/ Language: Polski / Genre:sf, / Series: Żebracy

Żebracy nie mają wyboru

Nancy Kress

Żebracy nie mają wyboru to dalszy ciąg Hiszpańskich żebraków. Nancy Kress powraca do stworzonego przez siebie świata — do Stanów Zjednoczonych odmienionych przez powszechne stosowanie modyfikacji genetycznych. Genomodyfikowani utrzymują zwykłych ludzi w zamian za przyzwolenie na swoje rządy. W zaciszu stworzonej przez siebie wyspy opracowują własny porządek świata, od czasu do czasu zadziwiając ludzkość wynalazkami. Ameryka, przytłoczona ciężarem wielomilionowej populacji bezczynnych trutni, wstrząsana nieodpowiedzialnymi eksperymentami genetyków i nanotechników, pogrąża się w chaosie i chyli ku upadkowi.

Nancy Kress

Żebracy nie mają wyboru

Dla Miriam Monfredo i Mary Stanton, których przyjaźń pozwoliła mi dokończyć tę książkę mimo niesprzyjających okoliczności

PROLOG

2106

OSTRY DŹWIĘK DZWONKA ALARMOWEGO WDARŁ SIĘ w ciszę obszernej garderoby. Dan Arlen, jej jedyny użytkownik, gwałtownym ruchem zwrócił głowę w stronę stojącego przy toaletce holoterminalu. Ekran zarejestrował jego odbitkę siatkówkową i pojawiła się na nim twarz Leishy Camden.

— Dan! Słyszałeś?

Mężczyzna siedzący w wózku inwalidzkim, którego niewiarygodnie umięśniony tors i ramiona kontrastowały ostro z wyschniętymi nogami, powrócił do nakładania makijażu. Pochylił się bliżej lustra.

— O czym?

— Widziałeś „Timesa” o szóstej?

— Leisho, za kwadrans wychodzę na scenę. Niczego nie słuchałem. — Czuł, że jego głos zmienia barwę, i miał nadzieję, że ona tego nie zauważyła. To przecież tyle już lat. I przecież to tylko jej holograficzny obraz.

— Miranda i Superbystrzy… Miranda… Dan, oni zbudowali sobie całą wyspę! Przy meksykańskim wybrzeżu. Użyli nanotechniki, atomów z wody morskiej i dokonali tego niemal z dnia na dzień!

— Całą wyspę — powtórzył Dan. Rzucił chmurne spojrzenie w stronę lustra, potarł makijaż, nałożył jeszcze trochę.

— Nie żadną pływającą konstrukcję, ale prawdziwą wyspę, która schodzi aż na sam dół i łączy się z szelfem kontynentalnym. Wiedziałeś o tym?

— Leisho, za piętnaście minut mam koncert…

— Wiedziałeś, co? Świetnie wiedziałeś, co robi Miranda. Dlaczego mi nic nie powiedziałeś?

Dan odwrócił wózek. Leisha wyglądała na jakieś trzydzieści pięć lat. Miała dziewięćdziesiąt osiem.

— Dlaczego nie powiedziała ci Miranda? — odparł.

Twarz Leishy złagodniała.

— Masz rację. To Miranda powinna była mi powiedzieć. A nie powiedziała. O wielu rzeczach mi nie mówi, prawda, Dan?

Minęła długa chwila, zanim Dan rzucił łagodnie:

— Przykro znaleźć się dla odmiany poza kręgiem, co, Leisho?

— Długo czekałeś, żeby móc mi to powiedzieć, prawda, Dan? — odrzekła nie mniej łagodnie.

Odwrócił wzrok. W kącie wielkiego pomieszczenia coś zachrobotało — mysz albo uszkodzony robot.

— Czy teraz przeprowadzą się na tę wyspę? Wszyscy, dwadzieścioro siedmioro Superbystrych?

— Tak.

— Nawet w kręgach naukowych nikt nie miał pojęcia, że nanotechnika osiągnęła już taki poziom.

— Bo też nigdzie indziej nie osiągnęła.

— Nie wpuszczą mnie na tę wyspę, prawda? Nigdy?

Wsłuchał się w złożone ćwierćtony jej głosu. Pierwsza generacja Bezsennych, pokolenie Leishy, nie potrafiła ukrywać swoich odczuć. W przeciwieństwie do generacji Mirandy, która wszystko potrafiła ukryć.

— Zgadza się — odpowiedział. — Nie wpuszczą cię.

— Otoczą wyspę czymś, co wymyśli Terry Mwakambe, a ty będziesz jedynym spośród reszty świata, który będzie wiedział, co oni tam wyczyniają.

Nie odezwał się. W drzwiach ukazała się głowa technika.

— Proszę pana, zostało już tylko dziesięć minut.

— Tak, tak. Już idę.

— Straszne tłumy dzisiaj, proszę pana.

— Tak. Dziękuję.

Głowa zniknęła.

— Dan — rzuciła Leisha drżącym głosem. — Ona jest dla mnie córką tak samo, jak ty byłeś mi synem… Co Miranda chce robić na tej wyspie?

— Nie wiem — odpowiedział Dan i było to zarazem kłamstwo i prawda, w sposób, jakiego nigdy nie zdoła pojąć Leisha. — Leisho, za dziewięć minut muszę być na scenie.

— Oczywiście — odparła Leisha znużonym głosem. — Wiem. Jesteś przecież Śniącym na jawie.

Dan jeszcze raz zapatrzył się w jej obraz — piękny owal twarzy, wiecznie młoda skóra Bezsennej i coś jakby ślad wilgoci w zielonych oczach. Kiedyś była najważniejszą osobą w jego życiu, a także w życiu publicznym. A teraz, choć sama o tym jeszcze nie wiedziała, była przeżytkiem.

— Tak — odpowiedział. — Zgadza się. Jestem Śniącym na jawie. Obraz zniknął, a on powrócił do nakładania makijażu.

KSIĘGA PIERWSZA

Czerwiec 2114

Nadrzędnym celem wszelkich innowacji technicznych powinien być zawsze człowiek i jego los, a także troska o rozwiązanie odwiecznego problemu organizacji pracy i dystrybucji dóbr tak, ażeby twory naszego umysłu stały się dla ludzkości błogosławieństwem, nie przekleństwem.

ALBERT EINSTEIN, PRZEMÓWIENIE W CALIFORNIA INSTITUTE OF TECHNOLOGY, 1931

1. Diana Covington: San Francisco

DLA NIEKTÓRYCH Z NAS, RZECZ JASNA, NICZEGO Nigdy dość.

To zdanie da się odczytać na dwa sposoby, nieprawdaż? Ale mnie nie chodzi o to, że zawsze chcielibyśmy nic nie mieć. Tym nie zadowolą się nawet Amatorzy Życia, bez względu na to, ile żałosnego nacisku kłaść będą na swój „arystokratyczny styl życia”. Tak. Właśnie. Nie ma wśród nas ani jednej osoby, która nie znałaby się na wszystkim lepiej od innych. My, Woły, bezbłędnie potrafimy rozpoznać kipiące niezadowolenie. Codziennie przecież widzimy je w lustrze.

„Mnie nie podkręcili IQ tak wysoko jak Paulowi”.

„Moich rodziców nie stać było na te wszystkie modyfikacje, jakie ma Aaron”.

„Mojej firmie nie wiedzie się tak dobrze jak firmie Karen”.

„Moja skóra nie jest tak delikatna jak skóra Giny”.

„Mój okrąg wyborczy żąda znacznie więcej niż okręg Luke’a. Czy te pijawki myślą, że ja cały jestem z pieniędzy?”

„Mój pies nie jest tak ostro genomodyfikowany jak pies Stephanie”.

Prawdę mówiąc, to właśnie pies Stephanie sprawił, że postanowiłam zmienić swoje życie. Wiem, jak to zabrzmiało. Ale z drugiej strony, wszystko, co wiąże się z tym, że rozpoczęłam służbę w Agencji Nadzoru Standardów Genetycznych, brzmi równie śmiesznie. Dlaczego by więc nie zacząć od psa Stephanie? Dzięki temu cała historia nabrałaby pewnego satyrycznego zacięcia i stylu. A ja dzięki tej historyjce mogłabym miesiącami naciągać ludzi na wystawne kolacyjki.

No, oczywiście tylko w wypadku, gdyby kogoś dzisiaj jeszcze interesowały wystawne kolacyjki.

Dobry styl to cecha zanikająca.

Stephanie przyprowadziła swojego psa do mojego mieszkania w Enklawie Bezpieczeństwa Bayview pewnego niedzielnego czerwcowego poranka. Dzień wcześniej kupiłam sobie kilka doniczek z nowymi kwiatkami od BioForms w Oakland, więc spływały teraz przez poręcz tarasu rozwichrzoną kaskadą błękitów, bardziej różnorodnych niż wody Zatoki San Francisco sześć pięter niżej. Kobaltowy, błękit paryski, akwamaryna, lazur, turkusowy, sinawy i modry. Leżałam na tarasowym szezlongu i pojadając anyżowe ciasteczka przyglądałam się swoim kwiatkom. Geniusze genetyczni ukształtowali każdy w miękką, roztrzepotaną tubę, zakończoną niedużą kopułką. Kwiatki były dość długie. Ogólnie rzecz biorąc, mój taras pienił się kaskadą niebieskich, sflaczałych, roślinnych penisów. David wyprowadził się tydzień temu.

— Diano — zawołała Stephanie przez pole Y, które wypełniało framugę otwartych drzwi balkonowych. — Puk, puk.

— Jak weszłaś do mojego mieszkania? — zapytałam, lekko poirytowana. Nie podawałam Stephanie swojego kodu; aż tak blisko ze sobą nie byłyśmy.

— Ktoś złamał twój kod. Jest w policyjnej sieci. Pomyślałam, że lepiej ci o tym powiem.

Stephanie była gliną. Rzecz jasna, nie pracowała w żadnym komisariacie, bo to brudna i przykra robota wśród Amatorów Życia. To nie dla naszej Stephanie. Była właścicielką firmy, która dostarczała roboty patrolujące do enklaw bezpieczeństwa. Projektowała te roboty osobiście. Jej firma, o której sukcesach było dość głośno, miała kontrakty z większością enklaw w San Francisco, choć z moją akurat nie. Mówiąc mi, że mój kod znalazł się w informacyjnej sieci dla robotów, bez krzty wdzięku próbowała mi dogryźć, tylko dlatego, że moja enklawa korzystała z usług innych sił policyjnych.

Rozparłam się na szezlongu i sięgnęłam po drinka. Najbliższe z niebieskich kwiatków wyciągnęły się w stronę mojej dłoni.

— Wywołujesz u nich erekcję — oznajmiła Stephanie, przechodząc przez balkonowe drzwi. — O, ciasteczka anyżowe! Mogę wziąć jedno dla Katousa?

Pies wynurzył się za nią z mrocznego chłodu mojego mieszkania i stanął w pełnym słońcu, węsząc i mrugając ślepiami. Był ostentacyjnie — wręcz agresywnie — nielegalnie genomodyfikowany. Agencja Nadzoru Standardów Genetycznych pozwala być może na drobne kaprysy z kwiatkami, ale na pewno nie ze zwierzętami z gromad wyższych niż ryby. Przepisy pod tym względem są jednoznaczne, a co więcej, poparte stosownymi precedensami sądowymi, w których drastyczne kary pieniężne nie pozostawiały najmniejszych wątpliwości co do ich interpretacji. Żadnych genomodyfikacji, które mogą powodować cierpienia. Żadnych genomodyfikacji, które mogą służyć jako broń, w najszerszym z możliwych sensów. Oraz żadnych modyfikacji, które „zmieniają wygląd zewnętrzny lub funkcje organiczne, jakie dana istota dziedziczy nie tylko po przedstawicielach swego gatunku, ale i rasy”. To znaczy, że owczarek collie może sobie biegać jednochodem, ale lepiej, żeby wyglądał przy tym jak Lassie.

A już nigdy, przenigdy żadna genomodyfikacja nie może być dziedziczna. Nikt nie życzy sobie drugiej takiej klapy jak z Bezsennymi. Nawet te moje falliczne kwiatki są jałowe. A genomodyfikowane istoty ludzkie, my, Woły, jesteśmy jednostkowymi dziełkami rzemieślnika, złożonymi w probówce w pojedyncze kolekcjonerskie egzemplarze. Taki to właśnie ład utrzymujemy w naszym uporządkowanym świecie. Tak twierdzi Sędzia Sądu Najwyższego Richard J. Milano w spisanej przez siebie opinii większości w sprawie Lindbeker przeciwko Agencji Nadzoru Standardów Genetycznych. Istoty człowieczeństwa nie wolno zmieniać tak, by przestała być rozpoznawalna, bo inaczej zatracimy rozeznanie w tym, co należy, a co nie należy do cech człowieczeństwa. Dwie ręce, jedna głowa, dwoje oczu, dwie nogi, sprawne serce, konieczność oddychania, jedzenia i srania — to właśnie jest ciągłość gatunku ludzkiego. Właściwi ludzie — to właśnie my.

Albo, jak w tym wypadku, właściwe psy. A mimo to mamy tu taką Stephanie, teoretycznie strażniczkę praworządności, która stoi sobie na moim tarasie mając u boku kilkuletni wyrok za przekroczenie wymogów ANSG — z różowym futerkiem. Katous miał dwie pary rozkosznych różowych uszu; obie czujnie nastawione, sterczały w górę jak cztery słuchowe rakiety. Miał równie rozkoszny i równie różowy króliczy ogonek. Miał też ogromne brązowe oczy, trzy razy przekraczające rozmiar psich oczu, jaki dopuściłby sędzia Milano. Przez te oczy zdawała się wyzierać nieskończenie smutna psia dusza. Stworzenie było tak rozkoszne i tak bezbronne, że miałam ochotę je kopnąć.

I o to pewnie chodziło. Choć i to kwalifikowało się jako naruszenie prawa — żadnych genomodyfikacji, które wywołują cierpienie.

— Słyszałam, że David się wyprowadził — rzuciła Stephanie, przykucnąwszy, żeby nakarmić anyżowym ciasteczkiem roztrzęsione różowe futerko. Tak od niechcenia — ot, dziewczyna i jej pies; mój mały, nielegalnie genomodyfikowany ulubieniec, lubię sobie czasem poigrać z ogniem, wiesz, jak jest. Zastanawiałam się, czy Stephanie wie, że „katous” znaczy po arabsku „kot”. Jasne, że wie.

— Rzeczywiście, wyprowadził się — przyznałam. — Doszliśmy już do rozwidlenia dróg.

— A kto następny znajdzie się po drodze?

— Nikt. — Pociągnęłam łyk ze swojej szklanki, nie proponując drinka Stephanie. — Pomyślałam sobie, że dobrze byłoby przez chwilę pomieszkać samej.

— Tak? — Dotknęła akwamarynowego kwiatka, który owinął swą miękką trąbkę wokół jej palca. — Quel dommage. A co z tym niemieckim softwerowcem, z którym przegadałaś tyle czasu na przyjęciu u Paula?

— A co z twoim psem? — odparowałam złośliwie. — Czy nie jest zbyt mało legalny jak na policyjnego psa?

— Ale za to jaki słodki. Katous, przywitaj się z Dianą.

— Witam — powiedział Katous.

Powoli odjęłam szklankę od ust.

Psy nie potrafią mówić. Nie mają odpowiedniego aparatu mowy. Nie mają wystarczająco wysokiego IQ, a wreszcie nie ma też odpowiedniego paragrafu, który by im na to zezwalał. A jednak głuche „witam” było doskonale rozpoznawalne. Katous umiał mówić.

Stephanie oparła się o framugę drzwi, ciesząc się wrażeniem, jakie wywołała jej bomba. Dałabym wszystko, żeby móc to zignorować i jak gdyby nigdy nic wieść dalej neutralną i niezaangażowaną konwersację. Ale nie byłam w stanie.

— Katous — zwróciłam się do psa — ile masz lat?

Lecz on tylko gapił się na mnie tymi swoimi ogromnymi, smutnymi ślepiami.

— Gdzie mieszkasz, Katous?

Cisza.

— Jesteś genomodyfikowany?

Cisza.

— Czy Katous to pies?

Czyżby w tych brązowych ślepiach błysnął cień smutnego zastanowienia?

— Katous, czy jesteś szczęśliwy?

— Całe jego słownictwo to zaledwie dwadzieścia dwa wyrazy — odezwała się Stephanie. — Ale rozumie znacznie więcej.

— Katous, chcesz ciastko? Ciastko, Katous?

Pomachał swoim idiotycznym ogonkiem i podskoczył w miejscu. Nie miał pazurów.

— Ciastko, proszę!

Wyciągnęłam przed siebie ciastko, wyprodukowane na licencji firmy Proustowskie Magdalenki, które smakowało cudownie — było kruche, pachnące anyżkiem i na prawdziwym maśle. Katous wziął je ode mnie różowymi bezzębnymi dziąsłami.

— Dziękuję pani!

Spojrzałam na Stephanie z niechęcią.

— On nie może się bronić. I jest umysłowym kaleką, na tyle sprytnym, żeby mówić, lecz nie dość sprytnym, żeby rozumieć, co się dookoła niego dzieje. Gdzie tu sens?

— A jaki jest sens w twoich fallicznych kwiatach? Mój Boże, ależ one są sprośne. Czy to David ci je podarował? Są znakomite.

— To nie David mi je podarował.

— Sama je sobie kupiłaś? Pewnie po tym, jak odszedł. Jako zastępstwo?

— Jako pomnik męskiej niestałości.

Stephanie roześmiała się. Oczywiście wiedziała, że kłamię. W tej dziedzinie David nie był niestały. Ani w żadnej innej. To była moja wina, że odszedł. Niełatwo ze mną mieszkać. Czepiam się, wtrącam, wykłócam, bez chwili wytchnienia doszukuję się u innych słabości, które pasowałyby do moich własnych. Co gorsza, przyznaję się do tego zwykle grubo po fakcie. Odwróciłam wzrok od Stephanie i zapatrzyłam się przez wyrwę w kwiatach na Zatokę San Francisco, trzymając w dłoniach oszronioną szklankę.

Przypuszczam, że to dość poważna wada mojego charakteru, ale nie mogę wytrzymać dłużej niż dziesięć minut w towarzystwie ludzi pokroju Stephanie. Jest inteligentna, przebojowa, zabawna, śmiała. Mężczyźni lecą na nią stadami, i to nie tylko z powodu jej genomodyfikowanego wyglądu — rudych włosów, fiołkowych oczu i półtorametrowych nóg. A nawet nie z powodu jej podrasowanej inteligencji. Nie, ona miała w sobie inną cechę, nieodparcie pociągającą wszystkich steranych życiem mężczyzn: była bez serca. Stanowiła nieustające wyzwanie, nie kończącą się różnorodność, która nigdy nie spowszednieje, bo ciągle zmienia się w niej taryfa opłat. Nie można jej naprawdę kochać, nie można jej naprawdę zranić, bo nic jej nie obchodzi. Obojętność wsparta parą takich nóg jest pokusą nie do odparcia. Każdy facet myśli, że to właśnie on przełamie jej obojętność, ale zawsze kończy się tak samo. Jej twarz żegnała już tysiąc okrętów? Cóż z tego? Zawsze przypłynie kolejna flota. Gdyby feromoniczne genomodyfikacje nie były zabronione, mogłabym przysiąc, że Stephanie je ma.

Zazdrość, mawiał David, to korozja duszy. Ja zaś zawsze odpowiadałam, że Stephanie nie ma duszy. Miała dwadzieścia osiem lat, o siedem mniej ode mnie, co znaczyło, że miała nade mną siedem lat przewagi w dozwolonej technologicznej ewolucji homo sapiens. A to były wyjątkowo płodne lata. Jej ojcem był Harve Brunell, ten od Brunell Power. Dla swej jedynaczki zakupił wszystkie dostępne na rynku genomodyfikacje, a nawet kilka z tych, które w legalny sposób dostępne nie były. Stephanie Brunell reprezentowała sobą szczytowe osiągnięcie amerykańskiej nauki, była uosobieniem amerykańskiej potęgi oraz amerykańskich wartości.

Zerwała błękitny falliczny kwiatek i od niechcenia obróciła go w dłoniach. Wyraźnie chciała, żeby zżarła mnie ciekawość na temat Katousa.

— Czyli że między tobą a Davidem to już prawdziwy koniec. Przyuważyłam go wczoraj przypadkiem na przyjęciu wodnym u Anny. Tylko z daleka. Siedział wśród liści lilii wodnych.

— Tak? — zapytałam od niechcenia. — Z kim?

— Zupełnie sam. Wyglądał fantastycznie. Chyba znowu dał sobie wymienić włosy. Teraz ma jasne i kręcone.

Przeciągnęłam się i ziewnęłam. Mięśnie na karku były twarde jak łańcuchy z duragemu.

— Stephanie, jeśli masz ochotę na Davida, nie krępuj się. Mnie to nie obchodzi.

— Naprawdę? Nie masz nic przeciw temu, że poślę tego prymitywnego robota po drugą karafkę? Wygląda na to, że tę zdołałaś opróżnić beze mnie. Ten twój robot przynajmniej działa, a wskaźnik uszkodzeń robotów policyjnych znowu poważnie wzrósł. Mogłabym pomyśleć, że licencje na części zamienne są w posiadaniu bandy wariatów, gdyby nie to, że akurat należą do kilku moich dobrych znajomych. Jak się nazywa ten twój robot?

— Hudson — rzuciłam — jeszcze jedna karafka.

Robot odpłynął w powietrzu. Katous przyglądał mu się trwożnie, wycofując się w najdalszy róg tarasu. Niedorzecznym ogonkiem musnął zwisający kwiat. Kwiat natychmiast owinął się wokół ogona, a Katous zaskomlał i, przerażony, skoczył do przodu.

— Genomodyfikowany pies, który posiada odrobinę samoświadomości, a boi się zwykłego kwiatka. Czy to nie jest troszkę okrutne?

— To ma być zwierzątko do superrozpieszczania. Tak naprawdę Katous jest prototypem. Dopuszczony do produkcji na mocy specjalnej ustawy o wyjątkach na rzecz uzdrowienia gospodarki. Rozdział czternasty: „Niehodowlane zwierzęta domowe przeznaczone na eksport”.

— Wydawało mi się, że prezydent nie podpisał ustawy o dopuszczalnych wyjątkach.

Kongres wykłócał się o to już od tygodni. Kryzys ekonomiczny, niekorzystny bilans handlowy, ścisłe kontrole ANSG, zagrożenie dla istnienia życia w tej postaci, w jakiej je znamy. Czyli to co zawsze.

— Podpisze w przyszłym tygodniu — oznajmiła Stephanie. — Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby nie podpisał. Lobby progenetyczne z tygodnia na tydzień zyskuje na znaczeniu. Pomyśl tylko o tych wszystkich chińskich, europejskich czy południowoamerykańskich bogatych starszych paniach, które od razu pokochają to do obrzydliwości słodkie, niegroźnie rozumne, krótko żyjące i bardzo, bardzo drogie psiątko, które nie ma zębów.

— Krótko żyjące? Bez zębów? Wyznaczniki gatunkowe ANSG…

— Dla zwierząt przeznaczonych na eksport nie będą obowiązywały. A ja chwilowo testuję go dla znajomego. O, jest Hudson.

Robot wpłynął przez drzwi balkonowe z karafką skorpionówki. Katous zaczął odczołgiwać się do tyłu; wszystkie uszy trzęsły się mu ze strachu. Otarł się bokiem o rząd doniczek z kwiatami i wszystkie natychmiast usiłowały się wokół niego owinąć. Jedna długa falliczna korona opadła mu miękko na oczy. Katous pisnął i rzucił się w bok. Jak błyskawica pomknął na drugi koniec tarasu.

— Ratuj! — krzyknął. — Ratuj Katousa!

W tym kącie tarasu posadziłam księżycowy pył w płytkich skrzyneczkach między kolumienkami barierki, tak żeby stworzyć niewysokie ogrodzenie, które nie zasłaniałoby widoku na zatokę. W swej rozpaczliwej ucieczce Katous wtoczył się w zasięg pola sensorycznego księżycowego pyłu, który natychmiast wypuścił chmurę słodko pachnących błękitnych włókienek, delikatnych jak puch dmuchawca. Pies wciągnął je w nozdrza i jeszcze raz zaskomlał. Na chwilę spowił go półprzejrzysty księżycowy pył, roztaczając wonną mgłę przed jego przerażonymi ślepiami. Katous zatoczył nieregularny krąg, a potem skoczył na oślep przed siebie. Przeleciał między palikami barierki i przetoczył się nad krawędzią tarasu.

Na dźwięk uderzającego o chodnik ciałka Hudson obrócił w tamtą stronę swoje czujniki.

Obie ze Stephanie rzuciłyśmy się do barierki. U naszych stóp pył księżycowy wypuścił kolejną chmurę włókienek. Sześć pięter niżej na chodniku leżał roztrzaskany Katous.

— Cholera jasna! — wrzasnęła Stephanie. — Taki prototyp kosztuje jakieś ćwierć miliona!

— Przy drzwiach wejściowych na dole odnotowano nie rejestrowany dźwięk — odezwał się Hudson. — Czy mam zawiadomić służby bezpieczeństwa?

— Co ja powiem Normanowi? Miałam przypilnować, żeby nic się mu nie stało!

— Powtarzam. Przy drzwiach wejściowych na dole zanotowano nie rejestrowany dźwięk. Czy mam zawiadomić służby bezpieczeństwa?

— Nie, Hudson — odpowiedziałam. — Nic nie rób. Spojrzałam w dół na kupkę zakrwawionego różowego futerka i ogarnęła mnie fala żalu i obrzydzenia. Żalu nad przerażonym Katousem i obrzydzenia do siebie i Stephanie.

— No cóż — mówiła Stephanie; jej idealne usta drżały. — Może rzeczywiście trzeba mu było poprawić IQ. Wyobrażasz sobie te tytuły w brukowcach Amatorów Życia? „Skok śmierci tępego Burka”. „Pogoniła go falliczna wiązanka”.

Odrzuciła głowę do tyłu i zaśmiała się, a jej rude włosy zafalowały na wietrze.

„Kapryśna w nastrojach — powiedział o niej kiedyś David. — Ona miewa intrygująco kapryśne nastroje”.

Ja osobiście nigdy nie uważałam tytułów w brukowcach Amatorów za tak śmieszne, jak wydają się one wszystkim naokoło. I daję głowę, że ani „fallicznej”, ani „wiązanki” nie znajdziesz w zasobach słownictwa Amatora Życia.

Stephanie wzruszyła ramionami i stanęła tyłem do barierki.

— Norman chyba będzie musiał zrobić sobie nowego. Kiedy stadium badań mają już za sobą, to chyba nie zbankrutują. Może nawet będą mogli odpisać go sobie od podatku. Słyszałaś, że Jean-Claude’owi udało się przepchnąć ten jego odpis w urzędzie skarbowym? Ten z embrionami, których on i Lisa zdecydowali jednak nie wszczepiać zastępczej matce? Zostawił je i wpisał sobie koszt przechowywania embrionów w koszty firmy, twierdząc, że spadkobierca to część długoterminowej strategii rozwojowej, a rewizor z urzędu naprawdę mu to uznał. Dziewięć zapłodnionych komórek jajowych, a wszystkie z najdroższymi genomodyfikacjami. A potem on i Lisa zdecydowali, że jednak wcale nie chcą mieć dzieci.

Wpatrywałam się w zbyteczną już kupkę różowego futra na chodniku, gdy wtem nie wiadomo skąd — może z samego środka błękitnej zatoki — pojawiła mi się w głowie gotowa decyzja. Dokładnie w tej chwili — właśnie w ten szybki i irracjonalny sposób.

W taki sam sposób płynęła odtąd reszta mojego życia.

— Znasz Colina Kowalskiego? — zapytałam Stephanie. Zastanawiała się tylko przez krótką chwilę. Miała ejdetyczną pamięć.

— Tak, zdaje mi się, że tak. Sarah Goldman przedstawiła nas sobie w jakimś teatrze parę lat temu. Taki wysoki szatyn? Niezbyt mocno genomodyfikowany, zgadza się? Nie przypominam sobie, żeby był szczególnie przystojny. A co? Czy to on ma być następcą Davida?

— Nie.

— Czekaj no chwilę, czy on przypadkiem nie pracuje dla ANSG?

— Tak.

— Wydaje mi się, że już wspominałam — rzuciła sztywno Stephanie — że firma Normana ma zezwolenie na przeprowadzenie prób testujących z Katousem?

— Nie. Nie wspominałaś.

Stephanie zagryzła nieskazitelnie piękne wargi.

— Prawdę mówiąc, dopiero mają je dostać, Diano…

— Nie martw się, Stephanie. Nie mam zamiaru zgłaszać twojego martwego wykroczenia. Pomyślałam tylko, że mogłabyś znać Colina. Czwartego lipca wydaje jakieś ekstrawaganckie przyjęcie. Mogłabym się postarać o zaproszenie dla ciebie.

Bawiło mnie jej zmieszanie.

— Nie sądzę, żebym mogła się dobrze bawić na przyjęciu u agenta Szwadronu Czystości. Oni są tacy nadęci. Ci faceci owijają swoją surowość genetycznych zasad w gwiaździsty sztandar i jakoś nie widzą, że całość przypomina wielkiego narodowego kutasa. Albo policyjną pałę do zabijania myśli technicznej w imię fałszywego patriotyzmu. Nie, dziękuję.

— Sądzisz, że wszelki idealizm jest z gruntu fałszywy?

— Patriotyzm w większości tak. Albo to, albo sentymenty Amatorów Życia. Mój Boże, wszystko, co da się jeszcze znieść w tym kraju, jest tworem genomodyfikacyjnych technologii. Większość Amatorów Życia ma gówniany wygląd i jeszcze gorsze zachowanie — sama kiedyś mówiłaś, że nie możesz znieść ich towarzystwa.

Rzeczywiście, powiedziałam coś w tym guście. Jest wielu ludzi, których towarzystwo raczej trudno mi znieść. A Stephanie już pędziła na swoim koniku.

— Bez genomodyfikowanych umysłów w enklawach bezpieczeństwa ten kraj zamieszkiwałyby bandy zakamieniałych kretynów, niezdolnych nawet do tego, żeby się samodzielnie utrzymać przy życiu. Według mnie najlepszym aktem patriotyzmu byłoby wypuszczenie jakiegoś śmiercionośnego wirusa, który starłby z powierzchni ziemi wszystkich poza Wołami. Amatorzy Życia niczego z siebie nie dają, za to chcą czerpać ze wszystkiego pełnymi garściami.

— Czy mówiłam ci już — odezwałam się ostrożnie — że moja matka była Amatorką Życia? I że zginęła walcząc w armii Stanów Zjednoczonych w konflikcie chińskim? W stopniu starszego sierżanta.

W rzeczywistości matka umarła, kiedy miałam zaledwie dwa lata; prawie jej nie pamiętałam. Ale Stephanie okazała na tyle przyzwoitości, żeby się zawstydzić.

— Nie, nie mówiłaś. A powinnaś, zanim pozwoliłaś mi wygłosić całą tę tyradę. Ale to niczego nie zmienia. Ty sama jesteś Wołem. Jesteś genomodyfikowana. Wykonujesz pożyteczną pracę.

Ostatnie zdanie było z jej strony aktem wspaniałomyślności albo skończonej złośliwości. W swoim życiu wykonywałam wiele najrozmaitszych prac, z których większość tylko na upartego można by uznać za pożyteczne. Wypracowałam sobie nawet teorię tyczącą ludzi, których życie składa się z długiego łańcucha krótkoterminowych zajęć. Szczególnym zbiegiem okoliczności pokrywa się ona z teorią, jaką wypracowałam sobie na temat ludzi, których życie składa się z długiego łańcucha krótkoterminowych kochanków. Przy każdym kolejnym człowiek nieuchronnie osiąga jakiś najniższy punkt, nie tylko w każdej rzekomej miłości czy nowym zajęciu, ale i w samym sobie. Dzieje się tak dlatego, że kolejny kochanek (i kolejna praca) odkrywa w człowieku ciągle nowe pokłady niekompetencji. Przy jednym człowiek odkrywa, że potrafi być potwornie leniwy, przy następnym — że potrafi być jędzowaty, a przy jeszcze następnym — że zżerają go ogromne nie zaspokojone ambicje, które nawet jego samego odstręczają swoją żałosną żarłocznością. A suma zbyt wielu kochanków czy też zbyt wielu zajęć jest zawsze jednaka: kombinacja wszystkich osobistych słabostek, wykres punktowy nieuchronnie kierujący się ku prawej dolnej ćwiartce. Co umknęło nam przy jednym kochanku (lub jednym zajęciu), to niechybnie wywlekał następny.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat pracowałam w służbach bezpieczeństwa, w holowizji rozrywkowej, przy wyborach okręgowych, miałam licencję na produkcję mebli — więcej niż raz — zajmowałam się prawem robotycznym, zaopatrzeniem, dydaktyką, synkografią stosowaną i obsługą sanitarną. Nic nie ryzykowałam, nic nie straciłam. A mimo to David, który nastał po Russellu, który nastał po Anthonym, który nastał po Paulu, który nastał po Rexie, który nastał po Eugenie, który nastał po po Claudzie, nigdy mnie nie nazwał „kapryśną w nastrojach”. A to chyba o czymś świadczy.

Nie zareagowałam na przytyk Stephanie, więc powtórzyła go jeszcze raz, starannie uśmiechnięta.

— Ty jesteś Wołem, Diano. Wykonujesz pożyteczną pracę.

— Właśnie mam zamiar — rzuciłam.

Nalała sobie kolejnego drinka.

— Czy David będzie na tym przyjęciu u Colina Kowalskiego?

— Nie. Jestem pewna, że nie. Ale będzie w sobotę u Sarah, przy zbieraniu funduszy na jej kampanię. Oboje dawno temu obiecaliśmy, że się zjawimy.

— A ty pójdziesz?

— Nie wydaje mi się.

— Rozumiem. Ale jeżeli między tobą a Davidem definitywnie koniec…

— Zajmij się nim, Stephanie.

Nie patrzyłam jej w twarz. Odkąd David się wyprowadził, straciłam siedem funtów wagi i troje przyjaciół.

Tak więc możecie mówić, że wstąpiłam do ANSG, bo zostałam porzucona. Możecie mówić, że byłam zazdrosna. Możecie mówić, że zbrzydziłam sobie Stephanie oraz wszystko, co sobą reprezentowała. Że znudziło mnie własne życie w tym akurat niesłychanie nudnym jego momencie. Że szukałam sobie nowej podniety. Że działałam pod wpływem impulsu.

— Wyjeżdżam na jakiś czas z miasta — odezwałam się.

— Tak? A dokąd jedziesz?

— Sama jeszcze nie jestem pewna. To będzie zależało. Rzuciłam ostatnie spojrzenie na roztrzaskanego, na wpół rozumnego i bardzo drogiego psa. Na szczyt amerykańskiej technologii.

Możecie mówić, że poczułam się patriotką.

* * *

Następnego ranka poleciałam do biura Colina Kowalskiego, mieszczącego się w kompleksie budynków rządowych w zachodniej części miasta. Widziane z powietrza, budynki i obszerne lądowiska układały się w geometryczny wzór, otoczony luźnymi formami połaci drzew obsypanych żółtym kwieciem. Domyślałam się, że drzewa genomodyfikowano tak, żeby kwitły przez cały rok. Drzewa i trawnik kończyły się nagle przy obwodzie bańki pola ochronnego Y. Poza tym zaczarowanym kręgiem ziemia powracała do zwykłych sobie niewysokich krzewinek, usianych tu i ówdzie sylwetkami Amatorów Życia, przyglądających się wyścigom skuterów.

Ze swojego helikoptera widziałam cały tor — żarzącą się żółto linię energii Y, szeroką na jakiś metr, a długą na jakichś pięć krętych mil. Z platformy startowej wystrzelił skuter, na którym siedziała okrakiem jakaś postać w czerwonym kombinezonie. Grawitatory skuterów programowano tak, by unosiły się dokładnie sześć cali nad torem. Prędkość sterowana była przez stożki energii Y, umieszczone na spodzie platformy skutera — im bardziej odchylały się od energetycznego toru, tym prędzej skuter mógł się poruszać i tym trudniej było nad nim panować. Jeździec mógł jedynie trzymać się pojedynczego uchwytu, zaczepiając jedną nogę na czymś w rodzaju łęku. Musiało to przypominać jazdę w damskim siodle przy szybkości sześćdziesięciu mil na godzinę — co nie znaczy, że któryś z Amatorów Życia mógłby mieć pojęcie o istnieniu czegoś takiego jak damskie siodło. Amatorzy nie czytują książek historycznych. Ani żadnych innych.

Widzowie przycupnęli na mizernych ławeczkach, które ciągnęły się wzdłuż całego toru. Pokrzykiwali radośnie. Jeździec był już w połowie trasy, kiedy z platformy wystrzelił drugi skuter. Mój helikopter został sprawdzony przez rządowe pole bezpieczeństwa, które podłączyło się do mojej tablicy rozdzielczej i teraz wprowadzało mnie do środka. Obróciłam się w fotelu, żeby nie stracić z oczu toru. Zmniejszywszy wysokość, widziałam dokładniej pierwszego jeźdźca. Zwiększał właśnie przechył skutera, mimo że ten odcinek trasy był znacznie trudniejszy, bo prześlizgiwał się po wystających kamieniach, załomach i stertach przyciętych gałęzi. Zastanawiałam się, skąd wie, że ten drugi go dogania.

Widziałam, że pędzi wprost na wystający z ziemi głaz. Żółta linia toru przemykała tuż ponad nim. Jeździec przerzucił ciężar ciała na środek, próbując zmniejszyć prędkość, ale zrobił to za późno. Skuter wierzgnął, stracił kontakt z torem i zarzuciło go w bok. Jeździec poleciał na ziemię. Głowa uderzyła w głaz z szybkością ponad milę na minutę.

Po chwili po jego ciele przemknął drugi skuter, a stożki energetyczne utrzymały go idealnie sześć cali nad rozbitą czaszką.

Mój helikopter schodził w dół wśród wierzchołków drzew, by po chwili wylądować między dwoma gazonami pełnymi jaskrawych kwiatów.

Colin Kowalski przywitał mnie już w holu — surowym neo-wrightowskim atrium, utrzymanym w przygnębiających szarościach.

— Mój Boże, Diano, ależ pobladłaś! Co się stało?

— Nic takiego — odrzekłam.

Śmiertelne wypadki na skuterach zdarzają się bez przerwy. Nikt nie próbuje ująć wyścigów w jakieś ramy prawne, a już na pewno nie politycy, którzy dzięki nim kupują sobie głosy. Bo niby po co? Amatorzy Życia sami wybierają sobie tę głupią śmierć, tak samo jak z własnego wyboru zażywają słoneczko, zapijają się do utraty świadomości albo marnują życie, zanieczyszczając środowisko naturalne ciut szybciej, niż roboty są w stanie je oczyścić. Kiedyś, kiedy wystarczało pieniędzy, roboty środowiskowe świetnie dawały sobie radę. Stephanie w jednym miała absolutną rację: nie obchodzi mnie, co robią Amatorzy Życia. Bo niby dlaczego? Bez względu na to, czego dokonała moja matka czterdzieści lat temu, dziś Amatorzy Życia nie liczą się ani pod względem ekonomicznym, ani politycznym. Są wszechobecni, ale bez znaczenia. Chodziło raczej o to, że nigdy wcześniej nie widziałam wypadku z tak bliska. A rozbita czaszka miała równie mało istotny wygląd, jak korona kwiatu.

— Potrzeba ci świeżego powietrza — oświadczył Colin. — Może się przejdziemy?

— Co takiego? — parsknęłam zaskoczona. — Właśnie łyknęłam świeżego powietrza. A teraz raczej bym sobie usiadła.

— Czy lekarz nie zalecił ci relaksujących spacerów? W twoim stanie?

Colin wziął mnie pod rękę, a tym razem miałam dość rozumu, żeby nie wyskoczyć z żadnym: „W moim czym?” Stary nawyk szybko wraca. Colin obawiał się, że budynek nie jest dość szczelny.

Ale jak to możliwe, żeby kompleks budynków rządowych, otoczony polem Y o maksymalnym stopniu skuteczności, nie był dość szczelny? Całe to miejsce musi być przecież wielowarstwowo chronione, zabezpieczone i nieustannie sprawdzane. Istniała tylko jedna grupa ludzi, którą można by od biedy podejrzewać o możliwość wyprodukowania do tego stopnia niewykrywalnej aparatury inwigilującej… Zaskakiwałam sama siebie. Serce dosłownie zamarło mi na chwilę. Wygląda na to, że wciąż jeszcze jestem w stanie zainteresować się czymś poza samą sobą.

Colin szedł obok mnie przez prześliczny ogródek-świątynię dumania, aż w końcu wyszliśmy na otwartą przestrzeń trawnika. Posuwaliśmy się wolno, jak przystało osobie w moim stanie — jaki by on nie był.

— Colin, skarbie, czy ja może jestem w ciąży?

— Masz chorobę Gravisona. Rozpoznaną zaledwie dwa tygodnie temu w Enklawie Medycznej Johna C. Frementa, na podstawie regularnych uskarżań się na zawroty głowy.

— W moich aktach medycznych nie ma śladu żadnych uskarżań.

— Teraz już jest. Trzy zgłoszenia w ciągu ostatnich czterech miesięcy. I mylna diagnoza dotycząca stwardnienia rozsianego. Twoje problemy zdrowotne to jedna z przyczyn, dla których porzucił cię David Madison.

Mimowolnie skrzywiłam się, słysząc nazwisko Davida. Niektóre miejsca pełne są połyskujących wieżowców, zbudowanych na jałowej, zdradziecko niestabilnej ziemi. Na przykład Japonia. A są też takie, które przypominają Eden — bogate, ciepłe, wibrujące kolorami — gdzie powstaje tylko gorycz. Czyja to wina? Mieszkańców rajskiego ogrodu, rzecz jasna. Oni z pewnością nie mogą zwalić winy na ciężkie dzieciństwo.

Nie ma większej goryczy nad świadomość, że mogło się mieć rajski ogród, lecz własnoręcznie zamieniło się go w Hiroszimę. Bez niczyjej pomocy.

Colin poprowadził mnie jeszcze kawałek dalej. Pod kopułą panowała łagodna i bezwietrzna, lecz rześka pogoda. Przyjemnie było czuć rękę Colina na ramieniu. Stephanie nie miała racji — Colin był przystojny, mimo że nie genomodyfikowano mu wyglądu. Miał gęste ciemne włosy, wysoko sklepione kości policzkowe i krzepkie ciało. Szkoda, że taka z niego piła. Religijny stosunek do własnej pracy — nawet jeśli ta praca jest warta zachodu — zawsze trąci zboczeniem seksualnym. Oczyma wyobraźni widziałam Colina, jak dokonuje inspekcji nagich ciał swoich kochanek, szukając naruszeń genetycznych standardów. I jak potem na nie donosi.

— Nie tracisz czasu, skarbie — powiedziałam. — Po co te zmiany w mojej kartotece? Jeszcze nawet nie powiedziałam, że chcę w to grać.

— Potrzebujemy cię, Diano. Skontaktowałaś się ze mną w najwłaściwszym momencie. Waszyngton znów obciął nam fundusze, to dziesięcioprocentowy spadek w…

— Oszczędź mi politycznego szkolenia, Col. Do czego mnie potrzebujecie?

Wyglądał na leciutko urażonego. Piła. Ależ to jasne, że obcięli im fundusze. Wszystkim obcinają fundusze. Waszyngton to system binarny — pieniądze wpływają i wypływają. A więcej ich wypływa, niż wpływa. O wiele więcej — utrzymywanie całej nacji Amatorów Życia stało się niezwykle kosztowne, od kiedy Stany Zjednoczone straciły patent na energię Y. A w dodatku cała starzejąca się infrastruktura przemysłowa, od dawna nie reperowana, psuła się w tempie jednostajnie przyśpieszonym. Nawet Stephanie, przy swoich pieniądzach, zaczęła już na to narzekać. Sektor publiczny musiał to odczuć znacznie silniej. A od niemal stulecia pokrywanie wydatków z deficytu budżetowego jest niezgodne z prawem. Czyżby Colin przypuszczał, że o tym nie wiem?

— Nie miałem zamiaru robić ci szkolenia — odrzekł nieco sztywno. — Potrzebujemy cię do inwigilacji. Masz przygotowanie, jesteś czysta i nikt nie będzie śledził elektronicznie twoich posunięć. A gdyby nawet przyciągnęły one czyjąś uwagę, choroba Gravisona będzie tu doskonałą przykrywką.

Jak do tej pory wszystko się zgadzało. „Miałam przygotowanie”, bo piętnaście lat wcześniej wzięłam udział w nie notowanym programie szkoleniowym — do tego stopnia tajnym, że do tej pory nie skorzystano z usług wyszkolonych wtedy agentów. W każdym razie z moich usług nie skorzystano, ale z drugiej strony zrezygnowałam przecież przed ukończeniem. Zjawił się Claude. Albo któryś z pozostałych. Colin Kowalski także uczestniczył w tym programie i od tej chwili datuje się jego kariera w agencji rządowej. Byłam czysta, bo w żadnym banku danych nie pojawiło się ani jedno słowo na temat tego kursu.

Ale musiało być jeszcze coś, o czym Colin mi nie mówił; coś mi nie pasowało w jego zachowaniu.

— A czyjej dokładnie uwagi miałabym do siebie nie przyciągnąć? — zapytałam, choć znałam już odpowiedź.

— Bezsennych. Ani tych z Azylu, ani tej grupki z Huevos Verdes. Chciałem powiedzieć: La Isla.

Huevos Yerdes. Zielone Jaja. Pochyliłam się i udałam, że poprawiam coś przy sandale, żeby ukryć uśmiech. Nigdy nie słyszałam, żeby Bezsenni mieli poczucie humoru.

— Dlaczego choroba Gravisona będzie stanowić doskonałą przykrywkę? — zapytałam czując narastające podniecenie. — I co to właściwie jest choroba Gravisona?

— Zaburzenia mózgowe. Wywołuje wzmożoną ruchliwość i nadpobudliwość.

— Więc natychmiast pomyślałeś o mnie. Dzięki, skarbie.

Chyba się zniecierpliwił.

— Często prowadzi do nieustannych, bezcelowych podróży. Diano, tu nie ma miejsca na żarty. Jesteś ostatnia z naszych ukrytych agentów, co do których możemy być pewni, że nie pojawili się w żadnych elektronicznych zapisach, zanim Azyl wyhodował tych tak zwanych Superbystrych na swojej odizolowanej stacji. No cóż, już przestała być tak bardzo odizolowana. Roi się na niej od personelu ANSG. Laboratoria rozebrano na śrubki — Azyl już nigdy nie będzie wyczyniał swoich genetycznych sztuczek. A ta zdrajczyni Jennifer Sharifi razem ze swoją komórką rewolucyjną do końca życia nie wyjrzy z więzienia.

W słowach Colina uderzyło mnie jakieś niedomówienie — pewien szczególny rodzaj szarawego w tonacji, rządowego niedomówienia. To, co nazwał „niebezpiecznymi genetycznymi sztuczkami”, było w rzeczywistości terrorystyczną próbą użycia śmiercionośnego, genomodyfikowanego wirusa, ażeby za jego pomocą trzymać w charakterze zakładników pięć najludniejszych amerykańskich miast. Ten niewiarygodny, szaleńczy i śmiały akt terroryzmu miał na celu wymuszenie zgody Stanów Zjednoczonych na autonomię Azylu. I tylko dlatego im się nie udało, że najwłaśniejsza wnuczka Jennifer Sharifi, Miranda, w wyniku jakiejś Bóg jeden wie jak pokręconej polityki wewnątrzrodzinnej wydała terrorystów agentom federalnym. Wszystko to zdarzyło się trzynaście lat temu — Miranda Sharifi miała wtedy szesnaście lat. Ona i pozostali Superbezsenni, którzy uczestniczyli w tej akcji, zostali tak bardzo zmienieni genetycznie, że już nawet nie myślą tak jak istoty ludzkie. Są innym gatunkiem.

Czyli dokładnie tym, przed czym miała nas ustrzec ANSG.

A jednak dwadzieścioro siedmioro Superbezsennych — żywych i spacerujących wśród nas — stanowiło niewątpliwie fakt dokonany. Zresztą nie było ich nawet wśród nas — kilka lat temu przeprowadzili się wszyscy na wyspę, którą zbudowali sobie w pobliżu brzegów Jukatanu. Właśnie tak: zbudowali. Jednego miesiąca jest tam międzynarodowy ocean — właściwie nie ma jeszcze żadnego „tam” — a następnego mamy już najprawdziwszą wyspę. I to nie żadną konstrukcję pływającą, jak w przypadku Sztucznych Wysp, lecz podłoże skalne, schodzące aż na sam dół, do szelfu kontynentalnego, który w tym miejscu nie leżał akurat szczególnie płytko. Szczęśliwym trafem. Nikt nie ma pojęcia, w jaki sposób Bezsenni do tego stopnia rozwinęli nanotechnikę. A wielkie rzesze ludzi gorąco pragnęłyby się tego dowiedzieć. Nanotechnika ciągle jeszcze jest w powijakach. Polega głównie na tym, że naukowcy umieją rozebrać różne rzeczy na cząstki, ale nie umieją ich złożyć z powrotem. Jak widać, powyższe stwierdzenie nie odnosi się do La Isla.

Wyspa — jak głosi prawo, które powstało, zanim pojawili się ludzie, którzy mogliby takową stworzyć — jest zjawiskiem naturalnym. W przeciwieństwie do statku albo stacji orbitalnej, nie podpada pod Ustawę o reformie prawa podatkowego w odniesieniu do sztucznych konstrukcji mieszkalnych i nie musi być przypisana pod żadną narodową flagę. Może rościć do niej prawa jakieś państwo albo też może zostać oddana pod czyjś protektorat przez Narody Zjednoczone. Dwadzieścioro siedmioro Superbezsennych z garstką terminatorów osiedliło się na swojej wyspie, kształtem przypominającej z grubsza dwa połączone ze sobą owale. Stany Zjednoczone natychmiast zgłosiły swoje pretensje do wyspy — podatki z działalności handlowej Superbezsennych byłyby przeogromne. Jednak Narody Zjednoczone przypisały wyspę Meksykowi jako odległemu o zaledwie dwadzieścia mil. Stany Zjednoczone odczuły w ten sposób zbiorową niechęć wobec Amerykanów, w cyklicznych zwrotach światowej opinii zajmujących obecnie bardzo niską pozycję. Meksyk, w ciągu kilku ostatnich stuleci dymany regularnie przez nasz kraj, z przyjemnością przyjmował teraz wszystkie te sumy, jakie La Isla płaciła za to, by dano jej mieszkańcom święty spokój.

Superbystrzy wznieśli swoje budynki mieszkalne pod ochroną najbardziej wyrafinowanego pola energetycznego na świecie. Nie do przejścia. Wyglądało na to, że Superbystrzy, ze swoimi niewyobrażalnie podrasowanymi mózgami, byli nie tylko geniuszami genomodyfikacji — mieli wśród siebie geniuszy w każdej z możliwych dziedzin. Energia Y. Elektronika. Techniki grawitacyjne. Ze swojej wyspy — oficjalnie, choć niezbyt błyskotliwie nazwanej La Isla — sprzedawali patenty na rynkach całego świata, tych samych, na których USA miały do zaoferowania wciąż te same wymęczone produkty z odzysku po nadmiernie rozdętych cenach. Stany Zjednoczone miały na swoim utrzymaniu 120 milionów bezproduktywnych Amatorów Życia — La Isla nie miała ani jednego. Nigdy przedtem nie słyszałam, aby ktoś nazwał ją Huevos Verdes. Tłumaczyło się to jako „zielone jaja”, ale znaczyło „zielone jądra”. Pełne życia i mocy kule. Czy Colin o tym wie?

Pochyliłam się, żeby zerwać źdźbło bardzo zielonej genomodyfikowanej trawy.

— Colinie, nie uważasz, że gdyby Superbystrzy chcieli, żeby Jennifer Sharifi i reszta ich dziadków wyszli z więzienia, to już by ich stamtąd wyciągnęli? To chyba oczywiste, że młodzi kontrrewolucjoniści chcą, żeby banda seniorów pozostała dokładnie tam, gdzie jest.

Chyba zirytowałam go jeszcze bardziej.

— Diano, Superbezsenni nie są bogami. Nie mogą panować nad wszystkim. To tylko ludzie.

— Wydawało mi się, że według waszych standardów już ludźmi nie są.

Puścił to mimo uszu. A może nie.

— Powiedziałaś mi wczoraj, że uwierzyłaś w sens zwalczania nielegalnych eksperymentów genetycznych. Takich eksperymentów, które mogą w nieodwracalny sposób zmienić ludzkość.

Przypomniałam sobie obraz Katousa roztrzaskanego o płyty chodnika, a nad nim roześmianą Stephanie. „Ciastko, proszę!” Rzeczywiście powiedziałam Colinowi, że uwierzyłam w sens powstrzymywania rozwoju inżynierii genetycznej, ale nie dla powodów tak prostych, jak te podane przez niego. Nie chodziło bynajmniej o to, że miałam coś przeciwko nieodwracalnym zmianom u ludzi — prawdę mówiąc, często miałam wrażenie, że to nie byłby taki znów zły pomysł.

Rodzaj ludzki nie wydawał mi się aż tak doskonały, by na wieki zakazać w nim wszelkich zmian. Niemniej, jakoś nie chciało mi się wierzyć, że z całej gamy możliwych przekształceń wybrano by akurat te najwłaściwsze. Moje wątpliwości budzili wybierający, nie zaś sam fakt dokonywania wyboru. Stanowczo za daleko już posunęliśmy się w kierunku wyznaczanym przez Stephanie, która traktowała rozumne formy życia na równi z papierem toaletowym. Dzisiaj pies, jutro kosztowni a bezproduktywni Amatorzy Życia, a kto pojutrze? Podejrzewam, że Stephanie zdolna byłaby do ludobójstwa, jeśli tylko znalazłaby w nim korzystny dla siebie cel. O to samo mogłam podejrzewać wielu innych Wołów. Czasami nawet sama o tym myślałam, choć nigdy wtedy, kiedy myślałam naprawdę. To właśnie ta bezmyślność była dla mnie najbardziej wstrętna. Wątpię, czy Colin potrafiłby to zrozumieć.

— Zgadza się — przytaknęłam. — Chcę pomóc w zwalczaniu nielegalnych eksperymentów genetycznych.

— I chcę ci powiedzieć, iż wiem, że za tym twoim chaotycznym stylem bycia kryje się lojalny i poważny obywatel Stanów Zjednoczonych.

Och, ten Colin. Nawet podwyższone IQ nie pomoże mu widzieć świata inaczej niż tylko w kategoriach binarnych. Do przyjęcia — nie do przyjęcia. Dobre — złe. Włączyć — wyłączyć. A rzeczywistość jest o ileż bardziej złożona. Zresztą chodzi nie tylko o to — on mnie okłamywał.

Jestem całkiem niezła, jeśli chodzi o wykrywanie kłamstw. O wiele lepsza niż Colin w ich ukrywaniu. Nie miał zamiaru zaufać mi na tyle, by zawierzyć jakieś istotne informacje o projekcie — czego by ten nie dotyczył. Zostałam zbyt pospiesznie zwerbowana, byłam zbyt chaotyczna, zbyt nierzetelna. To, że porzuciłam szkolenie przed jego ukończeniem, oznaczało de facto nierzetelność i brak lojalności i dyskwalifikowało mnie we wszystkich naprawdę istotnych zadaniach. W taki właśnie sposób rozumują te rządowe typki. I być może mają rację.

Jeżeli Colin powierzy mi nadzór nad kimś, będzie to wyłącznie działanie wspierające, potrójnie na zapas. Istniała na to nawet specjalna teoria w inwigilacyjnej praktyce: tanio, w ograniczonym zakresie i poza kontrolą. Powstała w robotyce, ale wkrótce przeniesiono ją do roboty policyjnej. Jeśli będzie odpowiednio duża liczba zwiadowców o ściśle wyznaczonym zakresie zadań, nie zdołają się ze sobą porozumieć tak, żeby przedwcześnie domyślić się, czego właściwie szukają. W ten sposób można osiągnąć zupełnie nieoczekiwane wyniki, Colinowi byłam potrzebna jako ekwiwalent wolnego strzelca.

Nie przeszkadzało mi to zbytnio. Przynajmniej będę z dala od San Francisco.

— Ostatnio — mówił dalej Colin — Superbystrzy przedostają się na teren Stanów Zjednoczonych, pojedynczo i dwójkami, bardzo zakamuflowani zarówno kosmetycznie, jak i elektronicznie. Podróżują do rozmaitych miasteczek Amatorów Życia i do enklaw Wołów, a potem wracają na La Isla. Chcemy wiedzieć, dlaczego to robią.

— Może cierpią na chorobę Gravisona — mruknęłam pod nosem.

— Przepraszam, co mówiłaś?

— Pytałam, czy są jakieś postępy w penetracji Hueros Verdes?

— Nie — odparł, ale przecież nie powiedziałby mi prawdy, gdyby rzeczywiście były. Seksualny podtekścik umknął mu całkowicie.

— A nad kim ja mam rozciągnąć nadzór?

Zaskakujące, czułam w gardle banieczkę podniecenia. Od lat nic mnie już nie ekscytowało. Rzecz jasna, z wyjątkiem Davida, który jednak zabrał już swoje seksowne ramiona, a także swoje poczucie wyższości, i trzyma je teraz w gotowości, ażeby wskoczyć na jakiś czas w sam środek życia innej kobiety.

— Będziesz śledzić Mirandę Sharifi — odpowiedział.

— O.

— Wszelkie dane identyfikacyjne i wyposażenie trzymam dla ciebie w schowku na stacji grawkolei. Będziesz uchodziła za Amatorkę Życia.

Było to ciut obraźliwe. Colin insynuował, że mój wygląd nie był aż tak olśniewający, żeby na pierwszy rzut oka poznać genomodyfikację. Ale dałam spokój.

— Ona sama opuściła wyspę tylko jeden jedyny raz. Tak nam się wydaje. Jeśli zdarzy się to jeszcze raz, masz podążyć za nią.

— Ale skąd możemy mieć pewność, że to ona? Jeżeli kamuflują się kosmetycznie i elektronicznie, może mieć inne rysy twarzy, inne włosy, a nawet inny obraz mózgu, którym zakryje własny.

— To prawda. Ale ich głowy są trochę zniekształcone, trochę za duże. Coś takiego ciężko ukryć.

Jasne, że o tym wiedziałam. Każdy o tym wiedział. Trzynaście lat temu, kiedy Superbezsenni przybyli tu po raz pierwszy z Azylu, ich wielkie głowy dały powód wielu nieeleganckim żartom. W samej rzeczy wyglądało to tak, że to właśnie ich podkręcony metabolizm i zmiany w procesach chemicznych w mózgu spowodowały to i wiele innych odchyleń od normy, bo przecież genomodyfikacje u ludzi to bardzo złożona sprawa. Superbezsenni, o ile sobie przypominam, nie należą do szczególnie przystojnych.

— Te ich głowy nie są aż tak wielkie, Colin. Przy zróżnicowanym oświetleniu trudno je w ogóle zauważyć.

— Mamy też podczerwone zdjęcia ich organizmów. Są w kartotece od czasu tamtej rozprawy. Nie można zmienić położenia wątroby ani zamaskować tempa trawienia w dwunastnicy.

Ale też i jedno, i drugie stanowi naszą cechę rodzajową. Zdjęć w podczerwieni jako identyfikatorów nie uznaje się przecież nawet w sądownictwie. Nie można na nich polegać. No, ale w końcu lepsze to niż nic.

Wszystko było lepsze niż to nic z Davidem. Niż to nic z Stephanie. Niż to coś z Katousem. „Dziękuję pani”.

— Wypady z Huevos Verdes w ostatnim czasie bardzo się nasiliły. Oni muszą coś planować. A my musimy się dowiedzieć co — oznajmił Colin.

— Si, senar — odrzekłam, ale nie wyglądał na rozbawionego.

Dotarliśmy niemal do granic ochronnej bańki. Za jej ledwo widocznym połyskiwaniem widziałam platformę, która podjechała, żeby zabrać ciało martwego zawodnika. Widziałam, jak jacyś Amatorzy pomagają dźwignąć je na platformę, gdzieś na samej krawędzi mego genetycznie wspomaganego wzroku. Amatorzy płakali. Załadowali ciało na platformę, która ruszyła następnie po wyścigowym torze. Po kilku metrach usłyszałam nagły zgrzyt i platforma stanęła. Amatorzy zaczęli pchać. Platforma ani drgnęła. Maszyna pogrzebowa, tak jak ostatnio wiele innych, ważniejszych maszyn, najwyraźniej się zepsuła.

Amatorzy Życia stali dookoła, wpatrując się w nią w oszołomieniu, bezsilni.

Poszłam za Colinem do budynku G-14, skołowana — właśnie tak, jak powinnam, będąc ofiarą choroby Gravisona.

2. Billy Washington: East Oleanta w stanie Nowy Jork

JAK SIĘ TYLKO DOWIEDZIAŁEM O TYM WŚCIEKŁYM szopie, pierwsze, co zrobiłem, to poleciałem zaraz do kafeterii, żeby powiedzieć Annie Francy. Biegłem całą drogę. Teraz to już nie takie łatwe. Myślałem tylko o tym, że może Lizzie jest już bezpieczna z Annie w kuchni, że może nie jest w lesie. Może.

— Leć, staruchu! Leć, stary pierdoło! — wrzasnął chłopak w alejce między hotelem a składem. Zawsze tam stali, łobuzy, jak była ładna pogoda. A była ładna pogoda. Zapomniałem, że mogą tam stać, bo inaczej bym poleciał naokoło, wzdłuż rzeki. Na szczęście dzisiaj po południu byli za leniwi albo za bardzo pokłóceni, żeby za mną ganiać. Gówno im powiem o szopie.

Przy służbowym wejściu do kafeterii, tam gdzie mają wchodzić tylko roboty, zacząłem walić w drzwi ile wlezie i niech szlag trafi tych, co usłyszą.

— Annie Francy! Wpuść mnie!

Po mojej prawej coś zachrobotało w krzakach i mało nie padłem. Szopy przychodziły tutaj po odpadki, które wylatują z robotów dostawczych. Ale to był tylko wąż.

— Annie! To ja, Billy! Wpuść mnie!

Niskie drzwiczki w końcu się otwarty. Wczołgałem się do środka na kolanach i łokciach. To właśnie Lizzie wykombinowała, jak otworzyć służbowe wejście bez sygnału od robota. Annie prędzej by wypuściła liście, niżby wpadła na coś takiego.

Były obie. Annie obierała jabłka, a Lizzie majstrowała przy robocie, który miał te jabłka obierać. Nie działał już miesiąc. No nie, Lizzie go nie naprawi. Jest bystra, ta mała, ale ma dopiero jedenaście lat.

— Billy Washingtonie! — odezwała się Annie. — Co się tak trzęsiesz? Stało się coś?

— Wściekłe szopy! — wysapałem. Serce waliło mi jak młot. — Aż cztery. Zgłosił je monitor. Przy rzece, tam gdzie Lizzie… gdzie Lizzie chodzi się bawić…

— Cśśś — powiedziała Annie. — Cśśś, kochany. Lizzie jest tutaj, bezpieczna.

Annie przytuliła mnie, kiedy tak siedziałem na podłodze, dysząc jak stary niedźwiedź. Lizzie patrzyła na nią tymi swoimi wielkimi oczami, szeroko otwartymi i błyszczącymi. Pewnie myśli, że wściekły szop to coś ciekawego. Nigdy żadnego nie widziała na oczy. A ja tak.

Annie to duża i miękka kobieta w kolorze czekolady, z piersiami jak poduchy. Nie powiedziałaby mi, ile ma lat, to jasne, ale wystarczyło zapytać terminalu w kafeterii albo w hotelu. Miała trzydzieści pięć. Lizzie w niczym nie była do niej podobna. Miała jasną skórę, rudawe włosy zebrane w ciasno splecione warkoczyki i była bardzo chuda. Nie miała jeszcze ani bioder, ani piersi. Ale miała za to swój rozum. Annie strasznie się tym martwiła. Ona już nie może pamiętać czasów, kiedy byliśmy zwyczajnie ludźmi, a nie Amatorami Życia. Ja pamiętam. Jak się ma sześćdziesiąt osiem, sporo się pamięta. Pamiętam czasy, kiedy Annie mogłaby być dumna z rozumu Lizzie.

Pamiętam też czasy, kiedy objęcia takiej kobiety jak Annie znaczyły zupełnie co innego niż zadyszkę z powodu chorego serca.

— Wszystko w porządku, kochany? — zapytała Annie. Zabrała ramiona, a ja z miejsca za nimi zatęskniłem. Ze mnie to dopiero stary dureń. — No to powiedz nam wszystko jeszcze raz, tylko powoli.

Odzyskałem oddech.

— Cztery wściekłe szopy. Monitor nadzoru terenowego wył jak sama śmierć. Musiały zejść, dranie, z gór. Monitor pokazywał je nad rzeką, szły w stronę miasta. Bioalarm błyskał na czerwono. A potem monitor się zaciął i nic go już nie mogło ruszyć. Jack Sawicki go kopnął i ja tak samo, ale nie pomogło. Te szopy mogą teraz być wszędzie.

— Czy monitor posłał robostrażnika, żeby je zabił, zanim się zepsuł?

— Robostrażnik też się zepsuł.

— Cholera. — Annie wykrzywiła twarz. — Następnym razem nie głosuję na Samuelsona.

— A myślisz, że to jakaś różnica? Oni wszyscy jednacy. Ale ty musisz trzymać Lizzie w domu, póki ktoś nie zrobi porządku z tymi szopami. Lizzie, masz nie wychodzić, słyszysz?

Lizzie pokiwała głową. Ale zaraz, jak to Lizzie, zaczęła te swoje pytania.

— Ale kto, Billy?

— Co kto?

— Kto zrobi porządek z tymi szopami? Jak robostrażnik jest zepsuty?

Nikt jej nie odpowiedział. Annie wzięła z powrotem nóż i wróciła do obierania jabłek. Oparłem się wygodniej o ścianę. Nie było tu żadnych krzeseł, to jasne — w kuchni kafeterii nie ma być nikogo poza robotami. Annie pierwszy raz włamała się tutaj zeszłego roku, we wrześniu. Nie przejmowała się robotami, które przygotowywały jedzenie na pas żywieniowy. Brała tylko a to odrobinę cukru, a to trochę sojsyntu, a to kilka świeżych owoców z kontenera dostawczego i gotowała. Pyszności — nikt nie umiał gotować tak jak Annie.

Owocowe placki takie, że na sam widok słodka ślinka ciekła do ust. Gorące, korzenne pasztety. Maślane bułeczki puszyste jak chmurki.

A ona kładła je do pojemników na pasie żywieniowym, na którym jechały potem do kafeterii, a ludzie wybierali je na swoje chipy żywnościowe. Ci głupcy pewnie nawet nie zauważyli, o ile lepsze są jej dania od tego, co zwykle dzień i noc krąży na pasie żywieniowym. No i oczywiście przy ryczącym na pełen regulator holoterminalu i grającej ciągle muzyce tanecznej nikt nie mógł usłyszeć, że są w środku, nawet gdyby Annie i Lizzie wysadziły całą tę cholerną kuchnię w powietrze.

Annie mówi, że lubi gotować. Lubi być zajęta. Czasem to mi się wydaje, że jak na kogoś, kto tak strasznie chce wychować Lizzie na dobrą Amatorkę Życia, Annie sama coś za bardzo przypomina Woła. Ale w życiu bym jej tego nie powiedział. Bo mi jeszcze to życie miłe.

Annie zaczęła nucić pod nosem przy obieraniu. Ale Lizzie wcale nie przestała pytać.

— Kto zrobi porządek z tymi szopami? — powtórzyła jeszcze raz. Annie zmarszczyła brwi.

— Może ktoś przyjedzie naprawić robostrażnika.

Brązowe oczy Lizzie nawet nie mrugnęły. Czasem to aż się człowiekowi robi straszno, kiedy ona tak się w niego wpatruje i nawet przy tym nie mrugnie.

— Nikt nie przyjechał naprawić obieraka. Nikt nie przyjechał naprawić robosprzątaczki w kafeterii. A sama wczoraj mówiłaś, że Woły nie przyślą nikogo, nawet kiedy zepsuje się główna linia z sojsyntem.

— No, nie mówiłam tego na poważnie — odpowiedziała Annie. Obierała teraz trochę szybciej. — Jakby to się zepsuło, to już nikt w całym mieście nie miałby nic do jedzenia!

— No to mogliby się dzielić. Mogliby się podzielić jedzeniem, które ludzie wzięli z pasa, zanim się zepsuł.

Annie i ja spojrzeliśmy po sobie. Ja sam kiedyś widziałem miasto, w którym zepsuł się pas żywieniowy. Skończyło się na zabiciu sześciu ludzi. A to było jeszcze, kiedy grawkolej działała bez problemu i ludzie mogli pojechać do innych miast w tamtym okręgu.

— Tak, kochanie — powiedziała Annie. — Ludzie mogliby się podzielić.

— Ale ty i Billy myślicie, że nie będą chcieli, co?

Annie nie odpowiedziała. Nie lubiła okłamywać Lizzie.

— Tak, Lizzie — odezwałem się. — Wielu nie będzie chciało.

Lizzie zwróciła na mnie swoje brązowe oczy.

— Dlaczego nie będą chcieli się podzielić?

— Bo ludzie już się odzwyczaili od dzielenia. Teraz myślą, że im się należy. Mają do wszystkiego prawo, bo przecież po to wybierają polityków. Woły-politycy płacą za to podatki, a te podatki to nasze kafeterie, składy, jednostki medyczne i łaźnie, które pozwalają Amatorom uczciwie żyć.

— Ale ludzie bardziej się ze sobą dzielili, jak byłeś młody, co, Billy? Bardziej się dzielili, prawda?

— Od czasu do czasu. Przeważnie pracowali, jak coś chcieli mieć.

— Dosyć tego — wtrąciła ostro Annie. — Nie zawracaj jej głowy tym, co minęło, Billy Washingtonie. Ona jest Amatorką Życia. Przestań gadać tak, jakbyś sam był Wołem! A ty, Lizzie, masz już więcej o tym nie mówić.

Ale nikt nie zatrzyma Lizzie, kiedy już raz zacznie. Ona jest jak grawkolej. To znaczy: jak grawkolej kiedyś, nie jak ta od zeszłego roku.

— W szkole mówią, że mam szczęście, że jestem Amatorką Życia. Mogę żyć jak arystokratka, bo to Woły muszą wykonać za mnie całą pracę. Woły służą Amatorom, bo to Amatorzy rządzą przez swoje głosy. Ale jeśli to my rządzimy, to czemu nie możemy się doprosić, żeby ktoś naprawił robostrażnika, robosprzątaczkę i roboobierak?

— Od kiedy to chodzisz do szkoły? — zażartowałem, żeby zmienić temat, zanim Annie na dobre się wścieknie. — Myślałem, że tylko się bawisz nad rzeką, razem z Susie Mastro i Carleną Terrell. Agro z ciebie Amatorka, niech mnie!

Popatrzyła na mnie, jakbym był zepsutym robotem.

— Bo masz szczęście, że jesteś Amatorką Życia — wtrąciła sucho Annie. — I masz tak mówić, jakby się kto pytał.

— A kto?

— Wszystko jedno kto! A w ogóle to nie powinnaś tyle chodzić do tej szkoły. Prawie wcale nie spotykasz się z innymi dziećmi. Chcesz, żeby miały cię za wariatkę? — Rzuciła jej groźne spojrzenie.

Ale Lizzie już mówiła do mnie:

— Billy, kto zrobi porządek z tymi szopami, jak nikt nie naprawi robostrażnika?

Rzuciłem okiem na Annie. Zasapany, zacząłem dźwigać się z podłogi.

— Nie mam pojęcia, Lizzie. Po prostu na razie nie wychodź z domu, zgoda?

— Ale co będzie, jak któryś z tych szopów kogoś ugryzie?

Miałem dość rozumu, żeby się nie odzywać. W końcu odpowiedziała jej Annie:

— Jednostka medyczna jeszcze działa.

— A jak się zepsuje?

— Nie zepsuje się.

— A jak tak?

— Nie zepsuje się!

— A skąd wiesz? — zapytała Lizzie i dopiero teraz się zorientowałem, że to coś w rodzaju prywatnych wyścigów skuterowych między matką a córką. Niewiele z tego rozumiałem, ale wiedziałem jedno: prowadzi Lizzie. Powtórzyła teraz: — A skąd ty wiesz, że jednostka medyczna się nie zepsuje?

— Bo jak się zepsuje, kongresmenka Land przyśle tu kogoś, żeby ją naprawił. Jednostka medyczna to część jej podatków.

— Nie przysłała nikogo, żeby naprawił robosprzątaczkę. Ani roboobieraka. Ani…

— Jednostka medyczna to co innego! — warknęła Annie. Dziabnęła jabłko tak mocno, że kawałek miąższu stoczył się ze stołu, który ukradłem dla niej z kafeterii.

— Dlaczego jednostka medyczna to co innego?

— Bo tak! Jak się zepsuje medjednostka, ludzie mogą zacząć umierać, a na to żaden polityk nie pozwoli. Bo nikt by na niego nie głosował!

Lizzie myślała nad tym chwilę. A ja pomyślałem sobie, że już po wyścigu, i odetchnąłem swobodniej. Ostatnio mi się zdaje, że one przez cały czas się kłócą. Lizzie dorasta, a mnie się to bardzo nie podoba. Coraz trudniej chronić ją przed niebezpieczeństwem.

— Ale ludzie mogą umrzeć i przez te wściekłe szopy — powiedziała. — No to jak to jest, bo powiedziałaś, że nadzorca okręgowy Samuelson nie przyśle nikogo do naprawy robota, a kongresmenka Land przysłałaby kogoś do naprawy medjednostki?

Roześmiałem się. Nic nie mogłem poradzić — była taka bystra. Annie rzuciła mi groźne spojrzenie i od razu pożałowałem tego śmiechu.

— No to może się myliłam! — warknęła. — Może ktoś naprawi robostrażnika! A może ja już na niczym się nie znam!

— Billy też powiedział, że nikt go nie naprawi — odpowiedziała spokojnie Lizzie. — Billy, jak to jest, że ty…

— Bo nawet Woły już nie mają tyle pieniędzy co kiedyś, żeby płacić podatki. I za dużo rzeczy się teraz psuje. I oni tam muszą wybierać, co trzeba naprawić — odpowiedziałem.

— No, ale dlaczego politycy już nie mają pieniędzy na podatki? I dlaczego teraz psuje się więcej rzeczy?

Annie wrzuciła obrane jabłka na taśmę i chlapnęła na nie ciastem, jakby to było błoto.

— Bo inne kraje teraz też robią tanią energię Y. Dwadzieścia lat temu my byliśmy jedyni, a teraz już nie. Ale wszystko się psuje…

— I ty w to wierzysz! — wybuchnęła Annie. — W te wszystkie kłamstwa, które opowiadają nam politycy w sieciach? Ta cała Land, ten Samuelson i Drinkwater! Szczywater! To wszystko kłamstwa, za każdym razem, kiedy tylko któryś z nich otworzy gębę, same kłamstwa! Chcą się tylko wymigać od płacenia podatków! Tych podatków, które zarobiliśmy sobie naszymi głosami! A mówiłam ci przecież, żebyś nie mieszał dziecku w głowie wołowskimi kłamstwami, Billy Washingtonie!

— To nie kłamstwa — sprzeciwiłem się, ale nie znoszę, kiedy Annie się na mnie wścieka, jeszcze bardziej niż kiedy wścieka się na Lizzie. Rani mi serce. Stary dureń ze mnie.

Lizzie to widziała. Taka właśnie była — w jednej chwili przyciska i przyciska, w następnej sama słodycz. Objęła mnie.

— W porządku, Billy. Ona się na ciebie nie wścieka. Nikt się na ciebie nie wścieka. My cię przecież kochamy.

Przytuliłem ją do siebie. Jakbym trzymał w ręku ptaka: cieniutkie kostki i roztrzepotane serce. Pachniała jabłkami.

Moja zmarła żona, Rosie, i ja nigdy nie chcieliśmy dzieci. Nie mam pojęcia, co sobie ubzduraliśmy. Ale na głos powiedziałem:

— Tylko nie wychodź z domu, póki ktoś nie zabije tych szopów.

Annie rzuciła mi szybkie spojrzenie. Zajęło mi chwilę, zanim się połapałem, że ona się boi, żeby Lizzie nie zaczęła z powrotem z tym swoim: „A kto je zabije, Billy?” Ale Lizzie nic nie zaczęła. Powiedziała tylko, słodka jak miód:

— Nie będę wychodzić. Zostanę w domu.

Ale teraz to Annie nie mogła odpuścić. Ja tam zupełnie nie rozumiem matek. Powiedziała:

— I trzymaj się przez jakiś czas z daleka od tej twojej szkoły, Lizzie. Nie jesteś Wołem.

Lizzie nie odpowiedziała.

Annie chce tylko tego, co dla Lizzie najlepsze. Ja tam dobrze o tym wiem. Lizzie musi mieszkać w East Oleancie, tu do spółki z koleżankami wynajmie mieszkanie, będzie chodzić na wyścigi skuterowe, wysiadywać w kafeterii, tu wybierze sobie kochanków i tu urodzi swoje dzieci. Annie chciała, żeby Lizzie tu pasowała, jak każdy agro Amator, nie jak jakiś stuknięty i dziwaczny niby-Wół. Jak to matka. Annie sama mogła się zakradać do kuchni w kafeterii kongreswoman Janet Carol Land, żeby sobie pogotować, ale mimo wszystko dalej była Amatorką Życia, do szpiku kości.

A Lizzie była inna.

Dawno temu, kiedy chodziłem do szkoły, a ten kraj wyglądał zupełnie inaczej, nauczyłem się paru rzeczy. Teraz one wszystkie jakby za mgłą, ale to i owo jeszcze głowy się trzyma. Sprawy sprzed czasów Amatorów i Wołów. Sprzed składów i kafeterii. Sprzed czasów, kiedy to politycy zaczęli nam płacić podatki, a nie odwrotnie. Jeszcze z tych czasów, kiedy ciągle robiliśmy Bezsennych i można było przeczytać o nich w gazetach. Kiedy jeszcze były gazety. Takie coś, jedno słowo o genomodyfikacji — ale znaczy coś, co nie było genomodyfikowane. Co było naturalne. Lizzie uczy się w szkole, że Woły są gorsze od nas, bo trzeba ich genomodyfikować, żeby mogli zapracować na to wszystko, czego nam, Amatorom, potrzeba. Ale tamto słowo nie mówiło o tym naturalnym, przez które Amatorzy są lepsi od Wołów. Tamto to było inne naturalne, coś, co zdarza się samo z siebie, ale sprawia, że różnisz się od wszystkich innych naturalnych Amatorów dookoła. To słowo wyjaśniało, dlaczego Lizzie zadawała tyle wołowskich pytań, kiedy sama nie jest Wołem ani nie ma żadnych genomodyfikacji, chociaż to słowo mówiło właśnie o jej genach. Jak to mogło być? Już mówiłem, miałem to słowo jak za mgłą. Ale w końcu sobie przypomniałem.

To słowo to „atawizm”.

Patrzyłem, jak Lizzie przygląda się matce, kiedy ta układa zapiekankę z jabłek na taśmie pasa żywieniowego. Przechodziła później przez piec błyskowy i za ścianę, do kafeterii. Ktoś ją potem wybierze na swój chip żywieniowy senatora Marka Todda Ingallsa. Annie zajęła się teraz gotowaniem czegoś innego. Lizzie siedziała na podłodze wśród części popsutego robota. Kiedy matka patrzyła w inną stronę, przyglądała się każdej części uważnie, kombinując, jak by je do siebie dopasować, a potem uśmiechnęła się do mnie szeroko, a jej oczy zaświeciły jak gwiazdy.

* * *

Jeszcze tego wieczoru mieliśmy zebranie w kafeterii, żeby pogadać o tych wściekłych szopach. Nie licząc dzieci, było nas czterdzieścioro. Paulie Cenverno faktycznie widział jednego — tylne łapy miał powykręcane, jakby strzaskane, i pianę na pysku — koło toru skuterowego senatora stanowego Richarda Langtona, po przeciwnej niż rzeka stronie miasta. Ktoś powiedział, że trzeba ustawić krzesła w krąg, żeby to było prawdziwe zebranie, ale nikt się nie ruszył. W drugim końcu kafeterii grał holoterminal i ryczała muzyka taneczna. Nikt nie tańczył, tylko postacie na holo — naturalnej wielkości lalki ze światła, takie ładne, że mogłyby być Wołami. Mnie tam wcale się nie podobają. Nigdy mi się nie podobały. Prześwitują na brzegach.

— Przykręćcie tę muzykę, żebyśmy mogli słyszeć jeden drugiego! — rozdarł się Paulie.

Ludzie zgarbieni przy stolikach przy pasie żywieniowym nawet nie podnieśli głów. Pewnie wszyscy ćpali słoneczko. Paulie sam podszedł i przykręcił ten hałas.

— No to — zaczął Jack Sawicki — co zrobimy z tymi wściekłymi szopami?

Tylko kilkoro zaśmiało się szyderczo, a to byli przeważnie ci najgłupsi. Tak jak mówiła Annie: ktoś musiał przecież prowadzić takie zebranie, nawet jeśli prowadzenie to robota dla Wołów. Ten Jack to nasz burmistrz. Nic na to nie mógł poradzić. East Oleanta jest za mała, żeby mieć normalnego wołowskiego burmistrza — żaden Wół tu nie mieszka i nie chcemy, żeby jakiś zamieszkał. No to wybraliśmy Jacka, a on teraz robi, co do niego należy.

— Wezwij przez terminal legislatora okręgowego Drinkwatera — rzucił ktoś.

— Tak, wezwij Szczywatera!

— Licencję na robostrażnika ma nadzorca rejonowy Samuelson.

— No to wezwij Samuelsona!

— Tak, a przy okazji złóż w imieniu miasta jeszcze jeden protest o ten cholerny skład, co to przydziela wszystko najwyżej raz w tygodniu! — To był głos Celie Kane. Nigdy nie widziałem jej inaczej jak tylko w złości.

— No właśnie. W Rutger’s Corner dalej mają przydziały dwa razy w tygodniu.

— Noszę już te portki dwa dni pod rząd!

— Pochorowałem się, nie poszedłem w porę i skończył się nam papier toaletowy!

W następnych wyborach nadzorca rejonowy Aaron Simon Samuelson miał przerąbane. Ale Jack Sawicki wiedział, jak się prowadzi zebranie.

— Dobra, ludzie, przymknijcie się na chwilę. To ma być o wściekłych szopach, nie o przydziałach i składzie. Mam zamiar dzwonić teraz do naszych Wołów.

Otworzył kluczykiem rządowy terminal, który stoi sobie na boku, w kącie kafeterii. Jack przysunął krzesło tuż przed sam ekran, a brzuch prawie opierał mu się o kolana. Do kafeterii wtoczyło się kilku łobuzów z bandy z alei. Mieli ze sobą drewniane pałki. Ruszyli prosto do pasa żywieniowego, śmiejąc się i kuksając między sobą. Nikt nie kazał im się zamknąć. Nikt nie śmiał.

— Proszę uruchomić terminal — rzucił Jack. Nie wstydził się gadać przy nas po wołowsku. Żadnego kretyńskiego udawania w stylu: „Ja tu nie wykonuję rozkazów, ja sam daję rozkazy, bo ze mnie to dopiero agro Amator!” Z Jacka był niezły burmistrz.

Ale ja mam dość oleju w głowie, żeby mu o tym nie mówić.

— Terminal uruchomiony — odpowiedziała maszyna. Pierwszy raz zacząłem się zastanawiać, co by było, gdyby zepsuła się tak samo jak obierak Annie.

— Wiadomość dla nadzorcy rejonowego Aarona Simona Samuelsona, z kopią dla legislatora okręgowego Thomasa Scotta Drinkwatera, senatora stanowego Jamesa Richarda Langtona, przedstawiciela stanowego Claire Amelii Forrester i kongreswoman Janet Carol Land. — Jack oblizał wargi. — Priorytet dwa.

— Jeden! — wrzasnęła Celie. — Zrób z tego jeden, draniu!

— Nie mogę, Celie — odpowiedział Jack. Ten to miał cierpliwość. — Jeden jest do katastrof, jak na przykład napad, pożar albo powódź w stacji odbioru energii Y.

Na to mieliśmy się uśmiechnąć. Stacja energii Y jest niepalna i przy tych swoich wołowskich zabezpieczeniach nie może się zepsuć w żaden inny sposób. Nic nie może się dostać do środka, a ze środka wydostaje się tylko energia Y. Celie Kane — ta to w ogóle nie wie, jak się uśmiechać. Jej ojciec, stary Doug Kane, to mój najlepszy kumpel, ale on też nie może sobie z nią poradzić. Zresztą nigdy nie umiał, nawet jak była jeszcze dzieckiem.

— To jest katastrofa, cholerny półgłówku! Jak któryś z tych szopów zabije mi dziecko, sama rozerwę cię na strzępy, Jacku Sawicki!

— Hej, weź się w garść, Celie! — odezwał się Paulie Cenverno, a ktoś mruknął: — Suka.

Otwarły się drzwi i weszła Annie, trzymając za rękę Lizzie. Łobuzy przy pasie żywieniowym dalej przepychały się i pokrzykiwały.

— Proszę poczekać — odezwał się terminal. — Łączę się z przenośnym aparatem nadzorcy rejonowego Samuelsona.

Po minucie pojawiło się holo, nie naturalnych rozmiarów jak te w publicznej holowizji, ale malutkie. Ośmiocalowy Samuelson siedział przy swoim biurku, ubrany w niebieski uniform. Wyglądał na jakieś czterdzieści lat, ale przy tych wszystkich wołowskich genomodyfikacjach trudno cokolwiek powiedzieć. Miał gęste siwe włosy, szerokie ramiona i otoczone zmarszczkami błękitne oczy; był przystojny, jak oni wszyscy. Niektórzy z nas zaczęli przestępować z nogi na nogę. Kiedy wyborcy nie oglądają wołowskich kanałów, wtedy ludzi ubranych w co innego niż przydziałowy kombinezon widzą tylko wtedy, kiedy do składu przyjeżdżają techniczni Samuelsona, dwa razy w tygodniu. No, teraz to raz w tygodniu.

Nagle zacząłem się zastanawiać, czy to naprawdę Samuelson. Może to holo idzie z taśmy. Może Samuelson jest całkiem gdzie indziej — ubiera się na przyjęcie albo jest w kombinezonie, albo i goły, akurat sra. Dziwnie było o tym myśleć.

— Słucham, burmistrzu Sawicki? — odezwał się Samuelson. — Czym mogę panu służyć?

— W East Oleanta pojawiły się co najmniej cztery wściekłe szopy, panie nadzorco. Monitor terenowy wykrył je, zanim zdążył się zepsuć. Widzieliśmy je już w samym mieście. Są niebezpieczne. A mówiłem panu już dwa tygodnie temu, że robostrażnik do zwierzyny się zepsuł.

— Sprawy związane z nadzorem zwierzyny należą do obowiązków Sellica Corporation. Zawiadomiłem ich natychmiast, kiedy tylko pan mnie powiadomił.

Ale Jack nie miał zamiaru kupić takiego gówna. Tak jak mówiłem, dobry z niego burmistrz.

— Nie obchodzi nas, kto powinien się tym zająć! Do pańskich obowiązków należy dopilnować, żeby ktoś to zrobił. Po to właśnie pana wybraliśmy.

Twarz Samuelsona nie zmieniła wyrazu. To właśnie wtedy doszedłem do wniosku, że to musi iść z taśmy.

— Przepraszam, panie burmistrzu, ma pan absolutną rację. Naprawdę, bardzo mi przykro. Ta sprawa nie będzie dłużej zaniedbywana.

Ludzie pokiwali głowami — cholerna racja. Za moimi plecami Paulie Cenverno mruknął:

— Z Wołami trzeba ostro. Muszą pamiętać, kto tu płaci głosami.

— Dziękuję, panie nadzorco. I jeszcze jedna sprawa…

— Hej! — wrzasnął któryś łobuz z drugiego końca sali. — Pas żywieniowy stanął!

Zapadła martwa cisza.

— O co chodzi? — zapytało ostro holo Samuelsona. — W czym problem? — Przez chwilę miało się wrażenie, że to żywy człowiek.

— Pieprzona maszyna zwyczajnie stanęła! — darł się dalej tamten łobuz. — Zżarła mój chip i stanęła! Okienka z żarciem się nie otwierają! — Zaczął szarpać za drzwi okienek, ale nie puściły; nigdy nie puszczają, póki się nie włoży w otwór żywnościowego chipa. Łobuz walnął w nie swoją drewnianą pałą, ale to też nie pomogło. Plastiszyby nie da się rozbić.

Jack rzucił się biegiem przez całą kafeterię, aż jego wielki brzuch podskakiwał pod czerwonym kombinezonem. Wepchnął swój własny chip do otworu i przycisnął guzik przy okienku. Chip zniknął, a okienko się nie otworzyło. Jack pobiegł z powrotem do terminalu.

— Zepsuł się, panie nadzorco. Ten przeklęty pas żywieniowy się zepsuł. Połyka chipy i nie wydaje jedzenia. Musi pan jak najszybciej coś zrobić. To nie może czekać dwa tygodnie!

— Oczywiście, że nie, panie burmistrzu. Jak jednak panu wiadomo, kafeteria nie wchodzi w skład moich podatków. Została ufundowana i jest utrzymywana przez panią kongreswoman Land. Ale sam osobiście ją powiadomię, natychmiast, i w ciągu godziny będzie u was technik z Albany. Nikt nie umrze z głodu w ciągu godziny, panie burmistrzu. Proszę uspokoić mieszkańców.

— I tak go naprawią jak robostrażnika, co? — rozdarł nam uszy głos Celie Kane. — Jak moje dzieci będą głodne choćby przez jeden dzień, ty wykastrowany draniu…

— Zamknij się — szepnął do niej morderczym tonem Paulie Cenverno. Pauliemu nie podobało się, kiedy ktoś w oczy ubliżał Wołom. Oni też mają swoje uczucia, mawiał.

— W ciągu godziny — powtórzył Jack. — Dziękuję za pomoc, panie nadzorco. Koniec rozmowy.

— Koniec rozmowy — potwierdził Samuelson. Uśmiechnął się do nas tym swoim wyborczym uśmiechem: wzniesiony podbródek i rozjaśnione oczy. Jego holo przycisnęło na biurku jakiś guzik. Obraz zniknął. Ale coś musiało pójść nie tak, bo głos nie zniknął, tylko teraz zabrzmiał zupełnie inaczej. Niby dalej Samuelson, ale taki Samuelson, jakiego nie usłyszysz w czasie kampanii wyborczej:

— Chryste! I co jeszcze?! Kretyni i imbecyle, miałbym ochotę po prostu… Och! — jęknął terminal i zamilkł.

Jakaś kobieta przy stoliku zaczęła krzyczeć. Łobuz z największą pałką zabrał jej jedzenie i sam zaczął jeść. Jack, Paulie i Norm Frazier ruszyli tam i razem skoczyli na chłopaka. Jego kolesie skoczyli na nich. Stoły zaczęły się przewracać, a ludzie zerwali się z miejsc. Ktoś akurat przełączył kanały i obok nich przetoczył się z rykiem wyścig skuterów w Alabamie, naturalnej wielkości. Złapałem Annie i Lizzie i pchnąłem w stronę drzwi.

— Wychodzimy! Wychodzimy!

Za drzwiami, na oświetlonej lampami Y Main Street było jasno jak w dzień. Czułem, że serce mi wali, ale nie zwalniałem. Rozzłoszczeni ludzie tracą rozum. Wszystko może się zdarzyć. Dysząc ciężko, biegłem obok Annie; jej wielkie piersi podskakiwały. Lizzie mknęła obok nas cicho i szybko jak sarenka.

W mieszkaniu Annie na Jay Street opadłem ciężko na kanapę. Nie była specjalnie wygodna — nie tak jak te, które pamiętałem z dzieciństwa, te miękkie, które trzymało się tak długo, aż dopasowały się kształtem do ciała.

No, ale z drugiej strony, w plastsyntetyku nie lęgnie się robactwo.

— Myślisz, że jakiś Wół przyjedzie, żeby naprawić pas żywieniowy? — odezwała się Lizzie z błyszczącymi oczyma. — W ciągu godziny?

— Lizzie… ćśśś — wysapałem.

— Cicho bądź, Lizzie, albo trzeba będzie sprowadzić Woła, żeby naprawił ciebie! Billy, lepiej zostań dzisiaj na noc u nas. Nie wiadomo, co mogą wymyślić ci głupcy z kafeterii.

Przyniosła mi koc, jeden z tych, które sama ozdobiła barwną przędzą ze składu. Inne ozdoby wisiały na ścianach, przetykane kawałkami blachy z puszek, z której młode dziewczyny robiły sobie biżuterię, przeplecione oddartymi paskami kombinezonów i innymi kolorowymi rzeczami, jakie tylko udało się Annie znaleźć. Wszystkie mieszkania przy Jay Street wyglądają tak samo. Wszystkie wybudowano mniej więcej w tym samym czasie, jakieś dziesięć lat temu, kiedy jakiś senator chciał wyjść z cienia i potrzebował bardzo rozbuchanej kampanii. Małe pokoiki, ściany z pianki budowlanej, plastsyntetyczne meble z przydziału, ale mieszkanie Annie należało do tych kilku, które wyglądały jak prawdziwe domy.

Annie kazała Lizzie położyć się do łóżka. Potem przyszła i usiadła na krześle blisko mojej kanapy.

— Billy… Widziałeś tamtą kobietę w kafeterii?

— Jaką kobietę?

Miło, kiedy siedzi tak blisko.

— Tę, która stała z tyłu, przy ścianie. Miała zielony kombinezon. Nie mieszka tu, w East Oleancie.

— No i?

Ułożyłem się pod tym ładnym kocem Annie. Czasem zaglądają tu do nas podróżni, choć teraz jakby rzadziej, odkąd grawkolej przestała jeździć regularnie. Chipy żywnościowe są ważne w całym stanie, bo dostajemy je od senatorów, a kiedyś nawet nie było trudno wymienić je na międzystanowy chip. Może dalej tak jest. Ja nie podróżuję za często.

— Wyglądała tak jakoś inaczej. — Jak inaczej?

Annie zacisnęła usta; myślała. Miała wargi ciemne i błyszczące jak jeżyny, a dolna była tak pełna, że zaciśnięta wyglądała jeszcze bardziej soczyście. Musiałem odwrócić oczy.

— Jak Woły — powiedziała powoli.

Z wrażenia aż usiadłem. Koc zsunął się na podłogę.

— Chcesz powiedzieć, że była genomodyfikowana? Ja tam nikogo takiego nie widziałem.

— No, może nie była tak ładna jak oni wszyscy. Mała, ostre rysy, nisko opuszczone brwi i trochę za duża głowa. Ale była Wołem. Ja zawsze wiem. Billy… Myślisz, że ona może być szpiegiem z FBI?

— W East Oleancie? Nie mamy tu żadnych podziemnych organizacji. Mamy tylko tych przeklętych łobuzów, co to zrobią wszystko, żeby reszcie obrzydzić życie.

Ale Annie nadal zaciskała usta. Licencję na naszą policję ma legislator stanowy Thomas Scott Drinkwater. To on zawiera kontrakty z tymi, co mają i roboty, i wołowskich funkcjonariuszy. Niezbyt często ich widujemy. Nie zależy im, żeby na ulicach był spokój, i nie obchodzą ich kradzieże, bo w składach zawsze jest dość dla wszystkich. Ale kiedy ktoś kogoś napadnie, zabije albo zgwałci, zaraz tu są. Akurat rok temu zgarnęli Eda Jensena za to, że zabił najstarszą dziewczynę Flaggów, kiedy się młodzi za bardzo rozochocili na tańcach. Zabrali go do Albany, na „od dwudziestu pięciu lat do kary dożywotniego więzienia”. No, ale z drugiej strony, nikt nigdy nie stanął przed sądem, kiedy w lesie zastrzelili z łuku Sama Taggarta. Ale chyba ktoś inny musiał mieć wtedy licencję.

FBI to zupełnie co innego. Jak wszystko, co federalne. Nie przyjeżdżają do Amatorów Życia, chyba że coś zagraża Wołom. A jak już raz przyjadą, to nie popuszczą.

— A ja swoje wiem — upierała się Annie — Ona była z Wołów. Mam do nich nosa.

Nie miałem najmniejszego zamiaru się kłócić. Nie chciałem też, żeby się martwiła.

— Annie, FBI nie ma czego szukać w East Oleancie. A Woły nigdy nie mają ostrych rysów i za dużych głów; przecież żaden by nie pozwolił, żeby mu się urodziło takie dziecko.

— No cóż, mam nadzieję, że się nie mylisz. Nie potrzeba nam tu żadnych Wołów na gościnnych występach. Niech oni sobie siedzą u siebie, a my u siebie.

Nie mogłem się powstrzymać i zapytałem miękko:

— Annie, słyszałaś kiedy o Edenie?

Wiedziała, że nie mówię o Biblii. To nie ten ton.

— Nie. O niczym takim nie słyszałam.

— A właśnie, że słyszałaś. Poznaję po twoim głosie. Słyszałaś o Edenie.

— A jeśli nawet, to co? To same bzdury.

Tego już nie mogłem odpuścić.

— Dlaczego same bzdury?

— Dlaczego?! Rusz głową, Billy. Jak może istnieć jakieś miejsce — nawet w górach — żeby Woły o nim nie wiedziały? Woły obsługują tu wszystko, góry też. Mają helikoptery i samoloty, z których dojrzą, co trzeba. A zresztą po co komu takie miejsce bez Wołów? Kto by tam pracował?

— Roboty — odpowiedziałem.

— A kto by je robił?

— Może my?

— Amatorzy mieliby pracować? Ale po co, na litość boską? Przecież nie musimy pracować, od tego mamy Wołów! Mamy prawo do tego, żeby obsługiwały nas Woły i ich roboty, przecież sami ich wybraliśmy! Po co nam miejsce bez służby publicznej?

Była za młoda — nie pamiętała czasów, zanim zaczęło się głosowanie przez holoterminal, a licencjonowane fabryki dawały tanie roboty i żywnościowe chipy i wszędzie było pełno tych z Misji Świętego Życia, którzy wydawali wielkie pieniądze na kościoły i gadali o liliach na łące i uświęconej radości, i o tym, że Bóg wolał Marię od Marty. Annie nie pamięta tych wszystkich ruchów na rzecz demokracji, z których każdy chciał nam pokazać, jak to w demokracji zwykły człowiek staje się arystokratą i panem swoich publicznych służb.

Szkoły były za demokracją. Amerykańscy Irlandczycy za demokracją. Mieszkańcy stanu Indiana za demokracją. Czarni za demokracją. Ja tam nie wiem. Roboty wzięły od nas ciężką pracę i byliśmy szczęśliwi, oddaliśmy ją bez żalu. Politycy zaczęli gadać o chlebie i igrzyskach, zaczęli mówić do wyborców „proszę pani” i „proszę pana”, budować kafeterie, składy i tory wyścigowe, i mieszkania komunalne. Annie tego nie pamięta. Lubi gotować i szyć i nie spędza całych dni na psychoimprezach, tańcach albo z kochankami, jak niektóre, ale mimo to nigdy nie trzymała w ręku siekiery, którą się trzeba zamachnąć, nigdy nie trzymała ani motyki, ani topora, ani młota.

Aż nagle zdałem sobie sprawę, jaki to ze mnie stary głupiec i jak bardzo się mylę. Bo ja sam nieraz musiałem zamachnąć się ciężkim narzędziem, jak pracowałem przy budowie dróg w Georgii; miałem wtedy ledwie kilka lat więcej od Lizzie. A kiedy przestałem robić z siebie dupka, przypomniało mi się wyraźnie, jak bolał mnie grzbiet, jakby za chwilę miał pęknąć, jak na skórze robiły mi się pęcherze od słońca i jak gryzły mnie końskie muchy w otwarte rany, tam gdzie pogryzły wcześniej. A w nocy byłem taki zmęczony i obolały, że płakałem za matką — w poduszkę, żeby nie słyszeli starsi mężczyźni. I taką właśnie robotę odwalaliśmy my, a nie żaden czyściutki zespół wołowskich robotów. Przypomniało mi się, jak się bałem, że stracę tę wredną robotę, bo wtedy nie było kafeterii pani kongreswoman Janet Carol Land ani chipów żywnościowych senatora Marka Todda Ingallsa, ani bloku mieszkalnego senatora Calvina Guya Winthropa przy Jay Street. Ten strach był jak nóż w mózgu, kiedy brygadzista przyszedł jednego piątkowego wieczoru i powiedział: „To koniec, Washington. Jesteś zwolniony”, a ty chciałeś tylko wyjąć sobie ten nóż z głowy i wbić mu prosto w samo serce, bo przecież za co teraz będziesz jadł, zapłacisz komorne, będziesz żył. Przypomniałem sobie, jak to wszystko było, już w minutę po tym, jak otwarłem do Annie tę swoją gadatliwą gębę.

— Masz rację — powiedziałem nie patrząc na nią. — Nie ma dla nas Edenu. Lepiej już pójdę do domu.

— Zostań — powiedziała łagodnie Annie. — Proszę, Billy. Na wypadek, gdyby coś się miało dziać w kafeterii.

Tak jakby ktoś mógł się włamać do mieszkania z pianki budowlanej. Albo jakby taki połamany staruch jak ja mógł w czymś pomóc jej albo Lizzie. Ale zostałem.

W ciemności słyszałem, jak Annie i Lizzie ruszają się w swoich sypialniach. Jak chodzą, kładą się do łóżek, jak się przewracają i układają do snu. Gdzieś w środku nocy musiała spaść temperatura, bo słyszałem, jak włącza się grzejnik na energię Y. Wsłuchałem się, jak oddychają, ta kobieta i to dziecko, i wkrótce sam usnąłem.

Ale śniły mi się tylko niebezpieczne szopy, chore, niosące w sobie śmierć.

3. Dan Arlen: Huevos Verdes

NIGDY NIE PRZYWYKNĘ DO TEGO, ŻE INNI LUDZIE nie widzą kolorów i kształtów.

Nie, to nie tak. Widzą. Ale nie widzą ich tam, w umyśle, gdzie są najważniejsze. Inni ludzie nie czują kolorów i kształtów. Nie widzą poprzez kolory i kształty prawdziwości świata, tak jak to widzę ja — w kształtach, które świat odciska w moich myślach.

Ale to też jeszcze nie to.

Odpowiednie słowa zawsze przychodzą mi z trudem.

Chyba tak samo było i przed tą operacją, która zrobiła ze mnie Śniącego na jawie.

Ale obrazy są zawsze bardzo wyraźne.

Nadal potrafię zobaczyć siebie jako brudnego, ciemnego i wygłodzonego dziesięciolatka podróżującego samotnie przez pół kraju, żeby dotrzeć do Leishy Camden, najsławniejszej Bezsennej na świecie. Widzę jej twarz, kiedy proszę ją, żeby mi pomogła zostać kimś. Widzę jej oczy, kiedy się chełpię: „Któregoś dnia będę mieć Azyl na własność”.

Azyl — stacja orbitalna, na której wszyscy Bezsenni z wyjątkiem Leishy Camden i Kevina Bakera odbywają dobrowolne zesłanie. Mój dziadek, ciemny robociarz, zginął przy budowie Azylu. A ja sobie wymyśliłem w swojej żałosnej arogancji dziesięciolatka, że mogę go mieć na własność. Myślałem sobie, że jeśli się nauczę mówić jak Woły i Bezsenni, nauczę się zachowywać jak oni i tak jak oni myśleć, będę miał to samo co oni: pieniądze, potęgę i możliwość wyboru.

I kiedy teraz wyobrażę sobie tamto dziecko, kształty w mojej głowie stają się małe i ostre, jakbym oglądał je z niewłaściwej strony teleskopu. Mają kolor bladego, zanikającego złota dobrze pamiętanego letniego zmierzchu.

Miranda Sharifi odziedziczy pakiet kontrolny korporacji Azylu. Kiedy umrą jej Bezsenni rodzice — jeśli w ogóle kiedyś umrą. „To, co należy do mnie, należy też do ciebie” — powiedziała kiedyś Miranda. Powtórzyła to kilka razy. Miranda — Superbezsenna — często wyjaśnia mi różne rzeczy po kilka razy. Jest bardzo cierpliwa.

Ale mimo jej wyjaśnień nadal nie rozumiem, co ona i inni Superbezsenni właściwie robią na Huevos Verdes. Osiem lat temu, kiedy tworzyli tę wyspę, wydawało mi się, że rozumiem. Ale od tamtego czasu padło o wiele za dużo słów. Umiem je powtórzyć, ale nie czuję ich kształtów. To są słowa bez konkretnych form: autotrofy, allosteryczne interakcje, nanotechnika, fotofosforylacja, wzory konwersji Lawsona, neomarksistowska ewolucja wspomagana. Zwykle więc uśmiecham się tylko i kiwam głową.

Ale ja jestem Śniący na jawie. Kiedy spływam wolno na scenę i wprawiam zachrypnięty od krzyku tłum Amatorów Życia w trans snu na jawie, a muzyka, słowa i kombinacje kształtów przepływają do nich z mojej podświadomości przez zaprojektowany przez Superbystrych sprzęt, dotykam ich umysłów w takich miejscach, których istnienia nawet nie podejrzewali. Odczuwają wtedy głębiej, istnieją bardziej radośnie, są bardziej zintegrowaną całością.

Przynajmniej na czas trwania koncertu.

A kiedy koncert dobiega końca, ludzie wychodzą leciutko odmienieni. Pewnie nawet nie zdają sobie z tego sprawy. Woły, które płacą za moje koncerty, bo mają je za jakieś bzdurne okultystyczne igrzyska dla mas, też nie zdają sobie z tego sprawy. Nawet Leisha nie ma o tym pojęcia. Ale ja wiem, że opanowałem swoich widzów, odmieniłem każdego z nich i że na całym świecie tylko ja jeden mam taką władzę. Ja jeden.

Próbuję o tym pamiętać, kiedy jestem z Mirandą.

* * *

Leisha, siedząca po przeciwnej stronie stołu, zapytała:

— Dan… Co oni tam robią na Huevos Verdes?

Pociągnąłem łyk kawy. Na talerzu przede mną leżały świeżutkie genomodyfikowane winogrona, truskawki i nieduże ciasteczka, pachnące cytryną i imbirem. Do kawy dostałem świeżą śmietankę. Biblioteka w posiadłości Leishy w Nowym Meksyku była bardzo przestronna, miała wysoko sklepiony sufit, a jej jasna kolorystyka odbijała kolory nowomeksykańskiej pustyni, widocznej za wielkimi oknami. Tu i ówdzie, między monitorami i półkami pełnymi książek, stały wzniosłe, pełne wdzięku rzeźby dłuta nie znanych mi artystów. Grała jakaś staroświecka, subtelna muzyka.

— Co to za muzyka? — zapytałem.

— Claude de Courcy.

— Nigdy o nim nie słyszałem.

— O niej. Szesnastowieczna kompozytorka utworów na lutnię — rzuciła niecierpliwie Leisha; widać było, jak bardzo jest spięta. Zwykle wywoływała w moim umyśle kształty czyste i wyraźnie zarysowane, poważne, rozjarzone i opalizujące.

— Dan, nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Co Miri i inni Superbystrzy robią na Huevos Verdes?

— Odpowiadam ci na to już od ośmiu lat: nie wiem.

— A ja wciąż ci nie wierzę.

Popatrzyłem na nią. Jakoś tak w zeszłym roku ścięła włosy na krótko — może po stu sześciu latach kobieta ma dość pielęgnowania długich włosów. Nadal wyglądała jak trzydziestopięciolatka. Bezsenni się nie starzeją i — jak do tej pory — nie umierają inaczej, jak tylko w wyniku wypadku lub morderstwa. Ich ciała się regenerują — to był nieoczekiwany efekt uboczny tej ich zadziwiającej inżynierii genetycznej. A pierwsza generacja Bezsennych, w przeciwieństwie do Mirandy, nie podlegała aż tak kompleksowym przemianom, żeby nie dało się zmodyfikować im wyglądu. Leisha będzie piękna aż do śmierci.

Wychowała mnie. Wykształciła tak, jak na to pozwalała moja inteligencja, która dawniej może by uszła, ale nijak się miała do genetycznie podrasowanej inteligencji Wołów, nie mówiąc już o samych Bezsennych. Kiedy jako dziesięciolatek w wyniku idiotycznego wypadku stałem się kaleką, to właśnie Leisha kupiła mi pierwszy wózek z napędem. Kochała mnie wtedy, ale nie zechciała pokochać, kiedy stałem się mężczyzną, a potem oddała mnie Mirandzie. Albo też Mirandę mnie.

Położyła dłonie na blacie stołu i pochyliła się do przodu. Wiedziałem, co teraz będzie. Leisha jest przecież prawnikiem.

— Dan, ty nie znałeś mojego ojca. Umarł, kiedy jeszcze byłam na studiach. Uwielbiałam go. Był najbardziej upartym człowiekiem, jakiego w życiu spotkałam. W każdym razie, dopóki nie spotkałam Miri.

I znów strzeliste kształty cierpienia. Kiedy trzynaście lat temu Miri przyleciała z Azylu na Ziemię, przyjechała do Leishy Camden, jedynej Bezsennej, która nie miała żadnych związków — ani finansowych, ani etycznych — z tym horrorem, jaki objawił się Miri w jej własnej babce. Miri przybyła do Leishy, żeby ta pomogła jej zacząć nowe życie. Podobnie jak niegdyś ja.

— Mój ojciec był uparty, wielkoduszny, zawsze przekonany o własnej racji. Miał niewyczerpany zapas energii. Był zdolny do niewiarygodnej wprost autodyscypliny, z uporem maniaka polegał na własnej woli, a stawał się skończonym obsesjonatem, kiedy mu na czymś zależało. Bez wahania naginał wszelkie zasady, jakie stanęły mu na drodze, ale nie był tyranem. Był po prostu nieugięty. Czy to ci kogoś nie przypomina? Czy to nie przypomina ci Mirandy?

— Tak — przyznałem. — To cała Miranda.

— A było jeszcze coś w moim ojcu — mówiła dalej Leisha, patrząc mi prosto w oczy. — Chcąc nie chcąc wykańczał ludzi, którzy go otaczali. Zużył w ten sposób dwie żony, jedną córkę, czterech partnerów w interesach i wreszcie własne serce. Po prostu zużył. Zdolny był zniszczyć wszystko, co gorąco kochał, już przez samo to, że w imię rozwoju narzucał wszystkim swoje własne, niemożliwe do spełnienia standardy.

Odstawiłem filiżankę.

— Dan, pytam po raz ostatni. Co Miri robi na Huevos Verdes? Musisz mnie zrozumieć, boję się o nią. Miri różni się od mojego ojca jednym istotnym szczegółem: nie jest samotnikiem. Desperacko poszukuje własnej społeczności i nic w tym dziwnego, skoro wyrosła w Azylu i jest wnuczką Jennifer Sharifi… Ale nie o to chodzi. Albo może i o to. Gorąco pragnie gdzieś przynależeć, tak jak to tylko potrafią outsiderzy. A to niemożliwe. I ona o tym wie. Wsadziła swoją babkę i całą tę bandę do więzienia, więc Bezsenni ją odrzucili. Jest o tyle lepsza od Wołów, że nie mogą jej zaakceptować — stanowi zbyt wielkie zagrożenie. A ten jej pomysł, żeby szukać wspólnego języka z Amatorami Życia, jest po prostu śmieszny. Nie ma czegoś takiego jak wspólny język.

Odwróciłem wzrok i spojrzałem przez okno na pustynię. Nigdzie indziej nie da się zobaczyć tak czystego, krystalicznego światła; jest zarazem bardzo konkretne i zupełnie przejrzyste.

— Poza tobą Miri ma tylko dwadzieścioro sześcioro innych Superbezsennych. I to wszystko — mówiła Leisha. — Czy wiesz, skąd biorą się rewolucjoniści, Dan? To zwykle outsiderzy, którzy wszędzie muszą zaglądać przez okno, a do tego pochłonięci są idealistycznym pragnieniem, by stworzyć to jedyne prawdziwe i sprawiedliwe społeczeństwo i — jakby tego było mało — przekonani, że to potrafią. Idealiści, którzy są w środku, nie zostają rewolucjonistami. Stają się reformatorami. Tak jak ja. Reformatorzy uważają, że wszystko wymaga stopniowych ulepszeń, ale podstawowa struktura jest solidna i trwała. Rewolucjoniści myślą, że trzeba zmieść wszystko z powierzchni ziemi, zaorać i zacząć od nowa. Miri to rewolucjonistka. Rewolucjonistka z gronem superinteligentnych wyznawców, niewiarygodnie rozwiniętą techniką, wielkimi pieniędzmi i wzniosłymi ideałami. Dziwisz się, że się o nią boję? Co oni tam robią na Huevos Verdes?

Nie mogłem spojrzeć jej w oczy. Tyle wylało się z niej słów, tyle argumentów, tyle skomplikowanych definicji. Kształty w moich myślach były ciemne, pogmatwane, złe, wlokły się za nimi jakieś twarde jak stal przewody. Ale to nie były kształty Leishy. One były moje.

— Dan — mówiła teraz miękko, błagalnie, jak przystało outsiderowi. — Proszę cię, powiedz, co ona robi?

— Nie wiem — skłamałem.

* * *

Dwa dni później siedziałem w ślizgaczu, pędzącym w kierunku Huevos Verdes. Nad Zatoką Meksykańską świeciło oślepiające słońce. Mój kierowca, piegowaty chłopak w wieku około czternastu lat, którego nigdy przedtem nie widziałem, był na tyle młody, że jeszcze podobało mu się ślizganie po falach. Opuścił dziób grawłodzi tak, żeby musnąć powierzchnię oceanu, a wtedy spod dzioba wytrysnął biało-błękitny prysznic. Chłopak uśmiechnął się radośnie. Kiedy powtórzył ten manewr, nagle odwrócił głowę, żeby się przekonać, czy nie zmokłem, siedząc w tyle łodzi w swoim wózku. Najwidoczniej zapomniał o mojej obecności. Poczucie winy tak odmieniło jego twarz, że od razu go poznałem. To jeden z prawnuków Kevina Bakera.

— Wcale nie zmokłem — powiedziałem, a chłopak znów się uśmiechnął.

To Bezsenny, jasne. Rozpoznałem to po jego kształcie w moich myślach: zwartym, migocącym ostrymi kolorami i przemykającym zwinnie. Urodził się, by władać światem. No i oczywiście nie stanowi zagrożenia dla Huevos Verdes.

Ale przy swoim systemie ochrony Hueros Verdes nie ryzykowałoby, gdyby nawet pasażerów przywoził im sam szef Agencji Nadzoru Standardów Genetycznych.

Sporo się namęczyłem, zanim zdołałem pojąć, na czym polega potrójny system zabezpieczający Huevos Verdes.

Pierwsza tarcza — półprzejrzysty połysk — wyrastała z morza o ćwierć mili od wyspy. Kulista konstrukcja ciągnęła się także pod wodą, przechodząc przez skały podłoża wyspy i tworząc otaczające całość jajo. Pole wymyślił Terry Mwakambe, ten najdziwniejszy z Supergeniuszy. Na całym świecie nie istniało nic podobnego. Pole skanowało DNA i nie mogło się przezeń przedostać nic, czego nie potwierdziłby bank danych na wyspie. Ani delfiny, ani płetwonurkowie marynarki wojennej, ani dryfujące algi. Kompletnie nic.

Druga tarcza, sto metrów dalej, zatrzymywała wszelką materię nieorganiczną, której nie towarzyszyło DNA zapisane w banku danych na wyspie. Przez to drugie pole nie przedostałyby się żadne zdalnie sterowane łodzie wiozące czujniki, bomby albo obce zarodniki. A my prześliznęliśmy się przez opalizujący błękit jak przez mydlaną bańkę.

Trzecia tarcza, przy samym pomoście, obsługiwana była ręcznie i kontrolowana przez monitory. Rejestrowane DNA musiało być żywe i mówiące. Nie mam pojęcia, jak sprawdzali obecność narkotyku we krwi. Nic nas nie dotknęło — w każdym razie nic, co bym poczuł. I ten projekt był dziełem Terry’ego Mwakambe. A wszystko to, to wynik manii prześladowczej Miri. Choć w przeciwieństwie do babki nie chciała odłączać się na stałe od Stanów Zjednoczonych, skonstruowała sobie doskonale zabezpieczone miejsce, w którym władze nie mogły jej tknąć. Nowy Azyl. Tylko że zrobiła to lepiej niż Jennifer Sharifi.

— Proszę o pozwolenie na lądowanie — odezwał się poważnie piegowaty dzieciak. Potem na wpół żartobliwie zasalutował i jeszcze raz uśmiechnął się szeroko. Dla niego to jeszcze była przygoda.

— Cześć, Jason — odpowiedziała Christy Demetrios. — Witaj, Dan. Wchodźcie.

Jason Reynolds. Tak właśnie nazywał się ten chłopiec. Teraz mi się przypomniało — był synem Aleksandry, wnuczki Kevina. Przez pamięć przeleciało mi jakieś mgliste o nim wspomnienie, nerwowy, szybki kształt jak sznurek paciorków. Nie mogłem jednak przypomnieć sobie szczegółów.

Jason fachowo zacumował łódź — oni wszystko muszą robić fachowo — i wyszliśmy na brzeg; Jason w podskokach, a ja tocząc się w swoim wózku inwalidzkim.

Trzydzieści metrów genomodyfikowanej zieleni — kwiatów, krzewów i drzew. Roślinność schodziła do samej wody. Kiedy morze robiło się groźne, na wyspie natychmiast włączało się pole Y, chroniące skutecznie nawet najdelikatniejszą genomodyfikowaną różę. Tuż za ogrodem wyrastały znienacka ściany posiadłości — cienkie jak papier, a trwalsze i twardsze od diamentu. Miri powiedziała, że ściany mają grubość zaledwie dwunastu cząsteczek, a zostały skonstruowane przez nanomaszyny drugiej generacji, które same z kolei zostały zbudowane przez inne nanomaszyny. W umyśle widziałem te ściany, do których nie mógł przylgnąć żaden brud, jako ciemnoczerwony ruch, gęsty i niepowstrzymany jak lawa.

Wszystko tu było niepowstrzymane.

— Dan!

To Miri wybiegła mi na spotkanie, ubrana w białe szorty i luźną koszulę. Wciąż jeszcze wyglądała bardziej na szesnastolatkę niż na dwudziestodziewięcioletnią kobietę. Otoczyła mnie ramionami i poczułem na policzku szybkie uderzenia jej serca. Metabolizm Superbystrych przebiega o wiele szybciej niż nasz. Pocałowałem ją.

— Tym razem to było za długo. Cztery miesiące! — wymruczała w moje włosy.

— To było bardzo udane tournee, Miri.

— Wiem. Oglądałam szesnaście przedstawień w sieciach, a statystyki prezentują się bardzo dobrze.

Usadowiła się na moich kolanach. Christy i Jason ulotnili się dyskretnie. Zostaliśmy sami w tym jaskrawym, nowiusieńkim ogrodzie. Gładziłem włosy Miri, nie mając ochoty słuchać o statystykach moich koncertów.

— Kocham cię — powiedziała Miri.

— Ja też cię kocham.

Znów ją pocałowałem, tym razem po to, żeby nie patrzeć jej w twarz. Z pewnością płonęła oślepiająco, rozpalona do białości przez miłość. Jak zawsze, kiedy mnie widziała. Zawsze. Od trzynastu lat. „Stawał się kompletnym obsesjonatem”, powiedziała Leisha o swoim ojcu. „Po prostu wykańczał wszystkich, którzy go otaczali”.

— Tak bardzo tęsknię, kiedy cię nie ma, Dan.

— Jak też za tobą tęsknię.

Tym razem mówiłem prawdę.

— Chciałabym, żebyś mógł zostać na dłużej niż tydzień.

— Ja też.

To już nie była prawda. Ale zabrakło mi właściwych słów.

Popatrzyła na mnie uważnie i coś mignęło w jej oczach. Ostrożnie, żeby nie urazić moich kalekich nóg, wstała, wyciągnęła do mnie dłonie i się uśmiechnęła.

— Chodź, pokażę ci, co się dzieje w laboratoriach.

Wiedziałem, co to oznacza: Miri oferowała mi, co miała najlepszego. Najcenniejszy prezent świata. Coś, w czym tak rozpaczliwie pragnąłem uczestniczyć, choćbym nawet miał z tego nic nie rozumieć, bo kiedy się w tym nie uczestniczyło, wtedy było się bez znaczenia. Oferowała mi to, czego najbardziej potrzebowałem.

Musiałem zrobić to samo.

Pociągnąłem ją z powrotem na swoje kolana i zmusiłem dłonie, by przesunęły się po jej piersiach.

— Później. Nie moglibyśmy najpierw pobyć trochę sami?

Jej twarz przybrała krągły kształt radości, zbyt jaśniejącej, by można było przypisać jej jakiś kolor.

Sypialnia Miri, jak każda inna na La Isla, urządzona była prosto i raczej skromnie: łóżko, toaletka, terminal, na podłodze owalny zielony dywanik z jakiegoś miękkiego materiału, wymyślonego przez Sarę Cerelli. Na toaletce stał zielony gliniany wazonik pełen pachnących genomodyfikowanych kwiatów, których jeszcze nie znałem. Ci ludzie, którzy mogli pozwolić sobie na wszelkie luksusy, właściwie nie korzystali z żadnych. Jedyna biżuteria Miri to pierścionek, który jej ofiarowałem — wąska złota obrączka wysadzana drobnymi rubinami. Cała ich ekstrawagancja, jak powiedziała kiedyś Miri, kryje się w umysłach. Nawet światło było tu zwyczajne — płaskie, bez żadnych światłocieni.

Przyszła mi na myśl biblioteka w domu Leishy.

Miri rozpięła bluzkę. Jej piersi wyglądały tak samo jak wtedy, kiedy miała szesnaście lat: pełne, mlecznobiałe, zwieńczone blado-brązowymi aureolkami. Zsunęła szorty. Miała pełne biodra i dość szeroką talię. Włosy na łonie były tak samo czarne, gęste i kręcone jak włosy na głowie, jeszcze ściągnięte czerwoną wstążką. Wyciągnąłem rękę i rozwiązałem ją.

— Och, Dan, jak ja za tobą tęskniłam…

Przerzuciłem ciało z wózka na wąskie łóżko Miri i pociągnąłem ją na siebie. Jej piersi legły na moich — miękkie na twardym. Czy byłem w rozjazdach czy nie, zawsze ćwiczyłem górną połowę ciała, żeby zrekompensować sobie kalectwo nóg. Miri to uwielbiała. Lubiła, jak moje ramiona przyciskały ją do piersi. Lubiła, kiedy uderzałem twardo, zdecydowanie, nawet gwałtownie. Próbowałem jej to dać, ale tym razem pozostałem miękki.

Popatrzyła na mnie pytająco, odsuwając z twarzy niesforne włosy. Nie mogłem spojrzeć jej w oczy. Sięgnęła dłonią w dół i zaczęła mnie delikatnie pieścić.

Zdarzyło mi się to zaledwie kilka razy, ale wszystkie miały miejsce ostatnio. Miri masowała teraz mocniej.

— Dan…

— Daj mi chwilę, kochanie.

Uśmiechnęła się niepewnie. Spróbowałem się skoncentrować, a następnie nie koncentrować się wcale.

— Dan…

— Cśśś… tylko chwilę.

W mojej głowie kłapnęły zębami szare kształty porażki.

Zamknąłem oczy, przycisnąłem Miri do siebie i pomyślałem o Leishy. Leisha w czasie nowomeksykańskiego zmierzchu — niewyraźny złotawy kształt na tle zachodzącego słońca. Leisha śpiewająca mi do snu, kiedy miałem dziesięć lat. Leisha biegnąca przez pustynię, smukła i zwinna, potyka się o norę pustynnego skoczka i skręca nogę w kostce. To ja zaniosłem ją wtedy do domu — słodki ciężar jej ciała w moich osiemnastoletnich ramionach. Leisha na pogrzebie siostry, łzy w jej oczach odbijają pustynne światło, obnażona w smutku. Leisha naga, jakiej nigdy nie widziałem…

— Aaaaaa — jęknęła triumfalnie Miri.

Przetoczyłem się na nią, Miri wolała w ten sposób. Uderzałem mocno, potem jeszcze mocniej. Lubiła, żeby było naprawdę ostro. W końcu poczułem, jak wzdryga się pode mną, więc się uwolniłem.

Potem leżałem nieruchomo, z zamkniętymi oczyma, a Miri zwinęła się przy mnie z głową opartą na moim ramieniu. Na krótką, przejmującą chwilę przypomniałem sobie, jak wyglądała nasza miłość na początku, jakąś dekadę temu, kiedy sam dotyk jej ręki sprawiał, że drżałem rozpalony. Próbowałem nie myśleć, nie czuć już żadnych kształtów.

Ale to niemożliwe — nie mogę mieć w myślach absolutnej pustki. Znienacka przypomniało mi się to, co wcześniej przemknęło mi przez głowę na temat Jasona Reynoldsa. W zeszłym roku dzieciak omal się nie utopił. Wypłynął ślizgaczem z zatoki wprost w huragan Julio. Ci z Huevos Verdes odnaleźli go tylko dzięki jakimś tajemniczym urządzeniom samonaprowadzającym Terry’ego Mwakambe, a wyrwali go śmierci tylko dlatego, że zastosowali jakąś część projektu, która nie była jeszcze nawet w fazie prób.

Kiedy wrócił do siebie, przyznał się, że wiedział o nadciągającym huraganie. Nie chciał popełnić samobójstwa, jak przekonywał żarliwie. Wszyscy mu uwierzyli — Bezsenni nie popełniają przecież samobójstw. Za bardzo się kochają we własnych umysłach, żeby je własnoręcznie wyłączyć. A kiedy wszyscy wisieli nad jego łóżkiem — rodzice, Kevin i Leisha, Miri, Christy i Terry — Jason powiedział cichutko, że nie miał pojęcia, że morze tak szybko zrobi się tak strasznie niebezpieczne. Chciał po prostu zobaczyć, jak to jest, kiedy łodzią trochę rzuca. Chciał patrzeć w ogromne, wrogie niebo i czuć, jak chlastają go strugi deszczu. On, Bezsenny, chciał poczuć, że coś jednak może mu zagrozić.

— Nikt nie działa na mnie tak jak ty, Dan. Nikt — szepnęła Miranda.

Nie otworzyłem oczu; udawałem, że śpię.

* * *

Późnym popołudniem poszliśmy do laboratoriów. Byli tam Sara Cerelli i Jonathan Markowitz, oboje w szortach i boso. Jednym z podstawowych wymogów całego projektu było, żeby w żadnym swoim stadium nie odbywał się w warunkach sterylnych.

— Witaj, Dan — odezwał się Jon.

Sara na powitanie kiwnęła tylko głową. Skupieni na swojej pracy wywoływali w mojej głowie zwarte błotniste kształty.

Na małej tacy na laboratoryjnym stole leżała spora bryłka żywej tkanki, podłączona do mnóstwa urządzeń za pomocą cieniutkich cewek i jeszcze cieńszych kabli. Ściany obwieszone były dziesiątkami monitorów. Nie pojmowałem nic z tego, co wyświetlały. Tkanka na tacce miała kolor cielisty, trochę podpalany, ale pozbawiona była identyfikowalnego kształtu. Wyglądała tak, jakby w dowolnej chwili mogła przekształcić się w coś zupełnie innego. W czasie mojej ostatniej wizyty Miri powiedziała mi, że to niemożliwe. Bezsenni nie są przesadnie wrażliwi. Ja też nie, ale kształty, które pełzły mi przez myśli, kiedy się temu przyglądałem, były blade, cętkowane i pachniały wilgocią, choć ich krańce rysowały się ostro jak diamenty. Albo jak nanotechniczne ściany Huevos Verdes.

— To żyje — palnąłem głupio.

— Tak — uśmiechnął się Jon. — Ale nie czuje. W każdym razie nie… — zawiesił głos; wiedziałem, że nie może znaleźć właściwego słowa. Powinno to stworzyć między nami swoistą więź, ale tak nie było. Jon nie mógł znaleźć właściwego słowa, bo każde, które wybrał, wydało mu się zbyt proste, zbyt niekompletne dla wyrażenia jego myśli — a dla mnie było i tak zbyt trudne. Miri powiedziała mi kiedyś, że Jon, podobnie jak Terry Mwakambe, myśli w matematycznych formułach. Ale podobnie rzecz wyglądała ze wszystkimi innymi, nawet z Miri — mówili o ćwierć taktu za wolno. Sam się złapałem na tym, że mówię w ten sposób — ledwie miesiąc temu, kiedy rozmawiałem z czteroletnim prawnuczkiem Kevina Bakera.

Mimo wszystko Miri próbowała coś wyjaśnić.

— Na makropoziomie ta tkanka to organiczny komputer, który wykonuje ograniczony program organicznej symulacji, odzwierciedlający pracę układu nerwowego, krwionośnego i gastryczno-trawiennego. Dodaliśmy układ wspomagających pętli autokontroli Strethersa i subcząsteczkowe, samoreprodukujące się jednostronne asymilatory. To coś może… może doświadczać najróżniejszych zaprogramowanych procesów biologicznych i zdawać o nich szczegółowy raport. Ale nie ma ani uczuć, ani woli.

— Och — powiedziałem tylko.

To coś drgnęło leciutko na tacce. Odwróciłem wzrok. Miri, oczywiście, zauważyła. Widzi zawsze i wszystko.

— Jesteśmy coraz bliżej — powiedziała cicho. — To oznacza tylko tyle, że jesteśmy coraz bliżej. Odkąd nastąpił tamten przełom z bakteriorodopsyną.

Zmusiłem się, żeby spojrzeć na to raz jeszcze. Pod powierzchnią pulsowały cieniutkie jak włos żyłki. Blade, wilgotne kształty przepełzały przez moje myśli jak sunące po kamieniu larwy.

— Jeśli umieścimy na tacce mieszankę odżywczą, umie dobrać i wchłonąć to, czego potrzebuje, i przetworzyć w energię.

— Jakiego rodzaju mieszankę odżywczą? — Podczas ostatniej wizyty nauczyłem się tyle, że teraz byłem w stanie zadać to pytanie.

— Och, głównie glukozowo-proteinową. — Miri się skrzywiła. — Jeszcze długa droga przed nami.

— A rozwiązaliście już problem otrzymywania azotu bezpośrednio z powietrza? — zapytałem; wykułem to pytanie na pamięć, toteż w głowie wywołało tylko maciupeńki pusty kształt. Ale Miri uśmiechnęła się promiennie.

— I tak, i nie. Opracowaliśmy już mikroorganizmy, ale recepcja na poziomie tkankowym nadal potyka się o współczynnik Tollersa-Hilberta, szczególnie na poziomie włókienek epidermy. No i żadnych postępów w kwestii receptora azotowego i pośredniczącej endocytozy.

— Tak?

— Damy sobie z tym radę — oznajmiła Miri o ćwierć tonu za wolno. — To tylko kwestia zaprogramowania odpowiednich enzymów.

— Nazywamy to Galwat — odezwała się Sara. Ona i Jon roześmiali się.

— Wiesz, od Galatei — wtrąciła szybko Miri. — I od Erina Galwaya. No i od Johna Galta, tego bohatera książkowego, który chciał zatrzymać motor świata. No i, rzecz jasna, od równań transferencyjnych Worthingtona…

— Rzecz jasna — odparłem. W życiu nie słyszałem o Galatei, Erinie Galwayu, Johnie Galcie ani Worthingtonie.

— Galatea to z mitologii greckiej. Był taki rzeźbiarz…

— Pozwolisz, że przejrzę teraz statystyki z koncertów? — rzuciłem. Sara i Jon spojrzeli po sobie. Uśmiechnąłem się i wyciągnąłem dłoń do Miri. Chwyciła ją mocno i poczułem, że jej dłoń drży. Głowę wypełniły mi szybkie, trzepoczące kształty, delikatne jak papier. Grube na jakiś tuzin poziomów cząsteczkowych. Opadły na skałę, szorstką i twardą jak sama ziemia. Trzepotały coraz szybciej i szybciej, delikatny papier rozpalał się do czerwoności, aż skała rozpadła się na kawałki. W sercu skały znalazła się zastygła mleczna biel, pulsująca delikatnymi żyłkami.

— Nie chciałbyś zobaczyć, jak Nikos i Allen posunęli się w pracy nad czyścicielem komórek? Idzie im to znacznie szybciej niż nam tutaj. A Christy i Toshio zrobili prawdziwy przełom w programie, który wyłapuje błędy asymilatorów proteinowych.

— Pozwól, że obejrzę teraz statystyki z koncertów — powtórzyłem. Skinęła głową raz, drugi — cztery razy.

— Statystyki prezentują się nieźle, Dan. Ale z danych wynika, że w trakcie drugiego przesunięcia w czasie twojego koncertu robi się dziwna luka. Terry twierdzi, że musisz w tym miejscu zmienić kierunek. To dość skomplikowane.

— W takim razie ty mi to wyjaśnisz — rzuciłem obojętnie.

Na jej twarzy wykwitł olśniewający uśmiech. Sara i Jon znów spojrzeli po sobie, ale żadne się nie odezwało.

* * *

Za pierwszym razem, kiedy Miri pokazywała mi, jak Superbystrzy porozumiewają się między sobą, nie mogłem w to uwierzyć. To było trzynaście lat temu, zaraz po tym, jak przybyli z Azylu. Zaprowadziła mnie do pokoju z dwudziestoma siedmioma holoscenami na dwudziestu siedmiu terminalach. Każdy został zaprogramowany tak, by „przemawiał” w innym języku — ich wspólną bazą był angielski, ale w każdym wypadku przystosowano go do sznurów myślowych właściciela terminalu. Miri, wówczas szesnastoletnia, wyjaśniała mi budowę jednego z własnych sznurów myślowych.

— Załóżmy, że powiesz do mnie jakieś zdanie. Dowolne zdanie pojedyncze.

— Masz piękne piersi.

Zarumieniła się; smagłe policzki pokryły się kasztanowymi plamkami. Rzeczywiście miała piękne piersi. No i piękne włosy. Równoważyły trochę zbyt dużą głowę, kwadratowy podbródek, niezgrabny chód. Nie była ładna, a na tyle inteligentna, że zdawała sobie z tego sprawę. Chciałem, żeby dzięki mnie poczuła się atrakcyjna.

— Podaj inne zdanie.

— Nie. Wykorzystaj to.

I tak zrobiła. Powiedziała je do komputera, a na holoscenie zaczął się formować trójwymiarowy kształt pełen słów, wyobrażeń i symboli, połączonych ze sobą świecącymi zielonymi liniami.

— Widzisz, wyciąga wszystkie skojarzenia, jakie powstają w moim umyśle, bazując na danych o moich poprzednich myślach oraz na algorytmach opisujących mój sposób myślenia. Z tych kilku słów, które ekstrapoluje, przewiduje i odzwierciedla. Prawdę mówiąc, ten program nazywa się właśnie „zwierciadło myśli”. W dziewięćdziesięciu dwóch przypadkach na sto udaje mu się uchwycić około dziewięćdziesięciu siedmiu procent tego, co pomyślę, a potem sama mogę dorobić resztę. A najlepsze w tym wszystkim jest to…

— Wymyślasz coś takiego dla każdego zdania? Dla każdego pojedynczego zdania?!

Niektóre ze skojarzeń były oczywiste: na przykład „piersi” łączyły się z karmieniem dziecka. Ale dlaczego „dziecko” łączyło się z czymś o nazwie „stała Hubble’a” i skąd w tym sznurze znalazła się Kaplica Sykstyńska? No i to nazwisko, którego nie kojarzyłem: Chidiock Tichbourne.

— Tak — odrzekła Miri. — Ale najlepsze…

— I wy wszyscy myślicie w ten sposób? Wszyscy Superbystrzy?

— Tak — odpowiedziała cicho. — Choć Terry, Jon i Ludie myślą przeważnie wzorami matematycznymi. Są młodsi niż reszta, wiesz, reprezentują następne stadium prac nad genomodyfikacją inteligencji.

Spojrzałem na skomplikowany wzór myśli i reakcji Miri. „Masz piękne piersi”.

Nigdy się nie dowiem, co naprawdę znaczą dla niej moje słowa w tych wszystkich swoich warstwach. Nigdy.

— Czy to cię przeraża, Dan?

Przyglądała mi się bez śladu emocji. Ale czułem jej strach i jej determinację. Ta chwila miała wielkie znaczenie. Narastała i narastała w moich myślach, jak groźna biała ściana, do której nic nie może przylgnąć, aż w końcu znalazłem właściwą odpowiedź.

— Ja dla każdego zdania wymyślam kształty.

Uśmiech odmienił całą jej twarz — otworzył ją i rozjaśnił. Powiedziałem to, co należało. Rzuciłem okiem na połyskliwą strukturę na holoscenie, na ten obracający się z wolna glob, przetykany gęsto obrazami, równaniami i — przede wszystkim — słowami. Mnóstwem skomplikowanych słów.

— W takim razie jesteśmy tacy sami — oznajmiła radośnie Miri. A ja jej nie poprawiłem.

— A najlepsze ze wszystkiego jest to — paplała dalej Miri, teraz już zupełnie swobodna — że jeśli taki ekstrapolowany sznur myśli uformuje się i zostanie odpowiednio skorygowany, program główny tłumaczy go na sznury myślowe wszystkich innych i w taki właśnie sposób zostaje on ukazany na każdej holoscenie. Wtedy możemy ominąć słowa i przekazywać sobie bezpośrednio to, co myślimy. No, może nie do końca. W tłumaczeniu zawsze ginie jakaś część sensu, szczególnie w przypadku Terry’ego, Jona i Ludie. Ale to i tak o wiele lepsze niż zwykła mowa, podobnie jak twoje koncerty są lepsze od zwykłych, nie wspomaganych marzeń.

Marzenia. Jedyny rodzaj snów, o jakich Superbezsenni mogli mieć jakieś pojęcie. Dopóki nie pojawiłem się ja.

Kiedy w trans snów na jawie wchodził Bezsenny, wynik był zupełnie różny od tego, jaki wywoływałem u Amatora Życia. A także u Wołów. Amatorzy i Woły mogą spać w nocy. W ten sposób zachowują stałą łączność z własną podświadomością, a ja kieruję nią i wzmacniam odbiór w sposób, który sprawia im przyjemność — spokojnie, a jednocześnie z pewnym emocjonalnym napięciem. W czasie snu na jawie czują — nierzadko po raz pierwszy w życiu — że stanowią pewną całość. Zabieram ich na wycieczkę w głąb ich prawdziwego ja, poza zasłonę czuwania. I kieruję ich marzenia ku najsłodszym z czekających tam obrazów.

Bezsenni nie miewają zwykłych snów. Drogę do poświadomości odcięto im genetycznie. Kiedy wchodzą w trans snu na jawie — jak opowiadała Miri — doznają „olśnienia”, którego inaczej nie byliby w stanie doświadczyć. Wznoszą się ponad splątaną dżunglą słów i wychodzą z transu z gotowymi rozwiązaniami swoich intelektualnych problemów. Geniuszom z przeszłości często zdarzało się to w czasie snu, jak twierdzi Miri. Podała mi kiedyś przykłady kilku największych naukowców, ale zapomniałem ich nazwisk.

Przyglądając się skomplikowanej strukturze werbalnej na holoscenie, poczułem ją we własnej głowie jako nieokreślony kamień, chłodny od żalu. Miri nigdy nie dojrzy tego kształtu w mojej głowie. Co gorsza, nigdy się nie dowie, że go nie dostrzega. Sądzi, że jeśli oboje myślimy inaczej niż Woły, to jesteśmy tacy sami.

Chciałem stanowić część tego, co dzieje się na Huevos Verdes. Już wtedy widziałem wyraźnie, że ten projekt odmieni świat. A każdy, kto sam nie brał w nim czynnego udziału, mógł stanowić jedynie bierny przedmiot jego działań.

— Tak, Miri — uśmiechnąłem się. — Jesteśmy tacy sami.

* * *

Na stole w kolejnej pracowni Miri rozciągnęła arkusz ze statystykami ostatniego tournee. Wydruk przygotowano specjalnie dla mnie; Superbystrzy zawsze przeprowadzali analizy bezpośrednio z monitorów lub holoscen. Zastanawiałem się, ile faktów usunięto i co uproszczono ze względu na mnie. Terry Mwakambe — niski, śniady mężczyzna o długich, niesfornych włosach — przysiadł nieruchomo na parapecie otwartego okna. Za jego plecami ocean połyskiwał głębokim błękitem w świetle odchodzącego dnia.

— Widzisz, tutaj — mówiła Miri — w samym środku przedstawienia „Orzeł”. Natężenie uwagi wzrasta, a zmiany w postawie tuż po przedstawieniu rysują się dość dramatycznie — w kierunku podejmowania ryzyka. Ale późniejsze pomiary wykazują, że po tygodniu ta zmiana zaczęła zanikać znacznie bardziej niż w przypadku innych przedstawień. A po miesiącu wszystkie zmiany w kierunku podejmowania ryzyka zupełnie zanikły.

Kiedy daję koncert, oni podłączają ochotników do maszyn i mierzą ich fale mózgowe, oddech, zmiany średnicy źrenic i takie tam różne. Przed i po koncercie ochotnicy przechodzą wirtualne testy, które mają odnotować zmianę ich postaw życiowych. Ochotnikom się płaci. Nie wiedzą, po co robi się te testy ani dla kogo. Nie wiedzą tego nawet ci, którzy owe testy przeprowadzają. Wszystko robi się przez podstawioną firmę, jedną z pomocniczych softwerowych firm skupionych wokół Kevina Bakera. Rezultaty przekazuje się do komputera głównego na Huevos Verdes. I jeśli trzeba, według tych danych zmieniam później sposób prowadzenia przedstawień.

Przestałem już nazywać siebie artystą.

— „Orzeł” po prostu nie działa — mówiła Miri. — Terry chciałby wiedzieć, czy mógłbyś skomponować inny kawałek, który wykorzystywałby podświadome obrazy związane z podejmowaniem ryzyka. Chciałby otrzymać ten przekaz za tydzień, w niedzielę.

— Może po prostu Terry powinien go dla mnie napisać.

— Wiesz, że nikt z nas tego nie potrafi. — Spojrzenie Miri wyostrzyło się, lecz usta dodały miękko: — To ty jesteś Śniącym na jawie, Dan. Nikt z nas nie potrafi tego, co ty. Jeśli wydaje ci się, że… że zbyt mocno tobą kierujemy, to tylko dlatego, że wymaga tego nasz projekt. Bez ciebie cała rzecz byłaby niemożliwa.

Posłałem jej uśmiech. Była taka przejęta, pełna pasji dla swojej pracy. Taka zdecydowana. „Nieugięty — powiedziała Leisha o swoim ojcu. — Bez wahania naginał wszelkie zasady, jakie stanęły mu na drodze”.

— Czy wierzysz, że zdajemy sobie sprawę, jaki jesteś dla nas ważny? Wierzysz, Dan?

— Wiem o tym, Miri.

Jej twarz rozsypała się w mozaikę światła, a każdy promień był jak miecz w mojej głowie.

— No to skomponujesz ten nowy kawałek?

— Podejmowanie ryzyka — odparłem — przedstawione jako coś pożądanego, atrakcyjnego i naglącego. W porządku. Za tydzień w niedzielę.

— To naprawdę konieczne, Dan. Od prototypu laboratoryjnego dzielą nas jeszcze całe miesiące, ale ten kraj… — Wzięła do ręki drugi wydruk. — Spójrz. W ciągu ostatniego miesiąca częstotliwość awarii grawkolei poszła znów o osiem procent w górę. Przerwy w łączności — o trzy procenty. Bankructwa — o pięć procent. Przemieszczanie żywności — to bardzo istotne — odbywa się o szesnaście procent mniej wydajnie. Wskaźniki produkcyjne spadają z tą samą zastraszającą szybkością. Zaufanie wyborców sięgnęło dna. A sytuacja z duragemem…

Aż w końcu jej głos stracił tę swoją półtaktową powolność.

— Popatrz tylko na te wykresy, Dan! Nie potrafimy nawet zlokalizować źródła tej katastrofy z duragemem, nie ma żadnego epicentrum! A kiedy przepuści się te dane przez wzory konwersji Lawsona…

— Tak — wtrąciłem, żeby umknąć przed wzorami konwersji Lawsona. — Wierzę ci. Tam na zewnątrz jest źle, a będzie jeszcze gorzej.

— Nie tylko gorzej — czeka nas prawdziwa apokalipsa.

Moje myśli wypełniają się karmazynowym płomieniem i granatowymi błyskawicami, które otaczają kryształową różę za nieprzeniknioną tarczą. Miri wyrosła w Azylu. Zaspokajanie podstawowych potrzeb, a nawet pewien życiowy komfort, to był pewnik. Przez cały czas i dla każdego, bez wątpliwości i zastanawiania się. W przeciwieństwie do mnie, Miranda nigdy nie widziała niemowlęcia, które zmarło zaniedbane przez rodziców, żony bitej przez zrozpaczonego i pijanego męża, rodziny żywionej sojsyntetyczną papką bez smaku, toalety, która nie funkcjonuje przez kilka dni. Ona nie wie, że to wszystko da się znieść. Jakie może mieć pojęcie na temat apokalipsy?

Ale nie powiedziałem tego głośno.

Terry Mwakambe zeskoczył z parapetu. Przez cały czas, kiedy tu byliśmy, nie odezwał się ani słowem. Jego sznury myślowe, jak twierdzi Miri, składają się niemal wyłącznie z równań matematycznych. Ale teraz Terry powiedział:

— Lunch?

Wybuchnąłem śmiechem. Nie mogłem się powstrzymać. Lunch! Jedyny łącznik między Terrym Mwakambe a Danem Arlenem: jedzenie. Z pewnością nawet Miri i Terry musieli dostrzec ten dowcip — tu, w tym pokoju, w tym budynku, w samym środku tego projektu… Lunch!

Żadne się nie zaśmiało. Czułem kształt ich zadziwienia. To był deszcz maleńkich, podobnych do łez kropelek, który padał na wszystko — na apokalipsę w mojej głowie i na mnie — jasny, chłodny i dławiący jak śnieg.

4. Diana Covington: Kansas

KTÓREGOŚ WIECZORU W MOIM POPRZEDNIM ŻYCIU Eugene, który nastał przed Rexem, a po Claudzie, zapytał mnie, co mi przypominają Stany Zjednoczone. To było jedno z tych pytań, do których Gene odczuwał szczególny pociąg; wyzwalały pewną metafizyczną pompatyczność, która z kolei wyzwalała jego szyderstwo. Odpowiedziałam, że Stany Zjednoczone zawsze wydawały mi się podobne do jakiegoś potężnego, niewinnego zwierzęcia, soczyście pięknego, o pojemności czaszki nie większej niż u wąskogłowego jelenia. Tylko spójrz, jak w blasku słońca napina gładkie mięśnie. Spójrz, jak wysoko skacze. Jak biegnie wdzięcznie wprost pod koła nadjeżdżającego z przeciwka pociągu. Moja odpowiedź mogła się poszczycić tak rozdętą pretensjonalnością, że jego sprzeciw w tej samej płaszczyźnie stawał się zupełnie zbędny. Pomijam już to, że odpowiedź była zupełnie zgodna z prawdą.

A już z całą pewnością z mojego grawpociągu widziałam aż za wiele owego soczystego, pokaleczonego ścierwa. Przejechaliśmy przez Skaliste na jednej czwartej zwykłej prędkości, żeby pasażerowie-Amatorzy mogli podziwiać przepiękne widoki. Majestat sinawych szczytów i takie tam. Nikt nawet nie zerknął w kierunku okna.

Za to ja tkwiłam przy nim jak przyklejona, smakując całą kretyńską wzniosłość autentycznego zachwytu.

W Garden City, w Kansas, przesiadłam się na pociąg linii lokalnej, który przez prześliczne krajobrazy prześlizgiwał się z szybkością dwustu pięćdziesięciu mil na godzinę, za to przez zasrane amatorskie miasteczka przepełzał z szybkością bliską zeru. „Dlaczego zwyczajnie nie polecisz do Waszyngtonu? — pytał Colin Kowalski, pełen niedowierzania. — Przecież w końcu jednak nie masz udawać Amatorki”. A ja mu na to, że chcę sobie popatrzeć na te amatorskie miasteczka, których integralności mam bronić przed ewentualnym genetycznym zepsuciem. Nie spodobała mu się moja odpowiedź, tak jak swego czasu tamta nie spodobała się Gene’owi.

No to patrzę sobie. Na poszarpane ścierwo.

Każde miasteczko wygląda dokładnie tak samo. Od stacji grawkolei rozchodzą się promieniście uliczki, przy każdej domy i bloki — niektóre z samej tylko pianki budowlanej, inne miały dobudówki z pianki na starszej, ceglanej, a nawet drewnianej części. Pianka była w samych krzykliwych kolorach: różowym, żółtym i kobaltowym, no i tym najpopularniejszym — zielonym jak wnętrzności homara. Arystokratyczne nieróbstwo niekoniecznie oznaczało arystokratyczny gust.

Każde miasteczko szczyciło się komunalną kafeterią wielkości średniego hangaru, składem przydziałowych dóbr, łaźnią publiczną, hotelem, boiskami sportowymi i na oko opustoszałą szkołą. Wszystkie obiekty oblepiono holoszyldami: Skład senatora S.R. Wybierz-Mnie, Kafeteria senator Francis Fay Dobra-Rodzinne. A za każdym miasteczkiem, ledwo dostrzegalna z wagonu grawpociągu, mieściła się stacja odbioru energii Y i osłonięte robofabryki, które wprawiały to wszystko w ruch. No i, rzecz jasna, tor skuterowy, nieunikniony jak sama śmierć.

Gdzieś tam w Kansas do mojego wagonu wgramoliła się jakaś rodzinka i usadowiła się na siedzeniach naprzeciwko mnie. Tatko, mamuśka i trójka małych Amatorków, w tym dwoje z usmarkanymi nosami, a całej gromadce wyraźnie brakowało właściwej diety i odrobiny ćwiczeń. Nad jaskrawożółtymi portkami kombinezonu mamuśki podrygiwały fałdy tłuszczu. Jej spojrzenie przemknęło po mnie lekko i powędrowało z powrotem, odbite jak radar.

— Cześć — odezwałam się.

Zawyła i trąciła łokciem swojego samca. Ten spojrzał na mnie i bynajmniej nie zawył. Ich małe gapiły się na mnie w milczeniu, chłopczyk — mniej więcej dwunastoletni — wyglądał dokładnie jak tatuś.

Colin ostrzegał mnie, żebym nawet nie próbowała udawać Amatorki, twierdził, że w żaden sposób nie uda mi się oszukać Bezsennych. Odparłam, że nie mam zamiaru oszukiwać Bezsennych — chcę się tylko wmieszać w miejscową faunę. Orzekł, że mi się to nie uda. I najwyraźniej miał rację. Mamuśce wystarczyło jedno spojrzenie na moje genetycznie wydłużone nogi, na inżynierię mojej twarzy i ten kark a la Anna Boleyn, który kosztował mojego ojca równowartość niedużego funduszu powierniczego. Mój wściekle zielony kombinezon, biżuteria z blachy po puszkach (bardzo modna — wykonywało się ją własnoręcznie) i sraczkowatobrązowe soczewki kontaktowe nie zmyliły jej. Spółka tatko i syn nie miała tej pewności, ale — z drugiej strony — niewiele ich to obchodziło. Dla nich bardziej liczyły się wymiary w biuście niż kody genetyczne.

— Jestem Darla Jones — rzuciłam radośnie. Miałam pełną kieszeń rozmaitych chipów powystawianych na najróżniejsze nazwiska — niektóre z nich dostarczyła ANSG, o wielu innych jednak nie miała najmniejszego pojęcia. To gruby błąd pozwalać, aby jakaś agencja zapewniała ci kompletną osłonę. Może przecież nadejść taki czas, kiedy będzie się potrzebowało osłony przed nią. Wszystkie moje tożsamości miały swoją dokumentację w federalnych bazach danych i każda z nich miała bogatą przeszłość — a to dzięki pewnemu utalentowanemu koledze, o którym ANSG także nie miała zielonego pojęcia. — Jadę do Waszyngtonu.

— Arnie Shaw — rzucił gorliwie mężczyna. — Ten pociąg zepsuł się już kiedy?

— Jeszcze nie — odpowiedziałam. — Ale pewnie się zepsuje, drań.

— Co można poradzić?.

— Ano nic.

— Życie jest przez to ciekawsze.

— Arnie — wtrąciła ostro mamuśka, przerywając tę naszą krótką konwersację — chodźmy do tyłu. Tam jest więcej miejsc.

Posłała mi spojrzenie, od którego zaskwierczałby plastsyntetyk.

— Tu też jest mnóstwo miejsc, Dee.

— Arnie!

— Do widzenia — powiedziałam.

Oddalili się, a kobieta nadal mruczała coś pod nosem. Co za suka. Powinnam pozwolić, żeby Superbezsenni zmienili jej potomków w czwororęczne bezogonowe psy pasterskie. Albo w co tam tylko zechcą. Odchyliłam głowę na oparcie siedzenia i zamknęłam oczy. Pociąg zwalniał już na powitanie następnego amatorskiego miasteczka.

Kiedy znów ruszyliśmy, najmniejsze z Shawów wróciło. Dziewczynka, na oko pięcioletnia, przypełzła między siedzeniami jak kocię. Miała zuchwałą buźkę i długie, ciemne, bardzo brudne włosy.

— Masz ładną bransoletkę. — Popatrzyła tęsknie na obrzydlistwo otaczające mój nadgarstek: spiralne wisiory z jakiegoś lekkiego stopu, który giął się łatwo jak rozgrzany wosk. Jakiś otumaniony wyborca przysłał ją Davidowi wraz z parą kolczyków do kompletu, kiedy David ubiegał się jeszcze o fotel senatora stanowego. Dla żartu zatrzymał to sobie.

Zsunęłam bransoletkę z dłoni.

— Chcesz ją?

— Naprawdę?

Jej twarz rozjaśniła się radością. Wyszarpnęła bransoletkę z wyciągniętych ku niej palców i popędziła przejściem między siedzeniami, tylko furkotały za nią poły niebieskiej koszuli. Uśmiechnęłam się do siebie. Szkoda, że z kociąt zawsze muszą w końcu wyrosnąć dorosłe koty.

Minutę później zawisła nade mną mamuśka.

— Bierz no sobie tę swoją bransoletkę. Desdemona ma własną biżuterię!

Desdemona. Skąd oni biorą takie imiona? Szekspira przecież nie gra się na torach skuterowych.

Kobieta wpatrzyła się we mnie twardym wzrokiem.

— Słuchaj no, lepiej trzymaj się swoich, a my będziemy trzymać się swoich. Tak będzie lepiej dla wszystkich. Rozumiesz?

— Tak jest, proszę pani — odparłam i wyjęłam swoje soczewki. Mam genomodyfikowane oczy w kolorze niezwykle intensywnego fioletu. Przyglądałam się jej w milczeniu, z rękoma splecionymi na podołku.

Odeszła kołysząc się na boki i mrucząc coś pod nosem.

— Co za ludzie… — doszło moich uszu.

„Jeśli nie dam rady udawać Amatorki — mówiłam Colinowi — będę udawać lekko stukniętego Woła, który usiłuje udawać Amatora. Nie byłabym pierwszym Wołem, który chce wrócić do korzeni. Znasz to: członek klasy pracującej żałośnie próbuje udawać arystokratę. Najciemniej jest zawsze pod latarnią”.

Colin tylko wzruszył ramionami. Pomyślałam wtedy, że żałuje, iż mnie zwerbował, ale potem zdałam sobie sprawę, że ma nadzieję, iż moje wyskoki odciągną uwagę od prawdziwych agentów ANSG, niewątpliwie ciągnących teraz chmarą w stronę Waszyngtonu. Federalne Forum Nauki i Techniki, popularnie zwane Sądem Naukowym, miało tam prowadzić przesłuchanie w sprawie prośby rynkowej nr 1892-A. A tym, co odróżniało tę akurat prośbę od spraw numerowanych od 1 do 1891, był fakt, że skierowała ją do sądu Korporacja Huevos Verdes. Po raz pierwszy od dziesięciu lat Superbezsenni próbowali uzyskać oficjalne zezwolenie na handel opatentowanym przez siebie genomodyfikowanym wynalazkiem. Ich szansę były równe zeru — to jasne — ale mimo to sprawa przedstawiała się nader interesująco. Dlaczego akurat teraz? O co tak naprawdę im chodzi? I czy któreś z tej dwudziestki siódemki pojawi się osobiście na przesłuchaniach?

A jeśli tak, to czy uda mi się utrzymać tę osobę pod nadzorem?

Gapiłam się przez okno na uprawiane przez automaty pola. Pszenica, a może soja — nie miałam pojęcia, jak wygląda jedno i drugie w naturze. Po dziesięciu minutach Desdemona była z powrotem przy moim siedzeniu. Jej twarz wynurzyła się spomiędzy moich wyciągniętych nóg; przypełzła tu pod siedzeniami, po błocie i resztkach jedzenia. Uniosła swój malutki torsik, opierając się lepką rączką na moim fotelu. Druga rączka wystrzeliła znienacka w górę i zamknęła się na mojej bransoletce.

Odpięłam ją i jeszcze raz dałam dziecku. Dziewczynka strasznie wybrudziła sobie przód portek.

— W tym pociągu nie ma robosprzątaczki?

Złapała bransoletkę i uśmiechnęła się.

— Zdechła.

Roześmiałam się serdecznie. A w chwilę potem zepsuł się pociąg.

Rzuciło mnie na podłogę, gdzie spoczęłam chwiejnie na kolanach i dłoniach, czekając na rychłą śmierć. Gdzieś pode mną jęczała przenikliwie maszyneria. Pociąg stanął w podrygach, ale nie przewrócił się.

— Jasny szlag! — rozdarł się ojciec Desdemony. — Tylko nie to!

— Możemy kupić sobie lody? — rozjęczało się jakieś dziecko. — Przecież stanęliśmy!

— Już trzeci raz w tym tygodniu! Pieprzony wołowski pociąg!

— Nigdy nie kupicie nam żadnych lodów!

Wyglądało na to, że te pociągi się nie przewracają. Więc jednak nie umrę. Podążyłam za innymi pasażerami wagonu.

W zupełnie inny świat.

Po prerii hulał wiatr — ciepły, rozszeptany, uderzający do głowy. Przybiły mnie rozmiary nieba. Nad głową bezkresny rozświetlony błękit, pod stopami bezkresne rozświetlone złoto. A wszystko to pieszczone tym gorącym jak krew wiatrem, przesiąknięte słonecznym blaskiem, brzemienne aromatem. Ja, wielbicielka miast w stopniu równym niemal sir Christopherowi Wrenowi, nie miałam pojęcia, że może istnieć coś tak pięknego. Żadne holo nie przygotowało mnie na taki widok. Z całej siły oparłam się idiotycznej chęci, by zrzucić buty i zatopić palce nóg w złocistej ziemi.

Zamiast tego podążyłam za tłumkiem utyskujących Amatorów, którzy zmierzali wzdłuż torów na czoło pociągu. Zebrali się wokół holoprojekcji przedstawiającej technika, mimo że nagranie z jego głosem słychać było w każdym wagonie. Holo „stało” na trawie, wielkie i autorytatywne. Znałam właściciela tej licencji — był zdania, że do wydawania poleceń najlepiej nadają się smagli mężczyźni o wzroście minimum siedem stóp.

— Nie ma potrzeby się niepokoić. To tylko chwilowe zakłócenia. Proszę powrócić do swoich bezpiecznych i wygodnych wagonów, a za kilka minut w ramach rekompensaty serwować będziemy potrawy i napoje. Technik z ekipy naprawczej jest już w drodze. Nie ma potrzeby się niepokoić…

Desdemona kopnęła holo. Stopa przeszła na wylot, a przez twarz dziewczynki przemknął szelmowski uśmieszek bezsensownego tryumfu. Holo zwróciło na nią wzrok.

— Nie waż się więcej tego robić, słyszałaś, mała?

Oczy Desdemony rozszerzyły się strachem; szybko ukryła się za nogami matki.

— Nie bądź taka strachliwa, on jest interaktywny i tyle — warknęła mamuśka. — Puszczaj moje nogi!

Mrugnęłam do Desdemony, która popatrzyła na mnie naburmuszona, a potem znienacka uśmiechnęła się, grzechocząc naszą bransoletką.

— … do swoich bezpiecznych i wygodnych wagonów, a za kilka chwil w ramach rekompensaty serwować będziemy …

Do lokomotywy zbliżało się coraz więcej osób, a wszystkie z wyjątkiem dwóch głośno narzekały. Jedną z tych dwóch była kobieta w starszym wieku: wysoka, o niezbyt ładnej twarzy. Nie nosiła kombinezonu, tylko długą tunikę w subtelnym, stonowanym odcieniu zieleni i o zbyt nierównym splocie, by mógł powstać na maszynie. Za kolczyki służyły jej dwa polerowane zielone kamienie. Nigdy przedtem nie widziałam Amatora Życia obdarzonego dobrym smakiem.

Następną anomalię stanowił towarzyszący jej chłopak o jedwabistych rudych włosach i bladej cerze oraz odrobinę za dużej głowie.

W wagonach roboty wychynęły ze swoich składzików i serwowały świeżo zsyntetyzowane sojowe przekąski, różne napoje i słoneczko w niegroźnych dawkach.

— Z pozdrowieniami od senator Cecylii Elizabeth Dawes — powtarzały niezmordowanie. — Cieszymy się, że możemy gościć państwa u siebie.

Ta chwilowa rozrywka zajęła uwagę wszystkich na jakieś pół godziny. Potem z powrotem powychodzili z wagonów i na nowo podjęli utyskiwanie.

— Cóż to za obsługa się porobiła ostatnio…

— … następnym razem głosuję na kogo innego, na kogokolwiek innego…

— … chwilowe zakłócenia. Proszę powrócić do swoich bezpiecznych i wygodnych wagonów, a za kilka chwil…

Przespacerowałam się po zmierzwionej trawie do skraju najbliższego pola. Bezsenny stał na uboczu, obserwując tłum, przyglądając się wszystkim na pozór od niechcenia, zupełnie tak samo jak ja. Jak dotąd, nie zwrócił na mnie szczególnej uwagi. Pole otoczono ogrodzeniem pod niskim napięciem, po to chyba, żeby utrzymać agroroboty w jego obrębie. Sunęły statecznie między rzędami złocistej pszenicy, robiąc swoje — cokolwiek to było. Przekroczyłam ogrodzenie i wzięłam jeden do ręki. Brzęczał cichutko — ciemna kula z ruchomymi czułkami. Na spodzie miał plakietkę z napisem Canco Robots/Los Angeles. Canco opisano w zeszłym tygodniu w „Wall Street Journal On-Line”; mieli solidne kłopoty. W całym kraju ich agroroboty zaczęły się nagle psuć. Licencja padała.

Ciepły wiatr szeptał uwodzicielsko pośród łanów słodko pachnącej pszenicy.

Usiadłam po turecku na trawie, plecami do ogrodzenia. Wokół mnie grupki dorosłych zabierały się do gry w karty lub kości. Dookoła biegały rozwrzeszczane dzieci. Obok mnie przemknęła jakaś młoda parka i z zamiarem wyraźnie widocznym w oczach zniknęła pośród pszenicy. Tamta starsza kobieta siedziała na uboczu, czytając książkę — prawdziwą książkę. Nie mogłam sobie nawet wyobrazić, skąd mogła ją wziąć. A wielkogłowy Bezsenny — jeśli rzeczywiście nim był — wyciągnął się na ziemi, przymknął oczy i udawał, że śpi. Wykrzywiłam się. Nigdy nie przepadałam za autoironią, szczególnie u innych.

Po dwóch godzinach roboty obsługi jeszcze raz przyniosły jedzenie i napoje.

— Z pozdrowieniami od senator Cecylii Elizabeth Dawes. Cieszymy się, że możemy gościć państwa u siebie.

Ile sojsyntu może wieźć taki amatorski grawpociąg? Nie miałam pojęcia.

Słońce rzucało długie cienie. Przespacerowałam się w stronę czytającej kobiety.

— Dobra ta książka?

Podniosła na mnie szacujący wzrok. Jeśli Colin wysłał mnie do Sądu Naukowego w Waszyngtonie, to prawdopodobnie wysłał i kilku oficjalnych agentów. A jeśli wielka głowa rzeczywiście jest Bezsennym, to najprawdopodobniej ma już swój osobisty ogon. Jednak coś w twarzy czytającej kobiety przekonało mnie, że to nie ona. Nie była genomodyfikowana, ale nie o to chodziło. Nadal trafiały się rodziny Wołów, które nie uznawały nawet dozwolonych genomodyfikacji, żyły potem sobie wewnętrznie bardzo zintegrowane, za to towarzysko zupełnie na uboczu. Ale ona nie należała i do nich. Była kimś innym.

— To powieść — odpowiedziała obojętnym tonem. — Dziwi panią, że istnieją jeszcze Amatorzy, którzy potrafią czytać? Albo którym się chce?

— Tak — uśmiechnęłam się konfidencjonalnie, ale odpowiedziała mi obojętnym spojrzeniem i powróciła do lektury. Wół-renegat nie wywoływał u niej pogardy ani oburzenia, ani uniżoności. Po prostu i szczerze — nie budziłam jej zainteresowania. Poczułam do niej mimowolny szacunek.

Wygląda na to, że nie znam Amatorów Życia tak dobrze, jak mi się zdawało.

Zachód słońca był porywającym widowiskiem. Niebo stało się najpierw przejrzyste i bezbronne, potem przecięły je pasma subtelnych kolorów. Kolory stawały się coraz bardziej agresywne, a za nimi postępowały blade, pożegnalne pastele. Na koniec zrobiło się zimno i ciemno. Cały królewski romans w jednej półgodzinie. Claude-Eugene-Rex-Paul-Anthony-Russell-David naraz.

Nie zjawił się żaden technik z ekipy naprawczej. Preria stygła w błyskawicznym tempie. Wszyscy wróciliśmy do wagonów, a w pociągu zapalono światła i włączono ogrzewanie. Zastanawiałam się, co by się stało, gdyby oba te systemy — albo roboty obsługi — się zepsuły.

Ktoś się odezwał, niezbyt głośno i jakby w powietrze:

— Mój chip żywieniowy spóźnił się w zeszłym kwartale. Chwila ciszy. Wyprostowałam się na swoim siedzeniu — to było coś nowego. Nie skarga. Coś zupełnie innego.

— W moim mieście zabrakło kombinezonów. Wół ze składu mówi, że braki występują w całym kraju.

Chwila ciszy.

— Jedziemy tym pociągiem, żeby zabrać matkę z Missouri. Centralne w ich bloku się zepsuło i nikt nie chciał jej wziąć do siebie. Staruszka nie ma ogrzewania.

Chwila ciszy.

— Czy ktoś wie — odezwał się jakiś głos — ile stąd do najbliższego miasta? Może dałoby się tam dojść na piechotę.

— Odkąd to mamy chodzić na piechotę? To oni mają naprawić ten pieprzony pociąg! — buchnęła wściekłością i deszczem śliny mamuśka.

I w tym momencie skończyła się spokojna tonacja.

— Zgadza się! To my tu jesteśmy wyborcy!

— Moje dzieci nie będą chodzić do żadnego najbliższego miasta…

— Coś ty, pieprzony Wół, czy jak?

Widziałam, jak wielkogłowy wędruje wzrokiem od twarzy do twarzy.

Nagle holo smagłego mechanika pojawiło się wewnątrz wagonu, w samym środku przejścia.

— Panie i panowie, grawkolej Morrisona jeszcze raz prosi o wybaczenie za opóźnienia w naprawie. Ażeby uprzyjemnić państwu czas oczekiwania, mamy zaszczyt zaprezentować nowy program rozrywkowy, który nie był jeszcze rozpowszechniany w sieciach — z pozdrowieniami od kongresmana Wade’a Keitha Finleya — oto Dan Arlen, Śniący na jawie, w swoim najnowszym koncercie zatytułowanym „Wojownik”. Program oglądać można przez okna po lewej stronie wagonów.

Amatorzy spoglądali po sobie; wściekłość natychmiast ustąpiła wybuchom radości. Widać było, że to nowość wśród rozrywek serwowanych na czas awarii. Przeliczyłam w myślach koszt sprowadzenia wideoprojektora na tyle potężnego, by mógł produkować obrazy widoczne ze wszystkich okien długiego pociągu i dodałam koszt zakupu nie rozpowszechnianego wideo z występem najpopularniejszego wśród Amatorów wykonawcy. Sumę porównałam z kosztem przysłania ekipy naprawczej. Coś mi tu nie gra. Nie wiedziałam nic na temat Hollywood, ale nie publikowany koncert Dana Arlena musi być wart grube miliony. Dlaczego grawkolej wozi go ze sobą tylko po to, żeby w razie czego uspokajać nim niecierpliwiących się tubylców?

Wielkogłowy w milczeniu przyglądał się, jak współpasażerowie przyciskają twarze do okien po lewej stronie wagonu.

Z dachu wagonu tuż przed naszym wysunął się długi pręt. Pręt ten wznosił się pod kątem rozwartym do ziemi, a sięgał prawie do samego pola pszenicy. Z jego końca wytrysnęły promieniście strugi światła, formując wielką piramidę. Dało się słyszeć powszechne „Oooooooo!”. Przenośne projektory nigdy nie dorównują jakością przekazu stałym, ale nie sądzę, żeby tę publiczność obchodziły takie drobiazgi. W samym centrum piramidy pojawił się obraz Dana Arlena i jeszcze raz dało się słyszeć potężne „Ooooooooo!”.

Po cichu wyśliznęłam się z pociągu.

W ciemnościach i z bliska holo prezentowało się jeszcze dziwaczniej — czteroipółmetrowy mężczyzna o rozmazanych konturach siedział w wózku inwalidzkim, za plecami mając całe połacie nie oświetlonej prerii. Nad nim, straszliwie wysoko, połyskiwały chłodno gwiazdy. Z kieszeni kombinezonu wyciągnęłam zwiniętą plastikurtkę.

— Jestem Dan Arlen, Śniący na jawie. Niech spełnią się wasze sny.

Widziałam kiedyś koncert Arlena na żywo, w San Francisco, kiedy z przyjaciółmi włóczyliśmy się po różnych zakazanych dziurach. Byłam jedyną osobą w Sali Koncertowej senatora Paula Jenningsa Messury, na której pokaz nie wywarł najmniejszego wrażenia. „Naturalna odporność na hipnozę — określił to mój lekarz. — W pani mózgu po prostu nie zachodzą odpowiednie subtelne reakcje biochemiczne. Czy pani miewa jakieś sny?”

Nigdy nie udało mi się zapamiętać ani jednego snu.

Piramida światła wokół Arlena nieco się zmieniła i dziwnie zamigotała. Wzorce pobudzające podświadomość zaczęły stapiać się z wolna w jakieś bardzo powikłane kształty. A głos Arlena — cichy, intymny — zaczął snuć jakąś opowieść.

— Dawno temu był sobie człowiek o wielkich nadziejach, ale niewielkiej sile. Kiedy był młody, chciał mieć wszystko. Chciał posiąść moc, która sprawi, że inni ludzie zaczną go szanować. Chciał seksu, który sprawi, że jego kości rozpłyną się w rozkoszy. Chciał miłości. Chciał podniet. Chciał, aby każdy dzień pełen był wyzwań, którym tylko on byłby w stanie stawić czoło. Chciał…

Proszę, nie! Pomówmy raczej o ordynarnym łechtaniu prymitywnych żądz. A przecież nawet niektóre Woły nazywały tego prostaka artystą.

Ale trzeba przyznać, że te jego kształty narzucały się z nieodpartą siłą. Prześlizgiwały się wokół wózka Arlena, zwijały się i rozwijały, niektóre bardzo wyraźne, inne ledwie przebłyskujące na granicy świadomej percepcji. Poczułam, jak krew zaczęła raźniej krążyć w moich żyłach — taki nagły przypływ sił żywotnych, jaki odczuwa się zwykle z początkiem wiosny, po akcie miłosnym lub pojedynku. Nie byłam odporna na te drażniące podświadomość półsekundowe przebłyski. A musiały być naprawdę paskudne w treści.

Zajrzałam do wnętrza wagonu. Amatorzy stali bez ruchu z twarzami przyciśniętymi do szyb. Desdemona patrzyła z szeroko rozwartą buźką jak różowa kieszonka. Nawet w twarzy mamuśki mogłam dostrzec ślad tamtej młodej dziewczyny, jaką była w czasie jakiejś dawno zapomnianej amatorskiej nocy, parę dziesiątków lat temu.

Odwróciłam się znowu w stronę Arlena, który nadal snuł swą mało skomplikowaną opowieść. Miał melodyjny głos. Historyjka przypominała jakąś pseudoludową baśń, której brakło zwykłej subtelności, rezonansu, odrobiny ironii i artyzmu. Słowa stanowiły ledwie szkielet, na którego de pobłyskiwały obrazy graficzne, wywołując właściwe znaczenia w zahipnotyzowanych umysłach widzów. Mówiono mi, że każdy odbiera koncerty Dana Arlena na swój własny sposób, który zależy od zasobu symboli, jakie jego umysł zebrał w trakcie jakichś poważnych przeżyć w dzieciństwie. Tak mi mówiono, ale nie uwierzyłam.

Powędrowałam w ciemnościach wzdłuż całego składu, badając wzrokiem twarze Amatorów za szybami okien. Niektóre zalane były łzami. Czegokolwiek doświadczali, było z pewnością o wiele silniejsze niż wszystko, co udało mi się przeżyć w Kaplicy Sykstyńskiej, na „Królu Lirze” Lewisa Darrella czy w czasie Festiwalu Beethovenowskiego Filharmoników z San Francisco. Potężniejsze nawet niż słoneczko, nawet niż pranie nerwów. Musiało to być odczucie równie silne jak orgazm.

Nikt nie próbował ująć snów na jawie w jakieś karby prawne. Dan Arlen miał całe hordy naśladowców, ale żaden nie utrzymał się w interesie zbyt długo. Cokolwiek wyprawiał z ludźmi ten Arlen, był jedyną w świecie osobą, która wiedziała, jak to robić. Większość Wołów dla zasady go ignorowała — ot, jakiś manipulujący i sterujący odczuciami artycha, ma tyle wspólnego z prawdziwą sztuką, co te holograficzne „Dziewice Maryje”, które objawiały się znienacka podczas świąt religijnych.

— … porzucając dom, który kochał — mówił melodyjnym, cichym głosem Arlen — odchodząc samotnie w ciemny las…

Dan Arlen, jak wiadomo całemu światu, to przecież kochanek samej Mirandy Sharifi. Był jedynym Śpiącym, który mógł przyjechać i odjechać z Huevos Verdes, kiedy tylko zapragnął. ANSG, rzecz jasna, śledziła go nieustannie, a z nią gromada reporterów zdolna zaludnić nieduże miasteczko. Nie traktowali poważnie tylko jego koncertów.

Wróciłam do swojego wagonu. Wielkogłowy był jedynym, który nie przyciskał twarzy do okiennej szyby. Wyciągnął się na opuszczonym siedzeniu i spał. Albo udawał, że śpi. Nie chciał poddać się hipnozie? A może chciał poobserwować, jaki efekt wywrze na ludziach przedstawienie Arlena?

Koncert dobiegał końca. Wojownik podjął już wszystkie zwyczajowe ryzyka, odniósł wszystkie zwyczajowe tryumfy, przeszedł już wszystkie należne mu radosne uniesienia. Prostacki archetyp — podróż w celu zdobycia władzy. Kiedy było po wszystkim, ludzie zaczęli się ściskać w uniesieniu, śmiejąc się i płacząc, a potem wysypali się z wagonów i pobiegli przez zimną prerię w kierunku holo Dana Arlena. A on siedział, czteroipółmetrowy, przystojny, choć kaleki mężczyzna, uśmiechając się łagodnie do swoich słuchaczy. Okalające go kształty już zanikły, chyba że przebłyskiwały tu i ówdzie drażniąc podświadomość, co było całkiem możliwe. Kilku Amatorów wetknęło ręce w holograficzny obraz, próbując dotknąć tego, co nie miało realnego istnienia. Desdemona tańczyła we wnętrzu piramidy, a potem przytuliła główkę do koca okrywającego kolana Arlena. Znienacka odezwał się znajomy tatko:

— Założę się, że doszlibyśmy na piechotę do najbliższego miasta.

— No… — odpowiedział mu czyjś głos, a po chwili dołączyły następne:

— Jeśli będziemy szli wzdłuż torów i trzymali się razem…

— Sprawdźmy, czy któreś z tych świateł na dachach nie są przenośne…

— Kilku z nas powinno tu zostać ze starszymi.

Wielkogłowy przyglądał się im bacznie. I w tej chwili upewniłam się ostatecznie. Ta cała awaria grawpociągu w tym zapomnianym przez technikę miejscu została zaplanowana, żeby zbadać na ludziach efekty koncertu Arlena.

Jak? I przez kogo?

Nie. To nie są właściwe pytania. To najwłaściwsze brzmi: jakie są efekty koncertu Dana Arlena?

— Eddie, ty zostaniesz tutaj ze starszymi. Ty, Cassie, idź powiedzieć o wszystkim ludziom w innych wagonach. Sprawdź, czy ktoś będzie chciał iść z nami. Tasha…

Zorganizowanie się zabrało im dziesięć wypełnionych dyskusją minut. Ściągnęli światła z dachów sześciu wagonów — okazały się przenośne. Ci, którzy mieli zostać, oddawali swoje kurtki tym, co mieli iść. Pierwsza grupa ruszała właśnie drogą wzdłuż torów, kiedy na niebie rozbłysło światło i usłyszeliśmy warkot samolotu.

Amatorzy ucichli.

W samolocie przyleciał jeden jedyny technik, wspierany przez dwa roboty typu „tylko bez żadnych kawałów”, które zarówno tworzyły pole zabezpieczające, jak i miały wmontowaną broń. Tłum przyglądał mu się w milczeniu. Przystojna, genomodyfikowana twarz technika była spięta. Techniczni to z zasady dość spięta grupa społeczna — mają genomodyfikowana urodę, ale nie poprawioną inteligencję, której koszt był dla ich rodziców za wysoki. Zwykle zajmowali się naprawą urządzeń, prowadzili składy, nadzorowali roboty-niańki. Techniczni z pewnością nie należeli do Amatorów Życia, lecz chociaż mieszkali w enklawach, nie można też było nazwać ich Wołami. O czym zresztą wiedzieli aż za dobrze.

— Panie i panowie — odezwał się nieszczęśliwym głosem technik. — Korporacja Grawkolei Morrisona i senator Cecylia Elizabeth Dawes przepraszają za zwłokę w naprawie pociągu. Okoliczności, które pozostają poza…

— Czy ja jestem politykiem czy co? — krzyknął ktoś gorzko.

— I po co my na was głosujemy, szumowiny?

— Lepiej powiedz pan tej senator, że na tym pociągu straciła wszystkie swoje głosy!

— Należy nam się obsługa…

Technik ze spuszczonym wzrokiem ruszył zdecydowanie w stronę lokomotywy, a obok dreptały jego dwa roboty. Kiedy mnie mijał, dostrzegłam mglisty poblask pola Y Ale kilku Amatorów — sześć czy siedem osób — dalej spoglądało na tor, rozwijający się w ciemną i wietrzną dal, a ich oczy płonęły i mogłabym przysiąc, że to był blask żalu.

Naprawa pociągu zajęła technicznemu kilkanaście minut. Nikt go nie napastował. Odleciał swoim samolotem, a pociąg podjął swoją wędrówkę. Amatorzy Życia grali w kości, narzekali, spali, doglądali swoich nieznośnych dzieciaków. Przeszłam przez wszystkie wagony w poszukiwaniu wielkogłowego. Zniknął, kiedy obserwowałam reakcję tłumu na przybycie technika. Musiał zostać tam, na szarpanej wiatrem prerii, pośród kryjących wszystko ciemności.

5. Billy Washington: East Oleanta

JA TAM OD CZASU DO CZASU MUSZĘ PÓJŚĆ SOBIE w las. Kiedyś nie mówiłem o tym nikomu. Ale teraz, kiedy idę, tak trzy-cztery razy do roku, mówię Annie, a ona przyszykuje mi zawsze trochę surowizny z kuchennych zapasów: jabłka, ziemniaki i sojsynt, którego jeszcze nie przerobili na potrawy. I jestem tam sam, przez jakieś pięć czy sześć dni z dala od tego wszystkiego — od kafeterii, holo-tancerek, ryczącej muzyki, przydziałów ze składu i łobuzów z pałkami, a nawet od energii Y. Robię sobie ogniska. Niektórzy ludzie od dwudziestu lat nie opuścili East Oleanty, chyba że grawpociągiem i do innego miasteczka, które wygląda dokładnie tak samo jak nasze. Dla nich nasze lasy równie dobrze mogłyby rosnąć w Chinach. Mnie się widzi, że oni się boją, że mogą w tej ciszy usłyszeć samych siebie.

Miałem ruszyć do lasu następnego ranka po tym, jak się zepsuła kuchnia w kafeterii, a my rozmawialiśmy z nadzorcą Samuelsonem przez rządowy terminal. Ale nie miałem ochoty zostawiać Annie i Lizzie bez jedzenia, no a już na pewno nie miałem ochoty pchać się tam, gdzie łażą wściekłe szopy, kiedy robostrażnik się zepsuł.

Lizzie stała przy mojej kanapie w samej nocnej koszuli — zamazana różowa plama w moich rozespanych oczach.

— Billy, myślisz, że już naprawili kuchnię?

Annie ziewając wyszła ze swojej sypialni, też jeszcze w nocnej koszuli z syntetycznego płótna.

— Daj spokój Billy’emu, Lizzie. Głodna jesteś?

Lizzie pokiwała głową. Usiadłem na kanapie i osłoniłem ręką oczy przed porannym słońcem.

— Posłuchaj, Annie. Trochę myślałem. Jak naprawią tę kuchnię, powinniśmy zacząć zabierać tyle jedzenia, ile się tylko da, i przechowywać je tutaj. Możemy codziennie brać cały przydział z chipa — ty i Lizzie rzadko kiedy to robicie, a ja też nie za często — potem jeszcze trochę surowizny z kuchni. Ziemniaki, jabłka i sojsynt.

Annie zacisnęła wargi. Żaden z niej ranny ptaszek. Ale tak mi było dobrze obudzić się rano u niej, że zupełnie o tym zapomniałem.

— Jedzenie zwyczajnie zgnije u nas po trzech-czterech dniach. Nie mam zamiaru trzymać tu żadnych zgniłków. To niehigienicznie.

— No to będziemy wyrzucać i przynosić następne — mówiłem miękko. Annie nie lubi, żeby coś było inaczej niż zwykle.

— Billy, myślisz, że już naprawili kuchnię? — powtórzyła Lizzie.

— Nie wiem, słoneczko. Chodźmy zobaczyć. Lepiej się ubierzcie.

— Ona musi najpierw iść do łaźni. Cała śmierdzi. Ja zresztą też. Odprowadzisz nas, Billy?

— Jasne.

Jaki pożytek może mieć z takiego starego wraka jak ja, kiedy spotkamy te wściekłe szopy? Ale Annie przeprowadziłbym nawet obok tych duchów, co to tak się ich boi.

Przy łaźni nie było żadnych szopów. W męskiej części zastałem tylko pana Kellera, który jest taki stary, że nie wydaje mi się, żeby pamiętał, jak ma na imię, i dwóch małych chłopców, którzy nie powinni być tutaj sami. Ale widać było, że dobrze się bawią, rozchlapując naokoło mnóstwo wody. Przyglądałem się im z przyjemnością. Przynosili z rana radość.

Pan Keller powiedział mi, że kuchnia już działa. Odprowadziłem Annie i Lizzie, czyściutkie jak zmyte rosą poziomki, na śniadanie. W kafeterii było pełno ludzi, nie tylko jedzących Amatorów, ale i Wołów, którzy kręcili holo kongresmenki Janet Carol Land.

Tym razem to była naprawdę ona, nie żadna taśma. Stała przed pasem żywieniowym, który oferował te co zawsze sojsyntetyczne jajka, bekon, płatki śniadaniowe i pieczywo, plus dodatkowo świeże genomodyfikowane truskawki. Ja tam nie lubię genomodyfikowanych truskawek. Trzymają się tygodniami, ale gdzie im do tych małych dzikich poziomek, które rosną w czerwcu na wzgórzach.

— … służąc swoim ludziom najlepiej, jak potrafi, bez względu na rodzaj potrzeby, bez względu na godzinę, bez względu na okoliczności — mówił do holokamery jakiś przystojny Wół. — Janet Carol Land jest zawsze na miejscu, gotowa służyć mieszkańcom East Oleanty, gotowa służyć wam wszystkim. Oto polityk, który naprawdę zapracował sobie na ową pamiętną pochwałę z kart Biblii: „Dobrześ mi służył, mój dobry i wierny sługo!”

Land stała uśmiechnięta. Wyglądała nieźle, jak to wołowskie kobiety, nawet takie, które nie są już młode — delikatna skóra, różowe wargi i włosy ułożone w ładne, srebrne fale. Ale trochę za chuda. Nie to co Annie, która teraz zaciskała swoje ładne, jeżynowe usta tak, jakby chciała wycisnąć z nich sok.

Land zwróciła się do przystojniaka.

— Dziękuję, Royce. Jak ci wiadomo, kafeteria to samo serce mojego miasta arystokratów. Dlatego kiedy kafeteria źle funkcjonuje, poruszę niebo i ziemię, aby znów działała, jak należy. O czym obecni tu praworządni obywatele East Oleanty mogą przekonać się osobiście.

— Porozmawiajmy zatem z niektórymi z nich — powiedział Royce z uśmiechem, w którym ukazał pełny zestaw zębów. On i Land podeszli teraz do stolika, przy którym z nietęgą miną siedział Jack Sawicki.

— Burmistrzu Sawicki, co pan sądzi na temat jakości usług, jakie wyświadczyła dziś waszemu miastu pani kongreswoman Land?

Paulie Cenverno podniósł wzrok znad swojego talerza przy sąsiednim stole. Obok niego siedziała Celie Kane. Roztrzęsiona dolna warga Annie ułożyła się w pół-uśmiech, pół-grymas.

— Jesteśmy ogromnie szczęśliwi, że pas żywieniowy znowu działa i… — zaczął Jack Sawicki nieszczęśliwym głosem.

— A kiedy wy, popierdoleńcy, macie zamiar załatwić te wściekłe szopy, co? — wtrąciła się Celie.

Twarz Royce’a stężała.

— Nie myślę…

— No to lepiej pomyśl, i to solidnie, o tych szopach, bo inaczej ty i ta twoja kongreswoman będziecie musieli zacząć myśleć o nowej pracy!

— Cięcie — rzucił szybko Royce. — Nie martw się, Janet, będziemy to jeszcze redagować.

Uśmiech trwał na twarzy Royce’a, jakby był z pianki budowlanej, ale ja widziałem jego oczy i musiałem odwrócić wzrok. Dni moich bijatyk dawno już minęły, chyba że będę musiał się bić o Annie i Lizzie. Royce wziął panią kongreswoman pod ramię i poprowadził w stronę drzwi.

— Mówię poważnie! — rozwrzeszczała się Celie. — Ile dni już minęło, a wy gówno zrobiliście! Służba publiczna! Jesteście zwyczajne…

— Celie! — rzucili jednocześnie Jack i Paulie.

Land uwolniła się od Royce’a i odwróciła się do Celie.

— Pani troska o bezpieczeństwo we własnym mieście jest w pełni zrozumiała, proszę pani. Robostrażnik i chore dzikie zwierzęta nie leżą jednak w mojej gestii — podlegają nadzorcy okręgowemu Samuelsonowi — ale kiedy tylko wrócę do Albany, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby dopilnować, aby rozwiązano ten problem.

Popatrzyła prosto w oczy Celie, naprawdę twardo, i tym razem to Celie musiała pierwsza odwrócić wzrok. Więcej się już nie odezwała. Land uśmiechnęła się i zwróciła się do swojej ekipy.

— Myślę, że tutaj już skończyliśmy, Royce. Spotkamy się na zewnątrz.

I poszła do drzwi z wysoko uniesioną głową. A mnie udało się zobaczyć co innego tylko dlatego, że stałem tam, gdzie stałem, bokiem do drzwi, między Annie a tym, co mogło się dziać. Land dotarła do drzwi uśmiechając się pewnym uśmiechem polityka. Potem weszła w te drzwi, a ja zobaczyłem kobietę o zmęczonych, bardzo zmęczonych oczach.

Rzuciłem okiem na Annie, żeby zobaczyć, czy też to zauważyła. Ale ona cmokała językiem ze złości na Celie Kane. Annie mogła się uśmiechnąć widząc jej tupet, ale głęboko w środku nie lubiła, kiedy ktoś napadał na przedstawicieli służby publicznej. Prawie słyszałem, jak mówi: „Nic nie poradzą, że są Wołami”.

A Lizzie odezwała się tym swoim czystym, młodzieńczym głosem:

— Tak naprawdę ta kongresmenka nic nie może zrobić w Albany, żeby naprawili nam robota, prawda? Ona tylko tak udawała.

— Och, bądź cicho — uspokajała ją Annie. — Chyba nigdy się nie nauczysz, kiedy masz trzymać tę swoją buzię zamkniętą.

* * *

Minęły kolejne dwa dni, kiedy przesiadywaliśmy wszyscy po domach, a nie pojawił się żaden technik z Albany. Wymyśliliśmy w końcu, że pójdziemy na polowanie. Całe godziny zeszły nam na obgadywaniu wszystkiego wciąż od nowa, ale w końcu się udało. Amatorzy Życia nie powinni mieć u siebie broni. W żadnym składzie nie przechowują strzelb dwudziestek dwójek nadzorcy okręgowego Tary Eleanor Schmidt. Na żadnych kampaniach wyborczych nie rozdaje się karabinków senatora Jasona Howarda Adamsa ani pistoletów legislatora stanowego Terry’ego Williama Monaghana. Ale my jakimś cudem je mamy.

Paulie Cenverno wykopał strzelbę swojego pradziadka, którą zakopał za szkołą, w plastsyntetycznej skrzynce. Plastsyntetyk chroni diabelnie dobrze przed brudem, wilgocią i robactwem. Eddie Rolliris, Jim Swikehardt i stary Doug Kane mieli strzelby po swoich ojcach. Sue Rollins i jej siostra, Krystal Mandor, powiedziały, że podzielą się rodzinnym matlinem. Nie jestem pewny, czy im się to uda. Al Rauber miał pistolet. Zjawiły się też dwa nastoletnie, roześmiane łobuzy bez broni. Tego tylko nam było trzeba. Razem zebrała się nas dwudziestka.

— Rozdzielmy się na pary i idźmy dziesięcioma szlakami w linii prostej od kafeterii — powiedział Jack Sawicki.

— Gadasz jak jakiś cholerny Wół — żachnął się Eddie Rollins. Łobuzy uśmiechnęły się szerzej.

— Masz lepszy pomysł? — zapytał Jack. Mocno trzymał strzelbę nad wybrzuszonymi portkami kombinezonu.

— Jesteśmi Amatorami — rzuciła Krystal Mandor — idźmy, gdzie kto chce.

— A jak ktoś kogoś postrzeli, to co? Chcecie ściągnąć sobie na kark policję?

— Chcę polować na te szopy jak arystokrata — wtrącił się Eddie. — A ty, Jack, nie będziesz mi tu rozkazywał.

— Dobra — odpowiedział Jack. — No to sobie idź. Nie odezwę się więcej ani jednym cholernym słowem.

Po dziesięciu minutach kłótni rozeszliśmy się, podzieleni na pary, dziesięcioma szlakami w linii prostej od kafeterii.

Szedłem z Dougiem Kanem, ojcem Celie. Dwa staruchy, powolne i kulawe. Ale Doug ciągle jeszcze pamięta, jak się cicho chodzi w lesie. A na prawo od nas ktoś pokrzykiwał i co chwila wybuchał śmiechem. To jeden z tych łobuzów. Po chwili głosy ucichły.

Las był chłodny i pachnący, tak gęsty w koronach, że dołem prawie nie porośnięty. Deptaliśmy po sosnowych igłach, które posyłały nam do góry swój czyściutki zapach. Białe brzozy, smukłe jak Lizzie, szeleściły delikatnie. Pod drzewami rósł gęsty, ciemnozielony mech, a w słonecznych miejscach znajdowaliśmy stokrotki, jaskry i czarnookie zuzanki. Gdzieś zagruchała synogarlica, a to najspokojniejszy na świecie dźwięk.

— Ładnie tu — szepnął Doug tak cicho, że siedzący pod wiatr królik nawet nie zastrzygł długimi uszami.

Gdzieś tak koło południa drzewa przerzedziły się, a poszycie wyraźnie zgęstniało. Skądś dobiegł nas zapach jagód, który przypomniał mi o Annie. Wykombinowałem sobie, że musieliśmy przejść ze sześć mil od Oleanty. A widzieliśmy tylko króliki, sarnę i kupę nieszkodliwych węży. I ani jednego szopa. A nawet jeśli znajdziemy jakieś wściekłe szopy tak daleko od miasta, to i tak bez różnicy, czy je zabijemy. Czas było zawrócić.

— Muszę… muszę siąść na chwilę — stęknął Doug.

Popatrzyłem na niego i zrobiło mi się zimno. Był blady jak kora brzóz, a powieki trzepotały mu jak dwa kolibry. Wypuścił strzelbę, a ta wystrzeliła — stary dureń ją odbezpieczył. Kula utkwiła w pniu drzewa. Doug złapał się za pierś i upadł. Taki byłem zajęty tym świeżym powietrzem, kwiatkami i wszystkim, że nawet nie zauważyłem, że on ma właśnie atak serca.

— Siadaj, siadaj!

Ułożyłem go na jakiejś kępce poszycia, gęstej od błyszczących zielonych liści. Doug legł na boku, oddychając ciężko „hyyyyy, hyyyy”. Prawa ręka trzepotała w powietrzu, wzrok miał zupełnie obłąkany.

— Leż spokojnie, Doug. Nie ruszaj się! Idę po pomoc, każę im sprowadzić jednostkę medyczną…

„Hyyyy, hyyyy, hyyyy” — stękał, ale po chwili ucichł. Już po nim” — pomyślałem. Ale jego koścista pierś nadal wznosiła się i opadała, tylko że cicho i płytko. Oczy zrobiły się szkliste.

— Sprowadzę jednostkę medyczną! — powtórzyłem, odwróciłem się i z wrażenia sam mało co nie padłem. O dziesięć kroków ode mnie stał wściekły szop i gapił się wprost na mnie.

Jak człowiek raz zobaczy wściekłe zwierzę, nie zapomni do końca życia. Widziałem wyraźnie każdy najmniejszy strzępek piany wokół jego pyska. Odbijały promienie słońca, jakby były ze szkła. Szop obnażył zęby i prychnął na mnie — czegoś takiego nie słyszałem jeszcze u żadnego szopa. Tylne łapy drżały. Był na wykończeniu.

Podniosłem z ziemi strzelbę Douga, wiedząc, że gdyby przyszło co do czego, i tak nie będę dość szybki.

Szop zwinął się i skoczył. Szarpnąłem w górę strzelbę, ale nawet nie zdążyłem jej podnieść na wysokość ramienia. Gdzieś spoza mnie wystrzelił promień światła, tylko że to wcale nie było światło, chociaż tak wyglądało. Szopem szarpnęło do tyłu w pół skoku i padł martwy na ziemię.

Obróciłem się bardzo powolutku. I nie byłbym bardziej zdziwiony, nawet gdybym zobaczył jednego z tych aniołów Annie.

Stała tam młoda dziewczyna, niewysoka dziewczyna z dużą głową i czarnymi włosami związanymi z tyłu wstążką. Była dość głupio ubrana jak na las — w białe szorty, cienką, białą bluzkę i sandałki, tak jakby tu nie było kleszczy, gzów ani węży. Przyglądała mi się poważnie. Po chwili zagadnęła:

— Wszystko w porządku?

— Ze mną tak, proszę pani. Ale ten tu, Doug Kane… Chyba coś nie tak z jego sercem…

Podeszła do Douga, uklękła i zbadała mu puls. Potem podniosła wzrok na mnie.

— Zechce pan coś dla mnie zrobić? Proszę rzucić to na martwego szopa, na sam środek ciała.

Wręczyła mi gładki szary krążek, mały jak moneta. Jeszcze nie zapomniałem monet.

Ciągle patrzyła na mnie i nawet przy tym nie mrugnęła, więc zrobiłem, co kazała. Po prostu odwróciłem się do nich plecami, do niej i Douga, i to zrobiłem. „Dlaczego?” — pytała później Annie, a ja nie wiedziałem, co jej powiedzieć. Może to przez oczy tej dziewczyny. Niby Wół, a jednak nie. Żadna tam Janet Caroll Land przed kamerą ze swoim „Dobrześ mi służył, mój dobry i wierny sługo”.

Szary krążek spadł na futro szopa i jakby się do niego przykleił. Zaświecił i po chwili cały szop był zapakowany w przezroczysty pojemnik, który — jak się potem okazało — przechodził też na jakiś cal pod ziemią. Może to była energia Y, a może nie. Na skorupę opadł przywiany wiatrem liść i ześliznął się po niej na ziemię. Dotknąłem jej. Sam nie wiem, skąd wziąłem tyle odwagi. Skorupa była twarda jak pianka budowlana. A zrobiona z niczego.

Kiedy się odwróciłem, dziewczyna chowała coś do kieszeni szortów, a oczy Douga zaczęły się robić normalne. Sapnął głośno.

— Niech pan go jeszcze nie rusza — powiedziała dziewczyna, ciągle bez śladu uśmiechu. Nie wyglądała na taką, co się często uśmiecha. — Niech pan sprowadzi pomoc. On będzie tu bezpieczny, dopóki pan nie wróci.

— Kim pani jest? — zapytałem; wyszedł mi z gardła jakiś skrzek. — I co pani mu zrobiła?

— Dałam mu lekarstwo. Taki sam zastrzyk, jaki dałaby mu jednostka medyczna. Ale potrzeba noszy, żeby go zanieść do miasta. Niech pan sprowadzi pomoc, panie Washington.

Postąpiłem krok w jej kierunku. Wstała. Wcale nie wyglądała na przestraszoną. Po prostu patrzyła na mnie bez uśmiechu. Po tym jak zobaczyłem tego szopa, przyszło mi do głowy, że ona też ma wokół siebie jakąś skorupę. Nie taką twardą jak tamta przy szopie i może nie tak bardzo oddaloną od ciała. Może była tak dopasowana jak przejrzysta rękawiczka. Ale to właśnie dlatego była tu, w lesie, w szortach i frymuśnych sandałkach i to dlatego nie pogryzły jej gzy, i to dlatego wcale się mnie nie bała.

— Pani jest z Edenu, prawda? — zapytałem. — On naprawdę tutaj jest, gdzieś tutaj, w lesie, on naprawdę tu jest…

Miała dziwny wyraz twarzy. Nie wiedziałem, co to znaczy, i przyszło mi do głowy, że prędzej zgadnę, o czym myśli wściekły szop, niż kim jest ta dziewczyna.

— Niech pan idzie po pomoc, panie Washington. Pana przyjaciel bardzo jej potrzebuje. I proszę: niech pan powie ludziom z miasta tylko tyle, ile uzna pan za niezbędne.

— Ale, proszę pani…

— Ooooch — jęknął Doug, ale nie tak, jakby cierpiał, tylko tak, jakby coś mu się śniło.

Powlokłem się z powrotem do East Oleanty najszybciej, jak tylko mogłem, a sapałem przy tym tak, że już mi się zdawało, że jednostka medyczna będzie musiała załatwiać dwa ataki serca. Zaraz za torem wyścigowym spotkałem Jacka Sawickiego i Krystal Mandor, którzy zgrzani i spoceni ciągnęli z powrotem do miasta. Powiedziałem im, że stary Kane zasłabł. Kazali sobie wszystko powtarzać dwa razy. Jack zaraz wyruszył do Douga, kierując się według słońca — on chyba jest jedynym poza nami facetem w East Oleancie, który potrafi orientować się w lesie. Krystal pobiegła po jednostkę medyczną i pomoc z miasta, a ja usiadłem, żeby odzyskać oddech. Słońce świeciło oślepiającym blaskiem, niedaleko miasta połyskiwało jeziorko, a ja nie mogłem odnaleźć spokoju w żadnym zakątku mojej głowy.

I może już nigdy mi się to nie uda. Po tym, co się dzisiaj wydarzyło, nic już dla mnie nie wygląda tak samo jak przedtem.

Jednostka medyczna odnalazła Douga bez trudu. Szło za nią czterech mężczyzn i to oni przynieśli Douga do domu. Oddychał teraz z łatwością. Tego wieczoru prawie wszyscy mieszkańcy zgromadzili się w kafeterii. Było trochę krzyków, trochę tańców, trochę wzajemnego oskarżania się i wreszcie impreza. Nikt nie zastrzelił żadnego szopa, tylko Eddie Rollins sarnę, a Ben Radisson postrzelił Pauliego Cenverno. Paulie nie był mocno ranny, zwykłe draśnięcie w ramię, a jednostka medyczna zaraz mu to opatrzyła. Poszedłem zajrzeć do Douga Kane’a.

Nie pamiętał żadnej dziewczyny w lesie. Podpytałem go, kiedy leżał na swojej plastsyntetycznej pryczy, oparty na dodatkowych poduszkach i przykryty haftowanym pledem, takim jak ten, który Annie zrobiła sobie na kanapę. Doug uwielbiał, kiedy się nim zajmowali. Zapytałem go, bardzo ostrożnie, nic nie wspominając o tym, gdzie dokładnie była ta dziewczyna, krążyłem tylko naokoło tego, co się naprawdę zdarzyło. Ale nie pamiętał, co się stało, kiedy zasłabł, a nikt z tych, co poszli go przynieść do domu, nie wspomniał ani słowem o szopie w twardej przezroczystej skorupie.

Wyglądało na to, że dziewczyna po prostu wzięła ze sobą całą tę skorupę, teraz już całkiem bezpieczną, i gdzieś ją poniosła.

Opowiedziałem o tym tylko Annie, a przedtem się upewniłem, że Lizzie nie ma nigdzie w pobliżu. Annie mi nie uwierzyła. W każdym razie z początku. A potem uwierzyła, bo przypomniała sobie tamtą dziewczynę w zielonym kombinezonie, wtedy, dwa dni temu, w kafeterii. Tamta dziewczyna też miała dużą głowę i nie wiadomo dlaczego dla Annie znaczyło to, że cała reszta też musi być prawdą. Powiedziałem, żeby nigdy z nikim o tym nie mówiła. I nie mówiła — nawet ze mną. Powiedziała, że mrówki jej łażą po grzbiecie, kiedy tylko pomyśli o tym, że jakieś zwariowane wołowskie wyrzutki mieszkają po lasach z jakąś swoją genomodyfikowaną maszynerią i nazywają to wszystko Edenem. To prawie bluźnierstwo. Eden był w Biblii i nigdzie indziej. Annie nie miała ochoty nawet o tym myśleć.

Ale ja często o tym rozmyślałem. I dużo. Tak mnie wzięło, że przez jakiś czas nie mogłem myśleć o niczym innym. A potem wziąłem się w garść i wróciłem do normalnego życia. Ale tamta dziewczyna nadal siedzi mi w głowie.

Tego lata i jesieni nie mieliśmy już kłopotów z wściekłymi szopami. Po prostu wszystkie zniknęły na dobre.

Ale maszyny dalej się psuły.

KSIĘGA DRUGA

Sierpień 2114

Ten, kto stosować chce nowe środki, musi spodziewać się nowych szkód, bo czas to największy z wynalazców.

FRANCISZEK BACON „O WYNALAZKACH”

6. Diana Covington: Waszyngton

PIERWSZĄ OSOBĄ, JAKĄ UJRZAŁAM W SĄDZIE NAUKOWYM, była Leisha Camden, idąca po szerokich schodach z białego kamienia, które przywodzić miały na pamięć Sokratesa i Arystotelesa.

Oboje z Paulem, który nastał po Anthonym, a przed Rexem, lubiliśmy się zabawiać w intelektualne spory. On dobrze się bawił, ponieważ wygrywał, ja dobrze się bawiłam dokładnie z tego samego powodu. Działo się to, naturalnie, zanim jeszcze się zorientowałam, jak głęboko zakorzeniło się we mnie pragnienie przegranej — zupełnie jak rak. W tamtych czasach takie spory wydawały mi się zabawne, a nawet śmiałe. Nasi znajomi uznali je za niezbyt właściwą formę omawiania abstrakcyjnych kwestii. My, Woły, ze swoją genomodyfikowaną inteligencją, byliśmy w tym przecież świetni — to tak, jakby ktoś popisywał się, że potrafi chodzić. Nikt nie chciał narazić się na śmieszność. O ileż lepiej było bawić się publicznie w body surfing. Albo w ogrodnictwo. Albo nawet — Boże, miej nas w opiece — zabawiać się pozbawiającymi czucia pociskami. O wiele lepiej.

Którejś nocy, nonkonformistyczni aż po sam nasz banalny koniec, dyskutowaliśmy o tym, kto powinien sprawować nadzór nad nową, radykalnie różną od naszej techniką. Rząd? Technokraci — naukowcy i inżynierowie, którzy jedyni są w stanie zrozumieć, o co naprawdę chodzi? Wolny rynek? Naród? To nie była szczególnie udana noc. Paul chciał wygrać bardziej niż zwykle. Ja, z powodu pewnej złotookiej dziwki na imprezie poprzedniego wieczoru, nie byłam tak jak zwykle skłonna do przegranej. Padło wiele przykrych zdań — takich, które nie odchodzą już w zapomnienie. Nastroje zawrzały. Tekowe biurko po dziadku ze strony ojca wymagało później zmiany blatu, a potem nie bardzo już pasowało do reszty mebli. Intelektualne dyskusje kończą się czasem dość nieprzyjemnie dla mebli.

W pewien, wcale nie oczywisty, sposób winą za swoje zerwanie z Paulem obarczałam Bezsennych. Nie jako sprawców bezpośrednich, ale desastre inoffensif[dosł. niezawiniona katastrofa, drobiazg, który przeważa szalę nieszczęść (przyp. tłum.)], jak ten malutki, ostatni programik, który wykańcza przeładowany system. Ale z drugiej strony, czegóż to w ciągu ostatnich stu lat nie zwaliliśmy już na Bezsennych?

Byli nawet przyczyną utworzenia sądów naukowych — jeszcze jeden przykład desastre inoffensif. Sto lat wcześniej nikt się nawet nie zastanawiał, czy wywoływanie trwałej bezsenności u płodów ludzkich jest dopuszczalne. Zakłady inżynierii genetycznej wykonywały takie zabiegi i tyle, tak samo jak wykonywały wszystkie inne operacje genetyczne sprzed czasów ANSG. Masz ochotę na dziecko o wzroście siedem stóp, fioletowych włosach i z predyspozycjami do muzyki? Proszę bardzo: kupiłeś sobie koszykarza o wyglądzie punka, który dodatkowo gra na wiolonczeli.

A potem pojawili się Bezsenni. Racjonalni, bystrzy, zawsze czujni. Stanowczo zbyt bystrzy. I długowieczni — taka mała, dodatkowa niespodzianka. Z początku nikt nie miał pojęcia, że sen zakłóca regenerację tkankową. A kiedy już się dowiedzieli, nikomu to się nie spodobało. Zbyt wiele darwinowskich przewag skupiło się po jednej stronie.

Tak więc — ponieważ mamy do czynienia ze Stanami Zjednoczonymi, a nie z jakąś szesnastowieczną monarchią ani dwudziestowiecznym państwem totalitarnym — rząd nie mógł tak po prostu zakazać przeprowadzania radykalnych genomodyfikacji. Zamiast tego zagadano problem na śmierć.

Federalne Forum Nauki i Techniki przypomina prawdziwy sąd. Jest ława przysięgłych, która składa się z naukowców, dowody są przytaczane i obalane, jest krzyżowy ogień pytań i końcowa pisemna opinia z klauzulą dla opinii odmiennych, wszystko jak trzeba. Sąd Naukowy oficjalnie nie ma żadnej władzy, może jedynie zalecać. Nie prowadzi własnej polityki. Nikt tam nie może niczego nakazać ani zakazać.

A jednak żaden kongres ani żaden prezydent, ani żadne prezydium ANSG nigdy nie postąpili wbrew zaleceniom Sądu Naukowego. Ani razu.

Tak więc tamtej katastrofalnej dla mebli nocy, kiedy zadeklarowałam, że to rząd powinien kontrolować genomodyfikację istot ludzkich, miałam po swojej stronie całą force majeure (siła wyższa przyp. tłum.) istniejącego stanu rzeczy. Paul zaś upierał się, że cała władza powinna w tym przypadku przypaść naukowcom (sam do nich należał). Jeżeli zaś wziąć pod uwagę praktykę dnia codziennego, oboje mieliśmy rację. Lecz naturalnie nie chodziło nam przecież o żadną praktykę — ściśle mówiąc, o teorię też nie. Chcieliśmy tylko i wyłącznie się pokłócić.

Czy Leisha Camden kiedykolwiek niszczyła meble, przebijała pięścią ściany albo ciskała antycznym szkłem? Przyglądając się, jak między białymi kolumnami zmierzała do wyjścia budynku Forum przy Park Avenue, doszłam do wniosku, że to niemożliwe. W sierpniu w Waszyngtonie jest bardzo gorąco, toteż Leisha ubrana była w biały kostium bez rękawów. Miała bardzo jasne włosy przycięte w krótkie, lśniące fale. Była piękna, opanowana, chłodna. Przypominała mi — choć pewnie to niesprawiedliwe — Stephanie Brunell. Brakowało jej tylko różowego, wielkookiego i skazanego na śmierć psa.

* * *

— Proszę wstać! — zawołał woźny, kiedy ława przysięgłych zapełniła się specjalistami. A mimo to wściekają się, kiedy prasa nazywa ich „sądem naukowym”. Waszyngton to Waszyngton, nawet kiedy wstaje z krzeseł na widok laureata Nagrody Nobla.

Tym razem było ich trzech w ośmioosobowej ławie — ciężka artyleria. Barbara Poluikis — biochemia — bardzo mała kobietka z przesadnie czujnym wzrokiem. Elias Maleck — medycyna — emanował przygnębionym spokojem ducha. Martin Davis Exford — fizyka molekularna — przypominał raczej przeciętnego tancerza. Z genetyki, rzecz jasna, nie było nikogo. Stany Zjednoczone nie zdobyły nagrody w tej dziedzinie od jakichś sześćdziesięciu lat. Skład ławy został ustalony za zgodą obu stron. Miało to gwarantować jej bezstronność.

Siedziałam w sektorze prasowym, dzięki uprzejmości Colina Kowalskiego, który dał mi listy uwierzytelniające tak fatalnie podrobione, że każdy, kto by je sprawdził, musiałby dojść do wniosku, że sprokurowane zostały przeze mnie — osobę cierpiącą na chorobę Gravisona, nie zaś przez znającą się na rzeczy agencję.

Kiedy ławnicy zasiedli, ja sama stałam jeszcze przez chwilę — duży nietakt — żeby poszukać wśród widzów Amatorów Życia. Pewnie był jeden, może dwóch w galerii.

— Proszę usiąść — odezwał się mój fotel rozsądnym tonem — żeby nie zasłaniać widoku innym.

Z tym akurat trudno było się sprzeczać. W jaskrawofioletowym kombinezonie i blaszano-plastikowej biżuterii sama stanowiłam jedyny w swoim rodzaju widok w loży prasowej.

Z przodu, za niską drewnianą barierką-antykiem i polem Y, siedzieli adwokaci, eksperci, ławnicy i inne ważne figury. Leisha Camden siedziała przy adwokacie-amatorze Mirandzie Sharifi, która Bóg jeden wie skąd pojawiła się nagle w Waszyngtonie. Na pewno nie z Huevos Verdes. Od wielu już dni dziennikarze obserwowali wyspę z gorliwą pilnością kolonistów księżycowych, szukających przecieku w kopule bazy. No to z jakiego geograficznego przyczółka wyskoczyła nam Miranda Sharifi, gotowa do boju o produkt swej korporacji?

Nie zgodziła się, by jej sprawę poprowadził zawodowy adwokat. Odmówiła nawet samej Leishy Camden, co wywołało wiele kwasów w środowisku. Wyglądało na to, że są przekonani, iż Superbezsenna nie ma dość kompetencji, by przedstawić w przekonujący sposób technologię, którą wymyślili jej właśni ludzie. Nigdy nie przestanie mnie zadziwiać głupota moich wołowskich współziomków z ich podrasowaną inteligencją.

Bacznie przyjrzałam się Mirandzie. Niewysoka, wielkogłowa, z niskimi brwiami. Gęste, niesforne włosy, związane z tyłu czerwoną wstążką. Pomijając ekskluzywny czarny kostium, nie wyglądała ani na Amatora, ani na Woła. Widziałam, jak chyłkiem wyciera dłonie o spódnicę — musiały być wilgotne. Widziałam kiedyś zdjęcia osławionej Jennifer Sharifi — Miranda nie odziedziczyła po niej ani urody, ani wzrostu, ani opanowania. Zaczęłam się zastanawiać, czy to jej nie martwi.

— Zgromadziliśmy się tu dzisiaj — zaczęła arbiter, doktor Senta Yongers, typ dobrej babci, z olśniewającym zestawem zębów jak u sieciowej gwiazdy — żeby przedstawić fakty tyczące sprawy 1892-A. Chciałabym przypomnieć wszystkim obecnym na tej sali, że cel owego przesłuchania jest trojaki. Po pierwsze, chcemy uzgodnić pewne fakty tyczące tego naukowego roszczenia, łącznie z jego naturą, działaniem i reprodukowalnymi efektami fizycznymi. Po drugie, chcemy, aby różnice zdań tyczące owego roszczenia naukowego zostały tu przedstawione, poddane pod dyskusję i zanotowane dla późniejszego ich zbadania. Po trzecie, wszystkie te działania podejmujemy na wspólną prośbę Kongresowej Komisji do Spraw Nowych Technologii, Federalnej Agencji Dystrybucji Leków oraz Agencji Nadzoru Standardów Genetycznych w celu podjęcia decyzji, czy zalecić dalsze badania nad tym produktem, czy licencjonować go do sprzedaży, czy też odrzucić sprawę 1892-A, mimo że przedstawiony w niej produkt uzyskał już status patentu. Przypominam, iż skierowanie do dalszych badań oznacza, że wynalazcy owego patentu mają prawo przeprowadzić testy próbne na ochotnikach. Udzielenie licencji jest równoznaczne z pozwoleniem na wprowadzenie produktu na rynek.

Yongers potoczyła po sali surowym spojrzeniem znad oprawek okularów (to taka modna obecnie afektacja wśród Wołów o idealnym wzroku), żeby podkreślić całą powagę takiej możliwości. To ważne, ludzie: możemy wam wywalić całą tę sprawę 1892-A prosto na kolana. Jakby ktoś na tej sali mógł pozostawać jeszcze w błogiej nieświadomości.

Wróciłam spojrzeniem do Mirandy Sharifi, która trzymała przed sobą gruby plik wydruków, oprawiony w czarną okładkę. Było dla mnie jasne, że Bezsenni to inna zupełnie rasa niż Woły i Amatorzy Życia. Mówię o tym tylko dlatego, że dla ogromnej liczby osób — niepojęte! — sprawa ta najwyraźniej nie jest aż tak jasna. Miranda bez wątpienia rozumiała wszystko, co zawarto w tym oszałamiająco zawiłym tomie, no ale to w końcu jej dziedzina i — przynajmniej częściowo — jej własny wynalazek. Ale jest całkiem prawdopodobne, że rozumiała wszystkie co ważniejsze fakty i z mojej dziedziny (ze wszystkich moich dziedzin, ważnych i doniosłych jak przykuchenne ogródki). No i wszystkie co ważniejsze fakty z historii sztuki, pedagogiki wczesnoszkolnej, ekonomii globalnej i paleolitycznej antropologii. Dla mnie wszystko to sumowało się w odrębny gatunek. Woły mają wprawdzie mózgi adekwatne do swoich potrzeb, ale w końcu to samo można powiedzieć i o stegozaurze. A ja patrzyłam właśnie na w pełni przystosowanego, wielofunkcyjnego ssaka. Trochę zjeżona, zaczęłam przyglądać się dziennikarce, która pstryknięciem palca skierowała robokamerę, by zrobiła zbliżenie napisu wyrytego na imponującej kopule sufitu: Naród powinien sprawować nadzór nad nauką i techniką. Przyjemny dziennikarski chwyt. Nie mam nic przeciwko odrobince ironii.

— Adwokatem w sprawie 1892-A — ciągnęła arbiter Yongers — jest Miranda Sharifi, występująca z ramienia Korporacji Huevos Verdes, właściciela patentu. Jej oponentem jest doktor Lee Chang, starszy genetyk ANSG, który jest następcą Geoffreya Sprague’a Morlinga w Instytucie Genetycznym w Johns Hopkins. Wszystkie warunki zostały już uzgodnione przez każdą ze stron — w celu zapoznania się ze szczegółami proszę przestudiować rozprowadzony tu wydruk lub główny ekran przed salą obrad albo też kanał 1640FORURM sieci rządowej.

„Rozprowadzony tu wydruk” to czterysta stron pełnych diagramów, równań, genotypicznych tabelek i procesów chemicznych, a wszystko to opatrzone niezliczoną ilością przypisów. Ale na samym początku była jednostronicowa lista, którą ktoś przygotował z myślą o dziennikarzach. Gotowam się założyć o moje fioletowe portki, że wszystkie te uproszczenia kosztowały przygotowującego całe godziny wysłuchiwania wrzasków ze strony ekspertów technicznych, którzy nie mogli pogodzić się z tym, żeby ich bezcenne fakty zostały wypaczone tak, by wreszcie stały się dla kogoś zrozumiałe. No, ale w końcu jednak mamy przed sobą te wypaczone uproszczenia — czekają gotowe na pismaków. Waszyngton to jednak Waszyngton.

— Uzgodniono wstępnie z obiema stronami następujących dziewięć punktów — odczytywała arbiter Yongers. — Punkt pierwszy: sprawa 1892-A dotyczy nanourządzenia przeznaczonego do wstrzykiwania w ludzki krwiobieg. Urządzenie to wykonano z modyfikowanych genetycznie, samoreprodukujących się protein o bardzo złożonej strukturze. Proces tworzenia owych struktur jest zastrzeżoną własnością Korporacji Huevos Verdes. Urządzenie zostało nazwane przez jego twórców „czyścicielem komórek”. Nazwa ta to zarejestrowany znak towarowy, co należy zaznaczać przy każdorazowym jej użyciu.

Zawsze lepiej od razu określić jasno swoje pozycje handlowe. Przemknęłam wzrokiem po twarzach noblistów. Były jak wykute z kamienia.

— Punkt drugi: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek wykazał zdolność do opuszczenia układu krwionośnego i przemieszczania się wewnątrz tkanki ciała ludzkiego na podobieństwo białych ciałek krwi. W warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek wykazał także zdolność do przenikania przez ścianę komórkową na podobieństwo wirusów, jednak nie uszkadzając przy tym samej komórki.

Jak dotąd, nie widzę problemu — przecież FADL zatwierdził już całą hordę leków o podobnych właściwościach. Podkręciłam swoje soczewki kontaktowe, żeby uzyskać zbliżenie Mirandy Sharifi, i zobaczyłam, jak jej dłoń wsuwa się chyłkiem w dłoń Leishy Camden. Kiepskie posunięcie — każdy dziennikarzyna i widz z sieci także mógł to dostrzec. Czy Miranda nie ma na tyle rozumu, żeby nie okazywać wrogom własnej słabości? Jak w takim razie udało jej się utrącić cały ten pseudorząd Azylu?

— Punkt trzeci: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek zajmuje nie więcej niż jeden procent objętości typowej komórki. W warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek wykazał zdolność do samonapędzania się za pomocą naturalnych substancji chemicznych obecnych w komórce.

Yongers przerwała i rozejrzała się wyzywająco po sali — pojęcia nie mam dlaczego. Czy spodziewała się, że ktoś z nas zechce zaprzeczyć temu, co ustaliło ośmiu naukowców? Nam, laikom, można było udowodnić nawet, że czyściciel komórek napędzany jest przez polne myszy przy kieracie. Naturalnie, tylko w warunkach laboratoryjnych.

Właściwie już było jasne, gdzie uderzy oponent.

— Punkt czwarty: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek wykazał zdolność reprodukowania się z szybkością nieco mniejszą niż szybkość reprodukcji komórek bakterii; kompletny podział zajmuje około dwudziestu minut. W warunkach laboratoryjnych reprodukcja ta wykazała zdolność zachodzenia przez kilka godzin przy wykorzystaniu jedynie tych substancji, które występują naturalnie w tkance ludzkiej, i chemikaliów, które zawierał płyn wstrzyknięty do organizmu. W warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek wykazał zdolność zakończenia reprodukcji po kilku godzinach i wznowienia jej później tylko w celu zastąpienia jednostek zniszczonych lub uszkodzonych.

Idźcie i rozmnażajcie się, ale tylko do pewnego określonego punktu. Szkoda, że cała ludzkość nie zrobiła tak samo. Historia poprzedniego stulecia — a także jeszcze wcześniejszego, po maltezjańsku katastrofalnego — mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Bóg zapomniał wyposażyć nas w wyłącznik. Superbystrzy o tym pamiętali.

— Punkt piąty: czyściciel komórek zawiera w sobie zastrzeżone prawem własności urządzenie, które w sprawie 1892-A określa się mianem „biomechanicznej nanokomputującej technologii”. W warunkach laboratoryjnych technologia ta wykazała zdolność identyfikowania siedmiu komórek tego samego typu funkcyjnego spośród wielu komórek o różnych typach funkcyjnych i porównywania ze sobą DNA tych siedmiu komórek tak, aby określić, co składa się na standardowy układ DNA, właściwy dla tego typu komórek. Zakłada się także, że czyściciel komórek potrafi wniknąć do wnętrza tych komórek i porównać ich DNA z określonym przez siebie standardem.

Jeśli to prawda — a oponenci w żaden sposób nie przystaliby na ten punkt, gdyby zaistniał choć cień wątpliwości — było to coś zupełnie niesamowitego. Czegoś takiego nie potrafiła dokonać żadna inna biotechniczna firma na Ziemi. Ale zwróciłam też uwagę na ostrożne sformułowanie „zakłada się”. Ustalenia powinny zawierać tylko opis zademonstrowanych faktów. Dlaczego w tym punkcie dopuszcza się samo twierdzenie tych z Huevos Verdes? Chyba że są to tylko niezbędne założenia wstępne do czegoś, co rzeczywiście zostało zademonstrowane.

— Punkt szósty: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek zademonstrował zdolność niszczenia wszystkich komórek, których kod DNA nie był zgodny z ustalonym standardem.

I tu was mam.

Nawet dziennikarze sprawiali wrażenie głęboko poruszonych. W Waszyngtonie!

— Punkt siódmy: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek zademonstrował następnie zdolność niszczenia następujących typów anormalnych komórek: nowotworowych, stanów przedrakowych, złogów na ścianach naczyń krwionośnych, wirusów, bakterii chorobotwórczych, komórek z pierwiastkami i substancjami toksycznymi oraz komórek, których DNA zostało zniekształcone na skutek działania wirusów. Co więcej, zademonstrowano także, iż w warunkach laboratoryjnych rozłożone pod jego wpływem komórki mogą zostać usunięte z organizmu za pomocą naturalnych mechanizmów wydalania zbędnych substancji.

Rak, arterioskleroza, wietrzna ospa, opryszczka, zatrucie ołowiowe, zapalenie pęcherza, a nawet zwykłe przeziębienie — wszystko zniknie, rozłożone i zmyte przez naszą własną, kupną ekipę wewnętrznych sprzątaczek. Zakręciło mi się w głowie.

Ale cóż to mogły być za „warunki laboratoryjne”, do cholery?

Na widowni zawrzało. Arbiter Yongers mierzyła nas gniewnym wzrokiem dopóty, dopóki wszystko nie ucichło.

— Punkt ósmy: w warunkach laboratoryjnych czyściciel komórek zademonstrował zdolność omijania pewnych komórek bakteryjnych, których genetyczny zapis nie pokrywał się z kodem DNA tkanki organizmu-gospodarza. Do komórek takich zaliczają się, choć nie tylko, bakterie, które normalnie znajdują się w ludzkim przewodzie pokarmowym, pochwie i górnych drogach oddechowych. Zanotowano, iż Huevos Verdes przypisuje tę selektywność w niszczeniu niestandardowego DNA „programowaniu wstępnemu proteinowego nanokomputera, które pozwala mu wyodrębnić DNA bakterii symbiotycznych”.

Pozabijaj wrogów, oszczędź przyjaciół. Superbystrzy oferowali światu pierwszy ulepszacz do systemu immunologicznego o skomputeryzowanej, darwinowskiej etyce. Albo może etyce arturiańskiej: prawo pięści zastąp prawem do życia. Nagle wyobraziłam sobie legion maleńkich czyścicieli komórek w lśniących srebrem zbrojach i nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Dziennikarz w sąsiednim fotelu zerknął na mnie z ukosa.

— Punkt dziewiąty: nie przeprowadzono żadnych istotnych badań dotyczących działania czyściciela komórek na całościowej, żywej i w pełni funkcjonalnej istocie ludzkiej.

No i mamy: nieunikniona łyżka dziegciu w tej beczce miodu. Bez długoterminowych studiów nad efektami u prawdziwych ludzi wynalazcy z Huevos Verdes mają tyle szans na wprowadzenie na rynek przedmiotu sprawy 1892-A, co na handel sproszkowanym rogiem jednorożca. Nawet jeśli Sąd Naukowy zezwoli na prowadzenie dalszych studiów, nie wygląda na to, abym wkrótce mogła dostać swojego małego, prywatnego czyściciela komórek.

Na widowni wszczął się ponownie szum — czyżby rozczarowanie? A może satysfakcja? Gniew? Chyba jednak wszystko to naraz.

— Dyskusji podlegać będą — mówiła z naciskiem arbiter Yongers, podnosząc nieco głos — następujące punkty…

Sala ucichła.

— Punkt pierwszy: czyściciel komórek nie powoduje uszkodzeń zdrowych komórek, tkanek ani organów.

Urwała. To tyle — jeden jedyny punkt do przedyskutowania. Ale ten jeden punkt, jak mówiła nam wyraźnie jej twarz, starczy za wszystko. Któż by chciał mieć oczyszczone, wyreperowane i martwe ciało?

— Pierwszy argument otwierający naszą dyskusję zostanie zaprezentowany przez oponenta. Proszę, doktorze Lee.

Dostaliśmy jeszcze jeden wydruk, który streścił nam wywód doktora Lee, i całe szczęście, bo jemu samemu to się nie udało. Za każdym zdaniem wlokły się smużki dowodów, określników, równań, które w widoczny sposób uznawał za swój przyczynek do chwały. Ława ekspertów słuchała uważnie, czyniąc sobie notatki. Reszta zerkała do wydruku. A tam znaleźliśmy takie oto streszczenie jego rozwlekłych wywodów:

Punkt do przedyskutowania: „Czyściciel komórek nie wyrządza szkody zdrowym ludzkim komórkom, tkankom ani organom”.

Kontrargument: Nie istnieje sposób na to, aby się ostatecznie przekonać, że czyściciel komórek nie wyrządza szkody zdrowym ludzkim komórkom, tkankom ani organom.

* Testy laboratoryjne niekoniecznie potrafią przewidzieć skutki oddziaływania biosubstancji na żywym i w pełni funkcjonującym organizmie ludzkim. Zobacz: CDC Hipertekst. Plik 68164.

* Żadne studia nad częściowymi organizmami nie mogą zawierać badań nad wpływem czyściciela komórek na mózg. Biochemia mózgu może przebiegać w sposób znacznie się różniący od innych tkanek ciała ludzkiego. Zobacz CDC Hipertekst. Plik 68732.

* Efekty długoterminowe, jakie nam przedstawiono, obejmują okres zaledwie dwóch lat. Wiek substancji biochemicznych wykazuje zaburzenia dopiero po upływie dłuższego okresu. Zobacz: CDC Hipertekst, plik 88812.

* Lista tak zwanych „wstępnie zaprogramowanych kodów genetycznych bakterii symbiotycznych”, których czyściciel komórek nie zniszczy, wcale nie musi przystawać do całkowitego wykazu pożytecznych organizmów obcych w ciele żywego, w pełni funkcjonalnego organizmu ludzkiego. Ciało człowieka składa się z około dziesięciu tysięcy trylionów cząstek proteinowych, które współdziałają ze sobą w niezwykle złożony sposób, nie wyłączając setek tysięcy innych molekuł, z których nie wszystkie są dla nas do końca zrozumiałe. Tak zwana wstępnie zaprogramowana lista mogła pominąć organizmy o żywotnym znaczeniu, które czyściciel komórek mógłby następnie zniszczyć, powodując w ten sposób najprawdopodobniej poważne zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, a nawet śmierć.

* Z upływem czasu i sam czyściciel komórek mógłby przejść problemy z samoreprodukcją. Ponieważ wprowadza do organizmu ludzkiego coś, co w zasadzie jest konkurencyjnym DNA, może potencjalnie stać się sztucznie wywołanym rakiem. Zobacz: CDC Hipertekst. Plik 4536.

Zastanowił mnie dziwny kaprys maszyny drukującej, który sprawił, że słowo „rak” jawiło się wyraźniej na tle całej reszty.

Doktor Lee swym argumentem wstępnym zajął nam pozostałą część pięknego poranka, a jego argumentacja wydała mi się dość zwarta i sensowna. W żadnym z podpunktów nie mogłam podważyć absolutnej szczerości jego przekonań. Argumenty ustawiły się w taki mniej więcej szereg znaczeniowy: nie da się udowodnić, że czyściciel komórek jest bezpieczny, prędzej niż po dziesięciu latach — co najmniej! — prób przeprowadzanych na prawdziwych i całościowych ludzkich organizmach. (Postanowiłam nie sprawdzać, co oznaczały owe, „studia nad częściowymi organizmami”. Naprawdę nie miałam ochoty wiedzieć.) Jednakże nieludzkie byłoby narażać jakąkolwiek ludzką istotę na takie ryzyko, w związku z czym nie ma sposobu na to, by udowodnić, że czyściciel komórek jest bezpieczny. A jeśli nie jest bezpieczny, to możliwość ogólnonarodowej katastrofy była wręcz spektakularnie oczywista. Nie wyłączając — jak to ciekawie ujęto w dość szczególnej poetyce naszego wydruku — „poważnych zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu, a nawet śmierci”.

W związku z powyższym oponent zaleca nieudzielanie licencji na sprzedaż czyściciela komórek, a nawet zezwolenia na dalsze prowadzenie badań nad tym produktem na całym terenie Stanów Zjednoczonych. Zaleca natomiast umieszczenie leku na czarnej liście Międzynarodowej Komisji Doradczej do Spraw Modyfikacji Genetycznych.

Wygląda na to, że porzuciliśmy już proste stadium analizy faktów i zawędrowaliśmy daleko na bezdroża zaleceń politycznych. Waszyngton to Waszyngton. Fakty to polityka, a polityka to fakty.

Dochodziła za kwadrans dwunasta, kiedy Lee wreszcie skończył. Arbiter Yongers wychyliła się ze swojej ławy.

— Pani Sharifi, zbliża się pora lunchu. Czy nie wolałaby pani przełożyć swojego oświadczenia wstępnego na popołudnie?

— Nie, pani arbiter. Będę się streszczać.

Dlaczego Leisha Camden nie powiedziała jej, żeby dała sobie spokój z tą czerwoną wstążką? Nadawała jej wygląd Alicji w Krainie Czarów, a to duże obciążenie. Jej głos jednak zabrzmiał spokojnie i bez cienia emocji.

— Patent, nad którym dzisiaj dyskutujemy, to największe osiągnięcie medyczne od czasu wynalezienia antybiotyków. Doktor Lee rozprawia tu o szkodach, jakie mógłby wyrządzić w organizmie czyściciel komórek, jeśli jego nanomechanizm zawiedzie albo jeśli nie zostanie odpowiednio zaprogramowany, albo spowoduje nieprzewidziane efekty uboczne. Nie wspomina nic o ludziach, którzy, pozbawieni tego wynalazku, umrą przedwcześnie albo w cierpieniu. Wolelibyście zachować jedną osobę, która mogłaby umrzeć z powodu czyściciela komórek, niż te setki tysięcy, które umrą bez niego. To niemoralne. Wszyscy popełniacie błąd. Jedynym celem tego tak zwanego Forum Nauki jest ochrona interesów kompanii farmaceutycznych kosztem chorych i umierających. Jesteście etycznymi faszystami, korzystającymi z potęgi rządu, aby wyzyskiwać tych, którzy i tak są wystarczająco słabi i bezsilni — chcecie pozostawić ich bezsilnymi, żebyście mogli utrzymać władzę w swoich rękach. I nie wyłączam spod tych oskarżeń żadnego z was — nawet naukowców, którzy weszli w układy z korzyścią i władzą, dostarczając produktów swej wiedzy tylko tym dwom. Ofiarowując wam czyściciela komórek, Huevos Verdes ofiarowuje wam życie, chociaż wcale na to nie zasługujecie. Ale Huevos Verdes nie czyni różnicy między tymi, co zasługują, a tymi, co nie. To wy wprowadzacie podziały — za każdym razem, kiedy wasze zakazy niszczą w zarodku jakieś badania genetyczne albo nanotechniczne, bo za każdym razem ktoś przez to traci życie. Jesteście zabójcami, każdy z was. Wyrachowanymi najemnikami polityki i pieniądza, którzy tyle znają się na prawdziwej nauce, co dzikie zwierzęta, od których przejęliście swój kodeks etyczny. A mimo to Huevos Verdes oferuje wam czyściciela komórek, a ja wam udowodnię, że jest on absolutnie bezpieczny, choć pewna jestem, że żaden z was nie będzie w stanie nic pojąć z tego, co będę wyjaśniać.

Tu Miranda Sharifi usiadła.

Ławnicy sprawiali wrażenie doszczętnie zdruzgotanych, w czym nie było nic szczególnie dziwnego. Dziwne było natomiast, że i Leisha Camden wyglądała na zdruzgotaną. Chyba nie to spodziewała się usłyszeć z ust swojej protegowanej. Zaczęła szeptać coś gorączkowo w ucho Mirandy.

— Wżyciu nie słyszałem podobnie nieprofesjonalnych pierdoł!

To Martin Davis Exford, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki molekularnej, zerwał się na równe nogi za swoją ławą. Jego potężny głos zagłuszył wszystkie inne. Pod skórą na karku pulsowały mu ciemne żyły.

— Pani Sharifi, głęboko ubolewam nad pani postawą wobec tego Forum. Jesteśmy tu po to, aby analizować fakty, a nie po to, by angażować się w osobiste wycieczki!

Z pierwszych rzędów loży prasowej podniósł się jakiś dziennikarz w modnych żółtych prążkach.

— Pani Sharifi, czy pani chce za wszelką cenę przegrać tę sprawę?

Powoli odwróciłam głowę w jego stronę. To reporter z kanału dla Amatorów.

— Hej, Miranda, popatrz tutaj!. Proszę o uśmiech!

— Proszę o spokój! Spokój! — Arbiter Yongers wali w stół metalową karafką z braku młotka, bo przecież to nie jest prawdziwy sąd.

— Miranda, uśmiech!

— Proszę usiąść — odezwało się naraz kilka foteli — żeby nie zasłaniać widoku innym. Proszę usiąść…

— Domagam się zachowania porządku na sali obrad!

Ale pandemonium narastało nieprzerwanie. Z części dla widzów wydarł się nagle jakiś mężczyzna i pobiegł pochyłym przejściem między rzędami foteli w stronę prezydium.

Widziałam wyraźnie jego twarz. Wykrzywiał ją grymas okropnej, nieustępliwej nienawiści, jakiego nie rozluźni żaden rozsądny argument i którego stanowczość zwietrzeć może dopiero po długich latach. Tego wyrazu twarzy nie wywołały same tylko obraźliwe słowa, jakie padły dzisiaj z ust Mirandy Sharifi. Mężczyzna biegł ku niej, wyszarpując coś z kieszeni marynarki. Ku niemu zaś sunęło siedemnaście robokamer i trzy roboty ochrony.

Uderzył z całej siły w niewidzialne pole Y przed stołami stron rozprawy i rozpłaszczył się na nim ze słyszalnym chrupnięciem. Oszołomiony, mężczyzna osunął się na ziemię dokładnie tak jak po ceglanym murze. Roboty ochrony wywlekły go na zewnątrz.

— …natychmiastowe przywrócenie porządku na sali obrad…

— Miranda, uśmiech! Tylko jeden mały uśmiech!

— Niczym nie uzasadnione przekonanie o własnej moralnej wyższości i pogardę dla Stanów Zjednoczonych, podczas gdy w rzeczywistości…

— … a wygląda na to, drodzy widzowie naszego programu, że całe to zamieszanie zostało z rozmysłem sprowokowane przez Mirandę Sharifi dla jakichś sekretnych celów Huevos Verdes, których możemy jedynie się…

Miranda Sharifi nawet nie drgnęła.

W końcu arbiter Yongers, nie mając innego wyjścia, ogłosiła przerwę na lunch.

Przepchnęłam się przez tłum na sam przód sali Forum, próbując przykleić się do Mirandy, ale okazało się to oczywiście niemożliwe. Między nami stanęło pole Y, a ją i Leishę Camden wyprowadzili tylnym wyjściem ochroniarze o pokazowej wręcz budowie. Po raz wtóry zdołałam zobaczyć ich na dachu, przewróciwszy po drodze co najmniej czworo ludzi, żeby się tam dostać. Ich helikopter właśnie startował. Za nimi ruszyło kilka innych helikopterów, ale byłam przekonana, że nikomu — ani reporterom, ani agentom ANSG, ani FBI, ani genetykom-szarlatanom, ani nikomu innemu — nie uda się dowiedzieć więcej niż mnie.

A czegóż to udało mi się dowiedzieć?

Dziennikarz w żółtych prążkach miał rację. Swoim wystąpieniem Miranda Sharifi pogrążyła sprawę 1892-A ostatecznie. Podważyła nie tylko intelektualne i techniczne kompetencje ośmiu naukowców, ale i ich moralność. A ja przedtem sprawdziłam dokładnie troje z nich, tych noblistów, i wiem, że nie są drobnymi sprzedawczykami, ale ludźmi dogłębnie uczciwymi. Miranda także musiała o tym wiedzieć. A więc dlaczego?

Może mimo wyników badań jest święcie przekonana, że wszyscy Śpiący są zepsuci do szpiku kości. Jej babka, kobieta o olśniewającej przecież inteligencji, głęboko w to wierzyła. Ale nie wiedzieć dlaczego byłam pewna, że Miranda tak nie uważa.

Może wierzyła, że pozostałych pięcioro ekspertów — średniaków z politycznymi koneksjami — przegłosuje bezstronnych noblistów? Ale jeśli tak, to dlaczego starała się zrazić swoich potencjalnych sprzymierzeńców? No i dlaczego od początku nie przeciwstawiła się powoływaniu tamtych? Skład ławy ustalano przecież z obiema stronami.

Nie. Miranda Sharifi wyraźnie chciała przegrać tę sprawę. Chciała, żeby zapadła decyzja przeciwko czyścicielowi komórek.

Ale może rozumuję zbyt antropomorficznie. W końcu Miranda Sharifi ogromnie się ode mnie różni. Jej procesy myślowe są różne od moich, a co za tym idzie, pewnie i motywy działania. Może chciała wyalienować ławników, żeby… Żeby co właściwie? Żeby utrudnić sobie otrzymanie oficjalnej aprobaty dla tego patentu. Może tylko wtedy ceni zwycięstwo, jeśli kosztowało ją wiele wysiłku. Może utrudnianie sobie życia wchodziło w skład jakiegoś kodeksu honorowego Bezsennych, opartego na przesłance, że im wszystko przychodzi łatwo. Ale skąd ja to mam, do kurwy nędzy, wiedzieć?!

Całe to rozumowanie przełożyło się na obrzydzenie do własnej osoby. Mimo upału w Waszyngtonie była piękna pogoda — jeden z tych cudownych dzionków, kiedy niebo jest przejrzyście niebieskie i wyzłocone od słońca, dzionków, którym zdarza się od czasu do czasu przydryfować tu z miast cieszących się większą łaską niebios. Szłam jakąś handlową uliczką, przyciągając spojrzenia przechodniów — stuknięta Wołówka, ubrana jak jakiś tubylczy Amator. Handlarze narkotyków, kochankowie i nastolatki na poduszkodeskach szybko dali mi jednak spokój, a mnie i tak było wszystko jedno. Przechodziłam właśnie przez jedno z tych krótkich, ostrych autoprzesłuchań, co to zostawiają człowieka bez sił, za to w głębokim zakłopotaniu. Co ja właściwie wyprawiam, włócząc się w tych plastikowych ciuchach i próbując śledzić ludzi, którzy w oczywisty sposób są ode mnie lepsi?

Bo Bezsenni byli ode mnie lepsi, i to nie tylko pod względem intelektu. Także pod względem autodyscypliny i szerokiego spojrzenia na świat. I tej pozazdroszczenia godnej pewności, która towarzyszy im, kiedy obiorą jakiś cel — mniejsza już o to, że nawet nie wiem, co to za cel — podczas gdy ja mam tylko bezcelowy, bezwładny niepokój o to, dokąd zmierza mój kraj. Niepokój, wzbudzony widokiem prawie rozumnego różowego psa przelatującego przez barierkę tarasu. Kiedy teraz o tym myślę, przedstawia się to zgoła idiotycznie.

Nie potrafię nawet określić, dokąd powinien zmierzać mój kraj. Mogę co najwyżej utrudniać mu ten marsz, ale nie mogę nadać mu innego kierunku, a nawet nie jestem pewna, w czym właściwie miałabym przeszkadzać. A chodzi tu o coś znacznie większego niż sprawa 1892-A — tego to ja już jestem cholernie pewna.

Nie mam pojęcia, co chcą zrobić Bezsenni. Nikt nie ma pojęcia. Więc skąd biorę tę cholerną pewność, że powinnam im w tym przeszkodzić?

Z drugiej znów strony nic, co dotąd zrobiłam i co będę w stanie zrobić w najbliższej przyszłości, nie wywarło — i nie wywrze — najmniejszego wpływu na działania Mirandy Sharifi. Nie doniosłam na nią ANSG, nie śledziłam jej ani nawet nie zdołałam wyrobić sobie na jej temat żadnej opinii — nawet w najintymniejszych zakamarkach mego mózgu. Jestem całkowicie bez znaczenia. Czyli nie mam czego żałować, nie mam nad czym się głowić ani czego zmieniać. Zero, bez względu na to, przez ile je pomnożysz czy podzielisz, będzie zawsze zerem.

Nie wiem dlaczego, ale ta myśl jakoś mnie nie pocieszyła.

* * *

Następne cztery dni przyniosły wszystkim wielkie rozczarowanie. Ludzie nastawieni na naukowe co prawda, ale jednak widowisko — w tej liczbie i ja — otrzymali zamiast tego całe godziny pełne niezrozumiałych wykresów, tabel, równań, wyjaśnień i holomodeli komórek, enzymów i tym podobnych. Wiele czasu poświęcono trzy- i czterorzędowym strukturom białkowym. Odbyła się też bardzo uduchowiona debata nad równaniami transferencyjnymi Worthingtona, stosowanymi przy kodach redundantnych DNA. Właśnie podczas tej debaty zasnęłam. I nie ja jedna. Z każdym dniem na sali pojawiało się coraz mniej ludzi. A z tych, którzy jeszcze przychodzili, tylko naukowcy zdawali się być tym wszystkim naprawdę zainteresowani.

Nie wiem dlaczego, ale to wszystko wydało mi się jakoś nie w porządku. Miranda Sharifi oświadczyła, że oto mamy przed sobą największe odkrycie medyczne ostatnich dwustu lat, a dla nas większość z tego wyglądało jak czysta alchemia. Naród powinien sprawować nadzór nad nauką i techniką. No, zgoda. Ale jak my, prostacy, możemy decydować o magii, o której nie mamy zielonego pojęcia?

W końcu odrzucili ten projekt.

Dwoje spośród noblistów wyraziło opinie sprzeczne z werdyktem: Barbara Poluikis i Martin Exford. Byli za tym, żeby zezwolić na przeprowadzenie testów na ochotnikach, i nie wykluczyli możliwości przyszłego przyznania licencji. Chcieli posiąść tę wiedzę, widać to było wyraźnie, mimo ostrożnych sformułowań ich wspólnego oświadczenia. Widziałam, że Miranda Sharifi przygląda się im uważnie.

W uzasadnieniu decyzji większości brakowało chyba tylko tego, żeby została wydrukowane na amerykańskiej fladze. Bezpieczeństwo obywateli Stanów Zjednoczonych, uświęcone zaufanie, zachowanie tożsamości ludzkiego genotypu — ogólne bla bla bla. A prawdę mówiąc wszystko to, co sprawiło, że wstąpiłam w szeregi ANSG tego dnia, kiedy Katous spadł z mojego balkonu.

Gdzieś w głębi ducha nadal byłam przekonana, że decyzja większości była słuszna. Nie uregulowana biotechnika niosła ze sobą niebezpieczeństwo katastrofy wprost niewyobrażalnej. A nikt nie wiedział, jak można uregulować biotechnikę w wykonaniu Huevos Verdes, bo nikt tak naprawdę jej nie pojmował. Połączenie inteligencji Superbezsennych i amerykańskiego systemu ochrony własności intelektualnej dawało tego gwarancję. A jeśli czegoś nie można regulować, to lepiej tego nie wpuszczać do kraju.

Salę rozpraw opuściłam straszliwie przygnębiona. I natychmiast zdałam sobie sprawę, że ignorancja w dziedzinie biologii komórkowej nie jest jedyną — ani najgorszą — z moich ignorancji. Zawsze miałam się za cyniczkę. Ale z cynizmem jak z pieniędzmi — wszyscy dookoła mają go więcej niż ty.

Usiadłam na stopniach schodów przed Sądem Naukowym, plecami oparta o dorycką kolumnę. Wiał lekki wietrzyk. Dwóch mężczyzn przystanęło w cieniu kolumnady, żeby zapalić fajki. Zauważyłam, że ci ze Wschodu wolą palić słoneczko — u nas, w Kalifornii, raczej się je pije. Mężczyźni odznaczali się genomodyfikowaną urodą, mieli na sobie poważne czarne garnitury bez rękawów, modne obecnie na Hill. Żaden nie zaszczycił mnie spojrzeniem. Amatorzy natychmiast zauważali, że nie jestem jedną z nich, wołowscy mężczyźni natomiast rzadko kiedy w ogóle oglądali się za przydziałowym kombinezonem i blaszaną biżuterią. Wystarczający powód, żeby sobie odpuścić.

— No to jak myślisz, ile im to zajmie? — odezwał się jeden z nich.

— Ze trzy miesiące i wejdą na rynek. Według mnie albo Niemcy, albo Brazylia.

— A jeśli ci z Huevos Verdes tego nie zrobią?

— A niby dlaczego? John, w tym leży fortuna, a ta cała Sharifi przecież nie jest głupia. Mam zamiar bardzo uważnie śledzić trendy na rynku inwestycji.

— Wiesz co, mnie nie bardzo interesują współczynniki inwestycyjne. — W głosie Johna wyczułam nutę żalu. — Chciałbym to mieć ze względu na Jane i dziewczynki. Janie co roku odnawiają się te guzy… A to, co jej stosują, tylko chwilowo je powstrzymuje.

Drugi mężczyzna położył mu dłoń na ramieniu.

— No to przyglądaj się pilnie Brazylii. Według mnie to tam. I to szybko, szybciej niż gdyby licencjonowali ich tutaj. I bez tych komplikacji ze wszystkimi zakazanymi amatorskimi dziurami, które będą żądać go do swoich medjednostek za idiotyczne sumy.

I zapaliwszy fajki, odeszli.

Siedziałam tam i nie mogłam się nadziwić własnej głupocie. No jasne. Zamknij czyścicielowi komórek drogę na amerykański rynek, zbij kapitał polityczny na „ochronie” Amatorów Życia, zaoszczędź niesłychane sumy na tym, że nie będziesz musiał go oferować wyborcom w swoich okręgach, a dla siebie i swoich najbliższych kup go za granicą. No jasne.

Naród powinien sprawować nadzór nad nauką i techniką.

Ale może doktor Lee ma rację. Może czyściciel komórek oszaleje pewnego dnia i wybije ich do nogi. Wszystkich oprócz Amatorów. A ci wtedy powstaną i ustanowią nowe, bardziej sprawiedliwe i ludzkie państwo.

Tak. Właśnie. Mamuśka Desdemony i ci Amatorzy, których spotkałam w pociągu, mieliby sprawować nadzór nad biotechnika, która byłaby w stanie zmienić ludzkość w coś całkiem innego. Ślepcy żonglujący genami. Właśnie.

Inercja, najbliższa kuzynka depresji, chwyciła mnie w swoje szpony. Siedziałam tam i coraz bardziej marzłam, aż niebo w końcu pociemniało, a mnie rozbolał tyłek od twardego marmuru. Portyk już dawno opustoszał. Powoli, sztywno, zaczęłam gramolić się na nogi… i po raz pierwszy od wielu tygodni miałam wreszcie swój łut szczęścia.

Po szerokich schodach, trzymając się cienia, schodziła Miranda Sharifi. Oczywiście to nie jej twarz i nie jej brązowy kombinezon przekonały mnie o tym, że to ona; w końcu sama przecież widziałam, jak razem z Leishą Camden wsiadała do helikoptera, za którym ruszyło następnie pół Waszyngtonu. Ta Amatorka miała bladą cerę, wielki nos i brudnawożółte włosy. Dlaczego więc byłam przekonana, że to Miranda? Z powodu zbyt dużej głowy i rąbka czerwonej wstążki, wyglądającego z tylnej kieszeni spodni, który udało mi się dostrzec dzięki moim soczewkom do zbliżeń. A może po prostu bardzo chciałam, żeby to była ona i żeby tamta „Miranda”, która odleciała z Leishą Camden, była tylko wabiem dla agentów i prasy.

Wygrzebałam z kieszeni sensor podczerwony średniego zasięgu, w który wyposażył mnie Colin, i ukradkiem wycelowałam w jej stronę. Wskazówka skoczyła poza skalę. Miranda czy nie, ta osoba miała nieźle podkręcony metabolizm Superbezsennego. A tu ani jednego agenta ANSG w zasięgu wzroku.

No, chyba że ich po prostu nie widzę.

Ale tym razem nie dałam się czarnym myślom. Miranda była moja.

Poszłam za nią na stację grawkolei, ucieszona, bo niegdyś nabyte umiejętności powróciły teraz bez trudu. Załadowałyśmy się na jakiś osobowy grawpociąg, jadący na północ. Usadowiłyśmy się w zatłoczonym i cuchnącym wagonie, tak pełnym dzieci, że można było pomyśleć, że Amatorzy mnożą się tutaj, bezpośrednio na brudnej podłodze pociągu.

Mniej więcej co dwadzieścia minut zatrzymywałyśmy się w jakimś uśpionym amatorskim miasteczku. Nie śmiałam zasnąć — Miranda mogła gdzieś wysiąść beze mnie. Co będzie, jeśli ta podróż potrwa kilka dni? Do rana wyćwiczyłam się w zasypianiu między przystankami, a moja podświadomość nasłuchiwała czujnie jak pies pasterski, gotowa gryźć, kiedy tylko pociąg zwalniał i słabł w swoim biegu. Taka sytuacja wywoływała w moim umyśle bardzo dziwne sny: raz podążałam za Davidem, który w biegu zrzucał z siebie części garderoby i tańczył w dali przede mną jak jakiś niedosiężny demon. Innym razem znów śniło mi się, że zgubiłam Mirandę i Sąd Naukowy wytoczył mi proces o nieużyteczność wobec państwa. A w najgorszym ze snów wstrzyknięto mi czyściciel komórek, a wtedy zdałam sobie sprawę, że jego skład chemiczny jest identyczny z płynem do czyszczenia, którego używa mój domowy robot w enklawie San Francisco, i każda z moich komórek zaczęła się boleśnie rozpadać od wybielacza i amoniaku. Obudziłam się dysząc ciężko, a w czerni okna ujrzałam własną wykrzywioną strachem twarz.

Potem już starałam się nie zasnąć. Przyglądałam się Mirandzie Sharifi, a pociąg — jakimś cudem cały czas sprawny — prześliznął się przez góry w Pensylwanii i wjechał do stanu Nowy Jork.

7. Dan Arlen: Seattle

W GŁOWIE MIAŁEM DREWNIANĄ KRATOWNICĘ I NIJAK nie mogłem się jej pozbyć.

Ten kształt pływał mi w myślach przez cały czas, a wyglądał trochę jak pergola, po której pną się róże. Miał ciemny śliwkowy kolor, jaki przedmioty zwykle przybierają o zmierzchu, kiedy trudno rozróżnić ich prawdziwe barwy. Miri powiedziała mi kiedyś, że nie ma „prawdziwych kolorów”, że wszystko to tylko „przypadkowe odbicia fal świetlnych”. Nie zrozumiałem, co miała na myśli. Dla mnie kolory są zbyt ważne, żeby mogły być przypadkowe.

Kratownica zakrzywiała się tak, że oba jej końce spotykały się, formując walec. Nie widziałem, co tkwi w jej środku; cokolwiek tam kryła, było to ukryte bardzo dokładnie.

Nie wiedziałem, co ma znaczyć ten wykres. Nie przywodził mi na myśl żadnych znaczeń. Nie mogłem też własną wolą narzucić mu żadnego znaczenia ani zmienić kształtu, ani też wyrzucić go z myśli. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się nic podobnego. Przecież jestem Śniącym na jawie. Kształty, które wyłaniały się z mojej podświadomości, zawsze niosły ze sobą uniwersalne i podatne na mój wpływ znaczenia. To ja je kształtowałem. Wywodziłem je na zewnątrz, do świata świadomości. One mnie nie kształtowały. To ja jestem Śniącym na jawie.

* * *

Ostatni dzień rozprawy Miri oglądałem w holosieci w pokoju hotelowym w Seattle, gdzie według terminarza miałem dać następnego dnia koncert z poprawioną wersją „Wojownika”. Robokamery dały zbliżenie Leishy i Sary wsiadających do helikoptera na dachu Forum. Sara wyglądała dokładnie jak Miri: holomaska na twarzy, peruka, czerwona wstążka. Nawet szła krokiem Miri. Oczy Leishy miały ten znękany wyraz, który oznaczał, że jest wściekła. Czy już odkryła podmiankę? A może wszystko okaże się dopiero w helikopterze. Nic nie wpędzało jej w większą frustrację niż odkrycie, że została oszukana — może dlatego, że sama była tak bardzo prawdomówna. Cieszyłem się, że mnie tam nie ma.

Spiczaste czerwone kształty, naprężone od niepokoju, pędziły dookoła kratownicy, która wciąż nie chciała zniknąć.

Sara-Miri zamknęła za sobą drzwiczki helikoptera. Okna, rzecz jasna, były zaciemnione. Wyłączyłem wiadomości. Mogą upłynąć całe miesiące, zanim znów zobaczę się z Miri. Ona mogła wślizgiwać się i wymykać z East Oleanty, kiedy tylko chciała — prawdę mówiąc, do Waszyngtonu przyjechała prosto stamtąd — ale Dan Arlen, Śniący na jawie, tkwiący w swoim cudzie techniki i śledzony wszędzie przez hordy agentów ANSG, nie mógł. A nawet gdybym dostał się na Huevos Verdes, to któryś z tamtejszych ważniaków — Nikos Demetrios, Toshio Ohmura albo Terry Mwakambe — mógłby dojść do wniosku, że strzeżone połączenie z East Oleantą jest zbyt ryzykowne, jak na prywatne rozmówki. Pewnie nie będę mógł porozmawiać z Miri przez kilka następnych miesięcy.

Spiczaste czerwone kształty zwolniły odrobinę.

Nalałem sobie jeszcze jedną szkocką. Czasem pozwalała mi trochę przyciszyć kształty niepokoju. Ale starałem się być przy tym ostrożny. Naprawdę się starałem. Zbyt dobrze pamiętałem mojego starego tam, w śmierdzącym miasteczku Delta, gdzie wyrosłem.

„Ty mi tu nie pyskuj, smarku! Jesteś tylko zwykły zasrany bachor!”

„Nie jestem bachor! Mam już siedem lat!”

„Jesteś zwykły zasrany mamincycek, który w życiu do niczego nie dojdzie, więc się zamknij i podaj mi piwo”.

„Jednego dnia będę miał na własność Azyl”.

„Ty! Durny bagienny szczur!”

Śmiech. A potem, po chwili refleksji, cios — łup! I jeszcze głośniejszy śmiech.

Wychyliłem szkocką jednym haustem. Ależ Leisha skrzywiłaby się na ten widok.

Dzwonek wideotelefonu zadźwięczał w dwóch krótkich seriach, co oznaczało, że dzwoniący nie znajdował się na liście aprobowanych osób. Program selekcjonujący od Kevina Bakera uznał mimo to, że jest to ktoś, z kim może chciałbym porozmawiać. Nie wiem, na jakiej podstawie tak zdecydował. „Mglista logika” — określił to Kevin, ale nie wywołał żadnych kształtów w moich myślach.

Sądzę, że w tej akurat chwili porozmawiałbym chętnie z kimkolwiek. Obraz zostawiłem jednak wyłączony.

— Panie Arlen? Jest pan tam? Mówi doktor Elias Maleck. Wiem, że jest już późno, ale chciałbym prosić, żeby poświęcił mi pan kilka chwil. To bardzo pilne. Wolałbym rozmawiać z panem osobiście.

Wyglądał na zmęczonego — w Waszyngtonie była teraz trzecia nad ranem. Nalałem sobie jeszcze jedną szkocką.

— Włączyć obraz. Jestem, doktorze Maleck.

— Dziękuję panu. Chciałbym od razu zaznaczyć, że to chroniona rozmowa i nie jest rejestrowana. Nie słyszy jej nikt oprócz nas.

Szczerze w to wątpiłem. Maleck nie miał pojęcia, co potrafią Terry Mwakambe albo Toshio Ohmura. Nie zrozumiałby, nawet gdyby dostał Nobla w dziedzinie fizyki, a nie medycyny.

Maleck był potężnym mężczyzną, około sześćdziesięciopięcioletnim, o nie zmienianym genetycznie wyglądzie. Miał rzednące siwe włosy i brązowe oczy o zmęczonym spojrzeniu. Skóra na policzkach obwisła, ale w ogóle trzymał się prosto. Odczuwałem go jako serię solidnych granatowych sześcianów, czyściutkich i niezniszczalnych. Sześciany unosiły się przed nieruchomą kratownicą.

— Nawet nie wiem, od czego zacząć, panie Arlen.

Przeczesał palcami włosy, a granatowe sześciany przybrały czerwonawy odcień. Był bardzo spięty. Pociągnąłem łyk szkockiej.

— Jak pan z pewnością wie, głosowałem przeciw zezwoleniu na dalsze badania nad patentem Huevos Verdes w Federalnym Forum Nauki i Techniki. Powody, dla których tak postąpiłem, są określone jasno w uzasadnieniu decyzji większości. Ale są sprawy, o których nie można pisać w oficjalnym dokumencie, i dlatego proszę, aby wolno mi było poinformować o nich pana.

— Dlaczego mnie?

— Bo ja… bo my nie mamy żadnej możliwości, żeby porozmawiać z Huevos Verdes. Przyjmują tam nasze wiadomości, ale nie godzą się na wymianę zdań. Pan jest jedyną osobą, przez którą możemy przesłać informacje bezpośrednio do pani Sharifi. Dotyczą one badań genetycznych.

Kształty w mojej głowie zafalowały i się skręciły.

— Zostawiał pan już jakieś wiadomości dla Huevos Verdes? Skąd macie kod dostępu?

— O tym właśnie między innymi chciałbym z panem porozmawiać. Za pięć minut dwóch mężczyzn poprosi o wpuszczenie do pańskiego apartamentu. Chcą panu pokazać coś, co znajduje się w przybliżeniu o pół godziny lotu od Seattle. Moim celem jest nakłonić pana, aby pan z nimi poleciał. — Zawahał się, nim dodał: — To agenci rządowi. Z ANSG.

— Nie.

— Rozumiem, panie Arlen. Dlatego właśnie dzwonię; aby pana przekonać, że nie chodzi tutaj o żadną pułapkę, porwanie czy inną obrzydliwość, do jakiej — wiemy o tym obaj — zdolne są agencje rządowe. Agenci ANSG wywiozą pana poza granice miasta na około godzinę i bezpiecznie odstawią do domu. Bez żadnych implantów ani narkotyków prawdy. Znam obu tych ludzi osobiście — bardzo dobrze — inaczej nie ryzykowałbym własnej reputacji zawodowej. Pewien jestem, że rejestruje pan u siebie tę rozmowę. Proszę wysłać kopie, do kogokolwiek pan sobie zażyczy, zanim jeszcze otworzy pan drzwi. Ma pan moje słowo na to, że wróci pan cały, zdrów i nie odmieniony. Proszę, niech pan rozważy, ile to dla mnie znaczy.

Rozważyłem. Ten człowiek wypełniał mnie kształtami, jakich nie czułem od dawna — były czyste, bez żadnych ukrytych wyznaczników. Nie takie jak kształty na Huevos Verdes.

No tak, ale absolutnie szczery Maleck sam może być narzędziem w cudzych rękach.

Jakimś cudem szklanka w moich dłoniach znów była pusta.

— Jeśli potrzebuje pan więcej czasu, żeby odebrać instrukcje z Huevos Verdes… — zaczął Maleck.

— Nie — przerwałem i zniżyłem głos. — Polecę.

Twarz Malecka rozjaśniła się i otwarła; w mgnieniu oka stała się młodsza o wiele lat i o wiele godzin mniej zmęczona. (Lekki, oczyszczający deszczyk zrosił granatowe sześciany.)

— Serdecznie panu dziękuję — powiedział. — Nie pożałuje pan. Ma pan na to moje słowo, panie Arlen.

Założyłbym się o wszystko, że on, wołowska osobistość, nie widział ani jednego z moich koncertów.

Wyłączyłem się i posłałem kopie rozmowy do Leishy Camden, Kevina Bakera i jednego zaprzyjaźnionego Woła w Wichita, do którego miałem zaufanie. Telefon zadźwięczał ostro. Raz. Zanim zdołałem odebrać, na ekranie pojawiła się twarz Nikosa Demetriosa. Nie tracił słów na próżno.

— Nie leć z nimi, Dan.

W dłoni znów ściskałem opróżnioną do połowy szklaneczkę.

— To było chronione połączenie, Nick. Rozmowa prywatna. Nie zwrócił najmniejszej uwagi na moje słowa.

— To może być pułapka, mimo tego, co twierdzi Maleck. Mogli go wykorzystać. Sam powinieneś to wiedzieć!

Z tonu Demetriosa przebijało zniecierpliwienie; durny Śpiący znowu przegapił to, co oczywiste. Zobaczyłem go jako ciemny kształt w tysięcznych odcieniach szarości, falujących w subtelnych wzorach, których nigdy nie będę w stanie pojąć.

— Nick, a załóżmy — no, załóżmy — że chce mi się raz porozmawiać sobie z kimś prywatnie, a nie chcę, żebyś ty tego słuchał? Z kimś, kto nijak się nie ma do Huevos Verdes? Z kimś w ogóle innym?

Nick gapił się na mnie w milczeniu. Wtedy dopiero usłyszałem, jak mówię. Jak Amator. Szklaneczka znów była pusta. Hotelowy system łączności odezwał się uprzejmie:

— Proszę wybaczyć, ale dwóch mężczyzn prosi o wpuszczenie do pańskiego apartamentu. Czy chce pan otrzymać najpierw ich wizerunki?

— Nie — odpowiedziałem. — Dawaj ich tutaj.

— Dan… — zaczął Nick. Wyłączyłem obraz, ale to nic nie dało. Jakiś kod nadrzędny Superbezsennych. Czy istniało jeszcze coś, czego nie umieją zrobić?

— Dan! Słuchaj, nie możesz tak… Odłączyłem terminal od odbiornika energii Y.

Agenci ANSG wcale nie wyglądali na agentów ANSG. I pewnie tak właśnie ma być. Obaj między czterdziestką a pięćdziesiątką. Po wołowsku przystojni. Po wołowsku uprzejmi. I pewnie po wołowsku bystrzy. Ale nawet jeśli myślą w tych wszystkich swoich długich wołowskich słowach, to przynajmniej w rządku, jedno za drugim, a nie w wiązkach, zbitkach i całych sznurkowych bibliotekach.

Na purpurową kratownicę spadły płatki śniegu, chłodne i czyste.

— Napijecie się, chłopcy?

— Tak — odpowiedział jeden z nich, odrobinę za szybko. Zanim jeszcze zdołałem skończyć. Ale odczuwałem go prawie tak samo solidnie i prawie tak samo czysto jak Malecka. Poczułem się zmieszany. Przecież są z ANSG. Dlaczego czuję, że nie mają nic do ukrycia?

— Rozmyśliłem się — powiedziałem. — Lećmy od razu tam, gdzie mnie zabieracie.

Skierowałem wózek w stronę drzwi, zaczepiłem o framugę i uderzyłem w nią nogami. Ale kiedy znaleźliśmy się na dachu hotelu, nocny chłód zaraz mnie otrzeźwił. Przynamniej trochę. Na dachu lądowały helikoptery, zwożące pierwszych imprezowiczów; było tuż po północy. Seattle zbudowane jest na kilku wzgórzach, a mój hotel znajdował się na jednym z większych. Mogłem stąd zobaczyć to, co było za enklawą: na zachodzie ciemne wody Puget Sound i wysrebrzoną księżycowym blaskiem Mount Rainier. Nad głową zimne światła gwiazd, pod stopami zimne światła miasta. U podnóży wzgórz dzielnice Amatorów, z wyjątkiem brzegów Sound, bo tereny nadrzeczne były dla nich o wiele za dobre.

Helikopter ANSG, uzbrojony i chroniony polem, wyruszył na wschód. Światła rychło zniknęły mi z pola widzenia. Wszyscy milczeli. Może spałem — mam nadzieję, że jednak nie.

„Daj spokój tatusiowi, on śpi”.

„On jest pijany”.

„Dan!”

Dan! — mówił Nick przez telefon. Mówiło Huevos Verdes. Mówiła Miranda Sharifi. Dan, zrób to a to. Daj taki a taki koncert. Posiej taką a taką podświadomą ideę. Dan…

Kratownica zwinęła się w mojej głowie, snując się w przestrzeni jak bagienny wyziew znad mokradeł, w których utopił się w końcu mój tatko, pijany jak bela. Długi czas później znalazły go jakieś dzieciaki. Myślały, że to gnijący w wodzie pień.

— Jesteśmy na miejscu, panie Arlen. Proszę się obudzić.

Wylądowaliśmy na platformie w jakimś ciemnym, dzikim zakątku, z wystającymi tu i ówdzie spośród gęstego lasu ogromnymi skałami, po których zorientowałem się, że jesteśmy w górach. W głowie coś łupało. Jeden z agentów włączył przenośną lampę, po czym wyłączył światła helikoptera. Wysiedliśmy.

— Gdzie jesteśmy?

— W Górach Kaskadowych.

— Ale gdzie?!

— Jeszcze tylko kilka minut, panie Arlen.

Odwrócili wzrok, kiedy ładowałem się do wózka. Wózek unosił się na swojej poduszce sześć cali nad wąską wydeptaną ścieżką, która od platformy lądowiska wiodła w głąb lasu. Podążyłem za agentami, którzy przyświecali mi lampą. Czerń pod drzewami po obu stronach ścieżki była jak lity mur. Czułem zapach sosnowych igieł i butwiejących liści.

Ścieżka dobiegła do niskiego budynku z pianki budowlanej, zbyt małego, by mógł być naprawdę ważny. Nie było w nim okien. Agent zbliżył oko do skanera siatkówkowego, wypowiedział głośno kod i drzwi otworzyły się przed nami. Wnętrze rozjarzyło się światłem. Po chwili wypełniła je winda. Po powtórzeniu operacji z odbitką siatkówkową i kodem wsiedliśmy do niej i zjechaliśmy pod ziemię.

Drzwi windy otworzyły się, ukazując wielkie laboratorium z całym mnóstwem powyłączanej maszynerii. Z jednych z wielu bocznych drzwi wypadła kobieta w fartuchu laboratoryjnym.

— Czy to on?

— Tak — odparł agent; zdołałem uchwycić jego szybkie spojrzenie, które miało sprawdzić, czy Śniący na jawie nie czuje się urażony tym, że go nie rozpoznano. Uśmiechnąłem się.

— Witam, panie Arlen — odezwała się z powagą kobieta. — Jestem doktor Carmela Clemente-Rice. Dziękuję, że zgodził się pan przyjechać.

Była najpiękniejszą kobietą, jaką w życiu widziałem, bardziej urodziwą niż sama Leisha. Miała włosy tak czarne, że aż niebieskawe, ogromne oczy z czystego granatu i nieskazitelną cerę. Mogła mieć trzydziestkę, ale oczywiście mogła też być o wiele starsza. Wołowskie genomodyfikacje. W swojej głowie widziałem ją spowitą w smużące się kształty smutku. Ręce trzymała złożone przed sobą.

— Pewnie się pan zastanawia, po co pana tu ściągnęliśmy. To nie są urządzenia ANSG, panie Arlen. To nielegalny zakład genetyczny, który odkryliśmy i przejęliśmy. Przygotowanie tej operacji zajęło nam cały rok. Znów proces pracujących tu techników i genetyków; następny. Teraz wszyscy siedzą w więzieniu. Zwykle potem ANSG likwiduje nielegalne laboratorium, ale jest kilka przyczyn, dla których tego laboratorium nie możemy zlikwidować. Za chwilę sam pan zobaczy.

Rozłożyła ręce i wykonała dziwaczny gest, jakby chciała mnie do siebie przyciągnąć. Albo przyciągnąć do siebie moje myśli. Spojrzenie granatowych wołowskich oczu ani na chwilę nie opuściło mojej twarzy.

— Ci… te bydlęta, które tu pracowały, produkowały nielegalne genomodyfikacje na czarny rynek. Na jeden z wielu czarnych rynków. Takich zakładów jak ten, panie Arlen, jest pełno w Stanach Zjednoczonych, choć na szczęście nie wszystkim z nich powodzi się tak, jak powodziło się tym tutaj. Wypchnięcie ich z obiegu kosztuje ANSG ogromne sumy, wiele czasu i energii ludzkiej. Proszę za mną.

Carmela Clemente-Rice poprowadziła nas przez te same drzwi, którymi weszła. Udaliśmy się za nią. Wzdłuż długiego białego korytarza — jak duże mogło być to podziemie? — ciągnęły się dwa rzędy drzwi. Carmela otworzyła pierwsze i odsunęła się na bok.

Było ich dwoje: mężczyzna i kobieta, całkiem nadzy. Oboje mieli rozmarzony i rozproszony wyraz twarzy narkomanów, ale nie wiadomo, skąd powziąłem przekonanie, że nie żyją narkotykami. Po prostu egzystowali. Oboje onanizowali się sennie i jakby od niechcenia, co znakomicie współgrało z wyrazem ich twarzy. Kobieta jedną ręką pieściła pochwę między nogami, drugą — pochwę między piersiami. Ale jej pozostałe pochwy — te między oczyma i na dłoniach — także były nabrzmiałe i zaczerwienione. Mężczyzna pieścił zarówno swój gigantyczny, wzniesiony penis, jak i pochwę, a do jednej z odbytnic wpychał sobie coś podobnego do widelca.

— To dla seks-biznesu — cicho odezwała się za moimi plecami Carmela Clemente-Rice. — Podziemna inżynieria genetyczna na embrionach. Nie ma sposobu, żeby to odwrócić, i nie ma sposobu, żeby podnieść ich IQ, który wynosi około 60. Możemy jedynie zapewnić im jaką taką wygodę i trzymać z dala od rynku, na który byli przeznaczeni.

Wyprowadziłem swój wózek na korytarz.

— Nie pokazała mi pani nic, o czym bym wcześniej nie wiedział, droga pani — powiedziałem znacznie bardziej szorstko, niż zamierzałem. — Takie sprawy mają miejsce od lat, na długo, zanim pojawiło się Huevos Verdes. Huevos Verdes wcale nie sprzeciwia się temu, by ANSG to zamknęła i oddała pod sąd. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie pochwalał tego rodzaju inżynierii genetycznej.

Nie odpowiedziała, tylko poprowadziła mnie do następnych drzwi.

Tym razem było ich czworo, w o wiele większym pomieszczeniu, ale z tym samym sennym wyrazem twarzy. Nie byli nadzy, choć ich odzież prezentowała się dość dziwacznie — kombinezony, pozszywane niezręcznie tak, żeby pasowały na wszystkie dodatkowe kończyny i inne deformacje. Jedno miało osiem rąk, inne cztery nogi, jeszcze inne trzy pary piersi. Sądząc z kształtu ciała, czwarte musiało mieć dodatkowe organy wewnątrz. Trzustki, wątroby, a może serca? Czy można zaprogramować geny tak, żeby wytworzyły dodatkowe serca?

— To dla handlu organami do przeszczepów — wyjaśniła Carmela. — Ale o tym też pan pewnie słyszał?

Rzeczywiście słyszałem, ale nie potwierdziłem.

— Ci mają więcej szczęścia — ciągnęła. — Możemy usunąć dodatkowe kończyny i przywrócić im normalny wygląd. Prawdę mówiąc, Jessie ma przejść operację już we wtorek.

Nie spytałem, który to Jessie. Szkocka produkowała mi obrzydliwe bańki w żołądku.

W następnym pomieszczeniu dwoje ludzi wyglądało normalnie. Ubrani w piżamy, spali w łóżku, okryci przyjemnym perkalowym prześcieradłem. Carmela wcale nie zniżyła głosu.

— Oni nie śpią, panie Arlen. Są znieczuleni potężną dawką narkotyków i tak będzie przez resztę ich życia. Jeśli nie są pod wpływem narkotyków, przeżywają straszliwe cierpienia. Powodowane są one przez maleńki genomodyfikowany wirus zaprojektowany tak, by pobudzał tkankę nerwową powyżej poziomu ludzkiej wytrzymałości. Wirus ten jest wprowadzany zastrzykiem do organizmu i tam następnie się reprodukuje — w taki mniej więcej sposób, jak czyściciel komórek z Huevos Verdes. Ból jest nie do wytrzymania, a ponieważ nie występuje przy tym żadne uszkodzenie tkanki, teoretycznie może trwać przez całe dziesięciolecia. Przeznaczony był na międzynarodowy rynek narzędzi tortur i miało do niego powstać także antidotum, które można by podać ofierze lub go jej odmówić. Niestety, pracujący tutaj genetycy dotarli tylko do fazy nanotortury. Antidotum nie ma.

Jedno z oszołomionej narkotykami pary — teraz dostrzegłem, że to młodziutka dziewczyna, która ledwo co wyszła z wieku dojrzewania — poruszyło się niespokojnie i jęknęło.

— Coś jej się śni — rzuciła krótko Carmela. — Nie wiemy co. Nie mamy pojęcia, kim jest. Może Meksykanką, porwaną lub sprzedaną na czarnym rynku.

— Jeśli pani sądzi, że badania na Huevos Verdes w czymkolwiek przypominają…

— Nie, oczywiście, że nie. Wiemy o tym doskonale. Niemniej…

— Wszystko, nad czym pracuje się na Huevos Verdes w dziedzinie nanotechnologii, tworzone jest z myślą o powszechnej korzyści. Wszystko. Także czyściciel komórek.

— Wierzę — powiedziała doktor Clemente-Rice. Mówiła cicho, opanowanym głosem; widziałem wyraźnie, ile ją to kosztuje. — Zastosowania na Huevos Verdes to coś zupełnie innego. Ale podstawa, odkrycie naukowe, jest podobnego rodzaju. Tylko że Huevos Verdes zaszło o wiele dalej i o wiele szybciej. Ale inni mogą przeskoczyć ten dystans, jeśli wpadnie im w ręce czyściciel komórek i będą go mogli rozłożyć i zbadać.

Popatrzyłem na uśpioną dziewczynę. Miała zaciśnięte i pomarszczone powieki. Tak samo wyglądały powieki mojej matki, kiedy w końcu dopadł ją rak kości.

— Widziałem już dość — odezwałem się.

— Jeszcze tylko jedna rzecz, panie Arlen. Nie prosiłabym, gdyby nie to, że to bardzo nagląca sprawa.

Odwróciłem wózek, żeby przyjrzeć się jej dokładniej. W mojej głowie była serią wyraźnie zarysowanych bladych owali — z tą samą czystą prawdomównością, co u Malecka i agentów ANSG. Może wszystkich ich wybrano właśnie ze względu na tę cechę. Raptem uświadomiłem sobie, kogo przypomina mi Carmela — Leishę Camden. Przeszył mnie niesamowity ból jak bardzo cienka włócznia.

Podążyłem za nią do ostatnich w tym korytarzu drzwi.

W tym pomieszczeniu nie było genomodyfikowanych ludzi. Od podłogi do samego sufitu połyskiwały trzy tarcze wzmocnionego pola ochronnego, z tych, co to przepuszczą tylko wybuch nuklearny. Za nimi rosła wysoka trawa.

— Powiedział pan, że Huevos Verdes pracuje tylko nad takimi genomodyfikacjami i nanotechnologiami, które mają służyć dobru publicznemu — odezwała się łagodnie. — Podobnie było i z tym. Powstało na zamówienie jednego z krajów trzeciego świata, trapionego nieustannymi klęskami głodu. Źdźbła tej trawy są jadalne. W przeciwieństwie do większości roślin, ścianki jej komórek nie są zbudowane z celulozy, ale ze specjalnie stworzonej substancji, którą ludzki organizm potrafi przetworzyć w monosacharydy. Trawa ta jest także niewiarygodnie odporna, błyskawicznie się rozrasta, jest samosiejna i doskonale potrafi uzyskiwać substancje odżywcze z nieurodzajnych gleb oraz wodę, choćby na pustyni. Inżynierowie, którzy opracowali ten wynalazek, twierdzą, że jest on w stanie dostarczyć sześć razy więcej pożywienia niż najbardziej intensywna uprawa na farmach.

— Dostarczyć pożywienia — powtórzyłem idiotycznie. — Pożywienia…

— Zasadziliśmy ją w kontrolowanej i odizolowanej polem Y ekosferze o pięćdziesięciu ekologicznie zróżnicowanych akrach powierzchni — ciągnęła Carmela z rękami wepchniętymi w kieszenie fartucha — i w ciągu trzech miesięcy wyparła wszystkie rośliny żyjące w tej ekosferze. Jest tak znakomicie przystosowana do każdych warunków, że prześcignęła w rozwoju wszystko inne. Ludzie i niektóre ssaki potrafią ją strawić, inne zwierzęta — nie. Tak więc wszyscy inni roślinożercy zginęli z głodu, w tym tak wielka liczba larw owadzich, że populacja owadów przestała istnieć. Za nimi poszły płazy, gady, ptaki, a za nimi zwierzęta drapieżne. Nasze komputery obliczyły, że przy sprzyjających wiatrach ta trawa będzie potrzebowała najwyżej osiemnastu miesięcy, żeby stać się jedynym żywym organizmem na Ziemi, wyjąwszy kilka największych drzew, których rozwinięty system korzeniowy mógłby jej się oprzeć.

Trawa szeleściła miękko za potrójnym polem. Poczułem na ramionach jakiś dotyk. To dłonie Carmeli. Odwróciła wózek tak, żebym patrzył jej w twarz, po czym natychmiast cofnęła ręce.

— Widzi pan, panie Arlen, nie uważamy, że na Huevos Verdes czynią źle. Wprost przeciwnie: wiemy, że pani Sharifi i jej współziomkowie wierzą nie tylko w słuszność swoich badań, ale i w to, że reszta ludzi także wyniesie z nich korzyść. Wiemy, że wierzą oni w Stany Zjednoczone w ich konstytucyjnym kształcie, jako najlepszy z politycznych układów w naszym niedoskonałym świecie. Tak samo jak przed nimi wierzyła Leisha Camden. Zawsze byłam gorącą wielbicielką pani Camden. Ale konstytucja działa tylko dlatego, że istnieje równowaga sił i system wzajemnej kontroli.

Oblizała wargi. Gest ten nie miał w sobie nic erotycznego — była tak śmiertelnie poważna, że czułem, jak całe jej ciało sztywnieje i drży od wewnętrznego napięcia.

— Równowaga sił i system wzajemnej kontroli. Tak. Ale nie może być równowagi sił z Huevos Verdes ani żadnej kontroli, bo my po prostu nie możemy im dorównać. Chyba że sami nam pokażą, jak to zrobić. Wtedy może niektórzy z nas będą w stanie skopiować jakieś ich osiągnięcia technologiczne i zaadaptować je po swojemu. Tak jak ci tutaj.

Milczałem. Śmiercionośna, wysoce odżywcza trawa szeleściła miękko.

— Nie umiem powiedzieć, co pan w tej chwili myśli, panie Arlen. Nie mogę też powiedzieć, co pan ma o tym myśleć. Ale chciałam — chcieliśmy — żeby pan to zobaczył i porozmawiał o tym na Huevos Verdes. To wszystko. Agenci zabiorą pana teraz z powrotem do Seattle.

— Co się stanie z tą trawą? — spytałem.

— Zniszczymy ją za pomocą promieniowania. Jutro. Tak żeby nie pozostało ani pasemko DNA. No i żadne akta, nigdzie. Istnieje tak długo tylko dlatego, że chcieliśmy ją pokazać pani Sharifi albo — gdyby to się nie udało — panu.

Odprowadziła mnie z powrotem do windy, a kiedy tak stąpała wdzięcznie między białymi ścianami korytarza, ja obserwowałem jej ciało, pełne napięcia i nadziei.

Zanim otwarły się drzwi windy, zwróciłem się do niej, a może i do całej trójki:

— Nie da się powstrzymać postępu technicznego. Można go co najwyżej opóźnić, ale i tak prędzej czy później co ma nadejść, nadejdzie.

— Tylko dwie bomby nuklearne zrzucono na ziemię w akcie wojennej agresji. Nauka szła w tym kierunku, lecz jej osiągnięcia pozostawiono nie wykorzystane. Przez współdziałanie, ograniczanie, przez zastraszanie albo za pomocą siły zdołaliśmy je powstrzymać.

Wyciągnęła do mnie dłoń. Była nieprzyjemnie wilgotna, ale przy tym dotyku poczułem także elektryzujący dreszcz. Granatowe oczy patrzyły błagalnie.

— Do widzenia, panie Arlen.

— Do widzenia, doktor Clemente-Rice.

Agenci, uczciwi jak ich własne słowo honoru, odwieźli mnie do pokoju hotelowego w Seattle. Usiadłem i czekałem; byłem ciekaw, kogo przyślą z Huevos Verdes i ile im to zajmie.

* * *

Zjawił się Jonathan Markowitz, o piątej nad ranem. Miałem za sobą trzy godziny snu. Jonathan zachowywał się nienagannie. Mówił tonem uprzejmym i pełnym zainteresowania. Pytał o wszystko, co widziałem, a ja wszystko szczegółowo opisywałem. Zadawał mnóstwo pytań: czy odczułem choć najlżejszą zmianę temperatury otoczenia, kiedy szliśmy korytarzem? Czy czułem zapach zbliżony do cynamonu? Czy światło tam miało zielonkawy odcień? Czy ktoś mnie dotykał? Nie komentował tego, co powiedziała mi Carmela Clemente-Rice. Traktował mnie jak członka zespołu, którego lojalność nie podlega dyskusji, ale który mógł mimowolnie stać się ofiarą działań, których nie rozumiał.

A ja przez cały ten czas czułem w głowie jego kształty i widziałem człowieka dźwigającego wielkie bloki skalne; bloki w bezmyślnej i ponurej szarości.

Kiedy wychodził, rzuciłem brutalnie:

— Powinni byli posłać Nicka, a nie ciebie. Nick by się tak nie przejmował.

Jonathan patrzył na mnie niewzruszenie. Przez chwilę milczał, a ja zastanawiałem się, co za niesłychanie skomplikowane sznury mogły się teraz formować w tym supermózgu. W końcu uśmiechnął się, znużony.

— Wiem. Ale Nick był zajęty.

— Kiedy mogę zobaczyć się z Mirandą? Czy już pojechała z Waszyngtonu do East Oleanty?

— Nie wiem, Dan — powiedział, a kształty w mojej głowie eksplodowały, zbryzgując kratownicę czerwienią.

— Nie wiesz, czy już wyjechała, czy nie wiesz, kiedy ją mogę zobaczyć? A dlaczego nie wiesz, Jon? Bo teraz jestem nieczysty? Bo nie wiesz, co Carmela Clemente-Rice mogła mi zrobić, kiedy położyła mi dłonie na ramionach albo kiedy uścisnąłem jej dłoń? A może dlatego, że nie potraficie kontrolować tego, co tak naprawdę sądzę o waszym projekcie?

— Odniosłem wrażenie — odpowiedział cicho Jonathan — że dawno już pogodziłeś się z tym, że nie widujesz Miri. Bez zbytniego żalu.

I tu mnie zatkało.

— Odgrywasz bardzo ważną rolę, Dan — mówił dalej Jonathan. — Potrzebujemy cię. Sami nie… Z powodu tej nieprzewidzianej sytuacji z duragemem komputer pokazuje gwałtowny wzrost krzywej prawdopodobieństwa kryzysu społecznego. Musimy przyspieszyć nasz projekt. Równania Kervorkela. Regresja mitochondryczna. Inżynieria urbanistyczna DiLaziala.

I tak oto skończył się mój gniew. Wiązka słów z zapisków Superbezsennego. Nie rozumiałem ani słowa, nie wiedziałem, dlaczego wymienia je obok siebie, i nie miałem pojęcia, dlaczego w ogóle mi to mówi. Nie mogłem mu odpowiedzieć, więc tylko siedziałem, niemy, z oczyma kaprawymi od niewyspania, a Jonathan cichutko wyszedł.

Czy powiedział te słowa dlatego, że były tak istotne, że nawet taki śpioch-Amator jak Dan Arlen powinien zrozumieć? A może tylko wymknęły mu się, bo też był poruszony? A może powiedział je tylko dlatego, że wiedział, że ich nie zrozumiem, i chciał w ten sposób pokazać mi, gdzie moje miejsce?

„Któregoś dnia będę miał Azyl na własność”.

„Ty! Durny szczur bagienny!”

Łup.

Musiałem się przespać. Za niespełna pięć godzin miałem koncert. W ubraniu wtoczyłem się na łóżko i próbowałem zasnąć.

* * *

W drodze do Kopuły Królewskiej w Seattle zepsuł się nam helikopter.

Opuściliśmy już enklawę i byliśmy właśnie nad dzielnicami Amatorów, które z góry wyglądały jak skupiska małych amatorskich miasteczek, zagęszczających się wokół swych kafeterii i składów. Kopuła Królewska senatora Gilberta Tory’ego Bridewella miała już ze dwadzieścia lat; ktoś mi mówił, że została tak nazwana na cześć jakiejś historycznej postaci. Postawiono ją z dala od budynków enklawy — to jasne — ogromną, szarą półkulę z chronioną platformą lądowiska, do której właśnie mogliśmy nie dolecieć.

Helikopterem szarpnęło, a nami rzuciło w lewo. Żołądek gwałtownie podniósł mi się w górę.

— Jezu Chryste — wyrwało się pilotowi. Zaczął wbijać kody nadrzędne. Nie wiedziałem, czy rzeczywiście jest w stanie coś zrobić — helikoptery są niemal całkiem zautomatyzowane. Ale może sam o tym wiedział. W końcu był Wołem.

Helikopter przetoczył się, a ja uderzyłem w lewe drzwi. Mój złożony na czas podróży wózek runął na mnie. Maszyną znów szarpnęło, a ja pomyślałem: „Zaraz umrę”.

Głowę wypełniły mi ciepłe, krwistoczerwone kształty. Kratownica zniknęła.

— Chryste, Chryste, Chryste — powtarzał pilot, łomocąc gorączkowo w konsoletę. Helikopter przekoziołkował jeszcze raz i się wyprostował. Zamknąłem oczy. Kratownica w mojej głowie zniknęła. Nie było jej!

— Dobra, dobra, dobra — mówił teraz pilot trochę zmienionym tonem, a helikopter schodził kulawo na platformę lądowiska.

Osiedliśmy na niej bezpiecznie, a od Królewskiej Kopuły zaczęły biec ku nam jakieś postacie. Kratownica na powrót tkwiła w mojej głowie. Zniknęła, kiedy myślałem, że umrę, a teraz była z powrotem, nadal ciasno owinięta wokół tego, co kryła w środku.

— To te cholerne poduszki grawitacyjne — mówił pilot tym samym błagalnym głosem, którym powtarzał swoje „Dobra, dobra, dobra”. Obrócił się w fotelu, żeby spojrzeć mi prosto w oczy. — Obcinają koszty na materiałach. Obcinają koszty na robotestowaniu. Obniżają koszty utrzymania, bo te cholerne roboty ciągle się psują. Cały ten interes się rozpada. W zeszłym tygodniu dwie katastrofy w Kalifornii, a prasie zapłacono, żeby była cicho. Nigdy już nie polecę czymś takim. Słyszy pan? Nigdy więcej. — Wszystko to tym samym błagalnym tonem.

W mojej głowie był rozpłaszczonym czarnym kształtem przed purpurową kratownicą.

— Panie Arlen! — krzyczała jakaś kobieta, szarpnięciem otwierając drzwi na oścież. — Czy nikomu nic się nie stało? — Miała silny południowy akcent. Sallie Edith Gardiner, świeżo wybrana kongreswoman stanu Waszyngton, która opłaciła ten koncert dla wyborców ze swojego okręgu. Dlaczego kongreswoman z Waszyngtonu mówi tak, jakby spędziła życie nad Missisipi?

— W porządku — odparłem. — Żadnych strat.

— No, to po prostu szokujące. Szokujące i już. Czy naprawdę do tego już doszło? Że już nie potrafimy przyzwoicie poskładać helikoptera? Czy chce pan przesunąć rozpoczęcie koncertu?

— Nie, nie, nic mi nie jest — odpowiedziałem.

Ten akcent to jednak nie było Missisipi, a jeśli, to udawane. W mojej głowie była łuszczącymi się, pozłacanymi obręczami. Niespodziewanie przyszła mi na myśl Carmela Clemente-Rice — czyste, bladawe owale.

Dlaczego kratownica zniknęła, kiedy pomyślałem, że umrę?

— No cóż, panie Arlen, prawda wygląda tak — mówiła kongreswoman Gardiner, przygryzając idealną dolną wargę — że małe opóźnienie i tak by się nam przydało. Jest niewielki problem z grawpociągiem, który miał przyjechać z południowego Seattle. I drobny kłopot z systemem robotów ochrony. Naturalnie nasi technicy już się tym zajęli. Więc jeśli zechce pan udać się z nami, przejdziemy do miejsca, gdzie będzie pan mógł poczekać…

— Na scenie jest od wczoraj zainstalowany mój sprzęt — przerwałem jej. — Jeżeli nie potraficie zagwarantować mu ochrony…

— Ależ oczywiście, że potrafimy! — krzyknęła pospiesznie, a ja widziałem, że kłamie.

Z helikoptera wygramolił się pilot i stanął oparty o maszynę, mamrocząc coś pod nosem. Modlitewno-błagalny ton przeszedł w końcu w gniewny. Doszło do mnie: „rozpada się na kawałki” i „pieprzony kryzys społeczny” oraz „nie da się utrzymać tylu pieprzonych ludzi”, zanim kongreswoman Gardiner posłała mu spojrzenie, od którego nawet plastsyntetyk zgniłby na miejscu. Nawet nie spytała, czy nie jest ranny. W końcu był tylko technicznym.

— Pański wspaniały sprzęt ma się wprost znakomicie — zapewniła mnie kongreswoman Gardiner, przeciągając samogłoski. — A my wszyscy wprost nie możemy się doczekać pana występu. Proszę tędy.

Ruszyłem za nią. Nie będzie oglądała występu. Wyjdzie, jak tylko mnie przedstawi i jak tylko kamery sieci informacyjnych zdążą ją odpowiednio uchwycić. Woły zawsze tak robią.

Ale tym razem wszystko potoczyło się zupełnie inaczej.

Siedziałem w swoim wózku w przedsionku Królewskiej Kopuły przez bite dwie godziny. Może nawet się zdrzemnąłem. Ciągle przychodzili jacyś ludzie, żeby mi powiedzieć, że wszystko jest w najlepszym porządku. Kratownica w mojej głowie falowała jak ospały wąż. W końcu pojawiła się sama pani kongreswoman.

— Panie Arlen, obawiam się, że zaszła pewna nieprzyjemna komplikacja. Zdarzył się właśnie tragiczny wypadek.

— Wypadek?

— Rozbił się grawpociąg z Portland. Zginęło wielu pasażerów. Tłum usłyszał o tym i wszyscy są przygnębieni. To naturalne.

„Naturaalne”. W jej głosie dźwięczał ton przygnębienia, ale jej oczy mówiły jasno, że ma nam to za złe. Pierwsze duże wydarzenie, które sponsoruje, a tu kupa nieodpowiedzialnych Amatorów ginie sobie i rujnuje całe przedsięwzięcie. „Nieprzyjemna komplikacja”. Mógłbym się założyć o ćwierć miliona, że przegra następne wybory.

— Proponujemy, by mimo wszystko koncert się odbył, jeżeli nie ma pan nic przeciwko temu. Za jakieś pięć minut zapowiem pana osobiście.

— Proszę spróbować mniej przeciągać samogłoski — rzuciłem. — Będą przynajmniej brzmiały trochę bardziej autentycznie.

Nie doceniłem jej. Uśmiech na jej twarzy trwał niewzruszenie.

— Zatem za pięć minut, zgoda?

— Jak pani sobie życzy.

Kratownica w mojej głowie rozchybotała się jak uderzona silnym porywem wiatru.

Na jednym końcu areny zamontowano unoszącą się w powietrzu platformę, od której wąskie przejście prowadziło do pomieszczenia, gdzie czekałem. Grawpociąg się rozbił, helikopter się zepsuł. Wiedziałem, że urządzenia grawitacyjne w rzeczywistości nie wpływają na grawitację, tylko na magnetyzm; nie miałem pojęcia, w jaki sposób. Jakie jest prawdopodobieństwo, że jednego wieczoru zawiodą mnie trzy urządzenia grawitacyjne? Jonathan Markowitz z pewnością by wiedział — i to do dwudziestego miejsca po przecinku.

— …jeden z najwybitniejszych artystów naszych czasów… — mówiła z głośników kongreswoman Gardiner.

„Czaasów”.

Wiem, w tamtym pociągu wcale nie musiała wysiąść akurat poduszka grawitacyjna. Grawkolej ma pewnie setki ruchomych części, a może nawet tysiące. Z czego one wszystkie są zrobione?

— …moją głęboką wdzięczność za to, że mogłam przywieźć wam tutaj Śniącego na jawie, a dla mnie…

Moją, mnie… Ja, ja, ja. Ulubione słówko Wołów. Na Huevos Verdes przynajmniej mówi się „my”. I oznacza to o wiele więcej niż samych tylko Superbezsennych.

Przed purpurową kratownicą marszczył się łan bladozielonej trawy. Powoli ją zarosła, przerosła na wylot, obrosła dookoła. Zagarnęła ją. Zagarnęła cały świat.

Mocno zacisnąłem złożone na kolanach dłonie. Muszę kontrolować obrazy w mojej głowie. Przecież jestem Śniącym na jawie.

— … zrozumiały smutek z powodu tej tragedii, ale przecież smutek to jedno z uczuć, które Śniący na jawie…

— A cóż ty, kurwa, możesz wiedzieć o smutku? — zawołał jakiś niewidzialny głos tak głośno, że aż podskoczyłem w swoim wózku. Ktoś na widowni miał tubę prawie tak potężną jak mój system nagłaśniający. Z miejsca, gdzie siedziałem, nie widziałem widowni, lecz tylko plecy kongreswoman Gardiner. Ale słyszałem cichy szum, przypominający szum wód, które zalewały kiedyś miasteczko Delta.

— Z przyjemnością przedstawiam…

— Spadaj, suko! — wrzasnął ten sam wzmacniany głos.

Pchnąłem wózek naprzód. W połowie przejścia minąłem kongreswoman Gardiner z wysoko uniesioną głową, uśmiechem na ustach i oczyma rozpalonymi gniewem. Widownia nie przywitała mnie oklaskami.

Podjechałem wózkiem na sam środek platformy i nastawiłem soczewki na zbliżenie. Królewska Kopuła świeciła pustkami. Z widowni gapiły się na mnie ludzkie twarze — niektóre złe, inne niepewne, niektóre z wybałuszonymi oczyma, ale na żadnej nie dojrzałem ani cienia uśmiechu. Czegoś takiego jeszcze dotąd nie spotkałem.

— To wołowskie krzesełko, to, w którym siedzisz, Arlen? — zaskrzeczał wzmocniony głos i zdołałem wreszcie zlokalizować jego właściciela, bo kilkoro ludzi obróciło się ku niemu. Jakiś mężczyzna popchnął go dość gwałtownie, a jeszcze inny stanął dla ochrony przed krzykaczem i wpatrywał się w platformę twardym wzrokiem. Ktoś poniżej krzyknął słabym, bo nie wzmocnionym głosem:

— Śniący na jawie nie jest Wołem! Lepiej się zamknij!

Odezwałem się w końcu, tak cicho, że musieli zamilknąć, żeby mnie dosłyszeć:

— Nie jestem Wołem.

Wśród publiczności znów podniósł się szum, a w myślach zobaczyłem wody zalewające Deltę, w której się urodziłem — wody, które może nie sunęły szybko, ale nieubłaganie, niepowstrzymanie, podnosząc się tak samo ostro jak te wykresy kryzysu społecznego na Huevos Verdes.

— Ludzie tam giną, w tych wszystkich cholernych wołowskich pociągach, o które nikomu nie chce się zadbać! — krzyknął znów wzmocniony głos. — Ludzie giną!

— Wiem — powiedziałem tym samym cichym głosem, a kratownica w głowie zaczęła się uspokajać, bo myśli wypełniały mi się teraz wielkimi, powolnymi kształtami, sunącymi ze stateczną gracją, kształtami koloru mokrej ziemi. Przycisnąłem guzik przy swoim wózku i aparatura zaczęła przyciemniać światła.

Miałem wystawić „Wojownika”, zaprojektowanego i przeprojektowanego, i jeszcze raz przeprojektowanego tak, aby zachęcał do niezależności i podejmowania ryzyka, do działania i polegania tylko na sobie. Ale w sprzęcie koncertowym miałem także zaprogramowane taśmy, holoobrazy i oddziałujące na podświadomość migawki do „Nieba”, najpopularniejszego z moich widowisk. Prowadziłem w nim ludzi w zacisze ich własnych umysłów, tam, gdzie wszyscy jako dzieci potrafimy wejść, tam, gdzie panuje idealna równowaga i sami jesteśmy w równowadze ze światem, a ciepły słoneczny blask nie tylko pada na naszą skórę, ale wnika w głąb, do samej duszy, i zapewnia jej błogosławiony spokój. To był koncert, podczas którego widz godził się z samym sobą, odzyskiwał wewnętrzny spokój, aprobował samego siebie. Mogłem im to puścić — po dziesięciu minutach tłuszcza stałaby się miękka jak poduszka. Zacząłem „Wojownika”.

— Dawno temu był sobie człowiek o wielkich nadziejach, ale niewielkiej sile. Kiedy był młody, chciał mieć wszystko…

Słowa sprawiły, że ucichli. Ale słowa miały tu najmniejsze znaczenie — właściwie zupełnie się nie liczyły. Liczyły się tylko kształty, sposób, w jaki się poruszały, korytarze, jakie otwierały, wiodące do ukrytych miejsc ludzkiego umysłu — u każdego innych. A ja jestem jedyny na świecie, który potrafi programować te kształty, wypracowując je w mózgu, w którym za sprawą dziwacznej i nielegalnej operacji otwarto niegdyś neuronowe ścieżki do podświadomości.

— Chciał posiąść moc, która sprawi, że inni ludzie zaczną go szanować.

Nikt na Huevos Verdes nie potrafił tego powtórzyć — nie umieli tak jak ja posiąść umysłów i dusz osiemdziesięciu procent ludzi w tym kraju. Poprowadzić ich w głąb siebie samych. Kształtować ich. Nie, nie kształtować — wywoływać w nich ich własne kształty.

„Czy rozumiesz to, co robisz z myślami innych ludzi?” — zapytała mnie kiedyś Miri tą swoją odrobinę zbyt powolną mową. Zebrałem się w sobie — już wtedy! — w oczekiwaniu równań, formuł konwersyjnych Lawsona i powykręcanych diagramów. Ale tym razem mnie zaskoczyła. „Zabierasz ludzi w inny świat”.

Nie rozumiałem.

„Tak, w inny świat. W rzeczywistość, która leży pod znaną nam rzeczywistością. Przebijasz nasz pełen względności świat, tak że umysł dostrzega błysk absolutu, który leży poza kruchymi strukturami dnia codziennego. Tylko błysk, rzecz jasna. To wszystko, co możemy uzyskać, nawet za pomocą nauki — tylko błysk. Ale ty pokazujesz go ludziom, którzy nawet nie mogliby być naukowcami”.

Gapiłem się na nią, dziwnie przestraszony. To nie była Miri, jaką znałem. Odsunęła z twarzy niesforne włosy i dostrzegłem, że jej ciemne oczy zapatrzyły się miękko w dal.

„Naprawdę to robisz, Dan. Z nami, Superbezsennymi, tak samo jak z Amatorami. Odsuwasz na okamgnienie zasłonę, żebyśmy mogli dostrzec błysk tego, czym naprawdę jesteśmy”.

Mój strach narastał. Miri nie była taka.

„No, oczywiście — dodała po chwili — w przeciwieństwie do nauki, snów na jawie nie da się kontrolować. Nawet ty nie możesz. I wykazują przy tym jeden kardynalny brak: są niereprodukowalne”.

Miri dostrzegła wyraz mojej twarzy i pojęła, że ostatnie słowa to był z jej strony duży błąd. Po raz kolejny uznała to, co robię, za coś pośledniego. Ale jej uparta prawdomówność nie pozwoliła jej cofnąć słów, które padły i w które przecież naprawdę wierzyła. Sny na jawie wykazywały jeden kardynalny brak. Odwróciła wzrok.

Nigdy więcej nie rozmawialiśmy o drugim świecie.

A teraz umysły Amatorów zwracały się ku mnie, otwarte na wszystko. Starcy o pomarszczonych twarzach i pochylonych ramionach. Młodzi mężczyźni ze szczękami zaciśniętymi mocno nawet wtedy, kiedy ich oczy otwierały się szeroko jak u dzieci, którymi przecież tak niedawno jeszcze byli. Kobiety, z których twarzy opadało teraz zmęczenie, a usta wyginały się lekko we śnie. Twarze brzydkie i naturalnie piękne, twarze złe i smutne, i zagubione twarze ludzi, którzy sądzili, że władają niepodzielnie własnym życiem, a teraz nagle odkryli, że nie udało im się wejść nawet do zarządu spółki.

— Chciał seksu, który sprawi, że jego kości rozpłyną się w rozkoszy. Chciał miłości.

Miri pewnie była już w podziemnym laboratorium w East Oleancie. Zbyt wielkim byłem tchórzem, żeby przyznać, że mnie to cieszy. No, teraz w końcu przyznałem. Była tam bezpieczniejsza niż na Huevos Verdes, no i nie musiałem się z nią widywać. Eden. Starannie dobrane migawki, puszczone w kafeteryjnych holoterminalach we wszystkich miejscowościach w górach Adirondack w stanie Nowy Jork, rozpowszechniły tę nazwę. Nie znaczy to, oczywiście, że Amatorzy mieli jakiekolwiek pojęcie o tym, co kryje w sobie ten nowy Eden. Tak naprawdę, to i ja nie mam o tym pojęcia. Wiem, czemu ma służyć ten projekt, ale nie wiem, co będzie oznaczał w ostatecznym rozrachunku. Byłem zbyt wielkim tchórzem, żeby przyznać się do swoich wątpliwości. Albo żeby przyznać, że nawet najgłębsze przekonanie Superbezsennych nie zapewnia im słuszności.

W myślach wciąż falowała mi śmiercionośna bladozielona trawa.

— Ach — westchnął jakiś człowiek tak blisko, że zdołałem wychwycić jego głos przez przyciszoną muzykę.

— Chciał podniet.

Mężczyzna w szóstym czy siódmym rzędzie wcale na mnie nie patrzył. Rozglądał się po pełnych zachwytu twarzach sąsiadów. Najpierw zdziwiony, potem niespokojny. Z natury niepodatny na hipnozę — zawsze znalazło się kilku takich. Na Huevos Verdes udało się już wyodrębnić substancję chemiczną w mózgu, konieczną do uczestniczenia w snach na jawie, ale nie chodziło tu o pojedynczą substancję, ale o kombinację tego, co Sara Cerelli nazwała „niezbędnymi warunkami wstępnymi”, a niektóre z nich wymagały znów enzymów, wyzwalanych w zupełnie innych warunkach… Tak naprawdę nic z tego nie zrozumiałem. Ale nie było mi to potrzebne. Jestem przecież Śniącym na jawie.

Odporny na mój wpływ mężczyzna poruszył się niespokojnie. Potem usadowił się i mimo wszystko słuchał. Wiedziałem, że później nie przyzna się współtowarzyszom. Poczucie wyobcowania miało zbyt gorzki smak.

Wiedziałem o tym doskonale. I na to właśnie liczyłem.

— Chciał, aby każdy dzień pełen był wyzwań, którym tylko on mógłby podołać.

Miri kochała mnie tak, że nie byłem w stanie odwzajemnić należycie jej uczuć. Ta jej miłość paliła mnie równie mocno jak jej inteligencja. I to właśnie ta miłość, nie inteligencja, sprawiała, że nigdy jej nie zapytałem: „Czy powinniśmy kontynuować nasz projekt? A jaką mamy gwarancję na to, że czynimy słusznie?” Rzecz jasna, powiedziałaby mi na to, że nie ma takiej gwarancji, i wyjaśniłaby mi to za pomocą tak wielu różnych spraw — równań, precedensów i okoliczności — że nic bym nie zrozumiał.

Ale to jeszcze nie była ta prawdziwa przyczyna, dla której nie ujawniałem swoich wątpliwości. Prawdziwą przyczyną było to, że kochała mnie tak, jak ja nigdy nie mógłbym jej pokochać, i że zawsze chciałem mieć Azyl — odkąd skończyłem sześć lat i dowiedziałem się, że mój dziadek, zrzędzący robotnik z czasów, kiedy Amatorzy nie byli na utrzymaniu głodnego ich głosów rządu, zginął przy jego budowie. I to właśnie dlatego zwróciłem swój umysł, o ileż słabszy od jej intelektu, ku Huevos Verdes.

Ale teraz była tam tylko ta bladozielona trawa, porastająca kratownicę, porastająca cały świat.

— Chciał…

Chciał znów być panem samego siebie.

Kształty prześlizgiwały się koło mojego fotela; tworzone przeze mnie obrazy zapalały się na okamgnienie w świadomości widzów. Ich twarze były teraz całkowicie odkryte, niepomne obecności innych ludzi, a nawet mojej, bo oto na moment otwarły się na oścież intymne bramy ich umysłów. Otwarły się na pragnienia, odwagę i pewność siebie, które leżały pogrzebane tam od dziesiątków lat, pod tym światem, który wymaga od nas porządku, konformizmu i przewidywalności zachowań. To był mój najlepszy, jak dotąd, koncert z „Wojownikiem”. Czułem to wyraźnie.

Pod koniec, prawie godzinę później, wzniosłem nad nimi ręce. Poczułem swój zwykły przypływ świętej miłości dla każdego z nich.

„Jak papież czy raczej jak lama?” — spytała kiedyś Miri.

„Jak ich brat” — odparłem i zobaczyłem, że czerń jej oczu pogłębia się z bólu. Jej brata zabito w Azylu. Wiedziałem, że moja odpowiedź sprawi jej ból. To też był pewien rodzaj władzy, a teraz bardzo się tego wstydziłem.

Niemniej tak właśnie wyglądała prawda. W jednej chwili, kiedy koncert dobiegnie końca, ci Amatorzy powrócą do postaci rozjęczanych, wiecznie narzekających i ciemnych ludzi, jakimi byli przedtem. Ale na tę jedną chwilę przed końcem koncertu czułem z nimi braterską więź, która nie miała nic wspólnego z podobieństwem.

A oni też nie całkiem powrócą do swojej poprzedniej postaci. Niezupełnie. Potwierdził to nawet komputer na Huevos Verdes.

— … z powrotem do swojego królestwa.

Muzyka ucichła. Kształty zastygły w bezruchu. Rozbłysły światła. Twarze wokół mnie powoli roztopiły się w zwykły im wyraz, a ludzie, z początku mrugając szeroko otwartymi oczyma, rychło zaczęli śmiać się, płakać i ściskać sąsiadów. Zerwały się oklaski.

Szukałem wzrokiem mężczyzny z tubą. Nie było go tam, gdzie siedział poprzednio. Ale nie musiałem długo szukać.

— Ludzie, chodźmy tam, gdzie rozbił się ten pociąg, to tylko pół mili stąd! Tam ciągle jeszcze są ranni, nie dla wszystkich starczy medjednostek. Sam widziałem! I nie starcza kocy! My możemy pomóc, możemy przynieść rannych tutaj, my sami!

My. My. My.

W tłumie zapanowało nagłe zamieszanie. Ale zaskakująco duża liczba Amatorów ruszyła za swoim nowym przywódcą, płonąc chęcią działania. Chęcią dokonywania bohaterskich czynów, która z ukrycia kieruje ludzką myślą. Zaczęto organizować naprędce szpital. Inni wyszli, ale zza półkuli przyciemnionego teraz pola, która pozwoliła mi ich obserwować, samemu nie będąc widzianym, dostrzegłem, że odchodzący oddają swoje kurtki, koszule i koce tym, którzy ruszali na pomoc rannym. Wąskim przejściem pędziła do mnie kongreswoman Sallie Edith Gardiner.

— No, panie Arlen, to było coś wspaniałego… „Wspaniałeego”.

— Przecież pani nie oglądała.

Wcale mnie nie słuchała. Gapiła się na to, co działo się teraz w Królewskiej Kopule.

— A cóż to znowu?

— Przygotowują się, żeby pomóc tym, którzy przeżyli katastrofę — odparłem.

— Oni? A niby jak?

Nie odpowiedziałem. Nagle poczułem się ogromnie zmęczony. Spałem zaledwie kilka godzin, a poprzednią noc spędziłem na oglądaniu koszmarów stworzonych przez człowieka.

Podobnego do tej kobiety.

— No cóż, lepiej by było, żeby od razu dali sobie spokój z tą całą bzdurą.

„Bzduurą”.

Oddaliła się spiesznie. Popatrzyłem jeszcze przez chwilę, a potem udałem się na poszukiwanie mojego pilota, który, rzecz jasna, poprzysiągł, że nie wsiądzie więcej do helikoptera. Ale to było przed katastrofą kolejową, która udowodniła mu dobitnie, że nigdzie nie będzie bezpieczny. Ja w każdym razie jakoś muszę się dostać z powrotem do Seattle. A potem na lotnisko. A stamtąd na Huevos Verdes. A stamtąd do East Oleanty. Są sprawy, o które muszę zapytać Mirandę, sprawy ogromnej wagi, o które powinienem był zapytać już dawno temu. Ja, Dan Arlen. Który byłem Śniącym na jawie na długo przedtem, nim spotkałem Mirandę Sharifi.

8. Billy Washington: East Oleanta

PODŁOGĘ HOTELU PRZEDSTAWICIEL STANOWEJ ANITY Klary Taguchi pokrywały zeschłe liście. A był dopiero sierpień, liście jeszcze nie zaczęły spadać. To by znaczyło, że te liście leżą tak od zeszłego roku, że nawiało ich tu w październiku i listopadzie, a nie ma żadnego robota, który by to sprzątnął. Przez wszystkie te miesiące nie bywałem nawet w okolicach hotelu. Ale teraz było inaczej.

A najśmieszniejsze jest to, że przez kilka dni nawet tych liści nie zauważyłem. Niczego nie zauważałem. W głowie miałem jakąś mgłę, a wlokłem się tylko do holoterminalu na czerwonej ladzie recepcji i nie widziałem nic poza nim. Lizzie była bardzo chora.

Holoterminal włączył się, kiedy tylko podszedłem do lady, tak samo jak przez ostatnie cztery dni.

— Czym mogę służyć?

Oparłem się obiema rękami o ladę. Tak jakby to miało w czymś pomóc.

— Potrzebuję jednostki medycznej, natychmiast. Nagły przypadek.

— Przykro mi, proszę pana, ale jednostka medyczna legislatora stanowego Thomasa Scotta Drinkwatera chwilowo nie działa. Powiadomiono już Albany i wkrótce technicy…

— Nie potrzebuję żadnego Albany! Chcę medjednostki! Moja dziewczynka jest ciężko chora!

— Przykro mi, proszę pana, ale jednostka medyczna legislatora stanowego Thomasa Scotta Drinkwatera chwilowo nie działa. Powiadomiono już Albany…

— No to sprowadź mi inną, draniu! To nagły przypadek! Lizzie zaraz wykaszle sobie płuca!

— Przykro mi, proszę pana, ale chwilowo nie mamy dostępu do żadnej innej jednostki medycznej z powodu chwilowych zakłóceń w pracy grawkolei senatora Walkera Vance’a Morehouse’a. Kiedy tylko kolej zostanie naprawiona, natychmiast sprowadzimy jednostkę medyczną z…

— To wcale nie są żadne chwilowe zakłócenia, grawkolej zepsuła się na dobre! — rozdarłem się na holoterminal. Rozwaliłbym go chętnie gołymi rękami, gdyby to miało pomóc. — Chcę mówić z człowiekiem!

— Przykro mi, ale wybrani przez pana politycy są chwilowo nieosiągalni. Jeśli życzy pan sobie zostawić wiadomość, proszę wyraźnie zaznaczyć, czy jest ona dla senatora Stanów Zjednoczonych Marka Todda Ingallsa, czy dla senatora Stanów Zjednoczonych Walkera Vance’a…

— Wyłącz się! Wyłącz się, do jasnej cholery!

Lizzie jest chora już od czterech dni. Grawkolej nie działa od pięciu. Medjednostka — nie wiadomo od kiedy, bo od czasu ataku serca starego Douga Kane’a nikt nie chorował. A politycy są skończonymi dupkami, odkąd tylko pamiętam.

Lizzie jest ciężko chora. Jezu przenajświętszy, tak strasznie chora.

Z całej siły zacisnąłem powieki, głowa poleciała mi w dół, a kiedy znowu otworzyłem oczy, co zobaczyłem? Liście, których od prawie roku nie uprzątnął żaden robot-sprzątacz i którymi nikt inny też nie zaprzątał sobie głowy. Martwe liście, kruche jak moje stare kości.

— W kafeterii jest holoterminal z kodem nadrzędnym — odezwał się raptem czyjś głos. — Burmistrz może się skontaktować bezpośrednio z legislatorem stanowym.

— Myślisz, że tego nie próbowałem?! Wyglądam na idiotę?!

Sprawiło mi ulgę, że mogłem się na kogoś wydrzeć, wszystko jedno, kim był. Potem dostrzegłem, że to wołowska dziewucha przebrana za Amatorkę — ta, która parę tygodni temu wysiadła z grawpociągu. Tylko ona mieszkała teraz w hotelu przedstawiciel stanowej Anity Klary Taguchi. Odkąd pociągi tak bez przerwy się psują, ludzie prawie przestali podróżować. Nikt nie wie, po co ta Wołówka przyjechała do East Oleanty, i nikt nie wie, po co ubiera się jak Amatorka. Niektórym to się nie podoba.

Nie miałem czasu na rozmówki ze stukniętymi Wołówkami. Lizzie była ciężko chora. Szurając nogami powlokłem się do drzwi, tylko gdzie niby miałem teraz pójść? Bez jednostki medycznej…

— Czekaj no — odezwała się Wołówka. — Wszystko słyszałam. Mówiłeś…

— Nie próbuj gadać jak Amator, kiedy nim nie jesteś! Słyszysz mnie?

Nie wiem, skąd wziąłem tyle złości, żeby wrzeszczeć na nią w ten sposób. Zresztą — wiem. Lizzie jest ciężko chora, a ta Wołówka sama wlazła mi przed oczy.

— Ma pan całkowitą rację. Zbyteczne wybiegi nie mają tu sensu, nieprawdaż? Nazywam się Victoria Turner.

A cóż mnie obchodzi, jak ona się nazywa, chociaż przypomniałem sobie, że komuś innemu mówiła, że nazywa się Darla Jones. Czułem w środku, jak Lizzie dyszy ciężko i walczy o oddech, a jej mała twarzyczka parzy jak ogień. Zerwałem się do biegu. Suche liście pod stopami zaszemrały jak duchy.

— Może mogłabym pomóc — rzuciła za mną Wołówka.

— A idź do diabła! — krzyknąłem, ale zaraz się zatrzymałem i przyjrzałem się jej lepiej. W końcu jest Wołówka. I po coś tu przyjechała, tak samo jak tamta dziewczyna w lesie, która uratowała życie Dougowi Kane’owi. Nie miałem pojęcia po co, ale w końcu ja nie jestem Wołem. A znów z drugiej strony, nawet Woły mogą czasem zrobić coś, czego się po nich nie spodziewasz.

Dziewczyna dalej stała w tym samym miejscu. Jej żółty kombinezon był dziurawy — tak jak i wszystkie inne, odkąd skład przestał wydawać przydziały — ale był czysty. Kombinezon nie brudzi się ani nie mnie — brud jakoś się do niego nie klei, a jeśli już, to łatwo się zmywa. Ale ta dziewczyna to wcale nie była dziewczyna. Jak się lepiej przyjrzałem, zobaczyłem, że to kobieta, może nawet w wieku Annie. To przez te genomodyfikowane fioletowe oczy i figurę myślałem, że to dziewczyna.

— A co ty możesz pomóc? — spytałem.

— Nie dowiem się, dopóki nie zobaczę pacjentki, prawda? — rzuciła szorstko, ale z sensem. Tak, to miało trochę sensu. Zaprowadziłem ją do mieszkania Annie na Jay Street.

Drzwi otworzyła Annie. Słyszałem, jak Lizzie kaszle, tak strasznie, że wydawało mi się, że ten kaszel zaraz i mnie wyszarpnie płuca na wierzch. Annie przepchnęła swoje potężne kształty na korytarz i zamknęła za sobą drzwi.

— Kto to jest? Kogo ty mi tu sprowadzasz, Billy Washingtonie?! A ty wynoś się stąd! Już się przekonaliśmy, ile to z was, Wołów, pożytku, kiedy wszystko idzie nie tak, jak trzeba!

Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby Annie tak się wściekła. Wargi zaciskała tak, jakby były związane cementem, a palce zakrzywiła jak szpony, jakby miała zamiar przejechać nimi tę całą Victorię Turner po jej genomodyfikowanej ślicznej buźce.

— Przyprowadził mnie tutaj, bo może będę w stanie pomóc temu choremu dziecku. Czy pani jest jego matką? Proszę, niech się pani odsunie i pozwoli mi spróbować.

To ja się odsunąłem, a potem przysunąłem z powrotem, bo zranił mnie widok twarzy Annie. Była wściekła, przerażona i wyczerpana. Od dwóch dni ani na chwilę nie opuszczała Lizzie — ani żeby się przespać, ani nawet żeby się umyć. Ale Annie przyzwyczaiła się, że to Woły rozwiązują wszystkie jej problemy, i to też widać było teraz w jej twarzy. Razem z początkami nadziei. Annie potrzebowała komuś przyłożyć i komuś zaufać — mnie się wydawało, że to ja nadam się do jednego i drugiego, ale teraz była tu ta Victoria Turner i do obu tych rzeczy ona była lepsza.

Annie sięgnęła ręką za siebie i otworzyła drzwi. Lizzie leżała na kanapie, gdzie zwykle ja śpię. Była cała rozpalona, ale Annie starała się trzymać ją pod kocem. Lizzie stale się rozkopywała. Była tam woda i jedzenie z kafeterii, ale Lizzie niczego nie tknęła. Rzucała się i wykrzykiwała, czasem zupełnie bez sensu. Tylko raz zwymiotowała, ale za to kaszlała bez przerwy okropnym, głębokim kaszlem, który rozdzierał mi serce.

Victoria Turner położyła rękę na czole Lizzie i otworzyła szeroko swoje fioletowe oczy. Lizzie chyba nawet nie zdawała sobie sprawy, że ktoś stoi obok niej. Kaszlnęła lekko i zaczęła jęczeć. Czułem, jak głęboko w środku rodzi się w mnie rozpacz — taka, którą człowiek czuje, kiedy traci resztki nadziei i sam już nie wie, jak to wszystko zniesie. Ostatni raz czułem coś takiego, kiedy dwanaście lat temu umierała moja żona, Rosie. Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś będę musiał czuć to samo.

Victoria Turner wyjęła z kieszeni chusteczkę i uklękła przy Lizzie. Wyglądało, że wcale się nie boi. Jedna z myśli, jakie — niech mi Bóg przebaczy — przyszły mi tej nocy do głowy, to było: czy ta choroba jest zaraźliwa? Czy Annie też zachoruje i umrze? Annie…

— Zakaszl dla mnie, kochanie — poprosiła dziewczyna. — No, skarbie, kaszlnij mi do chustki.

Po kilku minutach Lizzie rzeczywiście tak zrobiła, chociaż wcale nie dlatego, że się ją o to prosiło. Z jej umęczonych płuc wyszła wielka, obślizgła flegma, zielonkawoszara. Victoria Turner złapała ją w chusteczkę i przyglądała jej się uważnie. Ja sam musiałem odwrócić oczy. To były płuca Lizzie, gnijące płuca, które wypadają po kawałeczku.

— Doskonale — powiedziała Victoria Turner. — Jest zielona. Infekcja bakteryjna. Jesteśmy w domu. Masz szczęście, Lizzie.

Szczęście! Zobaczyłem, że palce Annie znów zakrzywiają się w szpony, i wiedziałem dlaczego: ta Wołówka po prostu się tutaj bawi. To ją podnieca, jak jakaś historyjka z holowizji.

— Infekcja bakteryjna jest lepsza — wyjaśniła tamta, podnosząc na mnie wzrok — bo nie trzeba do tego ściśle określonych lekarstw. Przy wirusach trzeba przynajmniej z grubsza ustalić skład lekarstwa. Ale kiedy można zastosować szerokospektrowe antybiotyki, sprawa jest o wiele prostsza.

— Co jest z Lizzie? — spytała ochryple Annie.

— Nie mam pojęcia. Ale ta rzecz prawie na pewno zrobi z tym porządek. — Z innej kieszeni wyjęła płaski kawałek plastiku, rozdarła go i ze środka wyjęła okrągły, niebieski plasterek, który przylepiła na szyi Lizzie. — Powinna pani wmusić w nią więcej wody. Przecież nie chce pani ryzykować odwodnienia organizmu?

Annie gapiła się na niebieski plasterek na szyi Lizzie. Wyglądał tak samo jak te z medjednostki, ale skąd mogliśmy wiedzieć, co ma w środku? Tak naprawdę to o niczym nie mamy pojęcia.

Lizzie westchnęła i uspokoiła się. Nikt się nie odezwał. Po chwili Lizzie spała głęboko.

— I tak będzie dla niej najlepiej — rzuciła cierpko Victoria Turner. Zauważyłem, że znów jej się to podoba. — Sama Miranda Sharifi nie jest w stanie zrównoważyć dobroczynnego działania snu.

Gdzieś już słyszałem to nazwisko, ale nie wiedziałem gdzie.

Annie była teraz zupełnie inną kobietą. Wpatrywała się to w Lizzie, wreszcie śpiącą spokojnie, to znów w niebieski plasterek i widziałem, jak kurczy się w sobie i uspokaja. Potem spuściła wzrok na podłogę.

— Dziękuję, pani doktor. Nie zdawałam sobie sprawy.

Doktor Turner przez chwilę wyglądała na zaskoczoną, potem uśmiechnęła się. Tak jakby było w tym coś śmiesznego.

— Nie ma za co. I może w zamian wy będziecie mogli zrobić coś dla mnie.

Twarz Annie od razu zrobiła się ostrożna. Woły nie proszą Amatorów o przysługę. Woły płacą nam podatki, my oddajemy im nasze głosy. Ale nie mówimy sobie więcej, niż musimy, i o nic jedni drugich nie prosimy. Nie tak się to wszystko odbywa.

No, ale z drugiej strony, lekarze też się zwykle nie włóczą po East Oleancie ubrani w podarte żółte kombinezony. Nie widzieliśmy lekarza na oczy od czasu tamtej epidemii cztery lata temu, kiedy jeden lekarz przyjechał do nas z Albany, żeby zaszczepić nam coś, czego nie było w naszej medjednostce.

— Szukam tu kogoś — powiedziała doktor Turner. — Miałam się tu z tym kimś spotkać, ale chyba coś pomieszało nam się w danych. To kobieta, a właściwie dziewczyna o, tego mniej więcej wzrostu, z czarnymi włosami i trochę za dużą głową.

Pomyślałem o tamtej dziewczynie w lesie i szybko udałem, że nie myślę w ogóle o niczym. Tamta dziewczyna była z Edenu — byłem tego pewien — a Eden nie ma nic wspólnego z Wołami. Tam chodzi o Amatorów. Ta doktor Turner przyglądała mi się uważnie. Annie potrząsnęła głową, twarda jak kamień, chociaż wiem, że pewnie pamięta tamtą drugą dziewczynę, tę, którą widziała, jak mówi, na zebraniu, kiedy Jack Sawicki dzwonił do nadzorcy okręgowego w sprawie tych wściekłych szopów. A może to była ta sama dziewczyna — przedtem jakoś nie przyszło mi to do głowy. Ile wielkogłowych wołowskich dziewczyn może biegać po lasach w East Oleancie? Dlaczego w ogóle jakieś tu biegają?

— Jak to się stało, że zgubiła pani tę przyjaciółkę? — spytała Annie uprzejmie, ale nie za bardzo. — Czy ona nie wie, że pani tu jest?

— Zasnęłam — odpowiedziała doktor Turner, ale to niczego nie wyjaśniało. Powiedziała to też jakoś dziwnie. — Zasnęłam w grawpociągu. Wydaje mi się, że ona może być gdzieś w tych okolicach.

— Ja tam nikogo takiego nie widziałam — oświadczyła zdecydowanie Annie.

— A ty, Billy? — zwróciła się do mnie Turner. Pewnie wiedziała, jak mam na imię, zanim usłyszała to od Annie. Była w East Oleancie już od tygodnia, jadała w kafeterii i gadała z każdym, kto zechciał z nią gadać, choć nie było ich wielu.

— Ja też nikogo takiego nie widziałem — odpowiedziałem. Wpatrywała się we mnie twardo. Nie wierzyła mi.

— W takim razie pozwólcie, że zapytam o coś innego. Czy mówi wam coś nazwa „Eden”?

W tej chwili mógłby mnie przewrócić nawet najlżejszy powiew wiatru. Annie jednak odparła tonem chłodnym jak zimowy poranek:

— To z Biblii. Tam mieszkali Adam i Ewa.

— Zgadza się — powiedziała doktor Turner. — Przed wygnaniem. Wstała i przeciągnęła się. Ciało pod ciuchami miała trochę za chude, w każdym razie jak dla mnie. Kobieta musi mieć coś miękkiego na kościach.

— Przyjdę jutro zajrzeć do Lizzie — oświadczyła doktor Turner, a ja widziałem, że Annie nie chce, żeby ona tu wróciła, a potem — chce. To był lekarz. Lizzie spała spokojnie. Nawet stąd, od drzwi, wyglądała na mniej rozpaloną.

Kiedy lekarka wyszła, ja i Annie popatrzyliśmy po sobie. Potem twarz Annie rozpadła się — z kawałka ciała poznaczonego troską rozsypała się w kłębowisko linii, które nie miały jedna z drugą nic wspólnego — a ona sama się rozpłakała. Zanim zdążyłem pomyśleć, już ją obejmowałem ramionami. Przywarła do mnie z całej siły, a ja, czując na sobie jej miękkie piersi, lekko oszalałem. Nie myślałem o niczym, tylko uniosłem jej twarz i pocałowałem.

A Annie Francy oddała mi pocałunek.

I to nie były żadne bzdury typu „wdzięczna córka”. Płakała, pokazywała na Lizzie i całowała mnie tymi swoim jeżynowymi wargami i przyciskała do mnie piersi. Znów ją pocałowałem, mózg przestał pracować — słowa pojawiły się później — i było tak, jakbyśmy dopiero co się spotkali, a nie znali się już całe lata, a nie jakbym ja miał sześćdziesiąt osiem lat, a Annie trzydzieści pięć, a nie jakby w East Oleancie wszystko się rozpadało, choć przecież tak właśnie było. Annie całowała mnie tak, jakbym był młodym mężczyzną — i byłem nim. Przesunąłem dłońmi po jej ciele i poprowadziłem ją do sypialni, zostawiając Lizzie śpiącą spokojnie jak anioł, potem zamknąłem za sobą drzwi. Annie śmiała się i łkała tak, jak już prawie zapomniałem, że kobiety potrafią, i położyła przy mnie swoje duże piękne ciało, jakbym ja też miał trzydzieści pięć lat.

Annie Francy.

A gdyby weszła tu teraz ta wołowska lekarka i zapytała mnie, gdzie jest Eden — wiedziałbym już, co mam jej powiedzieć. W tym pokoju. Na tym łóżku. Z Annie Francy. Tutaj.

* * *

Spaliśmy do samego rana. Obudziłem się pierwszy. Światło dnia było jeszcze słabe, bladoszare. Przez długi czas po prostu siedziałem na brzegu łóżka i patrzyłem na Annie. Wiedziałem, że to był ten jeden jedyny raz. Czułem to, zanim jeszcze zasnęła, w tej króciutkiej chwili, kiedy leżeliśmy przytuleni, już po wszystkim. Wyczuwałem to w uścisku jej ramion, w ułożeniu szyi, w jej oddechu. Potrzebowałem teraz tylko właściwych słów, żeby jej powiedzieć, że wszystko w porządku. To i tak więcej, niż oczekiwałem, chociaż mniej, niż marzyłem. No, ale tego to już jej nie powiem. Człowiekowi zawsze marzy się coś więcej.

Annie wciąż spała, więc poszedłem sprawdzić, co z Lizzie. Siedziała w łóżku, trochę jakby zamroczona.

— Billy, jeść mi się chce.

— To dobry znak, Lizzie. Co byś zjadła?

— Coś ciepłego. Zimno mi. Coś ciepłego z kafeterii.

Miała jękliwy głos i cuchnący oddech, ale wcale mnie to nie obchodziło. Za bardzo cieszyło mnie, że jest jej zimno, kiedy ledwie wczoraj była cała rozpalona od gorączki. Ta wołowska lekarka była tak samo dobra jak medjednostka.

— Nie chodź budzić mamy, Lizzie. Siedź tu, a ja ci przyniosę coś do jedzenia. Gdzie jest twój chip żywnościowy?

— Nie wiem. Jeść mi się chce.

Pewnie Annie wzięła chip żywnościowy Lizzie. Ale wystarczy to, co wezmę na swój. Już nie jem tyle co kiedyś, a dzisiaj rano mógłbym żyć powietrzem.

W kafeterii nie było nikogo oprócz doktor Turner. Siedziała nad śniadaniem i oglądała jakiś wołowski kanał w holosieci. Wyglądała na zmęczoną.

— Ranny ptaszek, co? — zagadnąłem. Wziąłem sobie kubek kawy i bułkę, a dla Lizzie jajka, sok i drugą bułkę. Annie albo ja odgrzejemy potem jajka nad grzejnikiem Y. Usiadłem przy doktor Turner, tak na chwilę, z grzeczności. Albo żeby pomyśleć, co mam powiedzieć Annie. Doktor gapiła się na moje jajka, jakby były zdechłym od trzech dni świstakiem.

— Czy wy to naprawdę jecie, Billy?

— Jajka?

— Jajka! Sojsynt pacnięty na tacę i pomalowany — jak cała reszta. Nigdy nie próbowałeś prawdziwego, naturalnego jajka?

Niesamowite: kiedy to powiedziała, przypomniałem sobie, jak smakuje prawdziwe jajko. Takie świeżutkie, prosto od kury; babcia gotowała je dwie minuty i podawała z paskami gorących grzanek, posmarowanych prawdziwym masłem. Zanurzało się taki pasek w jajku, aż pokrywał się żółtkiem, i jadło się je razem, gorące. To już tyle lat, a przypomniało mi się akurat w tej chwili. Poczułem, jak ślina napływa mi do ust.

— Popatrz tylko na to — mówiła doktor Turner, a ja myślałem, że dalej chodzi jej o jajka, ale nie: teraz patrzyła na holowizję. A tam za biurkiem siedział jakiś przystojny Wół i gadał, jak to oni. Nie wszystko rozumiałem:

— …jeśli nawet istnieje możliwość ucieczki jakiegoś samoreproduktywnego dysymilatora… nie zweryfikowana… duragem… rząd powinien przedstawić nam fakty… podkreślić, że są one ograniczone tylko do niektórych wiązań molekularnych, a te są wyłącznie nieorganiczne… niezmiernie istotne rozgraniczenie… duragem… ANSG… podziemne laboratorium… brak personelu, zrozumiały przy obecnych trudnościach ekonomicznych… duragem…

— Dla mnie to te same co zawsze stare bzdury.

Doktor Turner wydała jakiś dziwny dźwięk, gdzieś z samego gardła, tak dziwny, że przestałem jeść i zastygłem z łyżką w połowie drogi. Musiałem wyglądać jak kretyn. Powtórzyła to jeszcze raz, a potem się roześmiała, zakryła usta dłonią, a potem znów się roześmiała. Nigdy przedtem nie widziałem, żeby jakiś Wół tak się zachowywał. Nigdy.

— Nie, Billy… To nie są te same co zawsze stare bzdury. Zdecydowanie nie. Ale bardzo łatwo mogą się stać tymi co zawsze nowymi bzdurami, a wtedy wszyscy będziemy mieć zmartwienie.

— Jakie zmartwienie?

Zacząłem jeść szybciej, żeby jedzenie dla Lizzie nie wystygło. Lizzie była głodna. To dobry znak.

— A co to, do cholery, za gówno? — wykrzyknął jakiś nastoletni łobuz, który właśnie wchodził do kafeterii. — Kto puszcza tu to wołowskie łajno?

Zobaczył doktor Turner i odwrócił wzrok. Gotów byłem przysiąc, że boi się ją zaczepić, ale to było zupełnie niesamowite — łobuzy nigdy się nie wahają, kiedy mają kogoś sponiewierać. Znów przestałem jeść i przez chwilę tylko się gapiłem. Łobuz rzucił głośno: — Kanał siedemnasty — i holosieć przełączyła się na jakiś sport, ale mimo to nawet na nią nie spojrzał. Wziął swoje jedzenie z taśmy i usiadł przy stoliku w przeciwnym końcu sali.

Doktor Turner uśmiechnęła się lekko.

— Przedwczoraj wieczorem trochę się z nim poprztykałam. Pchał się z łapami. Wolałby pewnie, żeby to się nie powtórzyło.

— Pani jest uzbrojona?!

— Nie tak, jak myślisz. Chodź, pójdziemy zobaczyć, co z Lizzie.

— Z nią wszystko w porządku — powiedziałem, ale doktor Turner już wstała i było zupełnie jasne, że wybiera się razem ze mną. Nie mogłem myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, co powiem Annie na temat zeszłej nocy. W żołądku rosła mi nieduża zimna grudka, bo może Annie pomyślała, że nie powinienem już się u niej pokazywać. Żeby nie było wstyd — jej, mnie, nam obojgu. Jeżeli tak faktycznie było, to nie mam już powodu, żeby dłużej włóczyć po świecie to stare cielsko razem ze starą, głupią głową.

Lizzie siedziała na kanapie i bawiła się lalką.

— Mama poszła przynieść mi wody do mycia — wyjaśniła. — Mówiła, że jeszcze nie mogę iść do łaźni. Co mi przyniosłeś do jedzenia, Billy?

— Jajka, bułkę i sok. Tylko nie przesadź.

— A to kto? — Oczy Lizzie znów błyszczały, ale twarz była wychudzona i zapadnięta. Znów chwycił mnie strach.

— Jestem doktor Turner. Ale możesz mówić do mnie Vicki. Wczoraj dałam ci lekarstwo.

Lizzie przemyślała całą sytuację. Prawie widziałem, jak pracuje ten jej mały, bystry móżdżek.

— Jesteś z Albany?

— Nie. Z San Francisco.

— Nad Pacyfikiem?

Doktor Turner wyglądała na zaskoczoną.

— Tak. A skąd wiesz, gdzie to jest?

— Lizzie dużo chodzi do szkoły — wyjaśniłem prędko na wypadek, gdyby Annie miała wejść i usłyszeć. — Ale jej matka nie jest tym specjalnie zachwycona.

— Przerobiłam już całe oprogramowanie dla szkoły średniej. Nie było trudno.

— Pewnie, że nie — mruknęła doktor Turner. — A teraz co? Oprogramowanie dla college’u? Z położeniem Oceanu Indyjskiego?

— Jej mama nie… — próbowałem wtrącić.

— W East Oleancie nie ma oprogramowania dla college’u — powiedziała Lizzie. — Ale ja i tak już wiem, gdzie jest Ocean Indyjski.

— Jej mama naprawdę nie…

— Czy możesz mi załatwić programy dla college’u? — spytała Lizzie miękko, ale bez obawy, tak jakby to była normalka prosić Woła o to, co sam powinien robić dla naszego dobra. Albo coś w tym rodzaju. Ostatnio przestałem być taki pewien, kto tu dla kogo się uczy i kto dla kogo pracuje.

— Może — odparła tamta. Głos jej się zmienił. Teraz bardzo uważnie przyglądała się Lizzie. — Jak się czujesz?

— Lepiej — odpowiedziała, ale sam widziałem, że już jest zmęczona.

— Zjedz i połóż się — powiedziałem. — Byłaś bardzo chora. Gdyby nie to lekarstwo…

Za moimi plecami otworzyły się drzwi i do mieszkania weszła Annie.

Nie widziałem jej, ale ją poczułem. Dużą, ciepłą i miękką w moich ramionach. Tylko że to już się nigdy nie powtórzy. Doktor Turner przyglądała nam się swoim bystrym wołowskim spojrzeniem. Zrobiłem kamienną twarz i się odwróciłem.

— Dzień dobry, Annie. Pozwól, niech ci pomogę z tymi wiadrami.

Annie popatrzyła na mnie, potem na Lizzie, potem na lekarkę. Widziałem, że sama nie wie, o którą się najpierw zjeżyć. Wybrała Lizzie.

— Zjedz, co masz zjeść, i kładź się, Lizzie.

— Już mi lepiej — odpowiedziała Lizzie, naburmuszona.

— Już jej lepiej — zwróciła się Annie do doktor Turner. — Pani może sobie iść.

To do niej niepodobne, taki brak uprzejmości. Przecież była z tych, co uważają, że nawet Woły mają swoje prawa.

— Jeszcze nie — odparła doktor Turner. — Najpierw porozmawiam z Lizzie.

— To mój dom! — wysyczała Annie przez zaciśnięte wargi. Miałem ochotę powiedzieć tej Turner: „Ona nie na ciebie jest zła, ona jest zmieszana przeze mnie”, ale nie mówi się takich rzeczy wołowskiej lekarce ubranej w podarty żółty kombinezon, w cudzym mieszkaniu, z którego samemu można zostać w każdej chwili wyrzuconym, za to, że się kocha nie tak, jak trzeba. No, nie mówi się.

— Mamo, proszę, pozwól Vicki zostać. Proszę. Czuję się lepiej, kiedy ona tu jest.

Annie postawiła na podłodze dwa wiadra z wodą. Wyglądało, że zaraz wybuchnie. Ale wtedy odezwała się doktor Turner:

— Muszę przecież ją zbadać, Annie. Żeby się upewnić, czy dałam jej właściwe lekarstwo. Sama wiesz, że gdyby medjednostka działała, sprawdzałaby ją codziennie i czasem zmieniała dawkę. Żywy doktor postępuje dokładnie tak samo.

Myślałem, że Annie zaraz się rozpłacze, ale ona powiedziała tylko:

— Najpierw trzeba ją umyć. Billy, zanieś tę wodę do pokoju Lizzie.

Sama złapała Lizzie i prawie wyniosła ją do drugiego pokoju, nie zwracając uwagi na jej piski. Poszedłem za nimi z wodą, postawiłem wiadra na podłodze i wróciłem. Doktor Turner oglądała lalkę Lizzie. Była z plastsyntetyku, przydziałową, z czarnymi lokami, zielonymi oczyma i twarzą genomodyfikowanej ślicznotki. Annie sama uszyła jej kombinezon ze starego własnego, a Lizzie zrobiła jej blaszaną biżuterię.

— Annie mnie tu nie chce.

— No, nie mamy tu zbyt wielu Wołów.

— Wyobrażam sobie.

Staliśmy chwilę w milczeniu. Ani ja nie miałem jej nic do powiedzenia, ani ona mnie. No, chyba że to jedno.

— Doktor Turner…

— Mów mi Vicki.

Wiedziałem, że nie potrafię.

— Kiedy oglądała pani ten wołowski kanał, powiedziała pani, że to nie są te same stare rządowe bzdury… Co to właściwie było? Co się dzieje?

Podniosła wzrok znad lalki; patrzyła jeszcze uważniej niż przedtem.

— A jak myślisz, co to znaczy?

— Ja tam nie wiem. Nie znam tych wszystkich słów. Dla mnie to brzmiało jak zwykłe biadolenie o gospodarce, jak te wszystkie wykręty, dlaczego rząd nie może zrobić tak, żeby wszystko było, jak należy.

— Tym razem to nie wykręty. Wiesz, co to jest dysymilator?

— Nie.

— A molekuła?

— Nie.

— A atom?

— Nie.

— To właśnie jest zrobione z atomów — doktor Turner potrząsnęła lalką Lizzie. — Wszystko jest zrobione z atomów. To bardzo maleńkie fragmenty materii. Atomy zlepiają się razem i tworzą molekuły tak, jak… jak płatki śniegu sklejają się w śniegową kulę. Tylko że jest dużo różnych atomów i przyklejają się do siebie na różne sposoby i stąd mamy różne rodzaje materii: drewno, skórę albo plastik.

Przyjrzała mi się dobrze, żeby sprawdzić, czy rozumiem. Pokiwałem głową.

— To, co trzyma atomy razem, to wiązania wewnątrzcząsteczkowe. Taki… taki elektryczny klej. No, a dysymilatory niszczą te wiązania. Różne rodzaje dysymilatorów rozkładają różne rodzaje wiązań międzycząsteczkowych. Na przykład enzymy w twoim żołądku rozkładają wiązania w pożywieniu tak, żebyś mógł je strawić.

Słyszałem, jak za drzwiami śmieje się Lizzie. To był taki zmęczony śmiech, więc w żołądku znów zaczęła mi rosnąć kula strachu. A za kilka chwil wyjdzie stamtąd Annie. Dalej nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć, ale wiedziałem, że to, co mówi mi doktor Turner, jest bardzo ważne — zobaczyłem to w tej jej wołowskiej twarzy — więc zmusiłem się, żeby słuchać. I żeby zrozumieć.

— Umiemy już robić takie dysymilatory i robimy je od lat. Używamy ich do najróżniejszych rzeczy: żeby się pozbyć toksycznych odpadów, do odzyskiwania materiałów wtórnych, do czyszczenia. Te, które umiemy robić, są dosyć proste i potrafią rozłożyć tylko jeden rodzaj wiązań. Robimy je z wirusów, to znaczy, że są genomodyfikowane.

— Czy taki… dysymilator mógłby rozłożyć wiązania, które tworzą wściekliznę?

— Wściekliznę? Nie, to skomplikowana choroba organiczna, której… A dlaczego pytasz, Billy? — Jej oczy znów się ożywiły.

— Bez powodu.

— Bez powodu?

— Bez — odpowiedziałem jej takim samym spojrzeniem.

— W każdym razie — mówiła dalej — tworzenie dysymilatorów jest bardzo ściśle kontrolowane przez ANSG — Agencję Nadzoru Standardów Genetycznych. Naturalnie, oni muszą kontrolować wszystko, co może krążyć w powietrzu i rozkładać to czy tamto. ANSG ciągle wyszukuje i zamyka nielegalne genomodyfikacyjne operacje, robione czy to dla profitu, czy dla celów poznawczych, w czasie których tworzy się różne rzeczy bez należytej kontroli. Nie wyłączając dysymilatorów. Wiele z nich jest samoreprodukowalnych, co oznacza, że mogą się rozmnażać jak małe zwierzęta.

— Jak zwierzęta? Seks?

— Nie. — Uśmiechnęła się. — Raczej jak… jak glony w bajorku. Dysymilatory zaaprobowane przez ANSG mają wbudowany mechanizm zegarowy. Po pewnej liczbie reprodukcji proces zostaje automatycznie zatrzymany. Te nielegalne jednak czasem tego nie robią. No więc chodzą plotki — ale na razie to tylko plotki — że jakiś nielegalny samoreproduktor bez mechanizmu zegarowego wydostał się na wolność. Atakuje wiązania wewnątrzkomórkowe stopu zwanego duragemem, który jest używany w wielu maszynach. W bardzo wielu maszynach. I…

Nagle zrozumiałem.

— I to coś powoduje te wszystkie awarie. Zepsuło grawkolej, pas żywieniowy, robostrażnika i medjednostkę. Mój Boże, jakiś zwariowany wołowski zarazek psuje wszystko dookoła!

— No, niezupełnie. Nikt tego jeszcze nie wie na pewno. Ale to możliwe.

— Ludzie, znowu nam to robicie!

Patrzyła na mnie zdziwiona.

— Zabraliście nam wszystko i nazwaliście to arystokratycznym stylem życia, a teraz niszczycie i tę resztkę, która nam pozostała!

— To nie ja — odpowiedziała ostro. — Ani rząd. To właśnie rząd utrzymuje was przy życiu, mimo że dla gospodarki staliście się absolutnie zbędni. I mimo że mógłby wyeliminować siedemdziesiąt procent populacji, tak jak to miało miejsce w Kenii lub Chile. Wołowska nauka o genomodyfikacjach byłaby w stanie tego dokonać. Ale tego nie zrobiliśmy.

W tej chwili otworzyły się drzwi sypialni i wyszła stamtąd Lizzie, już umyta, wsparta o Annie. Położyła się na kanapie i poprosiła:

— Vicki, opowiedz mi o czymś.

— O czym? — spytała doktor Turner, ciągle jeszcze wściekła.

— O czym chcesz. O czym jeszcze nie wiem. O czymś nowym.

Twarz doktor Turner znów się zmieniła. Przez chwilę wyglądała nawet na przestraszoną.

— Mogę z tobą chwilkę porozmawiać, Billy? — odezwała się Annie.

No to już koniec. Annie była gotowa, żeby mnie stąd odesłać. Poszedłem za nią do pokoju Lizzie. Zamknęła za nami drzwi.

— Billy, to, co zrobiliśmy wczoraj w nocy…

Nie patrzyła na mnie. A ja nie mogłem jej pomóc, nawet gdybym chciał. Miałem zupełnie ściśnięte gardło. No i wcale nie chciałem.

— Billy, przepraszam. Zachowałam się jak idiotka. Bo to już tak długo… Wcale nie chciałam, żebyś… Nie mogę… Czy nie moglibyśmy wrócić do tego, co było? Być przyjaciółmi? Takimi jakby partnerami, ale nie…

Podniosła na mnie swoje czekoladowe oczy.

Czułem, jak wypełnia mnie światło, mógłbym się chyba teraz unieść nad podłogę. Wcale nie chciała mnie odesłać! Mogę zostać z nią i z Lizzie. Wszystko będzie jak przedtem.

— Jasne, Annie. Rozumiem. Nigdy już nie będziemy o tym mówić.

Wypuściła z siebie długie westchnienie — tak długie, jakby powstrzymywała je od wczorajszej nocy. Może i tak było.

— Dzięki, Billy. Prawdziwy z ciebie przyjaciel.

Wróciliśmy do Lizzie, która słuchała pilnie, jak doktor Turner gada coś do niej w swojej wołowskiej mowie. Następny kłopot.

— …to nie tak, Lizzie. Komputer oparty jest na zasadzie binarnej, co znaczy po prostu „dwa”… Maleńkie przełączniki, za małe, żeby je było widać, włączają się i wyłączają. W ten sposób powstaje kod.

— To tak jak z podstawą dwa w matematyce — rzuciła z zapałem Lizzie, ale pod tym zapałem była tak strasznie zmęczona, że z trudem utrzymywała podniesione powieki.

— Teraz musi się przespać — rzuciła ostro Annie. — Czy badanie skończone, pani doktor?

— Tak — odpowiedziała Turner, podnosząc się. Wyglądała na nieco zadziwioną; nie mam pojęcia dlaczego. — Ale wrócę tu jeszcze po południu.

— Medjednostka nie przychodzi do nikogo dwa razy na dzień.

— Nie — odpowiedziała doktor Turner, dalej czymś zadziwiona. Patrzyła na Lizzie, która już zdążyła zasnąć. — To niezwykłe dziecko.

— Do widzenia, pani doktor.

Doktor Turner stała cicho, w środku cała spięta, jakby zbierała się w sobie do jakiejś ważnej decyzji.

— Billy, słuchaj, co ci powiem. Zbierajcie w mieszkaniu wszystką żywność z pasa, jaką tylko zdołacie. A jeśli otworzą skład, zbierajcie tu koce, kombinezony i — no — papier toaletowy, mydło i co tam wam jeszcze wyda się ważne. I wiadra na wodę — dużo wiader. Zróbcie, jak mówię.

A mówiła tak, jakby nikt poza nią na to nie wpadł. Jakbym ja nie pomyślał o tym wcześniej.

— Jak jedni ludzie zaczną wszystko zbierać, to może zabraknąć dla innych — powiedziała Annie.

— Wiem. — Doktor Turner patrzyła na nią ponuro.

— To nie w porządku.

— Wiele innych rzeczy też nie jest w porządku.

— A pani mówi, żebyśmy się do tego dołożyli?

Doktor Turner nie odpowiedziała. A ja miałem zupełnie niesamowite poczucie, że ona nie zna odpowiedzi. Wół, co nie ma gotowej odpowiedzi!

Ostatni raz rzuciła okiem na Lizzie i wyszła.

— Nie chcę jej tu więcej widzieć! Niech zostawi Lizzie w spokoju!

Sam mogłem jej powiedzieć, że tak nie będzie. Widziałem to w zmęczonych oczach Lizzie, kiedy wołowska lekarka opowiadała jej o kodach komputerowych. Tego właśnie Lizzie szukała przez całe swoje życie. Tego szukała w szkolnych programach, które wyśmiała doktor Turner, i w bibliotece miejskiej, kiedy jeszcze East Oleanta miało swoją bibliotekę. Po to rozbierała zepsuty obierak do jabłek w kuchni kafeterii kongreswoman Janet Carol Land. Właśnie tego. Kogoś, kto opowiedziałby jej o wszystkim, o czym chciał wiedzieć ten mały, bystry, atawistyczny umysł. A Annie nie będzie w stanie jej powstrzymać. Annie jeszcze tego nie wie, ale ja tak. Lizzie miała już prawie dwanaście lat, a tak naprawdę nikt nie był w stanie jej niczego zabronić, odkąd skończyła osiem.

Annie tego nie powiedziałem. Jeszcze nie czas. Patrzyła teraz na śpiącą Lizzie, a w oczach miała tak wielką miłość do niej, że nie mogłem nic powiedzieć, bo byłem zbyt pochłonięty patrzeniem na nie obie.

* * *

Jeszcze tego samego popołudnia złapałem Jacka Sawickiego i poprosiłem o hasło do komputera. Podał mi je bez zadawania niepotrzebnych pytań. Znamy się nie od dziś, a poza tym on ma teraz pełne ręce roboty. Z Albany faktycznie przyleciała techniczna, żeby naprawić medjednostkę. A w kafeterii tego wieczoru miały być wielkie tańce na całą dzielnicę. Żeby urządzić tę zabawę, połączyły się aż trzy bloki komunalne. Miał być konkurs wolnego tańca, jakieś zakłady i konkurs piękności w stroju topless. Wybierała się tam większość młodzieży z całego miasta, co znaczyło, że trzeba sprawdzić wszystkie roboty porządkowe. Zwłaszcza że grawkolej znów działała i słówko o naszej zabawie mogło dotrzeć do okolicznych miast.

Poszedłem do hotelu. Doktor Turner nie było w pobliżu. Może poszła na kolejny spacer po lesie — szukać Edenu. Ale go nie znajdzie. Sam szukałem i nic nie znalazłem w okolicy, gdzie ścięło z nóg Douga Kane’a przy wściekłym szopie. Nie znalazłem żadnego miejsca, z którego mogłaby wyjść tamta dziewczyna z dużą głową.

— Tryb sieci informacyjnych — powiedziałem do holoterminalu. — Hasło: Thomas Alva Edison.

Jack nie chciał, żeby całe miasto wiedziało, że terminal w hotelu chodzi też w sieci informacyjnej, bo każdy, co nie ma ochoty oglądać tego, co wszyscy, zaraz by tu przyleciał.

— Jest tryb sieci informacyjnych — odpowiedział radośnie holoterminal. Zawsze był taki radosny. — Który kanał włączyć?

— Jakiś wołowski.

— Który kanał włączyć?

Próbowałem różnych numerów, aż znalazłem sieć informacyjną Wołów. Potem siedziałem i patrzyłem, przez bitą godzinę, próbując pamiętać te wszystkie słowa, które wytłumaczyła mi doktor Turner. Wiązania molekularne. Dysymilatory. Stop. Duragem. Tylko że w wiadomościach wcale nie używali tych słów — oprócz jednego: „duragem”. Zamiast nich słyszałem „przypuszczalne epicentrum” i „równanie tempa reprodukowalności” i „równania Stoddarda na krzywą załamań pola”, i „próby przejścia na sterowanie ręczne zawodzą w stopniu wykluczającym incydentalność”. Ale i tak patrzyłem. Po godzinie wstałem i powiedziałem:

— Tryb zwykły, informacyjny.

Poszedłem do domu i wziąłem chipy żywnościowe Annie i Lizzie. Kiedy nikogo nie było przy pasie, nabrałem wszystkiego, co udało mi się dostać na te chipy, włożyłem do czystego wiadra z pokrywą i zaniosłem do domu. Lizzie ciągle jeszcze spała, przytulona do swojej lalki. Poszedłem do składu, który otworzyli właśnie z nową dostawą, i wziąłem jeszcze dwa wiadra, trzy koce i trzy zestawy ciuchów na wszystkie nasze chipy. I jeszcze nowy zamek do drzwi, kilka doniczek i walizkę. Techniczny popatrzył na mnie dziwnie, ale nic nie powiedział. Napełniłem wszystkie wiadra czystą wodą, za każdym razem jedno, i zawlokłem je po schodach do mieszkania Annie. Bolał mnie grzbiet i zdyszałem się — jak to stary dureń.

Ale to jeszcze nie koniec. Odpocząłem z dziesięć minut, a potem pożyczyłem miotłę Annie. Zabrałem ją do hotelu. Ludzie nieśli do kafeterii plastikowe chorągwie, żeby przyozdobić salę na tańce. Śmiali się i żartowali, dziewczęta błyskały nagimi piersiami. Szykują się na dzisiejszy konkurs. Do hotelu wprowadziło się kilku obcych z chipami ze stanu Nowy Jork. Gawędzili o dzisiejszej zabawie. Doktor Turner dalej nie było.

Wziąłem miotłę Annie i wymiotłem zeschłe liście z hotelowego holu, zostawione przez zepsutą robosprzątaczkę, której już nikt nie naprawi, bo psuło się przecież tyle ważniejszych rzeczy — wszystkie liście, które zwiędły w zeszłym roku, zanim zaczęły się te awarie i zanim do East Oleanty trafiły wściekłe szopy.

9. Dan Arlen: Floryda

Z SEATTLE NA HUEVOS VERDES LECIAŁEM SAMOLOTEM należącym do floty korporacji Kevina Bakera. Przyczyny, dla których swego czasu Kevin nie podążył za resztą Bezsennych do Azylu, nie należały — jak u Leishy — do idealistycznych. Był finansowym pośrednikiem Azylu w transakcjach z resztą świata. Pomyślałem, że samolot należący do Bezsennych jest najmniej ze wszystkich narażony na rozbicie z powodu uszkodzenia duragemowych części. Bezsenni umieli zadbać o własne bezpieczeństwo. „Ponieważ mamy go tak niewiele” — oznajmił Kevin ponuro, kiedy zadzwoniłem do niego, żeby poprosić o samolot z pilotem. W tej chwili jednak nie interesowały mnie problemy adaptacyjne Bezsennych. Kevin nigdy za mną nie przepadał, a ja nigdy przedtem nie prosiłem go o przysługę. Ale teraz to co innego. Miałem zamiar zmusić Huevos Verdes do gry w otwarte karty, chciałem uzyskać kilka ważnych odpowiedzi. Może Kevin się domyślał. Nigdy nie wiadomo, ile oni naprawdę wiedzą.

Uparta kratownica, zwinięta ciasno, falowała lekko w mojej głowie.

— Jest jeszcze jedna rzecz, Dan — dodał Kevin i wydało mi się, że po jego twarzy na ekranie przemknęły przepraszające kształty i cienie. Jak wszyscy z jego pokolenia Bezsennych, wygląda na przystojnego trzydziestopięciolatka. — Leisha chce lecieć z tobą.

— Skąd ona wie, że wybieram się na Huevos Verdes? Dla niej jestem teraz na tournee!

— Nie mam pojęcia — odrzekł Kevin, co mogło, ale nie musiało być prawdą. Może Leisha miała swoich własnych elektronicznych szpiegów w moim pokoju hotelowym, a może na koncercie w Seattle. Tak czy owak, trudno było sobie wyobrazić, żeby ona albo Kevin mogli robić takie rzeczy bez wiedzy Huevos Verdes. Może Superbezsenni o wszystkim wiedzą i tolerują istnienie systemu informacyjnego Leishy. A może Leisha zna mnie na tyle dobrze, że po prostu odgadła, co czuję. Albo ma jakiś specjalny probabilistyczny program, który przewiduje, jak teraz postąpię albo jak postąpiłby w takiej sytuacji każdy normalny. Nigdy nie wiadomo, co oni tak naprawdę wiedzą.

— A jeśli powiem Leishy nie? — spytałem.

— Nie będzie samolotu — odpowiedział krótko Kevin. Unikał mojego spojrzenia. Widziałem wyraźnie: on uważa, że jest jej to winien — za jakieś swoje stare grzechy, sprawy, które zaszły, zanim się urodziłem. Dostrzegłem również, że linia jego szczęki lekko złagodniała — ledwie dostrzegalny znak, że jego męska uroda zaczyna się trochę zużywać. Miał w końcu sto dziesięć lat. Przez głowę przesunęły mi się niskie, płaskie kształty w kolorze poczerniałego srebra. Kevin nie zmieni zdania.

Więc zamiast prosto na Huevos Verdes, samolot poleciał najpierw do Atlanty, gdzie podrzucił coś bardzo przemyślnego i bardzo tajnego, co nie interesowało mnie ani trochę. Przedtem lądowaliśmy jeszcze w Chicago, żeby zabrać Leishę. Na miejscu nie było żadnych dziennikarzy. Agenci ANSG pewnie gdzieś tu byli, ale nie udało mi się żadnego wypatrzyć. Leisha weszła na pokład samolotu z prawniczą teczką w ręku i zieloną podręczną walizeczką. Miała na sobie białe spodnie, sandały i cienką żółtą koszulę. Zapatrzyłem się twardo przed siebie.

— Muszę z tobą lecieć, Dan — powiedziała bez cienia zakłopotania w głosie. Mówiła swoim zwykłym rzeczowym tonem. Sprawiła, że znów poczułem się jak tamten nastolatek, besztany za to, ze wylali go z kolejnej ekskluzywnej wołowskiej szkoły, do których tak uparcie mnie posyłała. Do tych szkół, w których nie mógł się utrzymać żaden Amator — albo tak sobie wtedy wmawiałem. — Wiesz, że ja też kocham Mirandę. I muszę wiedzieć, co knujecie. Ty, ona i reszta Superbezsennych. Bo jeśli to jest to, o czym myślę…

W jej głos wkradł się cień gniewu. Leisha czuła, że ma prawo do gniewu tylko dlatego, że odmówiło się jej prawa do wiedzy. Nie odpowiedziałem.

Miri powiedziała mi kiedyś, że są tylko cztery istotne pytania, które można zadać każdej ludzkiej istocie: W jaki sposób wypełnia sobie czas? Jakie to w niej wywołuje uczucia? Co kocha? Jak reaguje na tych, których uzna za lepszych lub gorszych od siebie?

Jeśli ktoś stawia się wyżej od innych, nawet bezwiednie — mówiła, a w jej ciemnych oczach znać było napięcie — to ci inni czują się przy nim źle. W tej sytuacji niektórzy mogą zaatakować. Inni mogą wyszydzić, żeby przyciąć go do własnych rozmiarów. Ale znów inni będą go podziwiać i uczyć się od niego. Jeśli natomiast ktoś czuje się gorszy od reszty, niektórzy go zlekceważą. Inni będą chcieli narzucić mu swoją władzę, w większym lub mniejszym stopniu. Ale niektórzy poczują chęć, by go chronić i nieść mu pomoc. I jest to prawda w odniesieniu zarówno do młodocianej szajki z bloków, jak i do grup rządzących”.

Zastanawiałem się, skąd, na Boga, wie o młodocianych szajkach z bloków. Ale ponieważ ją podziwiałem i chciałem się od niej uczyć, nie powiedziałem ani słowa.

— Chcę tylko chronić ciebie i Mirandę — mówiła dalej Leisha. — I pomóc tak, jak tylko będę mogła.

Wyjrzałem przez okno i wpatrzyłem się w oślepiające odblaski zachodzącego słońca na metalowych skrzydłach samolotu, dopóki kształty pod powiekami nie zatarły zupełnie tych w mojej głowie.

* * *

Samolot, który w Seattle został tak dokładnie skontrolowany na obecność dysymilatora, musiał zakazić się w Atlancie. Gdzieś nad północną Georgią poleciał nagle w dół.

Było dokładnie tak jak nad Królewską Kopułą, tyle że tym razem pilot nie modlił się, nie klął ani nie jęczał. Warstwa białych chmur szczelnie zasłaniała widok na ziemię. Samolot leciutko przechylił się na lewe skrzydło, a ja zobaczyłem, że skóra na karku pilota przechodzi z jasnego brązu w nakrapiany kasztan. Leisha podniosła wzrok znad swojej teczki. Potem samolot się wyprostował, a ja poczułem, jak mój umysł, który zwinął się przed chwilą w mały i twardy kształt, na nowo się otwiera.

Ale już w następnej chwili samolot znów wpadł w przechył i zaczęło nim trząść. Pilot rzucał w stronę konsolety ciche, naglące rozkazy, jednocześnie wystukując na klawiaturze polecenia ręcznego sterowania. Samolot leciał w dół jak kamień.

Pilot poderwał go w górę tak ostro, że rzuciło mnie na Leishę. Usta wypełniły mi jej jasne włosy. Jej teczka runęła do przodu i uderzyła o tył fotela pilota.

— Proszę zachować stabilność urządzenia w celu lepszego jego wykorzystania — odezwała się mechanicznie.

W myślach zaczęła mi się snuć długa, cienka nić.

Leisha chwyciła się oparcia przedniego siedzenia i wyzwoliła się spode mnie.

— Dan! Nic ci nie jest?

Samolot wciąż tracił wysokość. Pilot nie rezygnował: opanowanym, monotonnym jak maszyna głosem wydawał rozkazy, manipulując jednocześnie ręcznym sterowaniem. Teczka Leishy oznajmiła:

— Urządzenie się dezaktywuje — wysokim, czystym głosem jak śpiewaczy sopran.

Ręka Leishy po omacku sprawdzała moje zabezpieczenia.

— Dan!

— Ze mną wszystko w porządku. — odezwałem się, myśląc jednocześnie, że nic już nie jest w porządku. Nitka snuła się i snuła, naprężając się coraz bardziej.

Zanurzyliśmy się w chmury. W powietrzu brzmiał przenikliwy dźwięk, rozbrzmiewał gdzieś nad naszymi głowami, jakby pochodził od zupełnie innej maszyny. Potem samolot spadł płasko na brzuch na bagnistą łąkę. Poczułem to uderzenie we wszystkich kościach. Leisha, którą tym razem rzuciło na mnie, szepnęła coś bardzo cicho, coś, co brzmiało chyba jak: „tatusiu”.

W tej samej chwili, w której samolot uderzył o ziemię, otwarły się oba jego boki. Ale to nie mogło być w tej samej chwili — doszedłem później do wniosku — bo aparatura ratunkowa nie działa w ten sposób. Ale wtedy wydawało mi się, że nie minęła sekunda, a boki otwarły się i puściły pasy bezpieczeństwa, uwalniając pasażerów. Leisha wytaszczyła mnie z samolotu w momencie, kiedy poczułem kwaśny odór dymu.

Upadłem na brzuch w płytką wodę, która pokrywała podmokłą łąkę. Leisha z chlupotem opadła na kolana tuż przy mnie. Uniosłem się na łokciach i popełznąłem naprzód, wlokąc ramionami swe bezużyteczne nogi przez błoto, byle dalej od samolotu.

Leisha podniosła się chwiejnie na nogi i próbowała dźwignąć mnie z ziemi.

— Nie, uciekaj! — wrzasnąłem.

— Bez ciebie? Mowy nie ma!

Czułem za nami samolot jak bombę.

— Prędzej dam sobie radę sam! — wrzasnąłem.

Nie przestawała mnie wlec, choć byłem dla niej o wiele za ciężki. Dym gęstniał. Nie słyszałem, żeby pilot się wydostał — może był ranny? Lewa dłoń pośliznęła się w szlamie i upadłem na twarz. Gorączkowo usiłowałem znów podnieść się na ramionach i pełznąć do przodu.

— Uciekaj! — wrzasnąłem znów na Leishę, a ona znów nie posłuchała.

To na nic, to na nic. Nie była dość silna, żeby mnie unieść, a samolot zaraz wybuchnie.

Nić się przerwała. Kratownica w mojej głowie, tak jak w Seattle, zniknęła.

Ktoś biegł w naszą stronę od samolotu. Pilot? Pchnął Leishę, a ona upadła na mnie. Twarz znów zanurzyła mi się w błocie i wtedy usłyszałem ciche pyknięcie. Kiedy otarłem z błota oczy, zobaczyłem, że powietrze wokół naszej trójki połyskuje lekko. Pole siłowe. Energia Y. Czy jest dość mocne? Czy wytrzyma…

Samolot eksplodował w oślepiającym rozbłysku światła, ciepła i kolorów.

Przygnieciony Leishą, opadłem z powrotem w błoto. Świat zafalował. Mały wodny wąż, przerażony tym najściem na jego bagna, śmignął przed siebie i ugryzł mnie w policzek. Wężyk wystrzelił jak cienka nitka, potem jego obraz zamazał się w zbliżeniu, a potem cały świat pociemniał jak jego maleńkie skrzela i już nie wiem, czy nitka wytrzymała czy nie.

* * *

To był agent ANSG. Kiedy przyszedłem do siebie, trzech ich stało nade mną w kółku, tak jak krąg lekarzy nad moim łóżkiem parę dziesiątków lat temu, kiedy stałem się kaleką. Leżałem na plecach na skrawku prawie suchej, gąbczastej ziemi, na brzegu płytkiego bajorka. Nieco dalej siedziała Leisha, oparta plecami o drzewo, z głową złożoną na kolanach. Po drugiej stronie mokradeł w kłębach dymu płonął samolot Kevina Bakera.

— Leisho? — wychrypiałem.

Mój głos był tak samo obcy jak wszystko dookoła. Tylko że tu wcale nie powinno być obco. Poznawałem przecież to ciężkie, stęchłe powietrze, jęk owadów, pieniste bajora, woskowobiałe orchidee i szare brody hiszpańskiego mchu. Wychowałem się w północnej Luizjanie. A to była — musiała być — Georgia, ale przecież większość tych podmokłych krain wygląda tak samo. To tylko ja stałem się tutaj obcy.

— Pani Camden nic nie będzie — odpowiedział jeden z agentów. — To zwykły wstrząs mózgu. Pomoc jest już w drodze. Jesteśmy z ANSG, panie Arlen. Proszę się nie ruszać, ma pan złamaną nogę.

Znowu. Ale tym razem nie czułem bólu. Nie było już włókien nerwowych, które mogłyby rejestrować ból. Uniosłem lekko podbródek, czując, jak od tego napinają się mięśnie wokół żołądka. Moja lewa noga leżała nienaturalnie wykręcona. Opuściłem brodę.

Kształty, które prześlizgiwały się teraz w mojej głowie, z wierzchu były szare i ledwo rozróżnialne, a w środku najeżone. Tym razem miały też głos. „Czy ty nic nigdy nie możesz zrobić jak należy, chłopcze? Kim ty myślisz, że jesteś — jakimś cholernym Wołem?”

— Wąż ugryzł mnie w policzek — poskarżyłem się głośno jak mały chłopiec.

Drugi mężczyzna pochylił się, żeby zerknąć na moją twarz. Była cała oblepiona błotem. Mężczyzna powiedział dość łagodnie:

— Lekarka jest już w drodze. Nie będziemy pana ruszać, dopóki tu nie przyleci. Proszę leżeć spokojnie i o niczym nie myśleć.

Nie myśl. Nie śnij. Ale ja jestem Śniący na jawie. Jestem i już. Muszę być.

Za plecami usłyszałem ochrypły głos Leishy:

— Czy jesteśmy aresztowani? Pod jakim zarzutem?

— Nie, oczywiście, że nie, pani Camden. Jesteśmy szczęśliwi, że mogliśmy przyjść pani z pomocą — odpowiedział ten, który oglądał mój policzek.

Pozostali dwaj stali z kamiennymi twarzami, ale dostrzegłem, że jeden z nich mrugnął. Mrugnięciem też można okazać pogardę. Leisha i ja zadawaliśmy się i zapewne także współdziałaliśmy z Huevos Verdes. Z tymi, co manipulują genami, chcą zniszczyć ludzki genotyp.

Przy kratownicy w mojej głowie pojawiła się Carmela Clemente-Rice — czysty, chłodny, leciutko drżący kształt.

— Panowie są z Agencji Nadzoru Standardów Genetycznych — rzuciła Leisha. I nie było to pytanie. Ale jak każdy prawnik, czekała na odpowiedź.

— Tak, proszę pani. Agent Thackeray.

— Pan Arlen i ja jesteśmy panom wdzięczni za pomoc. Ale jakim prawem…

Nigdy już nie dowiedziałem się, o jaki punkt prawny chodziło wtedy Leishy.

Spomiędzy drzew, splątanych winorośli, spod samej błotnistej ziemi wyskoczyli nagle jacyś mężczyźni w łachmanach. W jednej sekundzie nie było tam nikogo, w następnej już byli oni — tak to właśnie wyglądało. Darli się i wrzeszczeli radośnie. Agent Thackeray i jego dwaj zastępcy nie zdążyli nawet wyciągnąć broni. Leżąc na plecach, widziałem tych obszarpańców w skróconej perspektywie, kiedy podnosili pistolety i strzelali — choć to przecież niemożliwe — jak do tarcz strzelniczych. Thackeray i jego agenci osunęli się w drgawkach na ziemię. Usłyszałem, jak ktoś mówi:

— Do diabła! Tak! Ona to też abominacja, toż to sama Leisha Camden! — a potem padły kolejne strzały.

Po pierwszym Leisha krzyknęła.

Szarpnąłem głową w jej stronę.

Nadal siedziała pod drzewem, ale teraz jej postać pochyliła się do przodu, jakby na chwilę zasnęła. Na czole miała dwa czerwone punkty, jeden nad drugim, a ten wyższy plamił teraz jasny kosmyk włosów, który jakimś cudem uniknął błota. Słyszałem długi, bolesny jęk i pomyślałem, że jednak żyje! — myśl jak rozpaczliwa, jaśniejąca bańka — aż nagle zdałem sobie sprawę, że to ja sam tak jęczę.

Ktoś pochylił się teraz nade mną. Jego oddech owiał mi twarz zapachem mięty i tytoniu.

— Nie obawiaj się pan niczego, panie Arlen. My wiemy, że pan nie jesteś abominacją przeciwną naturze. Czuj się pan z nami bezpieczny jak we własnym domu.

— Jimmy — odezwał się ostry kobiecy głos. — Już tu są!

— No, Abigail, przecież jesteście gotowi, żeby ich powitać, nie? — odpowiedział jej Jimmy pełnym rozsądku tonem.

Podczołgałem się do Leishy. Nie żyła.

Leisha nie żyje.

Nad naszymi głowami słychać było buczenie samolotu. Ekipa medyczna. Mogliby pomóc Leishy. Ale przecież ona nie żyje. No, ale przecież jest Bezsenną. Bezsenni nie umierają. Żyją i żyją — Kevin Baker ma już sto dziesięć lat. Leisha przecież nie może nie żyć…

Kobieta nazwana Abigail zeszła ze wzgórka. Miała na sobie długie buty rybackie, wystrzępione spodnie i koszulę, a na ramieniu niosła ręczną wyrzutnię rakiet — starą, lecz lśniącą od troskliwego pucowania. Samolot ekipy medycznej zwijał właśnie skrzydła, by wylądować na poduszkach grawitacyjnych. Abigail wycelowała, strzeliła i zamieniła go w drugą pochodnię wśród mokradeł.

— Dobra — oznajmił radośnie Jimmy. — Już po wszystkim. Chodźcie wszyscy, zwiewajmy stąd, niedługo będzie ich tu pełno. Panie Arlen, przykro mi mówić, ale ta jazda mocno da się panu we znaki.

— Nie! Nie mogę tak zostawić Leishy!

— Ależ może pan — odparł Jimmy. — Przecież bardziej już nie umrze. A pan i tak nie należy do takich jak ona. Teraz jest pan z Jamesem Francisem Marionem Hubbleyem. Campbell! Gdzie się podziewasz? Będziesz go niósł.

— Nie! Leisho! Leisho!

— Miejże trochę godności, synu. Nie jesteś dzieckiem, żebyś płakał jak za matką.

Jakiś ogromny mężczyzna — dobre siedem stóp wzrostu — podniósł mnie z ziemi i zarzucił sobie na plecy. Noga nie bolała, ale kiedy tylko nasze ciała uderzyły o siebie, wzdłuż grzbietu aż do samej szyi przebiegł mnie żywy ogień. Wrzasnąłem z bólu. Ogień wypełnił mi głowę i wtedy właśnie po raz ostatni widziałem Leishę Camden, opartą wdzięcznie o pień drzewa, otoczoną płomieniami moich myśli; wyglądała tak, jakby tylko co spokojnie zasnęła.

* * *

Ocknąłem się w małym, pozbawionym okien pokoju o bardzo gładkich ścianach. Aż za bardzo — w tej nieskazitelnej gładkości, w tym idealnym pionie nie było ani jednej skazy. Ale jakoś nie od razu to do mnie dotarło. Głowę wypełniał mi smutek, tryskający fontannami, gejzerami i strugami lawy w kolorze tamtych dwóch punktów na czole Leishy.

Ona naprawdę nie żyje. Naprawdę.

Zamknąłem oczy. Gorąca lawa nie zniknęła. Waliłem pięściami w podłogę i przeklinałem swe bezużyteczne ciało. Gdybym mógł wtedy się przesunąć, wejść między nią a strzelających obdartusów…

Nie potrafiłem powstrzymać łez i czułem się tym zażenowany. Lawa zalała już zwiniętą kratownicę w mojej głowie, pochłonęła ją, a teraz pochłaniała mnie samego. Leisho…

— No, no, dajże spokój, synu. Zachowaj trochę godności. Żadna kobieta spłodzona przez mężczyznę nie jest warta takiego żalu.

Głos brzmiał dobrotliwie. Otwarłem oczy i miejsce rozpalonej lawy zajęła nienawiść. Ucieszyło mnie to. Nienawiść ma lepszy kształt: ścisły, ostry i chłodny. Ten kształt mnie nie pochłonie. Patrzyłem na pochyloną nade mną pełną życzliwego zainteresowania twarz Jamesa Francisa Mariona Hubbleya, pozwalając prześlizgiwać się przez myśli tym chłodnym kształtom — i wiedziałem już, że muszę żyć, muszę być czujny i muszę nad sobą panować, bo inaczej nie zdołam go zabić. Bo musiałem go zabić. Nawet jeśli jego twarz miałaby być ostatnią ludzką twarzą, jaką zobaczę.

— To już lepiej — rzucił Hubbley i usiadł na pniaku; z rękami złożonymi na kolanach, kiwał zachęcająco głową.

To był prawdziwy pniak. Rysunek ścian nagle wyostrzył mi się w oczach i poznałem, w jakim znajduję się miejscu. Takie same widziałam wtedy, z Carmelą Clemente-Rice. No i na Huevos Verdes.

To był podziemny bunkier, wykopany w ziemi przez maleńkie precyzyjne urządzenia nanotechniczne i obudowany warstwą stopu przez inne maleńkie i precyzyjne maszyny. Wyżeranie ziemi i kładzenie cieniutkich warstw stopu to nic szczególnie trudnego, powiedziała mi kiedyś Miri. Każdy w miarę kompetentny nanonaukowiec potrafi skonstruować odpowiednie maszynki. Różne przedsiębiorstwa stale się tym zajmowały, przeważnie nie oglądając się na uregulowania prawne. Tylko nanotechnika wykorzystująca reproduktywną bazę organiczną była naprawdę trudna. Innymi słowy: wykopać dziurę potrafi każdy, ale zbudować wyspę potrafili tylko ci z Huevos Verdes.

Tyle że Hubbley wcale nie wyglądał na naukowca. Teraz pochylił się do przodu i uśmiechnął do mnie. Miał przegniłe zęby. Po obu stronach długiej i kościstej twarzy z opaloną na brąz skórą i bladobłękitnymi oczyma zwisały kosmyki siwiejących włosów. Szyję zniekształcała mu dziwaczna narośl z prawej strony. Mógł równie dobrze mieć czterdzieści, jak i sześćdziesiąt lat. Nosił postrzępione ubranie z prawdziwego materiału, nie plastsyntetyczny kombinezon; buty, wysokie i nie znoszone, z całą pewnością pochodziły jednak z jakiegoś magazynu. Dla mnie był typowym przedstawicielem zapadłego Południa.

Prowadzone przez Woły składy nadzorcy okręgowego Tego czy kafeterie kongresmana Tamtego prawie wszędzie skutecznie wyrolowały resztki niezależnej inicjatywy. Amatorzy mogli dostać wszystko za darmo, więc po co płacić? Jednak na rolniczych terenach Południa, a czasem nawet na Zachodzie, nadal trafiały się rozmaite dychawiczne interesiki — zarośnięte chwastami motele, kurze fermy albo burdele — które co prawda biednieją z dnia na dzień, ale nie poddają się, bo przecież, cholera jasna, ten cały rząd nie będzie nam tu dyktował, jak mamy żyć. Przywykli do biedy. To lepsze niż być własnością Wołów. Parali się rzemiosłem, hodowlą kur, uprawą fasoli, świadczyli proste usługi. Z pogardą odrzucali plastikowe kombinezony, medjednostki i szkolne programy komputerowe. A wszędzie tam, gdzie istniał ten żałosny biznes, istnieli też przestępcy tacy jak Hubbley. Kradzieże także były skierowane przeciwko rządowi, a zatem również były powodem do chwały.

Chłopcy Hubbleya rabowali składy, bloki mieszkalne, grawpociągi. Pewnie też polowali na mokradłach, łowili ryby, a może nawet uprawiali trochę tego czy owego. Zawsze znajdzie się jakiś zaciszny kąt. Och, znałem dobrze Jimmy’ego Hubbleya. Znam go przez całe swoje życie, jeszcze z czasów, zanim wzięła mnie do siebie Leisha. Mój własny tatko był takim Jimmym Hubbleyem, któremu zabrakło odwagi, żeby ostatecznie zerwać z systemem, więc tylko przeklinał go aż do dnia, w którym darmowa rządowa whisky — nawet nie samogon — w końcu go zabiła.

A ten tutaj zabił Leishę Camden.

Kształty nienawiści mają w sobie potężny ładunek energii — jak noże fabrycznych robotów.

— To nielegalne laboratorium do genomodyfikacji — powiedziałem. Twarz Hubbleya rozciągnęła się w szerokim uśmiechu.

— Zgadza się! Bystrzak z ciebie, chłopcze. Tylko że teraz to jest nasza malutka baza, z której wyskakujemy po zapasy i gdzie Abigail może zadbać o swój sprzęt. A genetyczni abominatorzy nie mają już z niego pożytku. Jesteś pan teraz gościem w Przyczółku Wolności imienia Francisa Mariona, panie Arlen. I niech mi będzie wolno powiedzieć, że wielki to dla nas zaszczyt. Widzieliśmy wszystkie pańskie koncerty. Porządny z pana Amator. Życie między Wołami i Bezsennymi wcale pana nie zepsuło. Ale tak to się zwykle dzieje, kiedy w grę wchodzi dobra krew, prawda?

Coś tu było nie tak. Główkowałem przez chwilę i znalazłem. Nie mówił jak Amator — Miri kiedyś dokładnie mi wyjaśniła, na czym to polega — ale nie mówił też jak Wół. Słyszałem już kiedyś taką mowę, tylko nie mogłem sobie przypomnieć gdzie. Żeby podtrzymać jego słowotok, zapytałem:

— Przyczółek Wolności imienia Francisa Mariona? A kto to był Francis Marion?

Hubbley spojrzał na mnie z ukosa i potarł narośl na szyi.

— Nigdy nie słyszałeś pan o Francisie Marionie, panie Arlen? Taki wykształcony człowiek? To był bohater, może nawet jeden z największych, jacy kiedykolwiek żyli w tym kraju. Naprawdę nigdyś pan o nim nie słyszał?

Potrząsnąłem głową. Nie zabolało, a więc byłem na lekach przeciwbólowych. Musieli sprowadzić do mnie lekarza albo przynajmniej medjednostkę.

— No no, nie chcemy przecież psuć panu samopoczucia — rzucił gorliwie Hubbley. — Jesteś pan naszym gościem, a nie wypada gościa zawstydzać jego własną ignorancją. Szczególnie jeśli nie z jego winy zaistniała. To ten ich system edukacji, wyłącznie on ponosi tu winę. Wy-łącz-nie. Zatem nie zamartwiaj się pan ignorancją, co nie z twojej zaistniała winy.

Ten człowiek zabił Leishę. Zabił agentów ANSG. Porwał mnie i więzi. No i siedzi teraz przede mną, przejęty, bo mogę zamartwiać się, że nie wiem, kim był Francis Marion.

Po raz pierwszy zaświtało mi w głowie, że mam do czynienia z wariatem.

— Francis Marion to wielki bohater amerykańskiej rewolucji, synu. Przez wrogów zwany Lisem z Mokradeł. Ukrywał się wśród bagien Południowej Karoliny i Georgii i spadał na Brytyjczyków jak jastrząb właśnie wtedy, gdy najmniej się go spodziewali, a potem znów znikał wśród bagnisk. Nigdy nie zdołali go złapać. Walczył o wolność i sprawiedliwość, a korzystał przy tym z pomocy samej natury. Natura była z nim, nie przeciw niemu.

Wiedziałem już, co to za mowa.

Kiedyś oboje z Leishą spędziliśmy całą noc na oglądaniu bardzo starych filmów o ruchu obrony praw obywatelskich. Nie praw obywatelskich dla Bezsennych, ale jeszcze wcześniej — może i sto lat? Chyba to było o czarnych albo kobietach. A może o Azjatach? Nigdy nie byłem zbyt dobry z historii. Musiałem akurat przygotować wypracowanie do jednej ze szkół, przez które Leisha uparcie usiłowała mnie przepchnąć. Nie pamiętam już nic z historii, ale pamiętam, że Leisha szukała wtedy starych filmów zaadaptowanych na przyzwoity sprzęt, bo uważała, że nie przeczytam zadanych książek. Miała oczywiście rację, a ja miałem jej to za złe. Ale filmy mi się spodobały. Siedziałem w swoim wózku — zadowolony, bo była już trzecia w nocy, a ja nie byłem śpiący, dotrzymywałem kroku Leishy. Wtedy miałem szesnaście lat — ciągle jeszcze wydawało mi się, że mogę dotrzymać jej kroku.

Przez całą noc oglądaliśmy szeryfów rozbijających się dziwacznymi wozami i wysadzających punkty z imiennymi spisami wyborców — wtedy spisy przygotowywali ludzie, nie komputery. Oglądaliśmy stare kobiety, które musiały siadać w tylnej części autobusów. Czarnych Amatorów, którym odmawiano obsługi w kafeteriach, mimo że mieli chipy żywnościowe. Wszyscy mówili podobnie jak James Francis Marion Hubbley. Albo raczej to on chciał mówić tak jak oni. To była próba reaktywowania historii — tak daleko, jak dało się sięgnąć za pomocą elektroniki. A może chciał nawet mówić tak, jak za czasów amerykańskiej wojny o niepodległość. Może lepiej się na tym znał. W każdym razie to jego dziwaczne mówienie było zabiegiem celowym i nawet starannie opracowanym.

Był artystą.

— Marion był słabowity — ciągnął Hubbley — niezbyt wykształcony, a i choleryk, często wpadał w zły nastrój. Coś złego działo się z jego kolanami od samego dnia jego narodzin. Brytyjczycy spalili mu plantację, a jego właśni ludzie opuszczali go za każdym razem, kiedy tylko poczuli tęsknotę za rodziną, jego zwierzchnik zaś, generał major Nathanael Greene, także zbytnio za nim nie przepadał. Wszystko to nie powstrzymało Francisa Mariona ani na jedną chwilę. Spełnił swój obowiązek wobec kraju tak, jak go najlepiej pojmował, nie bacząc na piekło dookoła.

— A jak pan sobie wyobraża swój obowiązek wobec kraju? — spytałem, z wysiłkiem cedząc słowa.

Oczy Hubbleya rozjarzyły się radością.

— Mówiłem, bystrzak z ciebie, chłopcze. W lot wszystko pojąłeś. Spełniamy ten sam obowiązek, co Lis z Mokradeł: walczymy z obcym najeźdźcą.

— Tylko że teraz obcy najeźdźcy to wszyscy po genomodyfikacji.

— Chwytasz pan w lot, panie Arlen. Amatorzy to sól tej ziemi, tak samo jak armia Mariona. Tamci mieli dość woli, by decydować o tym, jaki chcą mieć kraj, i my też mamy. Mamy wolę i mamy ideę; wiemy, jak powinien wyglądać wspaniały naród, mimo że teraz wygląda zupełnie inaczej. My. Amatorzy Życia. A jeśli pan mi nie wierzysz — do diabła, tylko przyjrzyj się, co Woły zrobiły z tego pięknego kraju. Długi zagraniczne, alianse, które wysysają z nas ostatnie soki, infrastruktura, która rozpada się na naszych oczach, technika, której używa się do podłych celów. Tak jak w swoim czasie Brytyjczycy używali swoich dział i strzelb.

Poczułem w biodrze odległy jeszcze, pulsujący ból. Środki przeciwbólowe nie były dostatecznie mocne. Wszystko to już kiedyś słyszałem. To nic innego jak nienawiść, skierowana przeciw nauce, przebrana w maskę patriotyzmu. W końcu dostali Leishę w swoje ręce, ci nienawistnicy. Nie mogłem patrzeć na Hubbleya, odwróciłem więc głowę.

— Jasne — mówił — że nie sposób powstrzymać inżynierii genetycznej. I nikt nie powinien jej powstrzymywać. My w każdym razie na pewno jej nie powstrzymujemy, inaczej nie wypuścilibyśmy przecież tego dysymilatora duragemowego.

Powoli odwróciłem głowę i wpatrzyłem się w jego twarz. A on uśmiechnął się szeroko. W ogorzałej twarzy błyszczały bladobłękitne oczy.

— Nie patrz tak na mnie, chłopcze. Przecież nie mam na myśli siebie, Jimmy’ego Hubbleya. Ani nawet mojej brygady. Ale chyba nie sądzisz pan, że ten dysymilator wydostał się na wolność przez przypadek, co?

Dopiero teraz zobaczyłem naprawdę nanotechniczną nieskazitelność ścian.

— Jest nas wielu — mówił dalej Hubbley, poważniejąc. — Do rewolucji potrzeba wielu ludzi. Mamy wolę, by decydować, w jakim kraju pragniemy żyć, i mamy potrzebną ideę. I technikę.

— Jaką technikę? — wystękałem.

— Całą. No, może jeszcze nie całą. Ale większość. Nieorganiczną nano, niskopoziomową nieorganiczną nano.

— Ten duragemowy dysymilator… W jaki sposób…

— Wszystko w swoim czasie. Na dziś wystarczy, jeśli pan wiesz, że to my. W taki właśnie sposób obalimy uzurpatorski rząd, tak samo jak wojna o niepodległość obaliła rządy Brytyjczyków. Przejęliśmy technikę tak, jak Marion przejął działa — wprost od wroga. W 1781, nad Santee River…

— Zabił pan agentów ANSG…

— Byli genomodyfikowani. Abominacja przeciwna naturze. Do diabła, korzystać z nanotechniki, żeby walczyć w słusznej sprawie, to tak samo, jak korzystać z dział wroga w czasach generała Mariona. Ale używać jej na ludziach to już zupełnie inna wojna, synu. To nie w porządku. Ludzie to nie przedmioty i nie powinni być traktowani jak rzeczy. Nie wolno im nic wymieniać, usprawniać i przemieszczać. To nie pojazdy ani fabryki, ani roboty. Woły już zbyt długo traktują ludzi tej ziemi jak przedmioty. Nas, Amatorów.

— Ale nie może pan zakładać, że jeśli dopuści pan inżynierię genetyczną na mikroorganizmach, to nie znajdzie się ktoś, kto zechce zastosować ją na ludziach. Jeśli dopuści pan jedno…

— Do diabła, nie! — Hubbley podniósł się i wyprostował nogi. — To zupełnie nie to samo. W porządku jest zabijać zarazki, tak? A nawet zabijać zwierzęta, żeby je zjeść? Ale nie jest w porządku zabijać ludzi. W naszych prawach o zabijaniu mamy dokładne rozróżnienie, prawda? Kto, u diabła, sądzi, że nie możemy zrobić takiego rozróżnienia w prawach o genomodyfikacji?

— Nie ukryjecie się przed ANSG! — zawołałem.

Hubbley patrzył na mnie łagodnie wilgotnymi błękitnymi oczyma.

— Huevos Verdes jakoś się to udaje, prawda?

— To co innego. To są Superbezsenni…

— Ale też nie bogowie. Ani nawet aniołowie. — Hubbley rozprostował plecy. — Faktem jest, panie Arlen, że od bitych pięciu lat ukrywamy się przed ANSG. No, może już nie wszyscy. Wróg zabił nam kilku dobrych żołnierzy. Ale i po ich stronie są straty. No i wciąż tu jesteśmy. A duragemowy dysymilator jest na zewnątrz, żeby przyśpieszyć wynik naszej wojny.

— Nie ukryjecie się przed Huevos Verdes!

— No, tu już by było trudniej. Podejrzewam jednak, że wcale nie musimy. Myślę, że na Huevos Verdes wiedzą o nas o wiele więcej niż w ANSG. Brzmi rozsądnie, prawda?

Miranda nic mi nie mówiła. Ani Jonathan, ani Christy, ani Nikos. Mnie nikt nic nie powiedział.

— Do tej pory nie byliśmy dość silni, żeby zająć się tymi z Huevos Verdes, zatem dobrze się stało, że trochę nas jakby zlekceważyli. Ale teraz wszystko się zmieniło. Teraz nawet oni nic nie poradzą na to, że rząd przestaje panować nad sytuacją, bo teraz nie da się już powstrzymać duragemowego dysymilatora.

— Ale…

— Tymczasem dość o tym — oznajmił Hubbley przyjaźnie. — Teraz musimy ruszać dalej. Śmierć tamtych agentów wywoła tutaj prawdziwe piekło. Towarzystwo jest już prawie gotowe do drogi, a pan udajesz się z nami. Ale proszę się nie obawiać, panie Arlen, będziemy mieli dość czasu na rozmowy — pan i ja. Wiem, że to wszystko to dla pana nowość, bo odebrałeś pan zupełnie fałszywe wykształcenie. No i przebywałeś pan dużo w towarzystwie Bezsennych, którzy już nawet nie przypominają ludzi. Ale wkrótce sam się pan przekonasz. I nic pan na to nie poradzisz, bo prawdziwa wojna zacznie się lada dzień. A jesteśmy to panu winni. Naprawdę bardzo nam pan pomógł.

Byłem w stanie tylko się na niego gapić. Do krawędzi mego umysłu zbliżał się przyprawiający o mdłości zalew kształtów — wysoko wzniesiona fala, gotowa mnie pogrążyć, pochłonąć jak bagno.

— Pomogłem?!

— No tak, to przecież oczywiste — potwierdził Hubbley tonem szczerego zdumienia. — Jeszcze pan nie odgadłeś? Po ostatnim pańskim koncercie, po „Wojowniku”, ludzie wychodzili z poczuciem większej niezależności, gotowi walczyć o wolę i ideę. To pan tego dokonałeś, panie Arlen. Pewnie wcale nie było to pańskim zamiarem, ale tak to właśnie się odbyło. Od kiedy dajesz pan koncerty z „Wojownikiem”, rekrutacja podskoczyła nam o trzysta procent.

Zaniemówiłem. Otworzyły się jakieś drzwi i zawisł nade mną Campbell.

— Dwa miesiące temu przyłączyła się do nas nawet komórka genetyków — mówił dalej Hubbley — na ochotnika, bez żadnych tortur, nic. Odmieniasz świat, synu. No, teraz musimy stąd ruszać. Poniesie pana Campbell. Jeśli biodro zacznie boleć, niech pan bez wahania wrzeszczy. Mamy tu więcej środków przeciwbólowych, a tam, dokąd się udajemy, jest i doktor. Z całą pewnością nie chcemy przysparzać panu cierpień, panie Arlen, po tym wszystkim, coś pan dla nas zrobił. Od początku byłeś pan po właściwej stronie. Tylko że niektórzy ludzie później się o tym przekonują niż reszta. Nieś go ostrożnie, Campbell… O, tak. Ruszamy.

* * *

Campbell niósł mnie przez bagna jakieś dwie godziny, o ile mogłem się zorientować. Nie mam co do tego pewności, bo co jakiś czas traciłem przytomność. Przerzucił mnie sobie przez plecy jak worek soi, ale widziałem, że stara się być delikatny. Tylko że to niewiele pomogło.

Szliśmy gęsiego, około dziesięciu osób, pod wodzą Jimmy’ego Hubbleya. Czasami sunęliśmy wąskimi paskami na pół stałego lądu, mając po obu stronach błotniste bajorka, podobne do tych lotnych piasków, które kiedyś na moich oczach — dziecka wtedy — połknęły człowieka w niecałe trzy minuty. Kiedy indziej znów brnęliśmy z chlupotem przez płytką wodę, pełną węży i żółwi błotnych. Wszyscy w grupie mieli na nogach długie buty rybackie. Trzymali się blisko splątanych winorośli, pod zwisającym z drzew szarym mchem. Byłoby to, rzecz jasna, bez znaczenia, gdyby ANSG przywiozła tu robota tropiciela, który wyszukuje feromony dziesięć razy lepiej niż najlepszy ogar i nie tylko idzie śladem, ale jeszcze analizuje jego skład. Spodziewałem się, że nadziejemy się na nich za jakieś dwie godziny.

Potem zauważyłem, że jako ostatnia idzie kobieta, która zdmuchnęła samolot ratunkowy z wyrzutni rakiet, Abigail. Teraz niosła szarą maszynę, przypominającą metalowy łuk. Trzymała ją nad głową, równolegle do ziemi. Wiedziałem, co to jest — feromonowy zacieracz Harrisona. Wypuszczał wiązkę molekuł, które opadały na wszelkie ślady istot ludzkich i natychmiast je neutralizowały. To ściśle tajne urządzenie o przeznaczeniu militarnym, a wiedziałem o jego istnieniu tylko dzięki Huevos Verdes. Nie miał prawa znajdować się w posiadaniu Przyczółka Wolności imienia Francisa Mariona. A jednak się znajdował.

Wtedy po raz pierwszy pomyślałem, że ruch Hubbleya to coś więcej niż garstka fanatyków.

Abigail była w ciąży. Kiedy trzymała ramiona nad głową, dostrzegłem pod materiałem kombinezonu nieduże wzniesienie brzucha — piąty miesiąc może. Idąc podśpiewywała sobie radosną, choć niemelodyjną pioseneczkę. Myślami była o mile stąd, wśród zupełnie innych krajobrazów.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, kiedy wisiałem, bezsilny, na plecach Campbella. Węże grubości ludzkiego ramienia, spłoszone, wślizgiwały się do płytkich bajor. Obok nas znienacka dźwignęła się jakaś kłoda, wpełzła w czarną wodę i zniknęła, pozostawiając za sobą długi rząd syczących baniek. Aligator.

Przymknąłem oczy. Wilgotne powietrze pełne było woskowo-białego zapachu orchidei, wyrastających z popielatych pni drzew.

Owady — nieodstępna chmura — śpiewały i kłuły.

— No tak, jesteśmy na miejscu — odezwał się Jimmy Hubbley. — Panie Arlen, jakże minęła panu podróż?

Nie odpowiedziałem. Za każdym razem, kiedy na niego patrzyłem, moją głowę wypełniały zimne kształty nienawiści, nieustannie w ruchu, jak noże tnące. Leisha nie żyje. Jimmy Hubbley zabił Leishę Camden. Ona nie żyje. A jego ja zniszczę.

Nie przejął się brakiem odpowiedzi. Zatrzymaliśmy się pod ogromnym wawrzynem, obrośniętym girlandami szarego mchu. Tuż obok doczyły się inne drzewa. Stary, zwalony cyprys już prawie rozsypał się w próchno, poprzerastany gęsto wąsami figowca. W cienistym półmroku dostrzegłem zbiegającą po pnączu prążkowaną jaszczurkę. Po drugiej stronie wawrzynu zielenił się mech, równy i miękki jak trawniki w enklawie. Pachniało rozkładającymi się roślinami jak w dżungli.

— No, synu, następna część drogi może wyglądać trochę niepokojąco. Ale najważniejsze, żebyś pan pamiętał, że nie istnieje tu żadne poważne niebezpieczeństwo. No i weź pan głęboki oddech, zamknij usta i zatkaj sobie nos. I wiesz pan co? Ja pójdę przodem, żebyś pan czuł się pewniejszy. Zwykle Abby idzie pierwsza, ale tym razem pójdę ja. Przynajmniej po części z szacunku dla panny młodej.

Uśmiechnął się szelmowsko do Abigail, łyskając zepsutymi zębami. Odwzajemniła jego uśmiech i spuściła oczy, ale po minucie zdołałem uchwycić sekretne spojrzenie, które posłała innemu mężczyźnie. Jimmy Hubbley niczego nie spostrzegł. Wydał okrzyk partyzanta i wskoczył na spłacheć mchu.

Zatkało mnie — Jimmy zanurzył się po pas w czarnym, galaretowatym szlamie, który zalegał pod warstwą mchu. Jedyna nadzieja w tym, że pozostanie teraz zupełnie nieruchomy i pozwoli Campbellowi się wyciągnąć. Lecz on tylko zawadiacko pokręcił ramionami i chwycił się za nos. Przez jakieś dziesięć sekund pozostawał nieruchomy, a potem coś jakby wessało go nagle w błoto. Znikały kolejno jego pierś, ramiona, szyja, wreszcie głowa.

Serce waliło mi w piersiach jak oszalałe.

Następna była Abigail. Wrzuciła zacieracz feromonowy do plastsyntetycznego worka i szczelnie go zamknęła. Potem wskoczyła w mech i po chwili zniknęła.

— Ty, zatkaj sobie nos — odezwał się po raz pierwszy Campbell.

— Czekaj no. Czekaj! Ja…

— Zatkaj sobie nos, mówię.

I zrzucił mnie z pleców w tamten szlam.

Moja lewa strona wyła z bólu. Stopy uderzyły pierwsze, ale w nich nie mam czucia — już od lat. Dopiero kiedy zagłębiłem się po pas, poczułem wilgotny szlam, który oblepiał mnie jak fekalia, lodowaty w porównaniu z gorącym powietrzem. Cuchnął zgnilizną, śmiercią. Głowę zalały mi jakieś czarne kształty i zacząłem miotać się rozpaczliwie, mimo że w głębi ducha wiedziałem, że tylko absolutnie nieruchomy mam jakąś szansę na ratunek, tylko absolutnie nieruchomy… Leisho…

Ktoś zachichotał.

A potem coś chwyciło mnie od dołu, coś bezcielesnego, lecz potężnego jak wiatr. Wessało mnie. Szlam podniósł się na wysokość ramion, potem ust. Zalał mi oczy, wypełniając realny świat tymi samymi fekalnymi kształtami, jakie miałem w głowie. W końcu zanurzyłem się całkowicie.

I kiedy gotowy byłem na śmierć, purpurowa kratownica zniknęła po raz trzeci.

A potem znalazłem się na podłodze w jakimś podziemnym pomieszczeniu, a moje oblepione szlamem ciało chwyciły i wlokły dokądś czyjeś dłonie w rękawiczkach. Ból rozdzierał mój lewy bok. Ktoś otarł mi twarz. Te same ręce odarły mnie z odzienia i wrzuciły nagiego pod sonarny prysznic, gdzie błoto odpadło z moich włosów i skóry w suchych, łuszczących się płatkach, które następnie wessał worek próżniowy w podłodze. Ktoś z rozmachem przylepił mi na krzyżu leczniczy plaster i ból natychmiast ustał.

— Możesz pan wziąć i prawdziwy prysznic, jeśli masz pan chęć — odezwał się uprzejmie Jimmy Hubbley. — Niektórzy tego potrzebują. Albo tak im się wydaje.

Stał przede mną, odziany w czysty kombinezon, wcale nie podarty, i nie różnił się niczym od każdego innego Amatora.

Spod wodnego prysznica wyszła Abigail, niewinnie naga; suszyła włosy. Jej zaokrąglony ciążą brzuch chybotał się lekko na boki. Zadzwonił dzwonek — wysoki, przyjemny dźwięk — i na platformie wylądował Campbell, kilka stóp pod niskim okapem. Dwóch mężczyzn natychmiast ściągnęło go w dół, sprawnie wycierając oczy i nos. Campbell wstał, oblepiony dokładnie połyskliwym błotem, i wtoczył się ociężale pod sonarny prysznic.

— Zdejmijcie już te rękawiczki, chłopcy, i pomóżcie panu Arlenowi. Joncey, musisz niestety oderwać na chwilę oczy od swojej ślicznej narzeczonej.

Jeden z mężczyzn lekko poczerwieniał. Hubbley najwyraźniej sądził, że to śmieszne, bo zarechotał rubasznie, ale ja poczułem w głowie kształty gniewu Jonceya. Sam Joncey nie odezwał się. Abigail spokojnie wycierała włosy, jej twarz pozostała nieprzenikniona. Joncey z tym drugim chwycili mnie pod pachy, wynieśli spod prysznica i położyli na środku pomieszczenia. Joncey wręczył mi czysty kombinezon.

— Który numer butów pan nosi? — spytał.

Był młodszy od Abigail, miał czarne włosy, niebieskie oczy i był przystojny w ten szorstki sposób, który nie ma nic wspólnego z inżynierią genetyczną.

— Chciałbym dostać swoje własne buty — odparłem; były ze skóry, włoskie. Dostałem je od Leishy. — Proszę je włożyć pod sonarny prysznic.

— Niech pan lepiej nosi tu nasze buty. Który numer?

— Dziesięć i pół.

Wyszedł. Ubrałem się. Kratownica na powrót znalazła się w mojej głowie, zwinięta ciasno jak jeden z egzotycznych kwiatów Leishy.

Ona naprawdę nie żyje.

Wrócił Joncey z parą butów i wózkiem inwalidzkim. Wózek nawet nie był napędzany — zwykły fotel i kółka, które najwyraźniej obracało się rękami.

— To antyk — odezwał się Hubbley. — Przykro mi, panie Arlen, tylko to mogliśmy panu zapewnić w tak krótkim czasie. Ale niech pan da nam trochę czasu, a sam pan zobaczy.

Rozpromienił się cały i wyraźnie oczekiwał z mojej strony jakichś wyrazów zaskoczenia, iż jego podziemny bunkier jest na tyle dobrze zaopatrzony, że nawet nieoczekiwany kaleki więzień znajdzie tam dla siebie wózek inwalidzki. Nie zareagowałem. Przez jego twarz przemknął nikły cień rozczarowania.

Pragnął być podziwiany — James Francis Marion Hubbley — a nawet nie wiedział, że przynajmniej dwoje z jego orszaku, Abigail i Joncey, już czuje do niego niechęć i żal. Ciekawe, jak wielką? Tego muszę się dowiedzieć.

Joncey i ten drugi posadzili mnie na wózku. Wciągnąłem na nogi te ich buty. Przyodziany, usadzony wygodnie, poczułem się mniej bezsilny. Leisha nie żyje. Nie odpuszczę draniom, którzy ją zabili.

Uważnie obejrzałem pomieszczenie, w którym się znaleźliśmy. Było tak niskie, że Campbell musiał się pochylać. Stąd rozchodziły się promieniście korytarze w pięciu kierunkach. Ściany były nanotechnicznie gładkie. Wiedziałem od Mirandy, że najsłabszym punktem chronionych bunkrów jest zawsze wejście. To właśnie najłatwiej wykryć agentom ANSG. Laboratorium w East Oleancie miało wejście zabezpieczone bardzo skomplikowaną tarczą ochronną, stworzoną przez Terry’ego Mwakambe. ANSG nie miała przy niej szans. Ale ci ludzie tutaj to nie Superbezsenni. Nie mogą mieć bardziej zaawansowanej techniki niż rząd. Wyglądało jednak na to, że przy konstruowaniu błotnego wejścia korzystano z technologii, o której rząd nie miał najmniejszego pojęcia; zaadaptował ją pewnie jakiś stuknięty naukowiec, który urodził się i wychował na podmokłych terenach. Było praktycznie nie do wykrycia.

Jak daleko ciągnie się ten system podziemnych korytarzy? Przy użyciu nanokopaczy budowa dodatkowych konstrukcji może trwać nawet i w tej chwili, niewykrywalna z powierzchni ziemi. Hubbley mówił przecież, że jego „rewolucja” rozwija się od ponad pięciu już lat.

To ci ludzie wypuścili na wolność dysymilator duragemowy. A nikomu w ANSG nawet do głowy nie wpadło, że to mogło nie być Huevos Verdes.

A może ANSG świetnie o tym wie i umyślnie puściła do prasy przeciek, że to wina Superbezsennych? Lepiej przecież obarczyć winą Bezsennych, niż przyznać się do niemożności ujęcia bandy Amatorów, którzy mają po swojej stronie kilku renegatów lub zniewolonych nanonaukowców.

Nie miałem o tym pojęcia, ale jedno wiedziałem na pewno: jeśli ta wojna toczy się na tak wysokim poziomie technicznym, to w którymś z tych korytarzy muszą znajdować się terminale. Miri zmusiła mnie kiedyś, bym nauczył się na pamięć kodów nadrzędnych do wszystkich standardowych oprogramowań. A nawet jeśli tu nie mieli standardowych programów, nie było to jeszcze nieszczęście: Jonathan Markowitz męczył mnie swego czasu tak długo, aż zapamiętałem w końcu kilka sztuczek, które dawały dostęp do sieci Huevos Verdes. A Huevos Verdes nadzorowało wszystko. Znajdę jakiś sposób, żeby się do nich dostać. Potrzebuję tylko terminalu.

Ale jeśli Huevos Verdes nadzoruje wszystko, to czy Superbystrzy mogą nie wiedzieć o tej podziemnej organizacji?

Muszą wiedzieć. Przypomniałem sobie pochyloną nad wydrukami Mirandę: „Nie potrafimy zlokalizować epicentrum problemu duragemowego”. Ale Superbezsenni muszą przynajmniej mieć świadomość, że dysymilator został wypuszczony przez jakąś podziemną organizację o ogólnokrajowym zasięgu. Przy ich inteligencji coś takiego nie mogło im umknąć.

A Miranda nic mi nie powiedziała.

— Głodna jesteś? — zwrócił się Joncey do Abigail, ubranej już w zielony kombinezon, ale odpowiedział mu Hubbley:

— Do diabła, jeszcze jak. No, chłopcy, bierzmy się za to.

Pchał mój wózek osobiście. Przystałem na to, czując jednocześnie w głowie kształty twarde jak włókno węglowe. Ruszyliśmy tunelem po mojej lewej ręce, minęliśmy kilkoro zamkniętych drzwi. W końcu ja i Hubbley weszliśmy w jedne drzwi, a cała reszta w inne. W małym, białym pomieszczeniu znajdowały się drewniane, nie plastsyntetyczne, stół i krzesła. Na ścianie wisiał potężnych rozmiarów holograficzny portret ciemnookiego żołnierza z wielkim nosem i w antycznym mundurze.

— Generał brygadier Francis Marion we własnej osobie — oznajmił z satysfakcją Hubbley. — Zawsze jadam oddzielnie, panie Arlen. Dla utrzymania morale. Czy wiesz pan, panie Arlen, że generał Marion był fanatykiem czystości? To święta prawda. Fundował golenie na sucho każdemu żołnierzowi, który na paradzie nie wyglądał czysto i schludnie. Sam natomiast niemal przez całe swoje życie pijał codziennie ocet z wodą, dla zdrowia. To napój rzymskich legionistów. Czyś pan o tym wiedział?

— Nie wiedziałem — odparłem. Nienawiść do niego wyżerała lodowate, lśniące kształty w moich myślach. W tym pokoju nie było terminalu.

— Już w 1775 roku jeden z brytyjskich generałów pisał: Nasza armia wkrótce zostanie zniszczona przez tych przeklętych cherlaków, a Francis Marion był najbardziej przeklętym cherlakiem, jakiego te nieszczęsne czerwone kurtki w życiu widziały. Podobnie z tą wojną: też wygrają ją te przeklęte cherlaki, mój panie.

Hubbley roześmiał się, eksponując brązowe zęby. Bladoniebieskie oczy otoczyły się siecią zmarszczek. Nie spuszczał ich ze mnie ani na chwilę.

— Wola i Idea, synu. Mamy jedno i drugie. Wolę i Ideę. Wiesz pan, co sprawia, że nasza konstytucja jest taka wspaniała?

— Nie — odparłem.

Do pokoju wszedł młody chłopak w turkusowym kombinezonie, z długimi włosami związanymi z tyłu wstążką. Przyniósł dwie miski pełne gorącego gulaszu. Hubbley nie zaszczycił go większą uwagą, niż gdyby ten był robotem.

— Nasza konstytucja jest taka wspaniała dlatego, że wciągnęła prostego człowieka w proces podejmowania decyzji. Pozwala nam — nam! — decydować o tym, jak ma wyglądać nasz kraj. Nam, prostym ludziom. Naszej woli i naszej idei.

Leisha zwykła mawiać, że wielkość naszej konstytucji polega na zachowaniu równowagi sił w systemie wzajemnej kontroli. Ona nie żyje. Naprawdę nie żyje.

— I to dlatego, mój panie — ciągnął Hubbley — tak diabelnie konieczne jest, żebyśmy odebrali ten wspaniały kraj z rąk wołowskich panów, którzy robią z nas niewolników. Jeśli trzeba, zrobią to cherlaki. Tak, na Boga, cherlaki.

Zaatakował swój gulasz z widocznym apetytem.

— Tak, w rzeczy samej, najchętniej w ten sposób — odparowałem. — Ta wojna ani w połowie tak by się panu nie podobała, gdyby trzeba ją było toczyć na powierzchni, w salach sądowych.

Spodziewałem się, że go rozwścieczę, a tymczasem on odłożył łyżkę i przyglądał mi się przez chwilę z ukosa, zamyślony.

— Tak, wierzę, że masz pan rację, panie Arlen. Wierzę, że masz pan rację. Wszyscy dostaliśmy od Boga jakiś temperament, a mój każe mi walczyć po stronie cherlaków. Tak jak generał Marion. Ale to doprawdy interesujące spostrzeżenie — oznajmił i wrócił do gulaszu.

Skosztowałem swojego. Standardowa podstawa sojowa, ale i kawałki prawdziwego mięsa, twardawego, o posmaku dziczyzny. Wiewiórka? A może królik? Od wieków już nie musiałem jeść niczego takiego.

— Nie znaczy to, oczywiście, że nasza konstytucja nie posiada pewnych ograniczeń — podjął Hubbley jakby nigdy nic. — Weźmy na przykład takich Abigail i Jonceya. Oni pojmują dokładnie, na czym powinny polegać te ograniczenia. Manipulują kombinacjami genów w jedyny słuszny sposób: przez ludzką prokreację. — Dwa ostatnie słowa przeciągnął, wyraźnie smakując ich brzmienie. — Trochę genów Abby, trochę Jonceya, a ostatnie tasowanie w rękach Pana Boga. Oni respektują wyraźną w konstytucji linię podziału między tym, co przystoi człowiekowi, a tym, co już tylko Bogu.

Musiałem wiedzieć o nim, co tylko się dało — bez względu na to, ile w tym szaleństwa — bo nie wiedziałem jeszcze, czego będę potrzebował, żeby móc go zabić.

— A którędy przebiega ta linia w konstytucji?

— Och, synu, czy was już niczego nie uczą w tych waszych nowomodnych szkołach? No przecież już w samej preambule stoi: „My, Naród, spisujemy niniejszym ów dokument, ażeby za jego pomocą stworzyć doskonalszy związek, ustanowić sprawiedliwość, zapewnić wewnętrzny spokój i zabezpieczyć powszechną obronę”. A cóż to za doskonały związek, kiedy pozwalamy Wołom majstrować przy ludzkim genotypie? To tylko pogłębia podziały między ludźmi. A jaka sprawiedliwość w tym, że dzieciątko Jonceya i Abby nie może startować w życie na równi z dziećmi Wołów? Jak to się ma do wewnętrznego spokoju państwa? Do diabła, to wywołuje tylko coraz więcej żalów i zawiści — tylko to, nic więcej. A cóż to, na Boga jedynego, za powszechna obrona, jeśli nie chodzi w niej o obronę zwykłego człowieka, Amatora, żeby i jego dzieciątko liczyło się tak samo jak to genomodyfikowane? Joncey i Abby walczą o swoje, tak jak to robią naturalni rodzice na całym świecie, a konstytucja daje im do tego prawo już w swoim pierwszym, świętym akapicie!

Nigdy przedtem nie słyszałem, żeby ktoś jeszcze używał słowa „dzieciątko”. A Jimmy Hubbley siedział sobie przede mną, zagarniając łyżką nieszczęsny gulasz — tak samo sztuczny i szczery jak wszyscy na tym świecie.

Dyskusje intelektualne na ogół wprawiają mnie w zakłopotanie. Zawsze tak było i teraz nie inaczej. Czułem, jak rośnie we mnie poczucie bezsilności. Najlepsza odpowiedź, na jaką mogłem się zdobyć w swoim zmieszaniu i nienawiści, brzmiała:

— A kto dał panu prawo decydowania o tym, co jest najwłaściwsze dla stu siedemdziesięciu pięciu milionów ludzi?

Znów zerknął na mnie z ukosa.

— A niby czemu, synu? Czy ci z Huevos Verdes nie robią dokładnie tak samo?

Wybałuszyłem na niego oczy.

— No pewnie, że tak. Tylko że oni nie mogą decydować w imieniu zwykłych ludzi, bo sami nimi nie są. To jasne. Nie są jak my. Ani jak on — machnął łyżką w kierunku portretu Francisa Mariona. Sos skapnął z łyżki na stół.

— Ale…

— Musisz przyjrzeć się dokładniej swoim przesłankom, synu — powiedział łagodnym tonem i na powrót zajął się gulaszem.

Wrócił tamten chłopak, tym razem niosąc dwa kubki whisky domowej roboty. Zostawiłem swoją nietkniętą, ale zmusiłem się do przełknięcia gulaszu. Może będę potrzebował wszystkich swoich sił. Nienawiść płonęła we mnie jak sto słońc.

Hubbley gadał teraz o Francisie Marionie. O jego odwadze, jego strategii militarnej, o życiu, jakie prowadził na mokradłach.

— No tak, napisał do generała Horatia Gatesa, żeby przesłał mu trochę zapasów, bo „z nas tylko gromada kontynentalnych mizerot bez grosza”. Kontynentalnych mizerot! Czy to nie wspaniałe? Kontynentalnych mizerot! No i tym właśnie jesteśmy. — Wysuszył swą whisky do dna. To tyle, jeśli chodzi o wodę z octem.

— ANSG was powstrzyma — wykrztusiłem. — Albo Huevos Verdes.

Uśmiechnął się od ucha do ucha.

— Wiesz, co powiedział podpułkownik Banastre Tarleton z armii Jego Królewskiej Mości? „A jeśli chodzi o tego przeklętego starego lisa, sam diabeł nie zdoła go złapać”.

— Hubbley, pan nie jest Francisem Marionem!

W jednej chwili spoważniał.

— No jasne, że nie, synu. Każdy to widzi, i to tak wyraźnie, że nie potrzeba tu żadnych komentarzy, prawda? Chyba że ktoś tu ze szczętem oszalał. To jasne jak słońce, że ja nie jestem Francisem Marionem. Jestem Jimmy Hubbley. Co z panem, panie Arlen? Dobrze się pan czujesz?

Pochylił się ku mnie przez stół, z twarzą pomarszczoną od troski.

Czułem, że serce tłucze mi się w piersiach jak oszalałe. Ten człowiek był nieprzenikniony, tak nieprzenikniony jak Huevos Verdes. Po chwili poklepał mnie po ramieniu.

— W porządku, panie Arlen, jesteś pan odrobinę wstrząśnięty tym, co zaszło, to wszystko. Do rana dojdzie pan do siebie. Człowiek naprawdę może poczuć się przygnębiony, kiedy nagle odkryje prawdę po latach dawania wiary fałszom. To absolutnie naturalne. A teraz nie martw się pan już o nic, do rana dojdziesz pan do siebie. Po prostu spróbuj pan zasnąć, a ja chwilowo muszę prosić o wybaczenie, bo czeka mnie narada wojenna.

Jeszcze raz poklepał mnie po ramieniu, uśmiechnął się i wyszedł. Chłopak wprowadził mój wózek do pokoju z pojedynczym łóżkiem i chemiczną toaletą oraz potężnym zamkiem w drzwiach, które otwierało się tylko z zewnątrz.

* * *

Rano przyszedł obejrzeć mnie doktor. Był to ten sam nieduży mężczyzna, który pomagał Jonceyowi przy platformie u wejścia. Joncey zresztą też przyszedł. Zorientowałem się, że pilnuje doktora — który najwyraźniej nie przebywał tu z własnej woli i idei. Pozwolono mu jednak poruszać się po całym podziemiu, więc pewnie wie, gdzie są terminale.

— Noga wygląda nieźle — oświadczył. — Czy czuje pan bóle w karku?

— Nie.

Joncey oparł się o framugę drzwi. Nagle uśmiechnął się szeroko; kątem oka dostrzegłem przechodzącą korytarzem Abigail. Joncey odsunął się od drzwi. Doszły nas odgłosy szamotaniny i chichoty.

— Doktorze — rzuciłem szybko i bardzo cicho — mogę nas stąd wydostać, jeśli zaprowadzi mnie pan do terminalu. Znam sposób, żeby wezwać pomoc…

Jego mała twarz zmarszczyła się z przerażenia. Trochę za późno pomyślałem, że założyli mu pewnie podsłuch.

Joncey znów pojawił się w drzwiach i doktor przemknął pospiesznie obok niego.

Kratownica w mojej głowie zwinęła się ciaśniej niż kiedykolwiek przedtem — stulony, zamknięty kształt, kryjący dokładnie to, co było w środku. Nawet romby otworów stały się jakby mniejsze. Rozeźlone, bezsilne kształty miotały się dookoła niej jak ryby na plaży.

Hubbley pozostawił mnie z moimi niewesołymi kształtami aż do późnego przedpołudnia. Kiedy otworzył drzwi, twarz miał ściągniętą w grymasie surowości.

— Panie Arlen, jak rozumiem, chciałbyś pan dostać się do terminalu, żeby nasłać na nas swoich przyjaciół z Huevos Verdes?

Patrzyłem na niego z otwartą nienawiścią w oczach, przykuty do antycznego wózka inwalidzkiego.

Westchnął, przysiadł na brzegu łóżka, ręce oparł na kolanach i pochylił się do przodu.

— Ważne jest, abyś dobrze to pojął, synu. Kontakt z nieprzyjacielem w czasie wojny jest zdradą. Teraz, kiedy wiem, że nie walczysz pan po naszej stronie — jeszcze nie walczysz — będziesz pan traktowany raczej jako jeniec wojenny, lecz mimo to…

— Pan doskonale wie, że Francis Marion wcale tak nie mówił, prawda? — przerwałem mu brutalnie. — Tego rodzaju mowy używano sto pięćdziesiąt lat temu w filmach. Jest nieprawdziwa. Tak samo nieprawdziwa jak ta pańska wojna.

— No, to przecież jasne, że generał Marion nie mówił w ten sposób. Myślisz pan, że o tym nie wiem? Ale ta mowa różni się od mowy moich wojsk, brzmi staromodnie i nie jest ani amatorska, ani wołowska. To mi wystarczy. Nie ma znaczenia, w jaki sposób wyraża się prawda, jeżeli tylko jest wyrażana.

Nieugięcie wpatrywał się we mnie oczyma pełnymi cierpliwej życzliwości.

— Niech pan pozwoli mi jeździć moim wózkiem po bunkrze. Nie nauczę się waszych prawd zamknięty w tym pokoju. Proszę przydzielić mi strażnika, tak jak doktorowi.

Hubbley potarł narośl na szyi.

— Hm… To by się chyba dało zrobić. Nie wygląda na to, żebyś pan mógł dać komuś radę siedząc w tym wózku.

Kształty w mojej głowie z nagła się zmieniły. Ciemnoczerwone, przetykane srebrem. Ludzie Hubbleya najwyraźniej nic nie wiedzieli o tym, że trenowałem górne partie ciała z najlepszymi mistrzami sztuk walki, jakich udało się wynająć za pieniądze Leishy.

Czego jeszcze nie wiedzieli? Leisha, nie mogąc odmienić mojego niebezsennego DNA, starała się dla mnie zrobić, co tylko było w jej mocy. W oczach miałem rogówkowe implanty z dwuogniskową i możliwością dokonywania zbliżeń. Wzmiocniono mi też mięśnie ramion. Pewnie to wszystko to także abominacja przeciwna naturze, zbrodnia przeciw prostemu człowieczeństwu, jak je zapisano w konstytucji.

Postanowiłem zagrać lubieżnika.

— A mógłbym może mieć za strażnika Abigail?

— To ci nic nie da, synu — zaśmiał się Hubbley. — Za parę miesięcy wychodzi za Jonceya. Chce, żeby to dziecko miało prawdziwego tatusia. Abby trzyma gdzieś tutaj całą furę koronek na swoją suknię ślubną.

W myślach ujrzałem Abigail w butach rybackich i podartej koszuli, celującą z wyrzutni w samolot ratunkowy. Jakoś nie mogłem jej sobie wyobrazić w sukni ślubnej. Nagle przyszło mi do głowy, że Mirandy też nie.

Miranda. Nie pomyślałem o niej ani razu od chwili śmierci Leishy.

— Ale wiesz pan co — mówił dalej Hubbley — skoro, jak widzę, tak pan pożądasz damskiego towarzystwa, przydzielę panu na strażnika kobietę. Ale, panie Arlen…

— Tak?

Jego oczy były teraz twardsze, bardziej szare.

— Niech pan raz wreszcie zapamięta, że to naprawdę jest wojna. I mimo że wdzięczni panu jesteśmy za pańską pomoc na koncertach, nie jesteś pan nam niezbędny. Niech pan to dobrze zapamięta.

Milczałem.

Po godzinie drzwi znów się otwarły i weszła jakaś kobieta. Chyba była — z całą pewnością była — bliźniaczą siostrą Campbella. Niemal siedem stóp wzrostu, prawie tak samo umięśniona jak on. Krótkie włosy sraczkowatego koloru przylegały płasko do czaszki i wokół skwaszonej twarzy, zdominowanej przez ciężką szczękę Campbella.

— Mam być twoim strażnikiem — oznajmiła. Miała wysoki i znudzony głos.

— Witam. Nazywam się Dan Arlen. A pani?

— Peg. I lepiej się zachowuj. — Patrzyła na mnie z nieukrywaną niechęcią.

— W porządku — odparłem. — A jakaż to naturalna kombinacja genów mogła się złożyć na ciebie?

Jej niechęć nie pogłębiła się ani nie zachwiała. W myślach postrzegałem ją jako solidny monolit, granit, kamień nagrobny.

— Zabierz mnie tam, gdzie macie swoją kafeterię, Peg.

Chwyciła za rączkę wózka i pchnęła, nie certoląc się zbytnio.

Pod portkami kombinezonu napięły się potężne mięśnie jej ud. Była ode mnie cięższa o jakieś piętnaście kilo, miała dłuższe ramiona i była w doskonałej kondycji.

W myślach znów ujrzałem smukłe ciało Leishy, oparte o pień drzewa, i dwie czerwone dziury w jej czole.

Kafeteria okazała się sporą salą, w której zbiegało się kilka różnych tuneli. Były tam stoły, krzesła i najprostszy terminal, przeznaczony tylko do odbioru. Pokazywał właśnie wyścigi skuterowe. Nie było pasa żywieniowego, ale kilkoro ludzi jadło sojowy gulasz. Kiedy Peg wepchała wózek, gapili się na mnie bez skrępowania. Na niektórych twarzach widziałem otwartą wrogość.

Abigail i Joncey siedzieli przy osobnym stoliku. A ona rzeczywiście zszywała kawałki koronki. Ręcznie! Czułem się tak, jakbym był świadkiem ręcznego odlewania świec albo wykopywania dołu szpadlem. Abigail rzuciła mi przelotne spojrzenie.

Peg pchnęła mój wózek do jednego ze stołów, przyniosła mi miskę gulaszu, a sama zaczęła oglądać wyścigi. Jej wielkie ciało jakby skarlało, usadzone na standardowym plastsyntetycznym krześle.

Przyglądałem się wyścigom, a powiększającą częścią rogówki lustrowałem bacznie wszystko dookoła. Koronka Abigail była skomplikowanym wzorem małych prostokątów, z których każdy różnił się odrobinę od pozostałych — jak płatek śniegu. Abby odcięła jeden taki prostokącik i śmiejąc się wręczyła go Jonceyowi. Trzech mężczyzn grało w karty; ten, którego rękę miałem w zasięgu wzroku, trzymał parę królów. Po chwili zaczepiłem Peg:

— To tak spędzacie całe dnie? Tak pracujecie na rzecz rewolucji?

— Zamknij się.

— Chcę zobaczyć inne pomieszczenia. Hubbley mówił, że mogę.

— Mów: major Hubbley.

— No to major Hubbley.

Chwyciła rączkę wózka tak gwałtownie, że zadzwoniły mi wszystkie zęby, i pchnęła go w najbliższy korytarz.

— Hej! Trochę wolniej!

Zwolniła; bezczelnie wlekła się teraz noga za nogą. Już się nie wykłócałem. Próbowałem za to dokładnie zapamiętać drogę.

A nie było to łatwe. Wszystkie tunele wyglądały tak samo: białe, pozbawione wszelkich cech indywidualnych — długie szeregi na przemian brudoodpornych płyt i identycznych, nie oznakowanych drzwi. Próbowałem więc zapamiętać okruchy upuszczonego jedzenia, ślady butów. Raz zobaczyłem przytrzaśnięty drzwiami prostokącik koronki i wiedziałem, że musiała tędy przechodzić Abigail. Peg pchała mnie jak robot, beznamiętnie i niezmordowanie. Zacząłem tracić rozeznanie w tym, co próbowałem zapamiętać.

Po trzech kwadransach minęliśmy robosprzątaczkę, która wymiatała wszystkie moje punkty orientacyjne.

Podczas całej tej wycieczki widziałem tylko dwoje otwartych drzwi. Jedne prowadziły do wspólnej łazienki. Inne otwarły się na moment, umożliwiając mi jeden szybki rzut oka na rzędy kanistrów o wysokich parametrach zabezpieczeń. Czy to dysymilator duragemowy? Albo jakiś inny niszczyciel, który według Jimmy’ego Hubbleya godzi się wypuścić na nieprzyjaciół?

— Co to było? — spytałem Peg.

— Zamknij się.

Po godzinie wróciliśmy w rejony dla plebsu. Lunch wciąż trwał. Peg pchnęła mnie do pustego stolika i rzuciła przede mną jeszcze jedną miskę gulaszu. Nie czułem się głodny.

Po kilku minutach przysiadł się do mnie Jimmy Hubbley.

— No, synu, spodziewam się, że usatysfakcjonowała cię ta mała wycieczka?

— Tak, tak, było wspaniale — odparłem. — Widziałem, jak ludzie pracują dla dobra rewolucji.

Roześmiał się.

— Och, przygotowania do rewolucji mają się dobrze. Ale nie mam zamiaru dać się sprowokować i pokazać panu wszystko, zanim będę gotów. Mamy dość czasu.

— Nie boi się pan, że armia stanie się niespokojna, tkwiąc w nieróbstwie? Co generał Marion robił ze swoim wojskiem między jedną a drugą bitwą?

Odłożyłem łyżkę; nienawidziłem go tak strasznie, że w jego obecności nie chciało mi się nawet udawać, że jem. Mój Boże, ależ bym się napił.

Wydawał się zaskoczony.

— Panie Arlen, normalnie nikt nie tkwi tu w nieróbstwie. Mamy wszak niedzielę, dzień sabatu. Przyjdziesz pan jutro, a zobaczysz normalne ćwiczenia. Generał Marion wiedział dobrze, jakie znaczenie dla ducha armii ma dzień odpoczynku i wytchnienia.

Popatrzył wkoło z zadowoleniem. Tylko trzy twarze w tej cholernej izbie wykazywały jakieś ślady życia: uśmiechający się do siebie Joncey i Abigail — ta ostatnia nadal zszywająca swoje koronki — oraz Peg.

— Jedz swój gulasz, synu — odezwał się życzliwie Hubbley. — Potrzebujesz jedzenia, żeby wzmocnić siły.

— Nie — odparłem. — Nie potrzebuję.

Rzecz jasna, nie miał pojęcia, o czym mówię. Ale Peg, czujna jak dzikie zwierzę, wychwyciła coś z tonu mego głosu. Rzuciła mi twarde spojrzenie, a potem znów zwróciła oczy na Jimmy’ego Hubbleya. Jej wiecznie skwaszona twarz stopniała teraz w szacunku i nabożnym podziwie, no i w tej beznadziejnej, pełnej tęsknoty miłości, jaką ktoś tak zwyczajny jak ona może żywić wobec kogoś, kto stoi nad nią równie wysoko, jak sam Bóg.

KSIĘGA TRZECIA

Październik 2114

Miarą naszego postępu jest nie to, że dodamy dóbr tym, którzy już mają ich nadmiar, ale to, czy damy dość tym, którzy mają ich zbyt mało.

FRANKLIN DELANO ROOSEVELT, DRUGIE EXPOSE PREZYDENCKIE

10. Diana Covington: East Oleanta

DOBRĄ STRONĄ UGRZĘŹNIĘCIA W ZAPADŁEJ DZIURZE, takiej jak East Oleanta, był fakt, iż uświadomiłam sobie, że ANSG nie ma pojęcia, gdzie podziewa się Miranda Sharifi. To była przecież ultranowoczesna i bardzo stanowcza w działaniu agencja, ale najwyraźniej nie miała pojęcia nawet, gdzie ja jestem. Nie korzystałam z żadnej tożsamości z zestawu przekazanego mi przez Colina Kowalskiego, choć w drodze do East Oleanty zmieniałam personalia trzy razy. Victoria Turner została uwiarygodniona w urzędzie skarbowym, w stanie Teksas, w banku, w którym złożono jej rodzinny majątek, w odpowiednich firmach softwerowo-edukacyjnych, w Państwowym Instytucie Opieki Zdrowotnej, w sklepach spożywczych… Mój przyjaciel fałszerz był naprawdę dobry w swoim fachu. Czy dość dobry, by przekonać Huevos Verdes? A kto to wie? Jedno wiedziałam na pewno: ANSG nie ma pojęcia o miejscu mego pobytu.

Drugim godnym odnotowania faktem było to, że nie zadzwoniłam do ANSG i nie powiedziałam, gdzie jestem i co podejrzewam. Składam to na karb własnej pychy. Chciałam móc im powiedzieć: „Oto Miranda Sharifi w swoim nielegalnym laboratorium genetycznym — szerokości geograficznej 43°45’16”, długości geograficznej 74°50’87” — bierzcie ją, chłopcy”, a nie: „No cóż, zdaje mi się, że ona jest gdzieś tutaj w pobliżu — to możliwe, choć nie mam na to dowodu”. Gdybym była normalnym agentem, nie tolerowano by tak długiego milczenia z mojej strony. Ale nie byłam normalnym agentem. Niczym nie byłam normalnie. I bardzo chciałam, żeby w całym moim nieefektywnym życiu choć raz udało mi się coś zdziałać samodzielnie. Było mi to bardzo potrzebne.

Rzecz jasna, tak samo jak ANSG nie znałam dokładnie miejsca, gdzie ukrywa się Miranda Sharifi, choć podejrzewałam, że musi to być gdzieś pod ziemią w lesistych okolicach gór Adirondack, niedaleko East Oleanty. Ale nie miałam zielonego pojęcia, gdzie należy jej szukać.

Aż do spotkania z Lizzie Francy.

* * *

Jeszcze tego samego wieczoru wróciłam obejrzeć Lizzie i opowiedziałam jej o najprostszych operacjach komputerowych. Widziałam wtedy, jak Billy Washington zmienił się na twarzy, kiedy spytałam o Eden. Ten człowiek był najmniej przekonującym kłamcą, jakiego w życiu spotkałam. Wiedział coś na temat Edenu, a przy tym był beznadziejnie zakochany w o wiele twardszej i o wiele bardziej konwencjonalnej Annie, Lizzie zaś dosłownie robiła z nim, co chciała. Biedaczysko Billy.

Lizzie siedziała na kanapie, miała na sobie różową koszulę nocną, a włosy splecione w szesnaście warkoczyków. Na kocu walały się jakieś elektroniczne podzespoły. Obejrzałam to wszystko przez ramię Billy’ego, który nie chciał mnie wpuścić do środka.

— Lizzie sobie śpi.

— Nie, wcale nie śpi, Billy. Przecież widzę.

— Vicki! — krzyknęła Lizzie swoim dziecięcym głosikiem, aż coś drgnęło mi w piersiach. — Jesteś!

— Źle się czuje, nie potrzeba jej teraz towarzystwa.

— Nic mi nie jest — zaprzeczyła Lizzie. — Wpuść Vicki, Billy! Prooooszę!

No i wpuścił, z nieszczęśliwą miną. Annie nie było w domu.

— Co ty tu masz, Lizzie? — zapytałam.

— Roboobierak z kuchni w kafeterii — odpowiedziała natychmiast, bez śladu poczucia winy. Billy skrzywił się boleśnie. — Zepsuł się i rozebrałam go, żeby zobaczyć, czy nie dam rady naprawić.

— I dasz radę?

— Nie. A ty?

Popatrzyła na mnie z głodem wiedzy pobłyskującym w brązowych oczach. Billy wyszedł.

— Pewnie nie — odparłam. — Nie jestem technicznym od robotów. Ale daj popatrzeć.

— Sama ci pokażę.

Pokazała. Złożyła części roboobieraka z prostym, standardowym chipem Kellora, napędzanym energią Y. Chodziłam do jednej szkoły z Alison Kellor, która zawsze prezentowała znużoną pogardę dla imperium elektronicznego, które miała w przyszłości odziedziczyć. Lizzie poskładała robot w niecałe dwie minuty i pokazała mi, że nie chce działać, mimo że chip jest nadal aktywny.

— Widzisz ten tu malutki kawałeczek, Vicki? Tam gdzie rączka obieraka łączy się z resztą robota? On tak jakby się roztopił.

— Jak sądzisz, dlaczego?

Wielkie, brązowe oczy wpatrzyły się we mnie uważnie.

— Nie wiem.

— A ja wiem.

Zniszczony fragment zrobiono z duragemu. To znaczy — był z duragemu, dopóki nie zaatakował go zbuntowany dysymilator.

— Co go tak stopiło, Vicki?

Okręciłam robota w dłoniach, szukając innych duragemowych złączy. I znalazłam, rozsiane między mniej trwałymi, ale tańszymi częściami z plastiku. Te inne nie były „tak jakby roztopione”.

— Co go tak stopiło, Vicki? Vicki?!

Poczułam na ramieniu jej dłoń.

Dlaczego nie wszystkie duragemowe części zostały zaatakowane? Bo dysymilator miał jednak swój mechanizm zegarowy. Po pewnym czasie podlegał autodestrukcji, a także przestawał się reprodukować po wytworzeniu odpowiedniej liczby kopii. Wiele, może nawet większość, urządzeń nanotechnicznych miało tę furtkę bezpieczeństwa.

— Co go tak stopiło, Vicki? No co?!

Teraz Lizzie potrząsała już moim ramieniem.

— Taka maluteńka maszynka. Tak mała, że nie można jej zobaczyć.

— Dysymilator duragemowy? Taki, co widziałam w sieciach informacyjnych?

W końcu zmusiła mnie, żebym na nią spojrzała.

— Oglądasz sieci dla Wołów?

Długo i z powagą taksowała mnie wzrokiem. Widziałam, jak ważna to dla niej decyzja: zaufać czy nie. Na koniec rzuciła tylko, jakby to była cała odpowiedź:

— W końcu mam już dwanaście lat.

— Ach tak. A w jaki sposób dwunastolatka ogląda sieci informacyjne? Przecież nigdy się ich nie włącza w kafeterii.

— W nocy niczego się nie włącza. No, w niektóre noce. Wtedy idę tam i oglądam.

— Wymykasz się?

Pokiwała poważnie głową, pewna, że kiedy to przyzna, świat cały się zawali. No i miała rację. Nie wyobrażałam sobie nawet, że może istnieć jakieś amatorskie dziecko z jej ambicją, ciekawością, inteligencją i śmiałością. Lizzie Francy nie miała prawa istnieć. Była tak samo nie kontrolowana jak dysymilator duragemowy i tak samo niepożądana. Zarówno dla Amatorów, jak i Wołów.

A po chwili zrozumiałam, że mogę wykorzystać tę jej odmienność.

— Lizzie, chciałabyś zrobić ze mną pewien interes?

Rzuciła mi czujne spojrzenie.

— Jeśli ty powiesz mi coś, co chcę wiedzieć, ja powiem ci wszystko, co wiem o tym, jak działają różne maszyny.

W mgnieniu oka twarz Lizzie się zmieniła. Rzuciła się żarłocznie na moją obietnicę, jak przystało takiej małej, obiecującej piranii.

— Dałaś słowo, Vicki, sama słyszałam! Obiecałaś, że pomożesz mi się dowiedzieć, jak działają maszyny!

— Tyle, ile mogę. Nie wszystko.

— Ale dałaś słowo!

— Tak, dałam słowo. Ale w zamian ty musisz odpowiedzieć na wszystkie moje pytania.

Rozważała to sobie, przechyliwszy głowę jak ptaszek, a szesnaście warkoczyków sterczało na wszystkie strony. W końcu doszła do wniosku, że nie widzi w tym żadnych istotnych pułapek.

— No dobra.

— Lizzie, słyszałaś kiedy o Edenie?

— O tym z Biblii?

— Nie. O tym stąd, z East Oleanty.

Wyraźnie się zawahała.

— Ty też dałaś słowo — powiedziałam.

— Słyszałam, jak Billy i mama kiedyś o tym rozmawiali. Mama mówiła, że Eden istnieje tylko w Biblii. A Billy mówił, że on nie byłby tego taki pewny. Powiedział, że może w górach albo w lasach jest takie miejsce, o którym nie wiedzą Woły, a Amatorzy mogą tam pracować. Myśleli wtedy, że ja już śpię.

Takie miejsce, o którym nie wiedzą Woły. W East Oleancie znaczyło to „Woły w rządzie”.

— Czy Billy chodzi czasem do lasu sam, bez twojej mamy?

— Pewnie. On to bardzo lubi. Mama nigdy by się nie wybrała do lasu. Jest za gruba — oznajmiła Lizzie rzeczowo; przypomniała mi Desdemonę, która bez skrupułów i ceregieli porwała moją blaszaną bransoletkę.

— Jak często tam chodzi? Na jak długo?

— Co parę miesięcy. Na pięć-sześć dni. Tylko że teraz robi się już za stary. Moja mama tak mówi.

— Czy to znaczy, że już nie będzie tam chodził?

— Nie, wybiera się w przyszłym tygodniu. Powiedział jej, że musi iść, no chyba że się zepsuje coś ważnego, bo wtedy będzie się bał zostawić nas same. Ale przecież mamy jedzenie. — Wskazała na żałosne kupki pozbawionej smaku syntetycznej żywności, gnijącej w kubłach po kątach.

— Kiedy dokładnie?

— We wtorek.

Lizzie wie wszystko. Ale co wiedział Billy? Czy wiedział, gdzie jest Miranda Sharifi?

— O której zwykle wychodzi?

— Bardzo wcześnie rano. Vicki, jak będziesz mnie uczyła tego wszystkiego o maszynach? I kiedy zaczynamy?

— Jutro.

— Dzisiaj.

— Jeszcze nie wyzdrowiałaś. Miałaś zapalenie płuc, wiesz przecież. A wiesz, co to znaczy?

Potrząsnęła przecząco głową, aż zatrzęsły się różowe wstążeczki. Gdyby to była moja dziewczyna, poprzewiązywałabym te jej warkoczyki mikrowłóknami.

— Zapalenie płuc to choroba wywoływana przez bakterie, które są jakby maleńkimi żywymi maszynkami i które w twoim organizmie są niszczone za pomocą innych żywych maszynek, specjalnie do tego zaprojektowanych. I od tego właśnie jutro zaczniemy. Jeśli ma się właściwe kody, można wywołać odpowiednie programy w terminalu hotelowym, gdzie ludzie rzadko się pojawiają…

Po raz pierwszy przyszło mi na myśl, że Annie może mieć coś przeciwko moim edukacyjnym planom; być może będę musiała uczyć Lizzie po nocach.

— Jakie kody?

Jej ciemne oczy lśniły ostrym blaskiem jak ostrza karbonowych igieł.

— Jutro ci pokażę.

— Ja już kiedyś przeprogramowałam robota przy wejściu do kuchni tak, żeby wpuszczał mnie i mamę. Znam się już trochę na tym terminalu w hotelu. To powiedz mi, tylko troszeczkę, jak…

— Do widzenia, Lizzie.

— Powiedz tylko, jak…

— Do widzenia.

Kiedy zamykałam drzwi, Lizzie po raz kolejny rozkładała na części roboobierak.

* * *

Przez następne sześć tygodni Lizzie spędzała niemal cały swój czas przy hotelowym terminalu, podłączona do programów edukacyjnych rozległej sieci bibliotecznej Wołów. Pojawiała się w hotelu o najdziwniejszych porach: wcześnie rano, z włosami wilgotnymi po kąpieli, albo o zmierzchu, kiedy to — jak przypuszczałam — jej matka była przekonana, że Lizzie bawi się z koleżankami, Carleną i Susie, parą tępych gąsek. Uczyła się w przerażającym tempie — teraz, kiedy miała dostęp do konkretnej wiedzy. Nie kontrolowałam jej postępów, tylko udzielałam wyjaśnień, kiedy miała do mnie jakieś pytania. Po pierwszym dniu opanowała całkowicie systemy komputerowe — zarówno teorię, jak i praktyczne zastosowania.

Po tygodniu pokazała mi, jak przeprogramowała jedną z jeszcze funkcjonujących robosprzątaczek tak, żeby tańczyła. Maszyna wiła się po moim ohydnym pokoju hotelowym jak w napadzie tańca świętego Wita. Lizzie tak strasznie się śmiała, że aż spadła z łóżka i leżała potem bezsilnie na podłodze, zanosząc się od śmiechu i trzymając za brzuch. I to właśnie wtedy to niepożądane, gorącokrwiste coś jeszcze raz drgnęło mi w piersiach.

W miesiąc przerobiła pierwsze dwie klasy Amerykańskiego Towarzystwa Edukacyjnego — akredytowanego oprogramowania szkolnego średniej szkoły o profilu informatycznym.

Po sześciu tygodniach zademonstrowała mi radośnie, jak włamała się do bazy danych Korporacji Hallera. Zaglądałam jej przez ramię, zastanawiając się, czy programy zabezpieczające u Hallera wykryją, że intruz pochodzi z East Oleanty, gdzie nie ma prawa być nikogo, kto zdolny jest do komputerowych włamań. Czy ANSG sprawdza włamania do sieci korporacji?

Zaczynam chyba mieć manię prześladowczą. Przecież musi być ze ćwierć miliona nastoletnich hakerów, którzy buszują po sieciach wielkich korporacji tylko po to, żeby zaliczyć sprawnościowy wyczyn.

No tak, ale tamci to dzieci Wołów.

— Lizzie — oznajmiłam — żadnych więcej włamań do sieci. Przykro mi, kochanie, ale to może być niebezpieczne.

Zacisnęła wargi — podejrzliwa mała Annie.

— Jak to niebezpieczne?

— Mogą cię wyśledzić, przyjechać tu i aresztować. A wtedy wsadzą cię do więzienia.

Czarne oczy rozszerzyły się strachem. Miała zakodowany szacunek dla władzy, a w każdym razie dla siły. Tchórzliwa mała Annie.

— Daj słowo — zażądałam nieugięcie.

— Daję słowo!

— I wiesz, co ci powiem? Jutro pojadę do Albany grawpociągiem i kupię ci przenośny terminal z biblioteką w kryształach. Jest tam o wiele więcej, niż uda ci się uzyskać tutaj. Nie uwierzysz, czego tam będziesz mogła się nauczyć.

No i przenośnego terminalu nie da się wyśledzić. Mogę skorzystać z konta Darli Jones, które po sfinansowaniu kryształowej biblioteki i kompatybilnego urządzenia powinno zejść w okolice zera. Może lepiej będzie pojechać gdzieś dalej niż do Albany. Może kupię to w Nowym Jorku.

Lizzie wpatrywała się we mnie, po raz pierwszy w życiu niezdolna wykrztusić z siebie słowa. Jej różowe usta ułożyły się w małe „o”. A w następnej chwili już wisiała na mojej szyi, owiewając mnie zapachem taniego mydła z przydziału, wyrzucała pospiesznie zduszone słowa:

— Vicki… kryształowa biblioteka… Och, Vicki…

— Tak, dla ciebie.

Nie powiedziałam nic więcej. Nie mogłam.

Anthony, który nastał przed Russellem, a po Paulu, powiedział mi kiedyś, że nie ma czegoś takiego jak macierzyński lub ojcowski instynkt. Wszystko to to tylko intelektualna propaganda, mająca wymóc na istotach ludzkich poczucie odpowiedzialności, którego tak naprawdę wcale nie chcą, ale nie potrafią się do tego przyznać. Powstało w wyniku naporu stosunków wewnątrzspołecznych, a nie rzeczywistych sił natury.

Kiedyś kochałam się w prawdziwych kretynach.

* * *

Trzy dni po tym, jak przywiozłam Lizzie tę jej kryształową bibliotekę, o czwartej rano byłam już na nogach, gotowa jeszcze raz podążyć za Billym w głęboki las. Dzięki naszej umowie Lizzie informowała mnie na bieżąco o jego planach. Mówiła mi, że zwykle wybierał się do lasu raz na kilka miesięcy, ale teraz chadzał tam o wiele częściej. Możliwe nawet, że mnie i Lizzie uniknęło kilka krótszych wycieczek. Coś kazało mu zagęścić harmonogram owych biwaków, a ja miałam nadzieję, że to coś doprowadzi mnie do Edenu, o którym ostrożne wzmianki coraz częściej pojawiały się w różnych kanałach dla Amatorów. Skąd były nadawane? I przez kogo? Daję głowę, że nie wchodziły w skład normalnych przekazów z Albany.

Tego ranka prószył śnieg — jakby od niechcenia, nie na poważnie — choć to przecież była dopiero połowa października. W San Francisco nie przykładałam zbyt wielkiej wagi do tego gadania o „nadchodzącej miniepoce lodowcowej”. W górach Adirondack natomiast nie miałam zbyt wielkiego wyboru. Wszyscy dookoła chodzili okutani w zimowe kombinezony, które były zadziwiająco ciepłe, choć zafarbowane nie bardziej gustownie niż letnie. Jaskrawo-żółte, karmazynowe, niebieskie i wściekle zielone. A dla bardziej konserwatywnej części społeczności — w kolorze krowich placków.

Taki właśnie miał na sobie Billy, kiedy wyłonił się ze swego bloku o czwartej czterdzieści pięć. Na ramieniu miał plastsyntetyczną torbę. Na dworze było jeszcze ciemno. Billy ruszył w stronę rzeczki, która płynęła na skraju miasta, pięć czy sześć bloków od tego, co uchodziło tu za śródmieście. Szłam tuż za nim, dopóki miałam osłonę z budynków. Kiedy się skończyły, pozwoliłam, żeby zniknął mi z pola widzenia, a potem ruszyłam po jego śladach, wyraźnych na cienkiej warstwie świeżego śniegu. Po jakiejś mili ślady urwały się nagle.

Stałam pod sosną, której najniższa gałąź rosła na wysokości trzech metrów, i zastanawiałam się co dalej. Wtem za moimi plecami rozległo się ciche:

— Tak samo kiepsko idzie pani w lesie jak za pierwszym razem. Nic lepiej.

Odwróciłam się.

— Jak to zrobiłeś?

— Nieważne, jak ja to zrobiłem, ważne, co pani tutaj właściwie robi.

— Śledzę cię.

— Po co?

Nigdy przedtem o to nie pytał. Kiedy poprzednio za nim chodziłam, w ogóle nie chciał ze mną o tym rozmawiać. Wyglądał teraz niezwykle imponująco, stojąc tak wśród tego pustkowia z sędziowską powagą na pomarszczonej twarzy — prawdziwy Mojżesz Amatorów.

— Billy, gdzie jest Eden? — zapytałam.

— To o to pani chodzi, co? Nie wiem, gdzie jest, a nawet gdybym wiedział, i tak bym pani tam nie zabrał.

Zabrzmiało obiecująco: jeśli ktoś czuje, że ma powody, żeby czegoś nie robić, to przynajmniej uważa to coś za możliwe. A od uznania możliwości do zgody krok mniejszy niż od całkowitych zaprzeczeń.

— A dlaczego?

— Co dlaczego?

— Dlaczego nie zabrałbyś mnie do Edenu, nawet gdybyś wiedział, gdzie jest?

— Bo to nie miejsce dla Wołów.

— To jest miejsce dla Amatorów?

Chyba się zorientował, że za dużo powiedział. Demonstracyjnie zdjął z ramienia torbę, odgarnął śnieg ze zwalonego pnia i zasiadł na nim z miną kogoś, kto nie ruszy się z miejsca, dopóki nie odejdę. Będę musiała go podrażnić przedstawiając nieco więcej faktów.

— Ale to nie jest też miejsce dla Amatorów, prawda, Billy? To miejsce Bezsennych. Widziałeś w tym lesie jakiegoś Superbezsennego z Huevos Verdes, może nawet kilku. Mają głowy większe niż normalnie i mówią trochę za wolno, bo rzeczywiście muszą mówić wolniej, niż myślą. Myślą o tyle szybciej od nas i w o tyle bardziej skomplikowany sposób, że z dużym wysiłkiem muszą wybierać najprostsze słowa, żebyśmy mogli ich zrozumieć. Widziałeś kogoś takiego, prawda, Billy? To był mężczyzna czy kobieta?

Patrzył na mnie niewzruszenie.

— Kiedy to było, Billy? W lecie? Czy może jeszcze dawniej?

— Ja tam nikogo nie widziałem.

Podeszłam do niego i stanowczym ruchem położyłam dłoń na jego ramieniu.

— Ależ widziałeś. Kiedy to było?

Teraz wpatrywał się w okrytą śniegiem ziemię; był zły, ale nie chciał czy też nie umiał tego okazać.

— No dobra, Billy — westchnęłam. — Jeśli nie chcesz mi powiedzieć, to nie. I masz rację: nie mogę śledzić cię po lasach, bo nie mam pojęcia, jak to robić. No i już zdążyłam zmarznąć.

Nadal się nie odzywał. Powlokłam się z powrotem do miasta. Komputer Lizzie i kryształowa biblioteka to nie wszystko, co Darla Jones przywiozła z wycieczki do Nowego Jorku. Sygnalizator, który przypięłam do pleców jego plastsyntetycznej kurtki, tuż za ramieniem, a poniżej karku, w miejscu, gdzie nie będzie mógł go dostrzec, póki nie zdejmie kurtki, zgłosił się natychmiast jako nieruchomy punkt na moim ręcznym monitorku. I przez bitą godzinę pozostał w tym samym miejscu. Czy ten facet nie marznie?

Russell, który nastał przed Davidem, a po Anthonym, miał swoją teorię na temat temperatury ciała. Twierdził, że my, Woły, którzy przywykliśmy do ciągłego przystosowywania do swoich potrzeb wszystkiego, co mogłoby sprawić nam problem, zatraciliśmy zdolność ignorowania niewielkich wahań temperatury. Nieustanne rozpieszczanie środowiskowe zupełnie nas rozmiękczyło. Russell upatrywał w tym czynnik pozytywny, ponieważ dzięki temu bardzo łatwo było wyróżnić ludzi sukcesu i tych wysoce zharmonizowanych genetycznie (a to, naturalnie, byli jedni i ci sami ludzie). Widzisz osobę, która wciąga na siebie sweter przyjednostopniowym spadku temperatury, i wiesz, że masz przed sobą przedstawiciela lepszej klasy. Zabrakło mi opanowania, żeby mu na to nie odpowiedzieć. „Czyli coś w rodzaju księżniczki na ziarnku grochu w skali Celsjusza” — podsumowałam, ale w wypadku Russella takie fantazje zupełnie się marnowały. Rozstaliśmy się w niedługi czas po tym, bo oskarżyłam go o produkowanie jeszcze sztuczniejszych skal podziałów społecznych niż te, które już istnieją w idiotycznej wprost liczbie. On z kolei oskarżył mnie, że jestem zazdrosna o wyższość jego logiki z genomodyfikowanej lewej półkuli mózgowej. Ostatnio słyszałam o nim, kiedy kandydował do kongresu z San Diego, w którym panuje najbardziej chyba monotonny klimat w kraju.

Może jednak Billy Washington zrobił sobie ognisko — monitor tego nie wykaże. Po godzinie, którą spędziłam w ciepełku hotelowego pokoju w East Oleancie, kropka-Billy wreszcie się ruszyła. Przeszedł tego dnia jeszcze kilka mil — w krótkich odcinkach w różnych kierunkach. Jak człowiek, który czegoś szuka. Kropka ani na chwilę nie zniknęła z ekranu, co by znaczyło, że Billy znalazł się poza polem ochronnym z energii Y. To samo działo się przez następne trzy dni i noce. Potem wrócił do domu.

Choć to nie do uwierzenia, nie postawił mi się z powodu tego sygnalizatora. Albo go nie znalazł, nawet kiedy zdjął kurtkę (choć trudno w to uwierzyć), albo nie miał pojęcia, co to jest, i postanowił nad tym nie rozmyślać. Albo — a to przyszło mi do głowy o wiele później — widział go, ale myślał, że przypiął mu go kto inny, może kiedy spał, i ten ktoś chciał, żeby go nie ruszał. Ktoś z lasu. Ktoś, komu Billy chciał zrobić przyjemność.

A może chodziło o coś zupełnie innego. Skąd mam wiedzieć, co myśli Amator? Skąd w ogóle mam wiedzieć, co myślą inni ludzie? Czy ktoś, kto byłby w stanie posiąść tę wiedzę w krótkim czasie, spędziłby osiemnaście miesięcy z Russellem?

* * *

Dwa dni po powrocie Billy’ego Annie oświadczyła:

— Ta grawkolej znów się zepsuła.

Nie mówiła tego do mnie. Siedziałam w jej mieszkaniu — odwiedziłam Lizzie — ale Annie nie przyjęła jeszcze do wiadomości, że się tu znajduję. Nie patrzyła mi w twarz, nie odzywała się do mnie, manewrowała swoim sporawym korpusem wokół przestrzeni, którą zajmowałam, tak jakby to była jakaś niewytłumaczalna i bardzo wadząca czarna dziura. Billy wpuścił mnie pewnie tylko dlatego, że przyszłam z naręczem artykułów z przydziału i jedzeniem, które otrzymałam na chip Victorii Turner i które dorzuciłam do ciągle narastających złóż pod ścianami. W mieszkaniu unosił się zapach, który dziwnie przypominał woń pola, na którym żywiące się odpadkami mikroorganizmy nie nadążały z przerobem.

— Gdzie teraz jest? — zapytał Billy. Miał na myśli pociąg, który utkwił gdzieś na swojej magnetycznej trasie.

— Tu zaraz — odparta Annie. — Ćwierć mili za miastem, tak mówiła Celie Kane. Niektórzy są tacy wściekli, że mogliby go puścić z dymem.

Lizzie podniosła pełen zainteresowania wzrok znad swojego laptopu z bezcenną kryształową biblioteką. Nie byłam świadkiem reakcji Annie na mój podarek, ale Lizzie wszystko mi opowiedziała. Tylko dlatego nadal go miała, że zagroziła ucieczką. „Mam już dwanaście lat — oznajmiła matce — wiele dzieciaków ucieka z domu w tym wieku”. I pewnie tak właśnie jest z dziećmi Amatorów — mogą dowolnie wędrować ze swymi przenośnymi chipami żywieniowymi. To wtedy właśnie Annie przestała się do mnie odzywać.

— Czy pociągi się palą? — spytała Lizzie.

— Nie — odpowiedział krótko Billy. — A robienie szkód w pociągu jest niezgodne z prawem.

Lizzie chwilę to przetrawiała.

— Ale jeśli nikt nie może przyjechać z Albany pociągiem, żeby ukarać tych, co złamią prawo…

— Mogą przylecieć samolotem, nie? — warknęła Annie. — A ty mi tu nie myśl o łamaniu prawa, moja panno!

— Ja nie myślę, tylko Celie Kane — odpowiedziała rozsądnie Lizzie. — A poza tym, do East Oleanty nikt już nie będzie przylatywał z Albany samolotem. Wszystkie te Woły same mają dość własnych kłopotów, jeszcze gorszych niż nasze.

— Słuchajcie głosu dziecka — rzuciłam, ale oczywiście nikt nie zareagował.

Za drzwiami, na korytarzu, ktoś krzyknął. Obok drzwi zadudniły czyjeś biegnące stopy, zawróciły, ktoś uderzył pięścią w drzwi. Billy i Annie popatrzyli po sobie. Billy uchylił drzwi i wytknął głowę na korytarz.

— Co się stało?

— Znowu nie otworzyli składu! Drugi tydzień z rzędu! Mamy zamiar rozwalić tę pieprzoną budę. Potrzebuję jeszcze jednego koca i butów!

— Aha — mruknął Billy i zamknął drzwi.

— Billy — zaczęłam ostrożnie — czy ktoś wie, że macie tu kupę żywności i rzeczy z przydziału?

— Nikt oprócz naszej czwórki — odrzekł nie patrząc mi w oczy. Wstydził się.

— Nie mów nikomu. Nieważne, co będą mówić i jak bardzo będzie im tego potrzeba.

Billy popatrzył bezradnie na Annie. Wiedziałam, że trzyma moją stronę. Jak odkryłam, w East Oleancie działał zdrowy system gospodarki barterowej, istniejącej ramię w ramię z tą oficjalną, wołowską. Oskórowane króliki, dobrze przypieczone nad ogniskiem, były wymieniane na obrzydliwe makatki domowej roboty lub ręcznie haftowane kombinezony. Orzechy za zabawki, słoneczko za jedzenie. Usługi — od opieki nad dzieckiem po seks — za ręcznie robione drewniane meble. Łatwo mogłam sobie wyobrazić, jak Billy przehandlowuje niektóre ze zgromadzonych rzeczy; oczywiście nie wtedy, kiedy istniał choć cień prawdopodobieństwa, że Lizzie może ich potrzebować.

Annie to co innego. Dałaby się pokrajać za Lizzie, ale miała wpojone przekonanie o konieczności dzielenia się i ten bezmyślny konformizm, na którym opiera się społeczne poczucie wspólnoty. No i była uczciwa.

Wstałam i przeciągnęłam się.

— Chyba pójdę obejrzeć wyzwalanie Centrum Dystrybucji Dóbr nadzorcy okręgowego Aarona Simona Samuelsona.

Annie rzuciła skwaszone spojrzenie przeznaczone dla mnie, nie patrząc nawet w moją stronę. Billy, który wiedział, że mam przy sobie zarówno osobiste pole ochronne, jak i broń oszałamiającą, mruknął mimo to nieszczęśliwym tonem:

— Niech pani będzie ostrożna.

Lizzie skoczyła na równe nogi.

— Ja też idę!

— Lepiej siedź cicho, dziecko! Nigdzie nie idziesz, to niebezpieczne!

To oczywiście Annie. Awaria grawkolei zawiesiła chwilowo w działaniu groźbę ewentualnej ucieczki córki.

Lizzie zacisnęła wargi tak mocno, że prawie zniknęły. Nigdy przedtem tego u niej nie widziałam. Ale w końcu była przecież dzieckiem Annie.

— A właśnie, że idę!

— Nie, nie idziesz — wtrąciłam się. — To zbyt niebezpieczne. Opowiem ci, co się będzie działo.

Lizzie, mamrocząc pod nosem, ustąpiła.

Annie nie była mi specjalnie wdzięczna.

Niewielki, może dwudziestoosobowy tłumek walił w piankowe drzwi składu, jako taranu używając kanapy. Wiedziałam, że to działanie bezskuteczne — gdyby bramę Bastylii wykonano z pianki budowlanej, Maria Antonina jeszcze długo po szturmie przebierałaby wśród peruk. Przystanęłam po drugiej stronie ulicy i oparta o turkusową ścianę jakiegoś budynku, przyglądałam się poczynaniom buntowników.

O dziwo, drzwi ustąpiły.

Dwudziestu ludzi wydało okrzyk triumfu i ruszyło do środka. Po chwili dwudziestu ludzi wydało drugi okrzyk, tym razem wściekłości. Przyjrzałam się zawiasom w drzwiach: duragemowe, rozebrane atom po atomie przez dysymilator.

— Tu nic nie ma!

— Oszukali nas!

— Pieprzone dranie…

Zajrzałam do środka. W pierwszym, niedużym pomieszczeniu znajdowała się lada i terminal. Drugie drzwi prowadziły do magazynu, w którym zobaczyłam rzędy pustych półek, pustych koszy i pustych haków na ścianach, na których powinny się znajdować kombinezony, wazony, chipy muzyczne, krzesła, robosprzątaczki i różne narzędzia. Poczułam na plecach dreszcz — od karku do lędźwi — prawdziwy dreszcz strachu i fascynacji. A więc to prawda. Jest aż tak źle — z gospodarką, strukturami politycznymi i z duragemowym kryzysem. Po raz pierwszy od stu lat, od czasu, kiedy Kenzo Yagai wynalazł tanią energię, która odmieniła świat, zabrakło produktów do podziału. Politycy rezerwowali większość produkcji dla miast, w których mieszkała większa liczba głosujących, odpuszczając sobie mniej zaludnione lub trudniej dostępne regiony o mniejszej liczbie głosów. Tak właśnie odpuszczono sobie East Oleantę. Nikt nie przyjedzie, żeby naprawić grawkolej.

— Pieprzone Woły! — wył i przeklinał tłum. — Pieprzyć ich wszystkich!

Usłyszałam odgłosy zrywania półek ze ścian; pewnie miały haki z duragemu.

Pospiesznie, lecz spokojnie wymaszerowałam z budynku. Dwudziestu ludzi to dość, by tłum zamienić w tłuszczę. Pistolet ogłuszający strzela tylko pojedynczymi strzałami, a osobiste pole, choć nie do złamania, nie uchroni mnie przecież od przetrzymywania gdzieś bez jedzenia i wody.

Do hotelu czy do Annie? Gdziekolwiek się udam, utknę tam na długo.

W hotelu był sieciowy terminal, przez który mogłabym wezwać pomoc, gdyby udało mi się wypatrzyć odpowiednią chwilę. A mieszkanie Annie znajdowało się na skraju miasta, co ni z tego, ni z owego wydało mi się położeniem znacznie bezpieczniejszym niż samo centrum. W dodatku była tam żywność i drzwi, które nie miały zawiasów z duragemu. No i właścicielka, która już od dawna jest mi wroga. Ale i Lizzie.

Ruszyłam pospiesznie w stronę mieszkania Annie.

W połowie drogi zza rogu wypadł na mnie Billy, trzymający w ręku baseballową pałkę.

— Szybko, pani doktor! Chodźmy tędy!

Dosłownie zaryłam w miejscu. Cały mój strach, który objawiał się swego rodzaju uwznioślonym podnieceniem, nagle zniknął bez śladu.

— Przyszedłeś mnie bronić?

— Tędy!

Billy dyszał ciężko, a jego stare nogi drżały. Chwyciłam go pod ramię, żeby odzyskał równowagę.

— Billy… Oprzyj się o ścianę. Przyszedłeś mnie obronić?

Złapał mnie gwałtownie za rękę i pociągnął za sobą w alejkę — tę samą, którą łobuzy wykorzystywały dla swego twórczego nieróbstwa, kiedy jeszcze było ciepło. Dopiero teraz usłyszałam krzyki dochodzące z drugiej części ulicy, od składu. Zbierało się tam coraz więcej rozwścieczonych ludzi, wykrzykujących obelgi pod adresem wołowskich polityków.

Billy poprowadził mnie alejką, potem za kilkoma budynkami przez coś, co wyglądało na miniaturowe wysypisko śmieci, pełne odrapanych skuterów, kawałów połamanego plastsyntetyku, materaców i innych nieużytków. Na tyłach kafeterii Billy pomajstrował przy automatycznym wejściu, używanym przez roboty dostawcze, i drzwiczki się otwarły. Wczołgaliśmy się do automatycznej kuchni, która pilnie obrabiała sojsynt tak, by wyglądał jak coś nadającego się do jedzenia.

— Jak…

— Lizzie — wysapał. — Zanim jeszcze… zaczęła ją pani… uczyć. Nawet teraz słyszałam w jego głosie nutki dumy. Osunął się pod ścianę i skoncentrował na wyrównywaniu oddechu. Płonąca czerwień na twarzy powoli ustępowała.

Rozejrzałam się dookoła. W kącie dostrzegłam niedużą kupkę jedzenia, koców i artykułów pierwszej potrzeby. Zapiekły mnie oczy.

— Billy…

Jeszcze nie odzyskał oddechu.

— Nikt nie wie… nie przyjdzie im do głowy… szukać pani tutaj.

A mogłoby im przyjść do głowy, żeby szukać w mieszkaniu Annie. Ludzie widywali mnie z Lizzie. Wcale nie chciał ochronić mnie — chciał chronić Lizzie.

— Czy teraz w całym mieście będzie taka Bastylia? — zapytałam.

— Co?

— Czy w całym mieście będą zamieszki, rozwalanie wszystkiego i szukanie kogoś, na kogo można zwalić winę i wyładować złość?

Ta myśl zdała mu się zupełnie niesłychana.

— Wszyscy? Nie, jasne, że nie. To, co pani słyszy, to tylko kilka gorących głów, tacy nigdy nie wiedzą, co robić, kiedy coś zdarzy się inaczej niż zawsze. Uspokoją się. A porządni ludzie, tacy jak Jack Sawicki, zorganizują ich tak, żeby zajęli się czymś pożytecznym.

— Czym na przykład?

— Och — wykonał nieokreślony ruch ręką. Jego oddech już prawie wrócił do normy. — Będą wydawać koce tym, którzy najbardziej potrzebują. Będą dzielić to, czego nam już nie będą przywozić. W zeszłym tygodniu mieliśmy dostawę sojsyntu, więc kuchnia jeszcze jakiś czas popracuje, chociaż nie będzie dodatkowych porcji. Już Jack Sawicki dopilnuje, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli.

Chyba że kuchnia się zepsuje. Żadne z nas nie powiedziało tego na głos.

— Billy, czy będą mnie szukać u Annie? — spytałam cicho.

— Mogą — odparł z wzrokiem wbitym w przeciwległą ścianę.

— Zobaczą wasze zapasy.

— Większość jest tutaj. To, co pani widziała, to przeważnie puste wiadra. Annie wkłada je teraz do przetopienia.

Przełknęłam jakoś tę wieść.

— Nie ufaliście mi na tyle, żeby mi powiedzieć o tym miejscu. Miałeś nadzieję, że wyjadę, zanim będę musiała się dowiedzieć.

Uparcie wpatrywał się w przeciwległą ścianę. Pasy transmisyjne przenosiły miski sojsyntetycznej „zupy” w kierunku piecyka. Jeszcze raz spojrzałam na kupkę zapasów — była mniejsza, niż mi się z początku wydawało. A jeśli kuchnia rzeczywiście się zepsuje, to będzie tylko kwestią czasu, żeby tłuszcza przypomniała sobie o istnieniu nie spreparowanego sojsyntu, który musi być gdzieś za pasem żywieniowym. Billy z pewnością musi mieć i inne kupki. W lesie? Być może.

— Czy ludzie nie będą czepiać się ciebie, Annie albo Lizzie o to, że się ze mną zadawaliście, nawet jeśli mnie u was nie znajdą?

Pokręcił głową.

— Ludzie tacy nie są.

Jakoś nie byłam przekonana.

— A nie byłoby bezpieczniej sprowadzić Lizzie tutaj?

Na pobrużdżonej twarzy Billy’ego pojawił się wyraz uporu.

— Tylko kiedy będę musiał. Lepiej powynoszę jedzenie i inne rzeczy.

— To przynajmniej każ jej schować ten terminal i bibliotekę, którą jej dałam.

Kiwnął głową i wstał. Kolana już mu się nie trzęsły. Podniósł z podłogi swą baseballową pałkę, a ja rzuciłam mu się na szyję i uściskałam tak mocno, że aż się zatoczył.

— Dziękuję, Billy.

— Proszę bardzo, doktor Turner.

Podał mi kod do drzwiczek obsługi, potem ostrożnie wyczołgał się na zewnątrz. Zrobiłam sobie na podłodze legowisko z koców i usiadłam. Z kieszeni kombinezonu wyjęłam swój monitorek. Sygnalizator, który przytwierdziłam mocno w najgłębszej z jego kieszeni, kiedy na chwilę stracił równowagę, wskazywał, że Billy idzie prosto do Annie. Dzisiaj pewnie już nigdzie nie pójdzie, a może nawet przez kilka następnych dni. Ale jeśli w końcu gdzieś się ruszy, muszę o tym wiedzieć.

Rex, który nastał przed Paulem, a po Eugenie, powiedział mi pewnego razu interesującą rzecz na temat organizacji. W całym świecie — twierdził — są zasadniczo tylko dwa ich typy. Pierwszy to ten, w którym ludzie nie podporządkowujący się zasadom albo w jakiś inny sposób naprzykrzający się reszcie mogą zostać wykopani. A wtedy automatycznie przestają do organizacji należeć. Do takich zaliczamy: drużyny sportowe, korporacje, szkoły prywatne, kluby wiejskie, religie, enklawy spółdzielcze, małżeństwa i giełdę papierów wartościowych. Drugi typ to ten, w którym ludzie nie przestrzegający zasad nie mogą zostać wykopani, bo nie ma dokąd ich wysłać. I bez względu na to, jak bezużyteczni, denerwujący, a nawet niebezpieczni są ci nie chciani członkowie, organizacje są na nich skazane. Do takich należą: więzienia o zaostrzonym rygorze, rodziny z nieznośnymi dziewięciolatkami, domy opieki nad przewlekle chorymi oraz państwa.

A czy ja właśnie nie jestem świadkiem tego, jak moje państwo wykopuje nie chciane i irytujące miasteczko Amatorów, którzy jak dotąd przestrzegali wszystkich zasad?

Nie można powiedzieć, że większość Wołów cechuje wrodzone okrucieństwo. Ale ludzie przyparci do muru — a już szczególnie przyparci do muru politycy — znani są z tego, że postępują wtedy tak, jak normalnie nigdy by nie postąpili.

Oparłam się plecami o ścianę i przyglądałam się, jak automatyczna kuchnia zamienia sojsynt w czekoladowe ciasteczka.

11. Billy Washington: East Oleanta

DZIEŃ PO TYM, JAK W EAST OLEANCIE ROZBILI SKŁAD, zaczęły się dostawy żywności z powietrza. Tak jak mówiłem doktor Turner, nie wszyscy byli tacy w East Oleancie. To tylko łobuzy i kilku takich jak Celie Kane, która i tak zawsze miała wszystko wszystkim za złe, plus kilku takich, co to nie mogli już tego dłużej znieść i chwilowo im odbiło. Wszyscy się uspokoili, kiedy codziennie przylatywał samolot — bez przydziałowych rzeczy, ale za to z mnóstwem jedzenia. Techniczna, która obsługiwała roboty dostawcze, uśmiechała się szeroko i mówiła: „Z pozdrowieniami od kongreswoman Janet Carol Land”, ale miała ze sobą trzy roboty ochrony, a wokół niej błyszczało niebieskawo coś, co, jak mówi doktor Turner, jest wojskowym wzmacnianym osobistym polem ochronnym.

Doktor Turner wyprowadziła się z kuchni na godzinę przed tym, jak zaczęły tam wjeżdżać pierwsze roboty dostawcze. O mało co nie wpadła. „Cały Rzym spotyka się w Forum” — odezwała się wtedy trochę bez sensu. Wprowadziła się z powrotem do hotelu.

Potem zepsuł się prysznic w łaźni dla kobiet. Zepsuł się robot ochrony. Zepsuły się światła uliczne albo coś, co nimi kierowało. Nad nami rozciągał się zimny front arktycznego powietrza, a śnieg nie chciał przestać padać.

— Cholerny śnieg — narzekał Jack Sawicki za każdym razem, kiedy się spotykaliśmy. Za każdym razem mówił to samo, jakby to śnieg był naszym największym problemem. Jack stracił na wadze. Chyba już przestało mu się podobać, że jest burmistrzem.

— To wszystko robią nam Woły! — wrzeszczała Celie Kane. — Używają tej pieprzonej pogody, żeby nas wszystkich pozabijać!

— Daj spokój, Celie — wtrącił rozsądnie jej ojciec. — Nikt nie umie kierować pogodą.

— A ty skąd możesz wiedzieć, co oni mogą, a co nie? Stary dureń z ciebie!

Doug Kane wrócił do swojej zupy, wpatrując się jednocześnie w holowizyjny koncert Śniącego na jawie. W domu Lizzie powiedziała mi:

— Wiesz, Billy, pan Kane ma rację. Nikt nie potrafi sterować pogodą. To system chaotyczny.

Nie wiedziałem, co to znaczy. Odkąd zaczęła te swoje lekcje z komputera z doktor Turner, mówiła wiele rzeczy, których nie rozumiałem. Teraz umiała nawet mówić jak Wół, ale nigdy nie robiła tego przy matce. Na to Lizzie była za mądra. Usłyszałem teraz, jak mówi do Annie:

— Wiesz, mama, nikt nie umie kierować pogodą.

A Annie, licząca akurat kleiste bułki i sojburgery, psujące się w kącie pokoju, pokiwała głową wcale jej nie słuchając i odpowiedziała:

— Czas do łóżka, Lizzie.

— Ale kiedy ja akurat…

— Do łóżka!

W samym środku nocy ktoś zaczął walić do drzwi.

— Billy! Annie! Wpuśćcie mnie!

Uniosłem się na kanapie, na której zwykle śpię. Przez chwilę wydawało mi się, że to sen. W pokoju było ciemno jak w grobie.

— Wpuśćcie mnie!

To doktor Turner. Zwlokłem się kanapy. Drzwi sypialni otwarły się i stanęła w nich Annie w białej koszuli nocnej, a za nią Lizzie.

— Nie waż się otwierać tych drzwi, Billy Washingtonie — powiedziała Annie. — Nie waż się!

— To doktor Turner — odpowiedziałem. Nie mogłem utrzymać się na nogach, taki byłem nieprzytomny ze snu. Zachwiałem się i złapałem za róg kanapy. — Przecież nikomu nie zrobi nic złego.

— Nikt tu nie wejdzie! I tak nic z tego nie zrozumiemy! Wtedy zobaczyłem, że ona też jeszcze jest otumaniona snem.

Otworzyłem drzwi.

Do środka wtoczyła się doktor Turner, z walizką, ale w koszuli nocnej, poprószonej teraz śniegiem. Jej piękna, wołowska twarz pobladła, a zęby szczękały głośno.

— Zamknijcie drzwi!

— Czy ludzie panią gonią? — zapytała ostro Annie.

— Nie. Nie… Tylko pozwólcie mi się ogrzać…

Dopiero teraz zrozumiałem. Od hotelu do nas nie było znowu tak daleko, więc jeśli nawet na dworze jest mróz, doktor Turner nie powinna być aż taka zmarznięta. Złapałem ją za ramiona.

— Co się stało w hotelu, pani doktor?

— Ogrzewanie wysiadło.

— Ogrzewanie nie może wysiąść — powiedziałem. Zabrzmiało to tak, jakby Doug Rane próbował tłumaczyć coś Celie. — Jest na energię Y.

— Nie instalacje. Musiały mieć duragemowe części.

Stała przy naszym grzejniku, rozcierając zmarznięte dłonie; jej twarz miała ten sam szarobiały odcień, co okrywający ulice śnieg.

— Słyszę jakieś krzyki! — odezwała się nieoczekiwanie Lizzie.

— Chcą spalić hotel.

— Spalić hotel? — zdziwiła się Annie. — Przecież pianka budowlana się nie pali!

Doktor Turner uśmiechnęła się tym swoim małym wołowskim uśmieszkiem, który oznaczał, że jakiś Amator wpadł właśnie na coś, o czym Wołom wiadomo już od dawna.

— Oni spróbują tak czy siak. Mówiłam im, że tym nie wykorzenią duragemowego dysymilatora, za to ktoś może przy okazji ucierpieć.

— Mówiła im pani — powtórzyła Annie, opierając jedną rękę o szerokie biodro. — A potem przyszła pani tutaj, a ten cały wściekły tłum za panią…

— Nikt za mną nie szedł. Są zbyt zajęci: przeciwstawiają się prawom fizyki. Annie, ja prawie zamarzłam. Dokąd mogłam pójść? Techniczna przeprogramowała kody wejścia do kuchni, a i tak pełno tam dostawczych robotów, kiedy tylko pojawia się ten nieprzewidywalny samolot.

Annie patrzyła na nią, ona patrzyła na Annie, a ja widziałem, że coś jest nie tak z mową doktor Turner. To nie było błaganie o pomoc, mimo że słowa mogły się wydawać prośbą. Nie chciała nawet, żeby to brzmiało przekonująco. Tak naprawdę doktor Turner pytała: „Dokąd jeszcze mogłabym pójść? Czy znacie jeszcze jakieś miejsce, którego dotąd nie wymieniłam?” Tylko że ona nie pytała Annie, ona pytała mnie.

Ale ja nie miałem zamiaru jej mówić, że wreszcie się dowiedziałem. Po długich poszukiwaniach dowiedziałem się w końcu, gdzie jest Eden.

— Możesz zostać z nami — powiedziała Lizzie i podniosła swoje wielkie brązowe oczy na matkę.

Czułem, jak sztywnieją mi wszystkie mięśnie. No to już koniec, teraz nastąpi wielki Armageddon między Annie i doktor Turner. Tylko że nie nastąpił. Na razie. Może dlatego, że Annie nie była pewna, po czyjej stronie stanie Lizzie.

— No, dobrze — odpowiedziała — ale tylko dlatego, że nie zniosłabym, żeby ktoś miał zamarznąć na śmierć albo żeby miały go rozerwać na strzępy te przeklęte łobuzy. Ale wcale mi się to nie podoba.

Tak jakby ktoś mógł pomyśleć, że jest inaczej. Starannie unikałem wzroku wszystkich dookoła.

Annie dała doktor Turner kilka koców z zapasów złożonych przy zachodniej ścianie. Mieliśmy tu wszystko, graty zapełniały prawie cały pokój: koce, portki, krzesła, wstążki, psujące się jedzenie i sam już nie wiem co jeszcze. Zastanawiałem się, czy nie powinienem ustąpić doktor Turner swojej kanapy, ale ona uścieliła sobie legowisko z kocy na podłodze, więc pomyślałem sobie, że nie najgorsza z niej babka, no i w końcu jest też o trzydzieści lat młodsza ode mnie. Albo dwadzieścia, albo czterdzieści — z tymi Wołami nigdy nic nie wiadomo.

W końcu jakoś udało nam się pozasypiać, ale krzyki na dworze trwały jeszcze dość długo. A rano hotel reprezentantki stanowej Anity Klary Taguchi był ruiną. Stał jeszcze, bo doktor Turner miała rację i nie dało się go spalić, ale miał powyrywane z zawiasów drzwi i okna, porozbijane wszystkie meble, a z terminalu została tylko kupka poskręcanego śmiecia, porzucona na środku ulicy. Jack Sawicki wyglądał na bardzo zmartwionego. Teraz mógł rozmawiać z Albany tylko przez terminal w kafeterii. A poza tym te wszystkie rzeczy są przecież drogie. Reprezentantka stanowa Taguchi będzie wściekła jak jasna cholera.

Wiatr wwiewał śnieg przez hotelowe okna i układał go w zaspy na podłogach — można by pomyśleć, że to miejsce jest od lat opuszczone, tak właśnie teraz wyglądało. Jak to zobaczyłem, coś ścisnęło mnie za serce. Coraz więcej i więcej tracimy.

Tego dnia samolot nie przyleciał i w porze obiadu w kafeterii zabrakło jedzenia.

* * *

Jest takie miejsce, jakieś pół mili za miastem, gdzie schodzą się jelenie. Kiedy jeszcze mieliśmy robostrażnika, wykładał tu dla nich w zimie śrutę. Ta śruta miała w środku jakieś lekarstwo, żeby jelenie nie rozmnażały się za bardzo. Robostrażnika nie wymienili nam od czasu tamtych wściekłych szopów w lecie. Ale jelenie dalej przychodziły na tę polankę. Pewnie nic nie rozumiały.

A może właśnie rozumiały, kto je tam wie. Tutaj rzeka płynęła na tyle szybko, że nie zamarzała, jeśli temperatura nie spadła poniżej minus dziesięciu. Przez polankę wiał wiatr i przewiewał śnieg na zalesiony wzgórek, tak że tutaj łatwiej było im wygrzebać jakieś rośliny. W każdym razie nie trzeba było długo czekać, zanim człowiek wypatrzył jedną czy dwie łanie.

Kiedy tam poszedłem ze strzelbą starego Douga Kane’a, ktoś już mnie uprzedził. Śnieg poplamiony był krwią, a przy potoku leżało poszarpane cielsko. Większość mięsa była popsuta przez kogoś, kto był zbyt głupi albo za leniwy, żeby porządnieje sprawić. Dranie nawet się nie pofatygowali, żeby odciągnąć truchło od rzeki.

Poszedłem kawałek dalej. Padał śnieg, ale lekki. Zamarznięta ziemia chrzęściła pod stopami, a z nosa wypływały mi obłoczki oddechu. Bolało mnie w krzyżu i kolanach, więc nawet nie próbowałem iść bez hałasu. „Nie chodź sam” — mówiła mi Annie, ale nie chciałem, żeby zostawiła Lizzie samą. A już na pewno nie miałem zamiaru brać doktor Turner. Wprowadziła się do nas na dobre i może to wcale nie było źle, bo Woły zawsze mają przy sobie najróżniejsze rzeczy, o które nawet byś ich nie podejrzewał — jak wtedy, w lecie, to lekarstwo dla Lizzie. Ale doktor Turner była miastowa i płoszyła zwierzynę, hałasując w krzakach jak jakiś słoń, smok albo inny z tych starodawnych potworów. A ja musiałem dzisiaj coś ubić. Potrzebowaliśmy mięsa.

W ciągu tygodnia zjedliśmy wszystkie nasze zapasy. W ciągu jednego cholernego tygodnia.

Z Albany nic już więcej nie przyszło — ani koleją, ani z powietrza, ani grawsaniami. Ludzie wdarli się do kuchni w kafeterii, tej samej, w której Annie gotowała kiedyś pudding jabłkowy na pas żywieniowy, ale tam też już nic nie było.

Poszedłem kawałek dalej w górę rzeki. Kiedy byłem młody, uwielbiałem chodzić w zimie po lesie. No, ale wtedy nie traciłem głowy ze strachu. Wtedy nie był ze mnie taki stary dureń, którego łupie w krzyżu i który w głowie ma tylko brązowe oczy głodnej Lizzie. Tego nie mogę znieść. Nigdy w życiu.

Lizzie — głodna…

Kiedy wychodziłem z miasta ze strzelbą ukrytą pod kurtką, ludzie pędzili w stronę kafeterii. Coś się tam działo, ale nie miałem pojęcia co. Nawet nie chciałem wiedzieć. Chciałem tylko uchronić Lizzie przed głodem.

Miałem na to raptem dwa sposoby. Pierwszy to polowanie. Drugi to zabrać Lizzie i Annie do Edenu. Znalazłem go, jeszcze zanim ostatni raz zepsuła się grawkolej. Spotkałem w lesie tamtą dziewczynę z dużą głową i poszedłem za nią, a ona pozwoliła, żebym za nią szedł. Widziałem, jak w górskiej skale otwierają się drzwi, których tam wcale nie było, a ona wchodzi do środka, a potem drzwi znów znikają, jakby ich naprawdę nigdy nie było. Ale zanim się zamknęły, Bezsenna dziewczyna odwróciła się do mnie i powiedziała: „Niech pan tu nikogo więcej nie przyprowadza, panie Washington, chyba że to będzie absolutnie konieczne. Jeszcze nie jesteśmy gotowi, żeby was przyjąć”. To były najbardziej przerażające słowa, jakie w życiu słyszałem. Co to znaczy: „Niegotowi, żeby was przyjąć”? Ale gdybym musiał, przyprowadziłbym tu Lizzie i Annie. Gdyby były naprawdę głodne. Gdybym nie znalazł innego sposobu na to, żeby je nakarmić.

Doszedłem do miejsca, gdzie w czerwcu kwitną psie zęby. Opadłem na kolana, które natychmiast odezwały się bólem, ale nic mnie to nie obeszło. Wykopałem wszystkie cebulki psich zębów, jakie udało mi się znaleźć, i poupychałem po kieszeniach — będzie można je upiec. W kieszeniach miałem już żołędzie, które da się zmielić na mąkę — choć to straszna robota — i trochę gałązek białego orzecha, do gotowania, zamiast soli.

Potem usiadłem na kamieniu i czekałem. Siedziałem tak nieruchomo, jak tylko umiałem. Kolana bolały mnie jak wszyscy diabli. Czekałem.

Po przeciwnym brzegu rzeczki wyszedł z krzaków królik — pewnie jak we własnym domu. Rozejrzał się od niechcenia, spokojnie. Królik to nie ta ilość jedzenia, dla której warto poświęcić kulę. Ale byłem mocno zmarznięty i wiedziałem, że za chwilę zacznę się tak trząść, że w nic już nie trafię.

Królik czy kula? Zdecyduj się, stary durniu.

W myślach zobaczyłem głodne oczy Lizzie.

Powoli, powolutku podniosłem strzelbę do oczu i wydusiłem z niej strzał. Królik nawet go nie usłyszał. Rzuciło go w powietrze i elegancko opadł z powrotem. Przebrnąłem przez rzeczkę i zgarnąłem go.

Jedna dobra rzecz: wchodził pod kurtkę. Jeleń by się nie zmieścił. Nie chciałem, żeby kto głodny zobaczył mojego królika, nie chciałem też zostawać zbyt długo w tym miejscu; ktoś mógł usłyszeć strzał. Staremu łatwo wszystko odebrać.

Ale nikt nie próbował, dopiero doktor Turner.

— Masz zamiar go oskórować? — spytała, podnosząc ze zdziwienia głos.

Widząc jej minę, miałem ochotę się roześmiać, tylko że nie było tu nic do śmiechu.

— A pani chce go zjeść razem ze skórą?

Nic nie odpowiedziała. Annie parsknęła z pogardą. Lizzie odłożyła swój terminal i podeszła do nas boczkiem, żeby popatrzeć, co będzie.

— Jak go ugotujemy, Billy? — spytała Annie. — Grzejnik nie daje tyle ciepła.

— Nie martw się, ja go ugotuję. Dziś wieczorem, nad rzeką. Umiem robić ogniska, które prawie nie dymią. I upiekę w popiele te cebulki — mówiłem z miłym poczuciem, że Annie patrzy na mnie z podziwem.

— Ale jeśli… — zaczęła Lizzie. — Gdzie idziesz, Vicki?

— Do kafeterii.

Podniosłem wzrok znad królika. Ręce miałem usmarowane krwią i to też było miłe uczucie.

— Po co tam pani idzie, pani doktor? Tam nie jest dla pani bezpiecznie.

Łobuzy nadal zbierały się w kafeterii. Pas żywieniowy był pusty, ale holoterminal ciągle jeszcze działał. A ona tylko się zaśmiała.

— Och, nie martw się o mnie, Billy. Nikt mnie nie zaczepia. Ale tam się coś dzieje, a ja chcę wiedzieć co.

— Głód się dzieje, ot co — rzuciła Annie. — A w kafeterii głód nie wygląda ani trochę inaczej niż tutaj. Nie może pani zostawić tych biednych ludzi w spokoju?

— Ja też jestem jedną z tych, jak ich nazwałaś, biednych ludzi — odpowiedziała jej doktor Turner, dalej uśmiechnięta, choć naprawdę nie było w tym nic do śmiechu. — Jestem tak samo głodna jak oni. Albo jak ty. I pójdę do kafeterii.

— Ha! — prychnęła Annie. Za nic nie mogła uwierzyć, że doktor Turner nie podjada gdzieś na boku jakiegoś wołowskiego jedzenia. I za nic nie dało jej się przekonać, że jest inaczej. Annie nigdy nie można przekonać, jak się uprze.

Skończyłem sprawiać królika i pokazałem Annie i Lizzie, jak mleć żołędzie na mąkę. Trzeba ją potem piec z odrobiną popiołu, żeby zniknęła gorycz. Było już późne popołudnie, ściemniało się. Zawinąłem królicze mięso w stary letni kombinezon, który zatrzymywał w środku jego zapach — teraz mógł go wyczuć co najwyżej pies. Włożyłem do kieszeni zapalniczkę Y i wyruszyłem w stronę rzeczki, żeby rozpalić ognisko.

Tylko że wcale tam nie dotarłem.

Coraz więcej i więcej ludzi szło w stronę kafeterii. Nie łobuzów — normalnych ludzi. Pędzili przez zimowy mrok, przygarbieni, jakby coś ich tam wszystkich gnało. No, mnie też w końcu pognało. Obwąchałem solidnie swój pakunek, żeby sprawdzić, czy nikt nie wyczuje króliczego mięsa, i wszedłem do kafeterii.

Wszyscy oglądali „Wojownika”.

Miałem wrażenie, że ludzie oglądają to przez cały boży dzień. Było ich tu coraz więcej i więcej, przychodzili, odchodzili, ale nawet ci, co odeszli, wracali tu jeszcze raz. Jak człowiekowi burczy w brzuchu, to lubi zająć myśli czymś przyjemniejszym. Kiedy wszedłem, koncert właśnie się kończył, a ludzie tarli oczy, płakali i ściskali się, jak to zawsze po śnieniu na jawie. Ale zaraz też zobaczyłem, że doktor Turner miała rację. Tu faktycznie coś się działo.

Jack Sawicki stanął przed holoterminalem i go wyłączył. Śniący na jawie, siedzący w tym swoim wózku z uśmiechem, który był zawsze ciepły jak słoneczny blask, natychmiast zniknął.

— Mieszkańcy East Oleanty — zaczął Jack i urwał. Musiał zdać sobie sprawę, że gada jak jakiś wołowski polityk. — Słuchajcie, ludzie. Stoimy po pas w gównie. Ale przecież możemy coś zrobić, żeby się z niego wydostać.

— Co na przykład? — krzyknął ktoś, ale wcale nie złośliwie. Po prostu chciał wiedzieć. Próbowałem dojrzeć, kto to, ale tłum stał zbyt gęsto.

— Jedzenie się skończyło — mówił Jack. — Grawkolej nie działa. W Albany przy rządowym terminalu nikt się nie zgłasza. Ale mamy jeszcze siebie! Ile to będzie do Cogamille — z osiem mil? Może tam mają jedzenie. Miasto leży na skrzyżowaniu prywatnych linii grawkolejowych, a oprócz tego mają jeszcze państwową, więc są większe szansę, że jakiś pociąg u nich działa. A może ich kongresman albo inny nadzorca załatwił im, tak jak przedtem nam, powietrzne transporty jedzenia i może ich samolot jeszcze lata. Są w innym okręgu wyborczym. Sami nic nie wiemy. Ale moglibyśmy w kilku pójść tam i zobaczyć. Może dostalibyśmy jakąś pomoc.

— Osiem mil przez góry, w zimie?! — rozdarła się Celie Kane. — Zawsze mówiłam, że jesteś stuknięty, Sawicki, i miałam zupełną rację! Ludzie, mamy wariata za burmistrza!

Nikt nie przyłączył się do wrzasków Celie. Stanąłem na krześle, tuż pod samą ścianą, żeby lepiej widzieć. Wszystkich ciągle jeszcze wypełniało to uczucie, jakie zostawiają człowiekowi koncerty Śniącego na jawie. A może nie. Może ten koncert wrył się im gdzieś bardzo głęboko, skoro tyle się go naoglądali. Tak czy inaczej wcale się nie wściekali na wołowskich polityków, którzy wpuścili ich w te maliny — no, może z wyjątkiem Celie i kilku jej podobnych. Zawsze znajdzie się paru takich. Ale większość twarzy, którym się przyglądałem, była zamyślona, a ludzie rozmawiali między sobą przyciszonymi głosami. Coś się we mnie poruszyło — coś, o czym nawet nie wiedziałem, że je w sobie mam.

— Ja idę — oświadczył Jack Sawicki. — Można iść wzdłuż torów kolejowych.

— Będą mocno zawiane śniegiem — odezwał się Paulie Cenverno. — Przez ostatnie dwa tygodnie nie jeździły żadne pociągi.

— Weźcie grzejnik Y — odezwał się znienacka jakiś kobiecy głos. — Podkręćcie go do oporu i stopcie, ile się da!

— Idę z tobą — dołączył się Jim Swikehardt.

— Jak sobie zrobicie sanki — zawołała Krystal Mandor — będziecie mogli przywieźć więcej jedzenia.

— Jakby przywieźli jedzenie, to byśmy mogli zrobić stałe dyżury…

Ludzie zaczęli się spierać, ale wcale się przy tym nie kłócili. Przy Jacku stanęło dziesięciu mężczyzn i Judy Farell, która ma metr osiemdziesiąt wzrostu i kładzie Jacka na rękę. Zlazłem ze swojego krzesła, a coś chrupnęło mi w kolanie. Przepchnąłem się przez tłum i stanąłem przy Jacku.

— Ja też, Jack. Ja też idę.

Ktoś się zaśmiał, przeciągle i złośliwie. To nie była Celie. Ale potem śmiech nagle się urwał.

— Billy… — zaczął Jack przyjaznym tonem, ale nie dałem mu skończyć. Mówiłem szybko i cicho, tak żeby nie słyszał mnie nikt oprócz Jacka i Bena Radissona, który stał tuż przy nim.

— Powstrzymasz mnie, Jack? Jeśli wy pójdziecie, to jak chcecie mnie powstrzymać, żebym nie szedł z wami? Zbijecie mnie do nieprzytomności, żebym nie mógł iść? Lizzie jest głodna. Annie nie ma nikogo oprócz mnie. Jak tego jedzenia z Coganville będzie za mało, to może mi powiesz, że Annie i Lizzie dostaną uczciwą działkę? Kiedy jest z nami ta cała doktor Turner?

Jack nie odpowiedział. Ben Radisson powolutku pokiwał głową, patrząc mi prosto w oczy. To dobry człowiek. Dlatego chciałem, żeby słyszał.

Królicze mięso rozpłaszczyło się, przyciśnięte pod kurtką do mojej piersi. Nikt go nie wyczuł. Nikt też nie mógł dojrzeć niewielkiego wybrzuszenia, bo to w końcu przecież był tylko malutki kawałek mięsa, marny królik, żałosny jak kupka śmieci. Lizzie jest głodna. Annie to taka duża kobieta. Muszę iść do Coganville.

Ale nie miałem zamiaru nic mówić Annie. Chybaby mnie zabiła, zanimbym zdążył ją uratować.

* * *

Wyruszyliśmy o pierwszym brzasku — cała dwunastka. Większa gromada mogłaby przestraszyć tych z Coganville. Nie chcieliśmy zabierać im tego, czego może sami potrzebują. Tylko nadwyżki.

Nie, to nieprawda. Chcieliśmy wszystkiego, czego sami potrzebujemy.

Wstałem z kanapy cichutko, żeby nie obudzić Annie ani Lizzie. Ale ta doktor Turner, niech ją cholera, usłyszała mnie ze swojej sterty koców. Z tymi Wołami to człowiek nigdy nie może mieć chwili prywatności.

— Co jest, Billy? Dokąd się wybierasz? — szepnęła.

— Na pewno nie do żadnego Edenu — odpowiedziałem. — Niech się pani kładzie i, do diabła, niech pani wreszcie da mi spokój.

— Ludzie idą do innego miasta po żywność, prawda?

Przypomniało mi się, że wczoraj wieczorem mówiła, że idzie do kafeterii. Wcale jej tam nie widziałem. Ale te Woły zawsze skądś się o wszystkim dowiedzą. Nigdy nie można być pewnym, ile naprawdę wiedzą.

— Posłuchaj, Billy — zaczęła bardzo ostrożnie, ale potem przerwała, tak jakby sama dobrze nie wiedziała, czego właściwie mam posłuchać. Zdążyłem wciągnąć na nogi trzy pary skarpet, zanim się zdecydowała.

— Jest taka powieść, napisana dawno temu…

— Co takiego? — spytałem i od razu sam siebie przekląłem w duchu. Jej nigdy o nic nie wolno pytać. Za każdym razem mnie przegada.

— Taka historia. O pewnym świecie, w którym ludzie wierzyli, że wszystkim należy się dzielić. Aż zdarzył się głód, a ludzie z zepsutego pociągu potrzebowali jedzenia od ludzi z pobliskiego miasta. Ludzie w pociągu nie jedli nic od dwóch dni. Ale ludzie z miasta sami nie mieli zbyt dużo jedzenia, a tym, co mieli, nie bardzo chcieli się dzielić — opowiadała beznamiętnym szeptem.

Bardzo lubię różne historie. Nie mogłem się postrzymać i zapytałem:

— A co się stało z ludźmi z pociągu?

— Ich pociąg wkrótce naprawiono.

— Szczęściarze — odpowiedziałem. Naszego pociągu już raczej nikt nie naprawi. Ani kuchni w kafeterii. Tym razem już nie. A doktor Turner dobrze o tym wiedziała.

— To była tylko bajka, Billy. Piękna i porywająca, ale tylko bajka. A ty jesteś w prawdziwych Stanach Zjednoczonych, więc lepiej weź ze sobą to.

Nie mówiła mi, żebym nie szedł, tylko dała malutkie czarne pudełeczko, które przypięła mi mocno do paska. Coś dziwnie załopotało mi w piersiach. Wiedziałem, co to jest, choć nigdy czegoś takiego nie miałem i nawet się nie spodziewałem, że będę kiedyś miał. To było osobiste pole ochronne.

— Dotknij tutaj — mówiła doktor Turner — wtedy się włączy. I w tym samym miejscu się wyłącza. Powinno wytrzymać każdy atak z wyjątkiem bomby atomowej.

Było włączone, a prawie go nie czułem. Tylko leciutkie mrowienie, ale i to mogłem sobie tylko wyobrażać. Ale widziałem wyraźnie, że dookoła mnie coś leciutko połyskiwało.

— Ale pamiętaj, Billy, nie zgub tego — powiedziała doktor Turner. — Bo będzie mi potrzebne. Jeszcze mogę tego cholernie potrzebować.

— No to po co pani mi to daje? — naskoczyłem na nią, ale sam już znałem odpowiedź. Ze względu na Lizzie. Wszystko zawsze kręciło się dookoła Lizzie. I tak właśnie powinno być.

A zresztą doktor Turner i tak pewnie miała drugie. Woły nigdy nic nikomu nie oddadzą, jeśli nie mają dla siebie.

— Dzięki — odparłem znacznie bardziej szorstko, niż zamierzałem, ale jej to wyraźnie nie przeszkadzało.

Poranek był zimny i przejrzysty, taki ze złotoróżowym wschodem słońca, od którego złoci się czysty śnieg. Dzięki Bogu, nie było wiatru. Brnęliśmy wzdłuż torów w kierunku Coganville. Prawie nikt się nie odzywał. Raz tylko Jim Swikehardt rzucił: — Ładne — o tym wschodzie słońca, ale nikt mu nie odpowiedział.

Z początku śnieg nie był głęboki, bo po obu stronach torów rósł gęsty las i nie mogło go zbyt wiele nawiać. Potem jednak zrobiły się zaspy. Stan Mendoza i Bob Gleason nieśli ze sobą grzejniki Y, które oderwali z jakiegoś budynku. Kierowali je na najgorsze miejsca i topili śnieg. Grzejniki były ciężkie, więc obaj byli mocno zdyszani. To było ciężkie podejście, pod górkę, ale jakoś je w końcu przeszliśmy. Ja szedłem ostatni.

Po dwóch milach serce waliło mi jak oszalałe, a kolana bolały nie do zniesienia. Nic nikomu nie powiedziałem. Robiłem to dla Lizzie.

Koło południa niebo się zachmurzyło i zerwał się wiatr. Straciłem rozeznanie, ile już przeszliśmy. Stan i Bob obracali dookoła grzejnikami, kiedy tylko się dało, i szliśmy potem przez chwilę w cieplejszym powietrzu.

Kiedy tak brnąłem przez śnieg, zebrało mi się na myślenie.

— Dlaczego nie mogli… nie mogli…

— Chcesz odpocząć, Billy? — przerwał mi Jack Sawicki. Na włoskach w nosie zebrały mu się małe kryształki lodu. — Za ostre tempo dla ciebie?

— Nie, w porządku — skłamałem — nie szkodzi. — Ale musiałem dokończyć to, co zacząłem. — Dlaczego te Woły… nie mogły zrobić… dużo… dużo małych grzejniczków, żebyśmy mogli… mogli…

— Spokojnie, Billy.

— …nosić je w rękawicach i butach… i kurtkach… zimą? Skoro energia Y jest… taka… tania?

Nikt nie odpowiedział. Doszliśmy do ogromnej zaspy i Stan i Bob włączyli grzejniki. Śnieg topił się bardzo powoli. W końcu przebrnęliśmy przez to, co zostało, po pachy w śniegu, który od tego naszego roztapiania był teraz tylko bardziej lepki i mokry. Jack się przewrócił. Stan wygrzebał go ze śniegu. Judy Farrell odwróciła się plecami do wiatru, żeby chwilkę odpocząć, a policzki miała takie biało-czerwone, że kiedy je w końcu ogrzeje, będą bolały jak diabli.

W końcu Jim Swikehardt odezwał się cicho:

— No bo nigdy nie prosiliśmy o dużo malutkich grzejników, a oni dają nam tylko to, o co prosimy, żeby zgarnąć dla siebie nasze głosy.

Potem już nikt nic nie mówił.

Sam nie wiem, która to była, kiedy dotarliśmy w końcu do Coganville. Słońce zupełnie schowało się za chmury, ale to jeszcze nie był zmierzch. W mieście było cicho i spokojnie, na ulicach ani żywego ducha, za to we wszystkich oknach paliły się światła. Poszliśmy główną ulicą w kierunku kafeterii kongresmana Josepha Nichollsa Capiello, skąd słuchać było muzykę. Na dachu kafeterii świecił niebiesko-purpurowy holoplakat: Dziękujemy za wybranie nadzorcy okręgowego Helen Rose Townsend! Wyglądało, jakby cały świat był w normie, tylko z nami było coś nie tak.

Ale my już w to nie wierzyliśmy.

Weszliśmy do kafeterii. Musiało być już po lunchu, a jeszcze przed obiadem, ale kafeteria i tak pełna była ludzi. Rozwieszali chorągiewki i transparenty na wieczór zakładów skuterowych. Stoły poodsuwano na bok, żeby zrobić budki i miejsce na tańce. Razem z buchającym ciepłem uderzył nas zapach jedzenia z pasa żywieniowego i mógłbym przysiąc, że zobaczyłem łzy w oczach Stana Mendozy.

Kiedy weszliśmy, zapadła głucha cisza.

— Kto tu jest burmistrzem? — zapytał Jack Sawicki. — Ja — odpowiedziała jakaś kobieta. — Jeanette Harloff.

Koło pięćdziesiątki, szczupła, miała srebrnosiwe włosy i niebieskie oczy. Była z tych Amatorów, o których inni zawsze żartują, że mają ukryte genomodyfikacje, choć wszyscy wiedzą, że to nieprawda. Ludzie tak tylko gadają. Ludzie potrafią być cholernie głupi. Ale może właśnie dlatego ta kobieta była tu burmistrzem. Może nie miała specjalnie wyboru.

Jack wyjaśnił, kim jesteśmy i czego chcemy. Słuchali go wszyscy w całej kafeterii. Ktoś nawet wyłączył holoterminal. Było tak cicho, że chyba dałoby się usłyszeć chrobot myszy.

Jeanette Harloff przyglądała się nam bardzo uważnie. Jej wielkie niebieskie oczy patrzyły jakoś zimno. Ale w końcu powiedziała:

— Główna grawkolej znów stoi, ale boczna linia jeszcze działa. Jutro mamy następną dostawę do kuchni. A naszemu kongresmanowi naprawdę można ufać. Nam nie zabraknie jedzenia. Weźcie, ile potrzebujecie.

Jack Sawicki wbił wzrok w podłogę, jakby się czegoś wstydził. Reszta z nas też się wstydziła, sam nie wiem czego. W końcu jesteśmy obywatelami, Amatorami Życia.

Ta ich burmistrz i dwóch mężczyzn pomogli załadować nasze dwie pary sanek wszystkim, co schodziło z pasa żywieniowego. Jeanette Harloff chciała, żebyśmy zostali na noc w hotelu, ale powiedzieliśmy, że nie. Wszyscy mieliśmy to jedno w głowie: ludzi, którzy siedzą głodni w East Oleancie — dzieciaki, żony, matki, bracia i przyjaciele, wszyscy ze ściśniętymi, burczącymi z głodu brzuchami i podkrążonymi oczyma. Woleliśmy wracać w ciemnościach, niż widzieć w myślach ich twarze i słuchać tego burczenia. Wpychaliśmy jedzenie z transportera prosto do ust, ładując jednocześnie sanki, potem wypchaliśmy nim jeszcze kurtki, czapki i rękawiczki. Wyglądaliśmy wszyscy jak ciężarne kobiety. Ludzie z Coganville przyglądali się nam w milczeniu. Kilkoro wyszło z kafeterii z oczyma wbitymi w podłogę. Miałem ochotę im powiedzieć, że my też kiedyś ufaliśmy naszej kongreswoman.

Skończyło się gotowe jedzenie, a sanki mogły pomieścić więcej. Musieliśmy przerwać ładowanie i poczekać, aż kuchenne roboty przygotują więcej. A przez cały ten czas nikt oprócz Jeanette Harloff nie odezwał się do nas ani słowem. Zupełnie nikt.

Kiedy odchodziliśmy, wieźliśmy ze sobą ogromne ilości jedzenia. Patrząc na nie, wiedziałem, że kiedy przyjdzie nakarmić wszystkich naszych głodnych ludzi w East Oleancie, wcale nie będzie go znowu tak dużo. Będziemy musieli wrócić tu jutro — nie my, to kto inny. Nikt z nas nie powiedział tego Jeanette Harloff. A sam nie umiałem się rozeznać, czy o tym wiedziała.

Niebo wyglądało tak, jakby większość dnia była już za nami. Stan Mendoza i Scotty Flye, najmłodsi i najsilniejsi, ciągnęli sanie pierwsi. Płozy zrobiliśmy z zakrzywionych kawałków plastipianki, gładszej niż drewno. Sanki sunęły po śniegu gładziutko. Teraz przynajmniej wiatr dmuchał nam w plecy.

— Nawet nie możemy rozmawiać z innym miastem przez ten nasz terminal — odezwała się po półgodzinie Judy Farell. — Możemy gadać z Albany albo z jakimś wołowskim politykiem, a nie możemy zadzwonić do innego miasta, żeby im powiedzieć, że brakuje nam jedzenia.

— Bo nigdy o to nie prosiliśmy — odpowiedział jej Jim Swikehardt. — Zabawniej było wskoczyć do grawpociągu. Przynajmniej miał człowiek jakieś zajęcie.

— A ludzie trzymają się osobno — odezwał się Ben Radisson, ale bez złości, tylko tak, jakby dopiero teraz przyszło mu to do głowy. — Powinniśmy byli o to poprosić.

Na to już nikt nic nie odpowiedział.

Po zmroku zrobiło się zimno aż do bólu. Miałem uczucie, że wiatr przewiewa mnie na wylot przez jakąś dziurę w piersiach. Prawie słyszałem, jak poświstuje mi w środku. Latarnie Y oświetlały tory jak w biały dzień, ale sam ten ziąb był jak ciemność, krążył wokół nas jak jakieś wściekłe zwierzę. Czułem, jak kości zamieniają mi się w sopelki lodu i, jak one kruche, mogą w każdej chwili trzasnąć.

Na szczęście byliśmy już prawie na miejscu. Nie zostało nam więcej jak mila, gdy w ciemnościach szczeknęła strzelba, a Scotty Flye runął martwy na ziemię.

W następnej chwili już nas mieli. Większość z nich rozpoznałem, choć z nazwiska znałem tylko dwóch: Clete’a Andrewsa i Neda Zalewskiego. Łobuzy. Dziesięciu czy dwunastu — ci z East Oleanty i ci z Pilotburga i Carter’s Falls, co przyjechali tu przed awarią grawkolei i utknęli. Wyli i wrzeszczeli, jakby to była jakaś zabawa. Skoczyli na Jacka, Stana i Boba i zobaczyłem, jak wszyscy trzej padają na ziemię, choć Stan to wielki facet, a Bob jest dobry na pięści. Łobuzy nie marnowały więcej kul — w ruch poszły noże.

Przycisnąłem małe czarne pudełeczko na swoim pasku.

Znów to mrowienie i lśnienie. Któryś z łobuzów skoczył teraz na mnie i usłyszałem taki dźwięk, jakby walnął w solidną, metalową ścianę. Tak właśnie to zabrzmiało. Sam słyszałem wszystko: Judy Farrel krzyczała, a Jack Sawicki jęczał. Oczy tamtego łobuza rozszerzyły się ze zdumienia.

— Cholera! Ten stary pierdoła ma tarczę!

Rzucili się na mnie we trójkę. Tylko że to nie było na mnie, a na dziwną, twardą warstwę jakiś cal ode mnie — jakbym był żółwiem w niewidzialnej skorupie nie do rozbicia. Nie mogli mnie dotknąć, tylko szarpali i popychali tę moją skorupę. W końcu ten pierwszy wydał niezrozumiały okrzyk i pchnął skorupę tak mocno, że przetoczyłem się przez tory i potoczyłem w dół po niedużym nasypie, zbierając na sobie śnieg jak te kule na bałwany, które kiedyś toczyła Lizzie. Coś chrupnęło mi w kolanie.

Kiedy zdołałem się wgramolić z powrotem na tory, łobuzy znikały wśród drzew, wlokąc za sobą nasze sanie.

Nie żył tylko Scotty. Reszta była w kiepskim stanie, zwłaszcza Stan i Jack. Mieli porozbijane głowy, rany od noży i sam już nie wiem, co jeszcze. Nikt poza mną nie mógł chodzić. Wlokłem się tę ostatnią milę, wywalając się co rusz w śnieg. W połowie drogi spotkałem kilku ludzi z East Oleanty, akurat wtedy, kiedy już myślałem, że nie zrobię ani kroku dalej. Wyszli nam naprzeciw, bo usłyszeli strzał.

Poszli po resztę. Ktoś, sam już nie wiem kto, poniósł mnie do Annie. Nic nie mówił, że mam wołowskie pole ochronne. A może wtedy już było wyłączone. Nie pamiętam. Pamiętam tylko, że w kółko powtarzałem: „Tylko mi ich nie pogniećcie! Tylko mi ich nie pogniećcie!” W kieszeni kurtki miałem sześć kanapek. Dla Lizzie, Annie i doktor Turner.

A potem wcale mi nie pociemniało w oczach, jak to mówiła Annie. Przed oczami zrobiło mi się czerwono, a od kolana szły błyski światła tak jasne, że myślałem, że mnie zabiją.

Nie zabiły mnie, to jasne. Kiedy czerwień zniknęła, był już następny dzień, a ja leżałem w łóżku Annie, która spała tuż obok mnie. Była tu i Lizzie, po drugiej stronie Annie. Nade mną pochylała się doktor Turner i robiła coś przy moim kolanie.

— Czy jadły? — wyskrzeczałem.

— Jak na razie — odpowiedziała doktor Turner ponuro. Potem dodała coś, czego już zupełnie nie rozumiałem. — To tyle, jeśli chodzi o solidarność społeczną w obliczu przeciwieństw losu.

— Przyniosłem jedzenie dla Annie i Lizie — powiedziałem.

To prawie jak cud. Annie i Lizzie dostały coś do jedzenia. Dzięki mnie. Jakoś nie pomyślałem wtedy, że dwie kanapki nie na długo im wystarczą. Nie przyszło mi nawet na myśl. To pewnie przez te środki przeciwbólowe, to one musiały mnie tak otumanić.

Twarz doktor Turner nagle się zmieniła. Wyglądała na zdumioną — tak jakbym odpowiedział właśnie na jej słowa, a to przecież nieprawda, bo nawet ich nie zrozumiałem. Ale nic mnie to nie obchodziło. Annie i Lizzie dostały coś do jedzenia. I to dzięki mnie.

— Och, Billy — odezwała się doktor Turner cicho i smutno, a głos miała taki żałosny, jakby ktoś umarł. Albo coś. Tylko co?

Ale to już nie był mój problem. Zasnąłem, a we wszystkich snach Lizzie i Annie uśmiechały się do mnie w blasku słońca, złotozielonym jak lato w górach, a w tym czasie — jak się okazało później — Stan, Scotty, Jack i to coś doktor Turner jednak naprawdę umarli.

12. Diana Covington: East Oleanta

KIEDY PRZYNIESIONO BILLY’EGO DO ANNIE FRANCY, a to jego biedne serce pracowało jak jakaś antyczna fabryka i ręce trzęsły mu się tak, że nie mógł sobie nawet wyłączyć tarczy ochronnej — dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, jaką skończoną byłam kretynką, że nie wezwałam ANSG wcześniej.

Ale to nie Billy sprawił, że uświadomiłam to sobie. Zawdzięczam to — jak zwykle — Lizzie.

Wiedziałam, że Billy nie jest ciężko ranny, i pewnie powinnam bardziej przejąć się losem pozostałych Amatorów, zwłaszcza losem tej trójki, która zginęła. Ale faktem jest, że niezbyt się przejęłam. Co prawda zmieniłam swój stosunek do Amatorów, od kiedy zamieszkałam w East Oleancie, a zwłaszcza Jack Sawicki wydawał mi się porządnym facetem, ale tak to już było. Tak naprawdę nie obchodziło mnie, że Amatorzy-łobuzy obrócili się przeciwko Amatorom-niełobuzom i odebrali im szansę przeżycia. Ostatecznie my, Woły, niczego innego się po nich nie spodziewaliśmy. Dla nas Amatorzy to zawsze była potencjalna siła destrukcyjna, utrzymywana w spokoju tylko przez dostateczną ilość chleba i igrzysk, a teraz chleba zaczęło brakować, a i namioty cyrkowe także już zwijano. Nastał czas Bastylii.

Obchodził mnie jednak — mimo wszystko — los Lizzie. A ona chodziła głodna. Jeśli wezwę ANSG, jej agenci wpadną tu jak burza, a wtedy East Oleanta nie będzie dłużej zapomnianą krainą. Wraz z agentami nadejdzie żywność, lekarstwa, środki transportu i wszystkie te dobra, których Amatorzy nauczyli się otrzymywać z pracy innych. A to by znaczyło, że Annie i Lizzie się najedzą.

Z drugiej strony, kongreswoman Janet Carol Land mogła w każdej chwili przywrócić swoje lotnicze dostawy żywności. Albo mogli jeszcze raz naprawić grawkolej. Takie rzeczy zdarzały się już wiele razy. A gdyby tak rzeczywiście się zdarzyło, utraciłabym szansę, by okryć się chwałą, przekazując ANSG Mirandę Sharifi wraz z przyległościami w postaci nielegalnego laboratorium nanotechnicznego. A co więcej, w chwili gdy będę wzywała ANSG, Eden mógłby także odebrać mój sygnał, w którym to przypadku pani Sharifi może się spokojnie stamtąd oddalić, zanim jeszcze przybędą tu agenci.

Kiedy tak zmagałam się z tym trójrogim dylematem między altruizmem, próżnością a względami praktycznymi, Lizzie jednym uderzeniem rozbiła moje kunsztowne wywody w drobny mak.

— Vicki, popatrz na to.

— Co to jest?

— No, zobacz.

Siedziałyśmy na plastsyntetycznej kanapie w mieszkaniu Annie. Z sypalni dochodził jej głos, doglądała Billy’ego. Medjednostka zajęła się wcześniej jego ranami, siniakami i arytmią serca, więc teraz pewnie powinien spać, a nie był w stanie zasnąć, kiedy Annie kręciła się dookoła. Wątpię jednak, czy mu to przeszkadzało. Drzwi sypialni były zamknięte. Lizzie trzymała swój terminal, wpatrując się z powagą w ekran. Żałosne, pogniecione kanapki Billy’ego przywróciły chwilowo rumieniec na jej wychudzonej twarzy. Na ekranie widniało wielobarwne holo.

— Bardzo ładne. A co to jest?

— Wzorzec prawdopodobieństwa Lederera.

No jasne. Trochę już minęło od czasu, kiedy chodziłam do szkoły. Żeby jakoś ratować twarz, rzuciłam autorytatywnie:

— Jakaś zmienna ma siedemdziesiąt osiem procent szans na to, że z upływem czasu wyprzedzi jakąś inną zmienną.

— Tak — szepnęła Lizzie ledwo dosłyszalnie.

— No więc co to za zmienne?

— Pamiętasz tamten roboobierak — odpowiedziała pytaniem Lizzie — którym bawiłam się, kiedy byłam mała?

Ledwie dwa miesiące temu. Ale w porównaniu z intelektualnym skokiem, jakiego dokonała od tamtego czasu, chyba rzeczywiście zeszłe lato musi jej się zdawać utraconym rajem dzieciństwa.

— Pamiętam — odrzekłam, zważając pilnie, żeby się nie uśmiechnąć.

— Pierwszy raz zepsuł się w czerwcu. Pamiętam, bo wtedy były jabłka z gatunku kia beauty.

Genomodyfikowane jabłka dojrzewały według z góry ustalonego harmonogramu, co miało stworzyć wrażenie sezonowej różnorodności.

— A więc? — ponagliłam.

— A grawkolej zepsuła się jeszcze wcześniej. W kwietniu, jak mi się wydaje. A jeszcze wcześniej było kilka toalet.

Nadal nie łapałam.

— A więc…?

Drobna twarz Lizzie cała się zmarszczyła.

— Ale pierwszy raz w East Oleancie popsuło się jeszcze wcześniej, ponad rok wcześniej. Wiosną 2113 roku.

W końcu załapałam. I zrobiło mi się sucho w gardle.

— Wiosna 2113? Dużo rzeczy się wtedy zepsuło czy tylko kilka? Tak jakby to mogło wystąpić przy normalnym stopniu zużycia i ograniczonej konserwacji?

— To było dużo rzeczy. O wiele za dużo.

— Lizzie — zaczęłam powoli. — Te dwie zmienne w twoim wzorcu Lederera… Czy pierwsza to liczba awarii w East Oleancie, tak jak ty je osobiście pamiętasz, a druga to wzmianki z sieci informacyjnej z twojej kryształowej biblioteki na temat podobnych przypadków w całym kraju?

— Tak. Są, tak. Ja chciałam… — przerwała, świadoma, że wraca jej dawny brak właściwych słów. Znów wpatrzyła się w ekran. Wiedziała doskonale, na co patrzy. — To się zaczęło tutaj, Vicki. Ten dysymilator duragemowy po raz pierwszy pojawił się tutaj. Zrobili go w Edenie. Zostaliśmy wybrani do testów. A to oznacza, że ten, kto rządzi w Edenie…

W Edenie rządzi Hueros Verdes. W Edenie rządzi Miranda Sharifi.

A zatem już podjęto za mnie tę decyzję, tak po prostu. Dysymilator duragemowy nie może być częścią żadnego strategicznego planu typu „uratujmy wreszcie biedną Dianę szczyptą osobistego sukcesu”. Tu mieliśmy do czynienia z widoczną, oczywistą i wołającą o pomstę do nieba złą wolą. Nie miałam prawa dłużej tu przesiadywać i zabawiać się w detektywa amatora, odkąd miałam powody, by podejrzewać, że gdzieś tutaj, w tych górach, które torturują nas nieustannie atakami zimy, znajduje się zakładzik produkcyjny Korporacji Huevos Verdes, rozsiewający hojnie molekularne zniszczenie. Wszystkie najgłębsze pokłady przyzwoitości wołały teraz we mnie, żebym natychmiast wezwała tu moich wzgardliwych szefów i powiedziała im — bez względu na ich wzgardę — wszystko, co wiem.

Każdy ma swoją własną definicję przyzwoitości.

— Vicki — szepnęła Lizzie — co teraz zrobimy?

— Teraz się poddamy — odpowiedziałam.

* * *

Zadzwoniłam do nich z odosobnionego miejsca nad rzeczką, z dala od podejrzliwych oczu Annie. Zabroniłam Lizzie iść za mną, ale oczywiście nie posłuchała. Było zimno, choć świeciło słońce. Wcisnęłam się w małe zagłębienie w śnieżnej zaspie nad samym brzegiem rzeczki i wycięłam z uda nadajnik.

To musiał być implant, tylko w ten sposób mogłam mieć pewność, że nikt mi go nie ukradnie, chyba żeby się znał na rzeczy. Kiedy ANSG mi go wszczepiło, poszłam do znajomych i kazałam wyjąć go z powrotem i odłączyć automatyczny sygnalizator, który, rzecz jasna, był razem z nim. Do tego trzeba profesjonalistów. Ale nie potrzeba zawodowca, żeby wyjąć go i użyć. Można tego dokonać, posiadając odrobinę stosownej wiedzy, zastrzyk z miejscowym znieczuleniem i bardzo ostry, spiczasty nóż — a kiedy naprawdę człowieka przyciśnie, można i bez znieczulenia, i bez spiczastego ostrza.

Mnie na szczęście aż tak nie przycisnęło. Wysunęłam implant spod skóry, zakleiłam niewielkie nacięcie i otarłam z krwi opakowanie nadajnika. Rozpieczętowałam je. Lizzie przyglądała się temu rozszerzonymi ze zdumienia oczyma.

— Mówiłam ci, żebyś tu nie przychodziła — powiedziałam. — Chyba mi tu nie zemdlejesz?

— Nie mdleję na widok krwi!

— To dobrze.

Nadajnik był teraz płaskim czarnym wafelkiem na mojej dłoni. Lizzie przyglądała mu się z ciekawością.

— Korzysta z transformatorów falowych Malkovitcha, prawda? — A po chwili dodała, innym już tonem: — Wezwiesz tych z rządu, żeby przyjechali nam pomóc.

— Tak.

— Mogłaś ich wezwać wcześniej. W każdej chwili.

— Tak.

Brązowe oczy wpatrywały się we mnie nieporuszenie.

— No to dlaczego nie wezwałaś?

— Sytuacja nie była dostatecznie rozpaczliwa.

Lizzie rozważała to sobie przez chwilę. Ale w końcu przecież była jeszcze dzieckiem — mimo tej swojej przerażającej inteligencji, zapożyczonego języka i pseudotechnicznego wyrafinowania, jakie jej wpoiłam. W dodatku miała za sobą wręcz koszmarne dwa tygodnie. Znienacka zaczęła okładać pięściami moje kolana — miękkimi, nieefektywnymi razami zmarzniętych rąk w mitenkach.

— Mogłaś wezwać pomoc wcześniej! Billy’emu nie stałaby się żadna krzywda i pan Sawicki by nie zginął! A ja bym nie musiała być taka strasznie głodna! Mogłaś! Mogłaś!

Dotknięciem włączyłam nadajnik i powiedziałam wyraźnie:

— Agent specjalny Diana Covington, sześć tysięcy osiemdziesiąt cztery łamane przez A do Colina Kowalskiego, osiemdziesiąt trzy łamane przez H. Pilne, przypadek tysiąc sześćset czterdzieści dwa. Powtarzam: tysiąc sześćset czterdzieści dwa. Proszę przysłać silny oddział do zadań specjalnych.

— Jestem taka głodna — łkała Lizzie w moje kolana. Włożyłam nadajnik do kieszeni i przyciągnęłam ją do siebie.

Ukryła twarz w zagłębieniu mojej szyi; poczułam chłodny czubek nosa. Patrzyłam na uwięzioną pod lodem rzeczkę, na brudny śnieg poplamiony krwią z opakowania nadajnika i zadziwiająco błękitne niebo. Przylot z Nowego Jorku zajmie pewnie ANSG kilka godzin. A Superbezsenni, ukryci w swoim Edenie, już tutaj byli. I nie było sposobu na to, by się dowiedzieć, czy przechwycili moją wiadomość. Przechwytywali przecież wszystko. Albo tak przynajmniej mi mówiono.

Tuliłam do siebie Lizzie, wydając bezsensowne macierzyńskie odgłosy. Z jej zziębniętego nosa kapało mi na szyję.

— Lizzie, czy opowiadałam ci już o jednym psie, którego kiedyś widziałam? O genomodyfikowanym różowym psie, który w ogóle nie powinien był zaistnieć, nieszczęsny?

Ale ona dalej łkała, zziębnięta, głodna i zdradzona. Zresztą wszystko jedno. Opowieść o psie Stephanie Brunell w tej chwili nawet mnie wydała się mocno kulawa, choć kiedyś przecież w nią wierzyłam i pewnie nadal wierzę, tylko nie bardzo mogę ją sobie przypomnieć.

Jak tyle innych spraw.

* * *

ANSG znalazła się na miejscu w ciągu niespełna godziny, co — muszę przyznać — nawet mi zaimponowało. Najpierw przyleciały samoloty, potem helikoptery, a jeszcze przed zmierzchem ożyła grawkolej, pędząc do East Oleanty z ładunkiem uzupełniającym w postaci trzydziestu agentów o stalowym spojrzeniu, kilku technicznych i ogromnej ilości jedzenia. Typom z agencji rządowych najwydajniej pracuje się z pełnym żołądkiem. Techniczni rozproszyli się po mieście i ponaprawiali, co się dało. Ludzie z ANSG opanowali kafeterię kongreswoman Janet Carol, rozpostarli pole Y wokół technicznych pracujących przy pasie żywieniowym i nakazali wszystkim innym trzymać się z dala, co dobrzy obywatele posłusznie spełnili, zwłasza że żywność rozdzielano w ruinach składu. Bóg jeden wie, jak ją gotowali. Może jedli sojsynt na surowo.

— Pani Covington? Jestem Charlotte Prescott. Tymczasowo ja tutaj dowodzę, do przyjazdu Colina Kowalskiego. Proszę za mną.

Była wysoka, miała włosy w kolorze płomieni i była idealnie piękna. Do tego miała akcent, który kojarzy się zwykle z forsiastym Północnym Wschodem, i oczy jak Skamieniały Las. Poszłam za nią, ale nie bez protestu małej Diany:

— Nie będę rozmawiać, dopóki się nie przekonam, że nakarmiono dwoje ludzi. A właściwie troje: starszego pana, dziewczynkę i jej matkę… Mogą sobie nie poradzić w tym tłumie na zewnątrz…

Co ja wygaduję? Annie Francy poradziłaby sobie nawet na ostatnim posterunku generała Custera, protestując przy tym nieustannie przeciwko nieładnym postępkom Indian.

— Już zajęto się Lizzie Francy i Billym Washingtonem. Strażnik przy ich mieszkaniu dostarczy im pożywienia — oświadczyła Charlotte Prescott.

A była w East Oleancie zaledwie od dziesięciu minut.

Siedziałyśmy naprzeciw siebie na dwóch plastsyntetycznych kawiarnianych krzesłach, a ja opowiadałam jej wszystko, co wiem.

O tym, jak śledziłam Mirandę Sharifi z Waszyngtonu do East Oleanty, gdzie mi zniknęła. O tym, że przeszukiwałam okoliczne lasy. O tym, że niektórzy z tutejszych ludzi wierzą w istnienie w górach miejsca, które nazywają Edenem, a które jest prawdopodobnie dobrze chronionym nielegalnym laboratorium genetycznym, i o tym, że miałam podstawy, by wierzyć, że to właśnie tutaj Huevos Verdes wypuściło dysymilator duragemowy. O tym, że śledziłam leśne wyprawy niektórych mieszkańców miasta w nadziei natrafienia na ślad Edenu, ale nic nie udało mi się wykryć, więc jestem przekonana, że nikt nie wie, gdzie i czy w ogóle owo mityczne miejsce istnieje.

Ostatnie zdanie było niezupełnie zgodne z prawdą. Nadal podejrzewałam, że Billy Washington coś wie. Ale to chciałam powiedzieć samemu Colinowi Kowalskiemu, któremu przynajmniej częściowo ufałam, a nie Charlotte Prescott, do której nie miałam ani krzty zaufania. Przypominała mi Stephanie Brunell. Billy to był irytujący stary ciemniak, ale nie był różowym pieskiem z czworgiem uszu i ogromnymi oczyma, więc nie miałam ochoty patrzeć, jak przelatuje przez jakiekolwiek — choćby metaforyczne — barierki.

— Dlaczego nie zgłosiła pani, gdzie się pani znajduje ani też gdzie według pani podejrzeń znajduje się Miranda Sharifi, kiedy dotarła pani do East Oleanty? Albo nawet po drodze?

— Byłam przekonana, że placówka Superbezsennych jest w stanie przejąć sygnał ze wszystkich urządzeń, jakie miałam do dyspozycji.

To było czyste zagranie — nawet ANSG nie pochlebiało sobie, że w dziedzinie wynalazczości może wyprzedzić Superbezsennych. Prescott nic po sobie nie okazała.

— Naruszyła pani niemal każdy punkt regulaminu Agencji.

— Nie jestem etatowym agentem. Pracuję jako wolny strzelec na zlecenie Colina Kowalskiego i mam status informatora. Do tej pory nawet nie wiedziałaby pani o moim istnieniu, gdyby sam pani nie powiedział.

Znów nic po sobie nie pokazała. Na podobieństwo niektórych gadów potrafiła rozpostrzeć przed sobą błonę, od której odbijało się wszystko. Mimo to widziałam wyraźnie tę kobietę — wszystkie jej ograniczenia, nieustępliwość zrodzoną z przekonania o własnej wyższości. Nie mogłam jednak nic poradzić na to, że w jej obecności czułam się zupełnie bezwartościowa — a było to coś, czego nie doświadczyłam już od miesięcy. Ja w swoim wymiętym kombinezonie i ona — jakby urwała się z jakiejś holoreklamy dla Wschodniej Enklawy Central Parku. Nawet paznokcie miała idealne: genomodyfikowany róż, którego wcale nie trzeba malować.

Przepytywanie trwało. Starałam się odpowiadać najszczerzej, jak potrafiłam, na wszystkie pytania z wyjątkiem tych, które tyczyły Billy’ego. Wcale nie poprawiło mi to nastroju, który i tak był już mniej więcej podły. Robiłam to, co powinnam, to, czego potrzebowałam, to, co było właściwe, patriotyczne i dobre dla kraju — i hip! hip! hurra! Niech nam żyje pan prezydent! Nie, nie — wcale nie chciałam być cyniczna — to naprawdę było słuszne. No to dlaczego czuję się tak strasznie?

Colin Kowalski dotarł na miejsce koło dziewiątej wieczorem. Nadal przebywałam w areszcie domowym — czy jak to tam zwał — ale Charlotte Prescott najwyraźniej wyczerpał się zapas pytań. Pas żywieniowy znów był na chodzie, obsługując kolejkę wygłodniałych, zerkających ciekawie na pole Y, z którego powodu musieli tłoczyć się w jednej części kafeterii, ale nic nie mogli dostrzec, ponieważ zewnętrzna warstwa przepuszczała obraz tylko do wewnątrz.

— Colin. Cieszę się, że jesteś.

Był zły i wcale tego nie krył, choć panował nad sobą doskonale. Miał u mnie punkty za jedno, drugie i trzecie.

— Powinnaś była skontaktować się ze mną jeszcze w sierpniu, Diano. Może wcześniej udałoby się nam zatrzymać uwalnianie dysymilatora duragemowego.

— A teraz potraficie to zrobić? — zapytałam, ale nie odpowiedział. Złapałam go za klapy — a właściwie za coś, co uchodzi za klapy w tegorocznych modelach — i powiedziałam powoli i bardzo wyraźnie: — Coś już znaleźliście. Colin, musisz mi powiedzieć, co takiego znaleźliście. Musisz. W końcu to ja was tutaj doprowadziłam, a poza tym nie masz żadnych istotnych powodów, żeby mi nie mówić. Sam dobrze wiesz, że i tak pełno tu już reporterów.

Odstąpił o krok i uwolnił klapy. Billy, Doug Kane, Jack Sawicki, Annie i Krystal Mandor bez przerwy się na sobie obwieszali. Trochę mnie zaszokowało, jak szybko zapomniałam o tym, że Woły nie znoszą być dotykane.

Ale nie miałam zamiaru się poddać. Może już nie trzeba mieszać w to bardziej Billy’ego, może wystarczy to, że wziął mnie na miesiąc do mieszkania Annie.

— Colin, co znaleźli twoi agenci?

— Diano…

— Co znaleźli?!

Powiedział mi w końcu, nie tyle z powodu mojego uporu, co dlatego, że właściwie i tak nie było żadnych przeciwskazań. Podał mi nawet długość i szerokość geograficzną — w minutach i sekundach. Dosłownie pęczniał z dumy. Choć jakby nie do końca.

— Tylko to, co podejrzewałaś, Diano. Podziemne laboratorium. Chronione. Godzinę temu złamaliśmy szyfr pola, kiedy tylko złapaliśmy ogólne pojęcie o tym, gdzie szukać. Superbezsennym udało się zbiec, ale dysymilator duragemowy rzeczywiście narodził się tutaj. Łajdakom nawet nie chciało się zniszczyć dowodów. Niebezpieczny rekombinant i nanotechniczne urządzenia w tym laboratorium…

Nigdy przedtem nie byłam świadkiem czegoś podobnego: Colinowi Kowalskiemu zabrakło słów. Nie zająknął się ani nie zadrżał mu głos — po prostu usta zamknęły mu się za ostatnim słowem z cichym, lecz słyszalnym „hap!” — jakby wypowiedzenie tych słów głośno mogło poranić mu wargi i chciał w ten sposób je chronić. Zrobiło mi się niedobrze. „Niebezpieczny rekombinant i nanotechniczne urządzenia…”

— Co jeszcze tam dla nas wysmażyli?

— Nic, co mogłoby się stamtąd wydostać — odpowiedział i popatrzył mi prosto w oczy. Zbyt otwarcie: nie mogłam się zorientować, co ma oznaczać to jego spojrzenie.

I nagle zrozumiałam.

— Colin, nie! Zanim wszystkiego dokładnie nie zbadacie… Kafeterią wstrząsnął potężny wybuch, mimo że znajdowaliśmy się na pewno o całe mile od tamtego miejsca i mimo że ANSG na pewno pokryła je tarczą przeciwwybuchową. Ale tarcza przeciwybuchowa może zatrzymać jedynie rozpryskujące się kawałki materii, bo nic nie jest w stanie złagodzić siły uderzeniowej nuklearnego wybuchu. Ludzie przy pasie żywieniowym krzyknęli i złapali kurczowo za swoje miski sojsyntetycznych zup i steków. Holoterminal, który znajdował się w ich części kafeterii i który ktoś przełączył na Ogólnokrajowe Mistrzostwa Skuterowe, na ułamek sekundy zamigotał.

— Dokładne badania niosły ze sobą zbyt wielkie ryzyko — odpowiedział sztywno Colin. — Nie wiadomo, co mogło się stamtąd wydostać. Nie wiadomo, nad czym właściwie pracowali.

Na chwiejnych nogach podniosłam się z krzesła. Nie było powodu, żeby uginały się pode mną nogi. Próbowałam zachować obojętny ton.

— Colin… Czy to laboratorium naprawdę było puste? Czy Miranda Sharifi i inni Superbezsenni naprawdę zdołali uciec, zanim dotarliście na miejsce?

— Tak, już ich tam nie było — odparł Colin i spojrzał mi w oczy tak otwarcie, tak bezgranicznie szczerze, że z miejsca wiedziałam, iż łże.

— Colin…

— Diano, twoja służba w ANSG dobiegła końca. Na twoje konto wpłynie sześciomiesięczna pensja, a jeśli sobie zażyczysz, dostarczymy ci także dyskretnych i bliżej nie sprecyzowanych rekomendacji. Oczywiście nie wolno ci sprzedać tej historii mediom w jakiejkolwiek postaci. Jeśli złamiesz ten zakaz, będziesz podlegać surowej karze. Z więzieniem włącznie. Przyjmij, proszę, najgorętsze podziękowania ze strony departamentu stanu za cenną pomoc.

— Colin…!

Przez ułamek sekundy dostrzegłam na jego twarzy przebłysk prawdziwego człowieka.

— Zrobiłaś swoje, Diano. Już po wszystkim.

Ale, naturalnie, bardzo się mylił.

* * *

Prześliznęłam się przez ogólne pandemonium, jakie zapanowało teraz na ulicach — reporterzy, miejscowi, agenci, a nawet pierwsi turyści — zupełnie nie zauważona. W moim pomiętym zimowym kombinezonie, z szalem owiniętym wokół dolnej połowy twarzy i z włosami tak samo brudnymi jak włosy wszystkich mieszkańców East Oleanty wyglądałam jak jeszcze jeden oszołomiony Amator. To mogłoby mi nawet sprawić przyjemność, gdybym w tamtej chwili zdolna była do odczuwania jakichkolwiek przyjemności. Czułam, że coś mi w tym wszystkim straszliwie nie gra — coś siedziało mi w głowie, a ja nie wiedziałam co. Dostałam przecież, czego chciałam: Huevos Verdes powstrzymano przed rozprzestrzenianiem siły tak destrukcyjnej jak ten dysymilator duragemowy. Ten kraj, nieodmiennie kiepsko radzący sobie z problemami ekonomicznymi, teraz dostanie przynajmniej szansę, by mógł wrócić do sił, kiedy mechanizm zegarowy sprawi, że wszystkie już uwolnione dysymilatory przestaną się reprodukować. Dwunastolatki mogły wreszcie się najeść, starzy mężczyźni nie musieli już brnąć przez śnieg wzdłuż nieczynnych torów i nikt już nie musiał ich atakować, żeby odebrać im żywność. Dostałam przecież, czego chciałam.

Coś mi tu bardzo nie gra.

Strażnicy właśnie opuszczali mieszkanie Annie. Minęłam ich w hallu. Żaden nie zaszczycił mnie nawet sekundą uwagi. Billy leżał na kanapie, a przy jego głowie siedziała na krześle Annie z ustami zaciśniętymi tak mocno, że chyba wytworzyły już próżnię. Lizzie siedziała na podłodze, ogryzając coś, co zapewne miało uchodzić za kurze udko.

— Ty! Wynoś się stąd! — odezwała się Annie.

Nie zwróciłam na to uwagi, tylko przyciągnęłam sobie drugie krzesło i postawiłam przy kanapie Billy’ego. To było takie samo krzesło jak to, na którym siedziałam naprzeciwko Charlotte Prescott o idealnych paznokciach — jedyny rodzaj krzesła, na jakim siadywałam w trakcie całego swego pobytu w East Oleancie. Tylko że to akurat było jadowicie zielone.

— Billy, wiesz, co się stało?

Odpowiedział mi tak cichutko, że chcąc dosłyszeć, musiałam się nad nim pochylić.

— Słyszałem. Wysadzili Eden.

— A skąd wiedzieli, że trzeba tu coś wysadzić? — wtrąciła się Annie. — To pani im powiedziała, doktor Turner! To pani sprowadziła tych federalnych facetów do East Oleanty!

— Gdyby nie to, dalej byście głodowali — warknęłam.

— Naprawdę już go nie ma? — spytał Billy. — Naprawdę go wysadzili?

— Tak. — Coś ściskało mnie za gardło, Bóg jeden wie dlaczego. — Billy, to właśnie tam robili ten duragemowy dysymilator. Ten, który powodował tyle awarii w tych wszystkich maszynach.

Długo nie odpowiadał. Myślałam już, że zasnął. Pomarszczone powieki opuszczone do połowy i smutno opadające policzki raniły moje serce. W końcu odezwał się, niemal szeptem:

— Ona uratowała życie starego Douga Kane’a… I nas też chcieli uratować…

— Skąd wiesz? — spytałam ostro.

Odpowiedział tak bardzo po prostu, ze szczerością tak różną od szczerości Colina Kowalskiego, że chyba powinno sieją określać inną nazwą.

— Widziałem ją. Była dla nas dobra, chociaż nie mamy z nią więcej wspólnego niż… niż z jakimiś żukami. Oni znają się na wszystkim, tamci ludzie. Skoro pani mówi, że to ona zrobiła ten dysymilator duragemowy… No cóż, może to i ona. Ale coś mi się nie chce wierzyć. A nawet jeśli to zrobili, powiedzmy, przez pomyłkę…

— To? To co, Billy?

— Skoro tamci wysadzili Eden, to jak my się teraz dowiemy, jak mamy to zniszczyć?

— Nie mam pojęcia. Ale tam w… w Edenie pracowali jeszcze nad innymi niebezpiecznymi projektami nanotechnicznymi. Jakieś świństwo, które jakby się wydostało, mogłoby spowodować jeszcze więcej szkód.

Przemyśliwał to sobie przez chwilę.

— Ale, doktor Turner…

— Nie jestem lekarzem, Billy — przerwałam mu, znużona. — Właściwie niczym nie jestem.

— …jak rząd tak sobie będzie chodził i wysadzał te wszystkie nielegalne Edeny, to czy nie stracimy też jakichś dobrych rzeczy razem z tymi złymi? Bo przecież te wściekłe szopy…

— Trzeba nadzorować badania genetyczne i nanotechniczne, Billy — wtrąciłam niecierpliwie. — Albo każdy wariat będzie sobie produkował takie rzeczy jak ten dysymilator.

— A mnie się zdaje, że jakiś jeden wariat już go wyprodukował — odparował znacznie bardziej cierpko niż kiedykolwiek. — I niech pani patrzy, co się dzieje. Prawdziwi naukowcy nie umieją go zatrzymać, bo sami nie mogą robić żadnych eksperymentów!

Zakaz prowadzenia badań nad antidotum. To nie był nowy argument, już to słyszałam. Nigdy jednak od kogoś takiego jak Billy i nigdy w takiej sytuacji. Billy’emu dane było ujrzeć Eden i uznał, że zasiadający tam bogowie są nie tylko wszechmocni, ale i dobrotliwi. Zdolni znaleźć antidotum na zło, które sami stworzyli. Może i podzielałam ten pogląd — przez króciutką chwilę — w czasie rozprawy patentowej czyściciela komórek Mirandy Sharifi. Ale Superbezsenni nie popełniają pomyłek, przynajmniej nie na tym poziomie. Jeśli wypuścili dysymilator duragemowy, to cała rzecz musiała zostać starannie zaplanowana, a celem było zniszczenie cywilizacji, która darzyła ich wyłącznie nienawiścią. Nie mogłam sobie wyobrazić żadnej innej przyczyny. Co gorsza, prawie im się to udało.

— Śpij już, Billy — powiedziałam i podniosłam się, chcąc wyjść. Staruszek był jednak w nastroju do rozmowy.

— Oni nie są źli. Tamta dziewczyna, wtedy, kiedy uratowała Douga Kane’a… A teraz już ich nie ma. Edenu naprawdę nie ma. Już nigdy nie zejdę w dół tym górskim szlakiem, nie przejdę na drugą stronę strumienia, nie zobaczę, jak w skale otwierają się drzwi, i już nie wejdę z nią do środka…

Zaczął bredzić. No jasne — agenci dali mu narkotyk prawdy. O co go zapytali, na to odpowiedział. Taka bezsensowna gadanina to jeden z efektów ubocznych, kiedy tego rodzaju farmaceutyki przestają działać.

— Do widzenia, Billy. Do widzenia, Annie. Ruszyłam w stronę drzwi.

Lizzie posłyszała coś w moim głosie. Szybko przysunęła się do mnie z „kurzym udkiem” w dłoni; właściwie niewiele z niej zostało poza wielkimi oczyma i chudymi dłońmi, ale już teraz wyglądała znacznie zdrowiej. Dzieci szybko reagują na poprawę żywienia.

— Vicki, jutro rano będziemy miały lekcje, prawda? Vicki?

Popatrzyłam na nią i nagle opanowało mnie zupełnie szaleńcze poczucie, że oto rozumiem Mirandę Sharifi.

Istnieje taki rodzaj pragnienia, którego sama nigdy nie doświadczyłam i nie spodziewałam się go doświadczyć. Tylko o nim czytałam. Widywałam też u innych, choć nie było ich zbyt wielu. Jest to pragnienie tak dojmujące, tak przeszywające i tak specyficzne, że nie sposób go powstrzymać — tak samo jak nie sposób powstrzymać włóczni ciśniętej nieomylną ręką prosto w twój brzuch. Włócznia, uderzając, przechyla twoje ciało. Zmienia w nim bieg twojej krwi. Od tego można umrzeć.

Mówi się, że matki czują to pierwotne cierpienie, kiedy gorąco pragną uchronić własne dzieci od śmierci. Ja nigdy nie byłam matką. Mówi się, że kochankowie czują wobec siebie to samo. Ja nigdy tak nie kochałam, mimo tych wszystkich imitacji uczuć z Claude’em-Eugenem-Rexem-Paulem-Anthonym-Russellem-Davidem. Mówi się, że artyści i naukowcy czują to wobec swoich dzieł. I właśnie to ostatnie stwierdzenie odnosiło się do Mirandy Sharifi.

To, co ja czułam do Mirandy Sharifi — od samego Waszyngtonu — to była zwykła zawiść. A ja nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy.

Teraz jednak poczułam coś zupełnie innego. Patrząc na Lizzie, wiedząc, że rankiem opuszczę East Oleantę, widząc kątem oka, jak wielkie ciało Annie porusza się niespokojnie na swoim krześle, poczułam, że włócznia zmienia bieg mojej krwi, i konwulsyjnie przycisnęłam obie ręce do brzucha.

— Jasne, Lizzie — zdołałam wyrzucić z siebie, a w moim głosie zadźwięczał Colin Kowalski, taki szczery i taki po wołowsku lepszy, i łgał jak ostatnia świnia, jak my wszyscy.

* * *

Nad ranem, o piątej czy szóstej, obudziłam się raptownie z urywanego snu. Moje myśli wypełniał głos Billy’ego: „A teraz już ich nie ma. Edenu naprawdę nie ma. Już nigdy nie zejdę w dół tym górskim szlakiem, nie przejdę na drugą stronę strumienia, nie zobaczę, jak w skale otwierają się drzwi, i już nie wejdę z nią do środka…”

Wykradłam się ze swojego pokoju w pośpiesznie wyremontowanym hotelu. Na recepcyjnej ladzie stał już nowy terminal, ale tu ryzyko było zbyt wielkie. Poszłam do kafeterii. Przy pasie żywieniowym stała kolejka, a na środku grała z ożywieniem wołowska sieć informacyjna. Kanały dla Amatorów rzadko kiedy nadawały serwisy informacyjne. Jeśli zatem ludzie z East Olaeanty chcieli zobaczyć się w holowizji, musieli włączyć wołowską sieć.

Przycupnęłam skromnie w kąciku i oglądałam. W końcu pokazano eksplozję — sensacyjne odkrycie źródła dysymilatora duragemowego, który od tylu miesięcy trapi cały kraj — oraz zbliżenia Charlotte Prescott i Kennetha Emila Koehlera, dyrektora ANSG z Waszyngtonu. Potem jeszcze raz eksplozja. Miałam ochotę zatrzymać na chwilę obraz, ale nie śmiałam, więc tylko wsłuchiwałam się bardzo uważnie.

Grawpociąg odchodził o siódmej. Około ósmej byłam już w Albany. Na stacji znalazłam terminal biblioteki publicznej, przeznaczony dla tych Amatorów, którzy mieli mgliste pojęcie o miejscu, do którego zmierzali, i chcieli znaleźć o nim tak istotne informacje jak, na przykład, przeciętna roczna ilość opadów, lokalizacja publicznych torów skuterowych albo długość i szerokość geograficzna. Obwieszony pajęczynami znak powiedział mi, że to biblioteka publiczna Anny Naomi Coldwell. Niewielu Amatorów miało mgliste pojęcie o miejscu, do którego zdążają, a w każdym razie niewielu wiedziało, czego mogliby chcieć się o nim dowiedzieć.

Wsunęłam do środka jeden z chipów kredytowych, o którym ANSG nie miała pojęcia. Tak mi się przynajmniej zdaje. Terminal oznajmił:

— Działam. O jakim mieście, okręgu lub stanie chcesz uzyskać informacje?

— Okręg Collins, stan Nowy Jork — odpowiedziałam trochę niepewnie.

— Proszę sprecyzować swoje życzenia.

— Proszę przedstawić mapę całego regionu, zarówno fizyczną, jak i polityczną.

Kiedy ukazała się mapa, kazałam powiększyć niektóre jej sekcje; raz, potem drugi. Kierowałam się napisami — mapa miała zaznaczoną długość i szerokość geograficzną.

Eksplozja, która zniszczyła nielegalne laboratorium, nie miała miejsca ani u podnóża góry, ani w pobliżu strumienia.

„A teraz już ich nie ma. Edenu naprawdę nie ma. Już nigdy nie zejdę w dół tym górskim szlakiem, nie przejdę na drugą stronę strumienia, nie zobaczę, jak w skale otwierają się drzwi, i już nie wejdę z nią do środka…”

Wierzę, że ANSG zniszczyła jakieś nielegalne laboratorium genetyczne. Wierzę też, że to z tego laboratorium wypuszczono dysymilator duragemowy. Ale bez względu na to, do kogo należało owo laboratorium, z pewnością nie był to Eden Billy’ego Washingtona. To nie był Eden u podnóża góry i przy strumieniu, nie ten Eden, który pozwolił, aby Billy zobaczył, jak otwiera się jego brama, nie ten Eden, z którego wychodzą wielkogłowe dziewczęta, żeby ratować staruszków, którzy zasłabną w lesie. Tamten Eden nadal jest na swoim miejscu.

A to oznacza, że nie Huevos Verdes wypuściło dysymilator duragemowy.

W takim razie kto? I po której stronie jest Huevos Verdes?

Jednak duragemowa katastrofa naprawdę zaczęła się w East Oleancie, tuż pod bokiem Edenu. Zbieg okoliczności? Wątpię. A mimo to Miranda Sharifi nie zrobiła nic, by powstrzymać uwalnianie dysymilatora.

No, ale jeżeli Superbezsennym tak zależało na tym, żeby nas zniszczyć, po co w takim razie pozwolili, żeby Billy Washington zobaczył wejście do ich placówki w górach Adirondack i odszedł swobodnie z tą wiedzą? Dlaczego go nie zabili? I dlaczego Miranda Sharifi usiłowała zdobyć legalne pozwolenie na produkcję czyściciela komórek — oczywistego przecież dobrodziejstwa dla nas, zwykłych śmiertelników? Sami Bezsenni już mieli tę biologiczną ochronę, a pewna jestem jak cholera, że nie musieli tego robić dla pieniędzy.

A co będzie, jeśli jakieś inne nielegalne laboratorium wymyśli coś jeszcze gorszego niż dysymilator — tu Billy miał zupełną rację — powiedzmy, jakiś retrowirus, który pozamienia nas wszystkich w żywe trupy, a tylko Huevos Verdes ma odpowiedni potencjał intelektualny, żeby zaprojektować jakiś kontrmikroorganizm na tyle szybko, by uchronić nas przed zamianą w kraj pełen klinicznych przypadków idiotyzmu?

Czy Huevos Verdes to wróg mojego kraju, czy jego przyjaciel?

Takie pytania nie przystoją agentowi terenowemu. Agent terenowy powinien robić, co mu każą, a raporty o swoich osiągnięciach przedstawiać swemu bezpośredniemu zwierzchnikowi, żeby ten mógł przesłać je wyżej. W sytuacji takiej jak ta agent terenowy powinien natychmiast wezwać ANSG. Ponownie.

Ale jeśli to zrobię, moje pytania już na zawsze pozostaną bez odpowiedzi. Bo Colin Kowalski na wszystko miał jedną odpowiedź: bombarduj to, co nie wygląda znajomo.

Musiałam tak stać bez ruchu dobre piętnaście minut. Dookoła mnie pędziły rzesze Amatorów, spieszące do swoich pociągów. Tuż obok przesunęła się szorująca podłogę robosprzątaczka. Jakiś sprzedawca narkotyków zerknął na mnie przelotnie i szybko odwrócił wzrok. Genomodyfikowanie przystojny techniczny idąc po peronie mówił coś do swego terminalu.

Nigdy w życiu nie czułam się bardziej samotna.

Wsiadłam w grawpociąg i wróciłam do East Oleanty.

KSIĘGA CZWARTA

Listopad grudzień 2114

To, co osobiste, bywa polityczne, to, co polityczne, zawsze jest osobiste.

AMERYKAŃSKIE PORZEKADŁO

13. Dan Arlen: Floryda

PRZEBYWAŁEM POD ZIEMIĄ, NA POSTERUNKU WOLNOŚCI imienia Francisa Mariona, przez bite dwa miesiące — cały wrzesień i październik.

Sam nie uwierzyłbym, gdyby mi powiedziano, że można ukrywać się przed ANSG nawet przez kilka dni, a co dopiero tygodni czy miesięcy. Ten cały posterunek to banda świrów — jaką mogli mieć szansę na umknięcie rządowym po zabiciu trzech agentów ANSG, zamordowaniu Leishy Camden i wysadzeniu samolotu ratunkowego agencji? Zerową. Żadną. Taka możliwość nie istnieje. Oto co bym sądził na ten temat.

Nie mógłbym też uwierzyć, że jest możliwe, aby ukryli się przed Huevos Verdes. Co dnia — co godzinę — oczekiwałem, że zaraz po mnie przyjdą.

Kształty w mojej głowie stały się cienkie i kruche, jak nerwowe membrany. Łatwe do zranienia, niepewne. Kształty te przepływały wokół nieruchomej, obrośniętej zielenią kratownicy jak wystraszone ryby. Czasem miały twarze, a raczej zarysy twarzy. Czasem wszystkie te twarze stawały się moją twarzą.

Drugiego dnia mojego pobytu pod ziemią o piątej rano rozdzwonił się jakiś alarm. Serce podskoczyło mi w piersiach — ktoś złamał ich system obronny. Ale to była tylko pobudka.

Zaraz też przywlokla się naburmuszona Peg. Zawiozła mnie do wspólnej łazienki, wepchnęła pod prysznic, po chwili wywlokła z powrotem. Następnie udaliśmy się do ogólnej jadalni, pełnej pospiesznie przełykających ludzi; było tu tak tłoczno, że wielu musiało spożywać swój posiłek na stojąco. Peg wyjęła z kieszeni jakiś papier i cisnęła nim we mnie ze złością.

— Masz. To twoje.

To był wydruk rozkładu dnia z nagłówkiem: Arlen, Dan. Tymczasowo przydzielony do kompanii 5.

— Przydzielono mnie do kompanii piątej. Czy to twoja grupa, Peg?

Prychnęła pogardliwie i szarpnęła wózkiem tak gwałtownie, że omal nie wypadłem.

Kompania piąta zebrała się w ogromnym, pustym pomieszczeniu. Nie widziałem Jonceya, Abigail ani nikogo, kogo potrafiłbym rozpoznać. Przez dwie godziny dwudziestu ludzi wykonywało ćwiczenia z rytmiki. Siedząc w wózku, naśladowałem ich z rozmyślną nieudolnością. Peg postękiwała i pociła się jak mysz.

Potem były dwie godziny holoinstruktażu obsługi wszelkiego rodzaju broni — paliwowej, laserowej, biologicznej, grawitacyjnej — aż byłem zdumiony, że Hubbley pozwala mi zobaczyć to wszystko. Ale już po chwili przestałem się dziwić: po prostu zakładał, że nie będę miał okazji, żeby komukolwiek o tym powiedzieć.

Kiedy holofilm objaśniał ładowanie, czyszczenie i korzystanie z poszczególnych rodzajów broni, dwadzieścioro członków kompanii piątej ćwiczyło na prawdziwych egzemplarzach. Siedziałem o trzy metry od Peg, której w każdej chwili mogłem wyrwać karabin i położyć ją trupem na miejscu. Nie wyglądała na specjalnie przejętą tym faktem, choć czułem na sobie ostrożne spojrzenia kilku innych. Peg pewnie nie sprzeciwiała się, bo takie były rozkazy Hubbleya. Być może w taki właśnie sposób Francis Marion nawracał jeńców.

Potem lunch, a potem znów ćwiczenia gimnastyczne, a potem holofilm, który mówił o tym, jak żyć z płodów ziemi. Nie do wiary — ten film pochodził z Państwowego Biura Dokumentacji. Zasnąłem.

Peg kopnęła mój wózek.

— Ty, Prawda Polityczna.

Przysunęła mnie bliżej reszty towarzystwa, które rozsiadło się półkolem na podłodze, twarzą do holosceny. Czułem, że kształty w mojej głowie naprężają się. Atmosfera coraz bardziej się zagęszczała. Zaraz chyba obejrzymy coś jeszcze ciekawszego niż film z Państwowego Biura Dokumentacji.

Wszedł Jimmy Hubbley i przyłączył się do towarzystwa. Nikt go nie powitał. Zaczęło się następne holo.

Film miał tę rozmyślnie gruboziarnistą teksturę zarezerwowaną dla nie montowanych zapisów z natury. Nie można było tu zmienić ani jednego fragmentu, nie niszcząc przy tym całości. Tej samej holokreacyjnej techniki używam do swoich koncertów, choć zamiast gruboziarnistości stosuję rozmyślnie zamazane kontury, jak we śnie. Dla ludzi ważne jest, że patrzą na prawdziwy koncert na żywo, a nie na jakieś zmontowane w studiu kawałki. Muszą wiedzieć, że to naprawdę ja.

Ale to, co widziałem na holo przed sobą, naprawdę się wydarzyło.

Pokazywało, jak ludzie z podziemia — łącznie z Jamesem Hubbleyem — opanowują dysymilator duragemowy w nielegalnym laboratorium. Uwięzionych wynalazców zmuszono następnie do wyprodukowania wielkich ilości dysymilatora, przechowywanego w niedużych kanisterkach, które po otwarciu rozpuszczały się bez śladu. Nie ujawniono niczego, zanim nie rozmieszczono kanisterków na całym terytorium Stanów Zjednoczonych. Potem opatrzony mechanizmem zegarowym dysymilator wypuszczono we wszystkich miejscach naraz, żeby uniemożliwić lokalizację źródła. Oglądałem na własne oczy informacje, za które ANSG oddałaby chętnie swe zbiorowe życie.

Tamto nielegalne laboratorium usytuowane było na północy stanu Nowy Jork, w górach Adirondack, nie opodal niewielkiego miasteczka zwanego East Oleanta.

Siedziałem w milczeniu. Miranda zawsze mi mówiła, że East Oleanta została wybrana na projekt Hueyos Verdes całkowicie na chybił trafił przez specjalnie zaprojektowany program komputerowy, dzięki czemu można było uniknąć wykrycia przez agencyjne programy do lokalizowania obiektów. Tak właśnie mi powiedziała.

„Stanowisz niezbędną część naszego programu, Dan. Jesteś pełnowartościowym jego członkiem”.

— No dobra — odezwał się Jimmy Hubbley, kiedy projekcja dobiegła końca. — A teraz kto mi powie, dlaczego oglądamy to nasze holo prawie każdego cholernego dnia?

— Bo my dzielimy się wiedzą po równo — odpowiedziała z żarliwą gorliwością jakaś dziewczyna. — Nie tak jak Woły.

— Dobrze, Ida — uśmiechnął się do niej Hubbley.

— Potrzebujemy znać fakty, żebyśmy mogli podejmować właściwe decyzje o naszym kraju — odezwał się jakiś mężczyzna głębokim głosem górala. — Krzewić ideę Ameryki dla prawdziwych Amerykanów. I wolę, która nas do niej doprowadzi.

— Bardzo dobrze — odpowiedział Hubbley. — Czy to nie brzmi dobrze, żołnierze?

— Ale czy to nie oznacza — zapytał ktoś niepewnie — że powinniśmy zapytać wszystkich w całym kraju, co o tym myślą? Żeby zagłosowali?

W pomieszczeniu zrobiło się niewielkie poruszenie.

— Gdyby wszyscy posiadali tę wiedzę co my, Bobby, wtedy z pewnością to właśnie by znaczyło — odpowiedział szczerym tonem Hubbley. — Ale oni nie wiedzą tego wszystkiego co my. Nie mają przywileju walki o wolność w pierwszym szeregu. Nie wiedzą, jaką broń mamy teraz po swojej stronie. Mogliby sobie pomyśleć, że ta nasza rewolucja to beznadziejna sprawa. Ale my wiemy lepiej, więc mamy obowiązek decydować za nich i działać z jak najlepszą wolą dla dobra wszystkich naszych rodaków Amerykanów.

Wszystkie głowy pokiwały potakująco. Widziałem, że każdy z nich czuje się kimś wyjątkowym — ta Ida, ten Bobby i ta Peg — kiedy tak bezinteresownie decydują o tym, co najlepsze dla ich własnego kraju. Tak jak robił to przed nimi Francis Marion.

Słyszałem w głowie głos Mirandy: „Oni w żaden sposób nie mogą pojąć biologicznych i społecznych konsekwencji naszego projektu, Dan, tak samo jak ludzie w czasach Kenzo Yagai nie mogli przewidzieć konsekwencji społecznych odkrycia taniej i wszechobecnej energii. Musiał wystąpić o krok do przodu i opracować swój projekt na bazie opartych na najlepszych informacjach przewidywań. Podobnie my; oni naprawdę nic z tego nie pojmą, dopóki to się nie stanie”.

Bo byli tylko zwykłymi normalnymi. Tak jak Dan Arlen.

Nastąpiła długa chwila ciszy. Ludzie wiercili się albo siedzieli nienaturalnie nieruchomi. Strzelali po sobie oczyma, po czym błyskawicznie odwracali wzrok. Czułem, jak tężeje mój własny grzbiet. Całe to napięcie nie może się przecież brać z holofilmu, który oglądają prawie każdego cholernego dnia.

— Powiedziałem: nie wiedzą, co posiadamy, i to szczera prawda. Ale niedługo się dowiedzą, to pewne jak jasna cholera. Cambell, przyprowadź go tutaj.

Campbell wyłonił się z jednego z niezliczonych korytarzy, wlokąc ze sobą skutego kajdankami nagiego Amatora. Przy potężnym Campbellu mężczyzna prezentował się mizernie, zwłaszcza że wydawał się jeszcze niższy, bezskutecznie próbując się opierać. Zgarbił się, a bose pięty na próżno zapierały się o podłogę. Nie wydał przy tym nawet najlżejszego dźwięku.

— Czy robokamera gotowa? — zapytał Hubbley.

— Właśnie ją włączyłem, Jimmy — odpowiedział ktoś zza jego pleców.

— To dobrze. Jak wszystkim wam wiadomo, ten film jest z tych, których nie można montować, bo wszystko się przy tym zniszczy. A wy tam, widzowie, wy też o tym wiecie. Synu, patrz na mnie, kiedy mówię.

Jeniec podniósł głowę. Nawet nie próbował zakryć genitaliów. Ku swemu przerażeniu dostrzegłem, że jego niski wzrost to wcale nie rezultat kiepskich genów — był jeszcze chłopcem. Miał trzynaście, może czternaście lat i był genomodyfikowany. Znać to było po jaskrawej zieleni jego oczu i ostrym, przyjemnym dla oka zarysie szczęki. Ale nie był Wołem. Był technicznym, potomkiem tych rodzin z pogranicza klas, których nie stać na pełny zestaw genetycznych modyfikacji razem z drogim podwyższaniem IQ, ale które aspirują do życia innego niż amatorskie. Tacy ludzie kupują zwykle swoim dzieciom modyfikacje wyglądu, a kiedy te dzieci dorastają — zwykle dość wcześnie — wykonują usługi gdzieś pośrodku między pracą robotów a umysłową pracą Wołów. Z nich właśnie składała się cała moja ekipa koncertowa. Na Huevos Verdes — choć można się o to spierać — rolę technicznego pełni Jason, wnuk Kevina Bakera, mimo że jest Bezsennym.

Chłopiec był przerażony.

— Jak nazwał generała Francisa Mariona jeden z jego młodych poruczników? — zapytał Hubbley, zwracając się do reszty.

— Paskudnym, złośliwym, krzywonogim i krzywonosym sukinsynem! — pospieszyła z odpowiedzią Peg.

— Bo widzisz, synu — wyjaśnił chłopcu Hubbley — generał Marion nie był genomodyfikowany. Był taki, jakim zechciał go stworzyć Pan. A stał się największym bohaterem, jaki kiedykolwiek żył w tym kraju. Curtis, co mawiał generał Marion o swojej polityce, kiedy wojska wroga były zbyt liczne, żeby mógł zaatakować je bezpośrednio?

— „A jednak naciskałem na nich tak mocno — odezwał się natychmiast człowiek po mojej lewej — żeby po dłuższym czasie zupełnie ich złamać”.

— Ano właśnie. „Naciskałem na nich tak mocno, żeby zupełnie ich złamać”. I to właśnie mamy zamiar zrobić z wami, widzowie, tam na zewnątrz. Będziemy na was naciskać. Ten tu człowiek to pojmany wróg, pracownik kliniki genomodyfikacji. To właśnie tam zabierają rodzice swoje niewinne, nie narodzone dziecięta, żeby zmienić je w coś nieludzkiego. Swoje własne dzieci. Dla niektórych z nas to cholernie niepojęta rzecz.

Miałem ochotę powiedzieć, że genetyczna modyfikacja in vitro ma miejsce, zanim jeszcze pojawią się jakieś „dziecięta”, że dokonuje się jej na zapłodnionym jajeczku utrzymanym w sztucznej biostazie. Ale język dosłownie przyrósł mi do podniebienia. Chłopiec wpatrywał się nieruchomo przed siebie jak przychwycony światłami samochodu królik.

— Tak, moglibyście sobie pomyśleć, że ten chłopiec jest za młody, żeby mógł w pełni odpowiadać za swoje czyny. Ale on ma już piętnaście lat. Junie, ile lat miał bratanek generała Mariona, Gabriel Marion, kiedy zginął walcząc z wrogiem na plantacji Mount Pleasant?

— Czternaście — odpowiedział żeński głos. Ze swego wózka nie mogłem widzieć, do kogo należał.

Głos Hubbleya stał się teraz bardziej poufały, a on sam pochylił się lekko do przodu.

— Rozumiecie to wszyscy, prawda? To jest prawdziwa wojna — mówimy to z całą powagą. Mamy Ideę, jakiego kraju chcemy, i mamy Wolę, żeby doprowadzić do jego powstania. Nie liczy się żaden osobisty koszt. Earl, opowiedz wszystkim widzom i tym z ANSG o pani Rebece Motte.

Człowiek odziany w purpurowy kombinezon wstał niezgrabnie i stanął z rękoma zwieszonymi po bokach. — Jedenastego maja…

— Dziesiątego maja — poprawił Hubbley, lekko zirytowany. Nie chciał żadnych nieścisłości na tej niemożliwej do poprawienia taśmie. Przywołany w ten sposób do porządku Earl nabrał powietrza w płuca i zaczął jeszcze raz:

— Dziesiątego maja generał Marion wraz ze swymi ludźmi zaatakował plantację Mount Pleasant, bo Brytyjczycy zajęli ją na swoje kwatery. Właścicielce i jej dzieciom kazali się wynieść do drewnianej chałupy. Dom był tak dobrze ufortyfikowany, że nie można go było zaatakować bezpośrednio, więc generał zadecydował, że podpalą go płonącymi strzałami. Ale nie mieli ani dobrego łuku, ani strzał. Light-Horse Harry Lee, który współpracował wtedy z generałem Marionem, poszedł, żeby powiedzieć pani Motte, że muszą spalić jej dom. A ona weszła do swojej chałupy i wyszła stamtąd z pięknym łukiem i strzałami — prawdziwymi, wołowskimi. A o swoim domu powiedziała: „Nawet gdyby był pałacem, powinien spłonąć”.

Earl usiadł.

Hubbley pokiwał głową.

— Oto prawdziwe poświęcenie. I prawdziwa patriotka, ta pani Rebeka Motte. Słyszałeś, synu?

Techniczny najwyraźniej niczego już nie słyszał. Czyżby nafaszerowali go jakimś narkotykiem?

Leisha zawsze ostrzegała mnie, żebym nie dawał wiary co barwniejszym opowieściom z naszej historii.

— Nigdy nie przestaniemy przeciwstawiać się wrogom Ameryki. A wy, widzowie, wy jesteście najgorsi, tak jak zdrajcy i szpiedzy zawsze są najgorsi w każdej rewolucji. Udają, że są po naszej stronie, a tymczasem spiskują i pracują dla tej drugiej. Wszyscy agenci ANSG to zdrajcy: udają, że strzegą czystości rasy ludzkiej, a tak naprawdę zezwalają na istnienie wszelkiej maści abominacji. A potem tym właśnie abominacjom, tym wszystkim Wołom, przekazują władzę nad krajem, tak jakbyśmy my, Amatorzy Życia, nie wiedzieli, że gdyby tylko mogli, zamorzyliby nas głodem. No, zresztą już to robią. Joncey, co powiedział generał Marion w swojej mowie do żołnierzy przed atakiem na Doyle’a nad Lynche’s Creek?

Joncey, głosem o ileż mocniejszym i swobodniejszym niż głos Earla, wyrecytował:

— „Ah, przyjaciele moi, jeśli zostaniemy pokonani, dzielnie stawiając opór tyranom, to co by się z nami stało, gdybyśmy legli jak niewolnicy i poddali się ich woli?”

Obejrzałem się. Pomieszczenie pełne było ludzi — innych „rewolucjonistów” z innych „kompanii”. Zapatrzony na młodziutkiego technika, nawet nie usłyszałem, jak wchodzili.

— Ten oto chłopak jest zdrajcą — ciągnął Hubbley. — Pracował w klinice genomodyfikacji. I zaraz umrze, jak przystało zdrajcy, a wy tam zapamiętajcie, że dziś, jutro lub pojutrze mogą za nim pójść następni. Abby?

Z tłumu wyłoniła się Abigail. Trzymała w dłoni mały kanisterek, nie większy od jej zwiniętej w pięść dłoni.

— Abby, co robił generał Marion z dobrami, które konfiskował swoim wrogom?

Odwróciła się, żeby powiedzieć wprost do kamery:

— Każda metalowa piła, znaleziona przez którąś z brygad, była przekuwana na miecz.

— Święta racja. A to tutaj — Hubbley uniósł kanisterek wysoko nad głową — to właśnie jest taka piła. I nie wynaleziono jej nawet w żadnym z nielegalnych laboratoriów. To tutaj pochodzi wprost od największego zdrajcy ze wszystkich — rządu Stanów Zjednoczonych.

Odwrócił kanister do kamery. Zobaczyłem dużą pieczęć z napisem: Własność armii Stanów Zjednoczonych. Ściśle tajne. Uwaga, niebezpieczeństwo!

Nie wierzyłem. To Hubbley sam namalował ten napis. Nie wierzyłem mu, mimo że nawet nie wiedziałem jeszcze, co jest w kanistrze.

Kratownica w mojej głowie westchnęła, jakby przeleciał przez nią podmuch wiatru.

— Dobra, Abby — oznajmił Hubbley. — Zaczynaj.

Abigail stała plecami do mnie, więc nie udało mi się zobaczyć, co zrobiła. Wokół nagiego technika pojawił się blask potężnego pola energii Y — półkula o średnicy prawie dwóch metrów. Kanister znajdował się teraz za połyskującym murem.

Chłopak jednak nie był pod wpływem narkotyków. Natychmiast zaczął wrzeszczeć. Dźwięk nie mógł się przebić przez pole siłowe, które nie przepuszczało nawet cząsteczek powietrza. Chłopak walił pięściami w wewnętrzną stronę tarczy i wrzeszczał — rozwarte usta jak różowa jama, oczy okrągłe z przerażenia. Nad górną wargą miał leciutki meszek jak pierzący się ptak.

Jimmy Hubbley był wyraźnie zniesmaczony.

— Żyje z cudzej śmierci, a sam nie potrafi umrzeć jak mężczyzna… Skończ z tym, Abby.

Nie udało mi się dojrzeć, jak Abby skończyła. Kanisterek rozżarzył się na okamgnienie i natychmiast rozpłynął się w szarą kałużę.

— To coś tutaj to właśnie metalowa piła, którą przygotowaliście, żeby nas pociąć — oświadczył Hubbley. — Ale my przekuliśmy ją na miecz. Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie; ewangelia według świętego Mateusza, rozdział dwudziesty szósty, wers pięćdziesiąty drugi. Wiecie już, jak to działa. Ale dla tych, którzy nie wiedzą — tu spojrzał prosto na mnie — powtórzę jeszcze raz. To jedna z waszych własnych genomodyfikowanych abominacji. Rozkłada ściany komórek w żywym ludzkim organizmie, właśnie tak.

Chłopak już nie wymachiwał pięściami. Nadal wrzeszczał, ale jego usta zaczęły zmieniać kształt. Rozpuszczał się. To nie wyglądało wcale tak, jak kiedy kogoś polać kwasem — widziałem coś takiego w dzieciństwie, zanim Leisha wzięła mnie do siebie. Kwas wypala ciało. A ciało chłopca wcale się nie paliło — po prostu roztapiało się jak wiosenne lody. Skóra opadała kawałkami na podłogę kopuły, odsłaniając czerwone mięso, które zaraz zaczęło opadać w ślad za nimi. A chłopak wrzeszczał, wrzeszczał, wrzeszczał. Czułem, jak żołądek podchodzi mi do gardła, a i kształty w mojej głowie też zaczęły się podnosić dookoła zamkniętej kratownicy.

Chłopiec potrzebował całych trzech minut, żeby umrzeć.

A Hubbley powiedział cicho i łagodnie:

— Generał Marion zakończył swoją przemowę nad Lynche’s Greek tymi oto słowami: „Ponieważ Bóg jest dziś sędzią moich postępków, wolałbym już tysiąc razy umrzeć i tysiąc razy przeżyć własną śmierć, niż widzieć swój kraj w tym upadku i poniżeniu”. I tak samo Bóg jest dzisiaj moim sędzią, drodzy widzowie.

Jego bladobłękitne oczy wypełnione dziwnym światłem patrzyły teraz prosto w obiektyw kamery.

Potem wszczął się ogólny ruch. Chyba wyłączono już robokamerę. W głowie miałem same smoliste, ohydne kształty. Nie zrobiłem nic, żeby ratować tego chłopca. Nawet nie próbowałem się odezwać. Nie próbowałem się wtrącić w to nie dające się przecież zmienić nagranie, żeby dać oglądającym jakąś wskazówkę co do tego, gdzie ta rzeczywista „abominacja” ma miejsce… Nie zrobiłem nic.

— No, to mamy pełną rolkę — odezwał się Jimmy Hubbley, wyraźnie z siebie zadowolony. — To takie stare powiedzenie filmowców; znaczy, że skończyli kręcić. Możecie się rozejść. A co do pana, panie Arlen, myślę, że lepiej będzie, jeśli Peg odwiezie pana do pokoju. Wyglądasz pan coś nieszczególnie, jeśli wolno mi zauważyć.

* * *

I tak było przez całe tygodnie.

Ćwiczenia gimnastyczne, holofilmy o stanie społeczeństwa (gdzie oni je robili?), potem musztra polityczna. To było najgorsze — to poczucie, że znowu jest się w szkole. Ciągle znajdowałem małe prostokąty koronki z sukni ślubnej Abigail, a Peg nie podjeżdżała moim wózkiem do terminalu bliżej niż na rzut kamieniem.

Bardzo potrzebowałem drinka. Jimmy Hubbley jednak nie pozwalał. Dopuszczał tylko słoneczko, bo nie wydłużało czasu reakcji.

A ja potrzebowałem drinka właśnie dlatego, że wydłużał czas reakcji.

Hubbley dał mi jakiś prostacki przenośny terminal, jakiego używają w szkołach, ze standardową biblioteką. Raz nie mogłem się powstrzymać i powiedziałem mu:

— Francis Marion wcale nie zachęcał do zabijania więźniów. Raz wywiózł nawet potajemnie z obozu torysa, Jeffa Butlera, kiedy zanosiło się na to, że go zaszlachtują.

Hubbley roześmiał się, zachwycony, i potarł narośl na szyi.

— Niech mnie, poduczyłeś się, synu, niech mnie jasna cholera, jeśli tak nie było! Jestem z ciebie cholernie dumny!

— Hubbley!

— Ale to i tak nie robi żadnej różnicy, panie Arlen. Naprawdę. Generał Marion okazywał współczucie torysom, bo to byli tacy sami ludzie jak on — jego sąsiedzi, tak samo jak on żyjący z płodów ziemi. Nie okazywał jednak współczucia brytyjskim żołnierzom, prawda? Woły to nie są tacy sami ludzie jak my. Nie są naszymi sąsiadami, kiedy żyją sobie w swoich przytulnych enklawach. I na pewno nie żyją tak jak my — my, których pozbawiono władzy, własności i wykształcenia. Nie, Woły to Brytyjczycy, panie Arlen. Nie Jeff Butler, lecz kapitan James Lewis z armii Jego Królewskiej Mości, który został zabity przez czternastoletniego patriotę o nazwisku Gwynn. Takie są prawa natury, synu. Chroń swoich.

— Marion wcale…

— Mów: generał Marion! — huknęła na mnie Peg. Łypnęła okiem na Hubbleya jak pies, który ma nadzieję, że pan poklepie go łaskawie po głowie. Hubbley uśmiechnął się, ukazując wszystkie swoje połamane zęby.

I to właśnie tacy ludzie uwolnili dysymilator duragemowy, żeby zniszczyć cywilizację. Tacy ludzie.

A cywilizacja naprawdę się rozpadała. Holoterminal w ogólnej sali odbierał wołowskie sieci informacyjne. Rzadko który grawpociąg jeździł jeszcze według rozkładu, szczególnie poza granicami wielkich miast. Większość techników skierowano w najgęściej zaludnione regiony, gdzie mieszkało najwięcej wyborców. I gdzie istniało niebezpieczeństwo rozruchów. Potrojono środki bezpieczeństwa w większości enklaw. Latało bardzo niewiele samolotów, co oznaczało, że państwem rządzono za pomocą telekonferencji, na odległość. Regularnie psuły się jednostki medyczne. I nie wydawały przy tym błędnych diagnoz — po prostu w ogóle ich nie wydawały.

W południowej Kalifornii rozprzestrzeniała się jakaś wirusowa epidemia. Nikt nie wiedział, czy to naturalna mutacja czy produkt bioinżynierii.

Jakiś prorok we wschodnim Teksasie ogłosił, że nastał oto Dzień Sądu. Cytował Apokalipsę według świętego Jana — fragment o czterech jeźdźcach, ale leciutko przekręcony: jeździec wojny musi zostać wypuszczony przez Amatorów Życia. Natychmiast. Kiedy stanowe służby bezpieczeńtwa próbowały go zatrzymać, on i jego wierni wysadzili w powietrze trzydzieścioro troje ludzi, używając do tego materiałów wybuchowych przeszmuglowanych z Meksyku. Tamtejszy gubernator — jak oświadczył z troską komentator — niemal na pewno stracił już szansę na reelekcję.

W Kansas w pogoni za zapasami żywności rozwalono w kawałki fabrykę sojsyntu D’Angelo, unosząc ze sobą wszystką przerobioną i nie przerobioną soję. Przy okazji zniszczono automatyczną taśmę produkcyjną o wartości trzech milionów dolarów.

Wicegubernatora południowej Dakoty zadźgano nożem podczas snu, w samym środku strzeżonej enklawy.

Amatorzy Życia z San Diego włamali się do tamtejszego światowej sławy zoo, gdzie zabili lwa i dwa elehipposy, a następnie je zjedli, ponieważ usłyszeli gdzieś przedtem, że nowa epidemia nie ima się zwierząt.

Na północnym wschodzie zapanowała przedwczesna zima. Przy nieczynnych grawpociągach małe miasta zostały odcięte od świata i dostaw żywności. Ludzie głodowali. W małych miastach, takich jak East Oleanta.

Gdzie się podziewa Miranda? Na co jeszcze czeka? Chyba że coś poszło nie tak w ostatnim stadium projektu. Chyba że agenci ANSG odkryli Eden, wytropili go idąc śladem plotek, rozsiewanych ostrożnie po amatorskich miasteczkach.

Chyba że istniało jeszcze coś, o czym ona i ci z Huevos Verdes mi nie powiedzieli.

Zacząłem się zastanawiać, czy w ogóle ma zamiar po mnie przyjść.

* * *

— Wielkość konstytucji polega na tym, że nadaje Wolę zwykłym ludziom — oświadczył Jimmy Hubbley, a jego jasne oczy rozbłysły.

„Wielkość konstytucji polega na zagwarantowaniu równowagi sił i systemu wzajemnej kontroli” — zwykła mawiać Leisha.

Leisha. Która. Nie. Żyła.

Ciemna kratownica w mojej głowie zwinęła się ciasno jak parasol; nieprzenikalna, przecinała mnie od środka cienką, ostrą linią.

A jak równowaga sił i system wzajemnej kontroli ma się do Huevos Verdes?

— Powoź mnie jeszcze raz po korytarzach — zwróciłem się do Peg.

Siedziała zgarbiona na krześle w ogólnej sali i oglądała wyścigi skuterowe gdzieś w Kalifornii. W każdym razie w tej jej części, w której nie było zarazy.

— Nie chce mi się nigdzie cię wozić. Już widziałeś wszystko, co miałeś widzieć.

— W porządku. W takim razie pojadę sam. — Odjechałem wózkiem kawałek dalej. Nie śmiałem ćwiczyć mięśni górnej połowy ciała, nawet wtedy, kiedy zamykała mnie na noc. Nie umiałem wypatrzyć nadzorujących mnie kamer, ale byłem pewien, że gdzieś muszą być. Poprzestałem na ukradkowym podnoszeniu ciała o kilka cali nad poręcze fotela — kilka razy dziennie podnosiłem w ten sposób swoje bezużyteczne nogi, pilnie dbając, by za każdym razem robić to w innym miejscu.

— Ej, ty, czekaj no!

Peg westchnęła ciężko i dźwignęła się z krzesła. Brutalnie pchnęła wózek do przodu.

Biały korytarz z szeregiem zamkniętych, nie oznaczonych drzwi.

Następny biały korytarz z szeregiem zamkniętych, nie oznaczonych drzwi.

I kolejny biały korytarz z szeregiem zamkniętych, nie oznaczonych drzwi. Platforma wejściowa, strzeżona przez Campbella, który spał, ale niezbyt mocno. I kolejny biały korytarz z…

Ze ściany zwisał strzęp sukni ślubnej Abigail.

— Niech to cholera! — wykrzyknęła Peg z większą energią niż kiedykolwiek przedtem. — Ta durna krowa niczego nie potrafi utrzymać w porządku! Wszędzie pełno tego dziadostwa!

Zerwała gwałtownie ze ściany nieduży prostokąt i podarła na kawałki. Twarz miała upstrzoną cętkami wściekłej czerwieni. W oczach pojawiły się łzy.

Skąd na nanościanie wzięło się coś, o co zaczepiła się koronka?

— Co za durna dziwka! — klęła Peg. Coś znajomego uderzyło mnie w jej głosie.

— Oho, Peg — odezwałem się. — Ktoś tu jest zazdrosny.

— Zamknij się, ty!

Powiększającym punktem na rogówce przyjrzałem się ścianie. To nie błąd w nanoprogramowaniu, tylko grudka dobudowana później, za pomocą innego nanoskładacza. Ale po co?

Żeby mógł się na niej przyczepić prostokąt koronki?

Każdy prostokąt jest inny. Tak już zaprojektowano tę koronkę. Żeby powstał z niej unikalny wzorek w sukni ślubnej w starym stylu.

Żeby powstał kod?

Peg doszła już do siebie, ale nadal miała zaczerwienione oczy. Wsunęła podarty kawałek koronki do kieszeni swego straszliwie nietwarzowego turkusowego kombinezonu. Jej usta wygięły się w cierpieniu, ale przez moje myśli nie przemknął ani jeden kształt współczucia. Peg nie wie, co to prawdziwe cierpienie. Peg nie widziała, jak umiera Leisha, w żółtej bluzce oblepionej błotem i z dwoma czerwonymi punkcikami na czole.

— No, jedźmy już — rzuciła Peg niecierpliwie, jakby ten postój zdarzył się z mojej winy.

Kod. Te kawałki koronki to musiał być kod. Bo cóżby innego w miejscu, gdzie każde działanie i każde spotkanie odbywało się pod ścisłym nadzorem, a każdego zachęcano, by był porządny i podnosił z podłogi najmniejszy śmieć, ponieważ generał brygadier Francis Marion był najporządniejszym skurwysynem, jaki kiedykolwiek atakował armię brytyjską.

Ilu ludzi było w to zamieszanych? Z całą pewnością Abigail i Joncey. Kto jeszcze? Czy był z nimi ktoś z zewnątrz?

W myślach jeszcze raz ujrzałem tamten szary kanister. I pieczęć: Własność armii Stanów Zjednoczonych. Ściśle tajne. Uwaga, niebezpieczeństwo!

— No — warknęła Peg, kiedy dotarliśmy z powrotem do ogólnej sali. — Wszystko już widziałeś! To teraz możemy już zostać na miejscu?

— Dość mam siedzenia w miejscu, przejedźmy się jeszcze raz — oznajmiłem. I zacząłem oddalać się tym swoim prymitywnym wózkiem inwalidzkim, słysząc, jak za mną Peg klnie wszystko w żywy kamień.

Po trzech dniach nieustannego objeżdżania zobaczyliśmy pewnego razu, jak otwierają się drzwi kwatery Hubbleya i wychodzą stamtąd Hubbley z Abigail. Kiedy Abigail ujrzała Peg, spuściła oczy, uśmiechnęła się i udała, że dopina rozporek spodni.

Peg była za mną, więc nie mogłem dojrzeć jej twarzy, widziałem za to jej wielkie, szorstkie ręce na uchwycie mojego wózka. Po zaciśnięciu się tych dłoni — zwyczajowym już, opanowanym — poznałem, że od dawna wie o Hubbleyu i Abigail. No jasne. Każdy musiał o tym wiedzieć, nic nie ukryje się w miejscu takim jak to. Joncey musiał się z tym pogodzić. Może to właśnie poprzedziło jego plany kontrrewolucji. A może sądził, że Hubbley rozdysponowuje swoje geny w ten dozwolony, naturalny sposób po to, żeby poprawić ludzki genotyp. A sam Hubbley z kolei pewnie sądził, że w ten sposób rozprzestrzenia geny Francisa Mariona przy pomocy wszystkich co ładniejszych żołnierek z poczuciem obowiązku wobec Woli i Idei.

— Dobry wieczór, Peg — rzucił Hubbley, a Abigail uśmiechnęła się z fałszywą skromnością. W moich myślach wywoływała: kwiatki z maleńkimi śmiercionośnymi ząbkami w słonecznozłotych środkach.

— Dobry wieczór, pułkowniku Hubbley — wykrztusiła Peg. No proszę: a ja nawet nie miałem pojęcia, że awansował.

* * *

W porze obiadowej ogólna sala pełna była ludzi. Abigail siedziała z przyjaciółmi, roześmiana, i zszywała swoją koronkową suknię ślubną. Była figlarna i zarumieniona. Nad nami, w tym świecie, który znałem teraz wyłącznie z przekazów holowizyjnych, zaczynał się listopad. To już mój sześćdziesiąty siódmy dzień w podziemiu, a Miranda wciąż się nie zjawia.

Joncey stał przy grupce hazardzistów, przyglądając się, jak grają w diabła. Dwunastościenne kości z jakiegoś błyszczącego metalu rozbłyskiwały wyrzucane ponad głowami siedzących. Wszyscy śmieli się i przekrzykiwali. Peg siedziała na krześle przygarbiona, z pustym wyrazem twarzy, a jej szorstkie dłonie zwisały niedbale z kolan. Poprosiłem ją o papier i długopis, co najpierw wydało jej się podejrzane, a potem oburzyło.

— Po co? Przecież masz swoją bibliotekę!

— Chcę sobie coś zapisać.

— Możesz to powiedzieć do terminala, a on ci to zachowa.

— Chcę to sobie zapisać. Na papierze.

Wzbudziłem jeszcze większą podejrzliwość.

— Umiesz pisać?

— Tak.

— Wydawało mi się, że pułkownik Hubbley mówił, że nie jesteś Wołem.

— Byłem w wołowskich szkołach. A ty nie umiesz czytać?

— Jasne, że umiem!

I pewnie umiała, przynajmniej trochę. Dzieci Amatorów zwykle uczyły się odczytywać podstawowe słowa, nawet jeśli nie umiały ich zapisać. Trzeba było przecież umieć odczytać nazwy na paczkach w składzie, znaki drogowe, napisy na kuponach zakładów skuterowych. Miałem cholerną nadzieję, że jednak potrafi czytać.

Obserwował mnie, rzecz jasna, jakiś niewidoczny monitor. Pochyliłem się nad papierem, który przyniosła mi Peg — szorstkie, blade, spłowiałe arkusze, pewnie papier pakowy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś napisałem. Nigdy nie szło mi to nadzwyczajnie. Pióro ciążyło mi w palcach.

Powolutku nabazgrałem drukowanymi literami: Chistorja drógjej amerykańskiej wojny o nie podlegtoźć.

W trzy godziny później — godziny wypełnione miętoszeniem i darciem kolejnych kartek oraz niespokojnym wierceniem się na siedzeniu wózka — miałem przed sobą trzy pokreślone stronice. Opiewały one filozofię Jamesa Francisa Mariona Hubbleya, jego działalność i cele. Sam Hubbley osobiście podszedł do mnie i zawisł nad ramieniem. Ciekawe, dlaczego dopiero teraz.

— No, no, panie Arlen, jestem niezmiernie szczęśliwy, żeś się pan na tyle zainteresował naszą walką, żeby aż o niej napisać. Ale, naturalnie, chciałbym przejrzeć to, coś pan napisał. Tak dla sprawdzenia, czy wszystko się zgadza. Z pewnością mnie rozumiesz, synu.

— Czy to znaczy, że pan myśli, że ktoś to kiedyś będzie czytał? — zapytałem wręczając mu kartki.

Ledwie spojrzał na tę moją „chistorję”.

— Do diabła, to niezłe, synu. Tylko powinieneś dodać trochę więcej na temat pułkownika Mariona. Inspiracja to samo serce działania, jak tu zawsze powtarzamy.

— Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś tu coś takiego mówił.

— Hmmm — mruknął; wcale nie słuchał. Rozejrzał się z roztargnieniem po sali. Abigail nadal zaśmiewała się dźwięcznie z przyjaciółmi, szyjąc swoją odwieczną suknię ślubną. Była teraz w siódmym miesiącu, więc koronki spływały kaskadą z wypukłości brzucha. Joncey gdzieś zniknął, podobnie Campbell i doktor. Peg, która czuwała, siedząc obok mnie, wpatrywała się w Hubbleya jak w słońce. Coś się działo, tylko nie wiedziałem co.

W głowie miałem wyprężone, twarde kształty, tak zwarte, jak moja mroczna kratownica. Zaczynało brakować czasu.

Wspierając się o poręcze fotela, podniosłem tors o parę cali nad siedzenie. Wtedy przeniosłem ciężar ciała na lewą rękę tak, że w końcu wózek — nie tak stabilny jak mój stary z napędem — przewrócił się. Upadłem na Peg, która natychmiast zacisnęła ręce na moim gardle. Z całej siły walczyłem ze sobą, by nie zareagować. Każde włókienko mięśni wołało, żebym ją walnął, lecz zmusiłem się do bezruchu i dusiłem się z oczyma wywalonymi na wierzch. Pokój zafalował, pociemniał. Minęła cała wieczność, zanim Jimmy Hubbley zdołał ją ode mnie odciągnąć.

— Daj spokój, Peg, puść go, facet wcale nie walczy, po prostu się przewrócił… Peg! Puszczaj!

Puściła. Powietrze z szumem wpadło mi do płuc, zapiekło jak kwas. Zachłysnąłem się, z oczu trysnęły mi łzy.

Hubbley stał obok mnie, powstrzymując Peg, chociaż przewyższała go o głowę i niewątpliwie była odeń silniejsza. Ramieniem otoczył ją w pasie. Drugim przewrócił mój wózek do góry nogami. Wokół nas zbierali się gapie.

— Dajcie spokój, nic się nie stało. Wózek pana Arlena się przewrócił. Uspokój się, Peg, przecież on nawet nie jest uzbrojony. Nic panu nie jest, panie Arlen?

— N-nie.

— No cóż, to się zdarza. Starrett, podnieś pana Arlena i posadź na to krzesło tutaj. Gdzie Bobby? A, tu jesteś. Bobby, to twoja działka — wyprostuj ten kawałek metalu, żeby wózek pana Arlena już się pod nim nie przewracał. To przecież niebezpieczne. No, moi drodzy, zbliża się pora gaszenia świateł, ruszajcie w stronę swoich kwater.

Posadzono mnie na jednym ze stojących obok krzeseł. Bobby wyjął z kieszeni siłowe kombinerki i w piętnaście sekund wyprostował metalową podpórkę, której zginanie bez kombinerek zajęło mi dziś po południu dobre pół godziny.

Hubbley zdjął rękę z Peg, która cała się trzęsła. Wyszedł. Ja zaś zabrałem kartki z moją „chistorją” i pozwoliłem Peg zawieźć się do swojego pokoju, w którym zamknęła mnie na noc. Była szorstka, zła na siebie za tę histeryczną reakcję; cały czas rozmyślała o tym, czy inni dostrzegli, jak rozpaczliwie chciała bronić Jimmy’ego Hubbleya. Naprawdę nie zdawała sobie sprawy, że wszyscy inni widzą i kpią z jej beznadziejnej miłości. Biedna Peg. Głupia Peg. I na tę jej głupotę właśnie liczyłem.

W pokoju ułożyłem koc na pryczy tak, żeby wyglądało, że to ja tam leżę. Nie było to łatwe, bo koc był cienki. Wózek dla niepoznaki postawiłem pusty po swojej prawej stronie tak, aby był widoczny zaraz po otwarciu drzwi. Sam ułożyłem się za drzwiami — oparłem się o ścianę, bezużyteczne nogi podwinąwszy pod siebie.

Ile czasu Peg będzie się rozbierać? Czy sprawdza własne kieszenie? Ależ oczywiście — jest przecież zawodowcem. Ale głupim zawodowcem. I w dodatku chorym z miłości.

Czy dostatecznie głupim i chorym? Jeśli nie, to jestem tak samo martwy jak Leisha.

Siedziałem teraz niemalże w tej samej pozie co Leisha w chwili śmierci. Tylko że Leisha nawet nie wiedziała, co ją trafiło. Ja będę wiedział doskonale. W głowie miałem same zwinne i czujne kształty — jak srebrzyste rekiny krążyły wokół zielonej zamkniętej kratownicy.

Notatka w kieszeni Peg była napisana tym samym ołówkiem co moja „chistorją” — możliwe zresztą, że to był jedyny ołówek w całym tym bunkrze — ale nie na skrawku spłowiałego papieru pakowego. Była napisana na kawałku koronki Abigail, na prostokąciku porzuconym tak niedbale gdzieś na korytarzu, na prostokącie, na którym było mniej dziurek niż zwykle, więc dało się nabazgrać kilka słów pismem tak różnym od tego z „chistorji”, jak tylko się dało. Rzecz jasna, ekspert grafologiczny od razu by wiedział, że pisała to ta sama osoba. Ale Peg nie była ekspertem grafologicznym — Peg ledwie umiała czytać. Peg była głupia. Peg była chora z miłości, zazdrości i potrzeby chronienia swego stukniętego przywódcy.

Notatka głosiła: Ona zdradziła. Potrzebny plan. Dziś u Arlena. Zdołałem to napisać pośród całego tego miętoszenia, darcia i wiercenia się nad moją „chistorją”, a wsunąć skrawek do kieszeni Peg nie było już trudno. W każdym razie nie dla kogoś, kto swego czasu okradł gubernatora Nowego Meksyku tylko dlatego, że gubernator był ważną figurą i gościem Leishy, podczas gdy ja byłem naburmuszonym nastolatkiem-kaleką, którego właśnie wyrzucono z trzeciej szkoły, w której Leisha próbowała mnie utrzymać siłą swoich pieniędzy.

Leisha…

Srebrzyste rekiny przyśpieszyły. Czy Peg zdoła odcyfrować „zdradziła”? Może trzeba było pisać prostszymi słowami. Może była bardziej zawodowcem niż zakochaną kobietą, może była mniej głupia niż zazdrosna. Może…

Zamek u drzwi rozjarzył się nagle. W tej samej chwili, kiedy Peg znalazła się w pokoju, trzasnąłem ją w twarz swoim wózkiem, wkładając w to całą siłę wzmacnianych mięśni ramion. Upadła na drzwi, zamykając je swoim ciężarem. Jej oszołomienie trwało tylko króciutką chwilę, ale też więcej nie było mi trzeba. Jeszcze raz zamachnąłem się wózkiem, tym razem celując w nią poręczą, którą przedtem specjalnie wygiąłem — prosto w żołądek. Gdyby była mężczyzną, mógłbym uderzyć w jądra. Przedtem długo i cierpliwie odrywałem wyściółkę poręczy, a potem poruszałem cierpliwie metalową rurką w tył i w przód, aż w końcu złamała się, tworząc poszarpane ostrze. Wtedy przykryłem ją z powrotem wyściółką. Zajęło mi to kilka dni, bo mogłem wykorzystywać tylko te rzadkie chwile, kiedy nie budząc podejrzeń udało mi się pochylić nad poręczą i zasłonić sobą to, co robiłem. Teraz potrzebowałem ledwie kilku sekund, by poszarpanym końcem przebić jej brzuch.

Wrzasnęła, złapała kurczowo za metal i opadła na kolana, oparta o mój wózek. Była niezwykle silna — już po chwili wyrwała z brzucha rurkę. Za wygiętym metalem popłynął strumień krwi, lecz nie tak obfity, jak bym sobie tego życzył. Odwróciła się ku mnie, a ja zdrętwiałem. Na żadnym z moich koncertów, w czasie całej mojej pracy z podświadomymi obrazami nie udało mi się stworzyć nic tak pełnego dzikiej furii jak twarz tej kobiety.

Ale teraz znalazła się na kolanach — równo ze mną. Była silna, wyćwiczona i wyższa ode mnie, ale ja miałem wzmacniane mięśnie. I też ćwiczyłem. Przez chwilę szamotaliśmy się niezdarnie, aż udało mi się zewrzeć ręce na jej szyi i natychmiast z całej siły zacisnąłem palce, za których nadzwyczajną siłę zapłaciła niegdyś Leisha. Na wypadek, gdybym — niepełnosprawny — mógł tego potrzebować.

Peg walnęła mnie w głowę z całej siły. Nie dałem się jednak. Ból zatapiał nas oboje, zatapiał wszystko dookoła.

Wtedy po raz trzeci zniknęła purpurowa kratownica w mojej głowie. A tuż za nią i wszystko inne.

* * *

Powoli, powolutku odzyskiwałem świadomość otaczających mnie przedmiotów i ich właściwych kształtów, różnych od kształtów w moich myślach. Były konkretne, ostro zarysowane i przede wszystkim rzeczywiste. Moje ciało też odzyskało swoje kształty: zwinięte nogi, głowa leżąca na wózku, piekące ostrym bólem jądra. Moje dłonie, zamknięte wokół szyi Peg. Jej purpurowa twarz, wysunięty z ust spuchnięty język. Nie żyła.

Przyjrzałem się jej uważnie. Nigdy dotąd nikogo nie zabiłem. Obejrzałem sobie każdy jej cal.

Najszybciej jak mogłem, postawiłem wózek na kołach, umieściłem wyściółkę z powrotem na poszarpanej rączce i usadowiłem na siedzeniu swe obolałe ciało. Peg miała przy sobie pistolet, więc go zabrałem. Nie wiedziałem, jakiego sprzętu używają do obserwacji mojego pokoju. Peg mogła pewnie wchodzić, kiedy chciała. Czy program do nadzoru potrafił interpretować swoje zapisy, czy potrafił osądzić, kiedy należy włączyć alarm? Czy raczej ktoś musiał obserwować, co się dzieje? I czy ktoś to rzeczywiście obserwował?

Hubbley powiedział mi kiedyś, że Francis Marion był nadzwyczaj skrupulatny w kwestii wart i zwiadu.

Otwarłem drzwi i wyjechałem wózkiem na korytarz. Koła zostawiały za sobą cienką smużkę krwi na nieskazitelnej nanotechnicznej podłodze, ale nic nie mogłem na to poradzić.

Podczas wszystkich wędrówek po korytarzach bunkra obserwowałem, kto wychodzi z których drzwi. Cały czas nasłuchiwałem, próbując ustalić, którzy z poruczników cieszą się największym zaufaniem, którzy są na tyle bystrzy, że mogą pracować z komputerami. Udało mi się w ten sposób ustalić, które drzwi kryją za sobą terminal.

Nikt po mnie nie przyszedł. Upłynęło już pięć minut, odkąd opuściłem swój pokój. Osiem minut. Dziesięć. Żadnych alarmów.

Dotarłem do drzwi, za którymi miałem nadzieję znaleźć terminal. Rzecz jasna, były zamknięte. Wypowiedziałem do zamka kilka sztuczek z kodami nadrzędnymi, których nauczyli mnie Miranda i Jonathan — sztuczek, których nie rozumiałem — i po chwili zamek rozjarzył się światłem. Otworzyłem drzwi.

Był to magazynek, pełen małych szarych kanistrów, ułożonych warstwami aż po sufit. Na kanistrach nie było etykiet. A w pomieszczeniu nie było żadnych terminali.

W korytarzu rozległy się czyjeś kroki. Szybko zamknąłem za sobą drzwi magazynu. Kroki uchichły; znów uchyliłem drzwi. Teraz ludzie krzyczeli w dalszej części korytarza.

— Niech to diabli, gdzie on może być? Niech to wszyscy diabli!

To był głos Campbella. Szukali mnie. Ale program nadzoru przecież powinien im wyraźnie wskazać, gdzie jestem…

Odezwał się inny głos, kobiecy — cichy i zwiastujący śmierć:

— Spróbujcie w pokoju Abby.

— Abby?! Przecież ona też w tym jest, do kurwy nędzy! Ona i Joncey! Już zajęli sale z terminalami…

Głosy zamilkły. Zamknąłem drzwi. Kształty w mojej głowie nagle rozdęły się jak balony, wypychając wszelkie myśli, ja jednak zepchnąłem je na bok. To już koniec. Zaczęło się. Nie szukali mnie, szukali Hubbleya. Zaczęła się rewolucja wewnątrz rewolucji.

Myślałem najszybciej, jak umiałem. Leisha. Gdyby tu była Leisha…

Leisha nigdy nie knuła. Nie zabiłaby nikogo. Wierzyła, że należy ufać, że w końcu uda się oddzielić dobro od zła, ufać w fundamentalne podobieństwa między ludźmi, ufać w ich umiejętność osiągania kompromisu i zdolność do wspólnego życia. Ludziom potrzeba być może nadzoru i kontroli, ale na pewno nie potrzeba im z góry narzuconej siły ani defensywnego izolowania się, ani siejącej zniszczenie zemsty. Leisha, w przeciwieństwie do Mirandy, wierzyła w zasady prawa. Dlatego była teraz martwa.

Otworzyłem drzwi na oścież i wytoczyłem swój powyginany wózek na korytarz. Z poręczy odpadła wyściółka. Z pistoletem w dłoni zaczaiłem się za załomem korytarza i czekałem, aż ktoś nadejdzie. W końcu ktoś się pojawił. To był Joncey. Strzeliłem mu w pachwinę.

Krzyknął i osunął się po ścianie na podłogę. Wypłynęło zeń znacznie więcej krwi niż z Peg. Błyskawicznie podjechałem do niego i wciągnąłem go sobie na kolana; w jednej ręce ściskałem jego nadgarstki, w drugiej pistolet. Zza rogu wychynął następny mężczyzna; tuż za nim rozkołysanym krokiem szła Abigail. Dziewczyna wydała z siebie przeciągły jęk, bardziej przypominający skowyt wiatru niż ludzki głos.

— Nie zbliżajcie się, bo go zastrzelę. On będzie żył, Abby, jeśli zajmie się nim lekarz i jeśli go dostatecznie szybko wypuszczę. Ale jeśli nie zrobicie tego, o co proszę, zabiję go. Nawet jeśli wyciągniecie pistolet i mnie zastrzelicie, zdążę pociągnąć za spust.

— Zastrzel pieprzonego kalekę! — zawołał mężczyzna.

— Nie — odparła Abby.

Już odzyskała władzę nad sobą; jej oczy wciąż strzelały na boki, ale panowała nad sobą doskonale. Była urodzonym przywódcą, lepszym może nawet niż sam Jimmy Hubbley. Ale ja trzymałem na kolanach Jonceya, a ona nie była dostatecznie silna, żeby ponieść taką ofiarę.

— Czego chcesz, Arlen?

Oblizała nerwowo wargi, widząc, jak krew leje się z pachwiny Jonceya. Stracił przytomność, więc go przesunąłem, żeby uwolnić i drugą rękę.

— Wychodzicie stąd, prawda? I ci, których pozostawicie przy życiu. Zabiliście Hubbleya?

Skinęła głową. Nie spuszczała oczu z Jonceya. Przez głowę przemknęły mi niemal zapomniane kształty dziecinnej modlitwy: „Boże, proszę, niech on jeszcze nie umiera”. W oczach Abigail dojrzałem te same kształty.

— Zostawcie mnie tutaj — powiedziałem. — Tylko tyle. Zostawcie mnie tutaj żywego. Ktoś w końcu po mnie przyjdzie.

— Wezwie pomoc — wtrącił mężczyzna.

— Zamknij się — zgromiła go Abigail. — Wiesz, że nikt nie umie używać tych tam… terminali, tylko Hubbley, Carlos i O’Dealian, a oni nie żyją.

— Ale, Abby…

— Zamknij się wreszcie!

Myślała intensywnie. Przestałem czuć puls Jonceya. Zza rogu wybiegła jakaś kobieta.

— Abby, co jest? Łódź podwodna zaraz odpływa… — urwała, stając jak wryta.

Łódź podwodna! Nagle pojąłem, jak to możliwe, że ta „rewolucja” tyle czasu umiała ukryć się przed ANSG. Łódź podwodna oznacza pomoc wojska. Były w to wmieszane agencje rządowe, a przynajmniej jacyś pracujący w nich ludzie.

Własność rządu Stanów Zjednoczonych. Ściśle tajne. Uwaga, niebezpieczeństwo!

Przez jedną, okropnie długą, chwilę czułem, jakbym już nie żył.

— No, dobra! — zdecydowała się w końcu Abigail. — Oddaj mi go i zamknij się w magazynku!

— Nie zbliżajcie się — powiedziałem.

Wycofałem się do pomieszczenia z kanistrami z Jonceyem na kolanach. W ostatniej chwili zepchnąłem go na ziemię i zatrzasnąłem drzwi. Można je było zaryglować od wewnątrz, ale nie miałem wątpliwości, że Abigail będzie umiała je otworzyć. Całą nadzieję pokładałem w naglącym głosie tej drugiej kobiety, w jej panice: „Łódź podwodna zaraz odpływa!” Oby ta łódź naprawdę odpływała. Oby Abigail bardziej chciała utrzymać Jonceya przy życiu, niż chce widzieć mnie martwym. Oby te wszystkie kanistry wokół mnie nie zawierały śmiercionośnych wirusów, które można uwolnić za pomocą zdalnego sterowania…

Siedziałem tam, a serce kołatało mi w piersiach. W głowie miałem czerwono-czarne kształty, najeżone i kłujące jak kaktusy.

Nic się nie działo.

Minuty wlokły się jedna za drugą.

W końcu rozjarzył się tuż przy mnie niewielki fragment ściany. To był holoekran, z którego istnienia nie zdawałem sobie sprawy.

Niemy terminal. Ekran wypełniła twarz Abby, umazana krwią, wykrzywiona nienawiścią.

— Słuchaj no, ty, Arlen. Umrzesz tam, w podziemiu. Wszystko zapieczętowałam. Terminale są zablokowane, co do jednego. Za godzinę automatycznie wyłączy się system podtrzymywania życia. Mogłabym cię zabić już teraz, ale chcę, żebyś najpierw trochę sobie o tym pomyślał. Słyszysz mnie? Ty już nie żyjesz, nie żyjesz, nie żyjesz, nie żyjesz!!! — Z każdym słowem jej głos przechodził w krzyk. Rzucała głową na boki, a dookoła pieniły się i wrzały pozlepiane krwią włosy. Wiedziałem już, że Joncey nie żyje.

Ktoś odciągnął ją na bok i ekran pociemniał.

Uchyliłem drzwi od magazynku. Mój wózek był tak powyginany, że ledwie udało mi się przejechać przez te wszystkie korytarze. Momentami mącił mi się wzrok, aż w końcu straciłem rozeznanie, które kształty mam przed sobą, a które w głowie — z wyjątkiem kratownicy. Ona z całą pewnością tkwiła w mojej głowie. Drgnęła teraz i po raz pierwszy zaczęła się powoli rozwijać.

Znalazłem Hubbleya. Zabili go czyściutko, zupełnie z bliska. Kulka w łeb. Francis Marion, o ile pamiętam, skonał spokojnie we własnym łóżku w wyniku jakiejś infekcji.

Campbell najwyraźniej walczył. Jego wielkie ciało blokowało korytarz, poszarpane i krwawe. Leżał rozciągnięty na więzionym doktorze. Twarz doktora była jednocześnie przerażona i urażona — to przecież nie była jego wojna. Jego krew spłynęła w dół po gładkich nanotechnicznych ścianach, które zaprojektowano i wykonano tak, by nie zatrzymywały na sobie plam.

W pomieszczeniu z terminalami leżały na podłodze jeszcze dwa ciała — ukazały się moim oczom, kiedy już otwarłem wystarczającą liczbę nie oznakowanych drzwi. Kobieta o imieniu Junie i mężczyzna, którego nikt nigdy nie nazywał inaczej jak tylko „Aligator”. Ich także sprzątnięto strzałem w czoło. Żądza władzy Abigail nie miała przymieszki sadyzmu. Po prostu chciała nad wszystkim panować. Za wszystko odpowiadać. Wiedzieć, co najlepsze dla stu siedemdziesięciu pięciu milionów Amerykanów, plus albo minus tych kilka milionów Wołów.

Usadowiłem się przed terminalem i rzuciłem:

— Włącz się!

— Tak jest! — odpowiedział.

Francis Marion pokładał głęboką wiarę w żołnierskiej dyscyplinie.

Wypróbowanie wszystkiego, czego nauczył mnie Jonathan Markowitz, zajęło mi około piętnastu minut. Wypowiadałem na głos każdy kolejny krok albo wstukiwałem go ręcznie, nie rozumiejąc nic z tego, co robię. Nawet gdyby Jonathan wyjaśnił mi to kiedyś, i tak nic bym nie zrozumiał. A nie wyjaśnił. Przez moją głowę przemykały pulsujące, ostre jak szpony kształty.

— Jestem gotów do transmisji na zewnątrz, proszę pana!

Jeśli Abigail mówiła prawdę, miałem przed sobą trzydzieści siedem minut powietrza i światła w tym podziemnym bunkrze.

Ci z Huevos Verdes, przy meksykańskim wybrzeżu, zjawiliby się tu w przeciągu kwadransa. Ale czy się zjawią? Dotąd Miranda jakoś po mnie nie przyszła.