Okręgu skargę dotyczącą przyjazdu nierządnic, czy raczej Ksiądz weźmie tę sprawę w swoje ręce, czy też w imię wyższych interesów wypada zachować w niniejszej sprawie pobożne milczenie.

Oczekując światłej rady i modląc się o Księdza zdrowie i dobre samopoczucie, śle bardzo serdeczne pozdrowienia oddany podkomendny i przyjaciel,

kapitan (KK) Avencio P. Rojas,

kapelan Jednostki Kawalerii nr 7 Alfonsa Ugarte w Contamana,

V Okręg Wojskowy (Amazonia).

Pismo majora (KK) Godofreda Beltrón Calila, Dziekana Korpusu Kapelanów V Okręgu (Amazonia), do kapitana (KK) Avencia P. Rojas, kapelana Jednostki Kawalerii nr 7 Alfonsa Ugarte w Contamana

Iquitos, 2 grudnia 1956.

Kapitan (KK) Avencio I5.

Rojas Contamana, Loreto.

Kapitanie!

Raz jeszcze muszę z żalem stwierdzić, że nie wiecie, na jakim świecie żyjecie. Kobiece ekipy, które odwiedziły Jednostkę Kawalerii nr 7 Alfonsa Ugarte, należą do Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach (SWGPGO), instytucji powołanej do życia i administrowanej przez Siły Lądowe, o którym to fakcie tak wy, jak i wszyscy pozostający pod moim dowództwem kapelani zostaliście poinformowani wiele miesięcy temu Okólnikiem (KK) nr 04606. Istnienie SWGPGO żadną miarą nie cieszy Korpusu Kapelanów, a mniej jeszcze mnie osobiście, ale nie muszę przypominać wam, że w naszej instytucji posłuszeństwo – żołnierskie nabożeństwo, nie pozostaje nam więc nic innego, jak przymknąć oczy i błagać Boga o oświecenie naszych zwierzchników, aby naprawili to, co w świetle wiary katolickiej i etyki wojskowej może być jedynie osądzone jako poważny błąd.

Co do skarg, które zajmują resztę waszego listu, muszę udzielić wam surowej nagany. Major Zegarra Avalos jest waszym dowódcą i do jego kompetencji, a nie waszych, należy osądzanie użyteczności czy nieużyteczności misji, które się wam powierza. Waszym obowiązkiem jest wypełniać je możliwie najszybciej i najskuteczniej. Odnośnie do kpin, których jesteście obiektem, a Morę oczywiście potępiam, odpowiedzialnością za nie obarczam równie, a może i więcej, wasz brak charakteru, a nie złe instynkty pozostałych. Czyż muszę wam przypominać, że to przede wszystkim na was leży obowiązek takiego postępowania, by traktowano was z najwyższym szacunkiem, którego wymaga nasz podwójny stan kapłana i żołnierza? Tylko raz w moim życiu kapelana, będzie już z piętnaście lat temu, nie uszanowano mnie i zapewniani was, że zuchwalca jeszcze do tej pory pali twarz. Wdziewać sutannę nie oznacza wkładać sukni, kapitanie Rojas, a w wojsku nie tolerujemy kapelanów o babskich skłonnościach. Żałuję, że z powodu źle zrozumianego przez was pojęcia ewangelicznej pokory lub po prostu małoduszności przyczyniacie się do podtrzymywania nikczemnego przekonania, że ksiądz i niewiasta z jednego ciasta i że my, duchowni, nie jesteśmy zdolni do tego, by pójść w ślady Jezusa Chrystusa, który wypędził, nie szczędząc bicza, kupców profanujących świątynię.

Więcej godności i odwagi, kapitanie Rojas!

Wasz przyjaciel,

major (KK) Godofredo Beltran Calila,

4 Dziekan KK V Okręgu Wojskowego.

5

– Obudź się, Panta – mówi Pochita. – Pantaleonku, już szósta!

– Czy kadeciątko już się luszyło? – przeciera oczy Panta. – Można dotknąć brzuszka?

– Nie gadaj jak idiota, co ci tak nagle strzeliło do głowy udawać Chińczyków – robi grymas zniecierpliwienia Pochita. – Nie, nie ruszył się. Dotknij, czujesz coś?

– A jednak okazało się, że z tymi szaleńcami od „bractwa” sprawa jest poważniejsza – macha numerem „El Oriente” Bacacorzo. – No i widział pan, co zrobili w Moronacocha? Rozstrzelać łobuzów, cholera. Dobrze przynajmniej, że policja zrobiła na nich nagonkę, jak sią patrzy.

– Kadecik Pantoja juriiol wstaje laz, dwa przykłada ucho do pępka Pochity Panta. – Nie słyszał kadecik tląbki? Na co kadecik jeszcze czeka, wstawać, wstawać.

– Nie lubię, jak tak mówisz, czy nie widzisz, że po tym, co się stało z tym maleństwem, jestem cała roztrzęsiona? – opiera się Pochita. – Nie przyciskaj mi tak mocno brzucha, jeszcze dzidziusiowi zrobisz krzywdę.

– Kochanie, przecież tylko żartuję – dwoma, palcami robi sobie skośne oczy Panta. – Zarażam się sposobem mówienia jednego z moich pomocników. I z powodu takiego głupstwa będziesz się gniewać? No już, daj buziaka.

– Boję się, że kadecik umarł – pociera sobie brzuch Pochita. – W nocy się nie ruszył i teraz rano się.nie rusza. Coś mu jest, Panta.

– Jeszcze nigdy nie miałem do czynienia z tak normalnym przebiegiem ciąży, proszę pani – uspokaja ją doktor Arizmendi. – Wszystko jest w jak najlepszym porządku, proszę się nie martwić. A jedyne, co mogę pani zalecić, to szanowanie własnych nerwów. A tu już pani wie, co ma robić, żadnego rozpamiętywania i wspominania o tragedii w Moronacocha.

– A telaz, panie Pantoja, wstawać i polanna gimnastyka – wyskakuje z łóżka Panta. – Do goły, do goły.

– Nienawidzę cię, ażebyś zdechł, no i dlaczego nie możesz mnie posłuchać – rzuca w niego poduszką Pochita. – Nie mów jak te Chińczyki, Panta.

– Jestem bardzo szczęśliwy, kochanie, sprawy idą znakomicie – wymachuje ramionami, robi przysiady Panta. – Nie przypuszczałem, że będę mógł sobie poradzić z misją, którą mi powierzyli. A w sześć miesięcy tak ją ruszyłem, że sam jestem zaskoczony.

– Na początku to nie bardzo to szpiegowanie cię bawiło. Ciągle coś ci się śniło, płakałeś i krzyczałeś przez sen – pokazuje mu język Pochita. – Ale teraz widzę, że jesteś cały zadowolony z tego wywiadu.

– Jasne, że wiem o tej okropności – przytakuje kapitan Pantoja. – Proszę sobie wyobrazić, że moja biedna matka też w końcu obejrzała to widowisko. Zemdlała oczywiście z wrażenia i spędziła trzy dni w klinice, pod ścisłą obserwacją lekarzy, z nerwami zupełnie rozstrojonymi.

– Czy nie miałeś wyjść o wpół do szóstej, synku? – wsuwa głowę pani Leonor. – Śniadanie już masz podane.

– Laz, dwa biolę plyszaic, mamusiu – zgina się, boksuje ze swoim cieniem, skacze przez ska-kankę Panta. – Dzień dobly, pani Leonol.

– Co się stało z twoim mężem, że tak się wygłupia? – dziwi się pani Leonor. – Ty i ja z nerwami w strzępach po tym, co się stało w tym mieście, a on cały szczęśliwy.

– Cały seklet to Blazylijka – szepce Chińczyk, Porfirio. – Przysięgam ci, Ciuciumamo. Poznał ją wczolaj w nocy, u Aladyna Pandulo, i oko mu z-bielało. Nie mógł tego uklyć, oczy mu słupem stanęły z podziwu. Tym lazem wpadł na amen, Ciuciumamo.

– Ciągle jest taka śliczna czy zbrzydła? – mówi Ciuciumama. – Nie widziałam jej od czasu, gdy wyjechała do Manaus. Wtedy nie nazywała się Brazylijka, tylko Olga.

– Jest tak piękna, że klękajcie nalody, a poza tym, co już i tak miała od ulodzenia plima solt, oczkami, pielsiątkami i nóżkami, to wylósł jej jeszcze cudowny tyłeczek – gwiżdże, rzeźbi dłońmi w powietrzu Chińczyk Porfirio. – Telaz się lozumie, dlaczego dwóch facetów zabiło się przez nią.

– Dwóch? – kręci przecząco głową Ciuciumaona. – Tylko ten jankesik, misjonarz, ja przynajmniej wiem tylko o nim.

– A studencik, mamo – wierci palcem w nosie Ciupelek. – Syn prefekta, topielec z Moronacocha. Też się zabił przez nią.

– Nie, to był wypadek – daje mu po łapie, podsuwa chusteczkę Ciuciumama. – Smarkacz zdążył się pocieszyć, znowu w najlepsze przychodził do Domu Ciuciumamy i bawił się z dziewczynkami.

– Ale w łóżku do wszystkich dziewczynek mówił Olga – wyciera nos i oddaje chusteczkę Ciupelek. – Nie pamiętasz, jak go podglądaliśmy, mamo? Klękał i całował je po nogach wyobrażając sobie, że to ona. Zabił się z miłości, głowę bym oddał.

– Ja wiem, dlaczego nie wierzysz, zimna kobieto – wskazuje na swą pierś Chińczyk Porfirio.

Bo tobie blakuje tego, czego Ciupelek i ja mamy za dużo: selca.

– Współczuję pani – wstrząsa się Pochita _ Jeśli ja, która znam tę zbrodnię tylko ze słyszenia i z tego, co wyczytałam, mam koszmary i budzę się, bo śni mi się, że krzyżują kadecika, to pani musi być już kompletnie roztrzęsiona, jeśli pani widziała to stworzonko na własne oczy Ojej pro szę pani, wystarczy, że tylko mówię o tym a iuż dostaję gęsiej skórki, słowo.

– Ach, ta Olga, całe życie siała za sobą spustoszenie – filozofuje Ciuciumama. – I ledwo wrą ca z Manaus, to ją przyłapują w samym środku seansu w kinie „Bolognesi” z jakimś porucznikiem żandarmerii. A ile musiała narozrabiać w Brazylii!

– Kobieta całą gębą, taka, jakie lubię – za gryzą wargi Ciupelek. – Bóg jej ani tu, ani tam me poskąpił, wysoka jak topola i zdaje się że nawet inteligentna.

– No, no, wypierdku, ty chyba chcesz, żebym cię utopiła? – szturcha go Ciuciumama.

– Ja tak tylko, dla zgrywu, specjalnie, żebyś się trochę pozłościła – podskakuje, całuje ją, wybul cha śmiechem Ciupelek. – W moim sercu liczysz się tylko ty. Na inne patrzę okiem fachowca.

– A pan Pantoja już ją zakontraktował? – raowi^ Ciuciumama. – A to byłoby dobre, gdyby w końcu wpadł w sidła kobiety: zakochani zawsze miękną On jest za bardzo uczciwy, coś takiego Przydałoby mu się.

– Baldzo chce, ale folsy mu blak – ziewa Chin czyk Porfirio. – Ech, ale mi się chce spać, jedyne co mi się nie podoba w tej służbie, to lanne wstawanie. Ciupas, dziewczyny już idą.

– Jak tylko wysiadałam z taksówki, to od razu «iogłam wyczuć, co się święci – szczęka zębami Pani Leonor. – Ale nic nie wyczułam, Pochita chociaż zauważyłam, że „arka” Jest pełniejsza niż kiedykolwiek i że wszyscy tam byli, no nie wiem, rozhisteryzowałam. Modlili się, płakali na cały głos, coś wisiało w powietrzu. A do tego te pioruny i błyskawice.

– Dzień dobry, zadowolone i wesołe wizytan-tki – śpiewa Ciupelek. – A teraz szybciuteńko, wszystkie stają w kolejce do przeglądu lekarskiego. W kolejności przyjścia i bez żadnych bójek. Jak w koszarach, tak jak to lubi Pan-Paa.

– O, jakie niewyspane oczka, Kulczacku – szczypie ją w policzek Chińczyk Porfirio. – Widać, że ci w Służbie nie stalcza.

– Jeśli będziesz pracować na własną rękę, to długo tutaj nie posiedzisz – ostrzega Ciuciumama. – Słyszałaś to już z tysiąc razy od Pan-Pana.

– Wizytantka i kurwa, przepraszam za wyrażenie, to dwie rzeczy nie do pogodzenia – podkreśla pan Pantoja. – Panie są cywilnymi funkcjonariuszami Sił Lądowych, a nie handlarami seksualnymi.

– Ale ja nic nie zrobiłam, Ciuciumamo – grozi Chińczykowi podrapaniem, klepie się po tyłku, tupie Kurczak. – Wyglądam tak niewyraźnie, bo mam grypę i nie mogę zasnąć w nocy.

– Proszę już o tym nie mówić – ściska ją Pochita. – Lekarz zalecił pani, by pani nie myślała o tym dziecku, i mnie to samo, proszę o tym pamiętać. Mój Boże, biedne stworzonko. Na pewno już nie żył, kiedy go pani zobaczyła? Czy jeszcze dogorywał?

– Przysięgłam sobie, że już nigdy więcej nie dam się wrobić w ten przegląd lekarski i nie dam się, Ciupas – opiera pięści na biodrach Cyculka. – Ten pielęgniarz to lepszy cwaniak, mnie się już nigdy więcej palcem nie dotknie.

– To ja cię dotknę – krzyczy Ciupelek. – Nie czytałaś tego plakatu? Czytaj, czytaj, co tam pisze, do jasnej cholery.

– „Rozkazy wypełnia się natychmiast i bez zastrzeżeń” – czyta Cłuciumama.

– A tego długiego też nie czytałaś? – krzyczy Chińczyk Porfirio. – Wisi już dłużej niż miesiąc.

– „Wątpliwości co do słuszności rozkazu można wysuwać dopiero po jego wypełnieniu” – czyta Ciuciumama.

– A nie czytałam, bo nie umiem czytać – śmieje się Cyculka. – Mam swój honor.

– Cycułka ma rację, Ciuciumamo – występuje z szeregu Kindziulka. – To taki większy spryciarz, ten cały przegląd lekarski to wielkie o. Awo. Gadając, że niby szuka różnych chorób, tak nam pakuje rękę, że aż w mózgu świdruje.

– A ostatnim razem to musiałam go trzepnąć – drapie się po plecach Coca.:- Bo jak się nagle na mnie nie rzuci i jak mnie nie ugryzie akurat tam, gdzie mam te, pani wie, skurcze.

– Do kolejki, do kolejki i nie protestować, bo pielęgniarz też ma swoje serduszko – klaszcze, uśmiecha się, popędza je Ciuciumama. – Nie bądźcie takie niewdzięcznice, no i czego jeszcze więcej chcecie, czy Służba nie bada was po to, żebyście były jak najzdrowsze?

– No, ełuciumamki, stawać w kolejce i przechodzić! – rozkazuje Ciupelek. – Pan-Pan chce, żeby wsaystkie konwoje były już gotowe do wyjazdu, kiedy on przychodzi.

– Tak, myślę, że już nie żył, przecież mówią, że przybili go, kiedy tylko zaczęła się ulewa – drży głos pani Leonor. – Przynajmniej, kiedy go widziałam, to już się nie ruszał i nie płakał. A musisz wiedzieć, że widziałam go z bardzo bliska.

– Przekazaliście generałowi Scavino moją prośbę? – celuje w czaplę siedzącą w słońcu na gałęzi drzewa, strzela i pudłuje kapitan Pantoja. – Zgadza się mnie przyjąć?

– Oczekuje pana w komendanturze o dziesiątej rano – patrzy na szaleńczo trzepocącego, odlatującego ponad drzewami ptaka porucznik Bacacorzo. – Ale zgrzytał zębami wyrażając zgodę, już Pan wie, że Służba Wizytantek nigdy nie cieszyła się jego względami.

– Wiem aż nadto dobrze, w ciągu siedmiu miesięcy mogłem zobaczyć się z nim tylko raz – znów unosi strzelbę, strzela w pustą żółwią skorupę, podbija ją w tumanach kurzu kapitan Pantoja. – Czy myślicie, Bacacorzo, że to sprawiedliwie? Nie dość, że chodzi o trudną misję, to Sca-vino patrzy na mnie spode łba i uważa mnie za ciemnego typka. Jakbym to ja wymyślił Służbę.

– Wymyślić to jej pan kapitan nie wymyślił, ale zrobił z niej cuda – zasłania sobie uszy porucznik Bacacorzo. – Służba Wizytantek to już fakt dokonany, a w garnizonach nie tylko że ją zaaprobowano, ale przywitano wprost owacyjnie. Powinien pan być dumny ze swojej pracy.

– Chciałbym, ale jeszcze nie mogę – odrzuca puste łuski, ociera czoło, znów ładuje strzelbę i oddaje ją porucznikowi kapitan Pantoja. – Nie widzicie? Sytuacja jest dramatyczna. Kosztem oszczędności i wielkich wysiłków zapewniamy pięćset usług tygodniowo. To ponad nasze siły, ledwo zipiemy. A wiecie, jakie zapotrzebowanie powinniśmy pokryć? Dziesięć tysięcy, Bacacorzo!

– Na wszystko przyjdzie czas – od niechcenia celuje w krzak, strzela i trafia gołębia porucznik Bacacorzo, – Jestem przekonany, że upór pana kapitana i system pracy doprowadzi do tych dziesięciu tysięcy ciupciań, panie kapitanie.

– Dziesięć tysięcy tygodniowo? – marszczy czoło generał Scavino. – Pantoja, to już przesada granicząca z obłędem.

– Nie, panie generale – czerwienią się policzl kapitana Pantoja – to naukowa statystyka. Prc szę popatrzeć na te grafiki. To bardzo dokładnej wyliczenia i raczej bardzo ostrożne. Proszę spój'„ rżeć tutaj: dziesięć tysięcy usług tygodniowo odpowiada „podstawowej potrzebie psychiczno-biologicznej”. Jeśli spróbujemy pokryć „męską pełnię”! młodszych podoficerów i szeregowców, liczba taił osiągnie cyfrę 53 200 usług tygodniowo.

– Czy to prawda, że temu biednemu aniołkow|| spływała jeszcze krew z rączek i z nóżek? – jąka się, otwiera szeroko oczy Pochita. – Że wszyscy „bracia” i „siostry” nacierali się krwią, która kapała z ciałka?

– Zaraz mnie szlag trafi – dyszy ojciec Bel-tran. – Kto wam wbił do mózgownicy takie zboczenia? Kto wam powiedział, że „pełnię męską” osiąga się tylko w grzechu cielesnym?

– Najwybitniejsi seksuolodzy, biolodzy i psycholodzy, proszę księdza – spuszcza oczy kapitan Pantoja.

– Mówiłem już wam, żebyście zwracali się do mnie per księże majorze, do jasnej cholery – ryczy ojciec Beltran.

– Przepraszam, księże majorze – stuka obcasami, miesza się, otwiera teczkę, wyjmuje papiery kapitan Pantoja. – Pozwoliłem sobie przynieść panu generałowi te sprawozdania. To streszczenia dzieł Freuda, Havelock Ellisa, Wilhelma Steckela, wycinki z Reader's Digest, prace Alberta Seguin, naszego rodaka. Jeśli pan generał woli zajrzeć bezpośrednio do książek, to mamy je w bibliotece centrum logistycznego.

– Bo oprócz kobiet rozwozicie również po koszarach pornografię – uderza w stół ojciec Beltran. – Wiem o tym bardzo dobrze, kapitanie Pantoja. W garnizonie Borja ten karzeł, ta kreatura, ten wasz pomocnik rozdawał takie oto paskudztwa: Dwie noce rozkoszy i Życie, cierpienie i milości Marii Farantula.

– Dla przyśpieszenia erekcji użytkowników i zaoszczędzenia czasu, księże majorze – tłumaczy kapitan Pantoja. – Teraz robimy to regularnie. Istotny problem tkwi w tym, że nie posiadamy wystarczającej ilości materiałów. To brukowe edycje, rozpadają się przy pierwszym dotknięciu.

– Oczka miał zamknięte, główkę spuszczoną na serduszko jak taki malusieńki Chrystusik – składa ręce pani Leonor. – Z daleka wydawało się, że to małpka, ale takie białe ciałko zwróciło moją uwagę. Przesuwałam się i dopiero jak doszłam do krzyża, to zdałam sobie sprawę. Ach, Pochita, nawet w godzinę mojej śmierci będę miała przed oczami tego aniołka.

– To znaczy, że cała ta dystrybucja miała miejsce nieraz i że nie była to inicjatywa tego szatańskiego liliputa – sapie, poci się, dusi ojciec Beltran. – To sama Służba Wizytantek obdarowuje żołnierzy tym śmieciem.

– Tylko pożyczamy, nasz budżet jest za skromny, by oddawać te materiały – wyjaśnia kapitan Pantoja. – Konwój od trzech do czterech wizy-tantek musi obsłużyć w ciągu jednego dnia roboczego pięćdziesięciu, sześćdziesięciu, osiemdziesięciu użytkowników. Te nowelki dały bardzo dobre rezultaty i dlatego z nich korzystamy. Żołnierz, który czyta te książeczki podczas oczekiwania w kolejce, korzysta z usługi o dwie, nawet trzy minuty krócej od żołnierza, który ich nie czyta. Jest to wyjaśnione w raportach Służby, księże majorze.

– A jednak jestem skazany na wysłuchiwanie przed śmiercią takich rzeczy, mój Boże – szpera przy wieszaku, bierze kepi, nakłada je i staje na baczność. – Nigdy nie wyobrażałem sobie, że | Siły Lądowe mojej ojczyzny stoczą się na dno ta- «kiej zgnilizny. Spotkanie to jest dla mnie bardzo uciążliwe. Panie generale, proszą o zezwolenie odejścia.

– Proszę bardzo, księże majorze – potakuje przyzwalająco generał Scavino. – Widzicie, Pantoja, do jakiego stanu doprowadza Beltrana ta przeklęta Służba Wizytantek. I ma rację, jak najbardziej. Proszę was, byście w przyszłości zaoszczę-f dzili nam tych drażliwych szczegółów swojej pracy.

– Strasznie się przejęłam tym, co się przydarzyło twojej teściowej, wiesz, Pochita – zdejmuje pokrywkę, próbuje końcem języka, uśmiecha się, gasi płomień Alicja. – To musiało być dla niej okropne zobaczyć to wszystko na własne oczy. Jest jeszcze „siostrą”? Nie dokuczali jej? Zdaje się, że policja w poszukiwaniu winnych aresztuje wszystkich, którzy należą do Ark.

– Po co zażądaliście tego spotkania? Wiecie przecież, że nie życzę sobie widywać was tutaj – patrzy na zegarek generał Scavino. – Im jaśniej i im krócej, tym lepiej.

– Jesteśmy przeładowani pracą – uskarża się kapitan Pantoja. – Czynimy nadludzkie wysiłki, aby sprostać naszym obowiązkom. Ale jest to niemożliwością. Drogą radiową, telefonicznie, listownie bombardują nas żądaniami, którym nie jesteśmy w stanie sprostać.

– Co jest, do jasnej cholery, od trzech tygodni nie przyjeżdża do Bór j a ani jeden konwój wizytantek – wścieka się, potrząsa słuchawką, krzyczy pułkownik Peter Casahuanąui. – Przez was, kapitanie Pantoja, moi ludzie pogrążeni są w stanie kompletnej apatii, złożę skargę do dowództwa.

– Prosiłem o porządny konwój, a przysłaliście mi próbkę – gryzie paznokieć małego palca, spluwa, oburza się pułkownik Maximo Davila. – Czy myślicie, że dwie wizytantki są w stanie obsłużyć stu trzydziestu szeregowców i osiemnastu młodszych podoficerów?

– A co ja mam, kochasiu, zrobić, jeśli nie mamy więcej dziewcząt w rezerwie – macha rękami, opluwa radiotelegraf Ciuciumama. – Żebym znosiła kurwy jak jajka? A zresztą posłaliśmy ci dwie, ale za to jedną była Cyculka, która warta jest dziesięciu innych. I na koniec, kiedy to piliśmy brudzia, krokodylku?

– Złożę skargę do komendantury V Okręgu na stosowane przez was dyskryminacje i kumoterstwo kropka – dyktuje pułkownik Augusto Val-des. – Garnizon nad rzeką Santiago otrzymuje co tydzień jeden konwój a ja jeden na miesiąc kropka. Jeśli myślicie że artylerzyści są gorszymi mężczyznami od tych z piechoty jestem gotów udowodnić wam coś zupełnie przeciwnego przecinek kapitanie Pantoja.

– Nie, mojej teściowej nie czepiali się, ale Pan-ta musiał iść do komisariatu wytłumaczyć, że pani Leonor nie miała nic wspólnego z tą zbrodnią – Pochita też próbuje zupy i zachwyca się, palce lizać, pycha, Alicjo. – Ale przyszedł do domu jakiś policjant, żeby wypytać ją, co widziała. Czy jeszcze jest „siostrą”? A gdzie tam, nawet słyszeć nie chce o Arce, a Brata Francisco chętnie by ukrzyżowała za to, co musiała przeżyć.

– Wiem o tym wszystkim aż nazbyt dobrze i tylko mnie to martwi – przytakuje generał Scavino. – Ale nie zaskakuje: nie kładź palca do ognia, to się nie sparzysz. Ludzie zdeprawowali się i oczywiście chcą coraz więcej. Błąd popełniono już na samym początku, rozpoczynając tę akcję. Nie da się już teraz powstrzymać tej lawiny, liczba zgłoszeń będzie z każdym dniem wzrastać.

– Z każdym dniem, panie generale, będę mógł coraz mniej im sprostać – martwi się kapitan Pantoja. – Moje współpracownice są już na skraju wyczerpania i nie mogę żądać od nich już nic ponad to, co robią, panie generale, bo je stracę. Rozszerzenie Służby jest konieczne. Panie generale, proszę o zezwolenie rozszerzenia jednostki do piętnastu wizytantek.

– Jeśli o mnie chodzi, to prośbę odrzucam – buntuje się, poważnieje, pociera łysinę generał Scar vino. – Na nieszczęście, ostatnie słowo należy d‹Ji tycK strategów w Limie. Waszą prośbę przekażę| ale bez rekomendacji. Dziesięć ladacznic na żołj* dzie Sił Lądowych to i tak już o dziesięć za duża

– Przygotowałem te oto sprawozdania, obliczenia, wykresy dotyczące rozszerzenia Służby – rozrzuca kartoniki, pokazuje, podkreśla, zapala sit kapitan Pantoja. – Jest to drobiazgowe studium, praca nad nim kosztowała mnie wiele bezsennych nocy. Proszę zauważyć, panie generale: przy wzroście budżetu o 22 procent moglibyśmy zdynamizować naszą operatywność o 60 procent, z 500 do 800 usług tygodniowo.

– Zgoda. Scavino – decyduje Tygrys Collazos. – W to warto zainwestować. Służba okazu| się bardzo tania i efektywniejsza od bromowani posiłków, co zresztą nigdy nie dawało dobryc3 rezultatów. Raporty mówią same za siebie chwili gdy SWGPGO zaczęła funkcjonować, liczba incydentów w osadach i miasteczkach zmniejszyła się, a żołnierze są bardziej zadowoleni. Pozwól mu, niech przyjmie te pięć wizytantek.

– A lotnictwo, Tygrys? – wierci się na krześle, wstaje, siada generał Scavino. – Nie widzisz, że mamy przeciw sobie Siły Powietrzne? Wiele razy dawali nam do zrozumienia, że dezaprobują Służbę Wizytantek. A do tego mamy jeszcze naszych własnych oficerów i oficerów Marynarki, którzy uważają, że ta instytucja nie licuje z charakterem Sił Zbrojnych.

– Moja biedna staruszka polubiła tych szaleńców z Arki, panie komisarzu – kręci głową zawstydzony kapitan Pantoja. – Chodziła od czasu do czasu do Moronacocha zobaczyć się z nimi, zanieść im trochę ubranek dla dzieci. To coś dziwnego, wie pan, ona nigdy nie przywiązywała do religii zbyt wielkiej wagi. Ale to przykre doświadczenie wyleczyło ją całkowicie, zapewniam pana.

– Daj mu te pieniądze, świętoszku, i nie zapieraj się tak – śmieje się Tygrys Collazos. – Pantoja robi to dobrze i trzeba go poprzeć. I powiedz mu, żeby wybrał rekrutki cacy, nie zapomnij.

– Ucieszyliście mnie bardzo tą wiadomością, Bacacorzo – oddycha głęboko kapitan Pantoja. – Ten zastrzyk wyciągnie Służbę z wielkiego kłopotu. Przez tak olbrzymią ilość pracy byliśmy już na skraju przepaści.

– Jak widać, pan kapitan dopiął swego, może pan przyjąć pięć wizytantek więcej – oddaje mu zawiadomienie, każe pokwitować odbiór porucznik Bacaccorzo. – Pan kapitan nie musi się martwić tym, że ma przeciwko sobie Scavina i Beltrana, jeśli szefowie z Limy, jak Collazos i Victoria, popierają pana kapitana.

– Oczywiście, że nie będziemy molestować pańskiej matki, proszę się nie martwić, kapitanie – bierze go pod rękę, odprowadza aż do drzwi, podaje mu rękę, żegna komisarz. – Przyznaję, że będzie bardzo trudno znaleźć tych, którzy ukrzyżowali. Zatrzymaliśmy 150 „braci” i 76 „sióstr” i wszyscy to samo. Wiesz, kto ukrzyżował dziecko? Wiem. Kto? Ja. Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego, jak w tej komedii Trzej muszkieterowie, ten film z Cantinflasem, był pan na tym?

– Oprócz tego pozwoli mi to przeprowadzić pewne zmiany jakościowe – czyta raz jeszcze zawiadomienie, gładzi opuszkami palców, rozwiera nozdrza kapitan Pantoja. – Do tej pory wybierałem personel kierując się wskaźnikiem funkcjonalności, chodziło jedynie o wydajność. Teraz po raz pierwszy wejdzie w grę czynnik estetyczno-artystyczny.

– Psiakość – klaszcze porucznik Bacacorzo. – Chce pan powiedzieć, że spotkał pan tutaj w Iquitos jakąś Wenus z Milo.

– Ale z całymi ramionami i z taką twarzyczką, że zmarłego wskrzesi – chrząka, mruga, dotyka ucha kapitan Pantoja. – Proszę mi wybaczyć, ale już muszę iść. Moja żona jest u ginekologa i chciałbym wiedzieć, co sądzi o jej stanie. Kadecik urodzi się już za dwa miesiące.

– Panie Pantoja, a jeśli zamiast kadecika urodzi się panu mała wizytantka? – wybucha śmiechem, milknie, truchleje Ciuciumama. – No już dobrze, dobrze, proszę tak na mnie nie patrzeć. Nigdy nie można sobie przy panu pożartować, jak na swój wiek jest pan zbyt poważny.

– A ty, która powinnaś pierwsza dawać przykład, nie czytałaś tej dewizy? – wskazuje na ścianę pan Pantoja.

– „Żadnych dowcipów i zabaw podczas pełnienia służby”, mamuśka – czyta Ciupelek.

– Dlaczego jednostka nie jest jeszcze przygotowana do inspekcji? – patrzy na lewo i na prawo, strzela palcami pan Pantoja. – Już po przeglądzie lekarskim? Na co czekacie, ustawić się i sprawdzić obecność.

– Wizytantki, w szeregu zbiórka! – zwija dłonie w trąbkę Ciupelek.

– Szpula, nawijać, ciuciumamki! – wtóruje Chińczyk Porfirio.

– A teraz kolejno odlicz i podawać imiona – stuka obcasami naprzeciw wizytantek Ciupelek. – No już, już, zaczynajcie.

– Raz, Rita!

– Dwa, Penelopa!; – Trzy, Coca!

– Cztery, Kurczak!

– Pięć, Cyculka!? – Sześć, Lalita!

– Siedem, Sandra!

– Osiem. Maclovia!

– Dziewięć, Iris!

– Dziesięć, Kindziulka!

– Wszystkie w komplecie, panie Pantoja – zgina się w ukłonie Chińczyk Porfirio.

– Z zabobonami już jej przeszło, ale teraz robi się z niej dewotka, Pantaleonku – kreśli krzyż w powietrzu Pochita. – Wiesz, gdzie to uciekła twoja mamusia? Do kościoła Świętego Augustyna.

– Raport Służby Zdrowia! – rozkazuje Pantaleon Pantoja.

– „Przegląd przeprowadzony, wszystkie wizytantki zdolne do wzięcia udziału w akcji – sylabizuje Ciupelek. U wizytantki imieniem Coca widoczne nieliczne wylewy krwi na plecach i ramionach, mogące utrudnić jej osiągnięcie pełnej wydajności w pracy. Podpisano: Asystent Sanitarny SWGPGO.”

– Kłamstwo, ten zboczeniec nienawidzi mnie za to, że zdzieliłam go po gębie, chce się zemścić – rozpina zamek, pokazuje kark, ramię, patrzy z nienawiścią w stronę Punktu Sanitarnego Coca. – Panie Pantoja, ja mam tylko zadrapania, to mój kot mnie tak podrapał, proszę pana.

– Dobrze, maleńka, w każdym razie tak jest lepiej – kuli się pod prześcieradłem Panta. – Jeśli w tym wieku zachciało się jej bawić w religię, to lepiej, żeby bawiła się w prawdziwą niż w te barbarzyńskie zabobony.

– Kot, który raz nazywa się Juanito Marcano, a raz Jorge Mistral – szepce Ricie do ucha Cyculka.

– Już byś go chciała mieć przynajmniej raz w roku – syczy jak żmija Coca. – Ty świński cycu.

– Po dziesięć solów kary dla Coki i Cyculki za rozmowy w szeregu – nie traci spokoju, wyjmuje ołówek, zeszyt pan Pantoja. – Jeśli uważasz, że jesteś w stanie wyjechać z konwojem, a Służba Zdrowia przecież ci tego nie zabrania, to możesz jechać. Coca, więc nie wpadaj w histerię. A teraz plan pracy na dzień dzisiejszy.

– Trzy konwoje czterdziestoośmiogodzinne i jeden, który wraca jeszcze dziś w nocy – wyłania się zza szeregu Ciuciumama. – Już zrobiłam losowanie zapałkami, panie Pantoja. Jeden konwój z trzema dziewczętami do obozu Puerto America nad rzeką Morona.

– Kto nim dowodzi i skład – ślini ostrze ołówka i notuje Pantaleon Pantoja.

– Dowodzi nim ten oto dobry człowiek, a jadą j ze mną Coca, Kurczak i Sandra – wskazuje Ciupelek. – Wariat już poi swoją „Dalilę”, tak wiać l możemy odlecieć za dziesięć minut.

– Żeby Wariat zachowywał się przyzwoicie i nie l wyprawiał tych swoich wariactw co zawsze, panieH Pan-Pan – pokazuje hydroplan, który kołysze się na rzece, i wsiadającą postać Sandra. -Jeśli się zabiję, to pan będzie stratny. Zapisałam panu w spadku moje córeczki. A mam ich sześć.

– Dziesięć solów dla Sandry, z tego samego powodu co poprzednim – unosi palec wskazujący! pisze Pantaleon Pantoja. – Ciupelek, prowadź twój konwój na przystań. Przyjemnej podróży] dziewczęta, i pracować z temperamentem i oddaniem.

– Konwój do Puerto America, za mną marsz komenderuje Ciupelek. – Brać swój bagaż. A raz w kierunku „Dalili”, szpula, nawijać, ciuciuj mamki.

– Konwoje dwa i trzy odpływają na „Ewie” za godzinę – melduje Ciuciumama. – W konwoju numer dwa Maclovia, Kindziulka, Penelopa i Lalita. Prowadzę go ja, do garnizonu Bolognesi nad rzeką Mazan.

– A jeśli po tym całym strachu z ukrzyżowaniem dzieciątka urodzi nam się kadecik potworek? – robi płaczliwy grymas Pochita. – Panta, to byłoby straszne, straszne.

– A trzeci lusza ze mną, w golę rzeki, aż do Campo Yavali – tnie powietrze ręką Chińczyk Porfirio. – Powlót w czwaltek w południe, panie Pantoja.

– Dobrze, wsiadajcie na pokład i zachowujcie się przyzwoicie – żegna wizytantki Pantaleon Pantoja. – A wy, Chińczyk i Ciuciumama, chodźcie na chwilę do mnie. Muszę z wami porozmawiać.

– Pięć dziewcząt więcej? Co za cudowna nowina, panie Pantoja – zaciera ręce Ciuciumama. – Jak tylko wróci mój konwój, już biorę się do roboty. Trudności ze znalezieniem nie będzie żadnych, zatrzęsienie chętnych. Już panu mówiłam, stajemy się sławni.

– To bardzo niedobrze, nie powinniśmy się ujawniać – pokazuje afisz, który głosi: „Jest to cnota nad cnotami trzymać język za zębami”, Pantaleon Pantoja. – Wolałbym, żebyś przyprowadziła mi dziesięć kandydatek, osobiście chciałbym wybrać pięć najlepszych. Tak naprawdę to cztery, bo ta piąta, to pomyślałem…

– O Oldze Blazylijce! – modeluje piersi, biodra, uda Chińczyk Porfirio. – Wspaniała myśl, panie Pan-Pan. Ten pomnik lozsławi nas. Jak tylko włóce z podłoży, od lazu lecę jej szukać.

– Poszukaj jej teraz, jak najszybciej, i przyprowadź mi ją bezzwłocznie – czerwieni się, zmienia głos Pantaleon Pantoja. – Zanim ją Smarkul zwerbuje do siebie. Masz jeszcze godzinę cza-c'›u, Chińczyk.

– No, no, ale panu spieszno – sączy z siebie marmoladę, cukier, miód Ciuciumama. – Mam straszną ochotę zobaczyć twarzyczkę pięknej Olgi.

– Uspokój się, kochanie, nie myśl już o tym – martwi się, tnie karton, rysuje, zawiesza go Pan-ta. – Od dziś jest surowo wzbronione mówić w tym domu o ukrzyżowanym dziecku i o szaleńcach z Arki. A ten afisz przybijam, mamo, również dla ciebie, żeby ci się nie zapomniało.

– Strasznie się cieszę, że znowu pana widzę, panie Pantoja – pożera wszystko wzrokiem, wije się, rozsiewa zapach perfum w powietrzu, piszczy Brazylijka. – A więc to jest ten sławny Pan-tiland. No, no, tyle się o tym nasłuchałam i nie mogłam sobie wyobrazić, jak to wygląda.

– Sławne co? – wyciąga szyję, przysuwa krzesło Pantaleoń Pantoja. – Siadaj, proszę.

– Pantiland, tak ludzie nazywają to wszystko – rozpościera ramiona, kokietuje wygolonymi pachami, śmieje się Brazylijka. – Nie tylko w Iquitos, wszędzie. O Pantilandzie słyszałam w Manaus. Co za dziwna nazwa, to chyba od Disneylandu, prawda?

– Obawiam się, że już raczej od Panta – obserwuje ją z góry na dół, z boku, uśmiecha się do niej, poważnieje, znów się uśmiecha, poci się pan Pantoja. – Ale ty nie jesteś Brazylijką, tylko Peruwianką, tak? O ile mogę wnioskować z twojego sposobu mówienia.

– Urodziłam się tutaj, a tak mnie przezwali, bo mieszkałam w Manaus – siada, podciąga spódnicę, wyjmuje pudernicżkę, pudruje sobie nos, dołeczki w policzkach Brazylijka. – Ale jak pan widzi, wszyscy w końcu wracają do kraju, w którym się urodzili, jak w tym walcu.

– Lepiej zdejmij stąd ten afisz, synku – zasłania sobie oczy pani Leonor. – Nic tylko czytam i czytam: „Zabrania się mówić o męczenniku.” W końcu Pochita i ja o niczym innym przez cały dzień nie mówimy, tylko o tym. Ty też masz pomysły, Panta.

– A co się mówi o Pantilandzie? – bębni palcami po biurku, buja się na krześle, nie wie, co zrobić z rękoma, Pantaleoń Pantoja. – Co tani słyszałaś?

– Ludziom to już wierzyć nie można, strasznie przesadzają – mówiąc krzyżuje ramiona, nogi, mizdrzy się, puszcza oko, oblizuje lekko wargi Brazylijka. – Niech pan sobie tylko wyobrazi, że w Manaus gadano, że to jest miasto, w którym jest masa domów i uzbrojeni strażnicy.

– No dobrze, dobrze, nie jest tak źle, dopiero zaczynamy – uśmiecha się, prezentuje się jako miły, towarzyski, rozmowny Pantaleoń Pantoja. – Pragnę ci zwrócić uwagę, że jak na razie mamy już okręt i wodnopłatowiec. Ale ta reklama międzynarodowa wcale mi się nie podoba.

– Mówili, że jest tu robota dla wszystkich na fantastycznych warunkach – unosi i opuszcza ramiona, zabawia się swoimi palcami, mruga szybko rzęsami, przegina szyję, potrząsa włosami Brazylijka. – Ale wyobrażałam sobie Bóg wie co i wsiadłam na statek. W Manaus zostawiłam osiem koleżanek z bardzo dobrego domu i tylko czekają na spakowanych walizkach, żeby przyjechać do Pantilandu. Natną się -tak samo jak ja.

– Jeśli nie robi ci to różnicy, to bardzo cię proszę, byś nazywała to miejsce centrum logistycznym, a nie Pantilandem – stara się usilnie sprawiać wrażenie poważnego, pewnego i sprawnego pan Pantoja. – Czy Porfirio wytłumaczył ci, dlaczego kazałem ci przyjść?

– Coś tam mi burknął – marszczy nosek, mruga rzęsami, rozwiera powieki, rozpala źrenice Brazylijka. – Czy to prawda, że może się znaleźć dla mnie praca?

– Tak, będziemy rozszerzać Służbą – wpada w dumę, zamyśla się nad tablicą z wykresami Pantaleoń Pantoja. – Zaczynaliśmy z czterema wizytantkami, później podwyższyliśmy do sześciu, ośmiu, dziesięciu, a teraz będzie piętnaście wizy-tantek. Kto wie, może pewnego dnia będziemy tacy, jak o nas mówią.

– Bardzo się cieszę, już miałam zamiar wracać do Manaus, bo tu widziałam rac/ej wszystko na czarno – zagryza wargi, oblizuje usta, przypatruje się uważnie paznokciom, strzepuje pyłek ze spódnicy Brazylijka. – Zdawało mi się, że kiedy poznaliśmy się u Aladyna Panduro, to nie zrobiłam na panu dobrego wrażenia.

– Mylisz się, zrobiłaś bardzo dobre, bardzo dobre – porządkuje ołówki, teczki, zamyka i otwiera szuflady biurka, kaszle Pantaleon Pantoja. – Zakontraktowałbym cię wcześniej, ale budżet na to nie pozwalał.

– A można wiedzieć, jakie zarobki i obowiązki, proszę pana? – wyciąga szyję, splata ręce, wywodzi trele Brazylijka.

– Trzy konwoje tygodniowo, dwa lotnicze i jeden okrętowy – wylicza Pantaleon Pantoja. – A w konwoju dziesięć usług minimum.

– Konwoje to podróże do koszar? – dziwi się, klaszcze, wybucha śmiechem, puszcza łobuzersko oko, mizdrzy się Brazylijka. – A te usługi to zdaje się, ojej, pęknąć można.

– Ale teraz, Alicjo, pozwolisz, że ci coś powiem – całuje obrazek dziecka-męczennika pani Leonor. – Tak, masz rację, dopuścili się okrucieństwa, na które nie ma słów. Ale tak naprawdę zrobili to nie dlatego, że są źli, ale ze strachu. Byli przerażeni tym deszczem i' myśleli, że dzięki tej ofierze Bóg odsunie koniec świata. Nie chcieli mu zrobić krzywdy, myśleli, że posyłają je prosto do nieba. Zobacz tylko, we wszystkich arkach, które wykryła policja, wznieśli mu ołtarze.

– Procentowo wyraża się to w 50 procentach od sumy potrąconej młodszym podoficerom i szeregowcom z żołdu – pisze na kartce, oddaje ją, wyszczególnia Pantaleon Pantoja. – Drugie 50 procent inwestuje się w utrzymanie. A teraz, chociaż wiem, że jeśli o ciebie chodzi, to jest to niepotrzebne, bo ile jesteś warta, hmm, rzuca się po prostu w oczy, ale muszę postąpić zgodnie z regulaminem. Rozbierz się na chwilę, bardzo proszę.

– Ojej, a to szkoda – zasmuca się, wstaje. przechodzi krokiem modelki, robi grymas Brazylijka. – Mam, no wie pan, mam tę swoją sprawę, panie Pantoja, wczoraj właśnie mi się zaczęło. A nie przeszkadzałoby panu tym razem spróbować tylnymi drzwiami? W.Brazylii bardzo to lubią, a nawet wolą.

– Chcę ci się tylko przyjrzeć, zatwierdzić – sztywnieje, blednie, marszczy brwi, mówi z naciskiem Pantaleon Pantoja. – To egzamin z prezencji, przez który muszą przejść wszystkie. Ale ty masz rozgorączkowaną wyobraźnię.

– Aha, to dobrze. Bo ja właśnie zaczęłam sobie myśleć, gdzie pan chce załatwić sprawę, jak tutaj nie ma nawet dywanu – stuka lekko stopą o podłogę, uśmiecha się uspokojona, rozbiera, składa ubranie, pozuje Brazylijka. – No i jak? Troszkę jestem chudziutka, ale w ciągu tygodnia odzyskam swą normalną wagę. Myśli pan, że będę miała powodzenie u żołnierzyków?

– Nie ma najmniejszej wątpliwości – patrzy, przytakuje, wstrząsa się, chrypi Pantaleon Pantoja. – Jeszcze większe niż Cyculka, nasza gwiazda. Dobrze, przyjęta, możesz się ubrać.

– I nie tylko to, pani Leonor – patrzy na obrazek, żegna się Alicja. – Proszę sobie wyobrazić, oprócz obrazków i modlitw zaczęły się pokazywać też posążki dziecka-męczennika. A po tym wszystkim „braci” wcale nie ubywa, jest ich coraz więcej.

– A wy co tu robicie? – wyskakuje z siedzenia, galopuje do schodków, krzyczy rozwścieczony Pantaleoa Pantoja. – Jakim prawem? Nie wiecie, że podczas egzaminu wejście na stanowisko dowodzenia jest surowo zabronione?

– Ale bo pana szuka taki paia, który się nazywa Waleczny, panie Pantoja – jąka się, rozdziawia usta Sinforoso Caiguas.

– Że to pilne i bardzo ważne, panie Panta – przypatruje się zahipnotyzowany Palomino Rioalto.

– Won stąd obydwaj – zasłania im widok swoim ciałem, wali w poręcz, wyciąga ramię Pan-taleon Pantoja. – Niech ten facet poczeka. Już was tu nie ma, zabronione patrzeć.

– E tam, proszę się nie przejmować, mnie ani grzeje, ani ziębi, tu się nic nie marnuje – wkłada halkę, bluzkę, spódnicę Brazylijka. – A więc pan nazywa się Panta? Teraz rozumiem, skąd ten Pan-tiland, ale ludzie mają pomysły.

– Na chrzcie dano mi Pantaleon, tak jak mojemu ojcu i dziadkowi, dwóm znakomitym wojskowym – wzrusza się, podchodzi do Brazylijki, wyciąga dwa palce w stronę guzików jej bluzki pan Pantoja. – Pozwól, że ci pomogę.

– A nie mógłbyś mi podwyższyć do 70 procent? – mruczy, przysuwa się, przykleja się do niego, dyszy mu prosto w twarz, szuka dłonią, przyciska Brazylijka. – Firma robi świetny interes, udowodnię ci, jak tylko to moje się skończy. Bądź wyrozumiały, Panta, nie będziesz żałować.

– Puść, puść, nie łap mnie tam – odskakuje, podnieca się, zawstydza, gniewa Pantaleon Pantoja. – Muszę cię uprzedzić o dwóch sprawach: nie możesz zwracać się do mnie per ty, tylko per pan, jak wszystkie wizytantki. I nigdy więcej takiego spoufalania się ze mną.

– Ale miał pan rozporek taki nadęty, chciałam panu pomóc, a nie obrazić – odczuwa skruchę, żal, przeraża się Brazylijka. – Proszę mi wybaczyć, panie Pantoja, przysięgam, że nigdy więcej.

– W drodze wyjątku dam ci 60 procent, uważając, że jesteś dla Służby nabytkiem pierwszej kategorii – uspokaja się, żałuje, towarzyszy jej aż do schodków Pantaleon Pantoja. – Poza tym przybyłaś z tak daleka. Ale ani słowa o tym, wywołałabyś wśród swoich koleżanek niezły raban.

– Ani mru, mm, panie Pantoja, to będzie taki sekrecik między nami, tysięczne dzięki – odzyskuje uśmiech, wdzięk, kokieterię, schodzi po stopniach Brazylijka. – Już idę, już idę, widzę, że ma pan gościa. Kiedy nikt nie będzie słyszał, to będę mogła mówić do pana panie Pantita? To ładniejsze niż Pantaleon czy Pantoja. Do widzenia, pa, pa.

– Oczywiście, Pochita, że to, co zrobili, wydaje się obrzydliwe – podnosi oganiaczkę, czeka parę sekund, uderza, widzi opadającego na ziemię trupka pani Leonor. – Ale gdybyś poznała ich tak jak ja, to byś zobaczyła, że nie mają złego charakteru. Że są ludźmi prostodusznymi, proszę bardzo, ale nie mordercami. Bywałam u nich w domach, rozmawiałam z nimi: z szewcami, stolarzami, murarzami. Większość z nich nawet nie umie czytać. A od chwili kiedy stają się „braćmi” już się nie upijają, nie zdradzają swoich żon, nie jedzą mięsa ani ryżu.

– Miło mi pana poznać, grabula – robi japoński ukłon, przechodzi niczym imperator przez stanowisko dowodzenia, zaciąga się cygarem, wypuszcza dym Waleczny. – Do pańskich usług, jestem na pańskie rozkazy.

– Dzień dobry – węszy w powietrzu, krzywi się, dostaje ataku kaszlu Pantaleon Pantoja. – Proszę siadać. Czym mogę służyć?

– Przez tę cud kobietę, z którą minąłem się w drzwiach, o mało co nie zemdlałem – wskazuje schody, gwiżdże, zachwyca się, pali Waleczny. – Psiakrew, mówiono mi, że Pantiland to raj dla kobiet, i muszę stwierdzić, że nie mija się to z prawdą. Piękne kwiaty rosną w pańskim ogrodzie, Pantoja.

– Mam dużo pracy i nie mogę trwonić czasu, proszę się więc pospieszyć – zrywa się z miejsca, bierze teczkę od akt i próbuje rozproszyć otaczającą go chmurę Pantaleon.Pantoja. – A co do tego Pantilandu, uprzedzam, że zupełnie mnie to nie bawi. Nie mam poczucia humoru.

– Nie ja wymyśliłem nazwę, lecz fantazja ludowa – rozkłada ręce i przemawia niczym do ryczącego tłumu Waleczny – ta wyobraźnia loretańska, zawsze ostra, dowcipna i tak przemyślna. Proszę nie brać tego za złe, panie Pantoja, trzeba być wrażliwym na twory ludowej wyobraźni.

– Pani mnie przeraża – dotyka swego brzucha Pochlta. – Chociaż zerwała pani z Arką, to tak w duchu ciągle jest pani „siostrą” i z jaką miłością pani o nich mówi. Oby tylko nie zachciało się pani kiedyś ukrzyżować kadecika.

– Czy pan przypadkiem nie prowadzi programu w Radio Amazonas? – kaszle, dusi się, ociera załzawione oczy Pantaleon Pantoja. – O szóstej po południu?

– We własnej osobie, oto ma pan przed sobą sławny Głos Walecznego – podnosi głos, ściska niewidzialny mikrofon, deklamuje Waleczny – postrach skorumpowanych władz, bicz na sprzedajnych sędziów, miecz sprawiedliwości, głos, który wsłuchuje się, gromadzi i rozpowszechnia na falach eteru tętno życia społeczeństwa Amazonii Peruwiańskiej.

– Kiedyś przy jakiejś okazji słuchałem pańskiego programu, dosyć popularny, prawda? – wstaje, szuka czystego powietrza, oddycha głęboko Pantaleon Pantoja. – Jestem zaszczycony pańską wizytą. Czemu ją zawdzięczam?

– Jestem człowiekiem nowoczesnym i postępowym, bez przesądów i uprzedzeń, przychodzę więc, aby podać panu pomocną dłoń – wstaje, idzie za nim, otacza go kłębami dymu, wyciąga galaretowate palce Waleczny. – Zresztą wydaje mi się pan dość sympatycznym człowiekiem i wiem, że możemy zostać przyjaciółmi. Wierzę w przyjaźnie od pierwszego wejrzenia, mam nosa, nigdy mnie nie zawodzi. Chcę panu pomóc.

– Jestem bardzo panu wdzięczny – pozwala się tarmosić, klepać po ramionach, rezygnuje i znów staje przy biurku, znów kaszle Pantaleon Pantoja. – Ale, prawdę mówiąc, nie potrzebuję pańskiej pomocy. Przynajmniej w tej chwili.

– Tak się panu wydaje, niewinny i nieświadom niczego człowieku – ogarnia całą przestrzeń nieokreślonym gestem, gorszy się pół żartem, pół serio Waleczny. – W tej enklawie erotyzmu żyje pan z dała od światowego gwaru i jak wnoszę, nie zdaje pan sobie z wielu rzeczy sprawy. Nie wie pan, o czym mówi ulica, jakie niebezpieczeństwa pana osaczają.

– Mam bardzo mało czasu – patrzy na zegarek, niecierpliwi się Pantaleon Pantoja. – Albo powie mi pan w końcu, o co panu chodzi, albo wyświadczy mi pan tę grzeczność i odejdzie.

– Jeśli nie zażądasz od niej, aby mnie przeprosiła, to moja noga w tym domu już więcej nie postanie – płacze, zamyka się w swoim pokoju, nie chce jeść, grozi pani Leonor. – Ukrzyżować mojego przyszłego wnuczka! Żeby nie wiem jak bardzo była zdenerwowana z powodu swego stanu, to nie myśl, że puszczę jej płazem takie chamstwo.

– Jestem poddawany naciskom, którym bardzo trudno jest się oprzeć – gasi cygaro w popielniczce, rozgniata je, robi zatroskaną minę Waleczny. – Gospodynie, ojcowie, szkoły, instytucje kulturalne, kościoły wszelkiej maści, nawet wiedźmy i znachorzy. Jestem tylko człowiekiem i moja wytrzymałość ma swoje granice.

– Co to za mętlik – uśmiecha się widząc rozpływającą się ostatnią chmurkę dymu Pantaleon Pantoja. – Nie rozumiem ani słowa, proszę mówić jaśniej i od razu przystąpić do rzeczy.

– Miasto żąda ode mnie, abym okrył Pantiland hańbą, a pana zrujnował – streszcza się szczerząc zęby Waleczny. – Czy pan nie zdawał sobie sprawy, że Iquitos to miasto o zdeprawowanym sercu, ale purytańskiej fasadzie? Służba Wizytantek to skandal, który tylko człowiek tak postępowy i nowoczesny jak ja może zaakceptować. Pozostała część miasta jest przerażona całą tą sprawą i, mówiąc bez ogródek, chce, bym pana zniszczył.

– Zniszczyć mnie? – poważnieje Pantaleon Pantoja. – Mnie? Zniszczyć służbę Wizytantek?

– W całej Amazonii nie ma czegoś aż tak solidnego, czego Głos Walecznego nie byłby w stanie zrównać z ziemią – pstryka palcami, parska: nadyma się Waleczny. – Bez wstydliwej skromności, jeżeli ja wezmę pana na muszkę, Służba Wizytantek nie przetrwa tygodnia, a pan będzie musiał zwiewać z Iquitos, i to natychmiast. Taka jest smutna rzeczywistość, mój przyjacielu.

– A więc przyszedł pan grozić – prostuje się Pantaleon. Pantoja.

– Nic z tych rzeczy, wprost przeciwnie – odpiera widma, łapie się za serce niczym tenor, przelicza niewidzialne banknoty Waleczny. – Do tej pory wytrzymywałem naciski, bo pasjonuje mnie duch walki, jak również kierowałem się kwestią pewnych zasad. Ale w przyszłości, w związku z tym, że ja też muszę żyć, a powietrzem żyć się nie da, będę je wytrzymywać za małym wynagrodzeniem. Nie wydaje się to panu rozsądne?

– A więc przyszedł mnie pan szantażować – wstaje, blednie, przewraca dokumenty, biegnie do schodków Pantaleon Pantoja.

– Pomóc przyszedłem, człowieku, proszę się tylko zapytać, a dowie się pan o huraganowej sile mojej audycji – napręża mięśnie, wstaje, przechadza się, gestykuluje Waleczny. – Obala sędziów, podprefektów, rozbija małżeństwa, co zaatakuje, rozpada się. Za parę nędznych solów jestem gotów bronić przez radio Służby Wizytan-tek i jej mózgu. Wydać w pańskiej obronie, panie Pantoja, wielką bitwę.

– Niech mnie lepiej przeprosi ta stara wiedźma, która się nie zna na żartach – tłucze filiżanki, rzuca się na łóżko, drapie Pantaleona, płacze Pochita. – Ty i ona doprowadzicie do tego, że ze zdenerwowania stracę dzidziusia. Ty myślisz, idioto, że powiedziałam jej to na poważnie? Ja tak sobie powiedziałam, żartowałam.

– Sinforoso! Palomino! – klaszcze, krzyczy Pantaleon Pantoja. – Pielęgniarz!

– Co panu jest, proszę się tylko nie denerwować, proszę się uspokoić – staje w miejscu, cichnie, rozgląda się zaalarmowany Waleczny. – Nie musi mi pan udzielać natychmiastowej odpowiedzi. Proszę się poradzić, sprawdzić, kim jestem, i podyskutujemy w przyszłym tygodniu.

– Wyrzućcie stąd tego chama i wykąpcie w rzece – rozkazuje wbiegającym na schodki ludziom Pantaleon Pantoja. – I nie wpuszczajcie już więcej tego typa do centrum logistycznego.

– Słuchaj pan, nie popełniaj pan samobójstwa, niech się pan nie wygłupia, ja jestem w Iquitos nadczłowiekiem – wywija rękami, odpycha, broni się, ślizga, oddala, znika, wpada do wody Waleczny. – Puść mnie! Ręce precz! Co to znaczy, słuchaj pan, będzie pan mocno żałować, panie Pantoja, przyszedłem panu pomóc. Ja jestem pana przyj acieeee!

– To wielki cham, zgoda, ale nawet kamienie słuchają jego programu – przegląda porzuconą gazetę na stoliku „Lucho's Bar” porucznik Bacacorzo. – Oby ten prysznic w Itaya nie przysporzył panu problemów, panie kapitanie.

– Wolę mieć problemy niż ulec brudnemu szantażowi – tytuł, który pyta: Czy wiecie, kim jest i co robi Yacuruna, zaciekawia kapitana Pantoja. – Złożyłem raport Tygrysowi Collazos i jestem pewien, że on zrozumie. Raczej martwi mnie coś innego, Bacacorzo.

– Dziesięć tysięcy usług, panie kapitanie? – Książę czy demon wód, sprowadzający wiry albo niebezpieczne miejsca na rzekach, można przeczytać między palcami porucznika Bacacorzo. – Co? Przy letnim upale doszły do piętnastu tysięcy?

– Plotki – Jeździ na kajmanach lub na grzbiecie gigantycznych boa, głosi ilustracja, nad którą pochylił głowę kapitan Pantoja. – Czy to prawda, że jest ich tak dużo? Tu, w Iquitos. O Służbie, o mojej osobie?

– W nocy znowu śniło mi się to samo, Panta – dotyka skroni Pochita. – Ciebie i mnie krzyżowali na tym samym krzyżu, każde z nas po jednej stronie. A pani Leonor przychodziła i wbijała nam włócznię, mnie w brzuch, a tobie w ptaszka. Co za wariacki sen, prawda, kochanie?

– Jest pan najsławniejszym człowiekiem w mieście, rzeczywiście – „Na nogi zakłada żółwie skorupy”, zapewnia danie zasłonięte w połowie łokciem porucznika Bacacorzo. – Najbardziej znienawidzonym przez kobiety, obiektem największej zawiści mężczyzn. A Pantiland, za przeproszeniem, jest głównym tematem wszystkich rozmów. Ale pan i tak z nikim się nie spotyka i żyje tylko dla Służby Wizytantek, więc co to może pana kapitana obchodzić.

– Obchodzi, ale nie ze względu na mnie, tylko ze względu na rodzinę – „A w nocy osłaniają go firanki ze skrzydeł motyli”, może w końcu doczytać kapitan Pantoja. – Moja żona jest bardzo wrażliwa, a teraz, w jej stanie, jeśli coś się wyda. wywarłoby to na niej upiorne wrażenie. O matce wolę nie myśleć.

– A propos plotek – ciska gazetę na podłogę, odwraca się, przypomina sobie porucznik Bacacorzo. – Muszę panu opowiedzieć coś bardzo zabawnego. Scavino przyjął delegację notabli z Nauta, z burmistrzem na czele. Zjawili się z memoriałem, haha!

– Uważamy wyłączne obsługiwanie koszar i baz Marynarki przez Służbę Wizytantek za bezprawny przywilej – nakłada okulary, patrzy na, swych towarzyszy, przyjmuje uroczystą postawę i czyta burmistrz Paiva Runhui. – Żądamy, aby pełnoletni obywatele, posiadający książeczkę wojskową, z dalekich osad amazońskich byli uprawnieni do korzystania z tej Służby i według tych samych; obniżonych taryf co żołnierze.

– Służba ta, drodzy przyjaciele, istnieje tylkc w waszej zwyrodniałej wyobraźni – przerywa mu, uśmiecha się do nich, patrzy z życzliwością z ojcowską czułością generał Scavino. – Jak mogła wam przyjść do głowy prośba o spotkanie w tak nonsensownej sprawie? Gdyby prasa dowiedziała się o tej petycji, to pan, panie Paiva Runhui, niezbyt długo cieszyłby się swym urzędem.

– Oto jak dajemy cywilom zły przykład, wiodąc na pokuszenie wsie, które żyły w biblijnej czystości – zmienia się na twarzy ojciec Beltran. – Mam nadzieję, że kiedy stratedzy z Limy przeczytają ten memoriał, spalą się ze wstydu.

– Posłuchaj tego i poszukaj krzesła, bo zaraz siądziesz, Tygrys – ściska słuchawkę, czyta z gniewem memoriał generał Scavino. – Już wiadomość zaczęła docierać do najdalszych zakątków, posłuchaj tylko, o co te typy z Nauta proszą. Już nam zaczyna wisieć nad głowami skandal, przed którym tak ostrzegałem.

– Co pan tak liczy na palcach – unosi część kurczaka i gryzie porucznik Bacacorzo. – Jak to mówi Scavino, panowie z Intendentury zawsze kończą na matematycznym szaleństwie.

– A to skurwysyny, przedtem protestowali, bo żołnierze przejeżdżali się po ich kobietach, a teraz protestują, bo sami potrzebują kobiet, żeby się po nich przejechać – bawi się suszką Tygrys Colla-zos. – Nijak ich nie zadowolisz, lubią protestować. Wyrzuć ich za drzwi i nie przyjmuj od nich takich kurewskich podań, Scavino.

– Zgroza bierze – zawiązuje sobie serwetkę na szyi, zalewa sałatkę oliwą i octem, bierze widelec i je kapitan Pantoja. – Gdyby rozszerzono Służbę na cywilów, to, biorąc pod uwagę męską część mieszkańców Amazonii, zapotrzebowanie wzrosłoby z dziesięciu tysięcy do miliona usług miesięcznie, co najmniej.

– Musiałby pan importować wizytantki z zagranicy – likwiduje resztki mięsa, zostawia białawą kość, pije łyk piwa, wyciera sobie usta, ręce i majaczy porucznik Bacacorzo. – Puszcza zamieniłaby się w jedno burdelisko, a pan, w swoim gabineciku nad Itayą, łapałby czas tego potopu ciupciania na milionie stoperów. Proszę się przyznać, panie kapitanie, że to nawet by się panu podobało?

– Nawet sobie nie wyobrażasz, Pochita, co widziałam – stawia kosz na obrusie, wyciąga paczkę i daje ją w prezencie Alicja. – W piekarni Abdona Laguna, który jest w Arce, zaczęli wypiekać bułki męczennika z Moronacocha. Mówią na nie bułeczki-dzieci, a ludzie kupują je masami. Przyniosłam ci jedną, popatrz.

– Prosiłem o dziesięć, a ty przyprowadzasz mi dwadzieścia – obserwuje znad poręczy głowy, gładkie, kędzierzawe, czarne, rude, kasztanowate, Pantaleon Pantoja. – Myślisz, Ciuciumama, że będę tracił cały dzień na egzaminowanie kandydatek?

– To nie moja wina – schodzi ze schodków trzymając się poręczy Ciuciumama. – Rozeszła się pogłoska, że są wolne cztery miejsca, i kobiety ze wszystkich dzielnic zaczęły się złazić jak muchy. Przyszły nawet z San Juan de Munich i z Tam-shiyaco. Co pan chce, wszystkie dziewczęta z Iqui-tos chcą pracować z nami.

– Tak naprawdę to nie rozumiem tego – schodzi za nią przyglądając się tłustym plecom, galaretowatym pośladkom, opuchniętym łydkom, Pantaleon Pantoja. – Tutaj zarabiają niewiele, a pracy mają dużo. Co je tak tutaj ciągnie? Może ten elegant Porfirio?

– Pewność, proszę pana – wskazuje głową wielobarwne ubrania, grupki, które brzęczą jak roje pszczół, Ciuciumama. – A na ulicy nie ma żadnej pewności. Dla „praczek” po jednym dobrym dniu przychodzą trzy złe i żadnych wakacji, a w niedzielę żadnego odpoczynku.

– A Smarkul jest u siebie tyranem – gwiżdże, każe im. być cicho, daje znak, aby się przybliżyły,

– Ciupelek. – Każe im zdychać z głodu, źle je traktuje, a przy pierwszym potknięciu won. Nie wie, co to znaczy szacunek ani ludzkie podejście.

– Tutaj jest inaczej – robi słodkie miny, dotyka kieszeni Ciuciumama. – Klienci zapewnieni, ośmiogodzinny dzień pracy, a pan ma tak wszystko zorganizowane, że są zadowolone. Czy pan nie widzi, że nawet kary przyjmują bez żadnych docinków?

– To prawda, że pierwszego dnia trochę się przestraszyłam – kroi, smaruje masłem, marmoladą, próbuje, przeżuwa pani Leonor – ale co mamy zrobić, ta bułka-dziecko jest najpyszniejszym pieczywem w Iquitos. Prawda, syneczku?

– No dobrze, zaraz Wybierzemy tę czwórkę – decyduje Pantaleon Pantoja. – Chińczyk, na co czekasz, każ im się ustawić.

– Lozdzielcie się tlochę, dziewczęta, żebyście się pokazały z lepszej stlony – bierze za ramiona, obmacuje plecy, każe wystąpić, cofnąć się, odwrócić się bokiem, ustawia, mierzy Chińczyk Porfirio. – Maleńkie do przodu, a duże do tyłu.

– Oto i one, proszę pana – skacze z jednej strony na drugą, nakazuje ciszę, sam daje przykład powagi, ustawia je w szeregu Ciupelek. – Ustawione i spokojniutkie. Zobaczymy, dziewczyny, odwrócić się w prawo. O tak, bardzo dobrze. Teraz w lewo, pokażcie swój śliczny profilek.

– Czy mają telaz wchodzić na golaska do pana biula na egzamin, płoszę pana? – przybliża się i szepce mu do ucha Chińczyk Porfirio.

– Niemożliwe, siedziałbym z tym wszystkim do południa – patrzy na swój zegarek, zastanawia się, ożywia, występuje i staje przed szeregiem Pantaleon Pantoja. – Przeprowadzę przegląd zbiorowy, żeby zys'kać na czasie. Proszę mnie dobrze wysłuchać: jeśli któraś z was ma zastrzeżenia co do publicznego rozbierania się, niech wystąpi z szeregu i zobaczę ją później. Żadna? Tym lepiej.

– Wszyscy mężczyźni, wycofać się – otwiera bramę do przystani, popędza, szturcha, wraca Ciuciumama. – Szybko, szybko, nygusy, nie słyszeliście? Sinforoso, Palomino, pielęgniarz, Chińczyk. Ty też, Ciupas. Kurczak, zamknij tę bramę.

– A teraz poproszę o zrzucenie spódnic, bluzek i staników – zakłada ręce do tyłu i przechodzi z poważną miną, chrząkając, badając, porównując Pantaleon Pantoja. – Możecie zostać w majteczkach, te które mają. Teraz pół obrotu w tym samym miejscu. O, właśnie tak. Dobrze, zobaczymy. Jedna ruda, ty. Jedna czarnulka, ty. Jedna Azjatka, ty. Jedna Mulatka, ty. Gotowe, wolne etaty zajęte. Reszta niech zostawi Ciuciumamie swoje adresy, może niedługo będzie następna okazja. Bardzo dziękuję i do zobaczenia.

– Wybrane dziewczyny jutro punktualnie o dziewiątej do przeglądu lekarskiego – zapisuje ulice i numery, towarzyszy im do wyjścia, żegna je Ciuciumama. – Wyszorowane i wypucowane, dziewczęta.

– No i jak, no jak? Próbujcie szybko, póki gorące, bo inaczej to już tak nie smakuje – rozdaje talerze dymiącej zupy pani Leonor. – Słynny loretański timbuche, w końcu odważyłam się to zrobić. No i jak mi wyszło, Pocha?

– Nie ma co, dał pan popis dobrego gustu – uśmiecha się złośliwie, patrzy iskrzącymi się oczyma, śpiewa Brazylijka. – Wszystkie do koloru, do wyboru. Niech mi pan coś powie. Czy pan się nie boi, że oglądając tyle golizny tak się pan któregoś dnia przyzwyczai, że już nic nie będzie pan czuł do kobiet? Mówią, że to się przytrafia niektórym lekarzom.

– Pyszne – końcem języka próbuje, czy nie jest za gorące, siorbie z łyżeczki Pochita. – To jest bardzo podobne do tego, co nazywamy na wybrzeżu chilcano.

– Ty, Brazylijka, chcesz sobie ze mnie po-kpić? – marszczy brwi Pantaleon Pantoja. – Ostrzegam cię, że poważny mężczyzna nie musi być od razu pierdołą, tu się mylisz.

– Ale różnica jest taka, że w tej zupce wszystkie ryby są z Amazonki, a nie z Pacyfiku – napełnia znów talerze pani Leonor. – Arapatma,| palometa i gamitana. Ach, pycha. l

– To pan się myli, wcale nie kpię z pana, chcia-* łam tylko zażartować – zasłania oczy rzęsami, kręci biodrami, faluje piersiami, zniża głos Brazylijka. – Dlaczego pan nie chce, żebym była pana przyjaciółką? Ledwo coś powiem, to pan już staje okoniem. Ostrożnie, panie Pan-Pan, bo ja f jestem jak rak, lubię chodzić pod prąd. Jeśli będzie pan tak mną pomiatał, to jeszcze się w panu zakocham.

– Uf, ale żar – wachluje się serwetką, mierzy sobie tętno Pochita. – Panta, podaj mi wentylator. Duszę się.

– Ten żar wcale nie jest od zupy tylko od kadecika – dotyka jej brzucha, gładzi po policzku Panta. – Zastosowałaś się do wskazówek doktora, to będzie dziś w nocy. Data pasuje: 14 marca.

– Żeby to tylko nie było przed niedzielą – patrzy na kalendarz Pochita. – Niech Chichi naj-r pierw przyjedzie, chcę, żeby była tutaj, jak będę rodzić.

– Według moich obliczeń to jeszcze za wcześnie – poci się, przysuwa czerwoną twarz do bzy-czących śmigieł pani Leonor. – Masz jeszcze co najmniej tydzień czasu.

– Ależ, mamo, a widziałaś wykresy w moim pokoju? To ma się stać do niedzieli – ssie ości, wyciera talerz kawałkiem chleba, popija wodą Panta. – Zastosowałaś się do wskazówek doktora, przespacerowałaś się trochę? Z twoją nieodłączną Alicją?

– Tak, poszłyśmy aż do „Faworytki”, na lody – prycha Pochita. – Słuchaj, o właśnie, ty wiesz, kochanie, co to jest ten Pantiland?

– Co? – nieruchomieją ręce, oczy, twarz Pan-taleonka. – Jak powiedziałaś, kochanie?

– Coś brzydkiego przychodzi mi na myśl – nastawia się pod wentylator Pochita. – Jacyś faceci opowiadali tłuste dowcipy w „Faworytce”, o kobietach, słuchaj, a to zabawne, Pantiland to tak jakby to było od Panta?

– Psik, hmm, prr – kicha, prycha, płacze, kaszle Pantaleonek.

– Wypij trochę wody – bierze go za czoło, podaje chustkę, podnosi mu ręce pani Leonor. – A to wszystko dlatego, że za szybko jesz, zawsze ci to mówię. No już, poklepiemy po pleckach, wypijemy kropelkę, no jeszcze jeden łyczek.

6

SWGPGO

Instrukcje dla ośrodków działalności usługowej

Służba Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach pozwala sobie przesłać niniejsze Instrukcje, które ściśle przestrzegane pozwolą waszej jednostce w sposób racjonalny i owocny korzystać z usług SWGPGO, a instytucji tej skutecznie i szybko spełniać swe zadania:

1. Natychmiast po zasygnalizowaniu przez SWGPGO przybycia konwoju, szef jednostki wyda polecenie przygotowania dla wizytantek pomieszczeń, które powinny spełniać następujące warunki: być pod dachem, nie przylegać do siebie, być wyposażone w zasłony, które uchronią je od niedyskretnych spojrzeń i zapewnią słabe światło lub półmrok, lampki naftowe lub żarówki zaopatrzone w czerwone abażury lub osłonę płócienną czy papierową w tym samym kolorze, jeśli usługi świadczone będą w nocy. Każde pomieszczenie ma być wyposażone w: łóżko z siennikiem lub materacem kauczukowym przykrytym ceratą lub impregnowanym brezentem i prześcieradłem; krzesło, stołek lub hak dla zawieszenia garderoby; nocnik lub naczynie mogące spełniać tę funkcję, jak np. kubeł lub duża puszka; umywalkę z odpowiednim naczyniem czystej wody; mydło, ręcznik, rolkę papieru toaletowego; irygator ze zbiornikiem i wężem. Zaleca się uzupełnić wyposażenie pomieszczeń pewnym estetycznym detalem kobiecym, jak: wiązanką kwiatów, obrazem lub rysunkiem artystycznym, aby nadać pomieszczeniu ujmujący nastrój. Choć wypada, by jednostka miała przygotowane pomieszczenia przed przybyciem konwoju wizytantek, oficer odpowiedzialny może w celu ich przygotowania zasięgnąć rady u szefa konwoju, który udzieli mu wszelkiej niezbędnej pomocy.

2. Oficer odpowiedzialny podejmie wszelkie środki, aby pobyt konwoju w jednostce trwał ściśle przestrzeganą ilość czasu, wystarczającą mu dla spełnienia swych zadań, i by nie przedłużać tego pobytu bez potrzeby. Od chwili przybycia aż do wyjazdu członkowie konwoju będą musieli przebywać w obrębie jednostki, w żadnym wypadku nie wolno zezwolić im na utrzymywanie kontaktów z elementem cywilnym okolicznych miejscowości ani na zawieranie wewnątrz jednostki, poza czasem przeznaczonym na akcję usługową, znajomości z młodszymi podoficerami i szeregowcami. Wizytantki przed i po akcji mają być rozlokowane w swych pomieszczeniach i nie mogą uczestniczyć razem z żołnierzami przy wydawaniu strawy, rozmawiać z nimi ani zwiedzać instalacji znajdujących się na obszarze jednostki. Aby obecność konwoju została przez element cywilny niedostrzeżona, zaleca się uniemożliwienie wstępu na obszar jednostki jakiejkolwiek obcej osobie podczas pobytu w niej konwoju wizytantek. Jednostka zobowiązana jest udzielić bezpłatnie noclegu i trzech posiłków (śniadanie, obiad, kolacja) wszystkim członkom konwoju.

3. Zaleca się nie informować młodszych Podoficerów i szeregowców o przyjeździe konwoju aż do chwili jego przybycia, z doświadczeń wynika bowiem, iż jeśli informacja ta zostanie podana wcześniej, w szeregi żołnierzy wkrada się niepokój i zdenerwowanie, które w sposób widoczny utrudnia im wypełnianie swych zadań. Natychmiast po przybyciu konwoju szef jednostki ustala listę użytkowników, złożoną wyłącznie z młodszych podoficerów i szeregowców, w tym celu zezwalając im wszystkim, na wpisywanie si«jako kandydatów. Po zamknięciu listy kandydatów należy przystąpić do wyeliminował z niej osób cierpiących na choroby zakaźne, w szczególności weneryczne (rzeżączka, szankier) i osób, u których wykryje się świerzbowce, pluskwy, wszy, kleszcze i inne rodzaje bezskrzydłych (Anoplura). Zaleca się przeprowadzić wśród kandydatów badania lekarskie.

4. Po ustaleniu listy użytkowników należy zapoznać ich z obecnymi wizytantkami nakazując, by dokonali wyboru i podali go do wiadomości. W związku z tym, że jak wykazała praktyka, spontaniczny wybór nie pozwala nigdy na równomierny podział użytkowników między wizytantki, szef jednostki powinien dla rozdzielenia użytkowników między wizytantki nail ilościowo równe grupy użyć metody, którą uzna za najlepszą (losowanie, podział według zasług i kar wpisanych do karty służby) mając na uwadze, iż każda z wizytantek zobowiązana jest zapewnić minimum dziesięć usług w każdej jednostce. W przypadkach wyjątkowych, jeżeli liczba użytkowników przekracza tę liczbę, można:! złamać zasadę równomierności i symetrii, większą! liczbę użytkowników przydzielając wizytantce, za którą opowiedziało się najwięcej ludzi, lub najmniej spośród konwoju zmęczonej.

5. Po ustaleniu grup należy przystąpić do losowania kolejności, w jakiej użytkownicy będą wchodzić do pomieszczeń, i rozstawienia przy wejściu do każdego z nich kontrolerów. Maksymalny czas usługi wynosi 20 minut. Wyjątkowo, w jednostkach, w których liczba użytkowników nie zdoła pokryć dolnego limitu roboczego wizytantki (dziesięć), można czas usługi przedłużyć do trzydziestu minut, w żadnym jednak wypadku nie więcej. Poprzez wcześniejsze instrukcje należy uprzedzić użytkowników, że usługa będzie typu określanego jako normalny, co tym samym zwalnia wizytantkę od spełniania jakichkolwiek żądań o niezwykłym lub zboczonym charakterze, antynaturalnych fantazji, perwersji czy fetyszystycznych kaprysów. Nie zezwala się żadnemu użytkownikowi na powtórne wykorzystanie usługi tej samej lub innej wizytantki.

6. Celem zabawienia i przygotowania użytkowników oczekujących na swą kolej wejścia do pomieszczenia, szef konwoju rozprowadzi między nich stosowne druki o charakterze fotograficznym i literackim, które obowiązkowo mają być zwracane kontrolerom przy wchodzeniu użytkownika do wizytantki i w tym samym stanie, w jakim użytkownik je otrzymał. Zniszczenie lub uszkodzenie ilustracji czy tekstu będzie karane grzywną i utratą następnych usług SWGPGO.

7. SWGPGO będzie zawsze dokładać wszelkich starań, by konwoje docierały do ośrodków działalności usługowej tak, by usługi można było świadczyć o najdogodniejszej porze (wieczór lub noc), to znaczy po zakończeniu dziennych zajęć, jeśli jednak okaże się to niemożliwe z przyczyn atmosferycznych lub z powodu znacznej odległości, szef jednostki wyda zezwolenie, by akcja usługowa została przeprowadzona za dnia, nie wstrzymując konwoju w oczekiwaniu na zmrok.

8. Po całkowitym zakończeniu akcji szef jednostki prześle do SWGPGO raport statystyczny, sporządzony szczegółowo, zawierający następujące dane:

a) dokładną liczbę użytkowników obsłużonych przez poszczególne wizytantki;

b) imię i nazwisko każdego użytkownika z numerem karty służby i poświadczeniem należności z odpowiednim potrąceniem;

c) krótką informację o zachowaniu się członków konwoju (szefa, wizytantek, personelu technicznego) podczas pobytu w jednostce;

d) konstruktywną krytykę i propozycje mające na celu usprawnienie działalności SWGPGO.

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Zatwierdzam:

generał PSL Felipe Collazos,

szef Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych

Raport statystyczny

Lagunas 2 września 1957.

Kapitan PSL Alberto J. Mendoza R. ma zaszczyt przesłać SWGPGO następujący raport o pobycie konwoju nr 16 w dowodzonym przez niego obozie Lagunas (rzeka Huallaga):

Konwój nr 16 przybył do obozu Lagunas (w czwartek l września o godzinie 15 z miasta Iquitos środkiem transportu wodnego „Ewa” i opuścił obóz o godzinie 19 tego samego dnia kierując się w stronę obozu Puerto Arturo (nad tą samą rzeką Huallaga). Konwojem dowodziła pani Leonor Curinchila, Ciuciumama, a w jego skład wchodziły wizytantki: Słodka Maria, Lunita, Kurczak, Barbara, Penelopa i Rita. Zgodnie z instrukcjami rozdzielono 83 użytkowników na sześć grup (pięć czternastoosobowych i jedna trzynastoosobowa), które zostały obsłużone przez Wyżej wymienione wizytantki w regulaminowym czasie i ku pełnemu zadowoleniu użytkowników. W związku z tym, iż najmniej żołnierzy opowiedziało się za wizytantką Słodka Maria. przydzielono jej grupę jedynie trzynastu mężczyzn. Załączam listę osiemdziesięciu trzech użytkowników z imieniem, nazwiskiem, numerem karty służby i poświadczeniem potrącenia. Zachowanie się konwoju podczas jego pobytu w obozie było nienaganne. Zanotowano tylko jeden incydent, w chwili przypłynięcia okrętu, gdy szeregowiec Reinaldino Chumbe Quisqui rozpoznał miedzy wizytantkami swoją rodzoną siostrę (o przydomku Lunita) i przystąpił do obrażania jej i wymierzania kary cielesnej, na szczęście bez większych konsekwencji, zanim nie został powstrzymany przez żandarmerię. Szeregowca Chumbe Quisqui pozbawiono usługi i zatrzymano w areszcie na sześć dni ścisłego za zły charakter i złe postępowanie, później jednak zwolniono go z drugiej części kary w związku z usilnymi próśb4 yii jego rodzonej siostry Limity i innych wizytan.' ±c. Niżej podpisany pozwala sobie zaproponować SWGPGO, instytucji, której pracę wychwalają wszyscy młodsi podoficerowie i szeregowcy, by przestudiowała możliwość rozszerzenia swych usług na starszych podoficerów, o co wielokrotnie prosili, jak również stworzenia brygady specjalnej wizytantek wysokiej kategorii dla oficerów kawalerów lub tych, których rodziny zamieszkują z dala od ich okręgu wojskowego. Dokument czysty.

Podpisano:

kapitan PSL Alberto J. Mendoza R.

SWGPGO

Raport numer piętnaście

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach

szczegółowo: obchodów i bilansu pierwszej rocznicy oraz Hymnu Wizytantek

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos, 16 sierpnia 1957.

Niżej podpisany kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, szef Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, z szacunkiem pozdrawiając generała Felipe Collazos, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych, melduje:

1. W związku z upłynięciem dnia 4 bieżącego miesiąca pierwszej rocznicy powstania SWGPGO, niżej podpisany pozwolił sobie zaprosić personel męski i żeński tej placówki na skromny koleżeński (poczęstunek w lokalu nad rzeką Itaya, który celem nieobciążania szczupłego budżetu Służby przygotowany został przez ochotniczą grupę Wizytantek pod kierownictwem naszego szefa personalnego dońi Leonor Curinchili, alias Ciuciumamy. Przyjęcie nie tylko upłynęło w braterskiej, szczerej atmosferze pełnej radości i humoru w czasie próbowania wybornych dań kuchni amazońskiej – na menu składały się: słynna zupa tego regionu z orzeszków ziemnych, Inchic Gapi, juane ryżowe z kurą, lody z cocona i jako napój piwo – ale wykorzystano je, w tym samym duchu, na chwilę spojrzenia wstecz, przegląd dorobku Służby w jej pierwszym roku działalności i wymianę poglądów, propozycji i pozytywnych krytyk, zawsze biorąc pod uwagę jak najlepsze wypełnianie obowiązków, które powierzyły nam Siły Lądowe.

2. Reasumując, bilans pierwszego roku działalności SWGPGO – który niżej podpisany podsumował w krótkim przemówieniu wygłoszonym do swych współpracowników podczas deseru – wynosi 62 160 usług wyświadczonych przez Służbę młodszym podoficerom i szeregowcom naszych jednostek przygranicznych i marynarzom baz amazońskich, która to liczba, mimo iż daleka od istniejącego zapotrzebowania, stanowi dla Służby skromny sukces: powyższa cyfra udowadnia, że w każdej chwili SWGPGO użyła swych mocy przerobowych z maksymalną wydajnością – co jest najwyższą ambicją każdego przedsiębiorstwa produkcyjnego – jak to wynika z rozbioru całości 62 160 usług na elementy składowe. Istotnie, W okresie dwóch pierwszych miesięcy, gdy SWGPGO zatrudniała zaledwie cztery wizytanłki, liczba osiągnęła cyfrę 4320, co daje średnią 540 usług miesięcznie na wizytantkę, to znaczy (dwadzieścia usług dziennie, wynik, który (jak powództwo pamięta, podany w raporcie numer jeden złożonym przez niżej podpisanego) cechuje wizytantki o maksymalnej wydajności. W czwartym i piątym miesiącu, gdy ekipa Służby liczyła sześć wizytantek, usługi wzrosły do 6480, co daje również średnią dwudziestu usług dziennie na jednostkę produkcyjną. Miesiące: piąty, szósty i siódmy oznaczały 3560 usług, czyli wciąż średnią dzienną dwudziestu usług na każdą z ośmiu wizytantek, które wchodziły w skład personelu SWGPGO. W ósmym, dziewiątym i dziesiątym miesiącu utrzymywała się wciąż identyczna rytmiczność – najwyższego poziomu wydajności – bowiem 16 200 usług tego kwartału przynosi również średnią dwadzieścia dla dziesięciu wizytantek SWGPGO, do tego stopnia, iż zrealizowanie w ciągu ostatnich dwóch miesięcy 21600 usług ukazuje raz jeszcze, że dwadzieścia wizytantek, które aktualnie stanowią stan liczebny Służby, potrafiło utrzymać tę wysoką średnią bez najmniejszego odchylenia. Niżej podpisany na zakończenie przemówienia wygłoszonego z okazji uroczystości pozwolił sobie złożyć gratulacje personelowi SWGPGO za wzorową postawę i regularność w pracy, wzywając do podwojenia wysiłków, aby w przyszłości osiągnąć jeszcze większą wydajność, tak ilościowo, jak i jakościowo.

3. Niżej podpisany spotkał się z sympatycznym gestem ze strony personelu, który po wzniesieniu końcowego toastu na cześć SWGPGO zaśpiewał mu dziełko muzyczne, z tej okazji skomponowane w tajemnicy przez wizytantki, które zaproponowały, by zostało ono przyjęte jako Hymn tej Służby. Niżej podpisany po wielokrotnym wysłuchaniu Hymnu, odśpiewanego z prawdziwym entuzjazmem przez wszystkie wizytantki, przystał na tę prośbę, oczekując z nadzieją zatwierdzenia tej decyzji przez dowództwo, miał bowiem na uwadze potrzebę (pobudzania inicjatyw, które, jak niniejsza, wskazują na zaangażowanie i przywiązanie personelu do instytucji, której część stanowią, jak również ożywiają ducha braterstwa, co jest (niezbędne dla realizacji całokształtu zadań,, i ujawniają wzorową postawę moralną, ducha młodzieńczej energii i nieco talentu i łobuzerstwa, którego, w małych oczywiście dawkach, nigdy nie jest za dużo dla przydania realizowanym zadaniom wdzięku i odrobiny pikanterii.

4. Oto słowa wspomnianego utworu, który należy śpiewać do muzyki powszechnie znanego „Mostu na rzece Kwai”:

Hymn Wizytantek

Siłom Lądowym Służ Służ Służ

Z całym oddaniem w puszczę rusz

Trzeba przychylić nieba

Naszemu wojsku więc mu śmiało służ

Wszystkim sierżantom szczęście daj

Szpula w rytm marsza nawijaj

Służyć by żołnierzykom

Po ciężkiej pracy kwitł wciąż miesiąc maj

Więc radośnie do żołnierzyków leć

Niech Ciuciumama prowadzi cię

Ciupelek i Chińczyk też tu są

Choć dobrze wiemy co dać żołnierzom

Siłom Lądowym Służ Służ Służ

Nigdy nie żałuj swoich ust

Innych obiektów nie skąp

Z patriotyzmem daj im czego chcą

„Ewą” pokonasz jezior sto

Wszędzie dolecisz „Dalilą”

W puszczy nic ci nie grozi

Bo zawsze czuwa pan Pantaleon

Więc radośnie do żołnierzyków leć… itd.

Siłom Lądowym Służ Służ Służ

Baczność – szef rozkaz wydał już

Zaraz – do wszystkich koszar

Zawieźć musimy miłości czar

Spokój – bo tego żąda szef

Uśmiech – bo tego szef nasz chce

Służyć – to wizytantek

Jedyne hasło i jedyny cel!

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura)

Pantaleon Pantoja.

Załączono kopię dla: generała Rogera Scavino, szefa V Okręgu (Amazonia).

Adnotacja:

Zakomunikować kapitanowi Pantoja, że Administracja, Intendentura i Służby Różne Sił Lądowych jedynie tymczasowo zatwierdzają jego decyzję uznania Hymnu Wizytantek autorstwa personelu żeńskiego SWGPGO, wolałyby bowiem, by tekst ten został uzgodniony z muzyką jednej z piosenek pochodzących z bogatego skarbca naszego folkloru, zamiast korzystać z melodii obcej, jaką jest „Most na rzece Kwai”; propozycja ta powinna być w przyszłości wzięta pod uwagę.

Podpisano:

generał Felipe Collazos

szef Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych.

Życzenia radiotelegraficzne chorążego PSL Alberta Santana, szefa posterunku w Horcones (nad rzeką l Napo) przechwycone w obozie wojskowym Vargas i Guerra w Iquitos i przekazane adresatowi (kopia za- l łączona dla Komendantury V Okręgu, Amazonia)

Proszę przekazać kapitanowi PSL (Intendentura) Pantaleonowi Pantoja, szefowi Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, następujące pismo:

1. W imieniu własnym i w imieniu podoficerów, młodszych podoficerów i szeregowców posterunku w Horcones, przesyłam nasze najserdeczniejsze powinszowania z okazji przyjścia na świat córeczki Gladys i nasze życzenia wszelkiej pomyślności i sukcesów w życiu dla nowo narodzonej latorośli, które to gratulacje opóźnione są z powodu dotarcia do nas wiadomości o tym szczęśliwym wydarzeniu dopiero w Jniu wczorajszym, w związku z przybyciem do Horcones konwoju SWGPGO nr 11.

2. Jednocześnie w imieniu własnym i wszystkich moich podkomendnych przekazuję wyrazy szczerej, braterskiej solidarności, zgodnie z którą odrzucamy i zdecydowanie potępiamy oszczercze insynuacje i złośliwe posądzenia, które przeciw Służbie Wizytantek od pewnego czasu wysuwa program Radia Amazonas Głos Walecznego, który na dowód;'| naszego oburzenia nie będzie już więcej słuchany na posterunku w Horcones, a na jego miejsce będziemy przez głośniki przekazywać dla żołnierzy audycję Radia Nacional Dawna muzyka i datune pieśni. Szczerze zobowiązany,

chorąży PSL Alberto Santana,

szef posterunku w Horcones (nad rzeką Napo),

Pismo szefa garnizonu w Borja, pulkownika PSL Pe-tera Casahuanąui, do Slużby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach

Borja, l października 1957.

Pułkownik PSL Peter Casahuanąui, szef garnizonu w Borja, z żalem musi zakomunikować SWGPGO, że podczas pobytu w tej jednostce konwoju nr 25, kierowanego przez osobnika nazywanego Ciupelkiem, a złożonego z wizytantek: Coki, Kindziulki, Flor i Maclovii, pobytu, który należało przedłużyć o osiem dni w związku z fatalnym stanem pogody, uniemożliwiającym start hydroplanu „Dalila” iż rzeki Marańón, zanotowano pewne incydenty poniżej wyszczególnione:

1. W celu uniemożliwienia nawiązania przez wizytantki pozaregulaminowych kontaktów z żołnierzami, umieszczono je wszystkie po akcji usługowej (usługi zostały wyświadczone normalnie w dniu przybycia konwoju) w sali podoficerów odpowiednio do tego przystosowanej. Dzięki stosownej denuncjacji dowództwo jednostki zostało poinformowane, że pilot „Dalili”, alias Wariat, przygotowuje nielegalną transakcję proponując podoficerom z Borja usługi wspomnianych wizytantek w zamian za opłaty pieniężne. Trzech podoficerów jednostki, zaskoczonych podczas tej operacji w godzinach nocnych, otrzymało kary ścisłego, a osobnik o przydomku Wariat został zatrzymany w areszcie do czasu odlotu konwoju, wizytantkom zaś udzielono nagany.

2. Na trzeci dzień pobytu konwoju w garnizonie Borja, mimo zaciągnięcia czujnych straży wokół pomieszczenia, w którym rozlokowano wizytantki, stwierdzono zbiorową ucieczkę wizytantki Maclovii i szefa warty odpowiedzialnej za dozór konwoju, pierwszego sierżanta Teofilo Gualino. Natychmiast przedsięwzięto wszystkie należyte środki, by rozpocząć akcję pościgową i przechwycić uciekinierów, którzy, jak ustalono, zbiegli przywłaszczając sobie bezprawnie ślizgacz garnizonu. Po dwóch dniach intensywnych poszukiwań uciekinierzy zostali odnalezieni w miejscowości Santa Maria de Nieva, w której udzieliło im pomocy i schronienia w swym tajnym przytułku Bractwo Arki, po przepłynięciu cudem, jeśli weźmie się pod uwagę warunki atmosferyczne i stan rozszalałej rzeki (dzięki boskiemu wstawiennictwu dziecka-męczennika z Moronacocha według naiwnej wiary zbiegów) katarakt Marańonu. Miejsce schronienia fanatyków Arki zostało zadeiumejowane żandarmerii, która przystąpiła do obławy, niestety zakończonej niepowodzeniem, „bracia” bowiem zdołali ukryć się w lesie. Zaś dezerterzy z Borja zostali zatrzymani próbując początkowo stawiać opór, ale grupa pościgowa pod dowództwem chorążego Camilo Bohórąuez Rojas zmusiła ich szybko do poddania się. Stwierdzono wówczas na podstawie dokumentów skonfiskowanych delikwentom, że tego samego dnia rano zawarli małżeństwo w obecności zastępcy gubernatora Santa Maria de Nieva, cywilnie, i kościelny ślub przed kapelanem tamtejszej misji. Pierwszy sierżant Teofilo Gualino został pozbawiony wszystkich swoich stopni, zdegradowany do stopnia szeregowca i ukarany stu dwudziestoma dniami więzienia o chlebie i wodzie, a skandaliczny wybryk wpisany do karty służby z zakwalifikowaniem „wykroczenie karygodne”. Co się tyczy wizytantki Maclovii, zostaje ona odesłana do centrum logistycznego, aby SWGPGO podjęła wobec niej sankcja, które uzna za stosowne.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

pułkownik PSL Peter Casahuanąui,

szef garnizonu w Borja (nad rzeką Marańón).

Iquitos, 12 października 1957.

Przyjacielu Pantoja!

Cierpliwość, jak wszystko co ludzkie, ma swoje granice. Nie chcę insynuować, że nadużywa pan mojej, ale każdy bezstronny obserwator mógłby powiedzieć, że ją pan depcze i tratuje, albowiem jak nazwać owo kamienne milczenie, którym zostały przyjęte wszystkie moje przyjacielskie ustne przekazy, wysłane panu w ciągu ostatnich miesięcy poprzez pańskich pracowników – Ciupelka, Ciuciumamę i Chińczyka Porfirio? Sprawa jest tragicznie prosta, musi to pan zrozumieć i w końcu nauczyć się rozpoznawać tych, co chcą być jego przyjaciółmi, i tych, co nimi nie są, albo, proszę mi wybaczyć, panie Pantoja, pański kwitnący interes diabli wezmą. Całe liasto żąda ode mnie, bym zaatakował i pana, i to, co wszyscy porządni ludzie w Iquitos uważają za skandal bez precedensów i okoliczności łagodzących. Pan wie już dostatecznie dobrze, że jestem człowiekiem nowoczesnym, gotowym przed swoją śmiercią zobaczyć, zrobić i poznać wszystko, zdolnym w imię postępu zaakceptować, by na tej pięknej ziemi loretańskiej, gdzie przyszedłem na świat, zakwitł i taki przemysł jak pański. Ale nawet ja, z moim pojemnym umysłem, nie mogę nic więcej, jak zrozumieć również tych, których ogarnia przerażenie, którzy robią znak krzyża i wznoszą krzyk pod niebiosa. Z początku były tylko cztery, przyjacielu Pantoja, a teraz – dwadzieścia, trzydzieści, pięćdziesiąt? A pan przywozi i rozwozi jawnogrzesznice niebem i rzekami Amazonii. Proszę przyjąć do wiadomości, że ludzie wbili sobie do głowy, by utrącić pański interes. Rodziny nie mogą spać spokojnie, wiedząc, że w niewielkiej odległości od ich domów, w zasięgu wzroku ich niepełnoletnich córek, rozrasta się ten wrzód rozkiełznania i występku, a pan na pewno już zauważył, że dzieci z Iquitos, traktując to jak największą zabawę, przybiegają nad brzeg rzeki, by oglądać odpływanie i przypływanie statku, odloty i przyloty wodnopłatowca z jego papuzimi pasażerami. Nie dalej jak wczoraj komentował mi to ze Jzami w oczach dyrektor Gimnazjum OO. Augustianów, ten staruszek gołębiego serca i wielkiego umysłu, ojciec Jose Maria.

Niech pan spojrzy prawdzie w oczy: życie i śmierć pańskiego złotodajnego interesu jest w moich rękach. Do tej pory opierałem się naciskom i ograniczałem się tylko do nadawania od czasu do czasu dyskretnych ostrzeżeń, aby uśmierzyć wściekłość obywateli, ale jeśli będzie pan nadal trwać przy swoim niezrozumieniu i uporze, a przed końcem miesiąca nie znajdzie się w moim posiadaniu to, co mi się należy, nie będzie ani dla pańskiego przedsiębiorstwa, ani dla pańskiego mózgu i szefostwa nic innego jak tylko wojna na śmierć, bez litości i współczucia, i wy wszyscy poniesiecie fatalne konsekwencje.

O tych i wielu innych sprawach chętnie bym z panem przyjacielsko pogawędził, panie Pantoja. Ale obawiam się pańskiego charakteru, braku opanowania, tych pańskich nie najlepszych manier, a zresztą pozwoli pan, że stwierdzę z uśmiechem na ustach, iż dwie kąpiele wbrew mojej woli w brudnych wodach Itaya to wszystko, co pański uniżony sługa może przyjąć jako żart i wybaczyć: przy trzeciej odpowiedziałbym, jak przystoi mężczyźnie, choć gwałtu nie lubię.

Wczoraj widziałem pana, przyjacielu Pantoja, o zachodzie słońca przechadzającego się aleją Gonzalez Vigil, w pobliżu przytułku dla starców. Już chciałem podejść i przywitać się z panem, ale dostrzegłem, że jest pan w tak wybornym towarzystwie i przeżywa pan tak słodkie chwile, że nie uczyniłem tego, albowiem umiem być dyskretny i wyrozumiały. Bardzo ucieszyło mnie rozpoznanie pięknej damulki, którą pan obejmował i która obdarzała pana pieszczotami w uszko. Ależ to nie jest jego szanowna małżonka, powiedziałem sobie w myśli, lecz ów kobiecy diament o przebogatej i sławnej przeszłości sprowadzony z Manaus przez tego przemysłowego śmiałka. Ma pan gust wyśmienity, panie Pantoja, i proszę przyjąć do wiadomości, że wszyscy miejscowi mężczyźni zazdroszczą panu, bowiem Brazylijka to najbardziej kusicielska i pożądana istota, jaka kiedykolwiek postawiła swą stopę w Iquitos, szczęściarz z pana i szczęściarze z żołnierzyków. Czy państwo szli właśnie przyjrzeć się zachodowi słońca nad pięknym jeziorem Morona, przysiąc sobie dozgonną miłość w wąwozie, w którym zostało ukrzyżowane dziecko-męczennik, jak to ostatnio jest w modzie wśród miejscowych zakochanych?

Serdeczny uścisk dłoni od znanego panu przyjaciela,

XXX

SWGPGO

Raport numer osiemnaście

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach;

szczegółowo: wypadków zaistniałych podczas pobytu konwoju nr 25 w Borja między 22 a 30 września 1957.

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos, 6 października 1957.

Niżej podpisany, kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, szef Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, z szacunkiem pozdrawiając generała Felipe Collazos, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych, melduje, co następuje:

1. Odnośnie poważnych incydentów zaistniałych w garnizonie Borja, opisanych w piśmie pułkownika PSL Petera Casahuanąui, załączonego do niniejszego raportu, SWPGPO przeprowadziła drobiazgowe śledztwo, dzięki któremu zdołano ustalić następujące fakty:

a) Podczas ośmiu dni pobytu konwoju nr 25 w Borja (od 22 do 30 września) pogoda w całym tym rejonie nie pozostawiała nic do życzenia, słońce świeciło, ani razu nie padał deszcz, a wody rzeki Marańón były bardzo spokojne, jak donoszą raporty meteorologiczne Peruwiańskich Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej, które załączamy.

b) Oświadczenia złożone przez wszystkich członków konwoju nr 25 zgodnie i stanowczo stwierdzają, że przyczyną przedłużenia ich pobytu w Borja było podstępne rozmontowanie przez nieznanego sprawcę śmigła „Dalili”, by uniemożliwić odlot samolotu i przetrzymać konwój w Borja, gdyż na ósmy dzień śmigło odnalazło się wmontowane w aparat, w ten sam tajemniczy sposób.

c) Wszyscy członkowie konwoju nr 25 stwierdzają również zgodnie, że podczas ośmiu dni przymusowego pobytu w Borja nakłoniono wizytantki Cokę, KindziuUkę, Flor i Maclovię (tę ostatnią oczywiście jedynie w czasie jej pobytu w garnizonie) do świadczenia usług w porze dziennej – i to wielokrotnych – wszystkim oficerom i podoficerom jednostki wbrew regulaminowi SWGPGO. który ze swojej działalności wyklucza wyższe i pośrednie stopnie, jak również zabrania bezpłatnego korzystania z wymienionych usług.

d) Pilot „Dalili” zapewnia, że przyczyną jego zatrzymania w areszcie garnizonu Borja była wyłącznie jego próba udaremnienia wyświadczenia przez wizytantki zażądanych niezgodnie z regulaminem i gratisowych usług, których ilość osiągnęła według przybliżonych szacunków wizytantek wysoką cyfrę 247.

e) Niżej podpisany pragnie zapewnić, że nie przekazuje rezultatów tego śledztwa z zamiarem zaprzeczenia świadectwu pułkownika PSL Petera Casahuanąui, wybitnego dowódcy Sił Lądowych, któregoi szanuje i poważa, a jedynie z myślą o współpracy mającej na celu uściślenie informacji wspomnianego dowódcy i wyjawienia całej prawdy.

2. Z drugiej zaś strony ma zaszczyt podać do wiadomości, że rezultaty śledztwa przeprowadzonego przez SWGPGO w sprawie ucieczki, a następnie małżeństwa wizytantki Maclovii i eks-pierwszego sierżanta Teofilo Gualino są w każdym szczególe zgodne z wersją zawartą w piśmie pułkownika PSL Petera Casahuanąui, a jedynie uściślone przez wyżej wymienioną, że ślizgacz garnizonowy został przywłaszczony przez nią i eksnsierżanta Gualino w charakterze wynajmu, w związku z tym, że rzeka była jedyną możliwą drogą wyjazdu z Borja i że było niezłomnym zamiarem obojga zwrócenie ślizgacza przy pierwszej nadarzającej się okafeji. W związku z nieodpowiedzialnym zachowaniem się wizytantki Maclovii została ona usunięta z SWGPGO bez odszkodowania i bez pisemnej opinii.

3. Niżej podpisany pozwala sobie zauważyć, że źródłem tych incydentów, jak i większości, które mają miejsce mimo wysiłków ze strony SWGPGO i oficerów odpowiedzialnych ośrodków działalności usługowej, jest dramatycznie niski stan liczebny personelu Służby. Ekipa dwudziestu (20) wizytantek (aktualnie dziewiętnastu, bowiem miejsce wspomnianej Maclovii nie zostało jeszcze obsadzone) mimo olbrzymiego poświęcenia i dobrej woli Wszystkich współpracowników SWGPGO jest całkowicie niewystarczająca dla pokrycia rosnącego zapotrzebowania ośrodków działalności usługowej, których nie jesteśmy w stanie obsłużyć inaczej, co jest naszym gorącym pragnieniem, jak tylko, przepraszam za wyrażenie, za pomocą kroplomierza, które to dawkowanie staje się przyczyną niepokojów, uczuć frustracji, a czasami prowadzi do nierozważnych i godnych pożałowania aktów. Niżej podpisany raz jeszcze pozwala sobie prosić dowództwo o uczynienie energicznego i śmiałego kroku, zezwalającego, by SWGPGO powiększyła swą ekipę roboczą z dwudziestu (20) do trzydziestu (30) wizytantek, co oznaczałoby już pewien ważny postęp na drodze do, odległego jeszcze, pokrycia – jak to określa nauka – „pełni męskiej” naszych żołnierzy w Amazonii.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Załączniki: pismo pułkownika PSL Petera Casahuanąui, szefa garnizonu w Bórja (nad Marańón) i dwa (2) raporty meteorologiczne PSP i MW.

Adnotacja:

Przekazać niniejszy raport kapitana Pantoja generałowi Rogerowi Scavino, szefowi V Okręgu, z następującymi instrukcjami:

1. Przeprowadzić natychmiastowe i szczegółowe śledztwo w sprawie wydarzeń, które miały miejsce w garnizonie Bór j a między 22 a 30 września w związku z pobytem konwoju nr 25 SWGPGO, i surowo ukarać osoby, które okażą się winne.

2. Przychylić się do prośby kapitana Pantoja i dostarczyć SWGPGO potrzebnych funduszy na rozszerzenie jej ekipy roboczej z dwudziestu do trzydziestu wizytantek.

Podpisano:

generał Felipe Collazos,

szef Administracji, Intendentury

i Służb Różnych Sił Lądowych.

Lima, 10 października 1957.

Pismo poufne kontradmirała PMW Pedro G. Carillo, dowódcy Amazońskiej Flotylli Rzecznej, do generała PSIi Rogera Scavino, szefa V Okręgu (Amazonia)

Baza San Clctilde, 2 października 1957.

Szanowny panie generale!

Mam zaszczyt przekazać Panu do wiadomości, że dotarły do mnie z różnych baz, które Marynarka Wojenna ma rozrzucone po całej Amazonii, objawy zdziwienia i niezadowolenia, tak marynarzy, jak i kadry oficerskiej, związane z Hymnem Służby Wizytantek. Ludzie, którzy noszą niepokalany mundur Marynarki Wojennej, ubolewają, że autor słów wspomnianego Hymnu nie uważał za wskazane wspomnieć choć raz Peruwiańskiej Marynarki Wojennej i jej marynarzy, tak jateby instytucja ta nie obejmowała wespół z Siłami Lądowymi patronatu nad wspomnianą Służbą, do której, czyż trzeba przypominać, wnieśliśmy swój wkład w postaci okrętu transportowego z załogą i ustalonej części kosztów jego utrzymania, do tej pory regularnie i bez zarzutu spłacając rachunki wystawiane nam za wyświadczone usługi. Będąc przekonanym, że przeoczenie to można przypisać jedynie przypadkowemu niedopatrzeniu i że nie było w nim żadnej chęci obrażenia Marynarki Wojennej ani podsycania wśród marynarzy uczuć lekceważenia, ze strony kolegów z Sił Lądowych, posyłam Panu niniejsze pismo załączając najserdeczniejsze pozdrowienia i prośbę o naprawienie, jeśli jest to w Pana rękach, pominięcia, o którym donoszę, choć bowiem drobne i banalne, mogłoby stać się przyczyną rozdrażnień i niepokojów, które nigdy nie powinny zakłócać stosunków między bratnimi instytucjami.

Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kontradmirał MW Pedro G. Carillo

dowódca Amazońskiej Flotylli Rzecznej.

Adnotacja:

Zaznajomić z treścią niniejszego pisma kapitana Pantoja. udzielić nagany za niewybaczalny brak taktu, jaki okazała SWGPGO w tej sprawie, i rozkazać, by udzielono należnej i szybkiej satysfakcji kontradmirałowi Pedro G. Carillo V i towarzyszom broni z Peruwiańskiej Marynarki Wojennej.

Podpisano:

generał Roger Scavino,

szef V Okręgu (Amazonia), Iquitos, 4 października 1957.

Requena, dwódziestegodrugiego października tysiącdziewięset piędziesiątegosiudmego

Nasz kohany i bochaterski Waletrzny

Prze szedłeś sam siebie w tfojej ałdycji w radiu Jjj 'bicz na bez prawie co my jej wszyscy tu słuhamy i bijemy tobie chóczne brawa bo ci marynarze z Bazy Swientej Elżbietki przy wożą tu sobie swoje kurwy z iąuitos tym swoim ałtentycznym okrentem co się nazywa ewa i robią miendzy sobą orgietki i niepozwalają je nikomu rosząc i spowrotem je od syłają tak żebyśmy my młodzież postempowa z Reąuena niemogli nic im zrobić. I gdzie tu sprawiedliwość Bochaterski Waletrzny? My już poszliśmy z całą delegacją naszego miasteczka i stał na czole sam burmistrz Teofilo Morey zaprotestować do kapitana bazy ale ta szója wszystko nam od onówił glendząc jak ja mogę młodzieży z Reąuena żebyś my po piepszyli sobie Wizytki jak Wizytek niema wogule i jeszcze się zaklinał na dziecko-menczennika ten cheretyk. To tak jakbyśmy niemieli oczu i uszu Waletrzny no i widzisz jaka kurwa. Dlaczego oni tak a my nie? A my kuitasika niemamy aboco? Wszystko to daj prosto z mostu w twojej ałdycji, Bochaterski Waletrzny zmieszaj ich z błotem i daj nam w kość.

Twoi radio słuchacze

Artidoro Soma

Nepomuceno Quilca

Caifas Sancho

Z tym listem zasyłamy tobie podarunek papużkę która gada jak ty Waletrzny

SWGPGO

Raport numer dwadzieścia sześć

Dotyczy

ogólnie: Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach

szczegółowo: usprawiedliwienia intencji i zmian w tekście Hymnu Wizytantek.

Charakterystyka: ściśle tajne.

Data i miejsce: Iquitos, 16 października 1957.

Niżej podpisany, kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja, szef Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, z szacunkiem pozdrawiając kontradmirała PMW Pedro G. Carilla, dowódcę Amazońskiej Flotylli Rzecznej, melduje, co następuje:

1. Odczuwa głęboki żal z powodu niewybaczalnego przeoczenia, które doprowadziło do tego, że tekst Hymnu Wizytantek nie wspomina wyraźnie chluby naszej Ojczyzny – Peruwiańskiej Marynarki Wojennej i dzielnych marynarzy wchodzących w jej skład. Jednocześnie pragnie podać do wiadomości, nie w formie usprawiedliwienia, lecz raczej jako zwięzłą informację, że Hymn nie został zamówiony przez dowództwo SWGPGO, ale powstał w wyniku spontanicznej twórczości personelu, i że przyjęto go w sposób nieprzemyślany i nieco lekkomyślny, nie poddając go uprzedniej krytyce formalnej,1 i treściowej. W każdym jednak razie, jeśli nie w tekście, to w duchu wspomnianego Hymnu, tak jak w umysłach i w sercach tych, którzy pracują w SWGPGO, zawsze obecne są bazy Marynarki Wojennej i jej marynarze, którym wszyscy pracujący w Służbie przekazujemy w tym miejscu słowa naszego przywiązania i najwyższego szacunku.

2. Przystąpiono do usunięcia wad Hymnu wzbogacając go o następujące zmiany:

a) Refren lub bis, który śpiewa się dwa razy, rozdzielając kolejne strofy, będzie się śpiewać raz (pierwszy) w jego oryginalnym brzmieniu, to znaczy:

Więc radośnie do żołnierzyków leć Niech Ciuciumama prowadzi cię Ciupelek i Chińczyk też tu są Choć dobrze wiemy co dać żołnierzom zaś za drugim razem refren lub bis będzie śpiewany w nowej wersji, ze zmienionymi w pierwszym i czwartym wersie słowami, a mianowicie:

Więc radośnie do marynarzy leć Niech Ciuciumama prowadzi cię Ciupelek i Chińczyk też tu są Choć dobrze wiemy co dać bosmanom

b) Pierwszy wers drugiej zwrotki zostaje całkowicie zmodyfikowany poprzez anulowanie słów: „Siłowi Lądowym”, a zastąpienie go następującymi:

Bazom Flotylli Służ Służ Służ Nigdy nie żałuj swoich ust Innych Obiektów nie skąp Z patriotyzmem daj im czego chcą Niech Bóg zachowa Pana w opiece!

Podpisano:

kapitan PSL (Intendentura) Pantaleon Pantoja.

Załączono kopie dla: generała Felipe Collazois, szefa Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych; generała Rogera Scavino, szefa V Okręgu (Amazonia).

Raport statystyczny

Pułkownik PSL Maximo Davila ma przyjemność posłać SWGPGO następujące zwięzłe sprawozdanie o wizycie, którą konwój nr 32 tej Służby złożył w garnizonie Barranca (nad rzeką Marańón):

Data wizyty konwoju nr 32: 3 listopada 1957.

Środek transportu i personel: okręt.,Ewa”.

Szef konwoju: Chińczyk Porfirio.

Wizytantki: Coca, Cyculka, Lalita, Sandra, Iris, Juana, Loreta, Brazylijka, Roberta i Eduviges.

Pobyt w garnizonie: sześć (6) godzin, od godziny 14 do 20.

Liczba użytkowników i rozwój akcji usługowej: stu dziewięćdziesięciu dwóch (192) użytkowników podzielonych i obsłużonych w następujący sposób: jedna grupa dziesięcioosobowa (10) przekazana wizytantce Brazylijce (mimo iż za nią opowiedziało się najwięcej mężczyzn z jednostki, zastosowano się do zarządzenia SWGPGO wyznaczającego tej wizytantce jedynie regulaminowe minimum użytkowników); grupa dwudziestu dwu (22) mężczyzn przyznana wizytantce Cyculcfe (powód: druga CO' do popularności w oddziale) i osiem grup dwudziestoosobowych (20) przydzielonych pozostałym wdzytantkom. Podział ten przeprowadzono po zlikwidowaniu przeszkody, o której poniżej. W związku z koniecznością odpłynięcia „Ewy” przed zmrokiem, czego powodem są nocne! spadki poziomu wody, które w tym okresie występują przy Barranca, zmniejszono maksymalny czas przebywania użytkownika w pomieszczeniu z dwudziestu do piętnastu minut, tak iby cała operacja została zakończona przed zachodem słońca, co szczęśliwie zostało zrealizowane.

Ocena: usługi zostały przyjęte przez użytkowników z całkowitą aprobatą, jedynie w kilku wypadkach ubolewano nad skróceniem czasu, co było konieczne z racji przytoczonych powyżej, a zachowanie konwoju nr 32 całkowicie prawidłowe, tak jak do tej pory było ze wszystkimi konwojami SWGPGO, które mieliśmy zaszczyt gościć w garnizonie Barranca.

Nieprzewidziane przeszkody: Służba Zdrowia tej jednostki odkryła podróżującego w, konwoju nr 32 pasażera na gapę w przebraniu kobiecym, którym po przekazaniu go Żandarmerii Wojskowej i poddaniu przesłuchaniu okazał się być Adrian Antunez, alias Stugębek, osobnik, który również okazał się być opiekunem czy sutenerem wizytantki o przydomku Cyculka. Gapowicz zeznał, że na okręt „Ewa” przeprowadzony został przez swoją podopieczną, a groźbą i szantażem wymusił zgodę szeia konwoju i milczenie pozostałych wizytantek, aby doprowadzić swój ekstrawagancki zamiar do skutku. Tym kobiecym przebraniem zmylono załogę okrętu, okłamując ją, że chodzi o nową wizytantkę imieniem Adriana, a oszustwo wyszło na jaw po dopłynięciu do Barranca, gdy domniemana Adriana przy swoim pierwszym kliencie, szeregowcu Rogelio Simonsa, zacięła udaiwać chorą, nie chcąc wyświadczyć usługi typu normalnego, proponując w zamian usługę na sposób sodomicki lub anatturalny. W szeregowcu Simonsa wzbudziły się podejrzenia, doniósł o tym zdarzeniu i fałszywa Adriana została przez będącego na służbie pielęgniarza siłą poddana badaniu, które ujawniło jej prawdziwą płeć. Gapowicz zapewniał początkowo, że wymyślił tę pantomimę, aby bezpośrednio skontrolować zarobki witzytantki Cyeulki (z których otrzymuje 75 procent), podejrzewał ją bowiem o przedstawianie mu fałszywych wyliczeń celem zmniejszenia jego udziałów. Później jednak, wobec niedowierzania przeprowadzających śledztwo, zeznał, że będąc od wielu lat pederastą biernym, miał zamiar wypróbować swój proceder z żołnierzami, aby udowodnić sobie samemu, że mógłby z powodzeniem zastąpić kobietę spełniającą funkcję wizytantki. Zostało to potwierdzone przez jego konkubinę Cyoulkę. Ponieważ podjecie decyzji względem tej szczególnej sprawy nie leży w kompetencjach naszej jednostki, osobnik Adrian Antunez alias Stugębek zostaje odesłany w kajdankach i pod strażą na pokładzie okrętu „Ewa” do centrum logistycznego, aby dowództwo SWGPGO podjęło środki, które uzna za stosowne. Wolne wnioski: Prosimy zbadać możliwość wysyłania konwojów SWGPGO do ośrodków działalności usługowej -ń większą częstotliwością ze względu na uzyskiwane dzięki tym usługom znakomite efekty.

Podpisano:

pułkownik PSL Maximo Dśvila,

szef garnizonu w Barranca (nad rzeką Mafańón).

Załączniki: Idsita użytkowników z imieniem i nazwiskiem, numerem karty służby i poświadczeniem potrąceń; gapowicz Adrian Antunez, alias Stugębek.

Iquitos, l listopada 1957.

Szanowna pani Pantoja!

Wiele razy podchodziłam pod pani dom, żeby jt zapukać, ale w: końcu ze strachu zawsze wracałam l do domu mojej kuzynki Rosity i płakałam, bo l przecież czy nie straszył nas zawsze twój mąż mówiąc, że do piekła powinniście trafić, zanim zbliżycie się do mojego mieszkania. Ale jestem zrozpaczona i już żyję w piekle, proszę pani, i proszę się ulitować nade mną, przynajmniej dziś, kiedy mamy dzień naszych drogich zmarłych! Zaraz idę pomodlić się do kościoła w Punchana l za, wszystkich twoich zmarłych, pani Pantoja, bądź dobra, ja wiem, że pani jest dobra, widziałam, jaka cudna jest twoja córeczka, ma twarz taką świętą jak dzieciątko-męczennik z Moronacocha. Powiem pani, że kiedy urodziła się twoja córeczka, wszystkie się tak cieszyłyśmy, tam w Pantilandzie, zrobiłyśmy święto twojemu mężowi i upiłyśmy go, żeby był jeszcze bardziej szczęśliwy ze swoim dzidziusiem, który musi być jak aniołek z białą duszyczką, który przyszedł prosto z nieba, tak sobie mówiłyśmy między sobą. Tak jest na pewno, ja to wiem, serce mi to znówi. Pani mnie zna, raz mnie pani widziała, z rok temu albo i więcej, ta „praczka”, którą pani, wpuściła do mieszkania przez pomyłkę, myśląc, że przychodziłam zrobić pani pranie. To właśnie ja, proszę pani. Pomóż mi, bądź dobra dla biednej. Maclovii, umieram z głodu,, a biedny Teofilo tam w Borja, trzymają mi go w więzieniu o chlebie i wodzie, pisze mi w liście, który przyniósł mi jeden przyjaciel, biedaczek, a cała jego wina to miłość do mnie, zrób coś dla, mnie, do końca życia będę ci wdzięczna. A jak mam żyć i z czego, proszę pani, jeśli twój mąż wyrzucił mnie z Pantuandu? Mówiąc, że postąpiłam niedobrze tam w Borja, że te ja namówiłam Teofila, żeby uciekł ze mną. Ale to nie ja, tylko on powiedział mi uciekajmy do Nieva, że mi przebacza, że jestem kurwą, że kiedy zobaczył mnie, jak przyjechałam do Borja, to serce mu tak mówiło oto kobieta, której szukasz przez całe życie.

Mam dach nad głową dzięki dobremu sercu mojej kuzynki Rosity, ale ona też jest biedna i nie może mnie utrzymywać, proszę panienki, to ona pisze do ciebie ten list za mnie, bo ja nie umiem. Ulituj się nade mną, a Bóg ci to wynagrodzi w niebie i twojej córeczce też, widziałam ją na ulicy, jak stawiała swoje nóżki, i pomyślałam to dzieciątko boże, jakie śliczne oczka. Muszę wrócić do Pantilandu, pomów z twoim mężem żeby mi przebaczył i przyjął na nowo. Czy nie pracowałam dla niego zawsze dobrze? A jaką ją mu przykrość zrobiłam, odkąd z nim jestem? Ani jednej, bo tylko tę jedną jedyną przez cały rok, czy to tak dużo? A czy ja nie mam prawa kochać mężczyzny? A jemu to nie cieknie ślinka, kiedy Brazylijka robi te swoje chytre sztuczki? Uważaj na siebie, ta kobieta, proszę pani, jest zła, ona mieszkała w Manaus, a tamtejsze kurwy to bandytki, na pewno daje twojemu mężowi różne wywary, żeby go zauroczyć i trzymać go, o tak, w garści. A do tego to przez nią zabiło się już dwóch mężczyzn, taki święty jankesik, a drugi to student. A czy to już nie ma pana Pan-Pana pod pantoflem i czy nie wyciąga od niego, co jej się tylko zechce? Uważaj na siebie, ta kobieta jest zdolna ci go zabrać i będziesz cierpieć. Będę się modlić za ciebie, żeby się to pani nie przydarzyło.

Pomów z nim, ubłagaj go. Mojego, Teofila będą trzymali w więzieniu jeszcze wiele miesięcy, a ja chcę się z nim zobaczyć, bo tęsknię za nim, po nocach myślę o nim, płaczę przez sen. Jest moim mężem przed Bogiem, proszę pani, ożenił nas taki stareńki ojczulek, tam w Nieva. A w tamtejszej „arce” przybiliśmy kurę na ofiarę miłości i wierności. On nie był „bratem”, ale ja byłam „siostrą”, od kiedy przyszedł do Iquitos Brat Francisco, niech Bóg go błogosławi, posztam go posłuchać i nawróciłam się. Ja nawróciłam Teofila i zrobił się..”bratem” widząc, jak „bracia” pomogli nam tam w Nieva. Biedni, za to, że dali nani jeść i pożyczyli hamak, musieli uciekać do lasu, zostawiając swoje domy i swoje zwierzątka, i, rzeczy, które mieli. Czy to sprawiedliwe, żeby tak prześladowano dobrych ludzi1, którzy wierzą w Boga i robią dobrze?

A jak mogę iść zobaczyć sią z Teofilem, kiedy nie mam pieniędzy, żeby popłynąć statkiem? A gdzie mam pracować? Smarkul jest bardzo niechętny, nie chce mnie przyjąć, bo go zostawiłam, żeby doistać się do Pantilandu. Jako „praezka” drugi raz, nie chcę, to mordercza praca L do tego ona się na karku policję, która bierze isobiei wszystko co się, zarabia. Nie ma gdzie iść, proszę pani. Pocałuj go i rób wszystko bardzo zręcznie, tak jak my to kobiety umiemy, a jak tak zrobisz, że mi przebaczy, to ja na kolanach pójdę ucałować twoje stopy. Myślę o moim Teofilu, tam w Borja, l chcę się zabić, wbić sobie kolec z chambiry w, serce, jak to robią poganie w swoich osadach, i koniec ze smutkiem, ale moja kuzynką Rosita nie pozwala mi i do tego wiem, że nawet nasz Pan Bóg ani Brat Francisco, jego wysłannik tu na, ziemi, nie przebaczyliby mi tego, oni kochają wszystkie istworzenia, nawet kurwę kochają. Ulituj się nade mną, i niech (mnie znowu przyjmie, już nigdy więcej nie doprowadzę go do wściekłości', przysięgam ci na twoją córeczkę, będą się za nią modlić, aż zachrypnę, proszę pani. Nazywam się Matelovia, on już wie.

Jestem pani bardao wdzięczna i niech Bóg pani zapłaci, całuję pani stopy i twojej córeczce też z całą moją pobożnością,

Maclovia.

Podanie o zwolnienie z Sił Lądowych księdza majora (KK) Godofreda Beltrana Calila, dziekana Korpusu Kapelanów V Okręgu (Amazonia)

Iquitos, 4 grudnia 1957.

Generał brygady Roger Scavino, szef V Okręgu (Amazonia), w miejscu.

Panie Generale!

Spełniam ciężki obowiązek składając na Pańskie ręce prośbę o natychmiastowe zwolnienie mnie z Peruwiańskich Sił Lądowych, w których szeregach mam zaszczyt służyć już od osiemnastu lat, to znaczy od roku przyjęcia przeze mnie święceń kapłańskich, osiągając, chciałbym wierzyć że w nagrodę za moje zasługi, stopień majora. Tym samym spełniam smutny nakaż moralny zwrócenia Siłom Lądowym, za pośrednictwem Pana, to jest mojego bezpośredniego zwierzchnika, trzech orderów i czterech honorowych odznaczeń, którymi w ciągu moich lat służby w, ofiarnym i niedocenianym Korpusie Kapelanów (KK) Siły Zbrojne pragnęły pobudzać mnie do większego wysiłku i okazania mi wdzięczności.

Czuję się w obowiązku całkowicie wyjaśnić, że przyczyną mojej prośby o zwolnienie z tej instytucji i rezygnacji z orderów i dyplomów jest obmierzła działalność i istnienie, jako półtajnej organizacji naszych Sił Lądowych, tak zwanej Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, pod którą to eufemistyczną nazwą kryje się w rzeczywistości aktywne i wzrastające kupczenie ladacznicami między Iquitos a obozami wojskowymi i amazońskimi bazami Marynarki Wojennej. Ani jako duchowny, ani jako żołnierz nie mogę przystać na to, by armia, która wydała Bolognesiego i Alfonsa Ugarte, która zapisała się w Historii Peru szlachetnymi czynami i znakomitymi bohaterami, posunęła się do tak haniebnej ostateczności, jak przyjęcie pod swoje skrzydła instytucji płatnej miłości, subwencjonując ją z własnego budżetu, stawiając do jej dyspozycji swą logistykę i korpus Intendentury. Pragnę jedynie przypomnieć o paradoksalnych różnicach: ja osobiście podczas osiemnastu lat uporczywych próśb i starań nie potrafiłem przekonać Dowództwa o konieczności stworzenia lotnej służby kapelanów w celu regularnego niesienia żołnierzom odległych i pozbawionych kapelanów garnizonów, których jest najwięcej, sakramentów spowiedzi i komunii; natomiast Służba Wizytantek dysponuje obecnie, zaledwie w półtora roku po utworzeniu, wodnopłatowcem, okrętem, samochodem ciężarowym i najnowocześniejszymi środkami łączności, by szerzyć na całym obszarze naszej puszczy grzech, rozpustę i, bez wątpienia, syfilis. Pragnę również zwrócić uwagę, iż ta osobliwa Służba pojawia się i prosperuje właśnie w chwili, gdy wiara katolicka w Amazonii, oficjalna religia Peru i jego Sił Zbrojnych, zagrożona jest zarazą zabobonu, który pod nazwą Bractwa Arki pustoszy osady i wsie, z każdym dniem zdobywając spośród niewinnych i prostych ludzi coraz więcej wyznawców, przy czym groteskowy kult dziecka bestialsko poświęconego w Moronacocha rozprzestrzenia się wszędzie, nawet, jak to stwierdzono, w naszych koszarach. Nie muszę Panu, Panie Generale, przypominać, że zaledwie dwa miesiące temu, w posterunku San Bartolome nad rzeką Ukajali, grupa fanatycznych rekrutów, potajemnie zgrupowanych w „arce”, próbowała ukrzyżować żywcem Indianina z plemienia Piro, aby oddalić burzę, co zmusiło oficerów jednostki, pragnących udaremnić tę zbrodnię, do oddania strzałów. I właśnie w chwili kiedy Korpus Kapelanów śmiało zwalcza tego raka bluźnierstwa i zbrodni, który toczy amazońskie oddziały, dowództwo uważa za wskazane powołać i rozwijać działalność Służby osłabiającej morale i rozluźniającej obyczajność żołnierzy. Fakt, że nasze Siły Lądowe popierają prostytucję i same podejmują się poniżającej profesji stręczycielstwa, jest zbyt poważnym symptomem rozkładu, by można było przejść nad nim obojętnie. Jeśli rozwiązłość etyczna ogarnia kręgosłup naszego kraju, którym są Siły Zbrojne, w każdej chwili gangrena może rzucić się na cały niepokalany organizm Ojczyzny. Skromny ksiądz i żołnierz nie chce być współwinowajcą ani z rozkazu, ani z przemilczenia tego okropnego procesu.

Z wojskowym pozdrowieniem,

major (KK) Godofredo Beltran Calila,

dziekan Korpusu Kapelanów V Okręgu

(Amazonia).

Adnotacja:

Przekazać niniejszą prośbę Ministerstwu Wojny i Sztabowi Głównemu Peruwiańskich Sił Lądowych z rekomendacją, by:

1) Podanie o zwolnienie majora (KK) Beltrana Calila zostało zaakceptowane ze względu na podjęcie przez niego decyzji o charakterze nieodwołalnym;

2) udzielono mu łagodnego napomnienia za nieco dosadne określenia użyte przez niego w podaniu;

3) przekazano mu podziękowanie za dotychczasową służbę.

Podpisano:

generał Roger Scaviho,

szef V Okręgu (Amazonia).

7

Audycja Radia Amazonas Głos Walecznego z 9 lutego 1958

I podając precyzyjnie czas, czyli godzinę osiemnastą zero zero, którą wskazuje z dokładnością co do sekundy zdobiący nasze studia zegar Movado, Radio Amazonas ma przyjemność zaprezentować swym drogim radiosłuchaczom najpopularniejszy program naszej rozgłośni:

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się, opadają, pozostają w tle dźwiękowym. GŁOS WALECZNEGO!

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się, opadają, pozostają w tle dźwiękowym.

Trzydzieści minut komentarzy, anegdot, krytyk, informacji, zawsze w służbie prawdy i sprawiedliwości. Program, fetory wsłuchuje się, gromadzi i rozpowszechnia na falach eteru tętno życia Amazonii Peruwiańskiej. Program żywy, bezpośrednio ludzki, redagowany i prowadzony przez znanego dziennikarza Germana Laudano Rosales, Walecznego.

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się, opadają i zanikają całkowicie.

Dobry wieczór, drodzy i szanowni radiosłuchacze. Oto znowu słyszą państwo na falach Radia Amazonas, rozgłośni numer jeden Peruwiańskiego Wschodu, mój głos, który mężczyźnie kosmopolitycznego miasta i kobiecie z dalekiego plemienia stawiającej swoje pierwsze kroki na ścieżce cywilizacji, dobrze prosperującemu kupcowi i prostemu rolnikowi uprawiającemu swe samotne poletko, innymi słowy, wszystkim, którzy walczą i pracują w imię postępu naszej nieujarzmionej Amazonii, pragnie ofiarować trzydzieści minut przyjaźni, rozrywki, rewelacyjnych ciekawostek i dyskusji na aktualne tematy, sensacyjnych reportaży i wiadomości, które toczą koło historii – audycję emitowaną z Iquitos, latarni peruwiańskości otoczonej bezkresną tonią zieleni naszej puszczy. Zanim jednak przejdziemy do stałych pozycji naszego programu, proszę naszych drogich radiosłuchaczy o wysłuchanie kilku porad handlowych:

Reklamy nagrane na płycie i taśmie: 60 sekund.

I na początek, jak zwykle, nasza stała pozycja: Kilka Słów o Kulturze. Mili radiosłuchacze, nigdy nie przestaniemy powtarzać, iż jest absolutną koniecznością, byśmy nieustannie podnosili nasz poziom intelektualny i duchowy, pogłębiali naszą wiedzę, szczególnie o tym wszystkim, co dotyczy naszego otoczenia, naszej Macierzy, naszago miasta. Poznawajmy jego tajemnice, tradycje i legendy, które są ozdobą jego ulic, życie i bohaterskie czyny tych, którzy użyczyli im swych imion; historię domów, w których zamieszkujemy, a z których wiele było kolebką wielkich przywódców lub sceną niezapomnianych epizodów, będących chlubą i dumą naszego regionu. Poznawajmy to wszystko, w ten bowiem sposób, wgłębiając się nieco w nasz lud i nasze miasto, jeszcze bardziej pokochamy naszą Ojczyznę i naszych rodaków. Dziś opowiemy historię jednego z najsłynniejszych budynków Iqui-tos. Jak już państwo pewnie odgadli, myślę o świetnie nam wszystkim znanym Żelaznym Domu – tak bowiem się go popularnie nazywa – którego sylwetka, tak oryginalna, tak odmienna i wytworna, wznosi się przy naszym Placu Broni, a w którym aktualnie ma swoją siedzibę elegancki i dystyngowany Club Social Iquitos. Waleczny pyta: Ilu loretańczyków wie, kto skonstruował ów Żelazny Dom, który zaskakuje i urzeka wszystkich przybyszy, stawiających stopy na żyznej ziemi Iquitos? Ilu wiedziało, że ten piękny metalowy budynek został zaprojektowany przez jednego z najgłośniejszych architektów i konstruktorów Europy i świata? Kto, przed dzisiejszą audycją, wiedział, że dom ten jest dziełem twórczego umysłu genialnego Francuza, który na początku wieku wzniósł w stolicy świata, Paryżu, słynną wieżę noszącą jego imię? Wieżę Eiffla! Tak, drodzy radiosłuchacze, nie przesłyszeliście się: Żelazny Dorn z Placu Broni jest dziełem śmiałego i sławnego wynalazcy francuskiego, Eiffla, innymi słowy, historycznym monumentem o pierwszorzędnej randze, tak w naszym kraju, jak w każdej innej części świata. Czy to oznacza, że słynny Eiffel był kiedykolwiek w gorącym Iquitos? Nie, nigdy tutaj nie był. Jak w takim razie wytłumaczyć fakt, iż to wielkie jego dzieło lśni w drogim naszemu sercu mieście? Właśnie na to pytanie udzielimy wam dziś odpowiedzi w stałej pozycji naszego programu: Kilka Słów o Kulturze… Chwila muzyki.

Mijały lata kauczukowej gorączki i wielcy loretańscy pionierzy, ci sami, którzy wdzierali się z północy na południe i ze wschodu na zachód w amazoński gąszcz w poszukiwaniu upragnionego kauczuku, zaczęli między sobą prowadzić sportową, a pożyteczną dla naszego miasta rywalizację, polegającą na wybudowaniu domu z najbardziej w tej epoce artystycznych i kosztownych materiałów. W ten to sposób narodziły się owe marmurowe rezydencje z wykładanymi glazurą podłogami i fasadami, z rzeźbionymi balkonami, które zdobią ulice Iquitos i przywodzą na pamięć złotą erę Amazonii i raz jeszcze ukazują nam. jak wiele racji miał poeta naszej Macierzy, gdy pisał: „jakikolwiek czas miniony lepszy był”. A jednym z tych pionierów, królów kauczuku i przygody, był milioner i wielki loretańczyk Anselmo del Aguila, który jak wielu jemu równych miał zwyczaj wybierać się w częste podróże do Europy, aby zadowolić swój niespokojny temperament i zaspokoić głód kultury. I tutaj spotykamy naszego rodaka, don Anselma del Aguila, w czasie surowej europejskiej zimy – jak bardzo musiał loretańczyk trząść się z zimna! – gdy przyjeżdża do pewnego niemieckiego miasta i zatrzymuje się w hoteliku, który z miejsca przyciągnął jego uwagę i zachwycił swym wielkim komfortem, śmiałością linii i oryginalną urodą, ponieważ cały wybudowany był z żelaza. Co zrobił wtedy nasz przyjaciel Aguila? Bez namysłu i z tą żarliwą miłością do swych ojczystych stron, tak charakterystyczną dla nas, mieszkańców tego regionu, powiedział sobie: to wielkie dzieło architektoniczne powinno być w moim mieście. Iquitos na nie zaisługuje i potrzebuje go, by stać się jeszcze 'bardziej eleganckie i okazałe. I bez namysłu rozrzutny loretańczyk zakupił niemiecki hotelik skc struowany przez wielkiego Eiffla, płacąc tyle, ile od niego zażądano, i ani o grosz się nie targując. Kazał rozmontować hotel na części, załadował na statek i przywiózł aż do Iquitos, z wszystkimi nakrętkami i śrubkami. Pierwszy budynek z prefabrykatów w historii budownictwa, kochani radiosłuchacze. Tu konstrukcja została z zachowaniem wszelkiej ostrożności zmontowana na nowo pod czułym okiem samego don Anselma. Tak więc teraz wiedzą już państwo, skąd się wzięło w Iquitos owo ciekawe i nieporównywalne dzieło sztuki architektonicznej.

Wypada jeszcze dodać na zakończenie, w formie anegdoty, że w swym sympatycznym geście i szlachetnym porywie wzbogacenia urbanistycznego skarbca swej ziemi, don Anselmo del Aguila popełnił również okropną pomyłkę nie wziąwszy pod uwagę, że budulec zakupionego przezeń domu jest jak najbardziej odpowiedni dla polarnych mrozów światłej Europy, ale staje się czymś zupełnie odwrotnym w przypadku Iquitos, gdzie metal ścian przy temperaturach, które wszyscy znamy aż nadto dobrze, mógł przysporzyć mieszkańcom poważnych kłopotów. Niestety, tak się fatalnie stało. Najdroższy dom Iquitos okazał się niemożliwy do zamieszkania, bowiem słońce przemieniało budynek w rozpalony kocioł i bez narażenia się na przykre pęcherze na dłoniach nie można było dotknąć jego ścian. Del Aguila nie miał innego wyjścia, jak tylko sprzedać dom przyjacielowi, kupcowi Am-brosio Morales, który wierzył, że zdolny jest wytrzymać piekielną atmosferę Żelaznego Domu, ale on również musiał się poddać. W ten sposób budynek zmieniał właściciela z roku na rok, aż znaleziono idealne rozwiązanie: ulokować tam Club Social ląultos, instytucję, która w dzień, gdy Żelazny Dom bucha żarem, świeci pustką, a ożywia się wieczorem i nocą, w godzinach, kiedy chłód czyni go przyjemnym i gościnnym, gdy przybywają do niego nasze pełne wdzięku damy i najbardziej znamienici panowie. Ale Waleczny uważa, że ze, względu na jego sławnego twórcę Żelazny Dom powinien być przez Magistrat wywłaszczony i zamieniony w muzeum czy placówkę o podobnym charakterze, poświęconą złotej epoce Iquitos, okresowi kauczukowego boomu, kiedy to nasze cenne żywiczne złoto przeistoczyło departament Loreto w ekonomiczną stolicę kraju. I tym, mili słucha-, cze, kończymy naszą pierwszą pozycję Kilka Słów o Kulturze.

Chwila muzyki. Reklamy na płycie i taśmie: 60 sekund. Chwila muzyki.

A teraz nasz komentarz dnia. Przede wszystkiniJ kochani radiosłuchacze, w związku z tym, iż tema który jestem zmuszony poruszyć dzisiejszego czoru (z wielkim żalem, ale wymaga tego ode mnie mój obowiązek dziennikarza, loretańczyka, katolika i ojca rodziny), jest nader poważny i może urazić niektórych z was, proszę, by państwo oddalili od odbiorników swe niepełnoletnie córki i synów, albowiem kierując się szczerością, która mnie cechuje, a która uczyniła z Głosu Walecznego cytadelę prawdy bronioną przez wszystkie pięści amazońskie, nie będę miał innego wyjścia, jak tylko odwołać się do nagich faktów i nazwać rzeczy po imieniu, tak jak to zawsze czynię i” czynić będę. A uczynię to z całą energią i powagą człowieka, który świadom jest poparcia udzielanego mu przez społeczeństwo i jest wyrazicielem milczącej, ale uczciwie myślącej większości.

Chwila muzyki.

Wielokrotnie i delikatnie, tak aby nikogo nie obrazić, gdyż nie leży to w naszych zamiarach, napomykaliśmy w tym programie o sprawie będącej przyczyną skandalu i oburzenia wszystkich porządnych i uczciwych obywateli, żyjących zgodnie z nakazami moralnymi, a takich obywateli jest przygniatająca większość. I nie chcieliśmy tej wstydliwej sprawy atakować bezpośrednio i frontalnie, ufaliśmy bowiem naiwnie – szlachetnie to przyznajemy – iż osoba odpowiedzialna za skandal zastanowi się, pojmie w końcu cały ogrom strat moralnych i materialnych, jakie zadaj e~ naszemu miastu swą nieposkromioną żądzą zysku, swym kupieckim duchem, dla którego nie ma żadnych barier, który pcha go z całą bezwzględnością do osiągnięcia ich celów, a to: wzbogacenia się, napełnienia złotem kufrów, nie cofając się przed niczym i sięgając po zakazaną broń rozpusty, korupcji własnej i innych. Jakiś czas temu, stawiając czoło ignorancji wielu zacofanych ludzi, narażając się na niebezpieczeństwo fizyczne, przeprowadziliśmy na falach tejże rozgłośni kampanię cywilizacyjną, która położyłaby kres stosowanym w Loreto „oczyszczającym” praktykom biczowania dzieci po Wielkiej Sobocie. I chciałbym wierzyć, że naszym drobnym udziałem, przyczyniliśmy się w części do tego, iż ów gorszący obyczaj, który doprowadzał do spazmów nasze dzieci, a niekiedy powodował trwałe kalectwo psychiczne, został w Amazonii wytrzebiony. Przy innej okazji stawiliśmy czoło rakowi zabobonu, który pod przebraniem Bractwa Arki toczy Amazonię i bruka naszą puszczę niewinnymi, ukrzyżowanymi zwierzątkami, czemu sprzyja głupota i nieświadomość części naszego ludu, której nadużywają fałszywi Chrystusowie i pseudo-Mesjasze, chcący nabić swoje kabzy i zaspokoić swe chorobliwe żądze popularności, oswajania, manewrowania tłumami i antychrześcijańskiego sadyzmu. I czyniliśmy to nie ustępując przed groźbami ukrzyżowania nas na Placu Broni w Iquitos, co prorokowały nam tchórzliwe anonimy, codziennie przez nas otrzymywane, a pełne błędów ortograficznych, anonimy pisane przez tych odważnych, którzy rzucają kamieniem, ale chowają rękę i mają odwagę obrażać, ale nie ujawniać się. Nie dalej jak przedwczoraj w drzwiach naszego mieszkania, które właśnie opuszczaliśmy, by w godziwy sposób i w pocie czoła zarobić na kawałek naszego chleba powszedniego, natknęliśmy się na barbarzyńskie i krwawe ostrzeżenie – ukrzyżowanego kotka. Ale mylą się ci Herodowie naszych czasów, jeśli myślą, że straszakiem gróźb mogą zamknąć usta Walecznemu, Nadal na tych falach będziemy walczyć z oszalałym fanatyzmem i religijnymi zbrodniami tej sekty i wołać wielkim głosem, by władze schwytały tak zwanego Brata Francisco, tego Antychrysta Amazonii, którego mamy nadzieję ujrzeć szybko za kratkami jako duchowego, świadomego i bezlitosnego autora dzieciobójstwa w Moronacocha i wielu nieudanych prób morderstw na krzyżu, które w ciągu ostatnich miesięcy zanotowano w różnych osadach puszczy sfanatyzowanych przez Arkę, a także i odrażającej krucyfikacji, która miała miejsce w zeszłym tygodniu w misjonarskiej osadzie Santa Maria de Nieva: krucyfikacji starca, Arevala Benzas, będącej dziełem zbrodniczego bractwa.

Chwila muzyki.

Dziś z tą samą stanowczością i nie bacząc na czekające nas niebezpieczeństwa, Waleczny pyta: Jak długo jeszcze będziemy tolerować w naszym kochanym mieście, szanowni radiosłuchacze, upokarzający spektakl, jakim jest istnienie tak zwanej – o zgrozo! – Służby Wizytantek, znanej raczej pod przydomkiem Pantilandu, nadanym przez lud w złośliwym hołdzie dla jej twórcy? Waleczny pyta: Jak długo jeszcze my, matki i ojcowie rodzin cywilizowanego Loreto, mamy cierpieć i mówić naszym dzieciom, by te niewinne, nieświadome niebezpieczeństwa istoty nie biegły, niczym do cyrku lub do jarmarcznych bud, przyglądać się temu handlowi heterami, bezwstydnymi damami z półświatka i – by już nie używać eufemizmów – prostytutkami, które bezczelnie przyjeżdżają i odjeżdżają z tej jaskini rozpusty wzniesionej przed bramami naszego miastfi przez pozbawione czci i wiary indywiduum, którego imię i nazwisko brzmi Pantaleon Pantoja? Waleczny pyta: Cóż za potężne i mętne interesy chronią tego osobnika, że w ciągu dwóch długich lat mógł on kierować, w całkowitej bezkarności, przedsiębiorstwem tyleż nielegalnym co intratnym, tyleż zniesławianym co złotodajnym, na oczach całego, zdrowego miasta? Nie zastraszają nas szantaże, nikt nie może nas przekupić, nic nie powstrzyma naszej krucjaty w imię postępu, moralności, kultury i patriotyzmu. Nadeszła chwila, by stawić czoło temu monstrum, tak jak uczynił to Apostoł, który za jednym zamachem odciął smoczą głowę. Nie chcemy tego wrzodu na ciele naszego miasta, nam wszystkim rumieńce wstydu palą policzki, nasze życie jest obecnie ciągłą udręką ł koszmarem, a przyczyniło się do tego istnienie owego przemysłowego imperium nierządnic, którym kieruje, niczym nowoczesny sułtan babiloński, okryty smutną sławą pan Pantoja, nie cofający się w swej żądzy wzbogacenia się i wyzysku przed bezczeszczeniem i znieważeniem tego, co najświętsze: rodziny, religii i koszar obrońców naszej terytorialnej integralności i niepodległości Ojczyzny.

Chwila muzyki. Reklamy handlowe na płycie i taśmie: 30 sekund. Chwila muzyki.

Sprawa ta nie datuje się ani od wczoraj, ani od przedwczoraj, ale trwa już półtora roku, bo osiemnaście miesięcy, w czasie których nie wierząc własnym oczom, coraz wprawiani w osłupienie, widzieliśmy, jak rozrasta się i potężnieje Pantiland zmysłów. Nie są to słowa bez pokrycia, wypytywaliśmy, wybadaliśmy, Sprawdziliśmy wszystko w trudzie i znoju, a teraz Waleczny jest w stanie ukazać wam, drodzy radiosłuchacze, po raz pierwszy ujawnioną, oszałamiającą prawdę. Prawdę, od której drżą mury, prawdę prowadzącą do utraty przytomności. Waleczny pyta: Jak się państwu wydaje, a ile kobiet – jeśli tym szlachetnym mianem można obdarzyć te, które gorsząco kupczą swoim ciałem – aktualnie pracuje w gigantycznym haremie!! pana Pantaleona Pantoja? Czterdzieści, ni mniejsi ni więcej jak czterdzieści! I jesteśmy nawet w posiadaniu ich imion. Czterdzieści metres stanowi żeńską ludność tego zmotoryzowanego lupanaru, który, oddając do dyspozycji haniebnych uciech całą technikę ery elektroniki, obwozi po Amazonii swój ludzki towar statkami i hydroplanami. Żadne przedsiębiorstwo naszego postępowego miasta, które zawsze wyróżniało się rozmachem swych przemysłowców, nie dysponuje takimi środkami technicznymi jak Pantiland. A oto, na użytek niedowiarków, / niezbite dowody, argumenty nie do odparcia: nikt nie może zaprzeczyć, że tak zwana Służba Wizytantek dysponuje własną linią telefoniczną, że posiada pick-up marki dodge, numer rejestracyjny Loreto 78-256, jak również: aparat nadawczo-odbiorczy z własną anteną, na którego widok zbladłaby z zazdrości każda rozgłośnia w Iquitos; hydroplan, dwupłatowiec nr 37, który oczywiście nosi imię biblijnej kurtyzany Dalili; okręt o wyporności 200 ton cynicznie nazwany „Ewa”; nikt nie zaneguje, że tak zwana Służba i Wizytantek korzysta w swym lokalu nad rzeką Itaya z najbardziej upragnionego i luksusowego komfortu, jak na przykład z klimatyzacji, której dobrodziejstwa zna w Iquitos niewiele uczciwych biur. Kim jest ów wybraniec fortuny, pan Pantoja, ów kreolski Faruk, który zaledwie w półtora roku zdołał zbudować tak wspaniałe imperium? Dla nikogo nie jest tajemnicą, że długie macki tej potężnej organizacji, której operacyjnym centrum jest Pantiland, sięgają wszystkich stron naszej Amazonii, poganiając swoje nierządne trzody: dokąd, szanowani radiosłuchacze? Dokąd, drodzy państwo? Do koszar żołnierzy naszej Ojczyzny. Tak, panie i panowie, oto właśnie kokosowy interes faraona Pantilandu: dzięki swym latającym i pływającym domom publicznym przekształcać amazońskie garnizony i obozy, placówki i posterunki graniczne w małe sodomy i gomory. Tak, właśnie tak, jak państwo słyszą. W moich słowach nie nią ani cienia przesady, a jeśli fałszuję prawdę, niech pan Pantoja przyjdzie tu i zada kłam mojemu świadectwu. Ja, zgodnie z moimi demokratycznymi zasadami, oddaję mu do dyspozycji cały potrzebny mu czas w moim jutrzejszym, następnym czy w jakimkolwiek innym programie, aby zaprzeczył Walecznemu, jeśli Waleczny kłamie. Ale nie przyjdzie, oczywiście, że nie przyjdzie, ponieważ on wie lepiej od kogokolwiek, że mówię prawdę i nic więcej jak tylko przytłaczającą prawdę. Ale wy, szanowni radiosłuchacze, nie wiecie wszystkiego. Są też inne sprawy, jeszcze groźniejsze, jeśli w tej sytuacji można w ogóle użyć takiego określenia. Ów osobnik, pozbawiony jakichkolwiek hamulców i skrupułów, ów Imperator występku, widocznie nie zadowala się seksualnym kupczeniem na terenie koszar żołnierzy naszej Ojczyzny, tych świątyń peruwiańskości, czy bowiem domyślacie się, państwo, w jakiego rodzaju sprzęcie rozwozi on swoje konkubiny? Jakiego rodzaju hydroplanem jest ów aparat niefortunnie nazwany „Dalilą”, pomalowany na zielono i czerwono, który tyle razy, ze ściśniętym i wypełnionym wściekłością sercem J widzieliśmy na przejrzystym niebie Iquitos? Wzywam pana Pantoja, aby przyszedł tutaj i powiedział! przed mikrofonami, że hydroplan „Dalila” jest tym samym wodnopłatowcem nr 37, na którym dnia 3 marca 1929 roku, owego dnia pełnego chwały dla Peruwiańskich Sił Powietrznych, porucznik Luis Pedraza Romero, tak wdzięcznie zapisał w pamięci naszego miasta, po raz pierwszy przeleciał bez lądowania trasę między Iquitos a Yurimaguas, a jego bohaterski wyczyn napełnił szczęściem i postępowym entuzjazmem serca wszystkich mieszkańców departamentu Loreto. Tak, panie i panowie, gorzka to prawda, ale jeszcze gorsze jest kłamstwo. Pan Pantoja depcze, bez odrobiny sumienia kala ojczysty pomnik historyczny, święty dla wszystkich Peruwiańczyków, używając go jako środka lokomocji dla swych plugawych ekip. Waleczny pyta: Czy o tym narodowym świętokradztwie wiedzą amazońskie i krajowe władze wojskowe? Czy zauważyli tę profanację narodowej świętości szanowni dowódcy Peruwiańskich Sił Powietrznych, a zwłaszcza dowództwo Zgrupowania Lotniczego nr 42 (Amazonia), szczególnie powołane do tego, by żarliwie stać na straży samolotu, na którym porucznik Pedraza dokonał swego pamiętnego wyczynu? Nie chcemy w to wierzyć. Znamy naszych wojskowych i lotniczych dowódców, wiemy, że zasługują na nasz szacunek, wiemy, z jakim poświęceniem spełniają swe zadania. Wierzymy i chcemy wierzyć, że pan Pantoja zmylił ich czujną uwagę, że uczynił ich ofiarami jakiegoś ordynarnego podstępu, by popełnić czyn wołający o pomstę do nieba, jakim jest przekształcenie, dzięki sztuce nie-rządniczej magii, historycznego monumentu w objazdowy dom schadzek. A gdyby okazało się, iż rzecz ma się inaczej i że władze nie zostały zwiedzione, wyprowadzone w pole przez Wielkiego Stręczyciela Amazonii, ale że być może został tu zawarty pewnego rodzaju sojusz, wówczas, drodzy radiosłuchacze, nie pozostałoby nam nic innego jak zalać się gorzkimi łzami, albowiem od tej pory nikomu już nie moglibyśmy ufać i nikogo szanować. Ale tak być nie może i nie powinno. Zaś ów ośrodek moralnej nikczemności powinien zamknąć swoje podwoje, a Kalif Pantilandu powinien być usunięty z Iquitos i z Amazonii z całą swoją wystawianą na licytację karawaną odalisek, ponieważ my, loretańczycy, ludzie zdrowi i prości, pracowici i porządni, ani ich tutaj nie chcemy, ani nie potrzebujemy.

Chwila muzyki. Reklamy handlowe nagrane na płycie i taśmie: 60 sekund. Chwila muzyki.

A teraz, szanowni radiosłuchacze, przejdźmy do następnej pozycji. Waleczny na ulicy: wywiady i reportaże! Nie oddalimy się od interesującego nas tematu, aby Car Wszechpantilandu nie spoczął na swoich nierządniczych laurach. Drodzy państwo, znacie Walecznego i wiecie, że kiedy Waleczny zaczyna kampanię na rzecz sprawiedliwości, prawdy, kultury lub moralności Iquitos, w swym uporze nie cofa się, póki nie osiągnie celu, którym jest przyczynić się – choćby przez dołożenie źdźbła słomki do płomienia – do rozwoju Amazonii. W nawiązaniu do powyższego tematu Waleczny ofiarowuje teraz państwu w charakterze bezpośredniego materiału ilustracyjnego, żywego, dramatycznego i głęboko ludzkiego dowodu przeciw złu, które ujawniliśmy w naszym Komentarzu Dnia, dwa wyjątkowe nagrania, uzyskane za cenę wielkiego ryzyka i ogromnych wysiłków, które bez słowa komentarza ukazują ponury Pantiland i obraz osoby, która powołała go do życia i jego kosztem pomnaża swą fortunę: człowieka, który kierowany swymi ekonomicznymi żądzami nie waha się poświęcić tego, co najświętsze dla każdego mężczyzny, a to swojego nazwiska, swojej rodziny, swojej czcigodnej małżonki i swojej małej córeczki. Są to dwa świadectwa, okrutne w swej nagiej i palącej prawdzie, które Waleczny poddaje waszej uwadze, kochani radiosłuchacze, kierowany pragnieniem, by poznali państwo do najdrobniejszych, najintymniejszych szczegółów makiaweliczny mechanizm powszedniego handlu cielesną miłością w amoralnym Pantilandzie. Chwila muzyki.

W studio gościmy teraz, siedzącą właśnie naprzeciw nas, nieco speszoną, co spowodowane jest brakiem otrzaskania z mikrofonem, młodą kobietę o miłej aparycji. Ma na imię Maclovia. Jej nazwisko nie jest tu najważniejsze, poza tym woli ona, by pozostało nieznane, pragnie bowiem, co jest w pełni zrozumiałe, pozostać nierozpoznaną przez rodzinę i zaoszczędzić najbliższym, cierpień, których mogliby doznać słuchając wyznań o jej prawdziwym życiu. A prawdziwym życiem Maclovii jest, a raczej, przepraszam, była do tej pory – prostytucja. Nie, niech nikt pierwszy nie rzuca kamieniem, niech nikt nie rwie sobie włosów z głowy. Nasi słuchacze bardzo dobrze wiedzą, że kobieta nawet najbardziej upadła zawsze może się podnieść, jeśli jej się to umożliwi, jeśli da się jej poparcie moralne i wyciągnie się pomocną dłoń. Głównym warunkiem powrotu do uczciwego życia jest tego chcieć. Maclovia, państwo za chwilę sami to stwierdzą, chce. Była „praczką”, oczywiście „praczką” w cudzysłowie, głód, konieczność, fatalizm życia bez wątpienia zmusiły ją do podjęcia tego tragicznego zawodu: chodzenia po ulicach Iquitos,; sprzedawania siebie najlepszemu licytantowi. Następnie jednak, i jest to okres, który nas interesuje, pracowała w występnym Pantilandzie. Dlatego też będzie nam mogła wyjaśnić, co się kryje za tą cyrkową nazwą. Nieszczęścia, których w życiu zaznała, pchnęły Maclovię do tej jaskini, aby jakiś pan X, wyzyskując ją i depcząc jej kobiecą godność, uzyskiwał nieliche zarobki. Lepiej jednak, by o wszystkimi powiedziała wam osobiście, z prostotą niewykształconej kobiety, której nie dane było uczyć się i korzystać z dóbr kulturalnych, ale dane było zdobyć w tym życiu pełnym' przeciwieństw losu bogate doświadczenia. Zbliż się trochę, Maclovio, i mów do mikrofonu. Bez obaw i bez wstydu, prawda nie obraża i nie zabija. Mikrofon należy do ciebie, Maclovio.

Chwila muzyki.

– Dziękuję, Waleczny. Wiesz, to z moim nazwiskiem to nie tyle przez rodzinę, bo tak naprawdę to poza moją kuzynką Rositą nie mam żadnych krewnych, przynajmniej bliskich. Moja mama umarła, zanim zaczęłam pracować w tym, co mówiłeś, mój ojciec utopił się w podróży do Mądre de Dios, a mój jedyny brat uciekł do lasu pięć lat temu. żeby nie wzięli go do wojska, i jeszcze czekam, żeby wrócił. To znaczy, no nie wiem, jak ci to powiedzieć, Waleczny, Maclovia to tylko tak do pracy, bo to też nie jest moje imię, a za to moje prawdziwe imię jest do wszystkiego innego, na przykład jak się z kimś przyjaźnię. A tutaj przyprowadziłeś mnie, żebym mówiła tylko o tym, nie? To tak jakbym była, no, dwiema kobietami i każda z nich robiła swoje rzeczy, i każda ze swoim innym imieniem. Tak się do tego przyzwyczaiłam. Ja wiem, że nie tłumaczę ci tego dobrze, co? Jak? Aha, że schodzę? Dobrze, już mówię o tym, Waleczny.

No tak, więc przedtem, to znaczy przed Pantilandem, byłam „praczką”, tak jak powiedziałeś, a później u Smarkula. Są tacy, co myślą, że „praczki” zarabiają Bóg wie ile i że mają luksusy. Bezczelne kłamstwa, Waleczny, i tyle. To jest pieprzona praca, straszna, cały dzień na nogach, nogi ci strasznie puchną, a czasami to stoisz niepotrzebnie, tylko po to żeby wrócić do domu zła jak osa, bo nie ściągnęłaś żadnego klienta. I do tego twój fonsio bije, ile wlezie, bo nie przyniosłaś mu nawet papierosów. No więc możesz powiedzieć, Waleczny, że po co w takim razie fonsio. Bo jak go nie masz, to nikt cię nie uszanuje, napadają na Ciebie, okradają, czujesz się opuszczona i do tego, Waleczny, która tam lubi być sama, bez mężczyzny? Tak, tak, znowu zeszłam, już mówię o tym. Bo to żebyś wiedział, dlaczego jak zaczęto gadać, że w Pantilandzie dają kontrakty ze stałymi zarobkami, wolnymi niedzielami i że nawet się podróżuje, no to po prostu wszystkie „praczki” oszalały. To był los na loterii, Waleczny, nie rozumiesz? Praca pewna, nie trzeba było szukać klientów, bo była ich cała masa, i do tego ładnie się z tobą, obchodzą i szanują. Więc wydawało się nam, że śnimy. Wszystkie poleciały nad Itaya. Ale chociaż leciałyśmy jak na skrzydłach, to kontraktów było tylko dla kilku, a nas było od cholery, ojej, przepraszam. A do tego z Ciuciumamą jako szefową to nie było sposobu tam wejść. Pan Pantoja słuchał się jej we wszystkim, a ona zawsze wolała te, które pracowały u niej w Nanay. Bo na przykład te, które przychodziły z konkurencji, od Smarkula, to ledwo znosiła i rzucała im kłody pod nogi, i strasznie dużo od nich brała. A z „praczkami” jeszcze gorzej, bo mówiła panu Pantoja, specjalnie żeby nas zniszczyć, że nie podobają się jej te, co to przychodzą z ulicy jak suki, tylko te, które pracowały w znanym miejscu. To znaczy w Domu Ciuciuma-my, jasne. Okropna baba, przez co najmniej cztery miesiące drzwi mi zamykała przed nosem. Jak tylko usłyszałam wolne miejsca nad Itaya, to leciałam i zawsze bach, nosem o tę górę Ciuciumamę. Dlatego poszłam do Smarkula, nie do jego starego domu, tylko do tego, który odkupił od Ciuciumamy w Nanay. Ale ledwo tam posiedziałam jakieś dwa miesiące, kiedy jeszcze raz były miejsca w Panti-landzie, pobiegłam i pan Pan-Pan tak mi się przypatrzył na egzaminie i powiedział masz prezencję, dziewczyno, stań w tym szeregu. I wybrał mnie ze względu na moje ciało. I tak się dostałam do Pantilandu, Waleczny. Pamiętam dokładniusieńko, jak pierwszy raz poszłam nad Itaya, już zakontraktowana, na przegląd lekarski. Byłam tak szczęśliwa jak przy pierwszej komunii, przysięgam, Pan Pantoja przemówił do mnie i do tych czterech, które dostały się razem ze mną. Popłakałyśmy się, mówię ci, jak nam powiedział teraz macie już inną kategorię, jesteście wizytantkami, a nie mewka-mi, spełniacie misję, służycie Ojczyźnie, współpracujecie z Siłami Zbrojnymi, i nie wiem co jeszcze. On mówi tak ładnie jak ty, Waleczny, bo ty też jak raz mówiłeś, tośmy się popłakały, znaczy San-dra, Kindziulka i ja. Płynęłyśmy na „Ewie” po Marańón i zacząłeś mówić w radiu o sierotkach z Domu Dziecka, i popłakałyśmy się.

– Dziękuję, Maclovia, za te miłe słowa skierowane pod naszym adresem. Wzrusza nas wiadomość, że nasz głos dochodzi do wszystkich środowisk i że Głos Walecznego zdolny jest wprowadzić w drżenie najintymniejsze struny najbardziej dotkniętych przez życie istot. To, co mi mówisz, to wielka dla nas rekompensata, znaczy ona dla nas więcej niż te wszystkie przejawy niewdzięczności. No więc, Maclovia, w ten sposób wpadłaś w szpony Rajfura Pantilandu. I co się wtedy wydarzyło?

– Ja cała szczęśliwa, Waleczny, możesz sobie wyobrazić. Cały dzień podróżowałam, poznawałam koszary, bazy, obozy calutkiej puszczy, ja, co nigdy do tej pory nie byłam w samolocie. Za pierwszym razem kiedy wsiadłam do „Dalili”, to strasznie się bałam, łachotało mnie w brzuchu, miałam dreszcze i dostałam mdłości. Ale później to odwrotnie, strasznie mi się to spodobało, prosili ochotniczki do konwoju powietrznego i zawsze ja, panie Pantoja, ja, proszę mnie. Ale muszę ci coś powiedzieć, Waleczny, wracając do tego poprzedniego. Twoje programy są takie ładne, robisz takie wspaniałe kampanie jak ta z sierotkami, że nikt nie może zrozumieć, dlaczego atakujesz Bractwo Arki, dlaczego ich ciągle oczerniasz i opluwasz. Co za niesprawiedliwość, Waleczny, my chcemy tylko, żeby królowało dobro i żeby Bóg był zadowolony. Co? Tak, już mówię o tym, przepraszam cię, ale musiałam ci to powiedzieć w imieniu opinii publicznej. Jechałyśmy wiec do koszar i mundurowi przyjmowali nas jak królowe.

Dla nich to mogłyśmy zostać tam na całe życie i uprzyjemniać im służbę. Organizowali nam spacery, pożyczali motorówki, żeby pojeździć sobie po rzece, częstowali wołowymi sercami z rusztu. Takie poważanie, co rzadko się widzi w naszym zawodzie, Waleczny. I do tego taki spokój, bo wiesz, że praca jest legalna, i rie musisz żyć w strachu przed policją, że mendy spadną ci na • kark i zabiorą ci w sekundę to, co zarobiłeś przez miesiąc. A jaka to pewność pracować z żołnierzami i czuć, że wojsko cię chroni, prawda? Kto by z nami zaczynał? Nawet fonsie chodzili tacy potulni, dwa razy pomyśleli, nim podnieśli rękę, ze strachu, żebyśmy nie poszły poskarżyć się do żołnierzy i żeby, nie wsadzili ich do więzienia. Ile nas było? Jak ja byłam, to dwadzieścia. Ale teraz jest czterdzieści, szczęściary, bo są w raju. Nawet oficerowie wychodzili ze skóry, żeby się jak najlepiej nami opiekować, Waleczny, a jasne. Tak, to było szczęśliwe życie, ech, mój Boże, tak mi smutno, jak sobie pomyślę, że wyskoczyłam z Panti-landu przez własną głupotę.

Bo tak naprąwtdę to była moja wina, pan Panto-ja wyrzucił mnie, bo jak raz pojechałyśmy do Bo-rja, to uciekłam i wyszłam za mąż za jednego sierżanta. Parę miesięcy temu, ale dla mnie to wieki całe. Czy to grzech wyjść za mąż? W pracy wiizytantek jedna ze złych rzeczy to ta, że nie przyjmuje się mężatek, pan Pantoja mówi, że to nie jest do pogodzenia. A mnie się wydaje, że to jest wielkie bezprawie. Ale muszę ci powiedzieć, że w złą godzinę wyszłam za mąż, Waleczny, bo Teofilo okazał się trochę świśnięty. No dobrze, lepiej będzie, jak nie będę mówiła o nim źle, bo teraz siedzi i dużo lat jeszcze posiedzi. Nawet mówią, że mogą rozstrzelać jego i tamtych „braci”. Ty myślisz, że mogą to zrobić? Bo zobacz, mojego biednego męża widziałam ledwie cztery albo pięć razy i można by się uśmiać, gdyby to nie była taka tragedia. I pomyśleć, że to ja zrobiłam z niego „brata”. On może nawet nigdy nie pomyślał o Arce ani o Bracie Francisco, ani o odkupieniu przez krzyże, póki mnie nie poznał. To ja mu powiedziałam o Arce, to ja mu otworzyłam oczy na to, że to sprawa dobrych ludzi, coś dla dobra przyszłości, a nie żadne zbrodnie, o których głupcy mówią to, co ty później powtarzasz, Waleczny. Ale przekonał się dopiero wtedy, gdy poznał „braci” z Santa Maria de Nieva, bo oni nam bardzo pomogli po tym, jak uciekliśmy z Borja. Dali nam jeść, pożyczyli pieniędzy, okazali nam dużo serca i gościnności, Waleczny. A potem, kiedy Teofilo był więźniem w koszarach, odwiedzali go, przynosili mu jedzenie przez cały czas. I tam nauczali go prawd. Ale nigdy by mi do głowy nie przyszło, że religia go tak mocno wciągnie. Wyobraź sobie, że kiedy wyszedł z więzienia, ja, co orałam już nosem ziemię, żeby zdobyć pieniądze na podróż, pojechałam do niego do Borja i spotkałam się z innym człowiekiem. Już na samo przywitanie powiedział mi nie mogę cię dotknąć, już nigdy więcej, zostanę apostołem. Że jeśli chcę, to możemy żyć razem, ale tylko jako „brat” i „siostra”, apostołowie muszą być czyści. Ale że oboje byśmy cierpieli i lepiej, żeby każdy poszedł swoją drogą,, bo już nic nas nie łączy, bo on wybrał świętość. No i widzisz, Waleczny, zostałam bez Pantilandu i bez męża. I ledwo wróciłam do Iquitos, dowiaduję się, że ukrzyżowali don Arevala Benzas, tam w Santa Maria de Nieva, i że to Teofilo wszystkim kierował. Ech, Waleczny, gdybyś wiedział, jaki to dla mnie był grom z jasnego nieba. Znałam staruszka, był szefem tamtejszej Arki, tym co nam najwięcej pomógł i najwięcej poradził. Nie wierzę w tę bajeczkę, co piszą w gazetach i którą ty też powtarzasz, że Teofilo ukrzyżował go, żeby zostać szefem Arki Santa Maria de Nieva. Mój mąż stał się święty, Waleczny, chciał zostać apostołem. Na pewno było tak, jak wyznali „bracia”, jestem święcie przekonana, że staruszek, czując, że już umiera, zawołał ich i poprosił, żeby go ukrzyżowali, że chce umrzeć jak Jezus Chrystus, i zrobili 9 Pantaleon to, żeby mu było przyjemnie. Biedny Teofilo, mam nadzieję, że go nie rozstrzelają, bo sumienie by mnie gryzło, bo to przecież ja wpakowałam go w to wszystko, Waleczny. I kto by pomyślał, że,, to tak się skończy, że on się zrobi tak bardzo re ligijny. Tak, tak, już mówię o tym.

No więc, tak jak ci mówiłam, pan Pantoja nigdy nie przebaczył mi mojej ucieczki z biednym Teofilem, nie pozwolił mi za nic w świecie wrócił do Pantilandu, chociaż go tak błagałam, i wyobrażam sobie, że teraz, po tym, co ci opowiedziałam koniec na zawsze. Ale trzeba żyć, prawda, Waleczny? Bo pan Pan-Pan dał nam inny zakaz, żeby nigdy nie mówić o Pantilandzie. Nikomu, ani rodzinie, ani przyjaciołom, a gdyby się pytali, to zaprzeczać, że istnieje. Czy to nie idiotyzm? s Jakby nawet kamienie w Iquitos nie wiedziały, co to jest Pantiland i kim są wizytantki. Ale co chcesz, Waleczny, każdy ma swojego hopla, a pan Pantoja ma ich za dużo. Nie, to nieprawda, co raz powiedziałeś, że on stoi nad nami z batem jak jaki handlarz niewolników. Trzeba być sprawiedliwym. On wszystko ma bardzo dobrze zorganizowane, bo taki drugi jego bzik to porządek. Wszystkie mówiłyśmy to nie burdel, to koszary. Każe się ustawiać, sprawdzać listę, trzeba stać spokojnie i nic nie mówić, kiedy on mówi. I tylko nam brakowało, żeby grali nam pobudkę i kazali defilować, dobre, co? Ale te bziki to były też bardziej śmieszne i znosiłyśmy je, bo poza tym był bardzo dobrym i porządnym człowiekiem. Dopiero kiedy wpadł i zakochał się w Brazylijce, to zaczęła się niesprawiedliwość, bo na przykład, byle jej tylko dogodzić, kazał, żeby jej oddawali jedyną osobną kajutę na „Ewie” w czasie podróży. Ona nim rządzi, jak chce, słowo honoru. Ty, Waleczny, to też dasz? Lepiej to wymazać, ja nie chcę żadnych kłótni z Brazylijką, ona jest wiedźmą i może jeszcze rzuci urok na mnie. A do tego już ma na sumieniu dwa trupy, pamiętaj. Wymaż to, co mówiłam o niej i o panu Pantoja, w końcu każdy chrześcijanin ma prawo się zakochać, no nie? Myślę, że pan Pantoja to by mi wybaczył moją ucieczkę z Teofilem, gdybym nie napisała tego listu do jego żony, a nawet to nie ja napisałam, tylko podyktowałam mojej kuzynce Rosicie, nauczycielce. No, tu to wpieprzyłam się na całego i przez to tak wpadłam, Waleczny, sama sobie podstawiłam nogę. Ale co chcesz, byłam zrozpaczona, umierałam z głodu, wszystko bym zrobiła, żeby tylko Pan-Pan znowu mnie przyjął. I chciałam też pomóc Teofilowi, trzymali go o chlebie i wodzie w areszcie, w Borja. Prawda, że Rosita mnie ostrzegała: „to szaleństwo, kuzynko”. Ale mnie się wydawało, że nie. Wbiłam sobie do głowy, że mogę wzruszyć do łez jego żonę, że ona '*się ulituje, porozmawia ze swoim mężem, a pan Pantoja przyjmie mnie znowu. To był jedyny raz, jak go widziałam tak wściekłego, wydawało się, że mnie zabije. Ja, głupia, myśląc, że jego żona wstawiła się za mną, że już zmiękł, poszłam się z nim zobaczyć do Pantilandu, pewna, że mi powie przebaczam ci, zapłacisz karę, do przeglądu lekarskiego i szpula do pracy. On już nawet rewolwer wyciągał, Waleczny. Nawet rzucał mięsem, on, co nigdy nie używał brzydkich słów. Oczy miał zaczerwienione, głos mu się łamał, pienił się. Że ja mu rozbiłam małżeństwo, że ugodziłam jego żonę w samo serce, że jego matka zemdlała. Musiałam uciekać z Pantilandu, bo myślałam, że mnie po mordzie spierze. Ale on też biedny, no nie, Waleczny? Jego żona o niczym, ale to o niczym nie wiedziała, mój list sypnął Pan-Pana. Wpakowałam się na całego, no ale co tam, czy ja jestem jasnowidząca czy co, a skąd mogłam wiedzieć, że jego żona jest takie niewiniątko, a co ona sobie myślała, że w czym siedzi jej mąż i z czego ma forsę? Są jeszcze niewinni ludzie na świecie, nie? Zdaje się, że żona go opuściła i zabrała ze sobą córeczkę do Limy. No i zobacz, jaka heca wybuchła przeze mnie. Teraz znów jestem „praczką”. Smarkul nie chciał mnie przyjąć, bo rzuciłam go, żeby iść do Pantilandu. Takie ustanowił prawo, inaczej zostałby w swoich domach bez kobiet: ta, co idzie pracować do Pan-Pana, nie wraca nigdy do domów Smarkula. Tak że znowu jestem tu, gdzie rozpoczęłam, kręcę się przez cały dzień i nawet nie mogę sobie opłacić opiekuna. I wszystko byłoby jeszcze znośne, gdyby do tego wszystkiego nie wyskoczyły mi żylaki, popatrz tylko na moje nogi. Widziałeś, kiedy takie spuchnięte nogi, Waleczny? I nawet jak są upały, to muszę nosić grube pończochy, żeby nie było widać tych pękniętych żył, inaczej nigdy bym nie załapała klienta. No ale już nie wiem, co mam ci jeszcze powiedzieć, Waleczny, już mi się skończyła cała historia.

– Dobrze, bardzo dobrze, Maclovia, rzeczywiście, dziękujemy ci za twoją szczerą i spontaniczną wypowiedź w imieniu słuchaczy Głosu Walecznego z Radia Amazonas, którzy, o czym jestem w pełni przekonany, rozumieją twój dramat i litują się nad twoim losem. Jesteśmy ci bardzo zobowiązani za to, że dałaś odważnie świadectwo prawdzie ujawniając niemoralną działalność Sinobrodego znad rzeki Itaya, choć nie możemy przyznać ci racji, że wszystkie twoje nieszczęścia wzięły się stąd, iż opuściłaś Pantiland. Sądzimy, że ów podejrzany pan Pantoja, wyrzuciwszy cię z pracy, zrobił ci, oczywiście nie mając wcale takiego zamiaru, wielką przysługę, dał ci bowiem szansą moralnego odrodzenia i powrotu do życia godziwego i normalnego, czego, mamy nadzieję, pragniesz i co na pewno szybko osiągniesz. Do widzenia, Maclovia. Chwila muzyki. Reklamy handlowe nagrane na płycie i taśmie: 30 sekund. Chwila muzyki.

Ostatnie słowa tej nieszczęśliwej kobiety, z której wyznaniem przed chwilą państwa zapoznaliśmy – mam na myśli ekswizytantkę Maclovię – dramatycznie rozjątrzyły ranę pewnej tragicznej i bolesnej sprawy, która oddaje lepiej niż fotografia czy film w technikolorze osobowość postaci, mającej na swoim koncie rzadki i ponury wyczyn stworzenia w Iquitos najmniej podejrzanego i najpotężniejszego domu schadzek w Peru, a może i w całej Ameryce Łacińskiej. Albowiem w rzeczywistości, co jest pewne i uwierzytelnione, pan Pantaleon Pantoja ma rodzinę, a raczej miał ją i prowadził podwójne życie, z jednej strony grzęznąc w cuchnącym bagnie seksualnego handlu, z drugiej zaś pozorując czcigodne i zacne życie rodzinne, wspomagany nieświadomością, w jakiej utrzymywał najbliższe sobie istoty, niewiedzą żony i małej córeczki o swej rzeczywistej i intratnej działalności. Ale pewnego dnia prawda dotarła do nieszczęśliwej rodziny i niewiedza żony ustąpiła miejsca przerażeniu, zawstydzeniu i słusznemu oburzeniu. Dumnie, z całą godnością znieważonej matki, żony oszukanej w tym, co w swym honorze uważała za najświętsze, ta zacna dama z determinacją powzięła decyzję opuszczenia domu zbrukanego skandalem. Na lotnisku Teniente Bergeri w Iquitos, pragnąc przekazać jej ból, chcąc towarzyszyć jej aż do schodków nowoczesnego samolotu Faucett, który drogą powietrzną miał ją oddalić od naszego ukochanego miasta, obecny był Waleczny!

Chwila muzyki, dźwięk silnika samolotowego, wznosi się, opada, pozostaje w tle dźwiękowym.

– Dzień dobry szanownej pani. Pani Pantoja, prawda? Miło mi panią poznać.

– Tak, ja. A kim pan jest? Co pan trzyma w ręku? Gladys, córeńko, uspokój się, nie psuj mi nerwów. Alicja, daj jej smoczek, może się to dziecko uspokoi.

– Waleczny, Radio Amazonas, do usług szanownej pani. Czy pani pozwoli zająć sobie parę sekund cennego czasu i udzieli nam wywiadu?

– Wywiadu? Ze mną? A to z jakiej racji?

– O pani mężu, proszę pani. O przesławnym, powszechnie znanym Pantaleonie Pantoja.

– Niech pan po wywiad pójdzie do niego samego, proszę pana, ja już o tym panu nie chcę nic słyszeć ani o jego sławie, bo śmiech mnie bierze, ani o tym ohydnym mieście, którego mam nadzieję nie zobaczyć już nigdy więcej, nawet na obrazku. Zaraz. Proszę pana, proszę się odsunąć, czy pan nie widzi, że pan się pcha na dziecko? – Rozumiem pani ból i rozumieją go słuchacze, proszę przyjąć do wiadomości, że może pani liczyć na naszą sympatię. Wiemy, że jedynie cierpienie pchnęło panią do tak obraźliwej wypowiedzi o Perle Amazonii, która niczym pani nie skrzywdziła. Raczej to pani mąż wyrządza tej ziemi wielką krzywdę.

– Przepraszam cię, Alicjo, ja wiem, że jesteś loretanką, ale przysięgam ci, tak się nacierpiałam w tym mieście, że nienawidzę go z całego serca i nigdy tu nie wrócę, to ty będziesz musiała przyjeżdżać do mnie do Chiclayo. No i patrz, znowu mi się chce płakać, i to przed wszystkimi, ojej, Alicja, co za wstyd.

– Nie płacz, Pochita, no nie płacz, trzymaj się. A ja idiotka nawet chusteczki nie wzięłam, ze sobą. Daj, wezmę maleńką, potrzymam ci ją.

– Pozwoli pani, że będę służyć moją chusteczką. Proszę bardzo, proszę, błagam. Proszę się nie wstydzić łez, płacz jest u kobiety tym, czym rosa u kwiatów, proszę pani.

– A pan czego jeszcze tutaj chce, no i widzisz, Alicja, co za nudziarz. Powiedziałam już, że nie dam panu żadnego reportażu o moim mężu, który niedługo już nim nie będzie, bo przysięgam ci, Alicja, jak tylko przyjadę do Limy, to idę do adwokata i żądam rozwodu. I na pewno mnie oddadzą małą, niech się tylko dowiedzą o tych świństwach, co ten podlec tutaj robi.

– O właśnie, właśnie na ten temat śmieliśmy oczekiwać jakiejś pani deklaracji, chociaż kilku słów, pani Pantoja. Bo jak z tego widać, wiadoma jest pani owa niepospolita handlowa działalność, którą

– Proszę już sobie pójść, niech pan sobie już idzie, jeśli pan nie chce, żebym wezwała policję. Już mam pana powyżej uszu, ostrzegam pana, nie mam nastroju, żeby w tej chwili wysłuchiwać chamstw.

– Lepiej go nie obrażaj, Pochita, jak cię zaatakuje w swym programie, to co ludzie powiedzą, będą plotkować jeszcze bardziej. Proszę pana, niech ją pan zrozumie, ona jest bardzo przygnębiona, odjeżdża z Iquitos i nie ma ochoty mówić przez radio o swojej udręce. Niech pan to zrozumie.

– Oczywiście, że rozumiemy, szanowna pani. Wiedząc, że pani Pantoja ma zamiar wyjechać w związku z niezbyt zaszczytną działalnością, której poświęca się w tym mieście pan Pantoja i która spotkała się z energicznymi słowami protestu obywateli, my

– Och, co za wstyd, Alicjo, wszyscy o tym wiedzą, wszyscy o tym wiedzieli oprócz mnie, co za idiotka, co za idiotka, nienawidzę tego bandyty, jak mógł mi zrobić coś takiego. Już nigdy się do niego nie odezwę, przysięgam ci, nie pozwolę mu widywać małej, nie dam mu jej splamić.

– Uspokój się, Pocha. Patrz, już wzywają, twój samolot zaraz odlatuje. Jaka szkoda, że odjeżdżasz, Pochita. Ale masz rację, ten człowiek tak cię potraktował, że nie zasługuje na to, żeby żyć z tobą. Gladys, chodź, tiu, tiu, daj buzi twojej cioci Alicji, buzi, buziaczka.

– Jak tylko dojadę, to napiszę do ciebie, Alicja. Dzięki za wszystko, nie wiem, co bym zrobiła bez ciebie, przez te okropne tygodnie tylko przed tobą mogłam się wypłakać. Już wiesz, nie mów nic ani Pantaleonkowi, ani pani Leonor, dopiero za dwie albo trzy godziny, żeby nie wezwali przez radio i nie zawrócili samolotu. Ciao, Alicja, ciao, ciao.

– Życzymy miłej podróży, pani Pantoja. Odlatując niech pani przyjmie jak najlepsze życzenia od naszych słuchaczy i wyrazy naszego zrozumienia i współczucia dla pani dramatu, który w pewnej mierze jest również dramatem nas wszystkich, dramatem naszego drogiego miasta.

Chwila muzyki. Reklamy handlowe na płycie i taśmie: 30 sekund. Chwila muzyki.

I widząc, że zegar Movado w naszym studio wskazuje godzinę 18.30 musimy zakończyć nasz program na tym wstrząsającym dokumencie radiowym, który dobitnie wskazuje, jak w swojej czarnej odysei władca Pantilandu nie zawahał się zadać straszliwego bólu i rozbić swej własnej rodziny, tak jak czyni to z tą ziemią, której jedynym przewinieniem było przyjęcie go z całą gościnnością. Do usłyszenia, kochani radiosłuchacze. Przed chwilą wysłuchali państwo

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się, opadają, zostają w dźwiękowym tle.

GŁOSU WALECZNEGO

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się, opadają, zostają w dźwiękowym tle.

Trzydziestu minut komentarzy, anegdot, krytyki, informacji, zawsze w służbie prawdy i sprawiedliwości. Program, który wsłuchuje się, gromadzi i rozpowszechnia na falach eteru tętno życia całej Amazonii. Program żywy, bezpośrednio ludzki, redagowany i prowadzony przez znanego dziennikarza Germana Laudano Rosales, Walecznego, program nadawany codziennie, od poniedziałku do soboty od godziny 18 do 18.30 w Radio Amazonas, rozgłośni numer jeden Peruwiańskiego Wschodu.

Fragmenty walca La Contamanina; wznoszą się,j opadają, zanikają całkowicie.

Noc z 13 na 14 lutego 1958

Rozlega się gong, echo wibruje w powietrzu™ i Pantaleon Pantoja myśli: „Odeszła, opuściła cię, zabrała twoją córkę.” Znajduje się na stanowisku dowodzenia, z rękoma opartymi na poręczy, sztywny i posępny. Usiłuje wymazać z pamięci Pochjtę i Gladys, powstrzymuje się resztką sił od płaczu. Do tego opanowało go teraz przerażenie. Ponownie rozległ się gong, a on myśli: „Znowu, znowu ten przeklęty przemarsz dublerów”. Poci się, trzęsie, jego serce tęskni za tymi latami, kiedy mógł podbiec i ukryć twarz w spódnicy pani Leonor. Myśli: „Porzuciła cię, nie zobaczysz, jak będzie dorastać twoja córka, nigdy nie wrócą.” Ale robiąc dobrą minę do złej gry, opanowuje się i skupia się na przedstawieniu.

Na pierwszy rzut oka nie ma powodu do niepokoju. Podwórze centrum logistycznego powiększyło się na tyle, że może jednocześnie być areną i stadionem, ale mimo zmiany proporcji podwórze pozostało podwórzem: są tam wysokie ściany usłane plakatami z hasłami, przysłowiami i instrukcjami, belki w symbolicznych kolorach: czerwonym i zielonym, hamaki, kartoteki wizytamtek, biały parawan Służby Zdrowia i dwie drewniane bramy z zasuniętym ryglem. Nie ma nikogo. Ale ten bliski i bezludny pejzaż nie uspokaja Panta-leona Pantoja. Jego podejrzliwość wzrasta i uparte bzyczenie wkrada się do jego uszu. Siedzi wyprostowany, wystraszony, czekając i powtarzając sobie: „Biedna Pochita, biedna Gladys, biedny Pantaleonek.” Wibrujący i opóźniony dźwięk gongu doprowadza go do tego, że podskakuje na krześle: zaraz się zacznie. Odwołuje się do całej swojej siły woli, do swego poczucia śmieszności, w tajemnicy prosi o pomoc świętą Różę z Limy i dziecko-mę-czennika z Moronacocha, by powstrzymać się od chęci i nie wstać i nie pokonać jednym skokiem schodków, i nie uciec jak diabeł od święconej wodyz centrum logistycznego.

Przed chwilą właśnie otworzyła się (cichuteńko) brama prowadząca do przystani i Pantaleon Pantoja dostrzega niewyraźne sylwetki, zachowujące, jak na komendę, porządek wkraczania do centrum logistycznego. „Dublerzy, obojnaki”, myśli z włosami zjeżonymi na głowie, czując, że jego ciało zaczyna lodowacieć od dołu do góry: nogi, kostki, kolana. Ale przemarsz już się zaczął i nic nie usprawiedliwia paniki. Chodzi wyłącznie o pięciu żołnierzy, którzy idą gęsiego od bramy w stronę stanowiska dowodzenia, a każdy z nich ciągnie łańcuch, na którego końcu biegnie kłusem, skacze,, kręci się co? Umierając z ciekawości, od której wilgotnieją mu ręce i szczękają zęby, Pantaleon Pantoja wyciąga głowę, wytęża wzrok, zachłanniej wypatruje: to pieski. Westchnienie ulgi wypełniał mu pierś: robi mu się lekko na duszy. Nie ma się czego bać, jego strach był idiotyczny, to nie są obojnaki, tylko różne okazy najlepszego przyjaciela człowieka. Szeregowcy przybliżyli się, ale są jeszcze daleko od stanowiska dowodzenia. Teraz Pantaleon Pantoja dostrzega ich wyraźnie: żołnierza od żołnierza dzieli wiele metrów wolnej przestrzeni, a zwierzątka są wyszykowane jak na wystawę. Widać, że zostały wykąpane, ostrzyżone, wyszczotkowane, uczesane, wyperfumowane. Wszystkie mają na szyi, oprócz obroży, zielono-czerwone wstążeczki z kokieteryjnymi rozetami, zawiązane w kokardy. Szeregowcy maszerują bardzo poważni, patrząc przed siebie, nie przyspieszając i nie zwalniając kroku, każdy w niewielkiej odległości od zwierzęcia znajdującego się pod jego opieką. Pieski potulnie pozwalają się prowadzić. Są różnej maści, kształtów i wzrostu: jamnik, dog, owczarek, chihuahua i wilczur. Pantaleon Pantoja myśli: „Straciłem żonę i córkę, ale przynajmniej to, co się tutaj wydarzy, nie będzie takie okrutne jak kiedy indziej.” Widzi zbliżających się szeregowców i czuje się brudny, nędzny, zraniony i ma wrażenie, że jego ciało pokrywa się świerzbem.

Kiedy gong znów się rozlega – wibrowanie tym razem jest nieprzyjemne i jakby pełzające – Pantaleonem Pantoja wstrząsa dreszcz, kręci się nie-spokojnie na siedzeniu. Myśli: „Wyhodowałem żmije na własnej piersi.” Opanowu je się i patrzy: oczy wychodzą mu z orbit, serce bije tak mocno, że mogłoby wystrzelić jak plastykowa torba. Chwycił się poręczy i od tak mocnego ściskania drewna bolą go palce. Szeregowcy są już bardzo blisko i gdyby przyjrzał się im dokładnie, mógłby rozpoznać rysy ich twarzy. Ale on ma na oku wyłącznie to, co potyka się, kręci, miota na końcu łańcuchów: tam gdzie były psy, są teraz duże, ożywione i przerażające kształty, stworzenia, które odrzucają i fascynują. Chciałby jedno po drugim wybadać je do najdrobniejszych szczegółów, wyryć w pamięci, nim znikną ich toporne obrazy, ale nie może ich zindywidualizować: jego wzrok skacze od jednego do drugiego albo obejmuje je wszystkie naraz. Są olbrzymie, ni to ludzie, ni to małpy, mają ogony strzelające w powietrzu jak baty, wiele oczu, sutki ocierające się o podłogę, popielate rogi, drżące łuski, garbate kopytka skrzypiące jak wiertła w kamieniu, owłosione trąby, śliniące się języki w aureoli much. Mają zajęcze wargi, krwawiące strupy, nosy oblepione smarkami, nogi opancerzone nagniotkami, najeżone zarośniętymi paznokciami i odciskami, owłosienie jak kolce, w których gigantyczne wszy huśtają się i skaczą jak małpki w lesie. Pantaleon Pantoja postanawia wziąć nogi za pas i uciec. Przerażenie wyrywa mu zęby, które staczają się na jego kolana jak ziarna kukurydzy: przywiązano mu ręce i nogi do poręczy i nie będzie mógł się ruszyć, dopóki obojnaki nie przejdą przed stanowiskiem dowodzenia. Błaga, by ktoś strzelił, palnął mu w łeb i skończył raz na zawsze tę męczarnię.

Ale znów rozległ się gong – nie kończące się echo wibruje w każdym z jego nerwów – i teraz pierwszy szeregowiec przechodzi w zwolnionym tempie przed stanowiskiem dowodzenia. Związany, rozgorączkowany, zakneblowany Pantaleon Pantoja widzi: to nie jest ani pies, ani potwór. Uwięziona na końcu łańcucha figurka, która uśmiecha się łobuzersko, jest jakąś panią Leonor, w której rysy wszczepiły się, nie usuwając ich, rysy Leonor Curinchila i do której chudego szkieletu doszły – „znowu”, myśli przełykając żółć Pantaleon Pantoja – cycki, półdupki, krągłości i przelewający się sposób chodzenia Ciuciumamy. „To nic, syneczku, że Pocha odeszła, ja będę się tobą nadal opiekować”, mówi pani Leonor. Kłania się i odchodzi. Nie ma czasu na zastanowienie się, bo tu już stoi następny szeregowiec: twarz ma Walecznego, jak również otyłość, zwierzęcą swobodę i mikrofon, który trzyma w ręku. Ale mundur i generalskie epolety należą do Tygrysa Collazos, jak również sposób wypinania piersi, szarpania wąsów, prostoduszna pewność siebie widoczna w uśmiechu i rzucający się w oczy dar dowodzenia. Zatrzymuje się na chwilę, akurat na tyle, aby podnieść mikrofon do ust i ryknąć: „Odwagi, kapitanie Pantoja, Pochita będzie gwiazdą Służby Wizytantek w Chiclayo. A co do małej Gladys, mianujemy ją maskotką naszych konwojów.” Szeregowiec szarpie łańcuch i Waleczny Collazos oddala się skacząc na jednej nodze. Teraz stoi naprzeciw niego łysy, maleńki w swym zielonym mundurze, ukazując mu wyciągniętą szpadę, która nie iskrzy się tak jak jego pełne szyderstwa oczy, generał Ciupelek Scavino. Wyje: „Pantaleon, pokaż rogi pierdoły, jaja pedała, co mu żona zwiała!” Oddala się wolnym krokiem, z wdziękiem kręcąc głową w obroży. Ale już jest tutaj gromiący go wzrokiem, surowy w swej ciemnej sutannie, błogosławiący go zimno jakiś major Beltran o skośnych l oczach i galaretowatym głosie: „W imię cierpiętnika z Molonacocha skazuję was na kale por) zbawienia żony i cóleczki laz na zawsze, panie Pantaleon.” Potykając się o brzeg swej sutanny, trzęsąc się ze śmiechu, ojciec Porfirio oddala się za pozostałymi. A tu stoi postać, która zamyka defiladę. Pantaleon Pantoja walczy, gryzie, próbuje uwolnić! ręce, aby prosić o przebaczenie, zerwać knebel, aby błagać, ale jego wysiłki są daremne i postać! o wdzięcznej sylwetce, czarnych włosach, śniadej cerze i karmazynowych ustach jest tam, niżej, w aureoli bezkresnego smutku. Myśli: „Nienawidzę cię, Brazylijko.” Postać uśmiecha się smutno, a jej głos pełen jest melancholii: „Już nie poznajesz swojej Pochity, Panta?” Odwraca się i odchodzi, wleczona przez szeregowca, który z całych sił szarpie łańcuch. Pantaleon czuje się pijany samotnością, wściekłością i przerażeniem, podczas gdy gong wrzaskliwie świdruje jego uszy.

8

– Obudź się, syneczku, już szósta – puka do drzwi, wchodzi do sypialni, całuje Pantaleona w czoło pani Leonor. – O, już wstałeś.

– Godzinę temu, mamo, zdążyłem się już wykąpać i ogolić – ziewa, robi gest niezadowolenia, zapina koszulę, zgina się Panta. – Bardzo źle spałem, znowu te przeklęte koszmary. Wszystko przygotowałaś?

– Spakowałam ci ubrań na trzy dni – przytakuje, wychodzi, wraca ciągnąc walizkę, pokazuje porządnie ułożoną bieliznę pani Leonor. – Starczy?

– Za dużo, będę tam nie więcej jak dwa dni nakłada dżokejkę, przegląda się w lustrze Pan4 ta. – Płynę nad Huallaga, do Mendozy, starego kumpla ze szkoły. Razem skończyliśmy szkoł^ w Chorillos. Nie widziałem go już kupę lat.

– No więc do tej pory nie chciałem do tego przykładać zbyt dużej wagi, bo wydawało mi się że nie warto – czyta telegramy, konsultuje się z oficerami, studiuje raporty, jest obecny na zebraj niach, mówi przez radiotelegraf generał Scavino. Żandarmeria już od miesięcy prosi nas o porno nie starcza im sił do walki z takim fanatyzmer Tak, jasne, tej Arki. Otrzymałeś raporty? Zaczyna to wszystko pachnieć już nieprzyjemnie. Tył w tym tygodniu dwie nowe próby ukrzyżowania

W Puerto America i w Dos de Mayo. Nie, Tygrys, nie złapano ich.

– Ale wypij mleko, Pantaleonku – napełnia filiżankę, wsypuje cukier, biegnie do kuchni, przynosi bułeczki pani Leonor. – A te tosty, które ci zrobiłam? Posmaruję je trochę masłem i marmoladą. Zjedz coś, syneczku, proszę cię.

– Trochę kawy i nic więcej – ciągle stoi, popija, patrzy na zegarek, niecierpliwi się Panta. – Nie jestem głodny, mamusiu.

– Jeszcze się rozchorujesz – uśmiecha się troskliwie, łagodnie, obstaje przy swoim, bierze go pod ramię, zmusza, by usiadł, pani Leonor. – Nawet kęsa nie spróbujesz, już sama skóra i kości na tobie. Przez ciebie, Panta, mam całe nerwy w strzępach. Nie jesz, nie śpisz, pracujesz przez cały boży dzień. Tak nie można, na płuca ci się rzuci.

– Cicho, mamusiu, nie bądź głupia – poddaje się, wypija jednym haustem całą filiżankę, kręci głową, zagryza bułką, ociera sobie usta Panta. – Sekret dobrego zdrowia po trzydziestce to post. Czuję się bardzo dobrze, nie przejmuj się. Zostawiam ci tu trochę pieniędzy, na wszelki wypadek.

– Znowu gwiżdżesz ten Most na rzece Kwai – zatyka sobie uszy pani Leonor. – Nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo znienawidziłam tę przeklętą melodię. Pochitę też doprowadzała do szału. Czy nie możesz gwizdać czegoś innego?

– Gwizdałem? Nawet nie zauważyłem – czerwieni się. kaszle, idzie do swojej sypialni, patrzy smutno na zdjęcie, unosi walizkę, wraca do jadalni Panta. – A propos Pochity, gdyby nadszedł list od niej…

– Pchanie wojska w to całe gówno nie podoba mi się – zastanawia się, przejmuje się, waha, próbuje złapać muchę, pudłuje Tygrys Collazos. – Walczyć z czarownikami i fanatykami to robota księży, a w najlepszym razie policji, a nie żołnierzy. To aż tak daleko zaszła sprawa?

– Odłożę go i schowam aż do twojego powrotu, wiem, wiem, nie musisz mi. dawać takich głupich rad – gniewa się, klęka, pucuje mu buty, szczotkuje spodnie, koszulę, dotyka jego twarzy pani Leonor. – Chodź, pobłogosławię cię. Idź z Bogiem, syneczku, i postaraj się, zrób wszystko…

– Już dobrze, wiem, wiem, nie spojrzę na nie, słowem się nie odezwę – zamyka oczy, zaciska pięści, krzywi twarz Panta. – Będę im wydawać rozkazy na piśmie i odwrócony do nich plecami. Ty też mi nie dawaj głupich rad, mamo. '

– A co, na miłość boską, zrobiłam, żeby Bóg zesłał na mnie taką karę – płacze, wznosi ręce pod sufit, rozpacza, tupie pani Leonor. – Mój syn wśród tych wykolejonych przez dwadzieścia cztery godziny, i to z rozkazu wojska. Jesteśmy pośmiewiskiem całego Iquitos, na ulicy wytykają mnie palcami.

– Uspokój się, mamo, nie płacz, błagam, nie mam teraz czasu – obejmuje ją, głaszcze, całuje w policzek Panta. – Wybacz, jeśli krzyknąłem na ciebie. Jestem trochę zdenerwowany, nie przejmuj się tym.

– Gdyby żyli twój ojciec i twój dziadek, to umarliby z przerażenia – ociera oczy brzegiem spódnicy, wskazuje na pożółkły obraz pani Leonor. – W grobach się muszą przewracać, jak widzą, co ci rozkazano. W ich czasach nie poniżano oficerów do takich rzeczy.

– Od ośmiu miesięcy powtarzasz mi to samo cztery razy dziennie – krzyczy, miarkuje się, zniża głos, uśmiecha się z przymusem, tłumaczy Panta. – Jestem żołnierzem, muszę wypełniać rozkazy i dopóki nie wydadzą mi innego, moim obowiązkiem jest jak najlepiej wykonać tę pracę. Już ci mówiłem, jak chcesz, to mogę wysłać cię do Limy, mamo.

– Dosyć zaskakujące, tak, panie generale – grzebie w torbie, wyciąga garść kartoników i zdjęć, pakuje, zalakowuje, proszę to wysłać do Limy, rozkazuje pułkownik Peter Casahuanąui. – Podczas ostatniego przeglądu odzieży odkryliśmy, że połowa żołnierzy nosi modlitwy Brata Francisco albo obrazki dziecka-rnęczennika. Posyłam panu generałowi parę okazów.

– Ja nie jestem taka jak niektóre, co to opuszczają rodzinny dom, jak tylko pojawia się pierwsza lepsza trudność, nie obrażaj mnie – wyprostowuje się, wygraża wskazującym palcem, przyjmuje wojowniczą postawę pani Leonor. – Ja nie jestem z tych, co to wynoszą się z dnia na dzień bez słowa, z tych, co to kradną dziecko ojcu.

– Nie zaczynaj teraz z Pochą – przechodzi przez korytarz, potyka się o doniczkę, klnie, rozciera sobie kostkę Panta. – Znowu mama waca do starej śpiewki.

– Gdyby ona nie ukradła małej, to byś się tak nie czuł – otwiera drzwi wyjściowe pani Leonor. – Myślisz, Panta, że nie widzę, jak tęsknisz za maleńką? No już idź, idź.

– Ja proszę bardzo, Pantaleonku – wzdycha, obserwuje go z niechęcią, pokazuje na przystań, zaciąga firaneczkę iluminatora Brazylijka. – Ale poczekaj przynajmniej, aż „Ewa” odpłynie. Ro-driguez i marynarze co chwila wchodzą i wychodzą. To nie o mnie chodzi, tylko o ciebie, głodomorze.

– Ani minuty dłużej – zrzuca z siebie koszulę, spuszcza spodnie, zdejmuje buty i skarpetki, dusi się Pantaleon Pantoja. – Zamknij kajutę, chodź. Tiu uszczypnąć, ugryźć, tiu, tiu.

– Jezu, jesteś nie do zdarcia, Panta – zasuwa rygielek, rozbiera się, wdrapuje na koję, huśta się Brazylijka. – Ty jeden męczysz mnie więcej niż cały pułk. Ale mnie przerobiłeś. Jak cię pierwszy raz zobaczyłam, to pomyślałam, że jeszcze nigdy nie zdradziłeś swojej żony.

– Bo to prawda, ale teraz siedź cicho – dyszy, przewraca się na bok, unosi się, opada, wchodzi, wychodzi, wraca, dusi się Pantaleonek. – Mówiłem ci, że tak to odrywasz mnie, cholera. Tiu, w uszko, w uszko.

– Wiesz, że gruźlicy możesz dostać, jak tak często będziesz uderzał w bilarda – śmieje się, ruszali nudzi się, przygląda się swoim paznokciom, zatrzymuje się, pochyla, martwi Brazylijka. – Naprawdę, ostatnio jesteś coraz chudszy, jak szkielet. Ale niech cię, nawet i to ci nie przeszkadza, bo jesteś coraz bardziej napalony. Tak, już wiem, dobrze, już siedzę cicho, dobrze, dobrze, w uszko.

– Uff, nareszcie, uff, jak dobrze – wybucha, blednie, oddycha, bierze ją Pantaleonek. – Serce mi zaraz wyskoczy i w głowie mi się kręci.

– I absolutnie masz rację, Tygrys, mnie się też nie podoba wciąganie wojska do operacji policyjnych – przesiada się z samolotu, przepływa motorówkami rzeki, przeprowadza inspekcję osad i obozów, żąda szczegółów, wysyła raporty generał Scavino. – Dlatego do tej pory przetrzymywałem tę sprawę. Ale ta -sprawa z Dos de Mayo to iuż niepokojący objaw. Przeczytałeś raport pułkownika Davila?

– Ile razy na tydzień, Pantaleonku? – wstaje, napełnia miednicę, myje się, opłukuje, ubiera się Brazylijka. – Więcej niż jedna wizytantka, na pewno. A jak jest ten egzamin kandydatek, to nie ma już co nawet liczyć. Też sobie zrobiłeś zwyczaj, jak to się nazywa? Przegląd zawodowy? Lepsze ziółko z ciebie.

– To nie jest żadna rozrywka, tylko poważna praca – przeciąga się, siada na koi, zastanawia się, człapie do ustępu, siusia Panta. – Tylko się nie śmiej, to prawda. Zresztą to ty jesteś winna, podsunęłaś mi tę myśl, kiedy ci zrobiłem egzamin z prezencji. Przedtem w ogóle mi to do głowy nie przyszło. Myślisz, że ta cała zabawa to taka łatwa?

– Zależy z kun – rzuca na ziemię prześcieradło, przygląda się materacowi, wyciera go gąbką, trzepie Brazylijka. – Na pewno przy wielu nawet ptaszek nie chce ci stanąć.

– Jasne że nie chce, te od razu odrzucam – namydla się, wyciera papierem toaletowym, ciągnie za łańcuszek Pantaleon Pantoja. – Najsprawiedliwsza metoda wyboru najlepszych. Ptaszka nikt nie oszuka.

– Już odpływamy, „Ewa” trzęsie – otwiera iluminator, ustawia materac, aby słońce wysuszyło mokrą plamę, Brazylijka. – Odsuń się, daj mi otworzyć okno,, bo się udusić można, kiedy wreszcie kupisz ten wentylator? No, żebyś tylko nie zaczai mieć teraz wyrzutów sumienia, Pantaleonku.

– Przybili staruszkę Ignację Curdimbre Pelaez na placyku w Dos de Mayo o godzinie dwunastej w nocy i w obecności dwustu czternastu miejscowych mieszkańców – dyktuje, sprawdza, podpisuje i wysyła swój raport pułkownik Maximo Davila. – Dwóm żandarmom, którzy spróbowali przeszkodzić „braciom”, sprawili straszne lanie. Według świadków agonia staruszki trwała do samego świtu. Najgorsze jest to, co nastąpiło później, panie generale. Ludzie nacierali sobie twarze i ciała krwią z krzyża i nawet ją pili. Teraz zaczęli adorować swoją ofiarę. Już krążą obrazki ze świętą Ignacją.

– Bo ja nie byłem taki – siada na koi, łapie się za głowę, wspomina, lamentuje Pantaleon Pantoja. – Ja nie byłem taki, do diabła z takim życiem, nie byłem taki.

– Nigdy nie puściłeś kantem twojej wiernej żonusi, a w bilard uderzałeś raz na dwa tygodnie – trzepie, pierze, wyżyma, rozkłada prześcieradło Brazylijka. – Umiem już to na pamięć, Panta. Przyjechałeś tutaj i zacząłeś na całego. Ale za dużo, głodomorku, wpadłeś w drugą skrajność.

– Z początku zrzucałem winę na klimat – wkłada majtki, podkoszulek, skarpetki, buty Pantaleon Pantoja. – Myślałem, że to upał i wilgoć tak podniecają koguta. Ale odkryłem coś dziwnego: że to, co się dzieje z ptaszkiem, to wina tej pracy.

– Bo pokusa bliziutko, to chcesz powiedzieć? – dotyka bioder, patrzy na piersi, przygląda się sobie z dumą Brazylijka. – Że dzięki mnie nauczył się robić ćwir, ćwir? Komplemenciarz z ciebie, Panta.

– Nie potrafisz tego zrozumieć i ja też nie rozumiem – obserwuje się w lustrze, gładzi brwi, czesze się Panta. – To coś bardzo dziwnego, coś, co nigdy nikomu się nie zdarzyło. Jakaś niezdrowa potrzeba, no jak choroba. Bo to nie jest psychiczne, tylko biologiczne, cielesne.

– No więc widzisz, Tygrys, fanatycy idą na całego – wsiada do dżipa, pokonuje bagna, staje na czele konduktów pogrzebowych, dodaje otuchy ofiarom, rozdaje instrukcje oficerom, mówi przez telefon generał Scavino. – To nie jest sprawa małych grupek. Ich są tysiące. Poprzedniej nocy poszedłem zobaczyć krzyż dziecka-męczennika w Moronacocha i stanąłem jak wryty. Morze ludzi. Nawet żołnierze w mundurach.

– Chcesz powiedzieć, że masz na to ochotę przez cały dzień tylko z poczucia obowiązku? – zamienia się w słup soli, rozdziawia usta, wybucha śmiechem Brazylijka. – Słuchaj, Panta, znałam wielu mężczyzn i w tych rzeczach mam więcej doświadczenia niż ty. Zapewniam cię, że żadnemu facetowi na świecie ptaszek nie staje dla jakiegoś tani obowiązku.

– Ale ja nie jestem taki jak wszyscy i to jest mój pech, mnie się nie przytrafia to co innym – upuszcza igrzebień, zastanawia się głęboko, myśli na głos Pantaleon Pantoja. – Jak byłem chłopcem, to nie chciało mi się w ogóle jeść, jadłem jeszcze mniej niż teraz. Ale gdy tylko przydzielili mi pierwsze zadanie, posiłki dla całego pułku, opanował mnie dziki apetyt. Cały dzień jadłem, ucząc się przepisów nauczyłem się gotować. Zmienili mi zadania i jak ręką odjął, żegnaj, łakomstwo, zaczęło mnie interesować krawiectwo, ubrania, moda, dowódca myślał, że jestem pedałem. A to tylko dlatego, że zlecili mi opiekę nad odzieżą garnizonu, teraz dopiero zdaję sobie z tego sprawę.

– Żeby tylko nie rozkazali ci zająć się domem wariatów, Panta, bo od razu byś zwariował – wskazuje na iluminator Brazylijka. – Popatrz tylko na te bandytki, podglądają nas.

– Sandra, Viruca, won stąd – biegnie do drzwi, odsuwa rygielek, krzyczy, gestykuluje Pantaleon Pantoja. – Ciupelek, po pięćdziesiąt solów każdej!

– A od czego są księża, za co płacimy kapelanom? – spaceruje dużymi krokami po swym gabinecie, sprawdza bilanse, dodaje, odejmuje, oburza się Tygrys Collazos. – Żeby leżeli do góry brzuchem? Jak to jest możliwe, Scavino, żeby w garnizonach Amazonii roiło się od „braci”?

– Nie wyskakuj tak, Panta – łapie go za ramiona, wciąga do kajuty, zamyka drzwi Brazylijka. – Zapominasz, że jesteś prawie nagi?

– Zapomnieć? Ciebie? – odtrąca łokciami marynarzy i żołnierzy, potężnymi susami wskakuje na pokład, rozwiera ramiona kapitan Alberto Mendoza. – A skąd ci to do głowy przyszło, stary? No, niechże cię uścisnę. Tyle lat, Panta.

– Co za radość, Alberto – klaszcze, schodzi z pokładu, ściska ręce oficerów, odsalutowuje podoficerom i szeregowcom kapitan Pantoja. – Nic się nie zmieniłeś, nic po tobie nie widać, że to już tyle lat.

– Chodź do kantyny oficerskiej, strzelimy sobie jednego – bierze go pod ramię, oprowadza po obozie, popycha drzwi z metalową siatką, wybiera stół pod wentylatorem kapitan Mendoza. – Nie martw się o dupczenie. Przygotowania zakończone, a tutaj wszystko chodzi jak w rozkładzie jazdy. Chorąży, zajmijcie się tym, a jak się zabawa skończy, to proszę nas zawiadomić. I tak gdy żołnierze będą się wyładowywać, to my sobie tymczasem palniemy browarek. Co za radocha, Panta.

– Słuchaj, Alberto, teraz sobie przypomniałem – obserwuje przez okno wizytantki wchodzące do namiotów, kolejki żołnierzy, kontrolerów zajmujących swe pozycje kapitan Pantoja. – Nie wiem, czy wiesz, że tej wizytantce, którą przezywają, hm…

– Brazylijce? Już wiem, dla niej tylko regulaminowych dziesięciu, myślisz, że nie czytam twoich instrukcji? – pozoruje kuksańca, otwiera butelki, nalewa do szklanek, wznosi toast kapitan Mendoza. – Dla ciebie też piwa? Dwa, bardzo zimne. Ale to absurd, Panta. Jeśli ta sierotka podoba ci się, wkurza cię, że ją dotykają, to dlaczego] nie wyłączyć jej w ogóle ze Służby? Jesteś chyba[od czegoś szefem, nie?

– Co to, to nie – kaszle, czerwieni się, jąkaj pije kapitan Pantoja. – Nie chcę uchylać się odl moich obowiązków. Zresztą zapewniam cię, że ta wizytantka i ja, doprawdy.

– Ale wszyscy oficerowie i tak o tym wiedząl i wydaje im się, że to bardzo dobrze, że maszl kochankę – oblizuje pianę z wąsów, zapala papierosa, pije, prosi o jeszcze jedno piwo kapitaitj Mendoza. – Ale nikt nie może rozgryźć tego twojego systemu. W porządku, rozumiem, że jak żołnierze heblują twoją babę, to nie sprawia ci to najmniejszej przyjemności. Tylko że po jaką cholerę tyle tego śmiesznego formalizmu. Dziesięć ciupciało tyle samo co sto, stary!

– Dziesięć to tyle, ile wymaga regulamin widzi wychodzących z namiotu pierwszych żołnierzy, wchodzących drugich, trzecich, przełykaj ślinę kapitan Pantoja. – Jak mogę go złamać? Sam go ustanowiłem.

– Ech, ty mózgu elektronowy, niech ten twój charakter diabli wezmą – odrzuca głowę do tyłu, przymyka oczy, uśmiecha się nostalgicznie kapitan Mendoza. – Jeszcze pamiętam, że w Chorillos jedynym kadetem, który pastował sobie buty tylko po to, by w chwilę później, w czasie manewrów, dokumentnie je zababrać, byłeś właśnie ty.

– Trzeba przyznać, że od czasu gdy ksiądz Bel-; tran poprosił o zwolnienie ze służby, to Korpus Kapelanów pozostawia dużo do życzenia – przyjmuje skargi, sprawdza rekomendacje, słucha mszy, wręcza trofea, jeździ konno, gra w kręgle generał Scavino. – Ale co zrobić, Tygrys, ta zaraza ogarnęła całą Amazonię, nie mogła więc ominąć koszar. Mimo wszystko nie przejmuj się. Traktujemy tę sprawę jak najpoważniej i najsurowiej. Za obrazek dziecka-męczennika lub świętej Ignacji trzydzieści dni ścisłego, za zdjęcie Brata Francisco czterdzieści pięć.

– Przyjechałem do Lagunas, Alberto, w związku z tym incydentem w zeszłym tygodniu – widzi wychodzących czwartych, wchodzących piątych, szóstych kapitan Pantoja. – Oczywiście przeczytałem twój raport. Ale wydało mi się to na tyle poważne, że przyjechałem przyjrzeć się terenowi, na którym się to zdarzyło.

– Szkoda fatygi i twojego czasu – rozluźnia pasek od spodni, prosi o bułkę z serem, je, popija kapitan Mendoza. – To wszystko, co się dzieje, jest bardzo proste. W tych wiochach jak tyiko zbliża się konwój wizytantek, to zaczyna się dom wariatów. Już na samą myśl o konwoju miejscowym kogutkom staje kutasik. No i czasami robią wtedy głupstwa.

– Przedostać się do obozu wojskowego to już za duże głupstwo – widzi Ciupelka odbierającego od żołnierzy pisma i ilustracje kapitan Pantoja. – Nie było warty?

– Była, i to wzmocniona, tak jak teraz, bo zawsze jak przyjeżdża konwój, dzieje się to samo – ciągnie go na zewnątrz, pokazuje zasieki, wartowników z bagnetami, grupy cywilów kapitan Mendoza. – Chodź, przejdziemy się, to zobaczysz. No i widzisz? Wszystkie oszalałe wiejskie kutasy stłoczone wokół obozu. Popatrz tam, widzisz? Siedzą na drzewach z oczami w słup. Co chcesz, bracie, ludzka rzecz. Nawet tobie się to przytrafiło, a wydawało się, że jesteś wyjątkiem.

– A ci obłąkańcy z Arki nie mieli z tym nic wspólnego? – widzi wychodzących siódmych, wchodzących ósmych, dziewiątych, dziesiątych i nareszcie, szepce kapitan Pantoja. – Nie powtarzaj raportu, powiedz, co się naprawdę stało.

– Ośmiu typów z Lagunas wtargnęło do obozu z zamiarem porwania paru wizytantek – puszcza serię w radiotelegraf generał Scavino. – Nie, nie mówię o braciach, tylko o Służbie Wizytantek, o tym drugim nieszczęściu Amazonii. Czy zdajesz sobie sprawę, Tygrys, jak daleko zabrnęliśmy?

– To się już, stary, nie powtórzy – płaci rachunek, nakłada kepi, ciemne okulary, przepuszcza Pantaleona kapitan Mendoza. – Teraz w przeddzień przybycia konwoju podwajam straże i rozstawiam patrole wokół całego obozu. Cała kompania w stanie alarmu bojowego, żeby tylko szeregowcy pojebali sobie spokojnie, kurwa, można się zesrać ze śmiechu.

– Uspokój się i nie podnoś głosu – porównuje raporty, porządkuje teksty dochodzeń, jeszcze raz czyta listy Tygrys Collazos. – Nie wpadaj w histerię, Scavino. O wszystkim wiem, mam tutaj raport Mendozy. Żołnierze odbili wizytantki i spokój, nie ma sprawy. Nie ma co bić na alarm. Incydent jak wiele innych. „Bracia” robią gorsze rzeczy, nie?

– Ale bo widzisz, to nie po raz pierwszy się wydarzyło, Albercie – widzi Brazylijkę, jak wychodzi z namiotu, widzi ją, jak przechodzi przez plac przy akompaniamencie gwizdów, widzi, jak wchodzi na „Ewę”, kapitan Pantoja. – Wzburzenie elementu cywilnego ma stale miejsce. We wszystkich osadach kiedy pojawiają się konwoje, robi się raban nie z tej ziemi.

– O te parę kobiet wybuchła straszliwa bójka między żołnierzami a cywilami – odbiera telefony, odwiedza więzienie, przepytuje zatrzymanych, nie śpi po nocach, zażywa proszki na uspokojenie, pisze, dzwoni generał Scavino. – Słyszałeś? Między żoł-nie-rza-mi a cy-wi-la-mi. Porywacze zdołali wyciągnąć je z obozu i bójka wybuchła w samym środku osady. Jest czterech rannych. Tygrys, przez tę przeklętą Służbę może w każdej chwili wydarzyć się coś bardzo poważnego.

– Nie ma się czym, stary, przejmować – wskazuje gapiów, wizytantki, które opuszczają namioty i wracają na przystań w eskorcie wartowników, kapitan Mcndoza. – Tym dzikusom, nie znającym może nawet Iquitos, twoje kobiety wydają się aniołami, które spadły im prosto z nieba. A żołnierze też nie są święci. Walą do wsi i rozpowiadają takie cuda, kłują tamtych w żywe oczy. Zabroniono im o tym mówić, ale nie chcą zrozumieć.

– Wściekły jestem, że to stało się właśnie teraz, gdy mam już prawie gotowy projekt rozszerzenia Służby i postawienia jej na wyższym poziomie – wkłada ręce do kieszeni, kopiąc kamyczki idzie z opuszczoną głową kapitan Pantoja. – Coś bardzo ambitnego, obmyślanie i obliczenia zajęły mi wiele dni. I mój plan, stary, może nawet rozwiąże problem tych napalonych cywilów.

– Za to zwiększylibyście do niesamowitych rozmiarów problem księżulków i dewotek z Iquitos, którzy nachodzą i wykańczają Scavina – wzywa swego ordynansa, każe mu kupić papierosy, daje napiwek, prosi o ogień Tygrys Collazos. – Nie, Pantoja, za dużo. Pięćdziesiąt wizytantek starczy. Więcej nie możemy zwerbować, przynajmniej ma razie.

– Przy liczącej sto wizytantek ekipie operacyjnej i trzech non stop kursujących okrętach – obserwuje przygotowania do odjazdu „Ewy” kapitan Pantoja – nikt nie mógłby przewidzieć godzin przyjazdu konwojów do ośrodków działalności usługowej.

– On zaczyna już szaleć – zapala zapalniczkę, przysuwa ją do twarzy Tygrysa Collazos generał Victoria. – Siły Lądowe musiałyby zaprzestać kupna uzbrojenia, żeby zatrudnić więcej prostytutek. Nie ma budżetu, który wytrzymałby fantazje i apetyty tego szaleńca.

– Panie generale, uprzejmie proszę o przestudiowanie wysłanego przeze mnie projektu – stuka dwoma palcami na maszynie, oblicza, rysuje tablice synoptyczne, nie śpi, ściera, dorzuca, napiera kapitan Pantoja. – Stworzylibyśmy „system rotacji nierytmiczno-nieregularnej”. Przybycie konwoju byłoby zawsze niespodziewane, co wykluczałoby możliwość powstawania incydentów. Jedynie szefowie jednostek byliby poinformowani o dacie przybycia.

– I pomyśleć tylko, że musieliśmy się sporo namęczyć, żeby w końcu zgodził się na misję stworzenia Służby Wizytantek – szuka po gabinecie popielniczki i stawia ją przy Tygrysie Collazos pułkownik López López. – A teraz jest w swoim żywiole. Czuje się między kurwami jak ryba w wodzie.

– Oczywiście jedyną formą skutecznej kontroli działania tego systemu byłaby kontrola powietrzna – robi wyciąg z dokumentów, przygotowuje termosy z kawą, mnoży, dzieli, drapie się w głowę, odrzuca objaśnienia kapitan Pantoja. – Potrzebny byłby drugi samolot. I przynajmniej jeszcze jeden oficer Intendentury. Wystarczyłby podporucznik, panie generale.

– Zbzikował, nie ima wątpliwości – czyta „El Oriente”, słucha Głosu Walecznego, otrzymuje anonimy, wchodzi do kina już po rozpoczęciu seansu i wychodzi przed końcem filmu generał Scavino. – Jeśli i tym razem mu ustąpisz i zaakceptujesz ten projekt, to ostrzegam, że złożę rezygnację, jak Beltran. Ci fanatycy z Arki i ten Pantoja ze swoimi wizytantkami wykończą mnie do reszty. I tak żyję jeszcze tylko dzięki Walerianie, Tygrys.

– Panie generale, z żalem muszę przekazać przykrą wiadomość – rusza na czele ekspedycji, zajmuje bezludne miasteczko, klnie, pomaga wyciągać gwoździe, no, chłopaki, trzeba znów forsować tempo, rozkazuje pułkownik Augusto Val-des. – Przedwczoraj w nocy, w osadzie Frailecil-los, dwie godziny drogi od mojego garnizonu, ukrzyżowali mojego podoficera Avelino Miranda. Był na przepustce, wyjechał po cywilnemu i być może nie wiedzieli, że jest wojskowym. Nie, jeszcze nie umarł, ale lekarze mówią, że to kwestia kilku godzin. Cała osada, trzydzieści albo czterdzieści osób. Ukryli s;ę w lesie, tak.

– Uspokójcie się, Scavino, sprawa nie jest chyba aż tak poważna – słucha i sam opowiada dowcipy o wizytantkach w Kasynie Wojskowym, uspokaja swoją matkę co do ukrzyżowanych w lesie generał Victoria. – Naprawdę tych prowincjuszy tak wzburzają dziewczynki naszego Pantaleona?

– Wzburzają, panie generale? – mierzy sobie puls, przygląda się uważnie swemu językowi, rysuje krzyżyki na bibule generał Scavino. – Dziś rano stawił się u mnie biskup z całym swoim sztabem księży i zakonnic.

– Muszę panu z żalem donieść, że jeśli tak zwana Służba Wizytantek nie zaprzestanie swoich praktyk, to będę zmuszony nałożyć ekskomunikę na wszystkich, którzy w niej pracują lub z niej korzystają – wkracza do gabinetu, wita się skinieniem głowy, nie uśmiecha się, nie siada, wyciera i wyciąga swój pierścień biskup. – To przekroczyło już wszelkie granice przyzwoitości i godności, generale Scavino. Nawet matka kapitana Pantoja przyszła do mnie opłakując swój los.

– Całkowicie podzielam zdanie Waszej Eminencji i Wasza Eminencja bardzo dobrze wie o tym – wstaje, klęka, całuje pierścień, mówi cicho, częstuje sokami, żegna gości na ulicy generał Scavino. – Gdyby to zależało ode mnie, Służba ta nigdy by nie powstała. Błagam o odrobinę cierpliwości. A co do tego Pantoja, proszę mi o nim nawet nie wspominać. Jaki tam tragiczny los. Sy~ nalek tej pani, która przychodzi z płaczem do Waszej Eminencji, ponosi sporą winę za to, co się dzieje. Gdyby przynajmniej zorganizował wszystko w granicach przeciętności, gdyby przynajmniej zrobił to po partacku. Ale ten idiota zrobił ze Służby Wizytantek najskuteczniej działającą instytucję Sił Zbrojnych.

– Szkoda gadać, Panta – wchodzi na pokład, z zaciekawieniem rozgląda się po mostku kapitańskim, obserwuje busolę, kręci sterem kapitan Men-doza. – Jesteś Einsteinem sutenerstwa.

– Tak, oczywiście, wysłałem kilka grup pościgowych za fanatykami – idzie do lazaretu, pokrzepia ofiarę, wbija chorągiewki na mapie, wydaje instrukcje, wyruszającym oficerom życzy szczęścia pułkownik Augusto Yaldes. – Z rozkazem sprowadzenia mi tutaj całej osady do generalnej spowiedzi. Nie było potrzeby, panie generale. Moi ludzie są wściekli, podoficer Avelino Miranda był zawsze bardzo lubiany przez żołnierzy.

– Wcześniej czy później, ale w końcu Tygrys przyjmie mój projekt – oprowadza kapitana Mendozę po kajutach „Ewy”, po maszynowni, spluwa, ściera plwocinę butem kapitan Pantoja. – Rozbudowa Służby jest nieunikniona. Z trzema okręcikami, dwoma samolotami, z ekipą operacyjną stu wizytantek i dwoma dokooptowanymi oficerami zrobię cuda, Alberto.

– W Chorillos myśleliśmy, że ty nie jesteś z powołania wojskowym, ale komputerem – schodzi trapem, wraca z Pantaleonem pod rękę do obozu, już przygotowaliście mi raport statystyczny, chorąży? pyta kapitan Mendoza. – Teraz widzę, że myliliśmy się. Twoim marzeniem jest zostać Wielkim Bajzeltatą Peru.

– Mylisz się, od małego chciałem być tylko żołnierzem, ale żołnierzem-administratorem, który jest tak samo ważny jak artylerzysta czy piechur. Wojsko kocham, o, całym sercem – patrzy badawczo na skromny gabinecik, naftową lampę, moskitiery, trawę rosnącą w szparach drewnianej podłogi, wali się w pierś kapitan Pantoja. – Ty się śmiejesz i Bacacorzo też. Zapewniam cię, że pewnego dnia jeszcze wszystkich zadziwię. Będziemy działać na całym terytorium naszego kraju, dysponować własną flotyllą, pociągiem i setkami wizytantek.

– Na czele grup pościgowych postawiłem najenergiczniejszych oficerów – śledzi przez radiotelegraf i kieruje ruchami oddziałów ekspedycji, przemieszcza pozycje chorągiewek na mapie, rozmawia z lekarzami pułkownik Augusto Yaldes. – Żołnierze są tak wściekli, że trzeba kogoś, kto by ich hamował. Jeszcze tego brakowało, żeby po drodze zlinczowali fanatyków. Co do podoficera Mi-randy, zdaje się, że wyliże się z tego, panie generale. Ale, niestety, jednoręki i kulawy. – Trzeba będzie stworzyć nową formację w Siłach Lądowych – przyjmuje raport statystyczny, przegląda go, poprawia, pokazuje na swój rozporek kapitan Mendoza. – Artyleria, Piechota, Kawaleria, Inżynieria, Intendentura i Kurwiarnie Wojskowe? Burdele Polowe?

– To musiałaby być nazwa bardziej dyskretna – śmieje się, dostrzega poprzez metalową siatką trębacza grającego sygnał do obiadu, żołnierzy wchodzących do drewnianego hangaru kapitan Pantoja. – Ale dlaczego nie, pewnego dnia, kto wie.

– No i popatrz, fajrant, tam masz swoje mew-ki, już śpiewają Most na rzece Kwai – wskazuje tia „Ewę”, syrenę, która gwiżdże, wizytantki opierające się łokciami o burtę, wchodzącego na mo-6tek kapitański podoficera Rodrigueza kapitan Mendoza. – Zawsze gdy słucham waszego hymnu, to siusiam ze śmiechu, stary. Wracasz teraz do Iquitos?

– No, teraz – ściska Mendozę, dwoma susami pokonuje trap, zamyka kajutę, rzuca się na koję kapitan Pantoja. – W uszko, w szyjkę, w moje cycunie. Podrapać, poszczypać, pogryźć Pantaleonka.

– Oj Panta, ale ty jesteś nudny – klnie, tupie, zasuwa firankę, wzdycha patrząc na sufit, rzuca z furią swoje ubranie na podłogę Brazylijka. – Czy nie widzisz, że jestem zmęczona, że przed chwilą skończyłam pracę? A później już wiem, co mnie czeka, wielka scena zazdrości.

– Cicho, zamknij ten dziobek, już wiesz co, troszkę wyżej – kuli się, rozciąga, kołysze, skręca, omdlewa, rozpływa się Panta. – Tiu, tiu, o właśnie, och, jak dobrze.

– Ale coś ci powiem, Panta – wchodzi na koję, klęka, wyciąga się, przytula, odsuwa Brazylijka. – Mam już dosyć, nie chcę już tracić pieniędzy dlatego, że uparłeś się, by dawano mi tylko dziesięciu.

– Uff – uspokaja się, poci, oddycha głęboko Pantaleonek. – Nawet w takiej chwili nie możesz być cicho?

– Bo przez ciebie tracę forsę, a ja też muszę dbać o swoje interesy – odsuwa się, myje, ubiera, otwiera iluminator, wychyla głowę i oddycha Bra-zylijka. – Te rzeczy, które tak ci się podobają,: kiedyś z latami się kończą. A potem? Wszystkie miały dziś po dwudziestu, dwa razy więcej ode mnie.

– Psiakrew, jakby ta jego Służba i tak już nie przynosiła znacznych strat dla Intendentury – przyjmuje telegram, czyta, macha nim pułkownik J López López. – Czy pan generał wie, z czym teraz wyskakuje Pantoja? Żeby przestudiowano możliwość wypłacania dodatku za niebezpieczną pracę j wizytantkom z chwilą ich wyjazdu w konwojach.] Okazuje się, że boją się fanatyków.

– Ale ty otrzymujesz dwa razy większy procent l od nich i to równoważy całą różnicę, przecież ci to] udowodniłem, wyliczyłem ci – wchodzi na pokład, widzi Yirucę i Sandrę, jak smarują sobie twarze kremem, widzi Ciupelka śpiącego na hamaku Pantaleon Pantoja. – Ale się zmęczyłem, uff, ale mi serce wali. Zgubiłaś tabelę, którą ci zrobiłem? Zapomniałaś, że oprócz tego co miesiąc dodaję ci 15 procent mojej pensji, aby zwiększyć twoje zarobki?

– Już dobrze, wiem, Panta, wiem – opiera siei ramionami o poręcz na dziobie, patrzy na przybrzeżne drzewa, ziemistą wodę, pienisty kilwater zaróżowione chmury Brazylijka. – Ale ta twoja pensja to czysty śmieć. Nie gniewaj się, taka jest prawda. A z drugiej strony ta twoja mania doprowadziła do tego, że wszystkie mnie nienawidzą, Nie mam wśród dziewczyn ani jednej przyjaciółki. Nawet Ciuciumama mi mówi ty jesteś uprzywilejowana, palcem nawet nie ruszysz.

– Bo jesteś i to jest największa hańba mojego życia – przechadza się po pokładzie, pyta, czy szybko dopłyniemy do Iquitos, oczywiście, słyszy odpowiadającego podoficera Rodrigueza pan Pantoja. – Nie narzekaj tak, to niesprawiedliwe. Z twojej winy złamałem zasadę, którą szanowałem od chwili dojścia do pełni władz umysłowych.

– No i widzisz, już zaczynasz – uśmiecha się do Kmdziulki, która słucha radia pod plandeką na rufie, do marynarza zwijającego liny Brazylijka. – Lepiej powiedz prawdę i zamiast gadać o zasadach przyznaj się, że jesteś zazdrosny o tych dziesięciu żołnierzyków z Lagunas.

– Myślałeś, że będzie ich mniej? Skądże znowu, Tygrys, szerzy się to wszystko jak pożar w lesie – ubiera się po cywilnemu, obraca się wśród ludzi, wciąga zapach cebuli i kadzidła, widzi iskrzące się lampki oliwne, czuje zaduch złożonych ofiar generał Scavino. – Nawet sobie nie wyobrażasz, co się działo w rocznicę ukrzyżowania dziecka-męczennika. Procesja, jakiej w Iquitos nie widziano. Na wszystkich brzegach Moronacocha gęste tłumy. I na jeziorze to samo. Nie mieściła się już żadna łódka, żadne czółno.

– Nigdy nie sprzeniewierzyłem się moim obowiązkom, przeklęty mój los – mówi „cześć” do Cyculki i Rity grających na słońcu w karty, opiera się o koło ratunkowe, widzi przybliżające się do linii widnokręgu słońce Pantaleon. – Zawsze byłem przyzwoitym, uczciwym człowiekiem. I zanim i się pojawiłaś, to nawet ten trutniowaty klimat nie zmusił mnie do złamania mojego systemu.

– Jeśli powiesz mi, że chcesz sobie na mnie po-psioczyć za tych dziesięciu żołnierzyków, to proszę bardzo, wytrzymam – patrzy na zegarek, krzywi się, mówi znów się zatrzymał, nakręca go Brazylijka. – Ale jeśli będziesz jeszcze gadał o tym systemie, to możesz się odpieprzyć, a ja schodzę do kajuty odpocząć.

– Ta praca i ty zrujnowaliście mnie – zmienia swój wyraz twarzy, nie odsalutowuje marynarzowi rozmawiającemu z Kurczakiem, przypatruje się badawczo rzece, ściemniającemu się niebu Panta-leon Pantoja. – Gdyby nie wy wszyscy, to nie straciłbym żomy ani córeczki.

– Nudny jesteś, Panta – bierze go pod ramię, prowadzi do kajuty Ł podaje mu bułeczki, coca-colę, obiera pomarańczę, rzuca skórki do wody, zapala światło Brazylijka. – Co? Teraz Pantaleonek popłacze sobie za żoną i córeczką? Zawsze jak kałesz się sobą zajmować, to potem napadają cię. takie wyrzuty sumienia, że trudno z tobą wytrzymać. No już, głodomorku, nie wygłupiaj się.

– Potrzebuję ich, tęsknię za nimi – je, pije, wkłada piżamę, głos mu się łamie, kładzie się Pantaleon. – Dom jest taki pusty bez Pochy i maleńkiej. Nie mogę się przyzwyczaić.

– Chodź, głodomorku, chodź, nie bądź beksą – zostaje w bieliźnie, kładzie się przy Pantaleonie, gasi światło, otwiera ramiona Brazylijka. – Jesteś tylko zazdrosny o żołnierzyków, oto co cię gryzie. Chodź, przytul się, daj, podrapię cię w główkę.

– Nawet poszła pogłoska, że miał się osobiście stawić Brat Francisco – obserwuje apostołów w bieli, wiernych klęczących z rozkrzyżowanymi ramionami, inwalidów, ślepych, trędowatych, karłów, umierających, którzy leżą wokół krzyża, generał Scavino. – Dobrze, że nie zrobił tego. Postawiłby nas w głupiej i trudnej sytuacji. Byłoby niemożliwością zaaresztować go w obecności dwudziestu tysięcy ludzi gotowych oddać za niego życie. Gdzie on, do diabła, może się ukrywać? Nie ma nawet śladu tego wariata.

– Oklęcik to kołyska, ja jestem Pochita, ty jesteś Gladysita – nuci, kołysze się, patrzy na księżyc wlewający się przez iluminator i osrebrzający kraniec koi Brazylijka. – Cacy dzidziuś. Dlapiemy dzidziusia w główeczkę, dajemy buzi dzidziusiowi, chcie dzidziuś swojego cycuszka?

– Teraz siedzi panu na głowie, o właśnie tu, l eee, odleciała – popycha drzwi Amazońskiego l Muzeum i Akwarium, przepuszcza kapitana Pantoja porucznik Bacacorzo. – Ukąsiła? Zdaje się, że to była osa.

– Niżej, wolniej – zmienia nastrój, dziecinnieje, uspokaja się, łagodnieje, kuli się Pantaleonek. – Baldzo płoszę, w szyjkę, w plecki, w uszko, w czubeczek, w czubeczek uszka, płoszę panienki.

– No, zabiłem ją – wali ręką o brzeg basenu Morskiej Krowy Lub Manata porucznik Bacacorzo. – Ale to nie osa, to brunatna mucha. Jest niebezpieczna, ludzie mówią, że przenosi trąd.

– Muszę mieć gorzką krew, bo mnie nigdy nie gryzą – przechodzi obok Bufea Szalonego, Bufea Popielatego, Bufea Czerwonego, zatrzymuje się przy Mrówce Curhuinse, „owad nocny, wielki szkodnik, w ciągu jednej nocy może zrównać z ziemią chatę, chodzą setkami tysięcy, po osiągnięciu dojrzałości tyją i wyrastają im skrzydła”, czyta kapitan Pantoja. – Za to z moją matką jest na odwrót, tylko wyjdzie na ulicę, już się na nią rzucają, okropność.

– Wie pan, że mrówki jada się tutaj smażone, z solą i bananami? – przeciąga palec po grzabieniu wypchanej iguany, po wielobarwnych piórach tukana porucznik Bacacorzo. – Musi pan na siebie uważać, jest pan bardzo chudy. W ciągu tych ostatnich miesięcy musiał pan stracić co najmniej z dziesięć kilo. Co panu jest, panie kapitanie. Praca, kłopoty?

– Wszystkiego po trochu – pochyla się, szuka nadaremnie ośmiu oczu wielkiego, skocznego i jadowitego Pająka Wdowy kapitan Pantoja. – Jeśli mi to wszyscy mówią, to znaczy, że tak jest. Będę musiał zastosować kurację odżywiającą, żeby odzyskać te stracone kilogramy.

– Bardzo mi przykro, Tygrys, ale musiałem wydać rozkaz udzielenia przez wojsko pomocy żandarmerii w chwytaniu fanatyków – otrzymuje petycje, skargi, donosy, bada, waha się, konsultuję, podejmuje decyzję, informuje generał Scavino. – Czterech ukrzyżowanych w ciągu sześciu miesięcy to za dużo, ci szaleńcy zamieniają Amazonię w kraj barbarzyńców, najwyższy już czas, żeby zaprowadzić porządek.

– Pan kapitan wcale nie korzysta z tego, że jest słomianym wdowcem – ściska szkło powiększające i wyolbrzymia Osę Huayranga, Osę Dzwon i Osę Shiro-shiro porucznik Bacacorzo. – Zamiast być szczęśliwym i zadowolonym z odzyskanej wolności, chodzi pan ponury jak nieboszczyk.

– Bo kawalerstwo nie bardzo mi służy – podchodzi do działu Koty i ociera się o Czarnego Jaguara, Otorongo Lub Księcia Puszczy, Ocelota, Pumę i Cętkowanego Tigrillo kapitan Pantoja. – Wiem, że większość mężczyzn po pewnym czasie ma dość małżeńskiej -monotonii i że oddaliby wszystko, żeby tylko odskoczyć od swoich żon. Ale ze mną było inaczej. Tak, naprawdę, żałuję, że Pocha odeszła. A przede wszystkim, że wzięła z sobą moją małą.

– Nie musi pan przysięgać, wszystko można panu z twarzy wyczytać – „małe kameleony żyją na drzewach, duże w wodzie”, słyszy porucznik Bacacorzo. – No cóż, takie jest życie, panie kapitanie. Miał pan wiadomości od żony?

– Tak, pisze do mnie co tydzień. Mieszka ze swoją siostrą Chichi w Chiclayo – liczy węże, Yacumamę Albo Matkę Wody, Czarnego Boa, Mantonę, Sachamamę Albo Matkę Puszczy kapitan Pantoja. – Nie mam żalu do Pochy, doskonale ją rozumiem. Moja misja stała jej kością w gardle. Żadna przyzwoita kobieta nie wytrzymałaby tego. Z czego się śmiejecie? Tu nie nią nic do śmiechu, Bacacorzo.

– Przepraszam, ale to nie przestaje być zabawne – zapala papierosa, wydmuchuje dym między pręty klatki Paucara, „naśladuje śpiew innych ptaków, jak również śmieje się i płacze jak dzieci”, czyta porucznik Bacacorzo. – Pan, taki pedant i, maniak w sprawach moralności, ma tak złą opinię, że gorszą nawet wyobrazić sobie trudno. Tu w Iquitos wszyscy uważają pana za największego szubrawca.

– Proszę pani, niech gani nie będzie taka zaślepiona, bo Pochita miała rację, że wyjechała – oddaje motek wełny pani Leonor, robi kłębek, zaczyna robić na drutach Alicja. – Mamusie, kiedy widzą nadchodzącego pani Pantaleonka, zamykają swoje córeczki, robią znak krzyża i grożą pięściami. Niech pani to w końcu zrozumie i raczej niech się pani ulituje nad Pocha.

– Myślicie, że nie wiem o tym? – zabawia się karmiąc ozdobne rybki, przypatrując się, jak świeci mieniący się Neon Tetra, kapitan Pantoja. – Siły Lądowe nielicho mi się przysłużyły powierzając mi tę pracę.

– Widząc, z jakim rozmachem pracuje pan w Służbie Wizytantek, nikt by nie przypuścił, że pan tak nad tym boleje – obserwuje przezroczystego Blue Tetra, łuskowatego Limpiavidrios i mięsożerną Piranię porucznik Bacacorzo. – Tak, już wiem, pańskie poczucie obowiązku.

– Powróciły dwa pierwsze patrole, panie generale – przyjmuje przy bramie koszar żołnierzy z ekspedycji, gratuluje im, zaprasza na piwo, ucisza wrzeszczących więźniów rozkazuje zamknąć ich w areszcie żandarmerii wojskowej pułkownik Peter Casahuanąui. – Przyprowadzili ze sobą z pół tuzina fanatyków, jednego z nich z febrą. Byli przy ukrzyżowaniu staruszki w Dos de Mayo. Mam ich tu trzymać? Oddać policji? Wysłać do Iquitos? – Słuchajcie, Bacacorzo, jeszcze nie powiedzieliście mi, dlaczego umówiliście się ze mną w Muzeum – mierzy wzrokiem Arapaimę, Największą Rybę Słodkowodną Znaną Na Świecie, kapitan Pantoja.

– Żeby wśród węży i pajęczaków przekazać panu złą wiadomość – rzuca obojętnie wzrokiem na Węgorza, Raję, Charapy Albo Żółwie Wodne porucznik Bacacorzo. – Scavino chce się z panem natychmiast zobaczyć. Oczekuje pana w komendanturze o dziesiątej. Niech pan kapitan będzie ostrożny, ostrzegam, że ciska gromy. – Jedynie impotenci, kastraci, seksualni asceci mogą roić sobie – wznosi się i opada miedzy chwilami muzyki, deklamuje, zacietrzewia się Głos Walecznego – że dzielni obrońcy naszej Ojczyzny, którzy z poświęceniem strzegą naszych wijących się wśród puszczy granic, mogą żyć w dziewiczym niepokalaniu.

– Zawsze ciska gromy, przynajmniej gdy chodzi o mnie – wychodzi na bulwar, patrzy na roziskrzoną w morderczyni słońcu rzekę, motorówki i łodzie dopływające do portu Belen kapitan Pantoja. – A wiecie przynajmniej, z jakiego powodu ta wściekłość?

– Z powodu tej wczorajszej przeklętej audycji Walecznego – nie zwraca uwagi na pozdrowienie, nie prosi, by usiadł, nakłada taśmę i włącza magnetofon generał Scavino. – Ten cham nic innego nie robił, tylko ciągle o was gadał, poświęcił wam trzydzieści minut programu. Wydaje się to wam jeszcze za mało, Pantoja?

– Czy nasi dzielni żołnierze mają uciekać się do osłabiającego organizm onanizmu? – wątpi, tańczy w rytmie walca La Contamanina, oczekuje odpowiedzi, znowu pyta Głos Walecznego. – Czy mają wracać do dziecięcego samozaspokajania?

– Głos Walecznego? – słyszy, jak trzeszczy, zwalnia, milknie magnetofon, widzi generała Scavino walącego w aparat, potrząsającego nim, wciskającego wszystkie klawisze kapitan Pantoja. -Pan generał jest pewien? Znowu mnie zaatakował?

– Bronił was, znowu was bronił – odkrywa, że odłączył się sznur, mruczy idiota, pochyla się, włącza ponownie magnetofon generał Scavrao. – A to jest tysiąc razy gorsze od ataku na was. Niej rozumiecie? To ośmiesza i hańbi Siły Lądowe.

– Tak, wypełniłem wszystko co do joty, panie generale – naradza się z chorążym-szefem Intendentury, przegląda magazyn prowiantowy, układa jadłospisy razem z sierżantem-kuchmistrzem pułkownik Maximo Davila. – Tylko że wyłonił się poważny problem z wyżywieniem. Zatrzymanych jest pięćdziesięciu fanatyków i jeśli zacznę ich żywić, to będę musiał żołnierzom wydzielać małe porcyjki. Nie wiem, co robić, panie generale.

– Przecież ma surowy zakaz wspominania nawet mojego nazwiska – widzi zapalające się żółte światełko, kręcące się szpule, słyszy metaliczne trzaski, echa, wścieka się kapitan Paatoja. – Nie wiem, jak to wytłumaczyć, zapewniam pana generała, że…

– Proszę siedzieć cicho i słuchać – rozkazuje,, krzyżuje ramiona, nogi, patrzy z nienawiścią na magnetofon generał Scavino. – W głowie może się zakręcić.

– Rząd powinien odznaczyć pana Pantaleona Pantoja naszym najwyższym odznaczeniem – wybucha, roznamiętnia się pośród Lux Mydło Które Perfumuje, Zimna Coca-Cola Orzeźwia i Totalizator Sportowy To Milion Gotowy, dramatyzuje, żąda Głos Walecznego. – Za chwalebny trud, którego się podjął pragnąc usatysfakcjonować intymne potrzeby strażników Peru.

– Moja żona słuchała tego i córki musiały ratować ją solami orzeźwiającymi – wyłącza magne-1 tofon, przechadza się po pokoju z założonymi na plecy rękoma generał Scavino. – Tymi swoimi tyradami zaczyna z nas robić pośmiewisko całego Iquitos. Czy nie rozkazałem wam, byście przedsięwzięli wszelkie środki, aby Głos Walecznego już nigdy więcej nie zajmował się Służbą Wizytantek?

– Jedyny sposób, by zamknąć dziób temu typowi, to odpalić mu kulę albo forsę – słucha radia, widzi wizytantki przygotowujące swoje walizeczki do wyjazdu, Ciuciumamę wchodzącą na „Dalilę” Pantaleon Pantoja. – Gdybym go załatwił, to narobiłbym sobie zbyt dużo kłopotów, nie ma innego wyjścia, jak tylko posmarować mu łapę. No idź, Ciupelek. Niech stawi się tutaj jak najszybciej.

– Chcecie powiedzieć, że część budżetu Służby Wizytantek przeznaczacie na łapówki dla dziennikarzy – przygląda mu się badawczo od stóp do głów, rozdyma nozdrza, marszczy czoło, wyszczerza zęby generał Scavino. – Bardzo interesujące, kapitanie.

– Mam tutaj żywcem tych, co ukrzyżowali podoficera Mirandę – rozbija patrole, podwaja godziny wart, zawiesza przepustki i urlopy, wykańcza, rozjusza swoich ludzi pułkownik Augusto Valdes. – Tak, zidentyfikował większość. Tylko że od tej mobilizacji moich ludzi w pościgu za Bractwem Arki mam zupełnie nie obstawioną granicę. Wiem, że nie ma żadnego niebezpieczeństwa, ale gdyby nieprzyjaciel chciał wtargnąć, to mógłby spacerkiem dostać się aż do Iquitos, panie generale.

– Z budżetu nie, budżet to rzecz święta – dostrzega mysz przebiegającą szybko po parapecie parę centymetrów od głowy generała Scavino kapitan Pantoja. – Pan generał ma wszystkie kopie z Rachunkowości i może sprawdzić. Z mojej własnej pensji. Żeby zamknąć buzię temu szantażyście, musiałem poświęcić miesięcznie 5 procent moich zarobków. Nie rozumiem, dlaczego to zrobił.

– Ze względu na zawodowe skrupuły, moralne oburzenie, z poczucia ludzkiej solidarności, przyjacielu Pantoja – wkracza trzaskając drzwiami do centrum logistycznego, wchodzi niczym huragan po schodkach stanowiska dowodzenia, próbuje uścisnąć pana Pantoja, Waleczny. – Bo nie mogę ścierpieć, by tu, w tym mieście, w którym moja święta matka wydała mnie na świat, byli ludzie nie doceniający pańskiej pracy i obrzucający pana inwektywami przez cały dzień.

– Nasza umowa wyrażała się jasno i pan ją złamał – ciska linijką o tablicę, pieni się, piorunuje wzrokiem, zgrzyta zębami Pantaleon Pantoja. – I po jaką cholerę dostaje pan pięćset solów miesięcznie? Po to żeby zapomniał pan, że ja istnieję, że istnieje Służba Wizytantek.

– Ale ja też jestem człowiekiem, panie Pantoja, i umiem spełniać swoją powinność – przytakuje, uspokaja go, słyszy warkot śmigieł, widzi startującą na rzece „Dalilę”, która wznosi dwie ściany wody, unosi się, ginie na niebie, gestykuluje Waleczny. – Też jestem podatny na impulsy, emocje. Gdzie tylko pójdę, słyszę, jak rzucają kalumnie na pana, i wyprowadza mnie to z równowagi Nie mogę pozwolić na to, by znieważano kogoś tak szlachetnego. I do tego przyjaciela.

– Ty sukinsynu jeden, ostrzegam pana bardzo poważnie – łapie go za koszulę, trzęsie nim, widzi, jak tamten wpada w panikę, czerwieni się, drży, i puszcza Walecznego Pantaleon Pantoja. – Pan wie bardzo dobrze, co się tutaj działo poprzednim razem, gdy atakował pan Służbę. Musiałem powstrzymać wizytantki, chciały panu wydrapać oczy i ukrzyżować na Placu Broni.

– Wiem, wiem aż za dobrze, przyjacielu Pantoja – poprawia koszulę, próbuje uśmiechnąć się, odzyskuje pewność siebie, obmacuje sobie szyję Waleczny. – Myśli pan, że nie wiem o tym, że przybiły moje zdjęcie do bramy Pantilandu i że pluły na nie wchodząc i wychodząc?

– Tygrys, to naprawdę poważny problem – wyobraża sobie bunt, plutony egzekucyjne, zabitych i rannych, krwawe nagłówki, degradacje, sądy, wyroki i łzy generał Scavino. – W ciągu trzech tygodni aresztowaliśmy około pięciuset fanatyków, którzy ukrywali się w puszczy. Ale teraz nie wiem, co z nimi zrobić. Posłać ich do Iquitos oznacza wywołać skandal, zaczęłyby się manifestacje, tysiące „braci” jest na wolności. Co myśli Sztab Generalny?

– Ale teraz, po komplementach, którymi je obdarzam w swoim programie, są w siódmym niebie, panie Pantoja – wkłada marynarkę, podchodzi do poręczy, macha na pożegnanie Chińczykowi Porfirio, wraca do biurka, klepie po ramieniu pana Pantoja, składa palce w krzyż, przysięga Waleczny. – Kiedy spotykają mnie na ulicy, posyłają mi całusy. No, przyjacielu Pan-Pan, proszę nie brać tego tak tragicznie, chciałem panu pomóc. Ale jeśli pan zechce, to Głos Walecznego nigdy więcej o panu nie wspomni.

– Bo w przeciwnym razie, jak pan tylko wspomni o mnie albo o Służbie, to poszczuję na pasa wszystkie pięćdziesiąt wizytantek, a ostrzegam, że mają bardzo długie paznokcie – otwiera szufladę biurka, wyjmuje rewolwer, ładuje go i rozładowuje, kręci bębenkiem, celuje w tablicę, telefon, belki Pantaleon Pantoja. – A jeśli one pana nie wykończą, to ja pana dobiję, jednym strzałem w głowę. Zrozumiano?

– Ależ tak, doskonale, oczywiście, przyjacielu Pantoja, już ani słóweczka więcej – kłania się raz. drugi i trzeci, uśmiecha się czwarty i piąty, żegna się, schodzi po schodkach tyłem, zaczyna biec, znika na ścieżce do Iquitos Waleczny. – Wszystko jaśniutkie jak słońce. Kto to jest Pan-Pan? Że kto? Nie znamy takiego. Nie istnieje. Nigdy o nim nie słyszano. A Służba Wizytantek? Co to jest, z czym się to je? Zgadza się? No to się rozumiemy. Pięćsetka za ten miesiąc jak zwykle? Z Clupelkiem?

– Nie i nie, tym razem nie – spiskuje z Alicją, biegnie do ojców augustianów, wysłuchuje od przełożonego poufnych wiadomości, wraca wstrząśnięta do domu, wita protestami Pantaleona pani Leonor. – Zjawiłeś się w kościele z jedną z tych bandytek. I akurat u Świętego Augustyna. Ojciec Jose Maria opowiedział mi o tym.

– Najpierw mnie wysłuchaj i spróbuj zrozumieć, mamo – rzuca czapeczkę do szafki, idzie do kuchni, pije lodowaty sok z papai, ociera usta Panta. – Nigdy tego nie robię, nigdy nie pokazuję się na mieście z żadną z nich. Tu zaistniały specjalne okoliczności.

– Ojciec Jose Maria widział was, jak wchodziliście sobie pod rękę, zupełnie swobodnie, jak gdyby nigdy nic – napełnia wannę ziirmą wodą, zrywa opakowanie z mydła, podaje czyste ręczniki pani Leonor. – O jedenastej rano, właśnie wtedy, kiedy przychodzą na mszę wszystkie panie z Iquitos.

– Bo o tej godzinie odbywa się chrzest, to nie moja wina, daj mi wytłumaczyć – zdejmuje wiatrówkę, spodnie, podkoszulek, majtki, wkłada szlafrok, wchodzi do łazienki, rozbiera się, zanurza się w wannie, przymyka oczy i ale chłodna, mruczy Pantaleonek. – Cyculka jest jedną z moich najstarszych i na j wydajniej szych współpracownic, musiałem to zrobić.

– Nie możemy fabrykować męczenników, starczy już tych, co oni sami naprodukowali – przegląda teczki z wycinkami prasowymi zaznaczonymi czerwonym ołówkiem, organizuje tajne zebrania z oficerami Służby Wywiadowczej, Policji Śledczej, przedkłada plan Sztabowi Generalnemu i wprowadza go Tygrys Collazos. – Potrzymaj ich w koszarach przez parę tygodni, o chlebie i wodzie. Później wystraszysz ich i poślesz do diabła, Scavino. Oprócz dziesięciu lub dwunastu przywódców; tych przyślesz nam do Limy.

– Cyculka – rzuca się po sypialni, salonie, wsuwa głowę do łazienki, widzi Pantaleonka ma-(Chającego' nogami, zalewającego wodą całe pomieszczenie pani Leonor. – No i sam zobacz, z kim ty pracujesz, z kim się zadajesz. Cyculka! Cyculka! Jak to jest możliwe, żebyś zjawił się w kościele z taką upadłą, która do tego wszystkiego ma jeszcze takie imię. Już nie wiem, którego świętego mam błagać, nawet dziecko-męczennika błagałam na kolanach, by wyciągnęło cię z tej jaskini.

– Poprosiła mnie, bym został ojcem chrzestnym jej dziecka, i nie mogłem odmówić, mamo – namydla głowę, twarz, ciało, płucze się pod prysznicem, opatula się ręcznikami, wyskakuje z wanny, wyciera się, opryskuje dezodorantami, czesze się Pantaleonek. – Cyculka i Stugębek mieli taki sympatyczny gest, by ochrzcić dzieciaka moim imieniem. Ma na imię Pantaleon i osobiście podawałem je do chrztu.

– Co za zaszczyt dla rodziny – idzie do kuchni, przynosi szczotkę, szmaty, wyciera łazienkę, wchodzi do sypialni, podaje Pantaleonowi koszulę, świeżo uprasowane spodnie pani Leonor. – Jeśli już musisz mieć taką okropną pracę, to spełnij przynajmniej to, co mi przyrzekłeś. Nie włócz się z nimi, żeby ludzie cię nie widzieli.

– Już wiem, mamusiu, nie bądź taka nudna, hop, pod sam sufit, hop – ubiera się, rzuca brudne ubranie do kosza, uśmiecha się, zbliża się do pani Leonor, ściska ją, podnosi Pantaleonek. – O, mało brakowało, a zapomniałbym ci pokazać. Zobacz, nadszedł list od Pochy. Przysyła zdjęcia Gladys.

– Pokaż, pokaż, podaj mi okulary – poprawia spódnicę, bluzkę, wyszarpuje mu kopertę, zbliża się do okna pani Leonor. – Oj, co za rozkoszny dzieciak, ale tłuścioszek się zrobił z mojej pięknej wnuczki. Jezu Chryste z Bagazan, kiedy dasz mi to, o co cię tak błagam. Całe popołudnia spędzam w kościele, modlę się, nowenny odprawiam, żebyś nas stąd wyciągnął, a ty nic.

– Straszna świętoszka zrobiła się z ciebie w Iquitos, staruszko, w Chiclayo nawet na mszę nie chodziłaś, grałaś tylko w kanastę – siada na trzcinowym bujaku, przegląda gazetę, rozwiązuje krzyżówkę, śmieje się Panta. – Wydaje mi się, że twoje modlitwy do niczego ci się nie przydadzą, bo mieszasz religię z przesądami: dziecko-męczennik, Jezus Chrystus Cudotwórca z Bagazan, święta Ignacja.

– Proszę nie zapominać, że aby ścigać i karać tych szaleńców z Arki, trzeba odrywać ludzi od normalnej służby i pakować w to wciąż pieniądze – podróżuje samolotami, dżipami i łodziami po całej Amazonii, wraca do Limy, każe pracować po godzinach oficerom Rachunkowości i Finansów, redaguje raport, stawia się w gabinecie Tygrysa Collazos pułkownik López López. – To oznacza duże wydatki dla Sił Lądowych. A służba Wizy-tantek to beczka bez dna, przynosi same straty. Oprócz innych problemów.

– Tutaj jest list od Fochy, to tylko cztery linijki, przeczytam ci – słucha muzyki, spaceruje z panią Leonor po Placu Broni, pracuje w swej sypialni do północy, śpi sześć godzin, wstaje o świcie Panta. – Pojechały do Pimentel, z Chichi, żeby spędzić lato na plaży. Nie mówi nic o powrocie, mamo.

– Na własnym rozrachunku? – nakłada kepi, przepuszcza generała Victoria i pułkownika López López, siada w samochodzie na przedzie, do „Rosita Rios”, ale na skrzydłach, rozkazuje kierowcy Tygrys Collazos. – Tak, oczywiście, to jedno z możliwych rozwiązań, które Scavino wybrał natychmiast. Ale czy to nie za szybko? Nie widzę ani powodu, ani nagłej potrzeby, aby oświadczać, że Służba Wizytantek jest kompletnym fiaskiem. Mimo wszystko sprowokowane przez nią wypadki są mało znaczące.

– Nie przejmuję się negatywnymi stronami Służby Wizytantek, Tygrys, ale pozytywnymi – wybiera stół na wolnym powietrzu, siada pośrodku, rozluźnia sobie krawat, uważnie studiuje kartę generał Victoria. – Groźne jest jej fantastyczne powodzenie. Dla mnie problem leży w tym, że niechcący i nieświadomie rozkręciliśmy piekielną machinę. López niedawno przeprowadził inspekcję wszystkich garnizonów w Amazonii i jego raport jest niepokojący.

– Zostałem postawiony w obliczu gwałtownej konieczności natychmiastowego zarekrutowania dziesięciu Wizytantek – telegraf uje kapitan Pantoja. – Nie w celu rozszerzenia Służby, lecz dla utrzymania dotychczas osiągniętego rytmu pracy.

– Jest faktem, że wizytantki naszego Pantaleonka stały się jedynym tematem interesującym garnizony, obozy i posterunki graniczne – prosi na początek serca wołowe z rusztu i duszoną kukurydzę, a na drugie kaczkę marynowaną z dużą ilością jaj pułkownik López López. – Nic nie przesadzam, panie generale. Prawie o niczym innym nie mogłem mówić z oficerami, podoficerami i szeregowcami. Gdy chodzi o wizytantki, to nawet zbrodnie Arki spadają na dalszy plan.

– Przyczyną takiej sytuacji stały się bardzo liczne patrole, ekspedycje i grupy pościgowe chwytające religijnych morderców – nadaje szyfrem! kapitan Pantoja. – Jak dowództwu wiadomo, oddziały te prowadzą swą operację w lesie, rozwijając akcję policyjno-porządkową o pierwszorzędnym znaczeniu,

– W tej teczce są dowody, Tygrys – decyduje się na sałatkę rybną i nereczki po kreolsku z ryżem generał Victoria. – Zgadnij, co to za papiery. Raporty o stanie obrony powietrzno-lądowo-wodnej na granicach z Ekwadorem, Kolumbią, Brazylią i Boliwią? Zimno. Propozycje i plany ulepszenia naszego systemu obronno-ofensywnego w Amazonii? Zimno. Studia o łączności, logistyce, etnografii? Zimno, zimno.

– Służba Wizytantek uznała za swój obowiązek dotrzeć ze swymi konwojami do tych oddziałów, tam gdzie właśnie będą się one znajdować – kabluje kapitan Pantoja. – I osiągnęliśmy to dzięki entuzjastycznie podjętemu wysiłkowi całego bez wyjątku personelu.

– Tylko i wyłącznie prośby związane z SWGPGO, panie generale – na deser ciasteczka z miodem i orzeszkami ziemnymi, a do picia piwo Pilsen, tylko bardzo zimne, kończy pułkownik López López. – Wszyscy starsi podoficerowie Amazonii podpisali petycje prosząc, by zezwolono im korzystać z usług Służby Wizytantek. Oto i one: 172 arkusze.

– W tym celu stworzyłem lotne brygady z dwu lub trzech wizytantek, lecz to rozbicie personelu uniemożliwiłoby mi zapewnienie regularnego pokrycia zapotrzebowania ośrodków działalności usługowej – telefonuje kapitan Pantoja. – Mam nadzieję, że mię przekroczyłem zakresu moich kompetencji, panie generale.

– A ankieta przeprowadzona wśród oficerów przez Lopeza jest jeszcze bardziej niewiarygodna – pomaga sobie kromeczką bułki, po każdym kęsie popija piwo, wyciera czoło serwetką generał Victoria. – Od kapitana w dół 95 procent korpusu oficerskiego również żąda wizytantek. A od kapitana w górę 55 procent. No, Tygrys, i co powiesz na to?

– W związku z wynikami otrzymanymi w poufnej ankiecie, które przekazał mi pułkownik López, zmuszony jestem całkowicie zmodyfikować plan minimum rozszerzenia SWGPGO, panie generale – przeraża się i emocjonuje, zapisuje notatnik za notatnikiem, bierze amfetaminy, by o świcie być już na stanowisku dowodzenia, wysyła grube koperty poleconym kapitan Pantoja. – Uprzejmie proszę, by pan generał uznał wysłany przeze mnie poprzedni projekt za nie przyjęty i niebyły. Pracuję dzień i HOC nad nowym schematem organizacyjnym. Mam nadzieję że przyślę go panu generałowi jak najszybciej. – Bo poza tym, Tygrys, muszę ci powiedzieć, że Pantoja, choć wariat, ma absolutną rację – z impetem atakuje nereczki, Francuzi mają rację, jeśli tylko się złapie odpowiedni rytm, to można wepchnąć w siebie każdą ilość dań, osiemnaście-dwadzieścia, dowcipkuje generał Victoria. – Jego argumenty są nie do zbicia.

– Mając w perspektywie potencjalne podwojenie liczby użytkowników z chwilą rozszerzenia zakresu usług na podoficerów i stopnie pośrednie – dyskutuje z Ciuciumamą, Ciupelkiem i Chińczykiem Porfirio, robi przeglądy kandydatek, oddala „praczki”, rozmawia z sutenerami, przekupuje rajfurki kapitan Pantoja – muszę zakomunikować, że plan minimum usług regularnych, w rytmie zawsze poniżej życiowego minimum seksualnego, wymagałby czterech okrętów o tonażu „Ewy”, trzech samolotów typu „Dalili” i ekipy operacyjnej liczącej 272 wizytantki.

– Jeśli udostępnia się tę Służbę młodszym podoficerom i szeregowcom, to dlaczego nie starszym podoficerom? – odsuwa cebulę, kosteczki i w kilku kęsach wykańcza marynowaną kaczkę, uśmiecha się, widzi przechodzącą kobietę, puszcza oko i co za ciało, wzdycha pułkownik López López. – A jeśli i tym, to dlaczego nie oficerom? Tak wszyscy stawiają sprawę. I rzeczywiście, kontrargumentów nie ma.

– Oczywiście, jeśli rozszerzy się naszą działalność na kadrę oficerską, to zajdzie konieczność wprowadzenia pewnych korekt do moich obliczeń, panie generale – odwiedza czarowników, zażywa ayahuascę, ma wizje, w których kobiece oddziały defilują przez Pole Marsowe śpiewając Most na rzece Kwai, wymiotuje, pracuje, egzaltuje się kapitan Pantoja. – Pracuję właśnie na planem perspektywicznym, na wszelki wypadek. Należałoby stworzyć specjalną sekcję, grupę ekskluzywnych wizytantek, nie ma wątpliwości…

– Nie ma wątpliwości – rezygnuje z deseru, prosi o kawę, wyjmuje flakonik z sacharyną, rozpuszcza dwie pastylki, opróżnia jednym haustem filiżankę, zapala papierosa generał Victoria. – A jeśli istnienie tej Służby uzna się za niezbędne dla życia biologicznego i psychicznego żołnierzy, trzeba będzie co miesiąc zwiększać liczbę usług. Wiesz o tym aż za dobrze, Tygrys, funkcja rodzi narząd. W tym przypadku popyt zawsze będzie większy od podaży.

– Tak to właśnie jest, panie generale – prosi o rachunek, próbuje wyciągnąć swój portfel, zwariował pan czy co, dziś jesteście gośćmi Tygrysa, słyszy pułkownik López López. – Chcąc zatkać dziurę wykopaliśmy kanał, którym wypłynie cały budżet Intendentury.

– I cała energia naszych żołnierzy – w misji specjalnej odlatuje do Limy, odwiedza polityków, prosi o audiencję, radzi się, intryguje, szuka protekcji, wraca do Iquitos generał Scavino.,

– Słuchaj, Tygrys, tego głodu na wizytantki, który poczuli wszyscy w Amazonii, i sam diabeł nie zaspokoi – otwiera drzwiczki samochodu, wchodzi pierwszy, mówi szkoda, że nie można uciąć sobie małej sjesty po tym obiadku, z powrotem do ministerstwa, rozkazuje generał Victoria.

Albo, żeby już być modnym, nie zaspokoi go nawet samo dziecko-męczennik. A propos, czy wiecie, że ta cała religia dotarła już do Limy? Wczoraj odkryłem, że moja synowa ma ołtarzyk z obrazkami dziecka-męczennika.

– Moglibyśmy początkowo działać ze ściśle wyselekcjonowaną ekipą dziesięciu wizytantek dla oficerów, panie generale – rozmawia z samym sobą na ulicy, zasypia na biurku, puszcza wodze fantazji, przeraża panią Leonor swoim wyglądem kapitan Pantoja. – Rekrutację tych wizytantek przeprowadzilibyśmy oczywiście w Limie, by zagwarantować wysoką jakość usług. Czy podobają się panu generałowi znaki SO SWGPGO? Sekcja Oficerska Służby Wizytantek. Prześlę szczegółowy projekt.

– Cholera, zdaje się, że macie rację – wchodzi do swego gabinetu, zastanawia się, otwiera korespondencję, gryzie paznokieć Tygrys Collazos. – To kurewstwo zaczyna wyglądać ponuro.

9

Wydanie specjalne dziennika „El Oriente” (Iguitos 5 stycznia 1959), poświęcone poważnym zajściom w Nauta

Nadzwyczajny reportaż napisany, pod światłym kierownictwem redaktora naczelnego Joaąuina Andoa, przez całą redakcję „El Oriente” celem przekazania czytelnikom z departamentu Loreto najżywszej, najwierniejszej i najbardziej szczegółowej wersji tragicznego przypadku pięknej Brazylijki – od napadu w Nauta po pogrzeb w Iquitos – i wydarzeń, które zelektryzowały uwagę społeczeństwa.

PŁACZ I ZASKOCZENIE ŻEGNAŁY ZAMORDOWANĄ PIĘKNOŚĆ

Wczoraj rano, około godziny 11, śmiertelne szczątki tej, która była Olgą Arellano Rosaura, w świecie marginesu znaną pod przydomkiem Brazylijki, którym obdarzono ją z powodu jej pobytu w mieście Manaus (odsyłamy do jej biografii na str. 2 szp. 4-5), zostały pochowane na historycznym cmentarzu głównym tego miasta, pośród scen rozpaczy i bólu jej towarzyszy pracy i przyjaciół, które poruszyły do głębi licznie zgromadzonych widzów. Nieco wcześniej zmarłej oddała honory wojskowe kompania honorowa Piechoty z obozu wojskowego Vargas Guerra, który to niezwykły gest nie omieszkał spowodować sporego zaskoczenia, nawet wśród osób najbardziej poruszonych tragicznymi okolicznościami, w których poniosła śmierć ta młoda i upadła piękność loretańska, którą kapitan (sic!) Pantaleon Pantoja określił w swej mowie pogrzebowej jako „nieszczęsną męczennicę wypełniania obowiązków, ofiarę podłości i nikczemności człowieka” (odsyłamy do całości tekstu mowy na str. 3 szp. 1).

Wiedząc, że pogrzeb nieszczęsnej kobiety miał się odbyć wczoraj rano, w okolicach cmentarza (ulice Alfonsa Ugarte i Ramón Castilla) od wczesnych godzin rannych zaczęły zbierać się tłumy ciekawskich, którzy szybko zablokowali główną bramę i zapełnili plac przy pomniku ku czci Poległych za Ojczyznę. Około 10.30 zebrani zauważyć mogli przyjazd ciężarówki z obozu wojskowego Yargas Guerra, z której wysiadł oddział liczący dwunastu uzbrojonych żołnierzy, w hełmach, w pełnym umundurowaniu, dowodzony przez porucznika piechoty Luisa Bacacorzo, który rozstawił swoich ludzi po obu stronach głównej bramy cmentarnej. Manewr ten pobudził ciekawość zgromadzonych, którzy nie potrafili dociec przyczyn przybycia o tej godzinie, na to miejsce i w tych okolicznościach kompanii honorowej. Tajemnica miała wyjaśnić się niebawem. Przewidując, iż skupisko gapiów, i publiczności w ogóle, całkowicie zatarasuje wejście do cmentarza, porucznik Bacacorzo rozkazał żołnierzom odstąpić od bramy, co zostało przez aich wykonane natychmiast i bez namysłu.

O godzinie 10.45 ukazał się, jadąc od ulicy Alfonsa Ugarte, znany wszystkim luksusowy karawan głównego zakładu pogrzebowego w Iquitos „Modus Vivendi”, całkowicie pokryty wieńcami i kwiatami, a w ślad za nim jechała duża liczba taksówek i prywatnych samochodów. Kondukt żałobny, który podążał bardzo wohio, wyruszył parę minut wcześniej sprzed lokalu nad rzeką Itaya zwanego ośrodkiem Służby Wizytantek, a powszechnie znanego pod nieskomplikowaną nazwą Pantilandu, gdzie przez całą wczorajszą noc czuwano nad zwłokami nieszczęsnej Olgi Arellano Bosuara. Przygnębiające milczenie natychmiast zaległo w całym osiedlu, a zebrani z własnej inicjatywy rozstąpili się przed konduktem, by ten mógł bez przeszkód dotrzeć do bramy cmentarnej. W drodze do ostatniego miejsca spoczynku nieszczęśliwej Oldze towarzyszyło liczne grono osób – według obserwatorów około stu – wiele z nich w czerni, z oznakami smutku na twarzy, widocznymi przede wszystkim wśród jej koleżanek z pracy, Wizytantek i „praczek” z Iquitos. Dostrzec było można pośród tworzących kondukt żałobny obecność wszystkich kobiet zatrudnionych w tak złą sławą cieszącej się instytucji znad rzeki Itaya, które, co skądinąd jest całkowicie zrozumiałe, okazywały największy ból, roniąc pod żałobnymi welonami i czarnymi mantylkami wiele gorzkich łez. Dramatycznego i wzruszającego akcentu przydała obecność pomiędzy wizytantkami, w pierwszym szeregu, sześciu kobiet, które wraz ze zgasłą Brazylijką stały się bohaterkami dramatycznych zajść w Nauta, które ta nieszczęsna przypłaciła życiem, przede wszystkim samej Luisy Canepa, alias Cyculki (jak nasi czytelnicy zapewne pamiętają, podczas przygnębiającego incydentu – odsyłamy na str. 4, do szczegółowego opisu zasadzki w Nauta i jej krwawego epilogu – odniosła ona z rąk napastników rany i dość poważne obrażenia). Największym jednak zaskoczeniem dla przybyłych obywateli było dostrzeżenie wysiadającego z karawanu, w mundurze kapitana Sił Lądowych i w ciemnych okularach, bardzo znanego i mało szanowanego pana Pantaleona Pantoja, którego stanowisko oficera armii było do tej pory, o ile naszej redakcji wiadomo, nie znane nikomu. Oczywiście spowodowało to wśród publiczności najprzeróżniejsze komentarze.

Po zniesieniu trumny z karawanu dało się zauważyć, iż ma ona kształt krzyża, jak to jest w zwyczaju przy grzebaniu zmarłych, którzy za życia należeli do Bractwa Arki, co wielu osobom musiało wydać się bardzo dziwne w związku z wysuwanymi podejrzeniami, iż winnymi śmierci Brazylijki są wyznawcy tej sekty religijnej, podejrzeniami, które zostały energicznie zdementowane przez największego proroka Arki (odsyłamy do Epistoły do dobrych o zlych Brata Francisco, którą publikujemy na str. 3 szp. 3-4). Trumna została zniesiona z karawanu i wniesiona na cmentarz na ramionach samego kapitana Pantoja i jego współpracowników z tak potępianej Służby Wizytantek, to znaczy: Porfirio Wonga, znanego w dzielnicy Belen jako Chińczyk, pierwszego podoficera MW Carlosa Rodriguez Saravia (który dowodził statkiem „Ewa” w chwili napadu w Nauta), podoficera PSP Alonsa Pantinaya alias Wariata, niegdyś słynnego asa akrobatyki lotniczej, i pielęgniarza YirgiMa Pacaya; wszyscy oni wystąpili w grubej żałobie. Szarfy trumny, na której wieku lśniła jedna wytworna orchidea, trzymały: słynna Leonor Curinchila, alias Ciuciumama, i wiele pensjonariuszek tego ośrodka występku nad rzeką Itaya, a to: Sandra, Yiruca, Kurczak, Kindziulka i inne, jak również popularny Juan Rivera. alias Ciupelek, który pojawił się spowity w bandaże i z licznymi śladami ran, zadanych mu w czasie, gdy usiłował, z typową loretańską śmiałością, odeprzeć atak w Nauta. Trumienne szarfy trzymały również dwie kobiety w podeszłym wieku i skromnego pochodzenia, w oczywisty sposób poruszone – niestety odmówiły one ujawnienia swych nazwisk i więzów łączących je z nieboszczką, co nie położyło tamy pogłoskom wskazującym na nie jako na krewne Olgi Arellano Rosaura, które wolały zachować w tajemnicy swoją tożsamość w związku z godną pożałowania profesją, jakiej za życia oddawała się młoda ukrzyżowana. Natychmiast po uformowaniu się konduktu w kształcie podanym przez nas powyżej, na znak kapitana Pantoja, porucznik Luis Bacacorzo donośnym głosem wydał żołnierzom kompanii honorowej rozkaz: Prezentuj broń! Rozkaz został przez nich natychmiast wykonany z wdziękiem i elegancją. W ten sposób, na ramionach swoich kolegów i przyjaciół, w szpalerze karabinów oddających jej honory wojskowe, odibyła swą ostatnią drogę na cmentarz główny w Iquitos nieszczęsna Brazylijka, która straciła życie niedaleko miejsca, gdzie bierze swój początek nasza rzeka-ocean. Trumna została zaniesiona aż do małego katafalku sąsiadującego z pomnikiem ku czci Poległych za Ojczyznę, gdzie przybysza wita taka oto posępna apostrofa: „Wejdź, odmów modlitwę, rozejrzyj się z czcią po tej siedzibie, być może będzie twoim ostatnim domem.” Tu, okazując niezrozumiałe objawy niezadowolenia i niechęci, których zgromadzeni nie omieszkali potępić, czekał eks-kapelan wojskowy i aktualny proboszcz opiekujący się cmentarzem w Iquitos, ojciec Godofredo Beltran Calila. Duchowny z przesadną szybkością odprawił* modły żałobne, nie wygłosił, wbrew oczekiwaniom, żadnego kazania i opuścił miejsce ceremonii nie czekając na jej zakończenie. Po zakończeniu aktu religijnego kapitan Pantaleon Pantoja, stanąwszy naprzeciw trumny tragicznie zmarłej Olgi Arellano Rosaura, wygłosił mowę, którą przedrukowujemy na innym miejscu naszego dziennika (zob. str. 3 szp. 1), mowę w czasie której uroczystość żałobna osiągnęła apogeum rozpaczy i patetyzmu, a wygłaszanie której kapitan Pantoja zmuszony był wielokrotnie przerywać, aby dać upust łzom, tym łzom, którym wtórował, niczym smutne echo, płacz jego wspomnianych już współpracowników i wielu obecnych tam dziewcząt z półświatka.

Bezpośrednio potem trumna została znów uniesiona ramionami tych samych, którzy wnieśli ją na cmentarz, podczas gdy inne osoby, przede wszystkim wizytantki i „praczki”, zmieniały się przy trzymaniu szarf. Tak kondukt przeszedł przez cmentarz aż do jego południowego krańca, gdzie w Pawilonie Świętego Tomasza, w kwaterze 17, wyższa nisza, spoczywać będą śmiertelne szczątki nieboszczki. Umieszczenie trumny i przykręcenie tablicy (na której czytamy skromny napis wyryty złoconymi literami: Olga Arellano Rosaura zwana Brazylijka, 1936-1959. Żegnają Cię nieutuleni w żalu towarzysze) stało się przyczyną kolejnego wybuchu rozpaczy i bólu spowodowanego jej tragicznym odejściem, gdyż wiele kobiet uderzyło w niepocieszony płacz. Po odmówieniu Ojcze Nasz i Zdrowaś Mario za spokój duszy zmarłej loretankł, czego dokonano na wniosek Leonor CurinchiM, alias Ciuciumamy, kondukt rozszedł się. Przybyli na pogrzeb właśnie zaczęli rozchodzić się, gdy niespodziewanie zerwała się ulewa, jakby niebo również chciało się nagle przyłączyć do żałoby. Była godzina 12.

ELEGIA ŻAŁOBNA KAPITANA PANTALEONA PANTOJA WYGŁOSZONA NA POGRZEBIE PIĘKNEJ OLGI ARELLANO, WIZYTANTKI UKRZYŻOWANEJ W NAUTA

Mając na względzie zarówno zainteresowanie naszych czytelników zawarte w przytoczonym dokumencie, jak i zadziwiające, pełne wstrząsającej szczerości rewelacje, przedrukowujemy poniżej mowę pogrzebową wygłoszoną na pogrzebie bestialsko zamordowanej Olgi Arellano Rosaura, alias Brazylijki, przez człowieka, który był jej przyjacielem i szefem, przez tak często wspominanego don Pantaleona Pantoja, który wczoraj, ku ogólnemu zdziwieniu, okazał się być kapitanem Intendentury Peruwiańskich Sił Lądowych.

Nieodżałowanej pamięci Olgo Arellano Rosaura, niezapomniana, ukochana Brazylijko, jak czule nazywaliśmy cię my wszyscy, którzy znaliśmy ciebie lub z tobą stykaliśmy się w naszej codziennej pracy!

Dziś ubraliśmy się w nasz okryty chwałą mundur oficera Peruwiańskich Sił Lądowych, aby towarzyszyć ci do miejsca, które będzie twoim ostatnim przybytkiem na ziemi, było bowiem naszym obowiązkiem ogłosić wszystkim prosto w twarz, z podniesionym wysoko czołem i z całym poczuciem naszej odpowiedzialności, że padłaś jak waleczny żołnierz w służbie naszej kochanej Ojczyzny, naszego Peru. Przybyliśmy aż do tego miejsca, by okazać, bez cienia wstydu, z całą dumą, że byliśmy twoimi przyjaciółmi i zwierzchnikami, że czuliśmy się zaszczyceni tym, iż mamy dzielić z tobą zadania, którymi obdarzył nas los, polegające na służeniu, w sposób wcale nie łatwy, a wręcz przeciwnie, najeżony trudnościami i wymagający ofiar (jak to, droga przyjaciółko, sama najlepiej odczułaś), naszym rodakom i naszemu krajowi. Jesteś nieszczęsną męczennicą wypełniania obowiązków, ofiarą podłości i nikczemności pewnych ludzi. Tchórze, którzy opętani przez demona alkoholu, przez niskie instynkty lubieżności lub najbardziej szatański fanatyzm skryli się w Quebrada del Caciąue Cocama, w okolicach Nauta, aby popełniając podłe oszustwo i nikczemne kłamstwo, w piracki sposób dostać się na pokład naszego okrętu transportowego „Ewa”, a następnie zaspokoić z i bestialską brutalnością swe okrutne zamiary, nie wiedzieli, że swoją urodę, która tak przyciągała ich przestępczą uwagę, z całą szlachetnością poświęciłaś wyłącznie dzielnym obrońcom Peru.

Nieodżałowanej pamięci Olgo Arellano Rosaura, niezapomniana Brazylijko! Ci żołnierze, twoi żołnierze, nie zapomną cię. W tej właśnie chwili w najdzikszych ostępach naszej Amazonii, przy źródłach, gdzie wszechwładnie panuje malaryczny widliszek, na polanach najbardziej kryjących się w najgłębszym gąszczu, tam gdzie Peruwiańskie Siły Lądowe manifestują swą obecność w obronie naszej suwerenności, tam gdzie nie wahałaś się docierać, nie zważając na owady, choroby, niewygodę, niosąc dar swojej urody, swojej szczerej, zaraźliwej radości obrońcom Peru, są mężczyźni, którzy wspominają cię ze łzami w oczach i z sercem wypełnionym wściekłością przeciw twym sadystycznym mordercom. Oni nie zapomną nigdy twojej sympatii, twojego pełnego wdzięku dowcipu, tego tak bardzo twojego sposobu dzielenia z nimi życia żołnierskiego, które dzięki tobie stawało się dla naszych młodszych podoficerów i szeregowców milsze i znośnie j sze.

Nieodżałowanej pamięci Olgo Arellano Rosaura, niezapomniana Brazylijko, jak cię nazwano dlatego, że mieszkałaś w bratnim kraju, do którego zaprowadziły cię niepokoje twojej młodości, choć – naszym obowiązkiem jest to stwierdzić – nie było w tobie ani jednej kropli krwi, ani jednego włoska, które by nie były peruwiańskie!

Powinnaś wiedzieć, że razem ze smutnymi żołnierzami, rozrzuconymi wzdłuż i wszerz Amazonii, opłakują cię również i wspominają twe towarzyszki i twoi towarzysze pracy ze Służby Wizytantek przy Garnizonach, Posterunkach Granicznych i innych Obiektach, w której centrum logistycznym nad rzeką Itaya byłaś zawsze najcudowniejszym kwiatem, upiększającym i wzbogacającym je swym zapachem; my, którzy cię żegnamy, zawsze podziwialiśmy ciebie, szanowaliśmy i kochaliśmy za twoje poczucie obowiązku, wiecznie dobry humor, za ducha koleżeństwa i współpracy i tyle innych cnót tak cię zdobiących. W imieniu ich wszystkich chcę ci powiedzieć, powstrzymując płacz, że twoja ofiara nie będzie nadaremna, twoja krew, jeszcze młoda, bestialsko przelana, będzie świętą więzią, która nas od tej pory zjednoczy z jeszcze większą siłą, przykładem, który będzie nami kierować i codziennie pobudzać do wypełniania naszych obowiązków z tą doskonałością i bezinteresownością, z jakimi ty je wypełniałaś. A na koniec pozwól mi we własnym imieniu złożyć ci z całego serca moje najgłębsze podziękowanie za tyle dowodów przywiązania i wyrozumiałości, za tyle intymnych porad, których nigdy nie zapomnę.

Nieodżałowanej pamięci Olgo Arellano Rosaura, niezapomniana Brazylijko!

SPOCZYWAJ W POKOJU!

Kronika napadu w Nauta

ZBRODNIA W QUEBRADA DEL CACIQUE COCAMA, ROZWÓJ WYPADKÓW MINUTA PO MINUCIE: KRWAWE GODY, MĘCZEŃSTWO, NEKROFILICZNY SADYZM I NIEPOKONANE INSTYNKTY

Od Redakcji: „El Oriente” pragnie złożyć publicznie wyrazy największej wdzięczności pułkownikowi Żandarmerii Juanowi Amezaga Rłofrfo, szefowi V Okręgu Policji i Głównemu Inspektorowi departamentu Loreto Peruwiańskiej Policji Śledczej (PPS), Federicowi Chumpitaz Fernandez, którzy sprawiają bezpośredni nadzór nad toczącym się śledztwem w sprawie tragicznych wypadków w Nauta, za poświęcenie nam wielu minut swego cennego czasu, za okazaną serdeczność i ułatwienie wykorzystania wszystkich informacji i J' o wspomnianym wydarzeniu, którymi do tej pory dysponowali. Chcemy uwydatnić wolę współpracy z wolną i demokratyczną prasą tych szanownych szefów Sił Porządkowych, na których inne czynniki departamentu powinny się wzorować.

SPISEK Z REQUENA

Im bardziej naprzód posuwa się śledztwo w sprawie wypadków w Nauta, tym bardziej wydobywają się na światło dzienne szczegóły, które prostują pierwsze wersje o zaistniałych wydarzeniach, rozpowszechnione przez prasę i rozgłośnie radiowe. I tak co chwilę zostaje podważana wersja, według której napad w Nauta, śmierć i ukrzyżowanie Olgi Arellano Rosaura, alias Brazylijki, były rytuałem „ofiary i oczyszczenia przez krew” zarządzonym przez Bractwo Arki, a więc sekty, w której rękach siedmiu aresztowanych miało być ponoć bezwolnymi narzędziami. Tym samym żarliwa kampania Germana Laudano Rosales, naszego kolegi, w obronie Bractwa Arki, prowadzona w jego programie Głos Walecznego, odrzucającego, jako fałszywe, zeznania sprawców, iż wykonywali oni rozkazy Brata Francisco, zaczyna zyskiwać na prawdopodobieństwie. Przypuszczenie Walecznego, iż wspomniane zeznania są fortelem aresztowanych, którzy w ten sposób pragną osłabić swą winę, wydaje się być coraz bardziej potwierdzane przez fakty. Jednocześnie pierwsze przesłuchania, którym zostali w Iquitos poddani podejrzani – do miasta sprowadzono ich w dniu wczorajszym drogą wodną z Nauta, gdzie byli zatrzymani od 2 stycznia – pozwoliło również władzom Żandarmerii i Policji Śledczej obalić inne krążące pogłoski, według których napad w Nauta był dziełem chwili, następstwem szkodliwego wpływu alkoholu, i stwierdzić z całkowitą pewnością, iż atak ten był od dłuższego czasu zaplanowany w swych najdrobniejszych a makabrycznych szczegółach.

Wszystko, jak się zdaje, zaczęło się na około piętnaście dni przed feralną datą, na spotkaniu towarzyskim – a nie religijnym, jak mówiono – które odbyło się pod niewinną maską spotkania kilku przyjaciół w odległym miasteczku Reąuena. Uroczystość musiała mieć miejsce dnia 14 grudnia ubiegłego roku, w domu eks-burmistrza miasteczka, Teofila Morey, z okazji obchodzonej przez niego pięćdziesiątej czwartej rocznicy urodzin. W czasie owej biesiady, w której udział wzięli wszyscy oskarżeni (to znaczy: Artidoro Soma, lat 23; Nepomuceno Quilca, lat 31; Caifas Sancho, lat 28; Fabio Tapayuri, lat 26; Fabriciano Piznago, lat 32, i Renan Marąuez Curichimba, lat 22), wypito wiele kieliszków wódki, co wprowadziło wszystkich wyżej wymienionych w stan zamroczenia alkoholowego. Właśnie w trakcie tej uroczystości sam eks^burmistrz Teofilo Morey, osoba bardzo znana w Reąuena ze swych lubieżnych instynktów, upodobania do suto zastawionego stołu i pociągu do napojów wyskokowych, jak i innych tego typu rozrywek, rzucił – według zeznań niektórych współuczestników – myśl urządzenia zasadzki na jeden z konwojów wizytantek w czasie jego podróży do któregoś z obozów wojskowych, by używając przemocy nasycić się urokami upadłych kobiet. (Jak nasi czytelnicy zapewne pamiętają, w pierwszej chwili napastnicy zeznali, że projekt ataku został powzięty podczas jednej z mszy nocnych Arki w Reąuena, w trakcie której wylosowano siedmiu „braci” celem wypełnienia przez nich misji uchwalonej przez wszystkich, ponad stu, obecnych na ceremonii, jak stwierdzili.) Pomysł został przyjęty z całkowitą aprobatą i entuzjazmem przez resztę winowajców. Wszyscy oni przyznali, że temat wizytantek był często przez nich poruszany, tak w życiu prywatnym, jak towarzyskim, co odzwierciedliło się w wielokrotnie wysyłanych do wyższych dowódców Sił Lądowych protestach z żądaniami wydania wymienionym kobietom z półświatka zezwolenia na przyjmowanie klienteli cywilnej w miejscowościach amazońskich, przez które przejeżdżały, jak również w skierowaniu się jako delegacji młodzieży Reąuena bezpośrednio do dowódcy bazy marynarki Santa Isafoel sąsiadującej z tą miejscowością, celem złożenia swego protestu wobec bezprawnego ich zdaniem monopolu Sił Zbrojnych na ekspedycje wspomnianych pań. Znając te precedensy łatwo można zrozumieć, że propozycja eks-burmistrza Teofila Morey, ukazująca im możliwość nasycenia nieokiełznanych żądz, została przyjęta przez oskarżonych z zadowoleniem i prawdziwym wybuchem radości. Nie jest jeszcze całkowicie wyjaśnione, czy siedmiu spiskowców było wyznawcami Brata Francisco i czy często brali udział w tajnych obrzędach Arki w Reąuena, jak przyznali się do tego, czy też, jak stwierdziło to wielu apostołów sekty w komunikatach przesłanych prasie z ukrytych. miejsc ich pobytu, są całkowicie fałszywe, co potwierdził sam Brat Francisco (zob. str. 3 szp. 3-4). Podczas tej samej libacji siedmiu przyjaciół zdołało podobno naszkicować pierwsze plany i uzgodnić, iż swoje przestępcze zamiary doprowadzą do skutku z dala od Reąuena, by nie podrywać dobrego imienia tej miejscowości, jak również celem wprowadzenia władz, w wypadku ewentualnego śledztwa, na fałszywy trop. Jednocześnie postanowili zdobyć w tajemnicy informacje o datach przybycia najbliższych konwojów wizytantek do Nauta lub Bagazan, których okolice uznali od samego początku za najbardziej sprzyjające do realizacji ataku. Eks-tourmistrz Morey sam zaofiarował się zdobyć dokładne informacje, posługując się szerokimi znajomościami, które utrzymywał z oficerami z bazy Santa Isabel dzięki pełnionym przez niego magistrackim funkcjom.

Nie zwlekając i przystępując od razu do swych zamierzeń, oskarżeni udoskonalili plan podczas następnych dwóch lub trzech zebrań. Teofilo Morey zdołał rzeczywiście podstępnie uzyskać od pierwszego porucznika Marynarki Wojennej, Germana Urioste, informacje, że składający się z sześciu wizytantek i przybywający z Iquitos konwój rzeczny odwiedzi w pierwszych dniach stycznia posterunki w Nauta, Bagazan i Reąuena, przy czym data przybycia do pierwszego z wymienionych posterunków ustalona była na dzień 2 stycznia około południa. Zebrawszy się ponownie w mieszkaniu eksburmistrza, siedmiu osobników zapięło na ostatni guzik swój kryminalny plan, decydując się zastawić zasadzkę na konwój w okolicach Nauta, aby zasugerować ofiarom i policji, że autorami bandyckiego napadu seksualnego są mieszkańcy tej historycznej miejscowości. Wydaje się, że również wówczas powzięli myśl pozostawienia w pobliżu miejsca zasadzki, w charakterze fałszywego śladu, krzyża z przybitym do niego zwierzęciem, pragnąc zasugerować, że cała akcja była dziełem Bractwa Arki z Nauta. W tym celu zaopatrzyli się w odpowiednią ilość gwoździ i młotków, nie podejrzewając – tak zeznają – że przypadek w sposób okrutny będzie sprzyjał ich planom i ofiaruje im do ukrzyżowania nie zwierzę, lecz ciało młodej i pięknej córy Koryntu. Siedmiu osobników postanowiło rozdzielić się na dwie grupy, z których każda w różny sposób miała usprawiedliwić przed rodzinami i znajomymi nieobecność w Reąuena. I tak jedna grupa, składająca się z Teofila Morey, Artidora Soma, Nepomuceno Quilca i Renana Marąuez Curichimba, opuściła miejscowość dnia 29 grudnia, na motorówce będącej własnością pierwszego z wyżej wymienionych, dając wszystkim do zrozumienia, że kierują się w stronę jeziora Carahuite, gdzie zaimierzają spędzić koniec roku poświęcając się zdrowemu sportowi łowienia sabalo i gamitany. Druga grupa – Caifas Sancho, Fabio Tapayuri i Fabriciano Pizango – wyruszyła dopiero o świcie l stycznia, na ślizgaczu należącym do tego ostatniego, zapewniając znajomych, że wyruszają na polowanie w okolice Bagazan, gdzie właśnie stwierdzono obecność grasującego w pobliżu tej miejscowości stada jaguarów.

Zgodnie z ustaleniami obydwie grupy skierowały się w dół rzeki, w stronę Nauta, nie zatrzymując się, a jedynie przez nią przepływając, tak jak przepłynęli również przez Bagazan, ich zamiarem było bowiem niepostrzeżenie osiągnąć punkt usytuowany około trzech kilometrów w dół rzeki od miejsca narodzin Amazonki, naszej wielkiej rzeki-oceanu, to znaczy Quebrada del Caciąue Cocama, miejsce nazwane tak w związku z legendą, głoszącą, że w tym miejscu w dniach wielkich deszczów dostrzec można płynącego blisko brzegu ducha słynnego kacyka plemienia Cocama don Manuela Pacaya, który 30 kwietnia 1840 roku, kierowany pionierskim zapałem, założył u ujścia dwóch rzek: Marańón i Ukajali, postępową miejscowość Nauta. Siedmiu oskarżonych wybrało to miejsce mimo przerażenia, które wzbudzał u niektórych z nich wspomniany przesąd, gdyż bujna roślinność zarastająca część koryta sprzyjała ich zamiarom zamaskowania się. Obydwie grupy, spotkawszy się w Quebrada del Caciąue Cocama l stycznia o zmierzchu, rozbiły na plaży obóz i rozpoczęły całonocną libację. Przewidując bowiem i to, zaopatrzyli się na wyprawę nie tylko w rewolwery, karabiny, gwoździe i koce, ale również każdy z uczestników wziął ze sobą w podróż butelki anyżówki i piwa, co pozwoliło im osiągnąć stan zamroczenia alkoholowego i oddać się w egzaltowanym upojeniu podniecającym myślom o następnym dniu, który miał urzeczywistnić ich chorobliwe machinacje i zaspokoić dzikie żądze.

PIRACTWO W QUEBRADA DEL CACIQUE COCAMI

Od wczesnych godzin rannych siedmiu osobników wspiąwszy się na drzewa obserwowało wody Amazonki. W tym celu zaopatrzyli się w lornetkę, którą przekazywali sobie z rąk do rąk, aby uzyskać jak najpełniejszy widok rzeki. Obserwację tę prowadzili przez dłuższą część dnia, gdyż dopiero o czwartej po południu Fabio Tapayuri dostrzegł w dali ziełono-czerwone barwy statku „Ewa”, który pruł żółte wody rzeki-oceanu wioząc tak pożądany ładunek. Osobnicy natychmiast przystąpili do realizacji swych przebiegłych planów. Podczas gdy czterech z nich – Teof ilo Morey, Fabio Tapayuri, Fabriziano Pizango i Renę Marąuez Curichimba – maskowali wśród przybrzeżnej roślinności łódź motorową kryjąc się razem z nią, Artidoro Soma, Nepomuceno Quilca i Caifas Sancho wsiedli na ślizgacz i skierowali.się w stronę nurtu, by odegrać swą podstępną sztukę. Płynąc na małej szybkości, Soma i Quilca zaczęli, zbliżając się do „Ewy”, gestykulować i wydawać okrzyki wzywające pomocy dla Caifasa Sancho, twierdząc, iż ten, ukąszony przez żmiję, potrzebuje natychmiastowej pomocy lekarskiej. Pierwszy podoficer Carlos Rodriguez Saravia słysząc krzyki rozkazał zatrzymać statek i zezwolił wnieść chorego na pokład „Ewy” (znajduje się tam bowiem podręczna apteczka) z szlachetnym zamiarem udzielenia pierwszej pomocy symulantowi Caifasowi Sancho.

Gdy tylko trzej przestępcy zdołali dzięki swemu podstępowi dostać się na pokład, zrzucili maski spokojnych ludzi, wyciągnęli ukryte rewolwery i zażądali od podoficera Rodrigueza Saravia i jego czterech ludzi absolutnego posłuchu. Podczas gdy Artidoro Soma zmusił grupę sześciu wizytantek (Luisę Canepa – Cyculkę; Juanę Barbichi Lu – Sandrę; Eduviges Lauri – Eduviges; Ernestę Sipote – Loretę; Marię Carrasoo Lunchu – Flor, i nieszczęsną Olgę Arellano Rosaura – Brazylijkę) oraz Juana Rivero, Ciupelka, kierownika grupy, do stłoczenia się w zamkniętej kajucie, Nepomuceno Quilca i Caifas Sancho szafując wulgarnymi określeniami i grożąc śmiercią zażądali od załogi „Ewy”, by ponownie uruchomiono statek i skierowano go w stronę Quebrada, gdzie czyhała reszta bandy. W tych właśnie okolicznościach, podczas gdy przeprowadzano manewr zaplanowany przez zamachowców, sprytny sternik Ahuanari Leiva zdołał dzięki zręcznemu kłamstwu (naturalna potrzeba organizmu) opuścić na chwilę pokład, dostać się do kabiny radiotelegrafisty i nadać rozpaczliwe SOS do bazy w Nauta, która, mimo iż dokładnie nie zrozumiała sygnału, zadecydowała natychmiast wysłać w dół rzeki ślizgacz z pilotem i dwoma żołnierzami, by sprawdzili, co się wydarzyło na „Ewie”. Okręt tymczasem unieruchomiony został w Quebrada del Caciąue Cocama, miejscu doskonale wybranym strategicznie, gdyż dzięki bujnym zaroślom był osłonięty w połowie, co utrudniało dostrzeżenie go ze środka naszej rzeki-oceanu przez przepływające tamtędy łodzie i motorówki rybaków.

ZDRADZIECKA NAPAŚĆ: GWAŁTY I RANNI

Poszczególne etapy makiawelicznego planu delikwentów wypełniane były jeden po drugim z iście matematyczną precyzją. Gdy statek dopłynął do Quebrada del Caciąue Cocama, czterej pozostali na lądzie mężczyźni szybko dostali się na pokład i przyłączywszy się do swych trzech wspólników, z największą brutalnością związali i zakneblowali podoficera Rodrigueza Saravię i czterech członków załogi, iktórych następnie, popychając i maltretując, zamknęli w maszynowni, rozgłaszając na lewo i prawo, że obecni są tutaj z rozkazu Arki, by wykonać wyrok z racji grzesznej działalności Służby Wizytantek. Siedmiu piratów – którzy, jak zeznały ich ofiary, ujawniali stan poważnego upojenia alkoholowego i gorączkowej nerwowości – skierowało się do kajuty, gdzie przetrzymywane były w zamknięciu wizytantki, aby tam zaspokoić swe rozpasane żądze. W tej chwili miał miejsce pierwszy krwawy wypadek. Kobiety mianowicie, zrozumiawszy kryminalne intencje osobników, stawiły im energiczny opór idąc za przykładem dzielnego Juana Rivera, Ciupelka, który śmiało, nie zważając na swój niski wzrost i słabowitość fizyczną, zaatakował piratów uderzeniami głowy, kopiąc, ostro wypominając im ich złe postępowanie, na nieszczęście jednak donkichotowska akcja nie trwała zbyt długo, jako że ci napastnicy, kopiąc leżącego, kolbami rewolwerów zmasakrowali mu twarz i doprowadzili go do utraty przytomności. Podobny los spotkał wizytantkę Luisę Canepa, alias Cyculkę, która również okazała wiele energii i odwagi stawiając czoło porywaczom niczym mężczyzna z krwi i kości, drapiąc ich i gryząc, póki napastnicy nie pobili jej z takim okrucieństwem, iż straciła przytomność. Gdy piraci pokonali opór zbłąkanych kobiet, zmusili je, celując w nie z rewolwerów, by zaspokoiły ich rozpustne żądania; każdy z nich wybrał sobie w tym celu upatrzoną ofiarę, przy czym zaistniała wówczas groźba konfliktu między samymi napastnikami, wszyscy bowiem zamierzali wziąć w posiadanie nieszczęsną Olgę Arellano Rosaura, która ostatecznie została odstąpiona, z racji wieku, Teofilowi Morey.

STRZELANINA I OSWOBODZENIE: UMIERA PIĘKNA WIZYTANTKA

Tymczasem, gdy siedmiu osobników gwałtem celebrowało swoją wielką orgię, ślizgacz wysłany z bazy w Nauta przepłynął większą cześć rzeki nie natrafiając na ślad „Ewy” i już miał zamiar zawrócić, gdy, w cudowny sposób, czerwień zmierzchu pozwoliła z daleka dostrzec lśniące między drzewami Quebrada del Caciąue Cocama czerwono-zielone barwy statku. Ślizgacz natychmiast skierował się w tę stronę i ku zdumieniu całej załogi przywitany został gradem kuł, z których jedna zraniła w lewe udo i zewnętrzną część pośladka szeregowca Felicio Tanchiva. Żołnierze otrząsnąwszy się ze zdziwienia odpowiedzieli na ogień i właśnie podczas tej strzelaniny, która wywiązała się wtedy i trwała przez okres kilku minut, padła śmiertelnie ranna – od kuł żołnierzy, jak stwierdziła autopsja – Olga Arellano Rosaura, alias Brazylijka. Żołnierze widząc, że znajdują się w mniejszości, postanowili wrócić do Nauta, aby ściągnąć posiłki. Zauważywszy oddalający się patrol, piraci przejęci strachem w związku ze wspomnianym już śmiertelnym wypadkiem wpadli w popłoch. Pierwszy, jak się wydaje, oprzytomniał Teofilo Morey, który zaczął nawoływać swoich wspólników do zachowania spokoju, tłumacząc, iż zanim patrol dopłynie do Nauta, starczy im czasu nie tylko na ucieczkę, ale nawet na doprowadzenie do końca swego planu. Właśnie wtedy ktoś – nie zdołano ustalić, czy sam Morey, jak twierdzą jedni, czy Fabian Tapayuri, jak podają drudzy – rzucił myśl, by zamiast jakiegoś zwierzęcia ukrzyżować Brazylijkę. Delikwenci przystępując do wykonania swego krwawego zamiaru wyrzucili na brzeg zwłoki Olgi Arellano i zdecydowali, chcąc zyskać na czasie, nie zbijać krzyża, lecz w tym celu użyć jakiegokolwiek drzewa. Byli właśnie pochłonięci swym makabrycznym pi-ocederem, gdy na horyzoncie ukazały się cztery wojskowe ślizgacze.

Delikwenci rzucili się natychmiast do ucieczki, ukrywając się w zaroślach. Jedynie dwóch z nich zdołano w tym (momencie schwytać: Nepomucena Quilca i Renana Marąuez Curichimba. Po wejściu na pokład „Ewy” żołnierze natknęli się na przejmujący grozą obraz: rozhisteryzowane, półnagie kobiety miotające się bezładnie, przy czym u niektórych widać było na twarzy i ciele ślady okrutnego traktowania (Cyculka), a nieco dalej, parę kroków od brzegu, piękne ciało Olgi Arellano Rosaura przybite do pnia lupuny. Kule dosięgnęły tej nieszczęśliwej kobiety, gdy tylko rozpętała się strzelanina, trafiając ją w centralne narządy jak serce i mózg, co natychmiast spowodowało jej zgon. Nieszczęsna ofiara została zdjęta z drzewa, przykryta kocami i w atmosferze przerażenia, pośród szaleńczego płaczu innych ofiar, wniesiona na statek.

Natychmiast po oswobodzeniu pierwszy podoficer Rodriguez Saravia i załoga zaalarmowali przez radiotelegraf garnizony w Nauta, Reąuena i Iquitos powiadamiając o zaistniałych wypadkach, a celem wielkiej pogoni za pięcioma uciekinierami zarządzono mobilizację we wszystkich posterunkach, bazach marynarki i garnizonach okręgu. Wszyscy zostali ujęci w ciągu dwudziestu czterech godzin. Trzech z nich – Teofila Morey, Artidora Soma i Fabia Tapayuri – schwytano o zmierzchu w okolicach Nauta, gdzie przebiegle zamierzali się ukryć po przebyciu wielu kilometrów] wśród chaszczy, w których zniszczyli swą odzież i ostro się poranili. Dwaj pozostali – Caifas Sancho i Fabriciano Pizango – zostali ujęci w rannych godzinach, gdy płynęli w górę Ukajali na ślizgaczu skradzionym w porcie Nauta. Jeden z nich, Caifas Sancho, ciężko ranny, gdyż kula wyrwała mu część ust.

Ofiary zostały przewiezione do Nauta, gdzie Luisie Canepa i Ciupelkowi, wykazującym w swej smutnej sytuacji wiele odwagi i animuszu, udzielono koniecznej pomocy lekarskiej. Tamże otrzymano również pierwsze zeznania ofiar dotyczące tragicznych przejść. Ciało nieszczęsnej Olgi Arellano Rosaura w związku z postępowaniem sądo'wym przewiezione być mogło do Iquitos dopiero w dniu 4 stycznia na po'kładzie hydroplanu,,Dalila”, którym wcześniej przyleciał do Nauta, w celu towarzyszenia zwłokom i przeprowadzenia pierwszych badań, wtedy jeszcze tylko pan – Pantaleon Pantaja. Reszta wizytantek wróciła do Iquitos drogą wodną na statku „Ewa”, który nie ucierpiał w czasie napadu poważniejszych uszkodzeń, zaś siedmiu aresztowanych pozostało jeszcze przez dwa dni w Nauta do dyspozycji władz, które poddały ich szczegółowemu śledztwu. W dniu wczorajszym w towarzystwie silnej eskorty Zostali na pokładzie hydroplanu PSP przewiezieni do Iquitos, gdzie aktualnie przebywają w centralnym więzieniu przy ulicy Sargento Loves i gdzie bez wątpienia przebywać będą za swój bestialski wyczyn jeszcze sporo czasu.

NIESPOKOJNE I SKANDALICZNE BYŁO ŻYCIE ZMARŁEJ WIZYTANTKI

Urodziła się 17 kwietnia 1936 roku w oddalonym wtedy osiedlu Nanay (wówczas nie. istniała jeszcze droga łącząca ten kurort z Iquitos), jej matką była dońa Hermenegilda Arellano Rosaura, a ojciec pozostał nieznany. Została ochrzczona 8 maja tego samego roku, w kościele w Punchana, imieniem Olga, otrzymując obydwa nazwiska matki. Ta imała się w Nanay, jak opowiadają osoby, które ją pamiętają, różnych zajęć jako pomoc domowa w bazie marynarki w Punchana, w miejscowych barach i restauracjach, zawsze jednak wymawiano jej z powodu skłonności do nadużywania alkoholu, i to do tego stopnia, że jak wieść niesie, widok zataczającej się postaci Browarku Hermę, jak ją przezwano, której przejściu przez osiedle towarzyszył śmiech ludzi i mała córeczka Olga, był codziennym i zwyczajnym obrazem. Na szczęście dla małej, gdy dziewczynka miała osiem czy dziewięć lat, Browarek Hermę zniknęła z Nanay porzucając córeczkę, która została miłosiernie przygarnięta przez Adwentystów Dnia Siódmego do ich małego sierocińca na rogu ulic Samanez i Napo, gdzie aktualnie pozostał jedynie kościół. Owa biedna dziewczynka, która do tej pory chowała się niczym 'bezpańskie zwierzątko, w brudzie i nieświadomości, zaczęła pobierać we wspomnianej instytucji pierwsze nauki, nauczyła się czytać, pisać, rachować i prowadzić życie skromne, ale zdrowe i schludne, poddane surowym przykazaniom tego kościoła. („Z surowością i solidnością tych przykazań to gruba przesada, przynajmniej sądząc z akt personalnych tej kurtyzany” – tak brzmiał komentarz wygłoszony z charakterystycznym sarkazmem przez duchownego katolickiego, niegdyś związanego z Siłami Lądowymi, słynącego ze swych zjadliwych kazań wymierzonych przeciw licznym kościołom protestanckim osiedlającym się w Iquitos; poprosił nas on o nieujawnianie jego nazwiska.)

Dramat młodego misjonarza

„Pamiętam ją bardzo dobrze – powiedział nam ze swej strony pastor, wielebny Abraham MacPherson, który kierował sierocińcem w okresie, gdy przebywała tam młodziutka Olga Arellano Rosaura. – Była to wesoła czarnulka o błyskotliwej inteligencji i żywym usposobieniu, która wypełniała posłusznie polecenia swych wychowawców i nauczycieli i od której oczekiwaliśmy wiele dobrego. A przyczyną jej zguby była bez wątpienia wielka uroda, którą obdarzyła ją natura już w latach wczesnej młodości. Ale cóż zrobić, módlmy się za nią i niech jej przypadek służy nam do prostowania ścieżek naszego własnego życia, zamiast przypominać sprawy smutne i gorzkie, które nikomu nie służą i do niczego nie prowadzą.” Wielebny Abraham MacPherson delikatnie napomyka tymi słowami o wypadku, który w swoim czasie wstrząsnął tak bardzo i wywołał tyle komentarzy w Iquitos: o sensacyjnej ucieczce z sierocińca Adwentystów Dnia Siódmego pięknej piętnastolatki, jaką była wówczas Olga Arellano Rosaura, z jednym z jej przewodników duchowych, młodym pastorem adwentystą, Richardem Jay Pierce Jr, dopiero co przybyłym w tamtych dniach do Iquitos ze swej dalekiej ojczyzny. Ameryki Północnej, aby tu stawiać pierwsze misjonarskie kroki. Epizod ten zakończył się tragicznie, o czym wielu czytelników „El Oriente” zapewne pamięta, bowiem właśnie do redakcji naszego dziennika, już wtedy cieszącego się w Iquitos największym prestiżem, udręczony misjonarz skierował swój list pod adresem opinii publicznej departamentu Loreto, z prośbą o wybaczenie, nim, dręczony wyrzutami sumienia z powodu swej uległości wobec urody małoletniej Olgi, powiesił się na palmie aguachi w okolicach osiedla San Juan („El Oriente” opublikował cały list, napisany częściowo po hiszpańsku, częściowo po angielsku 20 września 1949 roku).

Staczanie się po równi pochyłej rozwiązłego życia

Po tej przedwczesnej i tragicznej przygodzie sercowej Olga Arellano Rosaura zaczęła staczać się w przepaść rozwiązłego i lekkiego życia, w czym, bez wątpienia, pomocne jej były wielka uroda i wdzięk. Od tej pory normalnym i zwyczajnym widokiem była jej piękna sylwetka w nocnych lokalach Iquitos, jak „Mao Mao”, „Seiwa” i nie istniejąca już jaskinia rozpusty „Kwiat młodości” – lokal w swoim czasie zamknięty przez odpowiednie czynniki w związku z ujawnieniem, iż ów bar, zgodnie ze swą nazwą, spełniał rolę domu schadzek, w którym od godziny czwartej do siódmej po południu traciły cnotę gimnazjalistki z Iquitos. Właściciel baru, nieomal mityczny Humberto Sipo, alias Smarkul, po odbyciu kilkumiesięcznej kary zrobił w tej dziedzinie karierę, zakończoną, jak to wszystkim wiadomo, pełnym sukcesem. Długo można by oczywiście kreślić szlak życia uczuciowego pięknej Olgi Arellano Rosaura – w tych latach plotki przypisywały jej niezliczoną ilość opiekunów i możnych przyjaciół, w tym wielu żonatych, z którymi dziewczyna nie wahała się dumnie pokazywać na mieście. Jedna z tych nie potwierdzonych pogłosek zapewnia, że Olga została dyskretnie wydalona z Iquitos pod koniec 1952 roku przez ówczesnego prefekta departamentu, don Miguela Torres Salamino, co miało być związane z gorącą miłością, jaką darzył pełną temperamentu Olgę syn prefekta, student inżynierii, Miguelito Torres Saavedra, którego śmierć w mulistych wodach jeziora Quistococha wielu ludzi, choć rodzina energicznie te pogłoski zdementowała, uznało za samobójstwo, zwracając uwagę na występujące z dużą częstotliwością objawy gwałtownej rozpaczy, okazywanej przez młodzieńca po odjeździe jego ukochanej. Tak czy inaczej, żądna przygód Olga wyjechała do brazylijskiego miasta Manaus, lecz o jej pobycie w tym mieście mamy raczej skąpe wiadomości, wiemy jedynie, iż zamiast wstąpić na drogę poprawy, staczała się coraz bardziej, już jawnie poświęcając się lekkiemu życiu i całkowicie oddając się w odpowiednich po temu miejscach – lupanarach i domach schadzek – najstarszemu zawodowi, prostytucji.

Powrót do Ojczyzny

Otrzaskana z tymi niecnymi praktykami, piękna jak nigdy, Olga Arellano Rosaura, którą pełna inwencji wyobraźnia loretańska obdarzyła błyskawicznie przydomkiem Brazylijki, wróciła parę lat temu do swego rodzinnego Iquitos i, niemal natychmiast skaptowana przez znanego werbownika kobiet Chińczyka Porfirio z osiedla Belen, wstąpiła do Służby Wizytantek, przedsiębiorstwa przewożącego kobiety lekkich obyczajów, niby bydło lub artykuły pierwszej potrzeby, do przygranicznych garnizonów. Nieco jednak wcześniej niepoprawna Olga stała się bohaterką innego głośnego skandalu, gdy przyłapano ją, podczas nocnego seansu w ostatnim rzędzie kina „Bolognesi”, na lubieżnych czynach i nieprzyzwoitych aktach z porucznikiem żandarmerii, którego z zaistniałych przyczyn trzeba było służbowo przenieść z departamentu Loreto; w sprawie tej – jak zapewne pamiętają nasi czytelnicy – zanotowano również próbę napaści ze strony żony owego oficera, która podczas czwartkowego koncertu na wolnym powietrzu zaatakowała Brazylijkę, co doprowadziło do rękoczynów i wymiany obelg między obydwiema kobietami na naszym Placu Broni.

Olga Arellano Rosaura miała szybko stać się, dzięki swej fizycznej atrakcyjności, wizytantką numer jeden cieszącego się tak złą sławą lokalu nad rzeką Itaya i przyjaciółką naczelnego administratora przedsiębiorstwa, którego do wczoraj w swej nieświadomości uważaliśmy za zwykłego, normalnego cywila, don Pantaleona Pantoja, a który okazał się być, ku zaskoczeniu i zakłopotaniu wielu, ni mniej, ni więcej, tylko kapitanem naszych Sił Lądowych. Dla nikogo w tym mieście nie jest tajemnicą, jak zażyłe i intymne stosunki łączyły piękną zmarłą z panem, przepraszamy, z kapitanem w służbie czynnej, Pantaleonem Pantoja, i że tych dwoje można było bardzo często spotkać, gdy spacerowali niczym para narzeczonych na Placu 28 Lipca, lub też w namiętnym uścisku, o zmierzchu, na bulwarze Tarapaca. Posiada się, że Olga Arellano Rosaura, bezwiedna sprawczyni wielu tragedii, uwodzicielska Brazylijka, była przyczyną wyjazdu z Iquitos porzuconej małżonki kapitana Pantoja, który to wstrząsający dramat rodzinny ujawniony został w swoim czasie przez naszego kolegę, znakomitego komentatora radiowego tego miasta.

Tragiczny finał

I tak dochodzimy do ostatniego rozdziału tego życia, które, jeszcze w pełni młodych lat, spotkał o zmierzchu, drugiego dnia 1959 roku, w GJuebrada del Caciąue Cocama, w okolicach Nauta, przedwczesny i okrutny koniec i śmierć tak od zdradzieckich kuł – które być może zauroczone, jak tylu mężczyzn, urodą jej ciała, upatrzyły ją sobie w swej śmiercionośnej trajektorii – jak i od gwoździ degeneratów czy fanatyków. Wiele z tych osób, które wybrały się do okrytego złą sławą lokalu nad rzeką Itaya – gdzie zakład pogrzebowy „Modus Vivendi” wzniósł kapliczkę pogrzebową pierwszej kategorii – by wziąć udział w ceremonii czuwania przy zwłokach Olgi Arellano Rosaura, zbliżywszy się do trumny podziwiało, poprzez przezroczyste szkło, jaśniejącą w świetle świec, nietkniętą, śniadą urodę Brazylijki!

Sensacyjny material po raz pierwszy udostępniony szerokiej publiczności przez „El Oriente”

EPISTOŁA BRATA FRANCISCO DO DOBRYCH O ZŁYCH

Poniżej publikujemy udostępniony po raz pierwszy tekst, który dotarł do naszej redakcji w nocy, własnoręcznie napisany przez sławnego Brata Francisco, proroka i najwyższego przywódcę Bractwa Arki, poszukiwanego przez organa policyjne czterech państw jako ojca duchowego kryjącego się za ukrzyżowaniami, które od pewnego czasu plamią niewinną krwią naszą ukochaną Amazonię. „El Oriente” w pełni gwarantuje autentyczność tego sensacyjnego dokumentu.

W imię Ojca, Ducha Świętego i Syna, Który Umarł Na Krzyżu, zwracam się do opinii publicznej Peru i całego świata, aby za zgodą i inspiracją głosów z nieba, które oczekuje Dobrych, zaprzeczyć i zadać kłam przewrotnym, oszczerczym -i całkowicie fałszywym oskarżeniom Złych, którzy zamierzają związać Siostry i Braci Arki z gwałtem, śmiercią, a następnie z Ukrzyżowaniem panienki Olgi Arellano Rosaura, które ku naszemu ubolewaniu miały miejsce w Queibrada del Caciąue Cocama, w pobliżu Nauta. Z mego dalekiego miejsca ukrycia, gdzie dźwigam Krzyż, który Pan raczył mi wyznaczyć w swej wspaniałomyślnej i nieskończonej wiedzy, odsuwając mnie daleko od bezbożnych rąk, które nie mogą i nigdy nie będą mogły mnie ująć ani oddalić od ludu wierzącego, zdrowego, Dobrego, od Sióstr i Braci, zjednoczonych w związku bożym, w miłości do Boga i nienawiści do Złego, unoszę moją rękę i z całą siłą ruszając nią na lewo i na prawo mówię, wtórując gestowi krzykiem: Nie! Nieprawdą jest, że Siostry i Bracia Arki – których celem jest czynić Dobro i przygotować się, aby iść do nieba, gdy Ojciec, Duch Święty i Syn, Który Uimarł Na Krzyżu, postanowi, że świat ten, pełen zła i bezbożności, skończy się ogniem i iwodą, jak głosi Dobra Księga Biblia, a co stanie się niebawem, albowiem tak powiedziały mi głosy, których słucham i które nie pochodzą z tego świata – mają cokolwiek wspólnego ze zbrodnią popełnioną przez Złych, którą chcą nam przypisać, by umniejszyć swoje winy i uczynić cięższymi i ostrzejszymi nasze Gwoździe, a twardszym Drewno naszych Krzyży. Nikt z winnych śmierci panienki Arellano nie należał nigdy do naszego Bractwa ludzi Dobrych, a nawet żaden z nich nie uczestniczył w charakterze zwykłego widza czy gapia w uroczystościach odprawianych przez Arki tego regionu, który zamieszkiwali, to znaczy w Nauta, Bagazan i Reąuena, jak mi Dobrzy Apostołowie tych Ark potwierdzili. Nigdy nie widziano tych oskarżonych we własnej osobie na zebraniach, które zwoływano, by oddać cześć Ojcu, Duchowi Świętemu i Synowi, Który Umarł Na Krzyżu, i błagać ich o odpuszczenie grzechów, by mieć oczyszczoną duszę, gdy nadejdzie Ostatnia Chwila. Siostry i Bracia nie zabijają, nie gwałcą, nie napadają, nie kradną, a jedynie nienawidzą gwałtów Złego, tak jak nauczyło ich tego niebo przez moje usta. Nigdy nie będzie nam można otwarcie zarzucić choćby jednego czynu przeciw Dobru, a nie jest prawdą, jakobyśmy głosili zbrodnię, jak to nam wmawiają ci, którzy nas prześladują i zmuszają do ukrywania się i pędzenia życia dzikich zwierząt wśród leśnej gęstwiny. Ale przebaczamy im. są bowiem tylko zwykłymi, powolnymi niewolnikami w ręku nieba, używanymi przez nie jako Krzyże, które zdobędą nam nieśmiertelność wiecznej chwały. A biedną Olgę Arellano, choć nie wysłuchała jeszcze słowa, włączamy od dziś do naszych modlitw i od tej chwili będziemy ją wspominać razem z naszymi męczennikami i świętymi, którzy widza nas, słyszą, mówią do nas, osłaniają i tam w górze cieszą się zasłużonym niebiańskim pokojem przy Ojcu, Duchu Świętym i Synu, Który Umarł Na Krzyżu.

BRAT FRANCISCO

Od redakcji: Rzeczywiście, podczas pogrzebu na cmentarzu głównym Iquitos zauważono krążące wśród tłumu obrazy z wizerunkiem Olgi Arellano Rosaura, podobne do istniejących już wizerunków innych ukrzyżowanych Arki, jak słynnego dziecka-męczennika z Moronacocha i świętej Ignacji.

ZAMACH NA DZIENNIKARZA LORETAŃSKIEGO

(artykuł redakcyjny „El Oriente”, 6 stycznia 1959)

Opublikowanie po raz pierwszy w naszym wczorajszym wydaniu Epistoly do dobrych o zlych, przysłanej do naszej redakcji przez ukrywającego się w nieznanym miejscu Brata Francisco, lidera i największego duchowego przywódcy „krzyży” czy „Bractwa Arki”, spowodowało, że nasz redaktor naczelny, znany dziennikarz o międzynarodowym prestiżu, Joaąuin Andoa, stał się obiektem skandalicznego zamachu ze strony organów policyjnych departamentu Loreto, co zwiększyło listę ofiar wolności prasy o jeszcze jedno nazwisko. Otóż wczoraj, w godzinach rannych, nasz redaktor naczelny został wezwany przez pułkownika Żandarmerii Juana Amezaga Riofrio, szefa V Okręgu Policji (Loreto) i głównego inspektora departamentu Loreto Peruwiańskiej Policji Śledczej (PPS), Federico Chiimpitaz Fernandez. Wyżej wymienieni przedstawiciele władz zażądali od niego ujawnienia sposobu, w jaki dziennik „El Oriente” otrzymaj pismo Brata Francisco, osoby poszukiwanej przez organa sprawiedliwości jako szarej eminencji wielu przypadków krucyfikscji, które miały miejsce na terenie Amazonii. Po udzieleniu przez naszego redaktora naczelnego grzecznej, ale stanowczej odpowiedzi, że źródła informacji dziennikarza stanowią tajemnicę zawodową, a tym samym są tak samo święte i nietykalne jak wyznania uzyskane drogą spowiedzi przez księdza, obydwaj szefowie policji tracąc wszelkie panowanie nad sobą zaczęli panu Joaąuinowi Andoa wymyślać w sposób najwulgarniejszy i nie mający precedensów, uciekając się nawet do grożenia karą cielesną („Jak ci dokopiemy, to się nie pozbierasz”, oto dosłownie przytoczone ich wyrażenia), jeśli nie odpowie na ich pytania. W związku z tym, iż nasz redaktor naczelny godnie odmówił zerwania z etyką zawodową, uwięziony został w areszcie komisariatu na okres ośmiu godzin, to znaczy do godziny siódmej wieczór, skąd uwolniono go po osobistej interwencji prefekta departamentu. Cała bez wyjątku redakcja „El Oriente”, zjednoczona jak jeden mąż w obronie wolności prasy, tajemnicy zawodowej i etyki dziennikarskiej, protestuje przeciw temu aktowi bezprawia popełnionego na osobie znakomitego intelektualisty i dziennikarza loretańskiego i komunikuje, że wysłała telegramy informujące o zaistniałych wypadkach do Krajowej Federacji Dziennikarzy Peru i Krajowego Stowarzyszenia Dziennikarzy Peru, największych naszych organizacji związkowych w kraju.

MORDERCY Z QUEBRADA DEL CACIQUE COCAMA NIE ZOSTANĄ POSTAWIENI PRZED TRYBUNAŁEM WOJSKOWYM

Iquitos, 6 stycznia. Dobrze poinformowane źródła, bardzo zbliżone do Głównej Komendantury V Okręgu Wojskowego (Amazonia), dziś rano J zdementowały uporczywe pogłoski krążące 'w Iquitos, jakoby siedmiu sprawców napadu z Nauta miało zostać oddanych pod jurysdykcję wojskową celem osądzenia ich przez trybunał wojskowy w trybie doraźnym. Według wspomnianych źródeł Siły Zbrojne nigdy nie zwracały się do odpowiednich czynników z prośbą o przekazanie im zadania osądzenia i wydania wyroku na delikwentów, tak więc zostaną oni poddani zwykłemu postępowaniu jurysdykcji cywilnej.

Wydaje się, iż przyczyną zdementowania pogłoski było podanie, z którym wystąpił do wyższych instancji Sił Lądowych kapitan Intendentury Parutaleon Pantoja – a działalność jego jest aż nazbyt dobrze znana w naszym mieście – by jurysdykcja wojskowa objęła postępowaniem sądowym sprawców napadu z Nauta, swą prośbę motywując tym, że okręt „Ewa” ›wraz, z załogą przynależał do Marynarki Wojennej, a konwój prostytutek stanowił część organizacji militarnej, jak ponoć ma to miejsce w przypadku cieszącej się złą sławą Służby Wizytantek, którą oficer ten dowodzi. Siły Zbrojne oceniły jako „co najmniej dziwną” – określenie użyte przez naszego informatora – prośbę kapitana Pantoja, wskazując, że okręt transportowy „Ewa” wraz z załogą padając ofiarą napadu nie pełnił żadnej służby wojskowej, ale wykonywał zadania wyłącznie natury cywilnej, i że tak zwana Służba Wizytantek nie jest i w żadnym wypadku być nie mogła instytucją militarną, lecz wyłącznie handlowym przedsiębiorstwem cywilnym, które miało sporadyczne i jedynie tolerowane, ale nigdy nie będące pod auspicjami czy oficjalnie zinstytucjonalizowane, związki z Siłami Lądowymi. Z tego też względu, jak dodały te same źródła, prowadzi się aktualnie, z należytą dyskrecją, śledztwo, na zlecenie Sztabu Generalnego Sił Lądowych w sprawie tak zwanej Służby Wizytantek, celem ujawnienia jej pochodzenia, składu, działalności i zysków i określenia jej legalności bądź też, w przeciwnym Wypadku, pociągnięcia jej do odpowiedzialności i wymierzenia stosownych sankcji.

10

– O, już wstałeś, syneczku – rzuca się całą noc zdjęta przerażeniem, śni się jej karaluch, którego zjada mysz, którą zjada kot, którego zjada kajman, którego zjada jaguar, który zostaje ukrzyżowany i którego ścierwo zżerają karaluchy, wstaje o świcie, kręci sią w salonie po ciemku wyłamując sobie ręce, słysząc sześć uderzeń zegara puka do sypialni Pantaleona pani Leonor. – Co, znowu włożyłeś mundur?

– Całe Iquitos już mnie widziało w mundurze, mamo – stwierdza, że marynarka spłowiała, że spodnie są za luźne, przybierając różne pozy przegląda się w lustrze, poddaje się melancholii Pan-taleonek. – Nie ma już sensu kontynuowanie tej maskarady z panem Pantoja.

– O tym powinny zadecydować Siły Lądowe, a nie ty – mylą jej się kurki od kuchenki, rozlewa mleko, przypomina sobie, że zapomniała o pieczywie, nie może opanować drżenia rąk, w których trzyma tacę, pani Leonor. – Wypij przynajmniej trochę kawy. Nie wychodź z pustym żołądkiem, nie bądź taki uparty.

– No już dobrze, ale tylko pół filiżanki – bardzo spokojny idzie do jadalni, kładzie na stole kepi i rękawiczki, siada, pije małymi łyczkami Paiita. – No, pocałuj mnie. Nie rób takiej miny, mamo, jeszcze mnie zarazisz tą swoją udręką.

– Przez całą noc miałam straszne koszmary – opada na kanapę, przykłada dłoń do warg, mówi zachrypniętym i stroskanym głosem pani Leo-nor. – I co teraz z tobą będzie, Panta? I co z nami będzie?

– Nic nie będzie – wyjmuje parę solów z portmonetki, kładzie je na szlafroku pani Leonor, rozsuwa żaluzje, widzi ludzi spieszących do pracy, siedzącego już na rogu z talerzykiem i fujarką ślepego żebraka Pantaleon. – A nawet gdyby coś miało być, nic mnie to nie obchodzi.

– Słuchałyście radia? – kręci się ze zdenerwowania w taksówce, słyszy, jak kierowca krzyczy z przerażenia, powtarza za nim to niemożliwe, co za nieszczęście, płaci, wysiada, wpada do Pantilandu trzaskając drzwiami, jęczy Iris. – Złapali Brata Francisco! Ukrywał się gdzieś przy rzece Napo, blisko Mazan. Jezu, co oni mu teraz zrobią, co oni zrobią!

– Nie żałuję niczego, co zrobiłem – widzi wychodzącego z domu kamieniarza od nagrobków i męża Alicji, widzi przejeżdżające samochody, dzieciaki w mundurkach i z książkami pod pachą, staruszkę sprzedającą losy, czuje się nieswojo, zapina marynarkę Panta. – Postąpiłem zgodnie z własnym sumieniem, a to również jest obowiązkiem żołnierza. Stawię czoło wszystkiemu, co mnie spotka. Miej do mnie zaufanie, mamo.

– Zawsze miałam, syneczku – szczotkuje go, czyści mu buty, obciąga mundur, wyciąga ramiona, całuje go, ściska, patrzy na wąsaczy ze starego obrazu pani Leonor. – Zawsze ślepo w ciebie wierzyłam. Ale przy tej całej sprawie już nie wiem, co myśleć. Oszalałeś, Panta. Nałożyć mundur wojskowy, żeby wygłosić przemówienie na pogrzebie takiej ka! Czy myślisz, że twój ojciec, dziadek zrobiliby coś takiego?

– Mamusiu, proszę cię, nie powtarzaj ciągle tego samego – widzi, jak sprzedawczyni losów i ślepiec witają mężczyznę, który idzie czytając gazetę, widzi obficie lejącego psa, odwraca się i podchodzi do drzwi Panta. – Zdaje się, że już ci mówiłem: raz na zawsze zabrania się surowo wspominać tę sprawę.

– Już dobrze, siedzę cicho, ja potrafię posłusznie wypełniać rozkazy – błogosławi go, żegna się z nim. na ścieżce, wraca do swojej sypialni, rzuca się na łóżko wstrząsana płaczem pani Leonor. – Daj Bóg. żebyś nie żałował, Panta. Modlę się, żeby cię to nie spotkało, ale jestem pewna, że ta okropność, którą popełniłeś, przyniesie nam same nieszczęścia.

– No tak, w pewnym sensie tak, przynajmniej mnie – uśmiecha się bez przekonania, toruje sobie drogę między krewnymi aresztantów stłoczonymi przy więziennej bramie, oczekującymi godziny widzenia, odpycha dziecko wrzeszczące żółwiki, małpeczki, porucznik Bacacorzo. – Straciłem awans, który należał mi się w tym roku, nie ma wątpliwości. Ale trudno, stało się i niczego nie można cofnąć.

– To ja rozkazałem wam sprowadzić kompanię honorową, ja rozkazałem wam oddać honory tej biednej kobiecie – schyla się, by zawiązać sznurowadła, dostrzega dewizę „Pieniądze z Amazonii dla Amazonii” na drzwiach Banku Amazońskiego kapitan Pantoja. – Całą odpowiedzialność ponoszę ja i tylko ja. Oświadczam to w piśmie do generała Collazos i tak osobiście powiem to generałowi Scavino. Wy, Bacacorzo, nie ponosicie żadnej winy: regulamin jest całkowicie jasny.

– Spał sobie, jak go znaleźli – siada na hamaku Sinforosa Caiguasa, mówi otoczona wizytantka-mi Penelopa. – Zrobił sobie kryjówkę z gałęzi i liści, całymi dniami modlił się, tego, co mu przynosili apostołowie, w ogóle nie tykał. Jadł tylko korzonki, zioła. To święty, święty.

– Bogiem a prawdą to nie powinienem był wtedy słuchać pana kapitana – zanurza ręce w kieszeniach, wchodzi do łodziami „Raj”, prosi o małą kawę z mlekiem, czy to nie ten profesor, ten znachor, słyszy, jak pyta go kapitan Pantoja, on, we własnej osobie, odpowiada porucznik Bacacorzo. – Tak między nami mówiąc, to, o co mnie pan poprosił, to szczyt idiotyzmu. Ktoś, kto miałby wszystkie klepki w porządku, poszedłby do Scavina i powiedział mu o tym, co pan zamierza zrobić, żeby pana powstrzymał. Teraz pan kapitan byłby mi wdzięczny.

– Za późno już na żale – słyszy profesora dającego jakiejś kobiecie rady jeśli chcesz, by twój nowo narodzony zaczął szybko mówić, zgnieciesz mu w buzi ziarna kukurydzy, kapitan Pantoja. – Jeśli tak myślicie, Bacacorzo, to dlaczego, do cholery, nie zrobiliście tego. Przynajmniej nie 'miałbym wyrzutów sumienia, jeśli nie dostaniecie z mojej winy tego awansu.

– Bo nie wszystkie klepki mam w porządku – puka się w czoło, pije kawę z mlekiem, płaci, słucha profesora, który rekomenduje swemu klientowi a jeśli twojego synlsja ukąsi żmija, to daj mu ssać żółć majaz, wychodzi na ulicę porucznik Bacacorzo. – Moja żona zawsze mi to mówi. Ale teraz poważnie, był pan tak wstrząśnięty śmiercią tej wizytantki, że serce mi zmiękło.

– Ten naczelny „El Oriente” przysięga na wszystkie świętości, że to nie on wydał Pirata przysięga i płacze, że nie pisnął policji ani słó-weczka – przychodzi ostatnia do Pantilandu, ogłasza przynoszę nowiny, siada na hamaku, dostaje za-dyszki Coca. – Może sobie gadać, ile chce, już mu podpalili samochód i mało brakowało, a spaliliby mu tę jego gazetę. Jak nie wyjedzie z Iquitos, to „bracia” go zabiją. Myślicie, że pan Andoa wiedział, gdzie się ukrywał Brat Francisco?

– Poza tym sama myśl, żeby oddać honory wojskowe kurwie, była tak obłędna, że w końcu zafascynowała mnie – wybucha śmiechem, kręci się pośród wędrownych handlarzy, po zatłoczonych sklepach z alei Lima, dostrzega, że „Bazar Moderno” wywiesił nową tablicę „Artykuły słynne ze swej trwałości i wspaniałego wyglądu”, porucznik Bacacorzo. – Nie wiem, co mi się stało, zaraził mnie pan swoim obłędem.

– To nie był żaden obłęd, to była decyzja powzięta z całą rozwagą i spokojem – kopie puszkę, przechodzi po asfalcie, uskakuje przed ciężarówką, depcze cień drzew na Placu Broni kapitan Pantoja. – Ale to już zupełnie inna historia. Przyrzekam wam, Bacacorzo, zrobić wszystko, by sprawa ta jak najmniej wam zaszkodziła.

– Świetna anegdota dla wnuków, choć na pewno nie będą chciały mi wierzyć – uśmiecha się, opiera się o Kolumnę Bohaterów, zauważa, że nazwiska są zatarte lub zaświnione przez ptaki, porucznik Bacacorzo. – Chociaż nie, przecież będziemy mieć gazety. Czy pan wie, że nie mogę przyzwyczaić się do pana w mundurze? Wydaje mi się pan zupełnie kimś innym.

– Ze mną jest to samo, czuję się dziwnie. Trzy lata to kawał czasu – okrąża Bank Kredytowy, spluwa przy Żelaznym Domu, dostrzega właściciela Hotelu Imperiał, który idzie za jakąś dziewczyną, kapitan Pantoja. – Widzieliście się już ze Sca-vino?

– Nie, nie widziałem się – patrzy na lśniące w glazurze ścian okna komendantury, wchodzi na bulwar Tarapaca, zatrzymuje się, by przyjrzeć się wychodzącej z aparatami fotograficznymi z Hotelu Turystów grupce cudzoziemców, porucznik Bacacorzo. – Kazał mi powiedzieć, że moja misja specjalna już skończona, to znaczy współpraca z panem kapitanem. Mam stawić się u niego w poniedziałek.

– Macie cztery dni, by nabrać sił i przygotować się do burzy – depcze skórkę banana, przygląda się odrapanym ścianom dawnego Gimnazjum OO. Augustianów,- pożerającym go zielskom, tratuje grupkę mrówek, które ciągnęły liść, kapitan Pantoja. – Jest to więc nasze ostatnie oficjalne spotkanie.

– Muszę jeszcze panu powiedzieć o pewnej plotce, uśmieje się pan – zapala papierosa przy pomniku Rotary Club, zauważa na esplanadzie bulwaru uczennice grające w siatkówkę porucznik Bacacorzo. – Czy pan wie, jaka bujda krążyła przez dłuższy czas wśród ludzi, którzy widzieli nas zawsze razem i w odludnych miejscach? No wiec proszę sobie wyobrazić: że jesteśmy pedałami. Masz ci los, nawet z tego się pan nie śmieje.

– Trzymają go w Mazan i wokół całej wsi postawili żołnierzy – przyciska ucho do odbiornika, krzycząc powtarza to, co udaje jej się usłyszeć, biegnie na przystań, pokazuje na rzekę Kurczak. – Wszyscy płyną do Mazan ratować Brata Francisco. Widzieliście? Jezu, ile łodzi, ślizgaczy i tratw. Patrzcie, patrzcie.

– Podczas tych lat półtajnych spotkań i rozmów zacząłem was, Bacacorzo, bardzo cenić – kładzie mu rękę na ramieniu, widzi skaczące, odbijające piłkę, biegnące gimnazjalistki, czuje łaskotanie w uchu, drapie się kapitan Pantoja. – W tej dziwnej sytuacji, w jakiej się znalazłem, byliście jedynym przyjacielem, jakiego miałem przez ten cały czas. Chciałbym, żebyście wiedzieli o tym. I o tym, że jestem wam bardzo wdzięczny.

– Pan też od pierwszej chwili wydał mi się bardzo sympatyczny – patrzy na zegarek, zatrzymuje taksówkę, otwiera drzwiczki, wsiada, odjeżdża porucznik Bacacorzo. – I mam wrażenie, że jestem jedynym człowiekiem, który zna pana takim, jakim pan naprawdę jest. Życzę powodzenia w komendanturze, to, co pana tam czeka, trudno opisać. No to czołem, panie kapitanie.

– Aaaa, proszę, proszę, oczekiwałem was – wstaje, wychodzi mu na spotkanie, nie podaje mu ręki, patrzy na niego bez nienawiści, bez urazy, zaczyna pełną parą swą wędrówkę wokół niego generał Scavino. – No i możecie sobie wyobrazić, z jaką niecierpliwością. No czekam, zaczynajcie wyrzucać z siebie wszystko, co macie na usprawiedliwienie swojego wyczynu. No szybko, szybko, zaczynajcie w końcu.

– Dzień dobry, panie generale – stuka obcasami, salutuje, nie wygląda na wściekłego, to dziwne, myśli kapitan Pantoja. – Proszę, by pan generał przekazał ten list dowództwu po uprzednim zapoznaniu się z jego treścią. Odpowiedzialnością za wydarzenia na cmentarzu obarczam w nim wyłącznie siebie. Chcę powiedzieć, że porucznik Ba-; cacorzo nie ponosi najmniejszej…

– Stop, proszę nie wspominać tego osobnika, wątroba mi się przewraca – na sekundę zastyga „ bez ruchu, unosi rękę, ponawia swój okrężny spacer, podnosi nieco poirytowany głos generał Scavino. – Zabraniam wam wymieniać w mojej obecności to nazwisko. Uważałem go za swego zaufanego oficera. To on powinien pilnować was, powstrzymywać, a w rezultacie stał się waszym wspólnikiem. Ale przysięgam wam, że sprowadzenia kompanii na pogrzeb kurwy będzie gorzko, bardzo gorzko żałował.

– Wypełniał wyłącznie moje rozkazy – tkwi nadal na baczność, mówi cicho, powoli wymawia wszystkie zgłoski kapitan Pantoja. – Szczegółowo przedstawiam to w tym liście, panie generale. To ja zmusiłem porucznika Bacacorzo do sprowadzenia na cmentarz kompanii.

– Wy tak nikogo nie brońcie, bo to wy najbardziej potrzebujecie obrony – siada znowu, przypatruje mu się ospałym i triumfującym wzrokiem, przerzuca gazety generał Scavino. – Mam nadzieję, że widzieliście rezultaty swojego żarciku. Oczywiście czytaliście to wszystko, jasne. Ale jeszcze nie widzieliście gazet z Limy, artykułów redakcyjnych z „La Prensa”, „El Comercio”. Wszyscy podnieśli wrzask nie z tej ziemi z powodu Służby Wizytantek.

– Jeśli nie przyślą mi posiłków, to może stać się coś bardzo brzydkiego, panie pułkowniku – rozstawia wartowników, rzuca rozkaz bagnet na broń, ostrzega przybyszów jeszcze jeden krok i strzelam, manipuluje przenośną radiostacją, przeraża się porucznik Santana. – Proszę zezwolić mi na przewiezienie tego wariata do Iquitos. Przypływa tutaj coraz więcej ludzi, a my w Mazan jesteśmy na otwartym terenie, pan pułkownik zna to miejsce. W każdej chwili mogą odbić go z chałupy, w której go trzymam.

– Proszę nie rozumieć tych słów jako próby odebrania wszelkiego znaczenia moim czynom, panie generale – staje na spocznij, czuje, że pocą mu się ręce, nie patrzy w oczy, ale na łysinę Scavina z brunatnymi pieprzykami, szepce kapitan Pan-toja. – Ale pragnę, za pozwoleniem, przypomnieć panu generałowi, że radio i prasa mówiły o Służbie Wizytantek na długo przed epizodem w Nauta. Nie popełniłem żadnej niedyskrecji. Mój udział w pogrzebie nie zdradził istnienia Służby. Jej działalność była vox populi.

– A więc pojawienie się w mundurze oficera Sił Lądowych w orszaku ladacznic i alfonsów jest niewiele znaczącym wypadkiem? – teatralizuje, staje się wyrozumiały, przychylny, nawet uśmiechnięty generał Scavino. – A więc oddanie honorów nierządnicy, jakby chodziło…

– O żołnierza, który poległ w czasie pełnienia służby – podnosi głos, gestykuluje, przysuwa się o krok kapitan Pantoja. – Bardzo mi przykro, ale tak właśnie było w przypadku wizytantki Olgi Arellano Rosaura.

– Jak śmiecie podnosić na mnie głos – wrzeszczy, czerwieni się, trzęsie się na kanapie, przewraca wszystko na biurku, uspokaja się natychmiast generał Scavino. – Proszę zniżyć głos, jeśli nie chcecie, bym rozkazał was zaaresztować za niesubordynację i bezczelność. Z kim, do jasnej cholery, rozmawiacie, jak wam się wydaje?

– Proszę o wybaczenie – cofa się, staje na baczność, stuka obcasami, spuszcza wzrok, szepce kapitan Pantoja. -• Bardzo mi przykro, panie generale.

– Komendantura chciała go tam przetrzymać aż do nadejścia rozkazów z Limy, ale jeśli w Mazan sprawa zaczyna śmierdzieć, to macie rację, najlepiej będzie go przewieźć do Iquitos – konsultuje się ze swymi adiutantami, studiuje mapą, podpisuje zgoda na paliwo lotnicze, pułkownik Maximo Davila. – Dobrze, Santana, posyłam wam wodnopłatowiec, żeby wyciągnąć stamtąd tego proroka. Zachowujcie spokój i nie dopuśćcie, by to wszystko skończyło się jakąś katastrofą.

– A więc wy naprawdę wierzycie w te wasze idiotyzmy z przemówienia – odzyskuje równowagę, uśmiech, wyższość zwierzchnika, cedzi słowa generał Scavino. – Nie, znam. już was dostatecznie. Jesteście, Pantoja, wielkim cynikiem. Myślicie, że nie wiem, że ta prostytutka była waszą kochanką? Zmontowaliście całe to przedstawienie pod wpływem rozpaczy, z sentymentalizmu, bo byliście w niej zadurzeni. A teraz, do diabła, zajeżdżacie mi tutaj z bajeczką o żołnierzu poległym w czasie pełnienia obowiązków.

– Przysięgam, panie generale, że moje osobiste uczucia względem tej wizytantki w najmniejszym stopniu nie wpłynęły na tę sprawę – czerwieni się, czuje ogień w policzkach, jąka się, wbija sobie paznokcie w dłoń kapitan Pantoja. – Gdyby zamiast niej zginęła inna wizytantka, postąpiłbym identycznie. To był mój obowiązek.

– Wasz obowiązek? – piszczy triumfalnie, wstaje, przechadza się, zatrzymuje przy oknie, widzi, że leje jak z cebra, że mgła przysłania rzekę, generał Scavino. – Ośmieszyć Siły Lądowe? Zagrać rolę pajaca? Ujawnić, że oficer występuje w roli alfonsa-hurtownika? To był wasz obowiązek, Pantoja? Kto was opłaca? Bo to jest sabotaż czystej wody, jak nic, piąta kolumna.

– No i widzicie? A nie zakładałam się? „Bracia” uratowali go – klaszcze, przybija żabkę do kartonowego krzyża, klęka, śmieje się Lalita. – Dopiero co słyszałam. Waleczny gadał o tym przez radio. Mieli go wsadzić do samolotu i zabrać do Limy, ale „bracia” rzucili się na żołnierzy, odbili go i uciekli do lasu. Och, co za szczęście. Niech żyje Brat Francisco!

– Zaledwie kilka miesięcy temu Siły Lądowe oddały honory lekarzowi Pedro Andrade, który zmarł wskutek upadku z konia, panie generale – przypomina, widzi rozbijające się o szyby krople, słyszy pomrukujący grzmot kapitan Pantoja. – Pan generał osobiście przeczytał wspaniałe przemówienie żałobne na cmentarzu.

– Chcecie mi imputować, że kurwy ze Służby Wizytantek są na tych samych prawach co lekarze pracujący w Siłach Lądowych? – słyszy pukanie do drzwi, mówi proszę, przyjmuje druczki podane mu przez ordynansa, krzyczy proszę mi nie przeszkadzać, generał Scavino. – Pantoja, Pantoja, czas zejść na ziemię,

– Wizytantki świadczą Siłom Zbrojnym usługi nie mniej ważne niż lekarze, adwokaci czy duchowni – widzi błyskawicę pełzającą wśród ołowianych chmur, czeka i słyszy grzmot kapitan Pantoja. – Za pozwoleniem, panie generale, taka jest prawda i mogę to udowodnić panu generałowi.

– Dzięki Bogu, że tego nie słyszy ksiądz Beltran – opada na kanapę, przerzuca druczki, wyrzuca je do kosza, patrzy na kapitana Pantoja ni to z zakłopotaniem, ni to z przerażeniem generał Scavłno. – Padłby trupem, gdyby usłyszał, co powiedzieliście przed chwilą.

– Wszyscy nasi młodsi podoficerowie i szeregowcy lepiej i skuteczniej wypełniają swoje zadania, są bardziej zdyscyplinowani i lepiej znoszą trudne warunki swojej służby od chwili, gdy istnieje Służba Wizytantek, panie generale – myśli w poniedziałek Gladys skończy dwa latka, wzrusza się, smutnieje, wzdycha kapitan Pantoja. – Wszystkie studia i inspekcje, jakie przeprowadziliśmy, całkiem jasno świadczą o tym. A kobietom, które wykonują te zadania z prawdziwym samozaparciem, nigdy nie złożono wyrazów uznania.

– A więc naprawdę wierzycie w te nieszczęsne bufonady – zaczyna się nagle denerwować, chodzi od jednej ściany do drugiej, krzywi się generał Scavino. – Naprawdę myślicie, że Siły Lądowe powinny być wdzięczne tym kurwom za to, że raczą pieprzyć się z żołnierzami?

– Stanowczo w to wierzę, panie generale – widzi trąby wodne zmiatające bezludną ulicę, zmywające dachy, okna i mury, widzi, że nawet najgrubsze – drzewa trzęsą się jak papier, kapitan Pantoja. – Pracuję z nimi, jestem świadkiem tego, co robią. Obserwuję na każdym kroku ich trudną, wyczerpującą, źle płatną i, jak tego doświadczyliśmy, pełną niebezpieczeństw pracę. Po tym, co zaszło w Nauta, Siły Lądowe miały obowiązek oddać im skromne dowody czci. Trzeba było w jakiś sposób podnieść je na duchu.

– Tak mnie zdumiewacie, że nawet nie potrafię się wściekać – dotyka uszu, czoła, łysiny, kręci głową, wzrusza ramionami, przybiera wyraz twarzy cierpiętnika generał Scavino. – Ręce opadają. Mam wrażenie, że śnię, Pantoja. Dajecie mi odczuć, że wszystko jest nierealne, że to koszmar, że zidiociałem, że nic nie rozumiem z tego, co się dzieje.

– Strzelali się, zabili kogoś? – wpada w przerażenie, składa dłonie, modli się, przywołuje wi-zytantki, błaga, żeby podtrzymały ją na duchu, Cyculka. – Święta Ignacjo, żeby tylko nic się nie stało Stugębkowi. Tak, jest tam, popłynął do Mazan, tak jak wszyscy, żeby zobaczyć Brata Francisco. Nie dlatego, żeby był „bratem”, tak z ciekawości.

– Przypuszczałem, że moja inicjatywa nie uzyskałaby aprobaty dowództwa, dlatego też przystąpiłem do działania bez przeprowadzenia konsultacji w drodze służbowej – widzi, jak kończy się ulewa, przeciera się niebo, intensywnie zielenieją drzewa, ulice wypełniają się ludźmi, kapitan Pantoja. – Wiem, że zasługuję na sankcje, oczywiście. Ale nie zrobiłem tego z myślą o sobie, lecz z myślą o Siłach Lądowych. Przede wszystkim z myślą o przyszłości Służby. Wypadki, które miały miejsce, mogły spowodować rozsypkę wizytantek. Należało je uspokoić, zaszczepić nieco energii.

– Przyszłość Służby? – sylabizuje, przysuwa się bardzo blisko, obserwuje go z politowaniem i z triumfem, mówi nieomal dotykając wargami jego policzków generał Scavino. – Wyobrażacie więc sobie, że Służba Wizytantek ma przed sobą przyszłość. Ale ona już nie istnieje, Pantoja, już ją, przeklętą, diabli wzięli. Kaputt, finish!

– Służbę Wizytantek? – czuje gwałtowne uderzenie zimna, czuje, że zapada się pod nim podłoga, widzi tęczę, ma chęć usiąść, zamknąć oczy kapitan Pantoja. – Już po niej?

– Człowieku, nie bądźcie tak naiwni – uśmiecha się, szuka jego spojrzenia, mówi z satysfakcją generał Scavi.no. – Myśleliście, że Służba przeżyje taki skandal? Już w dniu wypadków w Nauta Marynarka wycofała swój okręt, Siły Powietrzne samolot, a Collazos i Victoria w końcu zrozumieli, że należy skończyć z tym absurdem.

– Rozkazałem, żeby Strzelali, ale nie wykonali rozkazu, panie pułkowniku – strzela dwa razy w powietrze, klnie na żołnierzy, widzi znikających ostatnich „braci”, woła radiotelegrafistę porucznik Saiatana. – Było za dużo fanatyków, a przede wszystkim fanatyczek. Może to i lepiej, bo skończyłoby się masakrą. Nie mogą uciec daleko. Jak tylko dojdą posiłki, ruszam za nimi, ja już ich przyskrzynię, pan pułkownik zobaczy.

– Ta decyzja powinna być jak najszybciej rozpatrzona ponownie – bełkoce bez przekonania, czuje, że kręci mu się w głowie, opiera się o biurko, widzi, jak ludzie kubłami wylewają wodę z domów, kapitan Pantoja. •- Służba Wizytantek jest w swoim szczytowym punkcie rozwoju, trzyletnia praca zaczyna właśnie teraz przynosić owoce, rozszerzymy ją na starszych podoficerów i oficerów.

– Już po niej, zdechła, i to raz na zawsze, dzięki Bogu – wstaje generał Scavino.

– Przedłożę szczegółowe opracowania, statystyki – nadal bełkoce kapitan Pantoja.

– To była dobra strona zabójstwa tej kurwy i skandalu na cmentarzu – oddaje się kontemplacji oświetlonego już słońcem, ale jeszcze ociekającego wodą miasta generał Scavmo. – Przez tę przeklętą Służbę Wizytantek omal nie przeniosłem się na tamten świat. Ale skończyło się, teraz będę mógł znowu spokojnie chodzić po ulicach Iquitos.

– Siatki organizacyjne, ankiety – nie wydaje z siebie głosu, nie porusza ustami, czuje, że w oczach wszystko mu się rozmazuje, kapitan Pantoja. – To nie może być nieodwołalna decyzja, jeszcze można ją cofnąć.

– Przewróć całą Amazonię do góry nogami, jeśli zajdzie potrzeba, ale złap mi tego mesjasza w dwadzieścia cztery godziny – jest podkręcany przez ministra, podkręca komendanta V Okręgu Tygrys Collazos. – Chcesz, żeby w Limie wyśmiewano się z ciebie? Co ty masz za oficerów, że byle wiedźmy odbijają im więźnia?

– A wam radzę złożyć prośbę o zwolnienie – widzi pojawiające się na rzece pierwsze motorówki, dym unoszący się z chałup na Padre Isla generał Scavino. – To moja przyjacielska rada. Z waszą karierą w wojsku już koniec, tym żarcikiem na cmentarzu popełniliście samobójstwo. Jeśli zostaniecie w Siłach Lądowych, to z tą krechą w karcie służby zgnijecie w stopniu kapitana. Eee, co wam jest, a to co? Płaczecie? Bądźcie mężczyzną, Pantoja.

– Bardzo mi przykro, panie generale – wyciera nos, nie może powstrzymać się od znowu napływających łez, ociera oczy kapitan Pantoja. – To nadmierne napięcie tych dni. Nie mogłem się powstrzymać, proszę wybaczyć mi tę chwilę słabości.

– Dziś jeszcze powinniście zamknąć lokal nad Itayą i przed południem oddać klucze Intendentu-rze – ręką daje znak, że spotkanie zakończone, widzi kapitana Pantoja stojącego na baczność generał Scavino. – Odlatujecie do Limy jutrzejszym samolotem. Faucett. Collazos i Victoria oczekują was w ministerstwie o szóstej po południu, będziecie spowiadać się ze swoich wyczynów. A jeśli nie straciliście resztek rozumu, to posłuchajcie mojej rady. Poproście o zwolnienie i poszukajcie sobie jakiejś pracy w cywilu.

– O tym nie ma mowy, panie generale, nigdy z własnej woli nie opuszczę szeregów Sił Lądowych – jeszcze nie może odzyskać głosu, wzroku, nie może dojść do siebie, jeszcze jest blady i zawstydzony kapitan Pantoja. – Już kiedyś mówiłem panu generałowi, że Siły Lądowe są dla mnie wszystkim.

– Jak chcecie – szybko i łaskawie podaje mu rękę, otwiera drzwi, zostaje w nich, by przypatrzyć się odchodzącemu, generał Scavino. – Przed wyjściem proszę sobie raz jeszcze wytrzeć nos i oczy. Cholera, nikt mi nie uwierzy, że widziałem, jak kapitan Sił Lądowych płacze, bo zamykają burdel. Możecie odmaszerować, Pantoja.

– Za pozwoleniem, panie kapitanie – wbiega do stanowiska dowodzenia, wywija młotkiem, śrubokrętem, staje na baczność, ma kombinezon poplamiony ziemią Sinforoso Caiguas. – Czy mam też zdjąć dużą mapę, tę od strzałek?

– Też, ale tej nie niszcz – otwiera biurko, wyciąga plik papierów, przerzuca je, drze, rzuca na podłogę, porządkuje kapitan Pantoja. – Oddamy ją do biura kartograficznego. Palomino, skończyłeś już z wykresami i schematami?

– Jezu, Boże miłosierny, padajcie na kolana, płaczcie, módlcie się – potrząsa włosami, pada krzyżem Sandra. – Umarł, zabili go, nie wiadomo. Naprawdę, naprawdę. Mówią, że Brat Francisco jest ukrzyżowany gdzieś w okolicy Indiana. Je-

zuuuu!

– Tak, panie kapitanie, już je zdjąłem – zeskakuje ze stołka, po‹dnosi wypełnioną skrzynkę, idzie do samochodu stojącego przy bramie, oddaje swój ładunek, wraca marszobiegiem, stuka w podłogę Palomino Rioalto. – Jeszcze została ta góra fiszek, notatników, teczek. Co z tym zrobić?

– Zniszczyć, zniszczyć – wyłącza prąd, aparaturę, chowa ją w pokrowce, oddaje Chińczykowi Porfirio kapitan Pantoja. – Albo lepiej zanieście te śmiecie na dwór i rozpalcie porządne ognisko. Ale szybko, no już, żywo, żywo. Co jest, Ciuciuma-mo? Znowu płacz?

– Nie, panie Pantoja, już przyrzekłam panu, że nigdy więcej – ma na głowie chustkę w kwiatki i biały fartuch, robi paczuszki, składa prześcieradła, gromadzi poduszki w kufrze Ciuciumama. – Ale nawet sobie pan nie wyobraża, ile mnie to kosztuje.

– W parę sekund obraca się w popiół tyle godzin pracy, panie Pantoja – wyłania się z chaosu parawanów, pudełek i walizek, pokazuje płomienie, dym na dworze Ciupelek. – Kiedy pomyślę, ile pan zarwał nocy robiąc te schematy, te kartoteki.

– Ja też czuję taki żal, że nawet pan sobie nie wyoblaża, panie Pantoja – zarzuca sobie na plecy krzesło, zwój hamaków i pakiet afiszów Chińczyk Porfirio. – Byłem baldzo przywiązany do tego wszystkiego, jakby to był mój dom, słowo honolu.

– Nie należy zrażać się przeciwnościami losu – wyłącza lampę, pakuje książki, rozmontowuje regał, bierze tablicę Pantaleon Pantoja. – Takie jest życie. Pospieszmy się, pomóżcie mi wyciągnąć to wszystko, wyrzucić, co niepotrzebne. Muszę zdać magazyn Intenden turze przed południem. No dalej, weźcie to biurko.

– Nie, to nie żołnierze, to sami „bracia” – płacze, ściska się z Iris, bierze za rękę Kurczaka, patrzy na Sandrę Kindziulka – ci sami, co go uratowali. On ich o to prosił, rozkazał im: nie-pozwólcie, by mnie znowu złapali, ukrzyżujcie, ukrzyżujcie.

– Coś panu powiem, panie Pantoja – pochyla się, liczy laz dwa i hop, dźwiga Chińczyk Porfirio. – Zęby pan wiedział, jak mi tu było dobrze. Nigdy nie wytrzymałem z żadnym szefem dłużej niż miesiąc. A ile już jestem z panem? Trzy lata. I jeśli o mnie chodzi, to płoszę baldzo, całe życie.

– Dziękuję, Chińczyk, już wiem – bierze kubeł, zalewa strugami gipsu hasła, przysłowia, zalecenia na ścianie pan Pantoja. – Tak, dobrze, ostrożnie na schodkach. Tak, zrównajcie krok. Ja też przyzwyczaiłem się do tego wszystkiego, do was.

– Mówię panu, przez dłuższy czas moja noga nie stanie tutaj, panie Pantoja, pobeczałabym się – wkłada irygatory, nocniki, ręczniki, szlafroki, pantofle, majtki do kufra Ciuciumama. – Co za idioci, to nieprawdopodobne, zamykać taki interes w największym rozkwicie. A takie piękne mieliśmy plany.

– Człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi, Ciu-ciumamo, co mamy zrobić – odczepia zasłony, zwija dywaniki, liczy skrzynie i paczki w samochodzie, odpędza ciekawskich, którzy gromadzą się przy wejściu do centrum logistycznego. – No, Ciupelek, starczy ci sił, żeby wyciągnąć archiwum? – A wszystkiemu jest winien Teofilo Moley i jego kumple, gdyby nie oni, to zostawiono by nas w spokoju – próbuje domknąć kufer, nie może, każe Ciupelkowi usiąść na wieku, zabezpiecza klub-kę Chińczyk Porfirio. – Niech ich cholela weźmie, to oni nas tak zlujnowali, plawda, panie Pantoja? – Po części tak – przewiązuje kufer sznurkiem, robi supły, wzmacnia Pantaleon Pantoja. – Ale wcześniej czy później to i tak by się skończyło. Mieliśmy zbyt silnych przeciwników wewnątrz Sił Lądowych. Widzę, Ciupelek, że już zdjęto ci bandaże, ruszasz ręką jak gdyby nigdy nic.

– Złego diabli nie wezmą – widzi nabrzmiałe żyłami czoło Chińczyka Porfirio, pocącego się pana Pantoja Ciupelek. – No i kto to zrozumie. Dlaczego przeciwników? Byliśmy szczęściem tylu ludzi, żołnierzyki, jak nas widzieli, byli tacy szczęśliwi. Jak przyjeżdżałem do koszar, to czułem się jak król.

– On sam wybrał drzewo – składa dłonie, zamyka oczy, pije wywar, bije się w piersi Rita – powiedział weźcie o, to, zetnijcie je i zróbcie krzyż takiej wielkości. On sam wybrał miejsce, takie piękne, nad rzeką. Powiedział im postawcie go tutaj, to ma być tutaj, tak mi mówi niebo.

– Zazdrośnicy, których nigdy nie brakuje – przynosi i podaje coca-colę, widzi, jak Sinforoso i Palomino podsycają ogień następną partią papie-rzysk, Ciuciumama. – Nie mogli patrzeć spokojnie, jak to świetnie działa, panie Pantoja, i jakie robiliśmy postępy dzięki pana pomysłom.

– Pan jest geniuszem do takiej loboty – pije prosto z butelki, odbija mu się, spluwa Chińczyk Porfirio. – Wszystkie dziewczęta tak mówią: od pana Pantoja lepszy jest tylko Blat Flancisco.

– A te kartoteki, Sinforoso? – zdejmuje kombinezon i rzuca go w płomienie, zmywa sobie naftą farbę z rąk i ramion pan Pantoja. – A parawan z punktu sanitarnego, Palomino? Szybko, rzuć mi to na samochód. No już, chłopcy, szybko.

– Dlaczego nie chce pan przyjąć naszej propozycji, panie Pantoja? – chowa rolki papieru toaletowego, buteleczki spirytusu i rtęci, bandaże i watę Ciupelek. – Niech pan rzuci to całe wojsko, które tak odpłaca się panu za tyle wysiłków, i niech pan zostanie z nami.

– Te ławki też, Chińczyk – stwierdza, że w punkcie sanitarnym nic już nie zostało, wyrywa czerwony krzyż z apteczki pan Pantoja. – Nie, Ciupelek, już wain mówiłem, że nie. Rzucę Siły Lądowe tylko wtedy, gdy Siły Lądowe rzucą mnie albo gdy umrę. Obrazek też poproszę.

– Wzbogacimy się, panie Pantoja, niech pan nie traci takiej okazji – ciągnie miotły, miotełki z piór, wieszaki, kubły Ciuciumama. – Niech pan zostanie. Będzie pan naszym szefem, a nad panem nie będzie już żadnego szefa. Będziemy pana we wszystkim słuchać, będzie pan ustanawiał prowizje, pensje, co tylko pan zechce.

– No, zobaczymy, tym kozłem zajmiemy się razem, no, Chińczyk, do góry! – sapie, widzi, że ciekawscy wrócili, wzrusza ramionami Pantaleon Pantoja. – Już ci tłumaczyłem, Ciuciumama, zorganizowałem to z rozkazu dowództwa, ale jako przedsiębiorstwo handlowe nie interesuje mnie to. Zresztą ja muszę mieć szefów. Gdybym ich nie miał, nie wiedziałbym, co robić, świat by mi się zawalił.

– A tych, którzy płakali, pocieszał swym świętym głosem nie płaczcie, bracia, nie płaczcie, bracia – ociera łzy, nie widzi Cyculki ściskanej przez Monikę i Penelopę, całuje podłogę Stugębek. – Wszystko widziałem, byłem tam, wypiłem kroplę jego krwi i odeszło mi zmęczenie po tylu godzinach chodzenia po lesie. Już nigdy więcej nie tknę się ani mężczyzny, ani kobiety. Ach, znowu słyszę, że wzywa mnie, że wznoszę się, że ofiarowano moje ciało.

– Niech się pan nie odwlaca od szczęścia – widzi, że gapie zbliżają się, bierze kij, słyszy, jak pan Pantoja mówi zostaw ich, już nie ma co ukrywać, Chińczyk Porfirio. – Wożąc wizytantki żołnierzom i cywilom zalobimy klocie.

– Kupimyt ślizgacze, łodzie, a jak tylko się dorobimy, to i samolocik, panie Pantoja – wyje jak syrena, charczy jak śmigło, gwiżdże Most na rzece Kwai, maszeruje i salutuje Ciupelek. – Nie musi pan dawać żadnego wkładu. Ciuciumama i dziewczęta dają swoje oszczędności, a to, jak na początek, wystarczy.

– Jeśli będzie trzeba, zadłużymy się, wystaramy się o kredyt – zdejmuje fartuch, chustkę z głowy, ma włosy zjeżone wałkami Ciuciumama. – Wszystkie dziewczęta zgadzają się. Nie będzie pan musiał zdawać rachunków, będzie pan mógł robić, co się będzie panu żywnie podobało. Proszę zostać i pomóc nam, niech pan nie będzie taki niedobry.

– Z naszym kapitalikiem i pańską mózgownicą wzniesiemy impelium, panie Pantoja – myje w rzece ręce, twarz i nogi Chińczyk Porfirio. – No już, niech się pan zdecyduje.

– Już się zdecydowałem i nie – bacznie przypatruje się ogołoconym ścianom, pustej przestrzeni, składa ostatnie, niepotrzebne przedmioty przy drzwiach Pantaleon Pantoja. – No już, tylko mi się nie popłaczcie. Jeśli jesteście tak pełni entuzjazmu, to załóżcie ten interes sami, beze mnie, i oby wam się powiodło, życzę wam tego z całego serca. Ja wracam do swojej normalnej pracy.

– Wierzę w to z całego serca, panie Pantoja. i myślę, że sprawa dobrze pójdzie – unosi wiszący między piersiami medalik i całuje go Ciuciumama. – Złożyłam dziecku-męczennikowi przyrzeczenie, żeby nam pomogło. Ale jasne, to nigdy nie będzie szło tak dobrze jak z panem.

– I mówią, że w ogóle nie krzyknął, nie uronił ani jednej łzy ani nie czuł w ogóle bólu – zanosi do „arki” swego nowo narodzonego synka, prosi apostoła, by go ochrzcił, widzi, jak dziecko ssie rozlewane przez ojca chrzestnego kropelki krwi, Iris. – A tym, co go przybijali, mówił mocniej, bracia, nie bójcie się, bracia, dobro mi czynicie, bracia.

– Musimy jakoś popchnąć ten projekt, mamo – rzuca kamieniem w cynkowy dach i widzi trzepocącego i odlatującego sępa Ciupelek. – Co nam innego pozostaje? Znowu otworzyć burdel w Nanay? Rozłożylibyśmy się już na samym początku, nie ma co konkurować ze Smarkulem, za bardzo nas wyprzedził.

– Następny dom w Nanay? Wrócić do tej par-taniny? – puka w drewno, odżegnuje się, robi znak krzyża Ciuciumama. – Znowu zamknąć się w budzie, znowu nędza i nudna robota? Znowu sobie krzyż łamać tylko po to, żeby mendy ostatnią krew z nas spijali? Po moim trupie, Ciupas.

– Tu przyzwyczailiśmy się pracować na całego, jak nowocześni ludzie – ramionami zagarnia powietrze, niebo, miasto, puszczę Ciupelek. – Całkiem jawnie, z podniesionym czołem. Dla mnie największą frajdą było to, że zawsze zdawało mi się, że robię dobry uczynek, jakbym dawał jałmużnę, pocieszał faceta, którego spotkało nieszczęście, albo leczył chorego.

– I tylko prosił pospieszcie się, wbijajcie, wbijajcie, zanim przyjdą żołnierze, chcę być w górze, kiedy przyjdą – łapie klienta na Placu 29 Lipca, zajmuje się nim w Hotelu Reąuena, bierze od niego 200 solów, żegna go Penelopa. – A „siostrom”, które tarzały się płacząc, mówił radujcie się raczej, tam będę wam towarzyszyć, siostrzyczki.

– Dziewczyny zawsze to powtarzają, panie Pantoja – otwiera drzwiczki samochodu, wchodzi i siada Ciuciumama. – Czujemy się przy nim potrzebne, dumne z zawodu.

– Stanęły jak wlyte, gdy im pan powiedział, że pan odchodzi – wkłada koszulę, siada przy kierownicy, zapuszcza silnik Chińczyk Porfirio. – Oby nam się udało w nowym intelesie zaszczepić ten optymizm, tego ducha. To glunt, no nie?

– A gdzie jest załoga? Zniknęły – zamyka bramę od przystani, zabezpiecza sztabą, rzuca okiem po raz ostatni na centrum logistyczne Panłaleon Pantoja. – Chciałem je uścisnąć, podziękować za współpracę.

– Poszły do sklepu „Morii” kupić panu prezencik – szepce, wskazuje w stronę Iquitos, uśmiecha się, smutnieje Ciuciumama. – Srebrną bransoletkę z wyrytym złoconymi literami pańskim imieniem. Niech im tylko pan nie mówi, że powiedziałam panu o tym, niech pan udaje, że nic nie wie, chcą panu sprawić niespodziankę. Zaniosą to panu na lotnisko.

– Cholera, a niech to – kręci kluczami, zabezpiecza główną bramę, wsiada do samochodu Pantaleon Pantoja. – W końcu takimi pomysłami doprowadzą do tego, że będzie mi smutno. Sinforoso, Palomino! Wychodzicie czy imam was zostawić w środku, jedziemy. Żegnaj, Pantilandzie, do zobaczenia, Itayo. No, Chińczyk, jedziemy.

– I mówią, że w tej samej chwili, kiedy umarł, zgasło niebo, a była dopiero czwarta i zapadła zupełna ciemność, zaczęło padać, ludzie oślepli od błyskawic i ogłuchli od piorunów – zajmuje się barkiem w „Mao Mao”, jeździ w poszukiwaniu klientów do obozów drwali, zakochuje się w szlifierzu Coca. – Zwierzęta z lasu zaczęły ryczeć, wyć, a ryby wychodziły z wody, żeby pożegnać Brata Francisco, który wznosił się do nieba.

– Już mam wszystko spakowane, syneczku – wymija tłumoki, paczki, rozebrane łóżka, robi inwentarz, zdaje mieszkanie pani Leonor. – Zostawiłam na wierzchu tylko piżamę, twoje przybory do golenia i szczoteczkę do zębów.

– Bardzo dobrze, mamo – odnosi walizki do biura Faucett, oddaje je na bagaż Panta. – Udało ci się dodzwonić do Pochy?

– Ciężko było, ale w końcu udało mi się – zarezerwujcie pokoje, rodzina Pantoja, wysyła telegram do pensjonatu pani Leonor. – Słychać było fatalnie. Mam dobrą wiadomość: jedzie jutro do Limy z Gladys, żebyśmy zobaczyli małą.

– Pojadę, żeby Panta mógł ucałować maleńką, ale ostrzegam, że tego ostatniego świństwa nigdy pani synalkowi nie wybaczę, pani Leonor – słucha radia, czyta gazety, wysłuchuje plotek, czuje, że wytykają ją palcami na ulicy, wydaje się jej, że jest pośmiewiskiem Chiclayo, Pochita. – Wszystkie gazety ciągle piszą o tej hecy na cmentarzu i wie pani, co mówią? Sutener! Tak, tak, sutener! Nigdy się już z nim nie pogodzę, proszę pani. Nigdy, nigdy.

– Cieszę się, tak bardzo chciałbym zobaczyć maleńką – biega po sklepach na alei Lima, kupuje zabawki, lalkę, śliniaczki, sukieneczkę z or-gandyny z lazurową wstążeczką Panta. – Ale musiała się zmienić w ciągu roku, prawda, mamo?

– Mówi, że Gladys jest wspaniała, 'grubiutka, zdrowiutka. Słyszałam ją, jak bawiła się telefonem, oj, cudo moje – idzie do Arki Moronacocha, ściska „braci”, kupuje medaliki z dzieckiem-^mę-czennikiem, obrazki ze świętą Ignacją, krzyżyki z Bratem Francisco pani Leonor. – Pochita bardzo się ucieszyła, gdy dowiedziała się, że przenoszą cię z Iquitos, Panta.

– Ach tak? No tak, to logiczne – wchodzi do kwiaciarni „Loreto”, wybiera orchideę, zanosi na cmentarz, zawiesza w niszy Brazylijki Panta. -

Ale na pewno nie cieszyła się tak jak ty. Ubyło ci dwadzieścia lat, gdy ci to powiedziałem. Mało brakowało, a wybiegłabyś na ulicę i zatańczyła z radości.

– Za to wydaje się, że ty wcale się nie cieszysz – notuje przepisy potraw amazońskich, kupuje korale z ziaren, z łusek, z kłów, kwiaty z ptasich piór, łuki i strzały z wielobarwnych nici pani Leonor – a tego to już, synku, naprawdę nie rozumiem. Wydaje się, jakbyś żałował, że rzucasz tę brudną robotę i znowu będziesz prawdziwym wojskowym.

– I wtedy przyszli żołnierze i gdy zobaczyli go ukrzyżowanego, to tych bandytów trafiło jak grom z jasnego nieba – wykupuje losy, choruje na zapalenie płuc, pracuje jako służąca, błaga o jałmużnę w kościołach Kurczak. – Ci judasze, he-rodzi przeklęci. Co wy zrobiliście, szaleńcy, co zrobiliście, szaleńcy, tak w kółko gadał ten z Horcones, co teraz jest porucznikiem. A „bracia” nawet go nie słuchali: na kolanach, ze wzniesionymi rękami, modlili się i modlili.

– To nie dlatego, że żałuję – ostatnią noc w Iquitos włóczy się samotnie i ze spuszczoną głową po wymarłych ulicach Pantaleonek. – Mimo wszystko to są trzy lata mojego życia. Zlecili mi trudną misję i wypełniłem ją. Mimo trudności, niezrozumienia, zrobiłem dobrą robotę. Zbudowałem, coś, co żyło już własnym życiem, rosło, było potrzebne. A teraz jednym ruchem ręki rozwalają to i nawet mi nie podziękują.

– No i widzisz sam, że żałujesz. Przyzwyczaiłeś się żyć między tymi bandytkami i mętami – kłóci się o hamak z chambiry, decyduje się wziąć go ze sobą, razem z torbą podróżną i teczką, pani Leonor. – Zamiast cieszyć się, że stąd wyjeżdżamy, to jesteś markotny.

– Aż drugiej istrony, nie rób sobie złudzeń – umawia się z porucznikiem Bacacorzo, aby się z nim pożegnać, oddaje ślepcowi z rogu stare ubrania, zamawia taksówkę, by podjechała po nich w południe i zawiozła na lotnisko, Panta. – Bardzo wątpię, by wysłali nas w lepsze miejsce niż Iquitos.

– Wszędzie będę szczęśliwa, bylebyś nie musiał robić tych świństw co tutaj – liczy godziny, minuty, sekundy brakujące do odjazdu pani Leonor. – Choćby i na koniec świata, synku.

– Dobrze, mamo – kładzie się o świcie, ale nie może zmrużyć oka, bierze prysznic, myśli dziś będę w Limie, nie czuje radości Panta. – Wychodzę na chwileczkę, pożegnać się z przyjacielem. Chcesz coś?

– Widziałam, jak wyszedł, i przyszło mi na myśl, że to świetna okazja, pani Leonor – oddaje jej list dla Pochy i ten prezencik dla malutkiej, towarzyszy jej na lotnisko, całuje i ściska Alicja. – Czy pani chce, żebym zaprowadziła panią na cmentarz i pokazała, gdzie leży ta ka?

– Tak, Alicjo, wyrwijmy się na chwilę – pudruje sobie nos, wkłada nowy kapelusz, trzęsie się z wściekłości na lotnisku, wsiada do samolotu, przeraża się przy starcie pani Leonor. – A później pójdziesz ze mną do Świętego Augustyna, muszę się pożegnać z ojcem Jose Maria. On i ty jesteście jedynymi osobami w tym mieście, które będę mile wspominać.

– Głowa zwisała mu na piersi, oczy zamknięte, rysy mu się wyostrzyły i był bardzo blady – zostaje przyjęta przez Smarkula, pracuje siedem dni w tygodniu, łapie dwie rzeżączki w ciągu roku, trzy razy zmienia alfonsa Rita. – Deszcz zmył krew z krzyża, ale „bracia” zbierali tę świętą wodę w szmaty, kubły, talerze, pili ją i oczyszczali się z grzechów.

– Pośród radości jednych i łez innych, znienawidzony i kochany przez obywateli rozbitych na dwa obozy – deklamuje, używa warkotu samolotów jako tła dźwiękowego Waleczny – dziś w południe odleciała do Limy drogą lotniczą tak kontrowersyjna postać, kapitan Pantaleon Pan-toja. Towarzyszyły mu: jego matka i sprzeczne emocje obywateli departamentu Loreto. My ograniczymy się tylko, z przysłowiową loretańską galanterią, do życzeń: przyjemnej podróży i lepszych manier, kapitanie!

– Co za wstyd, co za wstyd – widzi zieloną płachtę puszczy, gęste chmury, ośnieżone szczyty Andów, piaski wybrzeża, morze, skały pani Leo-nor. – Wszystkie ka z Iquitos na lotnisku, wszystkie płakały, wszystkie cię ściskały. Nawet w ostatniej chwili to miasto musiało doprowadzić mnie do rozstroju nerwowego. Jeszcze mnie twarz pali. Mam nadzieję, że już nigdy w życiu nie spotkam nikogo z Iquitos. Słuchaj, patrz, już będziemy lądować.

– Przepraszam, że znów pani przeszkodzę – bierze taksówkę do pensjonatu, każe wyprasować swój mundur, stawia się w Dowództwie Administracji, Intendentury i Służb Różnych Sił Lądowych, siedzi w fotelu trzy godziny, nachyla się kapitan Pantoja. – Jest pani pewna, że powinienem jeszcze czekać? Kazano mi się stawić o szóstej, a już jest dziewiąta wieczór. Czy nie zaszła jakaś pomyłka?

– Żadna pomyłka, kapitanie – przestaje lakierować sobie paznokcie panienka. – Zebrali się i kazali panu czekać. Trochę cierpliwości, zaraz pana wezwą. Czy mam panu pożyczyć jeszcze jakąś foto-powieść Corin Tellado?

– Nie, bardzo dziękuję – przegląda wszystkie pisma, czyta wszystkie gazety, gorąco mu, zimno, chce mu się pić, jeść, patrzy tysiąc razy na zegarek kapitan Pantoja. – Prawdę mówiąc, nie mogę czytać, jestem trochę zdenerwowany.

– No tak, a jest czym – mruga oczkami panienka. – Bo za tymi drzwiami decyduje się pańska przyszłość. Oby tylko nie wymierzyli panu zbyt wielkiej kary, panie kapitanie.

– Ale to nie tylko to – czerwieni się, wspomina zabawę, na której poznał Pochitę, lata narzeczeń-stwa, szpaler z szabli, który zrobili towarzysze z promocji w dniu jego ślubu, kapitan Pantoja. – Myślę o mojej żonie i córeczce. Już chyba dawno przyjechały z Chiclayo. Nie widziałem ich już masę czasu.

– Rzeczywiście, panie pułkowniku – błądzi po puszczy, dochodzi do Indiana, niemieje, wzywa swych dowódców porucznik Santana. – Nie żyje już od kilku dni i rozkłada się jak galareta. Widok taki, że każdemu włosy mogą stanąć na głowie. Czy mam pozwolić, żeby fanatycy wzięli go ze sobą? Mam go pogrzebać tutaj? O przeniesieniu go w inne miejsce nie ma mowy, wisi tak już dwa albo trzy dni, a od zaduchu porzygać się można.

– Czy mógłby mi pan dać jeszcze jeden autograf? – wyciąga do niego pamiętnik w skórzanej oprawie, wieczne pióro, uśmiecha się z podziwem panienka. – O mało co nie zapomniałam o mojej kuzynce Charo, też zbiera sławnych ludzi.

– Z przyjemnością, jeśli już dałem trzy, to mogę dać i czwarty – pisze z najlepszymi życzeniami dla Charo i podpisuje kapitan Pantoja. – Ale zapewniam panią, że pani się myli, nie jestem sławnym człowiekiem. Tylko piosenkarze dają autografy.

– Po tym wszystkim, co pan zrobił, ha ha, jest pan sławniejszy od każdego artysty – wyjmuje szminkę, przeglądając się w szkle na biurku, maluje sobie usta panienka. – Kto by przypuszczał, pan, taki poważny.

– Czy mogę skorzystać na chwilę z pani telefonu? – patrzy raz jeszcze na zegarek, podchodzi do okna, widzi latarnie, domy zamazane mgłą, przeczuwa wilgoć na ulicy kapitan Pantoja. – Chciałbym zadzwonić do pensjonatu.

– Proszę podać numer, połączę pana – naciska guzik, wykręca tarczę panienka. – Z kim pan chce mówić? Pani Leonor?

– To ja, mamusiu – bierze słuchawkę, mówi bardzo cicho, patrzy spod oka na panienkę kapitan Pantoja. – Nie, jeszcze mnie nie przyjęli. A Po-cha i mała już przyjechały? Jak się czuje maleńka?

– Czy to prawda, że żołnierze musieli sobie torować drogę do krzyża waląc na lewo i prawo? – rozwija działalność w Belen, w Nanay, otwiera własny lokal przy drodze do San Juan, ma mnóstwo klientów, prosperuje, oszczędza Cyculka. – Że siekierą zwalili krzyż na ziemię? Że rzucili Brata Francisco z krzyżem i z wszystkim do wody, żeby zjadły go piranie? No gadaj, Stugębek, przestań się modlić, co widziałeś?

– Halo? Panta? – moduluje głos jak kabaretowa piosenkarka, patrzy na uśmiechającą się radośnie teściową, na Gladys otoczoną zabawkami Focha. – Kochanie, jak się czujesz. Ojej, pani Leonor, jestem tak roztrzęsiona, że nawet nie wiem, co mu powiedzieć. Gladys jest tutaj przy mnie. Jest pyszna, Panta, zresztą zobaczysz ją. Mówię ci, z każdym dniem jest coraz bardziej do ciebie podobna, Panta.

– Jak się czujesz, Pochita, kochanie – serce mu wali, kocham ją. to moja żona, nigdy już się nie rozstaniemy, myśli Panta. – Jeden całus dla małej, a drugi dla ciebie, bardzo mocny. Okropnie chcę was zobaczyć. Nie mogłem być na lotnisku, wybacz.

– Już wiem, jesteś w ministerstwie, twoja mama mi wytłumaczyła – śpiewa, popłakuje, uśmiecha się do pani Leonor uśmiechem wspólniczki Pochita. – Nic nie szkodzi, że nie byłeś, głuptasie. Co ci powiedzieli, kochanie, co ci zrobią?

– Nie wiem, zobaczymy, jeszcze czekam jak w poczekalni – widzi cienie za szybami, znów staje się niecierpliwy, znów czuje strach Panta. – Jak tylko wyjdę, to od razu lecę. Muszę już kończyć, Focha, bo drzwi się otwierają.

– Proszę wejść, kapitanie Pantoja – nie podaje mu ręki, nie pozdrawia, odwraca się do niego plecami, rozkazuje pułkownik López López.

– Dobry wieczór, panie pułkowniku – wchodzi, zagryza wargi, trzaska obcasami, salutuje kapitan Pantoja. – Dobry wieczór, panie generale, dobry wieczór, panie generale.

– Myśleliśmy, że muchy zabić nie umiecie, a okazaliście się skończonym łajdakiem, Pantoja – rusza głową za zasłoną dymu Tygrys Collazos. – Wiecie, dlaczego musieliście tyle czekać? Za chwilę wam wytłumaczymy. Wiecie, kto przed chwilą wyszedł tymi drzwiami? Proszę mu wytłumaczyć, pułkowniku.

– Minister Wojny i szef Sztabu Generalnego – rzuca błyskawice oczami pułkownik López López.

– Przewieźć zwłoki do Iquitos było niemożliwością, strasznie śmierdziały i Santana ze swoimi ludźmi mogli dostać takiego zakażenia, że nie daj Boże – podpisuje zatwierdzam na sprawozdaniu, jedzie do Iquitos motorówką, spotyka się z generałem Scavino, wracając do swego garnizonu kupuje prosiaka pułkownik Maximo Davila. – A oprócz tego ci szaleńcy chcieli iść za nim, pogrzeb mógłby być czymś niesamowitym. Myślę, że wrzucenie do rzeki było najrozsądniejszym wyjściem. Nie wiem, co pan generał o tym myśli?

– A teraz proszę zgadnąć, po co przyszli? – chrząka, rozpuszcza pastylkę w szklance wody, pije, wykrzywia się generał Victoria. – Przyszli nawrzucać Służbie za skandal w Iquitos.

– Zbesztać nas, jakbyśmy byli od kilku dni rekrutami, kapitanie, zmyć głowy nie licząc się z naszymi siwymi włosami – targa sobie wąsy, odpala papierosa od poprzedniego niedopałka Tygrys Collazos. – I to nie po raz pierwszy mamy zaszczyt przyjmować wizyty tych panów. Ile to już razy zjawili się tutaj, żeby wytargać nas za uszy, pułkowniku?

– Minister Wojny i szef Sztabu Generalnego po raz czwarty zaszczycili nas swoją wizytą – wyrzuca do kosza niedopałki z popielniczki pułkownik López López.

– I za każdym razem, gdy pojawiają się w tym pokoju, przynoszą nam w prezencie nowy plik gazet, kapitanie – dłubie w uszach, nosie niebieskawą chusteczką generał Victoria. – W których, a jakże, możemy wyczytać na swój temat same kwiatki, kapitanie.

– W tej chwili kapitan Pantoja jest jednym f z najpopularniejszych ludzi w Peru – bierze wy- i cinek, wskazuje nagłówek: Kapitan Sil Lądowych | Wychwala Prostytucję. Oddal Honory Wojskowe Loretańskiej Nierządnicy, Tygrys Collazos. – Jak myślicie, skąd pochodzi ten paszkwil? Z Tumbes, no i jak wam się widzi?

– To jest najpoczytniejsze przemówienie w całej historii tego kraju, nie ma wątpliwości – przewraca, przekłada, rozrzuca dzienniki na biurku generał Victoria. – Ludzie cytują całe ustępy z pamięci, dowcipkują na ten temat na ulicy. Nawet za granicą mówią o was.

– Nareszcie, nareszcie dwa koszmary Amazonii wykończone na amen – rozpina rozporek generał Scavino. – Pantoja przeniesiony, prorok zdechł, wizytantki starte w drobny pył, Arka w rozsypce. Będzie to znowu spokojna ziemia, jak za dobrych czasów. No a teraz, w nagrodę, nie żałuj pieszczot, Kindziulko.

– Żałuję bardzo, że tą inicjatywą przysporzyłem dowództwu tylu kłopotów – nie śmie się ruszyć, mrugnąć, odetchnąć, patrzy uparcie na portret Prezydenta Republiki Pantoja. – Nie miałem, broń Boże, takiego zamiaru. Źle oszacowałem wszystkie za i przeciw. Przyznają się do winy. Zaakceptuję każdą sankcję zastosowaną wobec mnie w wyniku tego poważnego błędu.

– Ba, tylko że tu tkwi wielki problem, bo nie ma kary odpowiedniej do kryminału, jakim raczyliście się popisać tam, w Iquitos – krzyżuje ręce na piersi Tygrys Collazos. – Tym skandalem wyrządziliście Siłom Lądowym tyle szkód, że nawet rozstrzeliwując was nie potrafilibyśmy się wam

odpłacić.

– Łamałem sobie nad tą sprawą głowę i łamałem, i jestem coraz głupszy, Pantoja – opiera twarz na dłoniach, patrzy na niego z zaskoczeniem, złośliwie, z zazdrością, podejrzliwie generał Victoria. – Bądźcie szczerzy, powiedzcie nam prawdę. Dlaczego popełniliście takie barbarzyństwo? Na mózg się wam rzuciło z żalu po śmierci waszej kochanki?

– Przysięgam, że moje uczucia wobec tej wizytantki w najmniejszym stopniu nie zaważyły na podjęciu owej decyzji, panie generale – stoi sztywno, nie rusza ustami, liczy sześć, osiem, dwanaście odznaczeń na fraku Pierwszego Mandata-riusza, kapitan Pantoja. – Wszystko, co napisałem w raporcie, jest całkowicie zgodne z prawdą: podejmując tę inicjatywę myślałem, że przysługuję się Siłom Lądowym.

– Oddając honory jakiejś kurwie, nazywając ją bohaterką, składając podziękowania i wyrażając wdzięczność za wyświadczone Siłom Zbrojnym ciupciania – bucha kłębami dymu, kaszle, patrzy na swojego papierosa z nienawiścią, wykończą mnie te papierosy, szepce Tygrys Collazos. – Lepiej nas nie broń, kochasiu. Jeszcze jedna taka przysługa i zniesławicie nas na amen.

– Za bardzo się pośpieszyłem, bo zamiast wycofać się, trzeba było przystąpić do ostatniej bitwy – opiera głowę o hamak, patrzy na niebo i wzdycha ojciec Beltran. – Prawdę mówiąc tęsknię za obozami, wartami, naramiennikami. W ostatnich miesiącach co dzień śni mi się trąbka pobudki, szpady. Spróbuję znowu włożyć mundur i zdaje się, że jest to do załatwienia. Nie zapomnij o jajeczkach, Kindziulka.

– Moje współpracownice były głęboko wstrząśnięte śmiercią tej wizytantki – przesuwa o milimetr wzrok, dostrzega mapę Peru, wielką, zieloną plamę puszczy, kapitan Pantoja. – Moim zamiarem było z myślą o przyszłości podnieść je na duchu, napełnić otuchą. Skąd mogłem przypuszczać, że Służba Wizytantek zostanie zlikwidowana.

1 to właśnie w momencie, gdy funkcjonowała znakomicie, jak nigdy dotąd.

– A nie pomyśleliście, że Służba ta mogła istnieć tylko w jak największej tajemnicy? – spaceruje po pokoju, ziewa, drapie się w głowę, słyszy uderzenia zegara, mówi ale późno, generał Victoria. – Ostrzegało się was aż do znudzenia, że pierwszym i bezwzględnym warunkiem waszej pracy jest absolutna konspiracja.

– Istnienie i działalność Służby Wizytantek znane były w Iquitos wszystkim na długo przed podjęciem przeze mnie tej decyzji – stopy trzyma złączone, ręce ściśle przylegające do ciała, nieruchomą głowę, próbuje zlokalizować Iquitos na mapie, to jest ten czarny punkcik, myśli kapitan Pantoja. – Ku mojemu wielkiemu ubolewaniu. Zapewniam pana generała, że przedsięwziąłem wszelkie środki ostrożności, aby temu zapobiec. Ale w tak małym mieście okazało się to niemożliwe, po upływie kilku miesięcy musiało się to roznieść.

– I to ma być przyczyną, że zamieniliście plotkę w apokaliptyczną prawdę? – otwiera drzwi, może pani wyjść, kiedy pani zechce, Anita, ja zamknę, oznajmia pułkownik López López. – Jeśli już was tak korciło, żeby sobie poprzemawiać, to dlaczego nie zrobiliście tego we własnym imieniu i po cywilnemu?

– A więc wszystkie tęsknią za nim? Ja też, byliśmy dobrymi przyjaciółmi, ten biedak pewno teraz trzęsie się z zimna – kładzie się na plecach porucznik Bacacorzo. – Ale z wojska przynajmniej go nie wyleli, umarłhy z rozpaczy. Tak, dzisiaj tak. Ręce na biodra, główka do tyłu i nawijaj, Coca.

– W wyniku błędnej oceny ewentualnych następstw, panie pułkowniku – nie odwraca głowy, nie patrzy kątem oka, jak to wszystko wydaje się dalekie, myśli kapitan Pantoja. – Byłem oszołomiony myślą, że Służba, po tym, co zaszło w Nauta, może pójść w rozsypkę. A rekrutować nowe wizytantki, przynajmniej te dobrej jakości, było coraz trudniej. Chciałem je zatrzymać, odzyskać ich zaufanie i przywiązanie do instytucji. Bardzo żałuję, że popełniłem taki błąd w ocenie.

– Wasza pomyłka kosztuje nas już tydzień piorunowania i cholerowania, i nieprzespanych nocy – zapała następnego papierosa, zaciąga się, wypuszcza dym ustami, nosem, ma rozwichrzone włosy, zaczerwienione i zmęczone oczy Tygrys Collazos. – Czy to prawda, że osobiście braliście na sztych wszystkie kandydatki do Służby Wizytantek?

– To była część egzaminu z prezencji, panie generale – czerwieni się, zmienia na twarzy, krztusi się, jąka, wbija sobie paznokcie, gryzie się w język kapitan Pantoja. – Celem sprawdzenia przydatności. Nie mogłem zbytnio ufać moim współpracownikom. Wykryłem przypadki kumoterstwa, łapówek.

– Że też gruźlicy nie złapaliście – powstrzymuje śmiech, śmieje się, poważnieje, znowu się śmieje, ma załzawione oczy Tygrys Collazos. – Wciąż nie mogę was rozgryźć i nie wiem, czy jesteście takim niewiniątkiem, czy cynikiem, któremu i święcona woda nie pomoże.

– Ze Służbą Wizytantek koniec, z Arką koniec, nie ma już kogo bronić, nikt mi grosza nie odpala – wali się po brzuchu, zwija się i kręci, cmoka językiem Waleczny. – Wszyscy się zmówili, żebym, umarł z głodu. I w tym, a nie w braku twoich wdzięków, leży przyczyna, że nie mogę cię zaspokoić, droga Penelopo.

– Skończmy już raz na zawsze z tą sprawą – uderza lekko w stół generał Victoria. – Czy to prawda, że odmawiacie złożenia prośby o zwolnienie?

– Stanowczo odmawiam, panie generale – odzyskuje energię kapitan Pantoja. – Moje miejsce jest wyłącznie w Siłach Lądowych.

– Dawaliśmy wam dogodne wyjście – otwiera teczkę, wyciąga do kapitana Pantoja pismo napisane na maszynie, czeka, aż ten przeczyta, chowa je generał Victoria. – Bo moglibyśmy oddać was do sądu dyscyplinarnego i wyroku możecie się domyślać: hańbiąca degradacja, wykluczenie.

– Zdecydowaliśmy się tego nie robić, bo dosyć już skandali, i ze względu na wasze poprzednie zasługi – dymi, kaszle, podchodzi do okna, otwiera je, spluwa na ulicę Tygrys Collazos. – Jeśli wolicie zostać w Siłach Lądowych, wasza sprawa. Jeszcze zrozumiecie, że z tym raportem, który dołączymy do waszej karty służby, nic wam przez dłuższy okres nie dojdzie do naramienników.

– Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby całkowicie się” zrehabilitować, panie generale – głos drży, serce skacze, śmieją się oczy kapitanowi PaHtoja. – Nie ma większej kary od wyrzutów sumienia i od świadomości, że bezwiednie wyrządziłem Siłom Lądowym tyle szkody.

– Dobrze, dobrze, tylko proszę już nigdy nie wtykać w ten sposób palca miedzy drzwi – patrzy na zegarek, 'dziesiąta, ja idę, mówi generał Vic-toria. – Znaleźliśmy wam nowe zajęcie, i to dość daleko od Iquitos.

– Pojedziecie tam jutro i nie ruszajcie się stamtąd przynajmniej przez rok, nawet na dwadzieścia cztery godziny – nakłada bluzę, podciąga krawat, przygładza włosy Tygrys Collazos. – Jeśli chcecie pozostać w Siłach Lądowych, to wszyscy muszą bezwarunkowo zapomnieć o istnieniu słynnego kapitana Pantoja. Później, jak już nikt nie będzie pamiętał całej tej sprawy, zobaczymy.

– Rączki rozłożymy tak, nóżki tak, a główkę zwiesimy na ten cycuś – dyszy, wchodzi, wychodzi, ozdabia, przywiązuje, porównuje porucznik Santana. – A teraz zamkniemy oczka i udajemy nieżywą, Kurczak. O tak. Och, moja biedna wizy-tantka, tak mi smutno, moja mała ukrzyżowana bidulka, moja cudna „siostrunia” Arki.

– Garnizon w Pomata potrzebuje intendenta – zsuwa zasłony, przekręca klucze w szafkach, porządkuje biurka, bierze walizeczkę pułkownik López López. – Zamiast Amazonki będziecie mieli jezioro Titicaca.

– A zamiast upałów puszczy mróz puny – otwiera drzwi, przepuszcza pozostałych generał Victoria.

– A zamiast wlzytantek lamy i wigonie – nakłada kepi, gasi światło, wyciąga rękę Tygrys Collazos. – Nie przeczuwałem, że okażecie się w końcu takim cudakiem, Pantoja. Tak, możecie już odejść.

– Brr, ale ziąb, ale ziąb – wstrząsa się Po-chita. – Gdzie są zapałki, no gdzie ta przeklęta świeczka, to straszne tak żyć bez elektryczności, Panta, obudź się, już piąta. Nie rozumiem tej twojej manii, czy ty musisz naprawdę osobiście doglądać śniadań żołnierzy? Jest strasznie wcześnie, umieram z zimna. Ojej, idioto, znowu mnie podrapałeś tą bransoletką, czy nie możesz jej sobie zdejmować na noc? Już ci mówiłam, że jest piąta. Obudź się, Panta.

Mario Vargas Llosa

***