/ Language: Polski / Genre:detective

Śmiertelna Gra

Iris Johansen

Główną bohaterką jest Eve Duncan, rzeźbiarka sądowa, doskonale odtwarzająca twarze zmarłych na podstawie kształtu ich czaszek. Tym razem otrzymuje propozycję pracy przy identyfikacji wykopanych w Georgii szkieletów. Podejmuje się bez wahania, przypuszczając, że jeden z nich może być szkieletem jej dawno zamordowanej córki, której ciała dotąd nie znaleziono. Właśnie na zaangażowaną Eve w sprawę Georgii liczy morderca. Obserwuje bacznie jej każdy krok, zadręcza dziwnymi telefonami, aby w odpowiednim czasie zadać cios. Ten bezlitosny psychopata, przekonany, że zawsze wygrywa, nie skończy swej śmiertelnej gry, póki nie osiągnie zamierzonego celu, którym jest życie Eve.

Iris Johansen

Śmiertelna Gra

Przekład Alicja Skarbińska-Zielińska

The Killing Game

Podziękowania

Raz jeszcze moje szczere wyrazy uznania przekazuję N. Eileen Barrow z FACES Laboratory na Uniwersytecie Stanowym w Luizjanie. Zawsze z wyrozumiałością, ciepłem i humorem odpowiadała na moje dziwne pytania.

Również serdecznie dziękuję inżynierowi Jarodowi Carsonowi ze Straży Pożarnej i Służb Ratunkowych Okręgu Cobb za tak wspaniałomyślne ofiarowanie mi swego czasu i pomocy.

Rozdział pierwszy

Talladega Falls, Georgia 6.35

Joe Quinn miał w tych sprawach doświadczenie i wiedział, że szkielet leżał tu już od dawna.

– Kto go znalazł? – spytał szeryfa Boswortha.

– Dwaj turyści. Natknęli się na niego wczoraj późnym wieczorem. Przez parę dni padał deszcz i musiał go wymyć na powierzchnię. Po burzy połowa tego wzgórza spłynęła w dół. – Spojrzał na Joego podejrzliwie zmrużonymi oczyma. – Szybko tu pana przyniosło. Wyjechał pan z Atlanty, jak tylko się pan dowiedział, co?

– Aha.

– Myśli pan, że to ma jakiś związek ze starymi sprawami w Atlancie?

– Może. – Urwał. – Nie, to szkielet dorosłego.

– Szuka pan dzieciaka?

– Tak. – Codziennie. Każdej nocy. Zawsze. Joe wzruszył ramionami. – W pierwszym raporcie nie podano, czy chodzi o dorosłego, czy o dziecko.

– I co z tego? – spytał urażonym tonem Bosworth. – Zazwyczaj nie piszę żadnych takich raportów. Tu jest spokojna okolica, nie to, co w Atlancie.

– A jednak rozpoznał pan przypuszczalne uderzenia nożem w klatkę piersiową. Jednak co prawda, to prawda, zwykle mamy trochę inne kłopoty. Ilu tu jest mieszkańców?

– Niech się pan nie mądrzy, Quinn. Mamy dość policjantów i żaden gliniarz z miasta nie musi się wtrącać w nasze sprawy.

Zrobiłem błąd – pomyślał ze znużeniem Joe. Nie spał wprawdzie od dwudziestu czterech godzin, ale to go nie usprawiedliwiało. Krytykowanie miejscowych policjantów zawsze przynosiło więcej szkody niż pożytku, nawet jeśli się miało rację. Bosworth prawdopodobnie był niezłym gliniarzem i zachowywał się przyzwoicie, dopóki Joe nie skrytykował jego raportu.

– Przepraszam, nie chciałem nikogo urazić.

– Czuję się urażony. Nie ma pan pojęcia, jakie tu mamy kłopoty. Czy wie pan, ilu turystów przyjeżdża każdego roku? Ilu ginie w górach, ilu jest rannych? To, że prawie nie zdarzają się u nas morderstwa czy handel narkotykami, nie oznacza, że nie mamy nic do roboty. Dbamy nie tylko o naszych mieszkańców, lecz także o każdego gogusia, który przyjeżdża z Atlanty, rozbija namiot w lesie, spada w przepaść i…

– Dobrze, już dobrze. – Joe podniósł do góry obie ręce. – Przecież przeprosiłem. Nie chciałem bagatelizować pańskich kłopotów. To pewno zazdrość przeze mnie przemawia. – Potoczył wzrokiem po górach i wodospadach. Nawet obecność policjantów, którzy kręcili się wszędzie, zabezpieczając ślady, nie umniejszała piękna przyrody. – Chciałbym tu mieszkać i budzić się codziennie rano w tak cudownym spokoju.

– To miejsce należy do Boga – powiedział lekko ugłaskany Bosworth. – Indianie nazywali te wodospady spadającym światłem księżyca. I nigdy nie było tu żadnych szkieletów – dodał zgryźliwie. – To na pewno ktoś od was. Nasi mieszkańcy nie zabijają się wzajemnie i nie zakopują zwłok w ziemi.

– Być może. Choć trudno mi sobie wyobrazić, żeby ktoś przewoził ciało na taką odległość. Z drugiej strony w dzikiej głuszy zwłoki mogą leżeć całe lata, nim ktoś je znajdzie.

Bosworth pokiwał głową.

– Żeby nie te deszcze i obsunięcie się ziemi, szkielet leżałby tu dwadzieścia albo trzydzieści lat.

– Kto wie, może już tak długo leżał. Nie będę panu przeszkadzał. Jestem pewien, że lekarz sądowy zechce zobaczyć kości.

– Zajmuje się tym nasz właściciel zakładu pogrzebowego. Ale Pauley zawsze prosi o pomoc, jeśli nie daje sobie z czymś rady – dodał prędko Bosworth.

– Myślę, że tym razem będzie musiał poprosić o pomoc. Na pańskim miejscu zwróciłbym się do naszego wydziału patologii. Zwykle są chętni do współpracy.

– Czy mógłby pan to załatwić?

– Nie. Jestem tutaj nieoficjalnie, choć wspomnę o sprawie, kiedy wrócę do Atlanty.

Bosworth zmarszczył brwi.

– Tego mi pan nie mówił. Pokazał pan odznakę policyjną i zaczął zadawać pytania. Wielki Boże, pan to ten Quinn! – zawołał ze zdumieniem.

– Tak się przedstawiłem.

– Ale ja nie skojarzyłem. Dużo o panu słyszałem. Facet od szkieletów. Trzy lata temu sprawdzał pan dwa szkielety, które znaleziono w Coweta County. Potem były zwłoki na bagnach koło Valdosty. Tam też się pan zjawił. A ten szkielet niedaleko Chattanooga, gdzie…

Joe uśmiechnął się ironicznie.

– Plotki szybko się rozchodzą, prawda? Wydaje mi się, że szkoda pańskiego czasu. No i co? Czy z tego, co pan słyszał, wynika, że jestem chodzącą legendą?

– Nie, raczej ciekawostką. Szuka pan tych dzieciaków, co? Tych, co zabił Fraser, a potem nie chciał powiedzieć, gdzie są ciała. To było prawie dziesięć lat temu. Moim zdaniem powinien pan dać sobie spokój.

– Ich rodzice nie rezygnują. Chcą, żeby dzieci miały prawdziwy pogrzeb. – Joe spojrzał na szkielet. – Większość ofiar gdzieś do kogoś należy.

– Tak. – Bosworth potrząsnął głową. – Dzieciaki. Nie jestem w stanie zrozumieć, jak ktoś może zabić dziecko. Rzygać mi się chce na samą myśl.

– Mnie też.

– Mam troje dzieci. Pewno czułbym się tak samo na miejscu tych rodziców. Mam nadzieję, że nigdy się o tym nie przekonam. – Bosworth milczał przez chwilę. – Tamte sprawy chyba zamknięto po egzekucji Frasera. To bardzo przyzwoicie z pana strony, że szuka pan ofiar na własną rękę.

Jednej ofiary. Córki Eve.

– Nie ma to nic wspólnego z przyzwoitością. Po prostu muszę to robić. Dzięki za współpracę, szeryfie. Niech pan do mnie zadzwoni, gdyby potrzebował pan pomocy w dotarciu do naszego wydziału patologii.

– Będę wdzięczny za pomoc.

Joe zaczął schodzić z góry, ale się zatrzymał. Do diabła, najwyżej szeryf znów się obrazi. Najwyraźniej ta sprawa go przerastała, a zanim ktoś kompetentny przyjedzie na miejsce, nie będzie już żadnych śladów.

– Czy mógłbym coś zasugerować?

Bosworth przyglądał mu się podejrzliwie.

– Niech pan wezwie kogoś, kto zrobi zdjęcia szkieletu i miejsca, gdzie został znaleziony.

– Miałem zamiar tak postąpić.

– Niech pan to zrobi teraz. Zaraz. Wiem, że pańscy ludzie starają się zabezpieczyć ślady, ale przypuszczalnie więcej tu zaszkodzą, niż pomogą. Powinno się użyć wykrywacza metalu, żeby sprawdzić, czy nie ma czegoś pod warstwą ziemi. Archeolog sądowy powinien zająć się wydostaniem kości, a entomolog zbadaniem martwych owadów i larw. Prawdopodobnie na entomologa jest już za późno, ale nigdy nie wiadomo.

– U nas nie pracują tacy specjaliści.

– Może ich pan znaleźć na uniwersytecie. W ten sposób uniknie pan późniejszej kompromitacji.

Bosworth zastanawiał się przez chwilę.

– Może tak zrobię – powiedział wolno.

– To pańska sprawa.

Joe zszedł na dół i ruszył do samochodu zaparkowanego na żwirowej drodze.

Kolejne pudło. Raczej należało się tego spodziewać. Jednakże musiał sprawdzić. Zawsze musi sprawdzać. Któregoś dnia będzie miał szczęście i znajdzie Bonnie. Musi ją znaleźć. Nie ma wyboru.

Bosworth przyglądał się odchodzącemu Quinnowi. Niezły facet. Trochę za zimny i zamknięty w sobie, ale to pewno wynikało z kontaktów z tymi wszystkimi łajdakami w mieście. Dzięki Bogu tu nie było szaleńców, jedynie dobrzy ludzie, którzy starali się porządnie żyć.

Facet od szkieletów. Bosworth nie powiedział mu prawdy. Quinn był raczej legendą niż ciekawostką. Kiedyś pracował w FBI, ale odszedł po egzekucji Frasera. Został detektywem w Atlancie, podobno niezłym gliniarzem. Twardym i nieprzekupnym. W dzisiejszych czasach miejskiemu gliniarzowi trudno się oprzeć rozlicznym pokusom. Dlatego między innymi Bosworth pozostał w Rabun County. Nie chciał stać się cyniczny i rozczarowany, jak Quinn. Ten facet z pewnością nie miał jeszcze czterdziestu lat, a wyglądał, jakby przeszedł piekło.

Bosworth spojrzał na szkielet. Z czymś takim Quinn miał do czynienia na co dzień. Sam szukał tych kości. Niech sobie szuka. Bosworth chętnie pozbędzie się parszywego znaleziska. Jego ludzie nie muszą doprawdy zajmować się…

Zabrzęczał radiotelefon i Bosworth nacisnął guzik.

– Słucham, Bosworth.

– Quinn!

Joe obejrzał się przez ramię.

– Co?!

– Niech pan tu wraca. Mój zastępca właśnie mnie zawiadomił, że na przełęczy znaleziono następne ciała. No, szkielety.

– Ile? – spytał Joe.

Okrągła twarz Boswortha zbladła w porannym świetle.

– Jak na razie osiem. Jeden z nich to może być dziecko.

Znaleźli ciała w Talladedze.

Don wyłączył telewizor i oparł się wygodniej w fotelu, rozważając konsekwencje. Chyba po raz pierwszy znaleziono zabite przez niego osoby. Zawsze działał bardzo ostrożnie i metodycznie, nie wahając się przed nadłożeniem drogi. W tym wypadku pojechał nawet dość daleko. Wszystkich tych ludzi zabił w Atlancie i przetransportował ciała na swój ulubiony „cmentarz”.

Teraz je odnaleziono, choć nie dzięki uporczywym poszukiwaniom, ale wybrykowi natury.

Czy też dzięki nieprzewidzianym wyrokom boskim?

Każdy fanatyk religijny powiedziałby, że Bóg spowodował odkrycie ciał, aby mordercę dosięgła zasłużona kara.

Uśmiechnął się. Niech diabli wezmą wszystkich tych świętoszkowatych fanatyków! Jeśli Bóg istnieje, chętnie się z Nim zmierzy. Właśnie czegoś takiego w tej chwili potrzebował.

Szkielety w Talladedze nie stanowiły specjalnego zagrożenia. Wówczas potrafił już zabijać, nie zostawiając śladów ani jakichkolwiek dowodów. Jeśli nawet popełnił jakieś błędy, przykryły je deszcz i błoto.

Na początku był dość nieostrożny. Za bardzo się podniecał, rozkoszując jednocześnie uczuciem strachu. Nawet ofiary wybierał na chybił trafił, żeby spotęgować napięcie. Już dawno skończył z taką dziecinadą, choć – z drugiej strony – metodyczne i starannie zaplanowane działanie nie było już tak podniecające. A bez tego życie nie miało większego sensu.

Szybko porzucił tę bezproduktywną i bezsensowną myśl, koncentrując się na satysfakcji, jakiej doznawał z samego zabijania. Wszystko inne było dodatkową nagrodą. Jeśli chciał większego wyzwania, zawsze mógł wybrać kogoś mocniej osadzonego w rzeczywistości, mającego bliską rodzinę, kogoś kochanego, za kim najbliżsi będą tęsknić i rozpaczać.

Odnalezienie ciał w Talladedze należało traktować jako interesujący przypadek, coś, co można obserwować z zaciekawieniem i rozbawieniem, wiedząc, że policja na pewno sobie z tym nie poradzi.

Kogo właściwie pogrzebał w Talladedze? Jak przez mgłę przypominał sobie blond prostytutkę, czarnego bezdomnego, nastolatka sprzedającego się na ulicy… i małą dziewczynkę.

To śmieszne, do tej pory zupełnie o niej nie pamiętał.

Wydział patologii Atlanta - Pięć dni później

– Dziewczynka, siedem lub osiem lat, przypuszczalnie biała – przeczytał Ned Basil, lekarz sądowy, z raportu, który otrzymał od antropologa sądowego. – Tylko tyle, Quinn.

– Ile czasu leżała w ziemi?

– Nie wiadomo. Prawdopodobnie od ośmiu do dwunastu lat.

– Musimy dowiedzieć się czegoś więcej.

– Posłuchaj, to nie nasza sprawa. Szkielety znaleziono w Rabun County. Szefowa posunęła się do tego, że kazała zbadać te kości.

– Chcę, żebyś zamówił rekonstrukcję głowy.

Basil spodziewał się tego od chwili, gdy przywieziono szkielet dziecka.

– To nie nasza sprawa – powtórzył.

– Chcę, żeby to była nasza sprawa. W Talladedze znaleziono dziewięć szkieletów. Proszę o rekonstrukcję tylko jednego.

– Posłuchaj, szefowa nie chcę mieć z tym nic wspólnego. I tak mi odmówi. Pozwoliła ci przywieźć tu kości dziecka, bo wiedziała, że jeśli nie wykona jakiegoś gestu, wszystkie grupy nacisku, zajmujące się zaginionymi dziećmi, wsiądą jej na kark.

– Gesty mnie nie interesują. Muszę wiedzieć, co to za dziecko.

– Nie słyszysz, co do ciebie mówię? Nic z tego. Daj sobie spokój.

– Muszę wiedzieć, kto to jest.

O Boże, Quinn był bezlitosny. Basil zetknął się z nim już parę razy i uważał za interesującego człowieka. Joe wydawał się spokojny i łatwy w kontaktach, ale Basil wiedział, że odznacza się błyskotliwą inteligencją i czujnością. Słyszał, że Quinn był kiedyś w wojskowej jednostce specjalnej, i wierzył, że to prawda.

– Nic z tego, Quinn.

– Zrób to.

Basil potrząsnął głową.

– Zrobiłeś kiedyś coś złego, Basil? – spytał cicho Quinn. – Coś, co chciałbyś zachować wyłącznie dla siebie?

– O co ci chodzi?

– Jeśli tak, to na pewno się o tym dowiem.

– Grozisz mi?

– Tak. Zaproponowałbym ci pieniądze, ale wiem, że ich nie przyjmiesz. Jesteś dość uczciwy… o ile wiem. Ale każdy ma coś do ukrycia. Dowiem się, co to jest, i wykorzystam przeciwko tobie.

– Ty draniu!

– Zrób, o co cię proszę, Basil.

– Nie mam nic do ukrycia…

– Oszukałeś w zeznaniu podatkowym? Odpuściłeś sobie ważny raport, bo byłeś zajęty?

Do diabła, każdy oszukuje w zeznaniach podatkowych ale pracownik samorządowy może z tego powodu wylecieć z pracy. Jak Quinn mógłby się dowiedzieć…

No tak, miał swoje sposoby.

– Zapewne chciałbyś, żebym wskazał też osobę, która wykona rekonstrukcję?

– Tak.

– Eve Duncan.

– Jasne.

– Jakoś mnie to nie dziwi. Wszyscy wiedzą, że od lat szukasz jej córki. Szefowej to też się nie spodoba. Duncan jest za bardzo znana po tej całej aferze politycznej. Jeśli ją zatrudnimy, nie opędzimy się od dziennikarzy.

– Minął już rok. Wszyscy dawno zapomnieli o Eve. Nie będzie żadnego rozgłosu.

– Ona jest teraz chyba gdzieś na Pacyfiku.

– Wróci.

Basil wiedział, że Eve Duncan wróci. Cała policja w Atlancie znała jej historię. Jako młoda dziewczyna urodziła nieślubne dziecko, a potem ciężką pracą wydostała się z biedy. Kończyła studia i miała perspektywy udanego życia, gdy los tragicznie ją doświadczył. Jej córkę, Bonnie, zamordował wielokrotny morderca i nigdy nie odnaleziono jej ciała. Zabójca, Fraser, został skazany na karę śmierci i stracony. Nigdy nie wyjawił, co zrobił z ciałami dwanaściorga dzieci, do zamordowania których się przyznał. Od tej pory Eve poświęciła się szukaniu zaginionych dzieci, żywych i umarłych. Skończyła studia i została doskonałą rzeźbiarką sądową. Specjalizowała się w określaniu wieku i rekonstrukcjach twarzy, ciesząc się powszechnym uznaniem.

– Dlaczego się wahasz? – spytał Quinn. – Sam wiesz, że Eve jest najlepsza.

Basil nie mógł temu zaprzeczyć. Eve Duncan wielokrotnie pomogła policji w wyjaśnianiu trudnych spraw.

– Ona ma skomplikowaną przeszłość. Media…

– Powiedziałem, że to załatwię. Zarekomenduj Eve do tej pracy.

– Zastanowię się. Quinn potrząsnął głową.

– Teraz.

– Nie zapłacimy za jej bilet powrotny.

– Ja zapłacę. Ty zrób swoje.

– Za bardzo mnie naciskasz, Quinn.

– To moja specjalność – powiedział z ironicznym uśmiechem Joe. – Nie martw się, to nie będzie bolało.

Basil nie był taki pewien.

– Szkoda mojego czasu, szefowa nigdy na to nie pójdzie.

– Pójdzie. Powiem jej, że jeśli się nie zgodzi, powiadomię o wszystkim prasę. Będzie miała wybór: albo pozwoli Eve spokojnie pracować nad czaszką, albo będzie musiała się tłumaczyć, dlaczego nic nie robi, żeby wyjaśnić zabójstwo dziewczynki.

– Odpłaci ci za to.

– Zaryzykuję.

Basil wzruszył ramionami. Nie miał wątpliwości, że Quinn nie zawaha się przed niczym, żeby załatwić sprawę po swojej myśli.

– W porządku, zrobię, co chcesz. Z przyjemnością zobaczę, jak dostaniesz po nosie.

– Dobrze. – Quinn podszedł do drzwi. – Wrócę za godzinę.

– Wychodzę na obiad. Przyjdź za dwie godziny. – Drobne zwycięstwo. – Sądzisz, że to córka Duncan, co?

– Nie wiem. Może.

– I chcesz, żeby matka zajmowała się rekonstrukcją czaszki? Ty draniu! A jeśli to naprawdę jest Bonnie Duncan? Jak myślisz, jak to przyjmie jej matka?

W odpowiedzi usłyszał tylko trzask zamykanych drzwi.

Wyspa na Pacyfiku, na południe od Tahiti - Trzy dni później

Przyjeżdża.

Serce Eve waliło mocno i głośno. Była zbyt podekscytowana. Odetchnęła głęboko, obserwując lądowanie helikoptera. Wielki Boże, ktoś by pomyślał, że czeka na anioła Gabriela. A to był tylko Joe.

Tylko? Przyjaciel, towarzysz niedoli, opoka jej życia. Nie widziała go od ponad roku. Nic dziwnego, że była podekscytowana.

Drzwi się otworzyły i Joe wysiadł z helikoptera. Ależ był zmęczony! Na jego twarzy, jak zwykle, nie malowały się żadne emocje, ale Eve dobrze tę twarz znała. Przy okazji tysiąca różnych sytuacji widziała każde spojrzenie i każde zaciśnięcie ust, które wiele jej mówiły. Teraz po obu stronach ust widniały nowe bruzdy.

Tylko oczy pozostały takie same.

I uśmiech, który rozświetlił jego oczy, gdy ją zobaczył…

– Joe…

Eve wtuliła mu się w ramiona. Przy nim czuła się bezpiecznie, pewnie, swojsko. Świat znowu był w porządku.

Przez chwilę trzymał ją w uścisku, a potem odsunął i przelotnie pocałował w czubek nosa.

– Masz piegi. Używałaś kremu z filtrem?

Po dwóch minutach, mimo rocznego rozstania, wszystko wróciło na swoje miejsce. Uśmiechnęła się, poprawiając okulary na nosie.

– Oczywiście, ale tu trudno się nie opalić.

Obrzucił ją uważnym spojrzeniem.

– Wyglądasz w tych szortach jak człowiek żyjący na plaży. – Przechylił lekko głowę. – Jesteś wypoczęta i zrelaksowana?. Nie całkiem, ale bardziej niż ostatnim razem, kiedy cię widziałem. Logan dobrze się tobą opiekuje. Kiwnęła głową.

– Jest dla mnie bardzo dobry.

– I co jeszcze?

– Nie bądź taki wścibski. Nie twój interes.

– To znaczy, że z nim śpisz.

– Tego nie powiedziałam. A nawet jakby, to co? Wzruszył ramionami.

– Nic. Po przejściach związanych z ostatnią rekonstrukcją byłaś w kiepskim stanie. To zupełnie naturalne, że zbliżyłaś się do Logana, milionera, który zabrał cię na swoją prywatną wyspę na Pacyfiku i uchronił przed ciekawością mediów. Sam bym się zdziwił, gdybyś nie wylądowała u niego w łóżku, a jeszcze bardziej, gdyby on na to nie naciskał.

– Nie wylądowałam u nikogo w łóżku. To był wyłącznie mój wybór. – Eve pokiwała głową. – Przestań się czepiać Logana. Zachowujecie się wobec siebie jak dwa buldogi. – Ruszyła do dżipa. – Jest twoim gospodarzem, lepiej więc zachowuj się przyzwoicie.

– Może.

– Joe!

– Spróbuję – powiedział z uśmiechem. Eve odetchnęła z ulgą.

– Widziałeś moją matkę przed wyjazdem?

– Tak, przesyła ci pozdrowienia. Tęskni za tobą. Eve zmarszczyła nos.

– Bez przesady. Jest zajęta Ronem. Mówiła ci, że niedługo zamierzają wziąć ślub?

– Tak. Co o tym sądzisz?

– A co mam sądzić? Bardzo się cieszę. Ron jest miłym facetem, a matka zasługuje na lepsze życie. Dość długo jej się nie układało.

To było łagodne określenie. Matka dorastała w dzielnicach nędzy, cały czas zażywała narkotyki, a kiedy miała piętnaście lat, urodziła Eve, aby egzystowała w tych samych parszywych warunkach.

– Dobrze, że kogoś ma. Zawsze potrzebowała wokół siebie ludzi, a ja byłam zbyt zajęta, żeby się nią opiekować.

– Robiłaś, co mogłaś. Zawsze byłaś dla niej raczej matką niż córką.

– Bardzo długo byłam zbyt zgorzkniała, żeby jej pomóc. Dopiero kiedy urodziła się Bonnie, doszłyśmy do porozumienia. – Kiedy Bonnie przyszła na świat, zmieniła całe życie swej matki i babki. – Teraz matce będzie znacznie lepiej.

– A ty? Masz tylko ją?

Eve ruszyła samochodem.

– Mam swoją pracę. I ciebie, kiedy na mnie nie wrzeszczysz – dodała z uśmiechem.

– Nie wymieniłaś Logana. To dobrze.

– Chciałeś mnie przyłapać? Bardzo lubię Logana.

– Ale nie zawojował cię z kretesem – stwierdził z satysfakcją Joe. – Tak jak się spodziewałem.

– Jeśli nie przestaniesz mówić o Loganie, wysadzę cię z samochodu i będziesz autostopem wracał na Tahiti.

– Miałbym trudności. Tutaj nie przybijają żadne statki.

– Właśnie.

– Dobra, poddaję się. Akurat!

– Jak się ma Dianę?

– Świetnie. – Joe zamilkł. – Ostatnio rzadko ją widuję.

– Życie żony gliniarza jest paskudne. Jakaś skomplikowana sprawa?

– Bardzo. – Joe wyjrzał przez okno. – I tak bym jej nie widywał. Nasz rozwód uprawomocnił się trzy miesiące temu.

– Co takiego? – spytała zszokowana Eve. – Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Nie było o czym mówić. Dianę nigdy się nie przyzwyczaiła do tego, że jest żoną gliniarza. Teraz będzie szczęśliwsza.

– Dlaczego matka nic mi nie powiedziała?

– Prosiłem, żeby cię nie martwiła. Miałaś wypoczywać.

– Tak mi przykro, Joe. – Eve milczała przez chwilę. – Czy to moja wina?

– Jakim cudem?

– Byłeś moim przyjacielem, pomagałeś mi, spędzałeś ze mną dużo czasu. Na litość boską, przeze mnie cię postrzelono. Omal nie zginąłeś. Wiem, że Dianę była na mnie wściekła.

Joe nie zaprzeczył.

– To i tak by nastąpiło, prędzej czy później. Nigdy nie powinienem był się z nią żenić. Popełniłem błąd. Czym się tu zajmujesz? – spytał, zmieniając temat.

Spojrzała na niego zmartwiona. Rozwód z pewnością był bardzo przykry i chciałaby mu pomóc, ale Joe zawsze wykręcał się od mówienia o swym małżeństwie. Może później coś z niego wyciągnie.

– Nie miałam dużo pracy. Głównie rekonstrukcje twarzy i prognozy wiekowe. – Eve skrzywiła się. – Przekonałam się, że większość agencji woli, żeby rzeźbiarz sądowy przebywał na tym samym kontynencie. Jestem tu mało uchwytna. Prawdę mówiąc, z braku zajęcia zaczęłam rzeźbić.

– Zadowolona?

– W pewnym sensie.

– W jakim?

– Jest w tym coś… dziwnego.

– Większość ludzi powiedziałaby, że raczej w rekonstruowaniu czaszek jest coś dziwnego. Co mówi Logan?

– Logan uważa, że prawdziwa rzeźba jest dla mnie zdrowa.

– Ty też tak sądzisz?

– Nie, czegoś mi brakuje.

– Celu.

To, że Joe zrozumiał, wcale jej nie zdziwiło. On zawsze wszystko rozumiał.

– Chodzi mi o tych zaginionych. Mogłabym robić dla nich coś więcej. Logan mówi, że muszę nabrać dystansu. Uważa, że dla mnie to jest najgorsza praca, jaką można sobie wyobrazić, i że powinnam z niej jak najszybciej zrezygnować.

– I co mu na to odpowiadasz?

– To samo, co tobie. Żeby się nie wtrącał i pilnował własnego interesu. Chciałabym, żebyście obaj zrozumieli, iż będę robić to, co uważam za stosowne, niezależnie od tego, co wy o tym myślicie.

Joe roześmiał się głośno.

– Nigdy w to nie wątpiłem. I Logan też chyba nie. Pokażesz mi swoje rzeźby? Nigdy nie widziałem, żebyś rzeźbiła coś oprócz czaszek.

– Może później – powiedziała i rzuciła mu stanowcze spojrzenie. – Jeśli będziesz się przyzwoicie zachowywał wobec Logana. – Skręciła na podjazd prowadzący do dużego białego domu. – Jest dla mnie fantastyczny. Nie możesz być dla niego niegrzeczny.

– Ładny dom. Gdzie pracujesz?

– Logan kazał wybudować pracownię na plaży za domem. Nie zmieniaj tematu. Czy będziesz uprzejmy dla Logana?

– Strasznie jesteś buńczuczna. O ile pamiętam, Logan potrafi o siebie zadbać.

– Zawsze bronię moich przyjaciół.

– Tylko przyjaciół? Nie kochanków?

Eve odwróciła twarz.

– Kochankowie mogą być również przyjaciółmi. Przestań mnie wypytywać, Joe.

– Dlaczego? Masz jakiś problem? On na ciebie naciska?

– Nie, ty mnie naciskasz. – Zaparkowała przed domem i wyskoczyła z samochodu. – Przestań.

– Dobrze. Wydaje mi się, że już mi odpowiedziałaś. – Zdjął walizkę z tylnego siedzenia. – Będę w znacznie lepszym nastroju, jak wezmę prysznic. Chcesz, żebym się teraz przywitał z Loganem, czy najpierw pokażesz mi, gdzie mogę złożyć skołataną głowę?

Wolała poczekać na lepszy nastrój.

– Spotkamy się przy obiedzie.

– Jeśli mam się przebrać, to lepiej nakryj mi w kuchni. Przywiozłem tylko tę jedną walizkę.

– Zwariowałeś? Wiesz, że nie robię czegoś takiego. Ja się przebieram parę razy dziennie wyłącznie dlatego, że tu jest okropnie gorąco.

– Nigdy nie wiadomo. Obracasz się teraz w wielkim świecie.

– Logan nie należy do wielkiego świata. W każdym razie nie tutaj, na wyspie. Żyjemy na luzie, tak jak żyłam w Atlancie.

– To sprytnie ze strony Logana.

– On też ciężko pracuje. Tak samo jak przedtem w Stanach. Lubi odpoczywać, kiedy ma możliwości. – Eve zatrzymała się przed drzwiami wejściowymi. – Po co przyjechałeś, Joe? Na wakacje?

– Nie, niezupełnie.

– Co to znaczy?

– Och, mam parę tygodni zaległego urlopu. Kiedy ty wylegiwałaś się w tropikalnym raju, ja często pracowałem po godzinach.

– To dlaczego mówisz, że „niezupełnie” przyjechałeś na odpoczynek? Po co przyjechałeś, Joe?

– Żeby cię zobaczyć.

– Akurat teraz?

– Żeby cię zabrać do domu, Eve – powiedział z uśmiechem.

Kiedy weszła do gabinetu, Logan odwrócił się od okna.

– Gdzie on jest?

– Zaprowadziłam go do jego pokoju. Zobaczysz go przy obiedzie. – Eve zmarszczyła nos. – Wiem, że nie możesz się już doczekać.

– Drań.

Westchnęła. Utrzymywanie względnego spokoju między dwoma mężczyznami, na których jej zależało, było irytującym zajęciem.

– Mogłam się z nim spotkać na Tahiti. Obiecałeś, że będziesz dla niego miły.

– Tak jak on dla mnie. – Logan wyciągnął do niej rękę. – Chodź tu, muszę cię dotknąć.

Przeszła przez pokój i wzięła go za rękę.

– Dlaczego?

Nie odpowiedział na to pytanie.

– Oboje wiemy, po co tu przyjechał – rzekł. – Rozmawiał już z tobą?

– Powiedział jedynie, że przyjechał, aby mnie zabrać do domu.

Logan zaklął.

– I co ty na to?

– Nic.

– Nie możesz jechać. Znów wpadniesz w tę czarną dziurę, w której cię znalazłem.

– Nie była wcale taka czarna. Miałam pracę. Miałam cel. Nigdy tego nie rozumiałeś.

– Rozumiem, że cię stracę. – Ścisnął ją mocniej za rękę. – Jesteś tu szczęśliwa, prawda? Szczęśliwa ze mną?

– Tak.

– To nie słuchaj tego przeklętego gliniarza.

Eve spoglądała na niego bezradnie. Nie chciała go ranić. Nie przypuszczała nawet, że twardy, mądry, czarujący John Logan, gigant przemysłowy i nadzwyczajny biznesmen, może być tak wrażliwy.

– Nigdy nie obiecywałam, że zostanę tu na dobre.

– Chcę, żebyś została na dobre. Zawsze tego chciałem.

– Nie mówiłeś mi tego.

– Teraz ci mówię. Przedtem musiałem działać bardzo ostrożnie, żebyś mi nie uciekła.

Żałowała, że to powiedział. Trudniej będzie jej podjąć decyzję.

– Później porozmawiamy.

– Już się zdecydowałaś.

– Nie. – Przyzwyczaiła się do tego pięknego, spokojnego miejsca. Przyzwyczaiła się do Logana. Żyła otoczona czułością i spokojem. Jeśli czasami miała wrażenie jakiegoś niedosytu, spodziewała się, że kiedyś minie. – Nie jestem pewna.

– On cię przekona.

– Sama decyduję o swoim życiu. Nie będzie mnie do niczego zmuszał.

– O, nie, jest na to za sprytny. I za dobrze cię zna. Co nie znaczy, że nie stanie na głowie, żeby cię namówić do wyjazdu. Nie słuchaj go, Eve.

– Muszę go wysłuchać, jest moim najlepszym przyjacielem.

– Naprawdę? – Delikatnie dotknął jej policzka. – To czemu ciągnie cię w świat, który może cię zniszczyć? Jak długo będziesz się zajmować czaszkami i morderstwami, nim wpadniesz w depresję?

– Ktoś to musi robić. Pomagam wielu rodzicom, którzy wciąż szukają swych dzieci.

– Niech ktoś inny się tym zajmuje. Ty jesteś za bardzo zaangażowana.

– Z powodu Bonnie? Dzięki niej jestem lepsza w swej pracy. Tym bardziej się staram dla tych wszystkich rodziców, którzy chcą wreszcie odnaleźć swoje dzieci.

– Jesteś cholerną pracoholiczką. Eve skrzywiła się niechętnie.

– Na pewno nie na tej wyspie. Nie mam tu co robić.

– Czy o to chodzi? Możemy wrócić do Stanów. Zamieszkamy w moim domu w Monterey.

– Porozmawiamy później – powtórzyła.

– Dobrze. – Pocałował ją namiętnie. – Chciałem tylko ubiec Quinna. Masz wybór. Jeśli nie odpowiada ci to, co proponuję, poszukamy innego wyjścia.

Eve przytuliła się do niego.

– Zobaczymy się przy obiedzie.

– Zastanów się, Eve.

Kiwnęła głową i wyszła z pokoju. Jak mogłaby się nie zastanawiać? Zależało jej na Loganie. Czy go kochała? Czym jest miłość? Nie miała doświadczeń w sprawach damsko-męskich. Kiedyś myślała, że kocha ojca Bonnie, ale miała wtedy piętnaście lat. Później uznała, że kierowała się fizyczną namiętnością i poszukiwaniem czułości w twardym świecie. Spotykała się potem z kilkoma mężczyznami, ale były to nic nieznaczące spotkania, które zawsze spychała w cień jej praca. Logan był ważny i z pewnością nie dawał się zepchnąć w cień przez jej pracę ani przez nic innego. Pociągał ją fizycznie, był dobry i czuły. Byłoby jej smutno, gdyby znikł z jej życia. To mogła być miłość.

Nie chciała teraz niczego analizować. Wystarczy, jak się zastanowi po rozmowie z Joem. Na razie pójdzie do pracowni i popracuje trochę nad progresją wieku ze zdjęciem Libby Crandall. Ośmioletnią dziewczynkę porwał kilka lat temu własny ojciec.

Przeszła korytarzem do wyjścia balkonowego, którym mogła się dostać do laboratorium. Na wyspie wszystko było jasne, słoneczne i czyste. Logan chciał, żeby takie miała życie – zawsze w słońcu, z daleka od ciemności. Dlaczego nie? Niech przeminie ból. Niech zblednie wspomnienie o Bonnie. Niech ktoś inny pomaga zaginionym dzieciom.

To niemożliwe. Nigdy. Bonnie i zaginione dzieci wplotły się raz na zawsze w jej życie i marzenia. Stanowiły najistotniejszą, może najlepszą część jej samej.

Logan tak dobrze ją znał, że nie mógł tego nie rozumieć. Nie mógł odrzucić prawdy. Eve należała do ciemności.

Phoenix, Arizona

Ciemność.

Don zawsze lubił noc. Nie dlatego, że coś ukrywała, lecz z powodu ekscytacji niewiadomym. W nocy nic nie wydawało się takie samo, a jednak wszystko stawało się wyraźniejsze. To chyba Saint-Exupery napisał coś na ten temat?

Ach, tak, przypomniał sobie…

Kiedy kończy się destrukcyjna analiza dnia i wszystko, co jest naprawdę ważne, staje się znów całe i zdrowe. Kiedy człowiek przeistacza się ze swego fragmentarycznego ja i rośnie ze spokojem drzewa.

Nigdy nie czuł się rozbity na kawałki, ale noc przynosiła spokój i siłę. Wkrótce spokój odejdzie, lecz siła będzie w nim śpiewać, niczym chór tysiąca głosów.

Chór. Uśmiechnął się, zdając sobie sprawę, iż jedna myśl pociąga za sobą drugą.

Wyprostował się za kierownicą. Kobieta właśnie wychodziła z domu. Wybrał ją bardzo starannie ze względu na poziom trudności. Był pewien, że będzie to bardziej podniecające przeżycie niż ostatnio z prostytutką. Debby Jordan, blondynka, trzydzieści jeden lat, mężatka, matka dwojga dzieci. Była skarbniczką w szkolnym komitecie rodzicielskim, miała przyjemny sopranowy głos i śpiewała w chórze kościoła metodystów przy Hill Street. Teraz wybierała się na próbę chóru.

Nigdy tam nie dojdzie.

Rozdział drugi

W czasie obiadu Logan i Joe zachowywali się wobec siebie uprzejmie, ale Eve czuła między nimi napięcie.

Nienawidziła tego. Lubiła jasne, szczere i wyraźne sytuacje. Obserwowanie obu mężczyzn przypominało obserwowanie dwóch gór lodowych dryfujących do siebie i niemających pojęcia, kiedy nastąpi zderzenie, ponieważ większość ich masy znajdowała się pod powierzchnią.

Nie mogła tego wytrzymać. Do diabła z deserem! Zerwała się.

– Chodź, Joe. Pójdziemy na spacer.

– Mnie nie zapraszasz? – mruknął Logan. – To bardzo nieładnie. Poza tym nie skończyliśmy obiadu.

– Ja skończyłem. – Joe wstał i rzucił na stół serwetkę. – Nie, nikt pana nie zaprasza.

– To i dobrze, bo pewno bym się nudził. Mogę się domyślać, co pan powie Eve. – Logan rozparł się wygodniej na krześle. – Proszę się nie krępować. Po to pan tu przyjechał. Ja z nią porozmawiam, jak wróci.

– Na pewno by się pan nie nudził – powiedział Joe, idąc do drzwi. – A w ogóle to trzęsie pan portkami ze strachu.

Eve pobiegła za Joem.

– Jasna cholera! Musiałeś to powiedzieć?

– Tak. W końcu musiałem. Przez cały wieczór byłem zbyt miły i dostałem niestrawności.

– Jesteś jego gościem.

– Od tego też mnie już boli brzuch. Chodźmy na plażę. Eve chętnie wyszła z domu, gdzie panujące napięcie sprawiało, że trudno jej było oddychać.

Kiedy wyszli na taras, zdjęła buty i przyglądała się Joemu, który najpierw zdjął buty i skarpetki, a potem starannie podwinął nogawki spodni. Przypomniał jej się ostatni raz, gdy widziała go na pędzącej po jeziorze motorówce, z nagim torsem, z nogawkami spodni podwiniętymi aż do kolan, śmiejącego się do niej i do Dianę.

– Masz jeszcze ten dom nad jeziorem?

Kiwnął głową.

– Ale dom w Buckhead oddałem Dianę po rozwodzie jako część wspólnego majątku.

– Gdzie teraz mieszkasz?

– W wynajętym mieszkaniu niedaleko komisariatu. – Joe szedł za Eve wąską ścieżką, prowadzącą na plażę. – Całkiem niezłe. Zresztą przeważnie mnie tam nie ma.

– To widać. – Stopy zagłębiły się w chłodnym, miękkim piasku. Tu było lepiej. Uspokajał ją szum fal i samotność we dwoje z Joem. Znali się tak dobrze, że jego obecność była prawie niezauważalna. No, nie całkiem. Joe nigdy nie pozwalał jej zapomnieć, kim i czym jest. Po prostu byli ze sobą nieodwołalnie związani.

– Nie dbasz o siebie. Jesteś przemęczony.

– Miałem ciężki tydzień. – Szedł teraz tuż przy niej. Milczeli przez chwilę. – Czy matka mówiła ci o Talladedze?

– O czym?

– Przypuszczałem, że nic ci nie powie. Bez przerwy piszą o tym w gazetach, ale ona nie chce, żeby coś cię stąd wyciągnęło.

Eve zesztywniała.

– Co się stało?

– Na skarpie koło wodospadów znaleziono dziewięć szkieletów. Jeden z nich to mała dziewczynka. Biała.

– Ile… miała lat?

– Siedem albo osiem. Odetchnęła głęboko.

– Od jak dawna tam leżała?

– Pierwsze szacunki mówią o ośmiu do dwunastu lat. – Joe przerwał na moment. – To nie musi być Bonnie. Pozostałe szkielety są dorosłe, a o ile wiemy, Fraser zabijał wyłącznie dzieci.

– O ile wiemy. Nie chciał nam niczego powiedzieć. – Głos Eve drżał. – Ten drań tylko się uśmiechał i nic nie mówił. Powiedział, że zakopał ją w ziemi i nic więcej…

– Uspokój się. – Joe lekko uścisnął jej dłoń. – Nie denerwuj się.

– Przestań. Być może znaleziono Bonnie, a ty chcesz, żebym się nie denerwowała.

– Nie chcę, żebyś sobie za wiele obiecywała. Ta dziewczynka może być starsza. Może była zakopana dłużej albo krócej, niż to na razie oszacowano.

– To może być Bonnie.

– Jest taka możliwość. Eve zamknęła oczy. Bonnie.

– A może nie.

– Mogłabym ją zabrać do domu – szepnęła. – Mogłabym zabrać moje dziecko do domu.

– Nie słuchasz mnie, Eve. To naprawdę nic pewnego.

– Słucham. Wiem. – Była znacznie bliżej niż przez wszystkie te lata. To mogła być Bonnie. – Czy da się sprawdzić zęby?

Joe potrząsnął głową.

– W żadnej czaszce nie ma zębów.

– Co?

– Uważamy, że zabójca powyrywał zęby, żeby zapobiec identyfikacji.

Eve wzdrygnęła się. Sprytne posunięcie. Brutalne, ale sprytne. Fraser był sprytny.

– Jest jeszcze DNA. Czy mógłbyś dostać próbki do badania?

– Pobraliśmy próbki ze szpiku kostnego. Badają je w laboratorium. Wiesz jednak, że to musi potrwać.

– Czy nie moglibyśmy skorzystać z tego samego prywatnego laboratorium co ostatnim razem?

– Teller nie zajmuje się już określaniem DNA. Nie był zachwycony całą tą reklamą, jaka wybuchła po naszej ostatniej sprawie.

– Jak długo potrwa badanie?

– Co najmniej cztery tygodnie.

– Nie. Ja zwariuję. Muszę wiedzieć. – Eve odetchnęła głęboko. – Czy pozwolą mi zrekonstruować jej twarz?

– Jesteś pewna, że tego chcesz?

– Oczywiście, że chcę.

Zobaczyć twarz Bonnie, jak ożywa pod jej palcami…

– To będzie dla ciebie dramatyczne przeżycie.

– Nic mnie to nie obchodzi.

– Ale mnie obchodzi – rzucił szorstko. – Nie lubię, kiedy cierpisz.

– Nie będę cierpieć.

– Akurat! Już cierpisz.

– Muszę to zrobić, Joe.

– Wiem. – Spojrzał na morze. – Dlatego przyjechałem.

– Czy możesz zażądać, żebym ja to zrobiła?

– Już to załatwiłem.

– Dzięki Bogu.

– Może się to okazać największym błędem mojego życia.

– Nie, słusznie postąpiłeś. Jesteś dobry.

– Gówno prawda. – Joe ruszył z powrotem do domu. – To przypuszczalnie najbardziej egoistyczna rzecz, jaką w życiu zrobiłem.

– Co wiesz o tych zabójstwach?

– Podam ci szczegóły w samolocie. Mam dla nas bilety na jutrzejszy popołudniowy lot z Tahiti. Czy to za wcześnie?

– Nie. – Logan. Musi powiedzieć Loganowi. – Spakuję się dziś wieczorem.

– Najpierw powiesz Loganowi.

– Tak.

– Ja mu mogę powiedzieć.

– Nie bądź głupi. Zasłużył, żeby usłyszeć to ode mnie.

– Przepraszam. Jesteś cała w nerwach. Chciałem tylko…

– Co za idiotyczne słowo! Piękności z Południa bywają całe w nerwach. Scarlett O’Hara mogła być cała w nerwach. Ja nie.

– Jesteś w lepszej formie niż parę minut temu – zauważył Joe, uśmiechając się.

Czyżby? Niechęć przed konfrontacją z Loganem i poinformowaniem go, że wyjeżdża, przesłoniła inne myśli, ale jak tylko zostanie sama, wróci ból.

Niech wróci. Da sobie radę. Dawała sobie radę przez wiele lat. Nic się jej nie stanie.

Teraz ma szansę, żeby zabrać Bonnie do domu.

Phoenix, Arizona

Don włożył świecę w dłoń Debby Jordan i przeturlał ciało do wykopanego grobu.

Zadał jej ból. Wydawało mu się, że nie miał już w sobie prymitywnej potrzeby sprawiania bólu ofierze. Ale w trakcie zabijania nagle zdał sobie sprawę, że za mało odczuwa, i wpadł w panikę. Uderzał w napadzie paniki. Jeśli znikła przyjemność z zabijania, co mu zostało? Jak będzie żył?

Precz z paniką! Wszystko będzie dobrze. Zawsze wiedział, że przyjdzie kiedyś taki dzień. Problem był rozwiązywalny. Musi znaleźć sposób, żeby znów znaleźć w zabijaniu świeże wyzwanie.

Debby Jordan nie była zwiastunem ostatecznej nudy i całkowitej obojętności, których najbardziej się obawiał. To, że jego ofiara cierpiała, nie miało żadnego znaczenia.

Cholera, sprawiła mu ból.

Eve spoglądała na łagodne fale. Wybiegła na plażę wiele godzin temu, po rozmowie z Loganem, i siedziała tu od tej pory, starając się odzyskać zimną krew.

Na świecie było tyle bólu zadawanego przez obcych, dlaczego zatem musiała zranić kogoś, na kim jej zależało?

– Powiedziałaś mu?

Odwróciła głowę i zobaczyła, że niedaleko stoi Joe.

– Tak.

– I co mówił?

– Niewiele. Właściwie nic, odkąd oznajmiłam, że to może być Bonnie. – Eve uśmiechnęła się smutno. – Powiedział, że zagrałeś jedyną kartą, której nie może pobić.

– Ma rację. – Usiadł przy niej. – Bonnie jest bezspornym faktem w życiu nas wszystkich.

– Tylko w moim. Nigdy jej nie znałeś.

– Znam ją. Tyle mi o niej opowiedziałaś, że czuję się tak, jakby była moją córką.

– Tak bardzo kochała życie. Przychodziła codziennie rano, wskakiwała mi na łóżko i pytała, co będziemy robić, co zobaczymy. Promieniowała miłością. Dorastałam w biedzie i goryczy, i zawsze się zastanawiałam potem, dlaczego dostałam takie dziecko jak Bonnie. Nie zasłużyłam sobie na nią.

– Zasłużyłaś.

– Kiedy zjawiła się na świecie, starałam się zasłużyć. – Eve zmusiła się do uśmiechu. – Masz rację, przepraszam. Nie powinnam cię tym wszystkim obciążać.

– To nie jest żadne obciążanie.

– Jest. A dotyczy przecież wyłącznie mnie.

– Niemożliwe. Kiedy cierpisz, czują to wszyscy twoi bliscy. – Nabrał piasku w garść i powoli przesypywał go przez palce. – Bonnie wciąż tu jest. Dla nas wszystkich.

– Dla ciebie, Joe?

– Jasne, czy mogłoby być inaczej? Ty i ja od dawna jesteśmy razem.

Od tej strasznej chwili, gdy znikła Bonnie. Pracował wówczas w FBI, był młodszy, mniej cyniczny, zdolny do odczuwania szoku i przerażenia. Starał się ją pocieszyć, wtedy nic nie mogło jej pocieszyć. A jednak wyciągnął ją z niemal śmiertelnej depresji i zmusił do normalnego życia.

– Nie wiem doprawdy, dlaczego się mnie trzymasz – powiedziała z grymasem Eve. – Kiepski ze mnie przyjaciel. Myślę wyłącznie o mojej pracy. W dodatku jestem cholerną egoistką, nawet nie wiedziałam, że macie z Dianę jakieś kłopoty. Dziwię się, że przy mnie tkwisz.

– Ja też się czasem dziwię. – Joe przechylił głowę, jakby się nad czymś zastanawiał. – Przypuszczam, że się do ciebie przyzwyczaiłem. Zawieranie nowych przyjaźni jest zbyt męczące, zostanę więc chyba przy tobie.

– Bogu niech będą dzięki. – Podciągnęła nogi i objęła kolana rękami. – Sprawiłam mu ból, Joe.

– Logan to twardziel. Przeżyje i to. Kiedy cię tu zwabił, wiedział, że to nie jest nic pewnego i długoterminowego.

– Wcale mnie tu nie zwabił. Chciał mi pomóc.

Joe wzruszył ramionami.

– Może. – Wstał i poderwał ją na nogi. – Chodźmy, odprowadzę cię do domu. Już dość długo tu siedzisz.

– Skąd wiesz?

– Widziałem, jak wybiegłaś z domu. Czekałem na tarasie.

– Przez cały czas?

Uśmiechnął się.

– Nie miałem nic lepszego do roboty. Wiedziałem, że musisz być sama, ale teraz pora już iść spać.

Stał w ciemności, milczący i silny, czekając cierpliwie, aż pozwoli sobie pomóc. Eve nagle sama poczuła się mocniejsza i nastawiona bardziej optymistycznie do tej sytuacji.

– Nie wracam do domu, ale możesz mnie odprowadzić do pracowni. Mam tam coś do zrobienia, a potem muszę spakować swoje rzeczy.

– Chcesz, żebym ci pomógł?

Potrząsnęła głową.

– Dam sobie radę. Trudno było mi się do tego zabrać – wyjaśniła i ruszyła do niewielkiego budynku, odległego o sto metrów.

– Wahasz się?

– Wiesz, że nie. – Otworzyła drzwi pracowni i zapaliła światło. – Jest mi smutno. I przykro. – Podeszła do komputera. – Idź już. Muszę skończyć tę progresję wieku. Matka Libby czeka na córkę od wielu lat. Prawie straciła już nadzieję.

– Przyjemnie tu. – Joe błądził wzrokiem po pokoju, od beżowej kanapy z pomarańczowymi i złotymi poduszkami do oprawionych fotografii na półce z książkami. – Widać, że to twoje miejsce. Gdzie jest rzeźba, nad którą ostatnio pracowałaś?

Gestem głowy wskazała mu postument obok dużego okna.

– Tam stoi twoje popiersie. A gotowe popiersie matki jest w szafie koło drzwi.

– Moje popiersie? – zapytał Joe z niedowierzaniem w głosie, gapiąc się na postument. – Wielki Boże, to rzeczywiście ja.

– Nie miałam innego modela, a twoją twarz znam niemal tak dobrze jak swoją.

– To widać. – Dotknął wyrzeźbionego nosa. – Nie miałem pojęcia, że ktoś może zauważyć tę małą wypukłość. Złamałem kiedyś nos, grając w piłkę.

– Powinieneś był wtedy o to zadbać.

– Wtedy byłbym zbyt przystojny – powiedział z uśmiechem. – Przypuszczałem, że raczej wyrzeźbisz Bonnie – dodał.

– Próbowałam, ale mi się nie udało. Siedziałam i tylko wpatrywałam się w glinę. – Poprawiła okulary na nosie i wyświetliła na monitorze zdjęcie Libby. – Może później.

– Sądzisz jednak, że uda ci się zrekonstruować czaszkę dziewczynki?

Zauważyła, że celowo nie użył imienia Bonnie.

– Muszę to zrobić. Zawsze potrafię zrobić to, co muszę. Idź już, Joe, przeszkadzasz mi w pracy.

– Spróbuj się trochę przespać – poradził, idąc do drzwi.

– Jak skończę.

Wyświetliła z boku zdjęcia matki Libby i babki ze strony matki. Trzeba im się uważnie przyjrzeć. Nie myśleć teraz o Bonnie. Nie myśleć o Loganie. Musi skupić całą uwagę na Libby i zrobić z ośmioletniej dziewczynki piętnastolatkę. To nie będzie łatwe.

Nie myśleć o Bonnie.

– Szkoda, że nie miałaś czasu, aby skończyć Joego – powiedziała Bonnie.

Eve odwróciła się na kanapie i zobaczyła, że Bonnie przygląda się popiersiu Joego. Wyglądała tak jak zawsze, kiedy przychodziła do Eve: niebieskie dżinsy, bawełniana koszulka, masa rudych loków. Ale przy postumencie wydawała się drobniejsza niż zwykle.

– Teraz mam coś ważniejszego do zrobienia.

Bonnie spojrzała na nią przez ramię, marszcząc nos.

– Tak, myślisz, że mnie znalazłaś. Mówię ci, że mnie już tam dawno nie ma. Została kupka kości.

– Twoich kości?

– Skąd mam wiedzieć? Nic nie pamiętam. Sama byś nie chciała, żebym pamiętała.

– Nie. – Urwała. – Zdaje mi się jednak, że wiesz, gdzie cię pochował. Dlaczego mi nie powiesz? Chciałabym tylko zabrać cię do domu.

– Bo chcę, żebyś zapomniała, jak umarłam. – Bonnie podeszła do okna i spojrzała na morze. - Chcę, żebyś mnie pamiętała taką, jaką byłam z tobą, i taką, jaką jestem teraz.

– Marzenie senne.

– Duch – poprawiła Bonnie. – Pewnego dnia cię przekonam.

– I wtedy zamkną mnie w domu wariatów. Bonnie zachichotała.

– Wykluczone. Joe na to nie pozwoli. Eve uśmiechnęła się i skinęła głową.

– Dopiero zrobiłby awanturę! Jeśli nie masz nic przeciwko temu, raczej zrezygnuję z całej koncepcji.

– Nie mam. Najlepiej, żebyś nikomu o mnie nie mówiła. – Bonnie przechyliła głowę. – Cieszę się, że możemy się spotkać i pogadać. To jest nasza tajemnica. Pamiętasz nasze tajemnice? Jak zrobiłyśmy babci niespodziankę na urodziny, pojechałyśmy do Callaway Gardens. Kazałyśmy jej wsiąść do samochodu i jazda! Tamtej wiosny kwiaty były naprawdę piękne. Byłaś tam potem?

Biegająca po Callaway Gardens Bonnie, której twarz rozjaśniły radość i podniecenie…

– Nie.

– Przestań – powiedziała Bonnie, marszcząc brwi. – Kwiaty nadal są piękne, a niebo niebieskie. Ciesz się tym.

– Dobrze, proszę pani.

– Mówisz tak dla świętego spokoju. – Bonnie znów zwróciła twarz ku morzu. – Cieszysz się, że wyjeżdżasz z wyspy, prawda?

– Mam zajęcie.

– I tak niedługo byś stąd wyjechała.

– Niekoniecznie. Tutaj jest bardzo spokojnie. Lubię słońce i spokój.

– I lubisz Logana, i nie chciałaś go ranić.

– Zraniłam go.

– Będzie mu przykro, że wyjeżdżasz, ale przeżyje. – Przerwała na moment. – Wiedziałam, że Joe po ciebie przyjedzie, ale nie miałam pojęcia… Nie podoba mi się to, mamo.

– Nigdy ci się nie podobało, że cię szukam.

– Nie, chodzi mi… Mam wrażenie… Jest jakaś ciemność.

– Boisz się, że nie przeżyję pracy nad twoją czaszką.

– To będzie dla ciebie okropne, ale nie o to… - Wzruszyła ramionami. – I tak pojedziesz. Jesteś strasznie uparta. – Oparła się o ścianę. – Idź spać. Musisz się jutro spakować. Nawiasem mówiąc, bardzo dobrze zrobiłaś tę progresję wiekową.

– Dziękuję - odparła ironicznie Eve. – Zupełnie jakbym się sama chwaliła.

– Nie mogę nic powiedzieć, bo zawsze uważasz, że wyrażam twoje myśli - poskarżyła się żałośnie Bonnie.

– To logiczny wniosek, skoro mi się śnisz. – Eve zamilkła na chwilę. – Ojciec Libby podobno był bardzo gwałtownym człowiekiem. Porwał ją w przypływie wściekłości. Czy ona jeszcze żyje? Czy jest z tobą?

Bonnie uniosła brwi.

– W twoich snach czy po drugiej stronie? Albo – albo, mamo.

– Nieważne.

Uśmiech rozświetlił twarz Bonnie.

– Nie ma jej tutaj. Masz szansę, żeby ją zaprowadzić do domu.

– Wiedziałam. – Eve obróciła się na bok i zamknęła oczy. – Nie robiłabym całej tej pracy, gdybym nie liczyła, że jest jakaś szansa.

– Logiczne przypuszczenie?

– Właśnie.

– Nie instynkt?

– Przykro mi to mówić, ale moje sny o tobie to jedyne głupstwo, do którego się przyznaję. Jedziesz ze mną?

– Zawsze jestem z tobą. – Pauza. – Ale może mi być trudno się przedostać. Ciemność…

– Czy to jest twój szkielet, dziecino? – szepnęła Eve. – Powiedz mi, proszę.

– Nie jestem pewna. Nie wiem, czy ciemność dotyczy ciebie, czy mnie…

Kiedy Eve się obudziła, na horyzoncie wstawał dzień. Leżała w łóżku przez dwadzieścia minut, obserwując świt wyłaniający się zza oceanu. Tym razem, o dziwo, nie czuła się tak wypoczęta jak zwykle po rozmowie we śnie z Bonnie. Poczuła niepokój. Psychoanalityk powiedziałby, że jej sny są katharsis, sposobem na pogodzenie się ze stratą. Sny zaczęły się mniej więcej w rok po egzekucji Frasera i ich działanie było rzeczywiście pozytywne. Nie miała zatem zamiaru chodzić do jakiegoś psychiatry, żeby się ich pozbyć. Wspominanie miłości nigdy nikomu nie zaszkodziło.

Opuściła nogi na podłogę. Najwyższy czas przestać wspominać i zacząć działać. Miała się spakować i spotkać z Joem o ósmej.

I pożegnać się z Loganem.

– Wyglądasz, jakbyś odwiedzała umierającego przyjaciela. – Kiedy weszła do holu, Logan schodził właśnie na dół. – Jesteś gotowa?

– Tak – powiedziała mężnie Eve.

– Gdzie jest Quinn?

– Czeka w samochodzie. Logan, ja nigdy…

– Wiem. – Machnął ręką. – Chodźmy.

– Jedziesz z nami?

– Nie denerwuj się, tylko na lądowisko dla helikopterów. – Wziął ją za łokieć i popchnął w kierunku drzwi. – Nie będę tu sterczał jak porzucony kochanek i dlatego wyrzucam cię z mojej wyspy. Nie wracaj tu więcej. – Uśmiechnął się krzywo. – Najwyżej jutro, w przyszłym miesiącu albo w przyszłym roku. Przyjmę cię nawet za dziesięć lat.

Eve uśmiechnęła się z ulgą.

– Dzięki, Logan.

– Za to, że ci ułatwiam wyjazd? Na pewno nie zamierzam popsuć sobie wspomnień z naszego pobytu tutaj. Było nam ze sobą za dobrze. – Otworzył drzwi. – Jesteś szczególną kobietą, Eve. Nie chcę cię stracić. Jeżeli nie chcesz mnie jako kochanka, będę twoim przyjacielem. Trochę to potrwa, nim się przyzwyczaję, ale tak się stanie.

Pocałowała go w policzek.

– Już jesteś moim przyjacielem. Byłam w kiepskim stanie, kiedy tu z tobą przyjechałam. Nikt nie był dla mnie hojniejszy ani więcej dla mnie nie zrobił niż ty w ciągu ostatniego roku.

– Jeszcze nie zrezygnowałem. Chcę więcej, znacznie więcej. To jest pierwszy etap podstępnego ataku.

– Nigdy nie rezygnujesz. I to jest w tobie takie wspaniałe. Między innymi.

– Widzisz, już zaczynasz doceniać moje zalety. Na tej podstawie będę działać dalej. – Popchnął ją w stronę dżipa, gdzie czekał Joe. – Idziemy albo spóźnisz się na helikopter.

Helikopter już czekał, gdy Joe wjechał na lądowisko.

– Czy mogę zamienić z panem kilka słów, Quinn? – spytał uprzejmie Logan.

Joe spodziewał się takiej propozycji.

– Wsiadaj do helikoptera, Eve. Zaraz się tam zjawię. Spojrzała na nich niespokojnie, ale nic nie powiedziała.

– To nie jest Bonnie, prawda? – spytał Logan, kiedy Eve wsiadła do helikoptera.

– Ale mogłaby być.

– Ty draniu!

Joe się nie odezwał.

– Czy wie pan, jak bardzo ją to zrani?

– Tak.

– Ale to pana nie obchodzi. Chciał pan, żeby wróciła, i wykorzystał pan w tym celu Bonnie.

– Na pewno by mi nie podziękowała, gdybym jej nie powiedział o tym szkielecie.

– Z przyjemnością skręciłbym panu kark.

– Wiem, ale to nie byłoby mądre posunięcie. Udało się panu sprawić, że Eve jest wdzięczna i jest jej przykro.

Chyba nie chce pan, żeby wyjeżdżała niezadowolona, prawda? Wtedy trudniej byłoby zwabić ją tu z powrotem. Logan odetchnął głęboko.

– W przyszłym tygodniu wracam do biura w Monterey.

– Tak myślałem.

– Będę pana bacznie obserwował. Okiem pan nie mrugnie, żebym o tym nie wiedział. Jeśli ta rekonstrukcja zaszkodzi Eve, na pewno pana dopadnę.

– Świetnie. Skończył pan już? Logan zapalił silnik dżipa.

– Dopiero zaczynam.

Joe patrzył za nim, kiedy odjeżdżał. Logan był twardym facetem, ale z pewnością zależało mu na Eve. Miał wiele cech, które Joe podziwiał – inteligencję, poczucie sprawiedliwości, lojalność. Gdyby sprawy potoczyły się inaczej, gdyby Logan nie był przeszkodą, Joe mógłby go nawet polubić.

Pech.

Był przeszkodą, a Joe – kiedy służył w jednostce specjalnej – nauczył się, że przeszkodę można traktować na trzy możliwe sposoby. Można przez nią przeskoczyć. Można ją obejść.

Albo można ją zrównać z ziemią.

Ledwo samolot wzniósł się na planową wysokość, Eve zapytała Joego o Talladegę.

– Chcę wiedzieć wszystko – powiedziała i się skrzywiła. – I nie mów mi, że jestem cała w nerwach, bo cię walnę.

– Wydaje mi się, że w przyszłości będę unikał tego określenia – mruknął Joe.

– Mówiłeś, że był tylko jeden szkielet dziecka.

– Chyba że znaleźli następne, kiedy wyjechałem. Raczej wątpię. Dość dokładnie przeszukali całą okolicę.

Eve wzdrygnęła się nerwowo. Dziewięć zabitych osób, zakopanych w ziemi i porzuconych.

– Udało się kogoś z nich zidentyfikować?

– Jeszcze nie. Nawet nie wiemy, czy to są mieszkańcy Rabun County. Badamy akta wszystkich zaginionych osób z całego stanu. Potem sprawdzimy, czy wyniki DNA wytypowanych osób zgadzają się z tymi ze szkieletów. Prawdopodobnie nie byli zakopani jednocześnie. Wygląda na to, że ktoś traktował to miejsce jako swój prywatny cmentarz.

– Fraser – szepnęła.

– Ośmioro dorosłych, jedno dziecko – przypomniał. – Fraser przyznał się do zabicia dwanaściorga dzieci. Nigdy nie wspominał o dorosłych, a przecież, kiedy został skazany na karę śmierci, nie miał już nic do stracenia.

– To nic nie znaczy. Kto wie, co on naprawdę zrobił? Nie chciał nam powiedzieć nic, co pomogłoby rodzicom odnaleźć ciała dzieci. Chciał, żebyśmy cierpieli. Chciał, żeby cały świat cierpiał.

– Musisz być przygotowana na to, że zabójcą jest ktoś inny, Eve.

– Wiem. Żadnych śladów?

– Kości klatki piersiowej u trzech ofiar wskazują, że ich śmierć spowodowały prawdopodobnie ciosy zadane nożem. Co do innych ofiar nie jesteśmy pewni. Ale być może zabójca zostawił swój ślad. Na kościach prawej dłoni każdej ofiary są resztki wosku.

– Wosku? Jakiego wosku? Joe wzruszył ramionami.

– Zobaczymy.

– Wszystkie analizy powinny już być zakończone. Dlaczego wszystko idzie tak wolno?

– Polityka. Burmistrz nie życzy sobie kolejnego wielokrotnego mordercy w Atlancie, a szefowa Maxwell nie chce być za to odpowiedzialna. W tym mieście mieliśmy już Wayne’a Williamsa i Frasera. Szefowa wolałaby, żeby cała sprawa została w Rabun County. Niestety, tam nie mają naszych możliwości technicznych i musi im pomóc w ograniczonym stopniu. Wydział nauk behawiorystycznych FBI też jest w to zaangażowany. Teraz oglądają miejsce i szkielety w Talladedze.

– Powiedz mi, jak ci się udało dostać zezwolenie, żebym zajęła się rekonstrukcją.

– Och, musiałem się posunąć do drobnego szantażu. Szefowa się boi, że media znów zaatakują, kiedy się dowiedzą, że masz w tym brać udział.

– Tylko nie to. – Uciekła na drugi koniec świata, żeby uniknąć dziennikarzy, a teraz sama do nich wracała.

– Jakoś ich powstrzymamy. Przygotowałem ci pracownię w domu nad jeziorem.

– I tak nas znajdą. Ktoś się zawsze wygada.

– Mam parę pomysłów, żeby temu zapobiec – odrzekł z uśmiechem. – Zaufaj mi, Eve.

Nic innego jej nie pozostawało. Usiadła wygodniej i spróbowała się zrelaksować. Miała przed sobą długi lot i musiała odpocząć. Na miejscu czekała na nią praca.

Rekonstrukcja czaszki dziecka.

Bonnie?

– Chodź! – Joe złapał ją za ramię, kiedy przeszli przez odprawę celną. – Nie możemy iść tak jak wszyscy, bo reporterzy już czekają. Prawda, Dick? – spytał przedstawiciela linii lotniczych w czerwonej marynarce.

– Mogliby państwo mieć poważny problem. Proszę tędy – powiedział, prowadząc ich do wyjścia awaryjnego. – Tragarz przywiezie bagaże.

– Dokąd idziemy? – spytała Eve, gdy schodzili w dół.

– Do wyjścia dla pracowników, które jest obok Północnego Terminalu – odparł Joe. – Przypuszczałem, że ktoś się jednak czegoś dowie, i poprosiłem Dicka o pomoc. – Dick przeprowadził ich długim korytarzem do wyjścia na ulicę. – Dzięki, Dick.

– Nie ma sprawy. – Dick kiwnął ręką tragarzowi, który się właśnie pojawił. – Spłaciłem swój dług.

Eve przyglądała się, jak Dick znika z powrotem w budynku terminalu.

– Skoro jesteśmy teraz… Co ty robisz? Joe stał na środku jezdni.

– Łapię dla ciebie taksówkę.

Szary oldsmobile stanął tuż przy nich. Za kierownicą siedziała kobieta.

– Mama?

Sandra Duncan uśmiechnęła się szeroko.

– Czuję się jak tajny agent czy coś w tym rodzaju. Czy na lotnisku byli dziennikarze?

– Tak mi powiedziano – odparł Joe, pomagając tragarzowi załadować bagaże.

– Tak sobie pomyślałam, kiedy zobaczyłam dzisiejszą gazetę.

Joe dał napiwek tragarzowi. Eve usiadła obok matki, a Joe z tyłu. Kilka minut później zmierzali już w stronę wyjazdu z lotniska.

– Joe do ciebie zadzwonił? – spytała Eve.

– Ktoś to musiał zrobić, skoro własna córka nie raczyła mnie zawiadomić.

– Miałam zamiar zadzwonić do ciebie po przyjeździe na miejsce.

– Ale teraz mam ciebie dla siebie, dopóki nie dojedziemy do domu Joego. – Sandra rzuciła jej badawcze spojrzenie. – Dobrze wyglądasz. Chyba trochę przytyłaś.

– Możliwe.

– I masz piegi.

– Joe już mi mówił.

– Powinnaś była smarować się kremem.

– To też mówił.

– Joe ma dużo zdrowego rozsądku.

– Fantastycznie wyglądasz. – To była prawda. Matka wyglądała młodo, elegancko i zdrowo. – Jak się ma Ron?

– Dobrze. Twierdzi, że go wykańczam. Rzeczywiście prowadzimy dość bujne życie. Ale co tam, żyje się raz.

– A jak w pracy?

– Dobrze.

– Dzisiaj wzięłaś wolne?

– Tak, ale szef się ucieszył, że nie przyjdę do pracy. Po artykule w dzisiejszej gazecie wiedział, że gdybym się pojawiła, budynek sądowy byłby zaatakowany przez prasę.

– Przykro mi, mamo.

– Nie ma sprawy. Jestem najlepszym reporterem sądowym i mój szef dobrze o tym wie. Cały ten szum ucichnie niebawem, tak jak poprzednim razem. – Sandra obejrzała się do tyłu. – Jadę na północ do twojego domu, Joe. Czy chcesz się gdzieś po drodze zatrzymać?

Joe potrząsnął głową.

– Nie, ale chcę, żebyś się trochę pokręciła po mieście. Musimy się upewnić, że nikt za nami nie jedzie.

– W porządku. – Sandra spojrzała na Eve. – Joe mówi, że szanse są niewielkie, Eve. To może wcale nie być Bonnie.

– Kiepska szansa jest lepsza niż żadna – odparła z uśmiechem Eve. – Przestań się martwić, mamo. Wszystko będzie dobrze. Poradzę sobie.

– Nie podoba mi się to. Musisz jej pozwolić odejść, nim się sama rozsypiesz, ja też kochałam Bonnie, ale musiałam się pogodzić z rzeczywistością.

Sandra pogodziła się ze swoim pojęciem rzeczywistości i najwyraźniej znalazła w życiu pociechę. Tym lepiej dla niej.

– Nie uciekam przed rzeczywistością – powiedziała Eve, ignorując lekkie ukłucie zazdrości. – Chcę tylko znaleźć moją córką i dać jej odpocząć.

Sandra westchnęła.

– Dobrze, rób, co uważasz za stosowne. Zadzwoń do mnie, jeślibyś potrzebowała pomocy.

– Zadzwonię. – Sandra zmarszczyła brwi, więc Eve serdecznie ścisnęła ją za ramię. – To nie będzie aż tak okropne. Rekonstrukcja potrwa kilka dni i wtedy będę wiedziała.

– Kilka dni może wydać się wiekiem – zauważyła z grymasem Sandra.

Eve Duncan.

Don przyglądał się jej fotografii w gazecie. Kręcone, rudo-miedziane włosy otaczały twarz nie tyle piękną, ile interesującą. Zza okrągłych okularów w złotych oprawkach patrzyły na świat brązowe oczy. Widział to zdjęcie w gazetach w zeszłym roku i pomyślał wtedy, że Eve zmieniła się od czasów egzekucji Frasera. Starsza Eve Duncan wydawała się silniejsza, bardziej pewna siebie. Była kobietą, która mogła przenosić góry i obalać rządy.

A teraz obracała swe zdeterminowanie przeciwko niemu. Oczywiście jeszcze tego nie wiedziała. Chciała tylko znaleźć swoje dziecko i pod tym względem nic się nie zmieniła.

Wtedy zastanawiał się, czy jej nie zabić, ale porzucił ten pomysł niemal natychmiast ze względu na rozgłos procesu Frasera. Za bardzo była na widoku, a on mógł znaleźć satysfakcjonujące go, a nie tak ryzykowne ofiary.

Satysfakcja tymczasem znacząco się zmniejszyła.

Pomyślał z ulgą, że teraz może naprawić ten błąd. Eve Duncan jest wyzwaniem, które na pewno mu pomoże. Będzie postępował bardzo ostrożnie, potęgując stopniowo emocje, tak żeby eksplozja końcowa oczyściła go ze znużenia i rutyny.

Wierzył mocno w przeznaczenie i pomyślał, że Eve znalazła się we właściwym miejscu i czasie specjalnie dla niego. Na szczęście oparł się pokusie, kiedy po raz pierwszy wkroczyła w jego życie. Wówczas byłaby jedynie zwykłą ofiarą, nie ważniejszą od innych.

Teraz mogła stać się jego wybawieniem.

Rozdział trzeci

Ładnie tu – powiedziała Sandra, spoglądając na domek i na przystań. – Podoba mi się, Joe.

– To dlaczego nigdy nie przyjeżdżałaś, kiedy cię zapraszałem?

Joe zaczął wyładowywać walizki z bagażnika.

– Wiesz, że jestem stworzeniem na wskroś miejskim. – Sandra odetchnęła głęboko świeżym powietrzem. – To miejsce nie jest złe. Szkoda, że Eve wcześniej mi nie powiedziała o pięknym widoku na jezioro.

– Mówiłam ci – zaprotestowała Eve. – Nie chciałaś słuchać.

– Dość tu pusto. Nie ma innych domów nad jeziorem?

– Nie, Joe kupił całe jezioro i otaczającą je ziemię, i nie chce nikomu odsprzedać ani kawałka.

– To brzydko z twojej strony, Joe.

– Lubię samotność, kiedy tu przyjeżdżam – odparł, zamykając bagażnik. – Mam dość ludzi w mieście. Nikt nie wie, że mam to miejsce. Oprócz paru dobrych przyjaciół – dodał, uśmiechając się do Eve.

– Dom jest chyba wygodny i przytulny – zauważyła Sandra.

Eve zawsze lubiła ten rodzaj domu: niewielki, dobrze rozplanowany, z wieloma oknami, przez które wpadało słońce.

– Chodź i zobacz, jak jest w środku – zaproponowała matce.

– Muszę wracać do miasta. Ron nie lubi, gdy nie ma mnie na kolacji.

– Możesz do niego zadzwonić.

Sandra potrząsnęła głową.

– Nie jestem głupia. Nie chcę, żeby się przyzwyczaił do samotnych posiłków. Zadzwonię do ciebie jutro. – Mocno uściskała Eve. – Witaj w domu, dziecino. Tęskniłam za tobą. – Cofnęła się o krok i spojrzała na Joego. – Zawieźć cię do miasta?

– Mam tu swój samochód. Dzięki, Sandro.

– Nie ma za co. – Sandra usiadła za kierownicą i włączyła silnik. – Do zobaczenia!

Eve patrzyła za samochodem, dopóki nie znikł jej z oczu, a potem pomogła Joemu wnieść bagaże do domu.

– Wiesz co, ja tego nie rozumiem – powiedział Joe, kręcąc głową. – Nie widziałyście się od przeszło roku, a mimo to twoja matka nie może opuścić kolacji z przyjacielem. W dodatku ty nie masz nic przeciwko temu.

– Nie musisz nas rozumieć, wystarczy, że rozumiemy się wzajemnie. – Nikt, kto nie przeżył koszmaru jej dzieciństwa, nie był w stanie tego pojąć. Blizny zostały na zawsze, ale Eve i Sandra wykorzystały sytuację do ułożenia takich stosunków między sobą, aby dało się z tym żyć. – Mama jeszcze nigdy w życiu nie miała kogoś stałego, nic więc dziwnego, że się zachowuje, jak się zachowuje. Nieźle ją trafiło, co?

– Mhm. – Joe otworzył drzwi wejściowe. – Wydaje się, że nie ma nic przeciwko temu.

– Nie. – Eve urwała na chwilę. – Dziwnie się tu czuję bez Dianę.

– Dlaczego? Bywałaś tu przecież, nim się ożeniłem. Dianę nigdy nie lubiła tego domu. Wolała bardziej cywilizowane miejsca.

Eve rozejrzała się i przypomniała sobie, że zawsze dotychczas witał ją tu pies Joego.

– Gdzie jest George? Trzymasz go w mieście?

– Nie, wzięła go Dianę. Mnie nigdy nie ma w domu. U Dianę jest mu zdecydowanie lepiej.

– Na pewno było ci przykro.

– Tak. Kocham tego psa.

Joe otworzył drzwi i wskazał jej przeznaczoną do pracy część pokoju.

– O mój Boże! – Kamery wideo, komputer, stół do pracy i specjalny postument. – Skąd to wszystko wziąłeś?

– Z twojej pracowni w mieście. Przywiozłem całe wyposażenie, które odkupił ci w zeszłym roku ubezpieczyciel. Chyba o niczym nie zapomniałem.

– Chyba nie. – Eve weszła do środka. – Zaspokoiłeś wszystkie moje potrzeby.

– To jest mój cel w życiu – odparł ze śmiechem Joe. – Przygotowałem też zapas żywności. Zimno tu. – Podszedł do kominka i ukląkł przed ułożonymi polanami. – Przed wyjazdem rozpalę ogień.

– Nie zostaniesz tu?

Potrząsnął głową.

– Szukają cię dziennikarze. Odnalezienie tego domu jest trudne, ale nie niemożliwe. Muszę coś wymyślić, żeby ich zmylić. – Przerwał. – I powiem Sandrze, żeby tu nie przyjeżdżała, dopóki nie skończysz. Ktoś może za nią jechać. Jeśli będziesz się chciała czegoś dowiedzieć, pytaj przez telefon, dobrze?

– Dobrze. – Wspomniał o wszystkim oprócz najważniejszej rzeczy. – Kiedy dostanę czaszkę?

– Jutro. Jest wciąż u doktora Comdena, antropologa, który robił badanie. Wezmę zezwolenie z policji, odbiorę czaszkę i przywiozę ci ją jutro po południu. Zadzwonię, gdyby coś się zmieniło. – Ruszył do drzwi. – Tymczasem postaraj się przespać. W samolocie spałaś najwyżej godzinę.

– Dobrze. Ale najpierw zadzwonię do Logana i powiem mu, że doleciałam w porządku.

– Nie spodziewa się telefonu od ciebie.

– Mimo to go doceni. Nie zamierzam wyrzucać go z mojego życia tylko dlatego, że nie jesteśmy już parą. Nie zasłużył sobie na to.

Joe wzruszył ramionami.

– Nie będę się z tobą kłócił. Tylko nie daj się wyprowadzić z równowagi. Musisz wypocząć.

– Odpocznę.

– Mówię poważnie. Nie wiemy, jak zareagujesz na widok tej czaszki, zwłaszcza jeśli będziesz zmęczona. Nie chcę, żebyś się załamała.

– Nie załamię się.

– Prześpij się – powtórzył, zamykając za sobą drzwi.

Eve podeszła do okna i przyglądała się Joemu, który poszedł do garażu po swego dżipa. Kilka minut później wyjechał i znikł za załomem drogi.

Została sama.

Słońce, które dotykało już jeziora, stało się nagle bledsze i chłodniejsze. Po drugiej stronie sosny rzucały cień, który rozciągał się wokół niczym ciemny koc. Eve zadrżała, podeszła do kominka i wyciągnęła ręce do ognia. Przyjemne ciepło pokonało dojmujący chłód.

To wyłącznie sprawa wyobraźni. Wszystko było przecież tak samo jak przed wyjazdem najpierw Sandry, a potem Joego. Po prostu nie była przyzwyczajona do samotności. Na wyspie rzadko zostawała sama. Nawet kiedy pracowała, Logan znajdował się niedaleko.

Chłód nie wynikał z samotności, lecz z obawy i niecierpliwości. Eve, tak samo jak Joe, nie była pewna swej reakcji na czaszkę. Nie wiedziała, czy potrafi nie myśleć o śmierci Bonnie i działać całkowicie profesjonalnie.

Oczywiście, że potrafi. Jest to winna córce.

Lub temu komuś, kim okaże się ofiara. Nie wolno jej myśleć o niej jako o Bonnie, gdyż jej dłonie i mózg muszą pracować nienależnie od uczuć. Musi traktować czaszkę kompletnie bezosobowo.

Jednak to jej się jeszcze nigdy nie udało. Każda rekonstrukcja czaszki zaginionego dziecka sprawiała jej ból i wykańczała psychicznie. Tym razem jednak musiała panować nad uczuciami. Nie mogła sobie pozwolić, żeby wpaść w czarną dziurę.

A teraz najlepiej będzie się czymś zająć i nie myśleć o tym, co ją czeka. Sięgnęła po słuchawkę i wystukała numer telefonu Logana. Bez odpowiedzi. Usłyszała pocztę głosową.

– Cześć, Loganie. Dzwonię, żeby ci powiedzieć, że jestem nad jeziorem, w domu Joego. Czuję się bardzo dobrze. Jutro dostanę czaszkę. Mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku. Uważaj na siebie.

Odłożyła słuchawkę.

Brak kontaktu z Loganem sprawił, że poczuła się jeszcze samotniej. Tamto bezpieczne, normalne życie u boku Logana, na jego wyspie, już zaczęło jej się wydawać odległe i coraz bardziej nierzeczywiste.

Dość tego – skarciła się w duchu. Postanowiła pójść na spacer wzdłuż jeziora i zmęczyć się tak, żeby nie miała kłopotów z zaśnięciem.

Wszystko, co przywiozła ze sobą, nadawało się jedynie do klimatu tropikalnego. W sypialni Joego znalazła dżinsy i koszulę flanelową. Włożyła własne tenisówki i wiatrówkę Joego. Pięć minut później była już na dworze.

Była sama.

Don obserwował Eve, która szybkim krokiem schodziła nad jezioro. Trzymała ręce w kieszeniach wiatrówki. Na jej twarzy malował się lekki niepokój.

Była wyższa, niż pamiętał z dawnych lat, choć w za dużej kurtce wydawała się bardzo drobna. Ale sprawiała wrażenie mocnej, widać to było w jej ruchach, w uniesieniu brody. Siła psychiczna często przewyższała fizyczną. Miał ofiary, które z pozoru powinny natychmiast się poddać, a jednak walczyły aż do końca. Ona też najwyraźniej należała do tego typu ludzi.

Z zainteresowaniem obejrzał spektakl na lotnisku, ale miał taką wprawę w śledzeniu ofiar, że nie dał się oszukać. Dawno temu przekonał się, że jeśli jest się zawsze do przodu o jeden krok, to zbiera się potem tego owoce.

A ten owoc znajdował się niemal w zasięgu ręki. Skoro dowiedział się już, gdzie przebywa Eve Duncan, mógł zacząć swoją grę.

Uniwersytet Stanowy w Georgii - Dzień dobry, Joe. Czy mógłbym z tobą porozmawiać?

Joe zesztywniał na widok wysokiego mężczyzny, który opierał się o ścianę budynku wydziału nauk.

– Nie odpowiadam na żadne pytania, Mark.

Mark Grunard uśmiechnął się ujmująco.

– Powiedziałem „porozmawiać”, a nie „wypytywać”. Chociaż jeśli czujesz, że powinieneś wyrzucić z siebie…

– Co ty tu robisz?

– Nietrudno było wydedukować, że przyjedziesz tutaj po czaszkę. Cieszę się, że moi koledzy reporterzy są zbyt zajęci tropieniem Eve Duncan. Mam cię wyłącznie dla siebie.

Joe przeklął w duchu policję z Atlanty za informacje o tym, gdzie była czaszka.

– Nic z tego, Mark. Nic ci nie powiem.

– Czy mogę cię odprowadzić do gabinetu doktora Comdena? Potem się ulotnię. Chciałbym ci coś zaproponować.

– Co ty knujesz, Mark?

– Coś, na czym obaj moglibyśmy skorzystać. Wysłuchasz mnie?

Joe obrzucił go uważnym spojrzeniem. Mark Grunard zawsze robił na nim wrażenie człowieka uczciwego i bystrego. – Słucham.

– Przyjechał pan po dzieciaka? – Doktor Phil Comden wstał i podał Joemu rękę. – Przykro mi, że niewiele mogłem napisać w raporcie. – Podszedł do drzwi na końcu korytarza. – Czytałem, że Eve Duncan zajmie się rekonstrukcją.

– Tak.

– Wie pan, że rekonstrukcja twarzy nie jest dowodem w sądzie. Powinien pan zaczekać na wyniki DNA.

– To za długo trwa.

– No tak. – Wprowadził Joego do laboratorium, gdzie były rzędy szuflad jak w prosektorium. – Chce pan tylko czaszkę?

– Tak, może pan zwrócić resztę szkieletu do wydziału patologii.

– Myśli, że to jej córka?

– Myśli, że jest taka możliwość.

Doktor Comden otworzył szufladę.

– Wie pan, kiedy się pracuje nad dzieckiem, trudno się powstrzymać od zastanawiania, jak… Cholera!

Joe odepchnął go i zajrzał do szuflady.

Eve podniosła słuchawkę po pierwszym dzwonku.

– Nie ma jej – powiedział ostro Joe.

– Co?

– Zginął szkielet. Eve znieruchomiała.

– Jak to możliwe?

– Skąd mam wiedzieć? Doktor Comden mówi, że wczoraj wieczorem, jak wychodził z laboratorium, szkielet leżał na swoim miejscu. Dziś w południe go nie było.

– Może zabrali go na wydział patologii?

– Doktor Comden musiałby podpisać protokół.

– Może ktoś się pomylił i zabrali go bez…

– Dzwoniłem do Basila. Nikt nie był upoważniony do zabrania szkieletu.

– Ktoś musi…

– Staram się znaleźć ten szkielet. Nie chciałem, żebyś czekała na darmo. Zadzwonię, kiedy dowiem się czegoś konkretnego.

– Ona znów… zaginęła.

– Znajdę ją. – Urwał. – To może być jakiś makabryczny dowcip. Wiesz, że studenci czasem robią takie wygłupy – Sądzisz, że jeden ze studentów ukradł szkielet?

– Tak przypuszcza doktor Comden. Eve zamknęła oczy.

– Mój Boże! – jęknęła.

– Odzyskamy go, Eve. Rozmawiam ze wszystkimi, którzy byli wczoraj wieczorem i dzisiaj w pobliżu laboratorium.

– Dobrze – powiedziała tępo.

– Zadzwonię, kiedy dowiem się czegoś konkretnego – powtórzył i się rozłączył.

Eve odłożyła słuchawkę. Nie wolno jej się denerwować. Joe odnajdzie szkielet. Doktor Comden przypuszczalnie miał rację. Jakiś student myślał, że to będzie doskonały dowcip i…

Zadzwonił telefon. Joe?

– Halo?

– To była ładna dziewczynka, prawda?

– Co?

– Na pewno byłaś bardzo dumna ze swojej Bonnie. Eve zesztywniała.

– Kto mówi?

– Z trudem ją sobie przypomniałem. Tyle ich było. A przecież powinienem pamiętać. Była naprawdę wyjątkowa. Wałczyła o życie. Czy wiesz, że dzieci rzadko walczą? Po prostu akceptują to, co nieuchronne. Dlatego niezbyt często ostatnio wybieram dzieci. To tak jakby zabić ptaka.

– Kto mówi?

– Drżą przez chwilę i nieruchomieją. Bonnie była inna.

– Ty parszywy łgarzu – powiedziała ochrypłym głosem Eve. – Jesteś chory.

– Nie na to, co myślisz. Nie jestem taki jak Fraser. Mam poczucie własnej godności i nigdy nie przywłaszczam sobie cudzych ofiar.

Poczuła się tak, jakby ktoś walnął ją w żołądek.

– To Fraser zabił moją córkę.

– Naprawdę? To dlaczego nie powiedział ci, gdzie ukrył ciało? Gdzie ukrył wszystkie ciała?

– Ponieważ był okrutnym człowiekiem.

– Ponieważ nie wiedział.

– Wiedział. Chciał, żebyśmy cierpieli.

– To prawda. Ale chciał także pochwalić się czymś, czego wcale nie zrobił. Z początku się złościłem, potem już mnie to bawiło. Nawet rozmawiałem z nim w więzieniu. Przedstawiłem się jako dziennikarz i skorzystał z okazji. Podałem mu kilka szczegółów dla policji.

– Złapano go na gorącym uczynku, kiedy zabił Teddy’ego Simesa.

– Nie twierdzę, że Fraser był niewinny. Zabił Simesa i jeszcze czworo innych dzieci. Pozostałe należały do mnie. – Urwał na chwilę. – Łącznie z małą Bonnie Duncan.

Eve trzęsła się tak bardzo, że z trudem mogła utrzymać słuchawkę. Musiała się opanować. Dzwonił jakiś psychopata, który chciał ją zranić. W trakcie procesu Frasera miała kilka podobnych telefonów. Jednakże ten człowiek wydawał się spokojny, pewny siebie, prawie obojętny. Musi go zmusić do mówienia. Udowodnić mu, że kłamie.

– Powiedziałeś, że nie lubisz zabijać dzieci.

– Wtedy eksperymentowałem. Chciałem sprawdzić, czy warto się nimi zająć na dłuższą metę. Bonnie niemal mnie do tego przekonała, ale następnych dwoje szalenie mnie rozczarowało.

– Po… co… do… mnie… dzwonisz?

– Bo coś nas łączy, prawda? Mamy Bonnie.

– Ty skurwysynu!

– A raczej ja mam Bonnie. Patrzę na nią w tej chwili. Była o wiele ładniejsza, gdy zakopywałem ją w ziemi. To smutne, że po nas wszystkich zostaje tylko kupka kości.

– Patrzysz… na nią?

– Pamiętam, jak szła w moją stronę przez park w czasie szkolnego pikniku. Jadła lody w waflu, a jej rude włosy błyszczały w słońcu. Tyle w niej było życia. Nie mogłem się powstrzymać.

Ciemność. Nie może zemdleć.

– Masz ten sam rodzaj żywotności. Wiem. Jesteś tylko znacznie silniejsza.

– Odkładam słuchawkę.

– Tak, chyba źle się czujesz, prawda? To szok. Jestem pewien, że niedługo wyzdrowiejesz. Będę w kontakcie.

– Po co?

Przez moment w słuchawce panowała cisza.

– Bo tak trzeba, Eve. Po naszej rozmowie czuję się jeszcze bardziej przekonany niż przedtem. Jesteś mi potrzebna. Odbieram twoje emocje niczym fale przypływu. To… wspaniałe.

– Nie będę podnosiła słuchawki.

– Będziesz. Zawsze jest szansa, że dostaniesz czaszkę z powrotem.

– Kłamiesz. Jeśli zabiłeś te wszystkie dzieci, dlaczego tylko Bonnie pochowałeś z dorosłymi?

– Jestem pewien, że zakopałem tam więcej osób, niż znaleziono. Jak przez mgłę przypominam sobie co najmniej dwoje innych dzieci. Chyba… dwóch chłopców. Starszych od Bonnie. Mieli dziesięć czy dwanaście lat.

– Znaleziono szkielet jednego dziecka.

– Widać nie trafili na inne. Niech spróbują w samym wąwozie. Przypuszczalnie zalało je błoto.

Połączenie się przerwało.

Eve opadła na podłogę. Zimno. Przejmujące zimno.

Boże, Boże, Boże!

Musi coś zrobić, nie może tak siedzieć.

Joe. Zadzwoni do Joego.

Drżącą ręką wystukała numer jego telefonu.

– Wracaj – powiedziała, kiedy odebrał telefon. – Wracaj.

– Eve?

– Wróć tu, Joe.

– Co się stało?

Jeszcze coś powinna mu powiedzieć.

– Talladega. Powiedz, żeby… szukali… w samym wąwozie.

Odłożyła słuchawkę i oparła się o ścianę. Nie myśleć. Pogrążyć się w bezruchu i otępieniu, dopóki Joe nie wróci.

Nie mdleć, nie krzyczeć, czekać na Joego.

Kiedy Joe przyjechał godzinę później, Eve wciąż siedziała na podłodze.

Czterema krokami pokonał dzielącą ich przestrzeń i ukląkł przy niej.

– Jesteś ranna?

– Nie.

– To dlaczego śmiertelnie mnie przeraziłaś? – spytał ostro. Wziął ją na ręce i zaniósł na kanapę. – O mało nie dostałem ataku serca. Ależ jesteś zimna!

– Szok. Powiedział, że… jestem w szoku. Joe rozcierał jej lewą dłoń.

– Kto tak powiedział?

– Telefon. Myślałam, że to jakiś wariat. Jak wtedy, kiedy dzwonili po śmierci Bonnie… – Musiała na chwilę zamilknąć. – Ale to nie był wariat. Dzwoniłeś do Talladegi?

– Tak. – Zaczął masować drugą dłoń. – Mów.

– Powiedział, że ma kości Bonnie. – Otępienie odchodziło i Eve zaczęła się trząść. – Powiedział, że nie jest już taka ładna jak wtedy…

– Spokojnie. – Joe złapał koc z krzesła i narzucił jej na plecy, a potem przeszedł do małej kuchni, żeby zrobić kawę. – Oddychaj głęboko, dobrze?

– Dobrze. – Eve zamknęła oczy. Głęboko oddychać. Wyrzucić z siebie ból. Wyrzucić przerażenie. Wdech. Wydech.

– Otwórz oczy. – Joe siedział przy niej na kanapie. – Pij.

Kawa. Gorąca. Za słodka. Wypiła pół kubka.

– Lepiej? – spytał Joe.

Kiwnęła głową.

– Teraz mów. Powoli. Nie zmuszaj się. Przerwij, jeśli trzeba.

Musiała przerywać trzy razy, nim skończyła. Kiedy wreszcie umilkła, Joe się nie odzywał.

– To wszystko? Wszystko mi powtórzyłaś? – zapytał w końcu.

– To mało?

– Wystarczy. Wypij resztę kawy.

– Wystygła.

– Zrobię drugą.

Joe poszedł z powrotem do kuchni.

– On zabił Bonnie, Joe.

– To mógł być jakiś psychopata. Eve potrząsnęła głową.

– Zabił ją.

– Poczekaj, musimy to przemyśleć.

– Ja nie muszę. Wiedział o lodach. Joe spojrzał na nią ze zdziwieniem.

– O lodach? – powtórzył.

– Powiedział, że wtedy w parku jadła lody truskawkowe w waflu.

– Tego szczegółu na pewno nie było w gazetach – mruknął.

– Fraser wiedział. Powiedział policji, że Bonnie jadła lody truskawkowe. Opisał także, jak była ubrana.

– Mógł się dowiedzieć z prasy.

– Wiedział o znamieniu na plecach Bonnie.

Eve masowała bolące skronie. Joe miał rację. Dlatego byli wtedy tacy pewni, że zabił ją Fraser. Dlaczego właściwie była taka pewna?

– Powiedział, że zadzwonił do więzienia i przedstawił się jako dziennikarz, a potem podał Fraserowi szczegóły. Czy to możliwe?

Joe zastanawiał się przez chwilę.

– Tak. Fraser udzielał wywiadów na prawo i lewo. Jego obrońca dostawał szału. W dodatku nikt nie wiedział, o czym mówił, bo prawo w Georgii nie zezwala na podsłuch w telefonie bez specjalnego pozwolenia. Po co zresztą mieli występować o pozwolenie na podsłuch? Fraser już wcześniej się przyznał. Sprawa była zamknięta.

– Nie znaleziono ciała żadnego dziecka, do którego się przyznawał.

– Dla sądu to nie było najważniejsze.

Tak, wiedziała o tym. Nieustannie i bezskutecznie walczyła o kontynuowanie poszukiwań po przyznaniu się Frasera do morderstw.

– Szkoda.

– Przyznanie się do winy wystarczyło, żeby go posłać na krzesło elektryczne.

– A lody…

– Minęło już tyle lat. Sam sprzedawca lodów mógł opowiedzieć o tym różnym ludziom.

– Policja mu zabroniła.

Joe wzruszył ramionami.

– Dla niektórych ludzi sprawa się skończyła wraz z egzekucją Frasera.

– No, dobrze, sprzedawca mógł komuś powiedzieć. A jeśli nie? Jeśli Fraser jej nie zabił?

– Eve…

– A jeśli zabił ją ten drań, co do mnie dzwonił? Wykradł ją z laboratorium. Dlaczego miałby to robić, jeśli nie…

– Ciii. – Joe przyniósł jej filiżankę gorącej kawy i znów usiadł obok niej na kanapie. – Nie znam odpowiedzi na te wszystkie pytania. Bawię się tylko w adwokata diabła w nadziei, że dojdziemy do czegoś sensownego.

– Dlaczego mamy być rozsądni? Ten skurwysyn, który ją zabił, na pewno nie jest rozsądny. Szkoda, że go nie słyszałeś. Z przyjemnością mnie ranił. Po prostu katował mnie swoim opowiadaniem.

– Dobrze, porozmawiajmy o tym facecie. Jaki miał głos? Stary? Młody?

– Nie wiem. Mówił tak, jakby był na dnie studni.

– Mechaniczny zniekształcacz. Sposób mówienia? Akcent? Słownictwo?

Usiłowała sobie przypomnieć. Trudno jej było oddzielić sposób mówienia od słów, które przyniosły jej tyle cierpienia.

– Bez akcentu. Wyrażał się poprawnie. Chyba jest wykształcony. – Z niechęcią potrząsnęła głową. – Sama nie wiem. Niczego nie usiłowałam analizować od chwili, kiedy wspomniał Bonnie. Następnym razem bardziej się postaram.

– Jeśli będzie następny raz.

– Będzie. Powiedział, że to było wspaniałe. Dlaczego miałby zadzwonić tylko raz, a potem dać sobie spokój? – Podniosła do ust kubek z kawą. – Twój numer jest zastrzeżony. Skąd go miał?

– Bardziej martwi mnie to, że znalazł ciebie.

– Zgadł?

– Prawdopodobnie. Nadal musimy brać pod uwagę jakiegoś durnego studenta, który się w ten sposób zabawia.

Eve w milczeniu potrząsnęła głową.

– Dobrze, przyjmijmy, że zamordował tych ludzi z Talladegi. Ale nie zabił Bonnie, chce tylko sobie przywłaszczyć jej zamordowanie, o co oskarżał Frasera.

– Wiedział o lodach.

– Albo jest jednym z tych ludzi, którzy stale się przyznają do wszystkich morderstw, ale nie mają z nimi nic wspólnego.

– Wkrótce się przekonamy – szepnęła Eve. – Jeśli znajdą ciała tych dwóch chłopców w Talladedze.

– Poszukiwania już trwają. Zadzwoniłem do Roberta Spiro, jak tylko skończyłem z tobą rozmawiać.

– Kto to jest?

– Agent, który pracuje w wydziale nauk behawiorystycznych FBI. Zajmuje się zabójstwami z Talladegi. Porządny facet.

– Znasz go?

– Pracował w biurze, kiedy i ja tam pracowałem. W rok po mojej rezygnacji przeniósł się do innego wydziału. Zadzwoni do mnie, jak coś znajdą.

Eve odstawiła kubek i zrzuciła z siebie koc.

– Muszę pojechać do Talladegi.

– Potrzebny ci wypoczynek.

– Bzdura. Za pierwszym razem nie znaleźli wszystkich ciał. Teraz muszę dopilnować, żeby znów nie popełnili błędu. – Eve wstała i zmusiła się do przejścia kilku kroków na miękkich nogach. – Czy mogę wziąć dżipa?

– Tylko razem ze mną. – Joe włożył marynarkę. – I musisz zaczekać, aż zrobię kawy do termosu. Na dworze jest zimno. Nie jesteśmy na Tahiti.

– Boisz się, że wciąż jestem w szoku? Joe poszedł do kuchni.

– Nie, wiem, że prawie wróciłaś do normalności.

Eve wcale tego nie czuła. Nadal trzęsła się w środku i miała wrażenie, iż jej nerwy są obnażone i bezbronne. Joe przypuszczalnie zdawał sobie z tego sprawę i taktownie o nich zapomniał. Ona też powinna zapomnieć o swoich odczuciach i starać się działać planowo i po kolei. Najpierw musi przekonać się, czy ten drań powiedział prawdę o Talladedze. Jeśli tu kłamał, mógł także skłamać w sprawie Bonnie. A jeżeli mówił prawdę?

Dojechali do Talladega Falls po północy, ale reflektory i światła porozstawiane na okolicznych skałach sprawiały, że było jasno jak w dzień.

– Zaczekasz tu? – spytał Joe, wysiadając z dżipa. Eve wpatrywała się w urwisko.

– Tam ich znaleźli?

– Pierwszy szkielet znaleziono na następnej krawędzi, pozostałe na zboczu tego urwiska. Dziecko było najbliżej wąwozu. – Mówił, nie patrząc na nią. – To tylko dziura w ziemi. Teraz tam nic nie ma.

Mała dziewczynka leżała tu pogrzebana przez wiele lat. Mała dziewczynka, która mogła być Bonnie.

– Muszę zobaczyć.

– Tego się spodziewałem.

– To po co pytałeś, czy tu zaczekam?

Eve wysiadła z samochodu i ruszyła przed siebie.

– Mój instynkt opiekuńczy wziął górę. – Joe włączył latarkę i poszedł za nią. – Choć powinienem wiedzieć lepiej.

– Zgadza się.

Wieczorem był mróz i ziemia skrzypiała Eve pod nogami. Czy szła śladami mordercy, gdy zanosił ofiary do grobu?

Słyszała huk wodospadów, kiedy zaś weszła na górę, zobaczyła strugę płynnego srebra spadającą nad wąwozem. Weź się w garść – pomyślała. Nie oglądaj się. Jeszcze nie teraz.

– Na lewo – powiedział cicho Joe.

Wciągnęła głęboko powietrze i oderwała wzrok od wodospadów. Zobaczyła żółtą taśmę policyjną, a potem… grób.

Mały. Bardzo mały.

– W porządku? – Joe trzymał ją za łokieć. Nie, to nie było w porządku.

– Tu była zakopana?

– Tak sądzimy. Tutaj ją znaleziono i jesteśmy prawie pewni, że warstwa błota spłynęła i odsłoniła szkielet.

– Była tu przez cały ten czas…

– Może to nie jest Bonnie.

– Wiem – odparła głucho. – Przestań mi przypominać.

– Muszę ci przypominać. Musisz o tym pamiętać. Ból otępiał. Należało go odrzucić.

– Pięknie tu, Joe.

– Bardzo pięknie. Szeryf mówi, że Indianie nazwali wodospady spadającym światłem księżyca.

– Nie zakopał ich tutaj z powodu urody tego miejsca – powiedziała drżącym głosem. – Chciał ich schować, żeby nikt ich nigdy nie znalazł i nie zabrał do domu, do ludzi, którzy ich kochali.

– Nie uważasz, że za długo już tu jesteś?

– Jeszcze minutkę.

– Ile chcesz.

– Mam nadzieję, że nie sprawił jej bólu – szepnęła. – Mam nadzieję, że śmierć przyszła szybko.

– Wystarczy. – Joe odwrócił ją od grobu. – Przykro mi, myślałem, że wytrzymam, ale nie potrafię. Muszę cię zabrać…

– Stać i się nie ruszać!

Wysoki, chudy mężczyzna szedł w ich stronę brzegiem urwiska. W jednej ręce trzymał latarkę, w drugiej – rewolwer.

– Kim jesteście?

– Spiro? – Joe wyszedł zza pleców Eve. – Jestem Joe Quinn.

– Co tu robisz? – spytał ostro Robert Spiro. – Możesz w ten sposób zarobić kulę w łeb. Odgrodziliśmy to miejsce.

– FBI? Myślałem, że jesteście tu jako doradcy.

– Tak było z początku, ale teraz przejęliśmy dochodzenie. Szeryf Bosworth nie protestował. Nie chciał tej sprawy.

– Myśli pan, że morderca wróci? Dlatego odgrodziliście groby? – spytała Eve.

Spiro rzucił na nią okiem.

– Kim pani jest?

– Eve Duncan, agent Robert Spiro – przedstawił ich sobie Joe.

– Och, to pani. – Spiro schował rewolwer do kabury pod pachą i podniósł wyżej latarkę, żeby się przyjrzeć Eve. – Przepraszam, że panią przestraszyłem, ale Quinn powinien był mnie uprzedzić, że pani przyjedzie.

Spiro miał pod pięćdziesiątkę, głęboko osadzone ciemne oczy, ciemne włosy, odsłaniające łysiejące czoło, i bruzdy po obu stronach ust. Na jego twarzy widniało zmęczenie życiem.

– Myśli pan, że on wróci? – powtórzyła Eve. – Wiem, że wielokrotni mordercy często wracają do grobów swych ofiar.

– Tak, nawet ci najsprytniejsi nie mogą sobie odmówić dreszczyku podniecenia. – Spiro odwrócił się do Joego: – Na razie niczego nie znaleźliśmy. Jesteś pewien, że to poważna wskazówka?

– Jestem. Czy przerwiecie poszukiwania i zaczekacie do rana?

– Nie. Szeryf Bosworth twierdzi, że jego ludzie znają to urwisko jak własną kieszeń. – Spiro spojrzał na Eve. – Przy wodospadach jest cholernie zimno. Powinna pani stąd odejść.

– Poczekam, aż znajdziecie chłopców.

Spiro wzruszył ramionami.

– Proszę bardzo. To może długo potrwać. Muszę z tobą porozmawiać o tej „poważnej” wskazówce – powiedział do Joego. – Może się przejdziemy?

– Nie zostawię Eve samej.

– Charlie! – zawołał przez ramię Spiro. Natychmiast podszedł do nich jakiś mężczyzna z latarką. – Joe Quinn, Eve Duncan, to jest agent Charles Cather. Idź z panią Duncan do jej samochodu i zostań z nią, dopóki Quinn nie wróci.

Charlie Cather skinął głową.

– Niech pani pójdzie ze mną.

– Niedługo będę z powrotem, Eve – powiedział Joe i zwrócił się do Roberta Spiro: – Jeśli mamy się przejść, chodźmy do centrum dowodzenia.

– Niech będzie. – Spiro ruszył znów wzdłuż urwiska.

Eve poczuła się wykluczona i miała szaloną ochotę pójść za Spiro i Joem.

– Będzie pani wygodniej w samochodzie – powiedział grzecznie Charles Cather. – Na pewno pani zmarzła.

Eve spojrzała na grób. Tak, zmarzła, była zmęczona i czuła w sobie pustkę. Widok grobu wyprowadził ją z równowagi i musiała wziąć się w garść. Poza tym Joe nie zostawi jej na długo. Zaczęła schodzić w dół.

– Chodźmy – powiedziała. – Mam w samochodzie termos z kawą.

– Czy mogę poprosić jeszcze trochę kawy? – Charles Cather siedział na miejscu pasażera. – Strasznie tu zimno. Spiro mówi, że muszę się zahartować, ale mu tłumaczę, że do tej pory całe życie mieszkałem w południowej Georgii.

Eve dolała mu kawy.

– Gdzie w południowej Georgii?

– Valdosta. Wie pani, gdzie to jest?

– Nigdy tam nie byłam, ale słyszałam o uniwersytecie.

Był pan kiedyś w Pensacoli? Jeździłam tam z córką na wakacje.

– Owszem. Fantastyczna plaża.

– Aha. Skąd jest agent Spiro?

– Chyba z New Jersey. On dużo nie mówi o sobie. – Charles Cather skrzywił się. – Przynajmniej mnie. Jestem nowy, a Spiro pracuje w biurze od wieków.

– Joe go szanuje.

– Ja też. To doskonały agent.

– Ale go pan nie lubi?

– Tego nie powiedziałem. – Zawahał się lekko. – Spiro prawie od dziesięciu lat zajmuje się psychiką morderców. To zmienia człowieka.

– W jaki sposób?

– No… Wypala go. Tacy ludzie przebywają tylko w swoim towarzystwie. Wydaje mi się, że jeśli ktoś całymi dniami wpatruje się w morderców, trudno mu znaleźć wspólny język z kimś, kto tego nie robi.

– Pan zajmuje się czymś innym?

– Na razie. Dopiero zacząłem pracę i wciąż się uczę. Tutaj jestem na posyłki Spiro. – Upił łyk kawy i rzekł cicho: – Widziałem pani zdjęcie w gazecie.

– Tak?

– Przykro mi, jeśli to pani córkę tu znaleźli.

– Od dawna wiedziałam, że nie ma żadnej nadziei. Chcę zabrać Bonnie do domu i ułożyć ją na wieczny odpoczynek.

Kiwnął głową.

– Mój ojciec zaginął w czasie działań wojennych w Wietnamie i nigdy nie odnaleziono ciała. Nawet jak byłem dzieckiem, martwiłem się z tego powodu. To nie w porządku.

– To prawda – przyznała Eve. – Ale moja córka nie zginęła na wojnie.

– Nie? Teraz wszędzie jest wojna. Człowiek posyła dzieciaka do szkoły i nie wie, czy kolega z klasy go przypadkiem nie zastrzeli. Ktoś musi położyć temu kres. Dlatego wstąpiłem do FBI.

– Wierzę, że jest pan porządnym człowiekiem, Charlie – powiedziała z uśmiechem Eve.

– Głupio gadam, nie? Przepraszam, wiem, że w porównaniu ze Spiro jestem całkiem zielony. Czasem mi się wydaje, że uważa mnie za przedszkolaka. To mnie peszy.

Eve wiedziała, co ma na myśli. Zapewne w takiej pracy ludzie szybko się starzeją.

– Jest pan żonaty?

– Ożeniłem się w zeszłym roku – odparł, kiwnąwszy głową. – Moja żona ma na imię Martha Ann. – Jego twarz rozjaśniła się uśmiechem. – Jest w ciąży.

– Gratuluję.

– Powinniśmy trochę poczekać, ale oboje chcemy mieć dzieci. Jakoś damy sobie radę.

– Jestem tego pewna.

Eve poczuła się lepiej. Życie nie składało się wyłącznie z grobów i morderców. Byli także ludzie tacy jak Charles, Martha Ann i ich dziecko.

– Chce pan jeszcze kawy?

– Wypiłem prawie wszystko. Lepiej…

– Otwórz okno.

To był Joe z twarzą przyciśniętą do zaparowanej szyby. Eve otworzyła okno.

– Znaleźli ich – powiedział Joe. – W każdym razie znaleźli kości. Zaraz je przyniosą do centrum dowodzenia.

Eve wysiadła z samochodu.

– Dzieci?

– Nie wiem.

– Dwoje?

– Są dwie czaszki.

– Nietknięte? Joe kiwnął głową.

– Będę mogła coś zrobić. Zaprowadź mnie tam.

– Wolałbym nie.

Eve już się wspinała po stoku.

– Zaprowadź mnie.

Nosze przymocowane były do krążka linowego i Eve przyglądała się, jak je powoli wciągają na górę. Na noszach leżały dwa zawiniątka.

– Staraliście się oddzielić kości? – spytała Spiro.

– W miarę możności. Choć nie wiem, czy się nie pomieszały. Wygląda na to, że wymyła je woda z błotem.

Nosze dojechały na górę i postawiono je na ziemi. Spiro ukląkł i odwinął jedno zawiniątko.

– Co pani myśli?

– Potrzebuję więcej światła.

Eve uklękła obok Spiro. Tyle kości. Rozszczepionych i połamanych. Jak kości zwierzęcia, którego dopadły drapieżniki…

Opanuj się i bierz się do roboty. Najważniejsza jest czaszka.

Wzięła ją w dłonie i dokładnie obejrzała. Bez zębów. Joe mówił, że żadna czaszka nie miała zębów. Trzeba odsunąć od siebie wstrętny obraz mordercy wyrywającego zęby i się skoncentrować.

– To czaszka dziecka. Białego chłopca.

– Jest pani pewna? – spytał Spiro.

– Nie, nie jestem antropologiem, ale mogę się założyć, że się nie mylę. Robiłam setki rekonstrukcji twarzy dzieci w tym wieku.

Delikatnie odłożyła czaszkę i rozwinęła drugi koc. Było w nim mniej kości. Czaszka patrzyła na nią. Zabierz mnie do domu. Zaginiony. Tylu zaginionych.

– Coś się stało? – zapytał Spiro.

– Daj jej spokój, Spiro – odrzekł Joe.

Czy coś jeszcze mogło się stać na świecie, gdzie mordowano dzieci?

– Nie. – Eve wzięła do ręki czaszkę. – Biały chłopiec, może trochę starszy niż pierwszy. Obaj nie mieli więcej niż dziesięć, jedenaście lat. – Odłożyła czaszkę i wstała. – Musi to jeszcze potwierdzić antropolog sądowy. Mogę już wracać – oznajmiła.

– Najwyższemu niech będą dzięki – powiedział Joe.

– Niech pani zaczeka – przerwał Spiro. – Joe mówił mi o telefonie. Muszę z panią porozmawiać.

– To przyjedź do mnie. – Joe popychał Eve na dół. – Wracamy teraz do domu.

– Chcę z nią rozmawiać w tej chwili.

Joe obejrzał się przez ramię.

– Nie naciskaj – powiedział cicho. – Ze mną ci się nie uda, Spiro.

Robert Spiro zawahał się, a potem wzruszył ramionami.

– W porządku, nie ma sprawy. Mam tu jeszcze masę roboty.

Eve zajęła miejsce obok kierowcy.

– Nie musiałeś się tak upierać. Mogłam z nim porozmawiać.

– Wiem. – Nacisnął na gaz. – I mogłaś tam tkwić całą noc i gapić się na kości. Albo wrócić do grobu dziewczynki. Najlepiej od razu przeskocz przez wieżowiec. W ten sposób dopiero udowodnisz, że jesteś Superwoman.

Oparła głowę na zagłówku. Była strasznie zmęczona.

– Niczego nie chcę udowadniać.

– Wiem – odezwał się Joe po chwili milczenia. – Choć może wtedy byłoby łatwiej.

– Powiedział mi prawdę. Tam byli jeszcze dwaj chłopcy. O Bonnie też mógł mówić prawdę.

– Jedna prawda nie gwarantuje drugiej.

– Ale wszystko, co mówił, jest teraz bardziej prawdopodobne.

Cisza.

– Tak.

– Jeśli to prawda, przez cały czas był na wolności. Chodził, oddychał, cieszył się życiem. Kiedy stracono Frasera, miałam przynajmniej tę pociechę, że ukarano mordercę Bonnie. A to nieprawda.

– Za szybko wyciągasz wnioski.

Eve była jednak przekonana, że ma rację.

– Fraser przyznał się do zabicia dwóch chłopców: Johna Devona i Billy’ego Thompkinsa.

– Pamiętam.

– Wystarczy zidentyfikować jednego z nich, aby wiedzieć, że ten człowiek rzeczywiście kontaktował się z Fraserem. Chcę, żebyś namówił Spiro, aby dał mi jedną z czaszek do rekonstrukcji.

– Wiesz, jak to jest z biurokracją. FBI robi wszystko po swojemu.

– Znasz Spiro. Pracowałeś w FBI. Potrafisz to załatwić.

– Spróbuję.

– Zrób to. – Uśmiechnęła się smutno. – Inaczej znów ci zginie szkielet. Skoro nie mogę mieć Bonnie, wezmę któregoś z chłopców.

– Ty już przesądziłaś, że to jest Bonnie.

– Muszę ją jakoś nazwać.

– Na liście Frasera była jeszcze jedna dziewczynka, mniej więcej w tym samym wieku.

– Doreen Parker. – Eve zamknęła oczy. – Niech cię diabli wezmą, Joe!

– Za dużo o tym myślisz. Nie chcę, żebyś się załamała, kiedy się okaże, że to nie jest Bonnie.

– Załatw mi tę czaszkę.

Joe zaklął pod nosem.

– Dobrze. Spiro powinien być wdzięczny za jakąkolwiek pomoc w tej cholernej sprawie.

– I bardzo dobrze. Będzie nam potrzebny. Zna się na potworach.

– Ty też.

Tylko na jednym potworze. Tym, który zdominował jej życie po śmierci Bonnie. Przedtem nazywała potwora Fraserem, a teraz może się okazać, że nazywa się on całkiem inaczej.

– Za mało. Ale się nauczę.

– Jesteś pewna, że znów do ciebie zadzwoni?

– Jestem – potwierdziła z gorzkim uśmiechem. – Sam powiedział, że coś nas łączy.

Rozdział czwarty

– Idź spać – powiedział Joe, kiedy weszli do domu. – Zadzwonię do Spiro i poproszę go o tę czaszkę. Eve rzuciła okiem na zegarek. Była prawie czwarta rano.

– Nie będzie zachwycony, jeśli go teraz obudzisz.

– Wątpię, czy śpi. Kiedy pracuje nad czymś, prawie nie sypia. Całkowicie się poświęca.

– To dobrze – orzekła Eve, idąc do sypialni. – Uważam, że należy się poświęcać.

– Nie mów. – Joe sięgnął po telefon. – Idź już. Załatwię ci tę czaszkę.

– Dzięki, Joe.

Eve zamknęła za sobą drzwi i poszła do łazienki. Prysznic i łóżko – pomyślała. W żadnym wypadku nie wolno rozmyślać o Bonnie. Ani o tych dwóch chłopcach. Nie wolno wysnuwać żadnych wniosków. Wszystko może zaczekać, aż odpocznie i pokona przerażenie i szok. Jutro, kiedy wstanie, spróbuje jakoś dojść z tym do ładu.

– Wyglądasz strasznie – powiedział Joe. – Nie mogłaś spać?

– Przespałam się parę godzin. Jakoś nie mogłam się wyłączyć. Spiro da mi tę czaszkę?

– Nie obiecał niczego konkretnego. Powiedział, że musi to omówić po rozmowie z tobą.

– Przyjedzie tutaj?

– Dziś o trzeciej po południu. – Joe spojrzał na zegarek. – Za pół godziny. Masz czas na śniadanie. Albo na obiad. Co chcesz?

– Kanapkę. – Eve podeszła do lodówki. – Wciąż jest mi zimno. Pożyczyłam sobie jeszcze jedną flanelową koszulę.

– Zauważyłem. Lepiej na tobie wygląda. – Joe usiadł i przyglądał się, jak Eve robi sobie kanapkę z szynką i z serem. – Nie mam nic przeciwko temu, żebyś chodziła w moich ciuchach. Po tylu latach już się do tego przyzwyczaiłem. Tak jest wygodniej.

Eve ze zrozumieniem kiwnęła głową. Przebywanie w towarzystwie Joego było tak samo wygodne jak noszenie jego miękkich flanelowych koszul.

– Muszę ci coś powiedzieć. – Kiedy Eve spojrzała na niego z przestrachem, szybko potrząsnął głową. – To nic okropnego, ale musisz wiedzieć.

– Co?

– Mark Grunard odkrył, gdzie jesteś.

– Mark Grunard? – powtórzyła, marszcząc brwi.

– Dziennikarz z telewizji. Na pewno nieźle się naszukał, żeby odnaleźć ten dom. Musiałem pójść na kompromis. Słyszałaś o Grunardzie?

Eve potaknęła.

– Pracuje dla kanału trzeciego. Przygotowuje coś w rodzaju reportaży kryminalnych. Pamiętam go z procesu Frasera. – Eve skrzywiła się niechętnie. – Ledwie pamiętam kogokolwiek lub cokolwiek oprócz samego Frasera.

– Mówiłem ci, że musiałem znaleźć jakiś sposób, żeby skierować dziennikarzy na fałszywy trop. Sam nie byłbym w stanie tego zrobić, więc zawarłem z nim umowę.

– Jaką umowę?

– We wczorajszych wiadomościach o szóstej wieczorem Mark Grunard mówił o szukaniu ciebie. Pokazał zdjęcie tego domu i wyraził swoje rozczarowanie, że cię tu nie ma. Powiedział też, że ktoś wspomniał mu o łodzi zakotwiczonej przy wybrzeżu Florydy. Po wiadomościach wskoczył do samolotu do Jacksonville i jestem pewien, że to samo zrobiła co najmniej połowa dziennikarzy.

– I co mu za to obiecałeś?

– Wyłączność. Zachowa dla siebie miejsce twego pobytu, dopóki nie będziemy gotowi z wyjawieniem całej historii. Ale będziesz się musiała spotkać z nim tutaj kilka razy.

– Kiedy?

– Niedługo. Zapłacił pierwszą ratę za umowę. Zechce czegoś w zamian. Czy masz jakieś zastrzeżenia do Grunarda?

Spróbowała go sobie dokładniej przypomnieć. W starszym wieku, siwe skronie, ciepły uśmiech.

– Chyba nie. Co byś zrobił, gdybym powiedziała, że go nie cierpię?

– Pozbyłbym się go jakoś. Ale lepiej, że nie muszę się wycofywać z danego słowa. Skończ kanapkę.

– Jem. – Ugryzła kolejny kęs. – Dlaczego wybrałeś akurat Grunarda? Dobrze go znasz?

– Dość dobrze. Czasami spotykamy się na kielichu u Manuela. Ale tak naprawdę to on mnie wybrał. Wczoraj rano, kiedy pojechałem po czaszkę na uniwersytet, czekał tam na mnie i przedłożył propozycję nie do odrzucenia.

– Ufasz mu?

– Nie musimy mu ufać. Jak długo uważa, że mu się to opłaci, będzie kierował innych na fałszywe ślady.

– Wydaje mi się, że nie możemy się spodziewać więcej…

Ktoś zastukał do drzwi.

– Spiro. Cholera, nawet nie zjadłaś kanapki.

– Przeklęty dyktator.

Eve odsunęła talerz z nie dojedzoną kanapką, gdy Joe otworzył drzwi Robertowi Spiro.

– Dzień dobry pani – powiedział grzecznie Spiro i zwrócił się do Joego: – Przez cały ranek walczyłem z mediami. Chcą wiedzieć, kto mi powiedział o dwóch ciałach w wąwozie.

– I co im powiedziałeś?

– Że to był mój instynkt – odparł ponuro Spiro. – W końcu dlaczego nie? Ludzie i tak myślą, że my się zajmujemy jakimiś nadprzyrodzonymi rzeczami. Czy ma pani jeszcze coś do dodania, oprócz tego, co powiedział mi Joe? – zwrócił się do Eve.

Eve spojrzała na Joego.

– Powiedziałem mu wszystko – wyjaśnił.

– Nie mam zatem nic więcej do dodania – potwierdziła – prócz tego, że on znów zadzwoni.

– Może.

– Na pewno. I chcę, żebyście byli na to przygotowani. Czy można założyć podsłuch w telefonie?

– Czy Joe jeszcze tego nie załatwił?

– Byłem zajęty wczoraj wieczorem. Poza tym ciężko mi będzie przekonać do tego policję, bo szefowa w Atlancie nie chce się w tę sprawę angażować.

– Jeśli ci chłopcy są tymi, o których myślicie, policja w Atlancie jest na straconej pozycji.

– Ja to sprawdzę – powiedziała Eve. – Niech mi pan dostarczy czaszkę.

Spiro się nie odzywał.

– Niech pan mi ją da.

– Pani nie powinna się bardziej w to angażować. To zbyt niebezpieczne.

– Już jestem zaangażowana.

– Ale nie do końca. Jeśli ten mężczyzna, który do pani zadzwonił, naprawdę zamordował wszystkich tych ludzi z Talladegi, to niebezpieczeństwo jest ogromne. Na razie traktuje panią jako bierną ofiarę i czuje nad panią władzę. To może mu nawet wystarczy. Jednakże gdy pani podejmie agresywne działania, może się rozzłościć i zrobić coś gwałtownego.

– To mu nie wystarczy. – Eve spojrzała Robertowi Spiro prosto w oczy. – A ja nie będę bierną ofiarą. Ten skurwysyn ma kości Bon… Tej małej dziewczynki. On ją zabił.

– Być może.

– Najprawdopodobniej. Wiedział o chłopcach. Czy macie dość DNA do analiz?

– Na razie to sprawdzamy. Kości są potrzaskane i…

– I analiza długo będzie trwała. Niech pan da mi jedną czaszkę.

Spiro uniósł brwi i spojrzał na Joego.

– Uparta kobieta.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo. Lepiej daj jej tę czaszkę.

– Czy będziesz za nią odpowiedzialny, Quinn? Ja nie żartowałem, kiedy mówiłem, że tego rodzaju inicjatywa sprowokuje agresję.

– Sama jestem za siebie odpowiedzialna – przerwała mu Eve. – Niech pan mi da czaszkę.

Spiro uśmiechnął się lekko.

– Zrobiłbym to, gdybym nie wiedział, że…

Zadzwonił telefon.

Joe ruszył w stronę aparatu telefonicznego przy drzwiach.

– Zaczekaj. – Spiro kiwnął głową do Eve. – Niech pani odbierze. Czy jest drugi aparat?

Telefon znów zadzwonił.

– W kuchni – odparł Joe.

Spiro pobiegł do kuchni i Eve, na jego znak, podniosła słuchawkę.

– Halo?

– Posłuchaj uważnie – powiedział znajomy głos. – Wiem, że twój telefon jest już przypuszczalnie na podsłuchu i nie będę mówił długo, żeby mnie nie namierzyli. Od tej pory będę do ciebie dzwonił na telefon komórkowy. – Zachichotał. – Miałaś przyjemną wycieczkę do Talladegi? Zmarzłaś, co?

Odłożył słuchawkę.

Eve zrobiła to samo i odwróciła się do Roberta Spiro.

– Używa mechanicznego zniekształcacza głosu – stwierdził Spiro. – Czy tak samo brzmiało to za pierwszym razem?

– Tak.

– Ciekawe.

– Wiedział, że pojechałam do Talladegi. Musiał nas śledzić.

– Albo blefuje.

– Nie sądzę – powiedziała Eve i zadrżała.

– Ja też nie. – Spiro wzruszył ramionami. – Dostarczę pani czaszkę. To nic nie zmieni. On do końca rozegra swój scenariusz.

– Skąd wiesz? – spytał Joe.

– Są dwa rodzaje wielokrotnych morderców. Niezorganizowani i zorganizowani. Niezorganizowany morderca zabija spontanicznie, przypadkowo i niechlujnie. Talladega wskazuje na zorganizowanego zabójcę. Ciała schowane i przetransportowane na inne miejsce. Brak broni i jakichkolwiek śladów. Telefonując, stara się, żeby go nie rozpoznano. Ma wszystko obmyślone i zaplanowane. To pasuje do odpowiedniego wzoru.

– Jakiego wzoru? – zapytała Eve.

– Przeciętna lub ponadprzeciętna inteligencja, znajomość procedur policyjnych, może nawet jakiś związek z policją, własny samochód w dobrym stanie, częste podróże, morderstwa na ogół poza miejscem stałego zamieszkania. Umie się przystosowywać do sytuacji, ma dar przekonywania, który wykorzystuje do…

– Wystarczy.

– Sprzeczał się pan ze mną – powiedziała Eve – ale przez cały czas był pan pewien, że to jest potwór z Talladegi, prawda?

– Moja praca polega na tym, żeby przeanalizować to, co uważamy za prawdę, z każdego punktu widzenia. – Spiro podszedł do drzwi. – Kiedy znów zadzwoni, niech pani zapisze wszystko, co powiedział, słowo po słowie, gdy pani tylko odłoży słuchawkę. Rozmowy przez telefony cyfrowe są trudne do namierzenia, ale na wszelki wypadek założymy podsłuch w telefonie tu, w domu. Jeśli nie będzie się mógł dodzwonić, może skorzysta z tego numeru.

– Skąd wie, że w ogóle mam telefon cyfrowy? Skąd ma mój numer? Jest zastrzeżony. Tak samo jak ten domowy numer Joego.

– Jeśli się jest dostatecznie zdeterminowanym i przebiegłym, wszystkiego można się dowiedzieć. Jak już mówiłem, jedną z cech zorganizowanego mordercy jest przeciętna lub ponadprzeciętna inteligencja. Ale ma pani rację. Każę sprawdzić przedsiębiorstwa telefoniczne i ewentualne przecieki z bazy danych. – Spiro zatrzymał się przy drzwiach. – Mam czaszkę w samochodzie. Chodź ze mną, Joe.

– Co pan chcę powiedzieć Joemu, żebym nie słyszała?

Zawahał się, a potem wzruszył ramionami.

– Przyślę tu Charliego, żeby pilnował domu, gdy będzie pani pracować nad czaszką. Muszę wracać do Talladegi na spotkanie ze Spaldingiem z wydziału porwań i zabójstw nieletnich, aby mu wyjaśnić, czemu nadeptuję mu na odciski, dając pani tę czaszkę. Oni mają swoich rzeźbiarzy sądowych.

– Charlie nie jest mi potrzebny. Mam Joego.

– Trochę większa ochrona nigdy nie zaszkodzi. Nawet znacznie większa ochrona też by nie zaszkodziła. Postaram się ją jak najszybciej załatwić. Jedną z cech zorganizowanego zabójcy jest to, że wybiera sobie ofiarę. – Spiro zmarszczył czoło. – Chociaż prawie zawsze jest to ktoś obcy. Niepokoję się, że chce z panią nawiązać osobisty kontakt.

– Z pewnością by się zmartwił, że psuje panu określony profil – zauważyła ironicznie Eve. – Być może kieruje się własnymi zasadami.

Spiro ponuro zacisnął wargi.

– Byłoby lepiej dla pani, gdyby tak nie było. Tylko w ten sposób możemy go złapać.

– Kiedy przyjedzie Charlie?

– Za parę godzin. Dlaczego pani pyta?

– Chcę, żeby Joe pojechał do Atlanty i przywiózł mi – zdjęcia tych chłopców. Po zakończeniu rekonstrukcji muszę dokonać weryfikacji.

– Joe powinien zostać tu z panią. FBI przefaksuje mi zdjęcia do Talladegi i sam je tu pani przywiozę.

– Dziękuję.

– Nie ma za co. Powinna pani wrócić do miasta. Tu jest pani zbyt wyizolowana.

– Potrzebuję izolacji, żeby zająć się rekonstrukcją czaszki.

– A ja muszę złapać tego mordercę. – Robert Spiro wzruszył ramionami. – I dlatego chyba w tym przypadku zaryzykuję pani życie.

– Miło z twojej strony – rzucił Joe.

– Zamknij się! – krzyknął Spiro. – Ostrzegałem was oboje, że praca nad tą czaszką może być niebezpieczna. Bez rezultatu. Nie miej więc teraz do mnie pretensji, że zrobię wszystko, aby złapać zabójcę. Przez cały ostatni tydzień gapiłem się na te dziewięć grobów. Bóg wie, ile jeszcze osób zabił. Czy wiesz, ilu wielokrotnych morderców grasuje po świecie? Przypuszczalnie łapiemy jednego na trzydziestu. Wpadają nam w ręce ci najgłupsi, ci, co popełniają błędy. Sprytni zabijają w nieskończoność. To jest jeden z tych sprytnych. Tym razem jednak mamy szansę. Nie wiem, dlaczego daje nam tę szansę, ale zamierzam ją wykorzystać.

– Dobrze, już dobrze. – Joe podniósł ręce do góry. – Nie spodziewaj się tylko, że pozwolę, abyś używał Eve jako przynęty.

– Przepraszam. – Spiro usiłował się opanować. – Nie chciałem… Może powinienem wziąć urlop.

– Raczej na pewno.

– Jestem w dobrej formie. Połowa ludzi w moim wydziale korzysta z pomocy psychoanalityków. Proszę, bądźcie ostrożni. To wszystko mi się nie podoba. Jest coś… – Przerwał i potrząsnął głową. – Chodź po tę cholerną czaszkę.

Eve podeszła do okna i przyglądała się, jak Spiro otwiera bagażnik, wyjmuje małe zawiniątko i podaje je Joemu. W pewnym momencie, jakby czując na sobie jej wzrok, podniósł głowę, uśmiechnął się do niej sardonicznie, podniósł dłoń w pożegnalnym geście i zatrzasnął bagażnik.

Co takiego mówił o nim Charlie?

Człowiek, który wpatruje się w potwory.

Wiedziała, że to może doprowadzić człowieka nad skraj przepaści. Sama tam była.

Joe wrócił do domu i zamknął drzwi.

– No, masz. Przypuszczam, że chcesz zacząć od razu.

Kiwnęła głową.

– Postaw ją na postumencie, Joe. Uważaj. Nie wiem, jak bardzo jest uszkodzona.

Rozwinął materiał i postawił czaszkę na postumencie.

– To jest ten młodszy chłopiec – powiedziała. – Jak on się nazywa?

– John Devon. Jeśli to jest jedna z ofiar Fra…

– Zaoszczędź sobie tych „jeśli”. Wiem, do czego zmierzasz, ale tylko mi teraz przeszkadzasz. – Podeszła bliżej do postumentu i wlepiła wzrok w małą, kruchą czaszkę. Biedne dziecko. Zaginione dziecko. – John Devon – szepnęła.

Weź mnie do domu.

Spróbuję, John.

Poprawiła okulary na nosie i odwróciła się do stołu.

– Ściemnia się. Zapal światło, dobrze? Muszę zacząć pomiary.

Spiro przyjechał nazajutrz, tuż przed południem. Pomachał żółtą kopertą, którą trzymał w ręce.

– Mam zdjęcia. Chcę je pani zobaczyć?

– Nie. – Eve wytarła dłonie w ręcznik. – Nigdy nie oglądam zdjęć przed końcem pracy. Nie mogę się niczym sugerować.

Spiro przyjrzał się czaszce.

– Żaden z tych zaginionych dzieciaków tak nie wyglądał. Te patyczki, wystające z każdej strony, sprawiają, że wygląda jak ofiara hiszpańskiej inkwizycji. Co to jest?

– Wyznaczniki grubości tkanki. Mierzę czaszkę i przycinam każdy wyznacznik na odpowiednią grubość, którą potem przyklejam w odpowiednim miejscu twarzy. Każda czaszka ma ponad dwadzieścia punktów, dla których znamy grubość tkanki.

– A później?

– Biorę kawałki plasteliny i przyklejam je między wyznacznikami. Kiedy skończę, zaczynam wygładzanie i wypełnianie.

– To niewiarygodne, że można osiągnąć takie rezultaty wyłącznie na podstawie pomiarów.

– Do tego dochodzą umiejętności i instynkt.

– Jestem tego pewien – przyznał z uśmiechem. – Były jakieś telefony?

– Nie.

Rozejrzał się po domu.

– Gdzie jest Quinn?

– Na dworze.

– Nie powinien zostawiać pani samej.

– W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin nie zostawił mnie samej na dłużej niż pięć minut. Kazałam mu pójść na spacer.

– Nie powinien pani słuchać. To nie…

– Gdzie jest Charlie? – przerwała. – Joe usiłuje go złapać od wczoraj. Dzwonił do Talladegi i powiedziano mu, że wyjechał, ale tutaj nie dotarł.

– Przykro mi, że się pani denerwowała. Wiedziałem, że Quinn pani pilnuje i skierowałem w tę okolicę dodatkowy patrol. Wysłałem Charliego do Quantico, żeby złożył raport w sprawie Talladegi. Będzie tu dziś wieczorem.

– Byłam zbyt zajęta, żeby się denerwować. To Joe się niepokoił. Myślałam, że osobiście składa pan raporty.

– To, że jestem starszym agentem, ma swoje dobre strony. Staram się unikać Quantico. Wolę pracować w terenie – dodał z uśmiechem. – Quinn zazwyczaj doskonale daje sobie radę. Wszyscy żałowali, że odszedł z biura. – Rzucił okiem na czaszkę. – Kiedy pani skończy?

– Jutro. Może. Nie wiem.

– Jest pani zmęczona.

– Nic mi nie jest. – Zdjęła okulary i potarła oczy. – Trochę mnie pieką oczy. To jest zawsze najgorsze.

– Dopiero jutro?

Przyjrzała mu się ze zdumieniem.

– Co za różnica? Z początku nie chciał pan w ogóle dać mi tej czaszki.

– Chcę wiedzieć, czy to jest John Devon. Jeśli tak, będę miał jakiś punkt zaczepienia. Na razie nic nie mam. To paskudna sprawa – mruknął. – Mam wrażenie…

– Sławny tajemniczy instynkt? – spytała z uśmiechem.

– Czasem miewam przeczucia. Nie ma w nich niczego tajemniczego.

– Chyba nie.

Spiro podszedł do okna i wyjrzał na dwór.

– Denerwuję się tym mordercą. Ciała zakopano wiele lat temu i już wtedy był bardzo ostrożny. Co robił od tam tej pory? Co robił przed Talladegą? Od jak dawna zabija?

Eve potrząsnęła głową w milczeniu.

– Często się zastanawiam, kim zostają mordercy po dłuższym czasie. Czy się zmieniają? Jak często trzeba zabijać, żeby się zmienić z potwora w superpotwora?

– Superpotwór? To brzmi jak bohater komiksów.

– Jeśli kiedykolwiek stanie pani z nim twarzą w twarz, na pewno nie będzie pani wesoło.

– Chce pan powiedzieć, że z latami morderca staje się sprawniejszy?

– Sprawniejszy, sprytniejszy, bardziej doświadczony, bardziej arogancki, bardziej zdeterminowany, bardziej nieczuły.

– Miał pan kiedyś do czynienia z takim superpotworem?

– Nic mi o tym nie wiadomo. – Odwrócił się od okna i spojrzał na Eve. – Z drugiej strony superpotwór upodabnia się do otoczenia. Minęłaby go pani na ulicy i nie wzbudziłby żadnych podejrzeń. Gdyby Bundy zabijał dostatecznie długo, z pewnością stałby się superpotworem. Był do tego zdolny, ale zaczął się popisywać brawurą.

– Jak może pan być tak beznamiętny?

– Jeśli dochodzą do głosu emocje, od razu sprawa przybiera niekorzystny obrót. Mężczyzna, który do pani dzwonił, nie pozwoliłby sobie na jakiekolwiek wzruszenia, gdyby mu w czymś przeszkadzały. Ale będzie żerował na pani uczuciach. To część władzy. Niech mu pani nie okaże strachu. Będzie tym żył.

– Ja się go nie boję.

Spiro przyglądał jej się uważnie.

– Wierzę, że mówi pani prawdę. Dlaczego się pani nie boi? Powinna się pani bać. Wszyscy boją się śmierci.

Eve milczała.

– Może pani nie – powiedział wolno.

– Mam taki sam instynkt samozachowawczy jak każdy człowiek.

– Nie wolno pani nie doceniać tego człowieka. On za dużo wie. To może być każdy: urzędnik z telefonów, gliniarz, który kiedyś zatrzymał panią za przekroczenie prędkości, czy adwokat z dostępem do akt sądowych. Niech pani nie zapomina, że on działa od bardzo dawna.

– Jak mogłabym zapomnieć? – Eve spojrzała na czaszkę. – Muszę wracać do pracy.

– Rozumiem, że to propozycja, abym sobie poszedł. Proszę mi dać znać, jak pani skończy.

– Na pewno to zrobię.

Już o nim zapomniała i zaczęła wypełniać przestrzenie między wyznacznikami.

Quinn czekał przy samochodzie agenta Spiro.

– Chodź, coś ci pokażę.

– Wiedziałem, że jesteś w pobliżu. – Spiro poszedł za nim za dom. – Nie powinieneś zostawiać jej samej.

– Nie zostawiłem jej samej. Byłem stale w zasięgu wzroku. – Joe wszedł w krzaki i ukląkł. – Widzisz te ślady? Ktoś tu był.

– To nie jest odcisk stopy.

– Nie, zatarł za sobą ślady, ale trawa jest pochylona. Starał się ją wyprostować i chyba nie zdążył.

– Bardzo dobrze. – Spiro powinien był wiedzieć, że Quinn wszystko zauważy. Zwłaszcza dużo zawdzięczał treningom i pracy w jednostce specjalnej. – Myślisz, że to nasz człowiek?

– Kto inny chciałby zamaskować swój pobyt?

– Obserwuje ją?

Quinn podniósł głowę i spojrzał na las.

– Teraz nie. Tam nikogo nie ma.

– Wyczułbyś go? – spytał drwiąco Spiro.

– Coś w tym rodzaju – przyznał Joe. – Może dzięki domieszce krwi indiańskiej. Mój dziadek był mieszańcem.

A może zawdzięczał to treningowi w jednostce specjalnej, gdzie chodziło przede wszystkim o to, żeby znaleźć wroga i go zniszczyć.

– Skoro zacząłeś tu szukać, to znaczy, że spodziewałeś się coś znaleźć.

– Był dla niej okrutny. Chciał ją zranić. Pomyślałem, że może chciał na własne oczy zobaczyć, jak Eve cierpi. – Joe wstał i cofnął się o krok. – Może chciał się upewnić, że ona tu jest. Tak czy owak wiedziałem, że się zjawi – oświadczył. – Ściągnij tu ekipę śledczą, może znajdą jakieś ślady.

– Mamy masę roboty w Talladedze. Niech przyjadą tu twoi ludzie.

– Nic nie zrobią, dopóki nie będą pewni, że muszą się w to włączyć, a będą pewni dopiero wtedy, jak Eve skończy rekonstrukcję czaszki. Wówczas, ze względu na jej reputację, nie odważą się już dłużej udawać, że nic się nie stało.

– A na razie jesteś uzależniony ode mnie, tak? Wobec tego byłoby miło, gdybyś prosił zamiast rozkazywać.

– Proszę – wykrztusił Joe. Spiro uśmiechnął się krzywo.

– Za szybko się poddajesz. I tak przysłałbym tu ekipę.

– Drań.

– Od czasu do czasu trzeba cię przywoływać do porządku. Charlie przyjedzie wieczorem. Podobno się denerwowałeś.

Joe spojrzał na niego zmrużonymi oczyma.

– Chciałeś, żebym się denerwował. Kiedy nie mogłem się skontaktować z Catherem, zadzwoniłem do ciebie. Twój telefon nie odpowiadał, zadzwoniłem więc do centrum dowodzenia i szeryf Bosworth powiedział, że nie masz czasu odbierać telefonów.

– Szeryf mówił prawdę. Okazało się, że nie zrobiono zdjęć lotniczych grobów, aby sprawdzić, czy ciała były zakopywane według jakiegoś wzoru. Zajęło mi to dużo czasu.

– Nie mów, że nie miałeś dwóch minut na telefon do mnie. Chciałeś, żebym się zdenerwował.

– Dzięki nerwom człowiek jest cały czas czujny. A ty musisz być bardzo czujny.

– Nie jestem pewien, czy to właśnie Cather powinien pilnować Eve. Nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia.

– Nie jest typowym agentem FBI, jeśli o to ci chodzi.

Nie jest cyniczny, nie jest w swoich działaniach metodyczny, lecz jest entuzjastą. Z trudem udało mi się uzyskać dla niego przyjęcie do mojego wydziału, co nie oznacza, że nie jest w pełni wykwalifikowany. Świeżym okiem widać znacznie więcej. Na pewno poradzi sobie z tym zadaniem. Poza tym kazałem tu przysłać trzech innych agentów, którzy mają patrolować lasy w okolicach domu. Będą podlegać Charliemu Catherowi. Zadowolony?

– Nie.

– Oczywiście, chciałbyś, żeby obstawić to miejsce batalionem ludzi.

– Im mniej ochrony, tym bardziej jest prawdopodobne, że maniak będzie dzwonił.

Spiro spojrzał mu prosto w oczy.

– Zgadza się. Przyślę tu ludzi, żeby ją chronić, ale nie zamierzam go zniechęcać.

– Wolisz, żeby Eve ryzykowała życie?

– Nie bądź śmieszny. Ona jest dla nas bardzo cenna. Nie mamy, przynajmniej na razie, innej przynęty.

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

– Ja go muszę złapać, Quinn. Nie mogę zaryzykować, że mi się wymknie. Możesz się śmiać, ale po tylu dniach spędzonych w Talladedze i wpatrywaniu się w te groby czasem czuję… – Przerwał, a potem wzruszył ramionami. – On należy do mnie.

– A Eve?

– To tylko jedna kobieta. Nie wiemy, ile osób jeszcze zginie, jeśli go teraz nie złapiemy.

– Ty pieprzony draniu!

– Nie masz wyboru. Jeśli chcesz go dorwać, ja jestem najlepszy. Będę tak długo szedł za jakimkolwiek tropem, aż go złapię. – Ruszył przed siebie, ale znów się zatrzymał. – Poza tym nie podoba mi się stosunek Eve Duncan do tego wszystkiego.

– Zwariowałeś! Pracuje non stop nad rekonstrukcją czaszki.

– Nie o to mi chodzi. – Spiro zmarszczył brwi. – Ona się go nie boi. To mu się nie będzie podobało. Rozzłości się i będzie jeszcze bardziej zdeterminowany, żeby ją złamać. Jeśli nie będzie mógł dotrzeć bezpośrednio do niej, spróbuje dopaść kogoś jej bliskiego.

– Wczoraj wieczorem udało mi się wykorzystać pewne wpływy i załatwiłem całodobową ochronę dla jej matki.

– Bardzo dobrze.

– Jednakże nie mówiłem o tym Eve i nie zamierzam jej mówić o agentach strzegących domu. Powiedz swoim ludziom, żeby nie kręcili się tutaj ze zręcznością słoni. Eve jest tak zaabsorbowana swoją pracą, że i tak by ich pewno nie zauważyła, ale na razie ma dość problemów.

– Bardzo się o nią martwisz.

– Masz rację i nie zapominaj o tym, Spiro. Jeśli ten maniak dopadnie ją z twojej winy, Eve nie będzie jedyną ofiarą.

Charlie Cather zjawił się cztery godziny później.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedział z uśmiechem. – Zamierzałem być tutaj już godzinę temu, ale za późno wyjechałem z Quantico. Miałem nadzieję, że dostanę przed wyjazdem wyniki analizy, ale jeszcze nie skończyli.

Eve podniosła głowę znad czaszki.

– Jakiej analizy?

– Mamy program, który na podstawie podanych przez nas faktów dotyczących zabójstwa wyszukuje w bazie danych obejmujących cały kraj podobne pod względem sposobu działania przestępstwa, zgłoszone policji w danym okresie.

– Nie wiedziałem, że Spiro zgodził się na wykorzystanie tego programu – przyznał Joe.

– Oczywiście, i podaliśmy wszystkie dane o ofiarach. Czekali na ostatni raport, ale gdzieś się zawieruszył. Znalazłem go tuż przed wyjazdem z Talladegi i postanowiłem osobiście przekazać do Quantico.

– Jaki okres wpisaliście do komputera? – spytała Eve.

– Trzydzieści lat. Na wszelki wypadek.

Eve wpatrywała się w niego oszołomiona. Trzydzieści lat?! Charlie zwrócił się do Joego:

– Powiedziałem, żeby wyniki przekazali mi tutaj. Będę w samochodzie. Zawiadomi mnie pan, jak zadzwonią?

– Może pan przecież tu zaczekać – powiedziała Eve.

Charlie potrząsnął głową.

– Spiro kazał mi pilnować domu z zewnątrz. Nie był by zachwycony, gdyby się dowiedział, że grzeję sobie tyłek przy piecu. Mógłbym im kazać dzwonić na mój telefon komórkowy, ale pomyślałem, że skorzystam z okazji i przyjdę na chwilę do środka. – Podszedł do postumentu. – Zrobiła pani duże postępy, prawda? Ile to jeszcze potrwa?

Eve wzruszyła ramionami.

– To zależy.

– W Quantico często robią takie rekonstrukcje komputerowe, ale to jest bardziej… osobiste.

– Aha.

– Wygląda na drobnego chłopca. Biedny dzieciak. Nie wiem, jak pani sobie z tym radzi.

– Tak samo jak pan. To jest moja praca.

– Człowiek się zastanawia, czy w ogóle powinien mieć dzieci, prawda? Wie pani, niektórzy faceci z naszego wydziału nigdy nie spuszczają z oka swoich dzieci. Za dużo widzieli, żeby czuć się bezpiecznie. Przypuszczalnie będę myślał tak samo, jak moje dziecko…

– Dam panu znać, jak zadzwonią z Quantico – przerwał mu Joe. – Eve musi wracać do pracy.

Joe wyraźnie dał Charliemu do zrozumienia, żeby sobie poszedł, bo nie podobała mu się jego nieprzemyślana wypowiedź. Znów chciał ją chronić – pomyślała Eve.

– Jasne, już idę – odparł Charlie, podchodząc do drzwi. – Będę wdzięczny. Do zobaczenia.

– Nie musiałeś go wyrzucać – zauważyła Eve. – Nie miał nic złego na myśli.

– Za dużo gada.

– Jest bardzo młody. Lubię go. – Odwróciła się z powrotem do postumentu. – Pewno niczego nie znajdą przez te poszukiwania komputerowe. Nie złapali faceta od ponad dziesięciu lat.

– Najwyższy czas, żeby się wzięli do roboty. – Joe usiadł na kanapie i wziął książkę. – Daję ci jeszcze godzinę, a potem robisz przerwę na kolację. Bez dyskusji.

– Zobaczymy.

– Bez dyskusji.

Eve rzuciła na niego okiem. Sprawiał wrażenie przedmiotu, którego nie da się ruszyć z miejsca.

A niech mu tam! Przedmiot, którego nie da się ruszyć, może być prawdziwą pociechą w zmiennym świecie.

– Dobrze, bez dyskusji.

Logan zadzwonił, kiedy Eve jadła kolację.

– Odebrałem obie twoje wiadomości. Kręciłem się po wyspie, zamykając interes. Jutro odlatuję do Monterey.

– Nie mówiłeś mi, że wyjeżdżasz z wyspy.

– Już nie jest tu tak jak dawniej. Pora wracać do prawdziwego świata. – Logan umilkł na moment. – Zajmujesz się tą czaszką?

– Nie tej dziewczynki. Małego chłopca.

– Powiedziałaś, że będziesz rekonstruować… Dlaczego tam jesteś?

– Tak się złożyło.

– Nie mówisz mi wszystkiego. Cholera! Nie mówisz mi niczego.

Eve doskonale wiedziała, że gdyby mu opowiedziała o wydarzeniach ostatnich dni, natychmiast by do niej przyjechał.

– Dostanę czaszkę tej dziewczynki. Najpierw muszę się zająć chłopcem.

Cisza.

– Nie podoba mi się to. Za dużo przede mną ukrywasz. Jeszcze dziś wieczorem lecę do Monterey. Zadzwonię do ciebie zaraz po przyjeździe.

– To cudownie, że chcesz mi pomóc, Loganie, ale tym razem nic nie możesz zrobić.

– Zobaczymy – powiedział krótko i odłożył słuchawkę.

– Wybiera się tutaj? – spytał Joe.

– Postaram się go powstrzymać. Nie chcę, żeby był w pobliżu mordercy.

Joe zmarszczył czoło.

– Nie jestem zachwycony twoją troską o Logana.

– Pech. Logan jest wspaniałym człowiekiem i przyjacielem. Zawsze troszczę się o przyjaciół. – Spojrzała mu prosto w oczy. – Ty też, prawda, Joe?

Skrzywił się.

– Punkt dla ciebie. Chcesz deser? – zmienił temat. – Mamy lody.

O ósmej wieczorem telefon Eve znów zadzwonił.

Eve znieruchomiała. Jej telefon, nie telefon w domu Joego. To mogła być matka. Albo jeszcze raz Logan. Niekoniecznie ten potwór.

Joe podniósł telefon, który Eve, po rozmowie z Loganem, położyła na stoliku do kawy.

– Chcesz, żebym odebrał?

– Nie, daj mi. – Nacisnęła na guzik. – Halo?

– Bonnie czeka, żebyś po nią przyszła. Eve zacisnęła dłoń na telefonie.

– Bzdura.

– Po tylu latach szukania jesteś bardzo blisko. Szkoda, że rezygnujesz. Skończyłaś już z czaszką chłopca?

– Skąd wiesz, że…

– Cały czas cię obserwuję. W końcu jestem osobą zainteresowaną. Czy nie czułaś, że stoję ci za plecami, przyglądam się, jak pracujesz nad czaszką?

– Nie.

– Powinnaś czuć moją obecność. To przyjdzie. Który to chłopiec?

– Dlaczego miałabym ci mówić?

– Nieważne. Z trudem ich sobie przypominam. Dwa małe, przestraszone ptaszki, jakich wiele. Nie takie jak twoja Bonnie. Ona nigdy…

– Ty draniu! Z pewnością bałbyś się kogokolwiek zabić. Skradasz się w ciemnościach, podglądasz, podsłuchujesz, dzwonisz i się nie przedstawiasz, grozisz i próbujesz…

– Przeszkadza ci, że się nie przedstawiłem? Jeśli chcesz, możesz mówić do mnie „Don”. Imię nie jest ważne. Róża nazwana inaczej pachniałaby…

– Jedyne, co mi przeszkadza, to twoje przekonanie, że mógłbyś mnie przestraszyć tymi żałosnymi sztuczkami.

– Chcesz mnie wyprowadzić z równowagi. – Roześmiał się wesoło. – I chyba ci się udało. Jak przyjemnie! To dowód, że słusznie cię wybrałem.

– Czy prześladowałeś tych biednych ludzi z Talladegi, nim ich zabiłeś?

– Nie, to byłoby nierozsądne, a ja wtedy postępowałem racjonalnie.

– A teraz?

– Chętnie ryzykuję, żeby życie było bardziej interesujące. To musiało kiedyś nastąpić.

– Dlaczego wybrałeś akurat mnie?

– Potrzebne mi jest coś, co mnie oczyści. Gdy tylko zobaczyłem w gazecie twoje zdjęcie, wiedziałem, że to będziesz ty. Przyglądałem się twojej twarzy i widziałem w niej wszystkie emocje i cierpienia, jakie się w tobie kłębią. Jeśli się odpowiednio podgrzeje uczucia, wybuchną. Czy możesz sobie wyobrazić, jakie to będzie przeżycie dla nas obojga?

– Jesteś szaleńcem.

– Bardzo możliwe. Według twoich reguł. Nauka poszła znacznie do przodu w badaniach nad umysłem mordercy. Zna przyczyny, wstępne znaki i sposoby, jakimi usprawiedliwiamy zabójstwa.

– Czym je usprawiedliwiasz?

– Niczym. Przyjemność jest dostatecznym usprawiedliwieniem. Niedawno słyszałem, że w ciągu ostatnich dziesięciu lat liczba przypadkowych zabójstw dokonywanych dla samej przyjemności zabijania wzrosła o dwadzieścia pięć procent. Ja zacząłem znacznie wcześniej. Wygląda na to, że społeczeństwo wreszcie zaczyna mnie doganiać, prawda? Może wszyscy powoli stajecie się szaleńcami?

– Bzdura.

– To dlaczego pozwalacie mi dalej zabijać? Czy nie sądzisz, że może w gruncie rzeczy nigdy nie utraciliśmy naszych pierwotnych instynktów? Pożądamy krwi w poszukiwaniu władzy. Może w głębi ducha wszyscy chcieliby być tacy jak ja. Nigdy nie chciałaś polować, zasadzać się na ofiarę?

– Nie.

– Kiedyś zechcesz. Spytaj Quinna, jakie to uczucie. On jest myśliwym. Ma instynkt. Spytaj go, czy serce bije mu szybciej, gdy zbliża się pora zabijania.

– Joe nie jest taki jak ty. Nikt taki nie jest.

– Dziękuję, uważam to za komplement. Muszę już kończyć. Chciałem ponowić kontakt. Najważniejsze, żebyśmy się dobrze poznali. Nie będziesz się bała czegoś nieznanego.

– Nie boję się ciebie.

– Zaczniesz się bać. Ale najwyraźniej muszę jeszcze nad tym popracować. Nie ma problemu. I tak bym to zrobił. – Przerwał. – Bonnie tęskni za tobą. Powinnyście naprawdę być razem. – Wyłączył się.

Eve poczuła ogromny ból. Cholerny potwór nie mógł sobie darować tej ostatniej uwagi. Nacisnęła na guzik i spojrzała na Joego.

– Chciał ponowić kontakt. Drań chce, żebym się go bała.

– Udawaj, że się boisz. Nie prowokuj go, Eve.

– Jeszcze czego!

Joe lekko się uśmiechnął.

– Wciąż próbuję cię przekonać. Dowiedziałaś się czegoś, co moglibyśmy wykorzystać?

– Powiedział, że ma na imię Don. Zabija od dawna, znacznie dłużej niż dziesięć lat, i robi to wyłącznie dla przyjemności. Analizuje swój charakter i świat, który go otacza. Jest tak sprytny, jak podejrzewaliśmy. – Odwróciła się do postumentu. – Zapisz to wszystko i przekaż Spiro, dobrze? Muszę wracać do pracy.

– Nic by ci się nie stało, gdybyś zrobiła sobie przerwę.

– Właśnie że by się stało – rzuciła ze złością. – Nie pozwolę, żeby ten sukinsyn mnie dekoncentrował. Chce mnie kontrolować, ale ja mu na to nie pozwolę. Nie dam mu niczego.

Z drżącymi lekko rękami stała przed postumentem z czaszką. Musi mieć pewne dłonie do ostatecznej rzeźby twarzy. Nic nie może jej w tym przeszkodzić. Musi być chłodna i opanowana. Obojętna.

Czy nie czułaś, że stoję ci za plecami, przyglądam się, jak pracujesz nad czaszką?

Powstrzymała się przed odwróceniem głowy. Nikt nie stał jej za plecami. Nikt oprócz Joego.

Jeśli pozwoli, żeby Don wpływał na nią, zapładniając jej wyobraźnię, będzie to jego zwycięstwo. Należy się go pozbyć. Myśleć jedynie o małym chłopcu, a nie o potworze, który go zabił.

Trzeba sprowadzić chłopca do domu.

Powolnymi, pewnymi ruchami zaczęła modelować twarz.

Była silniejsza, niż Don się spodziewał.

Poczuł przyjemne podniecenie. Przy niej się rozwinie i zapracuje na każdą odrobinę emocji, jaką z niej wyssie.

Tak naprawdę wcale go to nie dziwiło. Był przygotowany. Cieszył się. Będzie musiał sięgnąć głębiej, żeby nią wstrząsnąć.

Miał już nawet pomysł, jak tego dokonać.

Włączył silnik, wycofał się z parkingu przy sklepie i pojechał z powrotem do Atlanty.

Rozdział piąty

5.40 rano

Skończone. Oprócz oczu.

Sięgnęła po kasetkę z gałkami ocznymi.

Najczęściej spotykanym kolorem był brązowy i Eve prawie zawsze używała do rekonstrukcji brązowych oczu. Wstawiła szklane gałki w oczodoły i cofnęła się o krok.

Czy jesteś Johnem Devonem? Czy dobrze wykonałam swoją pracę, żebyś mógł wrócić do domu?

– Chcesz teraz zobaczyć zdjęcie? – spytał cicho Joe.

Podświadomie zdawała sobie sprawę, że siedział przy niej całą noc i czekał.

– Tak.

Wstał i otworzył dużą, żółtą kopertę. Odrzucił jedno zdjęcie i podał jej drugie.

– Wydaje mi się, że chcesz to.

Wpatrywała się w zdjęcie, nie biorąc go do ręki. Joe nie miał racji. Wcale go nie chciała.

Weź, zabierz go do domu.

Wyciągnęła rękę i wzięła zdjęcie. Od razu zauważyła, że powinna była wstawić mu niebieskie oczy. Wszystko inne pasowało.

– To on. To jest John Devon.

– Tak. – Joe wziął od niej zdjęcie i rzucił je na stół. – Zadzwonię do Spiro, jak tylko pójdziesz spać.

– Sama do niego zadzwonię.

– Zamknij się. – Ciągnął ją przez pokój i przedpokój. – Powiedziałem, że to zrobię. Ty wykonałaś swoją pracę.

Tak, wykonała swoją pracę. Znaleziono Johna Devona, co oznaczało, że…

– Przestań myśleć – rozkazał szorstko Joe i popchnął ją na łóżko. – Wiedziałem, że zaczniesz się gryźć, jak tylko skończysz. Ale teraz, do jasnej cholery, masz odpocząć. – Wszedł do łazienki i wrócił z wilgotną myjką. Usiadł przy Eve na łóżku i zaczął ścierać jej z dłoni glinę.

– Powinnam wziąć prysznic.

– Jak wstaniesz.

Rzucił myjkę na nocny stolik, kazał jej się położyć i przykrył ją kapą.

– Bałam się, że to będzie on – szepnęła. – Z jednej strony chciałam, żeby to był John Devon, z drugiej bardzo się tego obawiałam.

– Wiem. – Zgasił światło, usiadł na łóżku i wziął obie jej dłonie w swoje ręce. – Ale nie chciałaś zrezygnować, prawda?

– Nie mogłam. Wiesz dobrze, że nie mogłam.

W odpowiedzi lekko ścisnął ją za ręce.

– Ponieważ to jest John Devon, potwór przypuszczalnie mówił prawdę. Być może to nie Fraser zabił Bonnie.

– Nie wiadomo. To, że Don zabił jedno z dzieci, do których przyznawał się Fraser, nie znaczy, że zabił je wszystkie.

– Ale teraz są większe szanse, że to Don ją zabił.

– Nie wiem, Eve – powiedział słabym głosem. – Po prostu nie wiem.

– Może wciąż ją ma. Ta mała dziewczynka może być moją Bonnie. Nie wystarczyło mu, że ją zabił. Trzyma ją jako trofeum.

– Trzyma ją jako przynętę.

– Nienawidzę myśli, że mogłaby być u niego. Nienawidzę.

– Ciii. Nie myśl o tym.

– Ale jak przestać?

– Nie wiem! Przestań! On tego właśnie chce od ciebie – dodał po chwili. – Poddania się jego kontroli. Byłby zachwycony, gdyby wiedział, że leżysz i cierpisz z powodu czegoś, co zrobił. Idź spać i nie rób mu tej przyjemności.

Joe miał rację. Robiła dokładnie to, co Don chciał.

– Przepraszam. Nie zamierzałam się rozklejać. Jestem chyba zmęczona.

– Ciekawe, dlaczego.

– Wszystko mi się myli. Trudno mi… Chciałam ją zabrać do domu, ale nie…

– Najpierw się prześpij, potem będziesz rozmyślać.

– Musisz zadzwonić do Spiro.

– Później. Zostanę tu, dopóki nie zaśniesz.

– Ty też nie spałeś.

– Skąd wiesz? Kiedy pracowałaś nad czaszką tego chłopca, nie wiedziałaś nawet, że istnieję.

– To nieprawda.

– Czyżby?

– Zawsze wiem, kiedy przy mnie jesteś. To jest jak… – Niełatwo jej było to wytłumaczyć. – To jest tak, jak mieć w ogrodzie stary dąb. Nawet jeśli nie zwracasz na niego uwagi, nigdy o nim faktycznie nie zapominasz.

– Dziękuję za komplement. Porównujesz mnie do drzewa? Do tępego drewna?

Nie, jeśli był podobny do drzewa, to dlatego, że dawał jej schronienie, siłę i wytrzymałość.

– Mądry z ciebie facet. Powinnam była wiedzieć, że cię nie oszukam.

– I nie jestem taki stary!

– Dość stary – odparła z uśmiechem. Przed chwilą cierpiała, ale teraz poczuła się lepiej. Dzięki Joemu. – Już dobrze. Nie musisz przy mnie siedzieć.

– Zaczekam. Jesteś w jakimś dziwnym transie, skoro nazywasz mnie starym dębem. Pójdę, jak zaśniesz.

Powoli robiła się śpiąca. Mogła na razie wszystko bezpiecznie zostawić. Joe siedział przy niej i odpierał ciemność.

– Pamiętasz, jak byliśmy na wyspie Cumberland po egzekucji Frasera? Tak samo trzymałeś mnie za ręce i rozmawiałeś ze mną…

– Teraz chcę, żebyś przestała mówić. Spij. Eve milczała przez chwilę.

– Zaczynam się go bać, Joe.

– Nie bój się. Nie pozwolę, żeby ci się coś stało.

– Nie sądziłam, że będę się bała. Na początku byłam zła, ale on jest sprytny i moja śmierć nie stanowi dla niego najważniejszego celu. Musi sprawić, żebym czuła… Musi mnie zranić. To mu jest potrzebne.

– Tak.

Nagle coś jej przyszło do głowy.

– Mama?

– Nic jej nie grozi. Załatwiłem jej ochronę.

– Naprawdę? – Odetchnęła z ulgą.

– To było logiczne posunięcie. Nieźle jak na tępy kawałek drewna, co?

– Nieźle. – Jeśli matka była bezpieczna, Don nie mógł jej skrzywdzić i tym samym szantażować Eve. Nie mógł jej zranić, krzywdząc kogoś, kogo kochała.

A właśnie że mógł. Wciąż miał Bonnie.

Bonnie nie żyła. Wprawdzie Eve ze wstrętem i obrzydzeniem myślała o tym, że potwór wciąż ma Bonnie, ale faktycznie nie mógł już jej nic złego zrobić. W tej chwili był w stanie zranić jedynie Eve, ale ona potrafi ukryć przed nim swoje cierpienie.

– Wszystko jest pod kontrolą – powiedział Joe. – Nie martw się, matce nic się nie stanie.

Mimo to Eve się niepokoiła i Joe, oczywiście, to wyczuł. Nie o matkę. Jeśli Joe powiedział, że jest bezpieczna, to znaczy, że jest bezpieczna. Tylko…

Na razie trzeba o wszystkim zapomnieć. Zasnąć i mieć nadzieję, że kiedy się obudzi, znajdą, razem z Joem, sposób, żeby złapać potwora i zabrać Bonnie do domu. Przecież nie był niezwyciężony. Zrobił błąd, dzwoniąc do Eve. W żaden sposób nie mógł już jej zranić.

Nie miała powodu do niepokoju.

Nazywała się Jane MacGuire i miała dziesięć lat.

Don zauważył ją parę dni wcześniej, kiedy krążył samochodem po budowie nowego osiedla w południowej części miasta. Z początku w oczy rzuciły mu się jej rude włosy, a potem jego uwagę przyciągnęła także otaczająca ją aura niezależności i buntu. Szła ulicą tak, jakby tylko czekała, żeby ją ktoś zaczepił. Na pewno nie była cichym, nieśmiałym ptaszkiem.

Czy była zbyt zbuntowana, aby wzbudzić sympatię Eve Duncan? Jej córka była przecież zupełnie inna. Ale też Bonnie Duncan, w przeciwieństwie do Jane MacGuire, nie wychowywała się w kolejnych rodzinach zastępczych. Nie miała okazji, żeby nauczyć się życia ulicy.

Powoli jechał za dzieciakiem. Dokądś szła. Miała jakiś cel.

Nagle skręciła w boczną alejkę. Czy powinien pójść za nią i zaryzykować, że go zobaczy? Niebezpieczeństwo nie było aż tak wielkie. Jak zwykle, gdy wyruszał na polowanie, zmienił swój wygląd.

Zaparkował samochód i wysiadł. Nie mógł zmarnować takiej okazji. Musiał się upewnić.

A to skurwysyn, znów za nią lazł.

Niech idzie – pomyślała ze złością Jane. Taki sam wstrętny zboczeniec jak ci, co wystawali na boisku szkolnym i uciekali, kiedy pokazało się ich nauczycielce. Już wczoraj zauważyła, że ją śledzi, i trzymała się zatłoczonych, jasno oświetlonych ulic. Jednakże teraz nie miała się czym przejmować. Dobrze znała tę alejkę i potrafiła bardzo szybko biegać. Poza tym dziś musiała tutaj przyjść.

– Tu jestem, Jane.

Zobaczyła, że Mikę siedzi skulony w tekturowym pudle pod ścianą. Na pewno było mu zimno. Chyba spędził noc w tym pudle. Zazwyczaj tak było, gdy jego ojciec wracał do domu. Pechowo się złożyło, że łobuz postanowił wrócić w styczniu, kiedy było cholernie zimno.

Sięgnęła do kieszeni kurtki i podała mu kanapkę, którą zwinęła rano z lodówki Fay.

– Śniadanie. Ta kanapka jest dość stara. Nie mogłam nic więcej załatwić.

Patrzyła, jak łapczywie zjada chleb, a potem spojrzała na moment za siebie.

Zboczeniec skrył się w cieniu śmietnika. Wybrał sobie właściwe miejsce.

– Chodź, idziemy do szkoły – powiedziała.

– Nigdzie nie idę.

– Idziesz. Chcesz być taki głupi jak twój ojciec?

– Nie idę.

– Tam jest ciepło. – To była karta atutowa. Mikę pomyślał chwilę i wyszedł z pudła.

– No, może dziś pójdę.

Tego się spodziewała. Zimno i głód były wrogami. Sama spędziła wiele nocy na ulicy, kiedy ją umieścili u Carbonisów. To była rodzina zastępcza przed Fay. Wtedy Jane przekonała się, że jeśli będzie sprawiać dość kłopotów, nawet pieniądze z opieki społecznej nie zmuszą rodziców zastępczych, żeby ją chcieli trzymać. Opieka społeczna zawsze mogła skierować do nich inne dziecko, nawet jak nie dawali sobie z kimś rady.

U Fay było znacznie lepiej. Wprawdzie wiecznie narzekała na zmęczenie i zrzędziła, ale czasem Jane myślała, że może ją polubi… jeśli dłużej u niej zostanie.

Obejrzała się do tyłu na zboczeńca. Wciąż krył się za śmietnikiem.

– Lepiej, żebyś tu dziś nie nocował – powiedziała. – Znam bardzo dobre miejsce koło Union Mission. Pokażę ci.

– Dobrze. Idziesz teraz do szkoły? – spytał Mikę. – Pójdę z tobą.

Był taki samotny. Miał dopiero sześć lat i nie umiał sobie z tym poradzić.

– Jasne, czemu nie? – odparła z uśmiechem.

Don nie był pewien, dopóki się nie uśmiechnęła.

Jej uśmiech był ciepły i słodki. Tym bardziej zniewalający, że przeważnie dziewczynka robiła wrażenie twardej i szorstkiej. Bez tego miękkiego uśmiechu Don nie byłby pewien swej decyzji.

Jane MacGuire doskonale się nadawała do jego celów.

– Jesteś pewien, że to John Devon? – spytał Spiro, kiedy późnym popołudniem Joe otworzył mu drzwi.

– Jest duże podobieństwo. – Joe wskazał na postument. – Zdjęcie leży na stole. Sam zobacz.

– Mam taki zamiar. – Spiro przeszedł przez pokój. – Gdzie jest pani Duncan?

– Śpi.

– Obudź ją, muszę z nią porozmawiać.

– Odpieprz się. Jest zmęczona. Możesz ze mną porozmawiać.

– Muszę… – Gwizdnął cicho, porównując rekonstrukcję twarzy ze zdjęciem. – Cholernie dobra robota.

– Aha.

Rzucił zdjęcie na stół.

– Prawie żałuję, że to ten chłopak. Zdajesz sobie sprawę, co to znaczy?

– Tak, i Eve też.

– Będę musiał ją wykorzystać, Quinn.

– Nikt nie wykorzysta Eve.

– Chyba że sama tego chcę – powiedziała Eve od drzwi i podeszła bliżej. Najwyraźniej dopiero wstała; miała potargane włosy i zmięte ubranie. – Fakt, że to jest John Devon, nie ma dla pana większego znaczenia, Spiro. I tak chciałby mnie pan wykorzystać.

Spiro rzucił okiem na czaszkę.

– Być może nie kłamał, mówiąc, że Fraser przywłaszczył sobie jego ofiary.

– Niektóre z jego ofiar – poprawił Joe. – Mamy jedynie tych dwóch chłopców.

– To chyba wystarczy. – Spiro zwrócił się do Eve: – Pomoże mi pani?

– Nie, pomogę sobie. Przypilnujcie mojej matki, a ja pozwolę się traktować jako przynętę.

– Wykluczone – zaprotestował Joe.

– On mnie obserwuje, prawda? – zwróciła się do Spiro, ignorując Joego.

– Quinn pani powiedział?

– Nie, ale Don wiedział o naszym wyjeździe do Talladegi. – Spojrzała na Joego. – Coś jeszcze?

– Ktoś obserwuje ten dom. Spiro przysłał wczoraj ekipę śledczą do zbadania śladów w krzakach za domem, gdzie ktoś stał.

– Dzięki, że mi powiedziałeś.

– Mówię ci teraz. Przedtem nie miałaś czasu. – Uśmiechnął się. – Nie sądzę, żeby tu wrócił. Charlie i inni agenci patrolują okolicę, a ja jestem cały czas w środku, razem z tobą.

– Nie bądź taki pewien. Nudzi mu się, skoro tyle zaryzykował.

Joe przestał się uśmiechać.

– Myślisz, że jest aż tak niezrównoważony?

– Wierzę, że z jakiegoś powodu jest zdecydowany na wszystko. Nie sądzę jednak, żeby na razie chciał mnie zabić. Dopiero jak dostanie to, czego chce.

– A wtedy my tu będziemy – powiedział Spiro.

– Czyżby? Dlaczego miałby atakować, wiedząc, iż może zostać złapany? Jeśli jest taki sprytny, jak pan sądzi, znajdzie sposób, żeby mnie dopaść i nie dać się złapać. Czy pańska ekipa znalazła coś konkretnego?

– Wciąż nad tym siedzą… – Spiro potrząsnął głową. – Ale chyba nie.

– Właśnie – podchwyciła Eve, wzruszając ramionami.

– A co pani proponuje?

– Żeby zacząć go szukać, a nie czekać, aż on znajdzie mnie.

– Dla pani bezpieczniej jest…

Ktoś zapukał do drzwi.

Charlie uśmiechnął się nieśmiało.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale chciałbym się dowiedzieć, czy nie było do mnie telefonu. Czekam już dość długo.

– Nie było – odparł Joe.

– Czemu pan mnie nie spyta? – powiedział sucho Spiro. – Czy nie przyszło panu do głowy, że skontaktują się ze mną jako pańskim bezpośrednim przełożonym?

Charlie spojrzał na niego niepewnie.

– I skontaktowali się?

– Wczoraj wieczorem. Prześlą mi faksem pełny raport do Talladegi. Bardzo się zdumieli, że nie wiedziałem o pańskim poleceniu, żeby dzwonili wprost do pana.

Charlie skrzywił się.

– Przepraszam, chyba się za bardzo pospieszyłem.

– Entuzjazm jest lepszy od apatii.

– Czy znaleźli jakieś analogiczne przypadki? – zapytał Joe.

– Nie wiadomo. Są dwie ewentualności. Dwa szkielety znalezione trzy miesiące temu w San Luz, na przedmieściach Phoenix. Bez zębów. Resztki wosku w prawej dłoni.

– Dzieci? – spytała Eve. Spiro potrząsnął głową.

– Dorośli. Mężczyzna i kobieta.

– Arizona jest dość daleko stąd – zauważył Joe.

– Kto mówił, że Don mieszka w Atlancie? – spytał Spiro.

– Był tutaj dziesięć lat temu i teraz znów tu jest – dorzuciła Eve.

– Żyjemy w mobilnym społeczeństwie, a zorganizowani wielokrotni mordercy są szczególnie mobilni. – Spiro odwrócił się do drzwi. – Tak czy owak wyślę kogoś do Phoenix, żeby sprawdził szczegóły i porozmawiał z miejscową policją. Przypuszczalnie będziemy musieli stworzyć specjalny oddział międzystanowy.

– Czy ja mogę pojechać do Phoenix? – zgłosił się Charlie.

– Nie. Pan ma pilnować pani Duncan – odparł Spiro. – Przez cały czas ma pan mieć dom w zasięgu wzroku i pilnować, żeby pozostali agenci się nie lenili.

– Eve – zaproponowała. – W tych warunkach formalności są zbędne.

– Eve – powtórzył z uśmiechem Spiro. – Masz rację. Nim to się skończy, zapewne będziemy bardziej ze sobą zżyci, niż byśmy chcieli. Do widzenia. Dam wam znać, jeśli się czegoś dowiem. – Zatrzymał się w drzwiach. – Nie wychodź z domu, Eve. Mam więcej zaufania do moich ludzi i do Quinna niż ty.

Charlie uśmiechnął się, gdy tylko drzwi zamknęły się za Spiro.

– Lepiej pójdę na dwór. Spiro nie był szczególnie zachwycony tym, że działałem bez jego aprobaty. Teraz muszę się słuchać i podlizywać, żeby się zrehabilitować.

Eve odwzajemniła uśmiech i poszła wziąć prysznic.

Phoenix, Arizona. Dwie osoby.

Jedenaście w Talladedze. Dwie w Phoenix. Ilu jeszcze ludzi zabił Don? Jak ktoś może zabić tyle osób i wciąż pozostawać człowiekiem?

Czy on jest człowiekiem? Ile zła można popełnić, bez…

Było jej zimno i zaczęła drżeć. Musi przestać. To, jakim potworem stał się Don, nie miało znaczenia. Najważniejsze, żeby go złapali i zapobiegli dalszym morderstwom.

Gorąca woda obmywała ciało Eve, ale jej nadal było zimno.

– Na litość boską, Joe, przestań chodzić – powiedziała niecierpliwie Eve. – Minęła północ. Idź spać.

– Sama idź spać. Jestem trochę spięty.

– Nie musisz na mnie krzyczeć.

– Owszem, muszę. To jedna z rzeczy, które mi wolno robić. Jest ich bardzo niewiele… – Przerwał. – Przepraszam. Wszystko przez to czekanie, aż coś się wydarzy.

Eve też się denerwowała i nie miała zamiaru usprawiedliwiać Joego.

– Jak nie chcesz iść spać, to zanieś Charliemu kawę. Przynajmniej zrobisz coś pożytecznego.

– Może.

Kiedy kilka minut później trzasnęły drzwi, Eve odetchnęła głęboko. Nigdy nie widziała Joego w tak wybuchowym nastroju. Od tamtego popołudnia zawsze…

Zadzwonił jej telefon.

– Obudziłem cię? – zapytał Don. Serce waliło jej jak oszalałe.

– Nie, jeszcze nie spałam.

– Musiałaś wreszcie pójść spać, jak skończyłaś rekonstrukcję małego Johnny’ego Devona. To on, prawda?

– Mówiłam, że nic ci nie powiem.

– Buntujesz się. To znaczy, że dobrze zgadłem. Wiedziałem, że zrobisz doskonałą rekonstrukcję. Jesteś bardzo zdolna.

– Po co dzwonisz?

– Muszę być z tobą w stałym kontakcie, musimy się lepiej poznać. Jestem pewien, że to ci właśnie powiedział agent Spiro: „Wyciągnij drania na spytki. Dowiedz się jak najwięcej, żeby FBI mogło pracować nad profilem”. Prawda?

– Coś w tym rodzaju.

– Będę współpracował. Ale najpierw ty też musisz mi coś dać. Chcę mieć twoją charakterystykę.

– Wiesz już o mnie bardzo dużo.

– Za mało. Na przykład: czy wierzysz w reinkarnację?

– W co?

– W reinkarnację. Miliony ludzi w nią wierzą. To takie wygodne. – Roześmiał się. – Pod warunkiem, że się nie wróci w postaci karalucha.

– O czym ty mówisz?

– Nie przypuszczam jednak, aby Bóg wcielił twoją Bonnie w karalucha.

– Zamknij się.

– To boli, co? Prawie to poczułem. Śliczna, mała Bonnie…

Bolało. Zwariowany pomysł boleśnie ją ugodził. To głupie z jej strony. A jeszcze głupiej zrobiła, kiedy dała mu to wyczuć.

– Nic mnie to nie obchodzi. Niby dlaczego? Nie wierzę w reinkarnację.

– Powinnaś się nad tym poważnie zastanowić. Byłaby to dla ciebie wielka pociecha. Ostatnio dużo nad tym rozmyślałem. Czy znasz Biblię?

– Trochę.

– Nie jest to moja ulubiona lektura, ale są tam genialne pomysły. Zwłaszcza jeden bardzo mnie ubawił. Genesis 2:22.

– Nie wiem, co to jest.

– Powiem ci. Ale najpierw podejdź do drzwi i weź mój prezent.

– Jaki prezent?

– Leży z lewej strony werandy. Nie mogłem podejść do samych drzwi, bo ten agent FBI stale się tam kręci.

Eve oblizała wargi.

– Jaki prezent? – powtórzyła.

– Weź go, Eve. Ja zaczekam.

– Na pewno nie wyjdę z domu dlatego, że ty mi każesz. Może tam na mnie czekasz.

– Wiesz, że nie. Wiesz, że na razie nic ci nie zrobię. – Przerwał. – Ale nie obiecuję, że nie zrobię czegoś Quinnowi, jeśli go zawołasz. To jest sprawa między nami. Idź po prezent.

Eve podeszła do drzwi.

– Idziesz?

– Tak.

– Dobrze. Aha, podobno dusze ofiar zbrodni są niespokojne i jak najszybciej wracają na ziemię. Czyli Bonnie musiała natychmiast wcielić się w kogoś innego.

– Bzdura.

– Zabiłem ją dziesięć lat temu, prawda? To znaczy, że szukamy dziesięcioletniego dziecka. Chłopca albo dziewczynki. – Roześmiał się. – Karaluchy wykluczamy. Jesteś już przy drzwiach?

– Tak.

– Wyjrzyj przez okno i prawdopodobnie zobaczysz, że twój dzielny stróż siedzi w samochodzie nad jeziorem. Tam właśnie był, gdy parę godzin temu zostawiłem dla ciebie paczkę.

Eve wyjrzała przez okno. Charlie nie siedział w samochodzie. Stał obok i rozmawiał z Joem.

– Jesteś już na werandzie?

– Nie.

– Boisz się mnie, Eve? Nie chcesz się dowiedzieć, co jest w paczce?

– Nie boję się ciebie. – Otworzyła drzwi. Miała na sobie tylko starą bawełnianą bluzkę i zimne powietrze owiało jej gołe nogi. – Jestem na werandzie. Gdzie jest ta paczka?

– Zaraz ją zobaczysz.

Zobaczyła. Małe, brązowe, tekturowe pudełko na lewym skraju werandy.

– Quinn powiedziałby, żebyś w żadnym wypadku nie podchodziła bliżej. To może być bomba albo jakiś gaz czy trucizna. Ale ty wiesz, że nie chcę cię zranić ani zabić, prawda?

Wiedziała. Podeszła powoli do pudełka.

– A może chcę. Może właśnie w tej chwili stoję schowany w cieniu werandy. Widzisz jakieś podejrzane cienie, Eve?

– Nie, gdzie jesteś?

– Na werandzie jest tak ciemno, że nie widać żadnych cieni, prawda?

Eve zatrzymała się przed pudełkiem.

– Eve? – Joe odwrócił się i ją zobaczył.

– Może siedzę w samochodzie wiele kilometrów stąd. Co jest, twoim zdaniem, prawdą?

Uklękła przy pudełku.

– Eve!

Otworzyła je.

W środku lśniło coś białego i twardego. Don mówił jej miękko do ucha:

– „I Bóg wziął kość…”, Genesis 2:22.

– Co ty, do diabła, robisz?

Joe usiłował ją odciągnąć od pudełka. Eve odepchnęła go.

– Zostaw mnie!

– Bóg i ja mamy dużo wspólnego. Jeśli wierzysz w reinkarnację, to zabijając Bonnie, ja, jak Bóg, stworzyłem nowego człowieka. Mimo iż nie powstała faktycznie z żebra Bonnie, pomyślałem, że zrozumiesz tę symbolikę. Nawiasem mówiąc, ma na imię Jane.

Odłożył słuchawkę.

Telefon wypadł jej z ręki. Wpatrywała się w pudełko.

– Nie dotykaj go – powiedział Joe.

– Zadzwonię do Spiro i ściągnę tu ekipę dochodzeniową! – zawołał Charlie, biegnąc do samochodu.

– Don? – spytał Joe. Kiwnęła głową.

– Powiedział ci, co to jest? Znów potaknęła bez słowa. Taka mała…

Schyliła się i dotknęła jej jednym palcem. Gładka… Łzy ciekły jej po policzkach.

– Eve.

– To jest Bonnie. Żebro Bonnie.

– Niech to szlag! – Joe wziął ją na ręce i zaniósł do domu. – Drań. Skurwysyn.

– Bonnie.

– Ciii. – Usiadł na kanapie i kołysał ją w ramionach. – Dlaczego mnie nie zawołałaś?

– Żebro Bonnie.

– To może być kość jakiegoś zwierzęcia. Okłamał cię.

– Nie, to jest Bonnie.

– Posłuchaj, chciał cię zranić, sprawić ci ból…

I to mu się udało. Fantastycznie mu się udało. Ból przeszywał jej całe ciało. Ledwo wczoraj wieczorem wmawiała sobie, że Don nie ma nad nią żadnej władzy, że nie może jej nic zrobić… Cholera, nie mogła przestać płakać.

I nie mogła przestać myśleć o małej cząstce Bonnie w pudełku.

– Idź i przynieś.

– Co?

– Tam jest zimno.

– Eve – powiedział łagodnie Joe. – To jest dowód. Nie możemy ruszać…

– Czy myślisz, że tam naprawdę są jakieś ślady? Idź i przynieś.

– Nawet jeśli to jest Bonnie, nic nie czuje…

– Wiem, że zachowuję się nierozsądnie. Nie chcę tylko, żeby leżała na tym zimnie. To mnie… boli. Przynieś ją tutaj.

Joe zaklął pod nosem i wstał. Po chwili wrócił z pudełkiem.

– Nie będziesz na to więcej patrzeć. – Szybko przeszedł przez pokój i wsunął pudełko do szuflady w stole. – I odeślę to do laboratorium…

– Dobrze.

– Przestań wreszcie płakać!

Kiwnęła głową.

– Niech to szlag! – Usiadł przy niej i znów wziął ją w ramiona. – Proszę. Przestań płakać. Nie mogę tego wytrzymać.

– Przepraszam. Próbuję. To szok. Nie spodziewałam się… – Przełknęła ślinę. – Właśnie takiej odpowiedzi ode mnie oczekiwał, prawda?

– Co powiedział?

– Nie teraz. Za chwilę ci powiem.

Mocniej przytulił ją do siebie.

– Nigdzie mi się nie spieszy. Zaczekam nawet dziesięć lat. Czemu nie? W końcu czekam już dziesięć lat.

Eve nie miała pojęcia, o czym Joe mówi. Nie mogła czekać dziesięciu lat. Nie mogła w ogóle czekać. Przytuliła twarz do jego ramienia, starając się zapomnieć o horrorze z pudełka i poradzić sobie z czymś jeszcze gorszym.

– Powiedział, że…

Nie mogła dalej mówić. Jeszcze nie. „Ma na imię Jane”.

– To wszystko jest totalną bzdurą – orzekł Joe. – Jaka znów reinkarnacja?

– Czy mówił tak, jakby sam w to wierzył? – spytał Spiro.

– Chyba nie.

– Czyli manipulował tobą.

– Chciał, żebym uwierzyła. – Eve uśmiechnęła się gorzko. – To go musiało nieźle ubawić.

– Wie, że jesteś za inteligentna na takie bajki – powiedział Joe.

– I wie, co czuję wobec dzieci. – Zacisnęła dłonie. – Kości mu nie wystarczają. A jeśli wybrał już następną ofiarę? Jeśli chce mnie wciągnąć w zabójstwo, zrobić ze mnie jego przyczynę?

– Spryciarz – mruknął Spiro.

– Miło patrzeć na wszystko z boku – rzekła drżącym głosem Eve. – Ja go zbytnio nie podziwiam.

– Ja też go nie podziwiam, tylko oceniam możliwości. Ty na razie zgadujesz.

– Dużo ryzykował, żeby podrzucić to pudełko.

– I zadał ci dużo bólu. To mu może wystarczyć.

Eve potrząsnęła głową.

– To dopiero ruch wstępny. Wykorzystał Bonnie, aby we mnie uderzyć. Uderzył też we mnie groźbą wymierzoną przeciwko kolejnej małej dziewczynce. I usiłował połączyć je w jedno.

– Udało mu się? – spytał Spiro.

– Nie.

Spiro spojrzał na nią zmrużonymi oczyma.

– Ani trochę? Eve spuściła wzrok.

– Nie dałabym sobie tego zrobić.

– Mam nadzieję.

– Musimy ją znaleźć. Musimy znaleźć tę dziewczynkę.

– Nawet nie wiemy, czy naprawdę istnieje – wtrącił Joe.

– Istnieje.

– Może już ją zabił.

Eve nie była w stanie w to uwierzyć.

– Nie sądzę.

– Przyspieszę analizę zawartości pudełka i będę z wami w kontakcie – powiedział Spiro i dodał, zwracając się do Joego: – Chciałbym wiedzieć, w jaki sposób Donowi udało się przedostać pod sam dom.

– Sam sobie zadaję to pytanie. Coś takiego nie powinno się było zdarzyć. Eve potrzebuje większej ochrony.

– Jezioro wije się jak wąż. Nie sposób pilnować każdej zatoczki. Można dopłynąć łodzią w dowolne miejsce i zakraść się pod dom. Musiałbym ustawić agentów na długości co najmniej trzech kilometrów.

– Przyślij przynajmniej jakiś wóz techniczny, żeby można było sprawdzić, skąd dzwoni.

– Obawiam się, że to nic nie da, ale zgadzam się, że…

– Nie – przerwała mu Eve.

Spojrzeli na nią obaj.

– Jeśli się zorientuje, że sprawdzamy jego rozmowy, może więcej nie zadzwonić. Muszę z nim rozmawiać.

Joe zaklął pod nosem.

– Wiesz o tym, Joe, prawda?

– O, tak. Wciągnął cię w pułapkę.

– A jeśli nie zadzwoni? – spytał Spiro.

– Zadzwoni. Niedługo. – Podniosła głowę. – Chcę mi powiedzieć, kim jest ta dziewczynka.

– Już ci powiedział. Wiesz, jak się nazywa i ile ma lat.

– To była jedynie przynęta. Wiem dość, żeby się martwić, ale za mało, aby ją odnaleźć. Musimy ją znaleźć.

– Musisz wobec tego przekonać Dona, żeby powiedział ci coś więcej. Wszystko zależy od ciebie.

Właśnie. Tego chciał Don – żeby poczuła się odpowiedzialna za życie tego dziecka. Żeby usiłowała uratować życie dziewczynce, której nawet jeszcze nie znała.

„Ma na imię Jane”.

I tylko dziesięć lat. Za mało, aby umieć walczyć z potworem.

Mała, bezradna dziewczynka…

Jane walnęła Changa pięścią w nos. Trysnęła krew.

– Oddawaj!

Chang wrzasnął i złapał się za nos.

– Jane mnie uderzyła, Fay. Nic nie zrobiłem, a ona mnie uderzyła.

– Przestań, Jane! – zawołała z kuchni Fay. – Przestań skarżyć, Chang!

– Oddawaj! – powtórzyła Jane przez zaciśnięte zęby.

– Złodziejka! – Chang odsunął się. – Powiem Fay i wsadzą cię do więzienia.

– Oddawaj! – Walnęła go w brzuch i złapała jabłko, które wypadło mu z ręki.

– Stój, Jane! – rozkazała Fay, nim Jane zdążyła zrobić więcej niż dwa kroki.

Jane zatrzymała się z westchnieniem. Ale pech. Jeszcze parę sekund i zdążyłaby wyjść z domu.

– Ukradła jabłko z lodówki. Od dwóch dni kradnie rzeczy. – Chang uśmiechnął się złośliwie. – Każesz ją aresztować, Fay?

– Jakie rzeczy? – zapytała Fay.

– Jedzenie. Wczoraj widziałem, jak chowała do tornistra kanapkę.

– Czy to prawda, Jane? Jane milczała.

– I uderzyła mnie.

– Cicho bądź, Chang. Na litość boską, jesteś od niej większy.

– Mówiłaś, że nie powinienem nikogo bić – odparł obrażonym tonem.

– Mówiłam też, że nie powinieneś skarżyć, a wciąż to robisz. – Fay wyciągnęła z kieszeni chustkę do nosa i podała chłopcu. – Idź już. Spóźnisz się do szkoły.

Chang wytarł zakrwawiony nos.

– Jane wczoraj się spóźniła.

– Jane nigdy się nie spóźnia do szkoły.

– Wczoraj się spóź… – Jane rzuciła mu ostrzegawcze spojrzenie i Chang wycofał się do drzwi. – Sama ją zapytaj! – wykrzyknął i wybiegł z domu.

Fay skrzyżowała ręce na piersiach.

– Pytam cię, Jane.

– Spóźniłam się.

– Dlaczego?

– Musiałam coś zrobić.

– Co?

Jane się nie odzywała.

– Wynosisz jedzenie?

– Tylko trochę.

– Wiesz, że trudno mi związać koniec z końcem i mieć dość jedzenia dla was trojga?

– Mogę jutro nic nie jeść.

– I tak prawie nic nie jesz. To Chang i Raoul są wiecznie głodni. No, właśnie, dlaczego zabierasz z lodówki jedzenie, skoro w domu nic nie jesz?

Jane nic nie powiedziała.

– Kiedy byłam w czwartej klasie, jeden wstrętny łobuz zmuszał mnie, żebym codziennie oddawała mu swoje drugie śniadanie. Czy o to…

– Nikt mnie do niczego nie zmusza. Fay uśmiechnęła się lekko.

– Gdyby ktoś spróbował, walnęłabyś go w nos, co? Jane w milczeniu kiwnęła głową.

– Jeśli masz jakiś kłopot, może mogłabym ci pomóc.

– Nie mam żadnych kłopotów.

– Nawet jakbyś miała, to byś mi nie powiedziała, tak? Nie wiem, dlaczego pytam. – Znużona Fay odgarnęła z czoła kosmyk włosów. – Idź już. Spóźnisz się do szkoły.

Jane zawahała się. Odtąd trudniej jej będzie wynosić jedzenie. Czy może zaufać Fay?

– Mogę wziąć jabłko?

– Jeżeli powiesz mi, po co.

– Dla kogoś.

– Dla kogo?

– On nie może teraz wrócić do domu. Jest tam jego ojciec.

– Kto?

– Mogę go tu przyprowadzić?

– To dziecko? Wiesz, Jane, że nie mogę wziąć więcej dzieci. Ale jeśli ma kłopoty w domu, możemy zawiadomić opiekę społeczną, żeby porozmawiali z jego rodzicami. Powinna była wiedzieć, że Fay nie zrozumie.

– To nic nie da. Ktoś tam pójdzie, a potem napisze raport. Tylko pogorszy sprawę.

– Powiedz mi, kto to jest.

Jane ruszyła do drzwi.

– Chcę ci pomóc, Jane. Zaufaj mi. Wpadniesz w kłopoty.

– Nie spóźnię się więcej do szkoły.

– Wiesz, że nie o to mi chodzi – ciągnęła bezradnie Fay. – Chcę być twoją przyjaciółką. Dlaczego nie możemy się dogadać? Dlaczego nie chcesz mi niczego powiedzieć?

– Mogę wziąć jabłko?

– Nie powinnam ci pozwolić… Och, dobrze, weź. Tylko nie bij więcej Changa.

– Dobrze.

Jane wyszła i zbiegła po schodach na ulicę. Nie chciała martwić Fay. Przez chwilę łudziła się, że ją zrozumie i jakoś pomoże. Zapomniała, że może liczyć wyłącznie na siebie.

Przynajmniej Fay pozwoliła jej wziąć jabłko, choć Jane nie będzie już mogła brać dla Mike’a jedzenia z lodówki. Trudno, znajdzie je gdzie indziej.

Jane zmarszczyła czoło i zaczęła się zastanawiać nad nowym problemem.

Rozdział szósty

Don odczekał czterdzieści osiem godzin, nim znów zadzwonił do Eve.

– Podobał ci się mój prezent? – spytał.

– Nie. Nienawidzę go. Wiesz o tym.

– Jak możesz nienawidzić własnego dziecka? Uch, przepraszam, nie dziecka, tylko jego kości?

– Kim ona jest?

– Już ci mówiłem, to Bonnie.

– Wiesz, o kogo mi chodzi. Kim jest ta Jane?

– To też może być twoja Bonnie. Myślałaś o możliwości…

– Jak ma na nazwisko?

– Nie jest taka ładna, ale też ma rude włosy. Niestety, tym razem miała trudniejsze życie niż wtedy, kiedy była twoją Bonnie. Cztery rodziny zastępcze. Jakie to smutne!

– Gdzie ona jest?

– Poznałabyś to miejsce. Eve zadrżała. Grób?

– Żyje?

– Oczywiście.

– Jest u ciebie?

– Nie, na razie tylko ją obserwuję. Jest bardzo interesująca. Tobie też się spodoba.

– Podaj mi jej nazwisko. Wiem, że chcesz, abym to wiedziała.

– Musisz sobie na to zasłużyć. To część gry. Nie zawiadamiaj policji, bo będę się bardzo gniewał. Jestem pewien, że twój instynkt macierzyński zaprowadzi cię do Jane. Znajdź ją, Eve. Zanim zacznę się niecierpliwić.

Odłożył słuchawkę. Nacisnęła guzik.

– Nic? – spytał Joe. Eve wstała.

– Jedziemy do Atlanty.

– Po co?

– Powiedział, że znam miejsce, gdzie ją można znaleźć. Znam dobrze Atlantę. Masz kontakty z opieką społeczną?

Joe potrząsnął głową.

– Znasz kogoś, kto mógłby nam pomóc? Powiedział, że była w czterech rodzinach zastępczych. Muszą być jakieś akta.

– Możemy skontaktować się z Markiem Grunardem. On jest najlepszy w zdobywaniu informacji i ma wszędzie kontakty.

– Zadzwonisz do niego?

– Posłuchaj, pomoże nam policja w Atlancie. Nie mają wyboru, teraz, kiedy zrekonstruowałaś Johna Devona.

– On nie chce, żebym mieszała w to policję. Chce, żebym ją sama znalazła. To jest dla niego rodzaj gry.

– Zostań tutaj i pozwól, żebym jej sam poszukał.

– Mówiłam ci, że on tego nie chce. Sama mam jej szukać. To muszę być ja.

– Nie zgadzaj się na wszystko, czego on chcę.

– Mogę się nie zgodzić i poczekać, aż przyśle mi jej głowę w pudełku – powiedziała drżącym głosem. – Nie mogę ryzykować. Muszę ją znaleźć, i to szybko.

– Dobrze, pod warunkiem, że pojadę z tobą. – Sięgnął po telefon. – Idź, zapakuj szczoteczkę do zębów i ubranie na zmianę. Zadzwonię do Marka i powiem mu, czego szukamy. Zacznie działać.

– Umów się z nim na spotkanie. Don musi się przekonać, że staram się odnaleźć tę dziewczynkę. Na pewno będzie mnie obserwował.

– Nie ma sprawy. Mówiłem ci już, że mu obiecałem spotkanie z tobą. Powiem, żeby przyszedł do mojego mieszkania.

Mieszkanie Joego mieściło się w luksusowym wieżowcu naprzeciwko Piedmont Park. Joe zostawił samochód w strzeżonym podziemnym garażu, a potem windą wjechali na siódme piętro.

– Nareszcie, Joe, czekam od godziny – przywitał ich z uśmiechem Mark Grunard. – Chyba nie wiesz, z kim masz do czynienia. Jestem kimś w tym mieście. – Wyciągnął rękę do Eve. – Cieszę się, że znów panią widzę. Chociaż przykro mi ze względu na okoliczności.

– Mnie też. – Podała mu rękę. Był taki, jakim go pamiętała sprzed lat: wysoki, szczupły, o czarującym uśmiechu. Miał przypuszczalnie pięćdziesiąt parę lat i widoczne zmarszczki wokół niebieskich oczu. – Ale się cieszę, że zgodził się pan nam pomóc.

– Byłbym głupi, gdybym się nie zgodził. To wyjątkowa sprawa. Nieczęsto mam okazję na coś takiego, za co mogę dostać nagrodę Emmy.

– A twoi koledzy reporterzy? – spytał Joe. – Nic nam z ich strony nie grozi?

– Chyba nie. We wczorajszych wieczornych wiadomościach napuściłem ich na fałszywy trop w Daytona Beach. Musimy tylko uważać. – Zmarszczył brwi. – Skontaktowałem się z Barbarą Eisley, dyrektorką wydziału do spraw dzieci i rodziny. Zdobycie informacji nie będzie łatwe. Barbara mówi, że wszystkie akta są poufne.

Cholerna biurokracja – pomyślała Eve z irytacją. Przepisy są ważniejsze od życia dziecka.

– Nie może jej pan jakoś przekonać?

– Barbara Eisley to twarda sztuka. Byłby z niej niezły sierżant. Czy nie możecie dostać nakazu sądowego?

– Nie możemy – odparł Joe. – Eve obawia się, że Don zrobi krzywdę dziecku, jeśli się zwrócimy do policji.

– Barbara Eisley musi nam pomóc – oświadczyła Eve.

– Powiedziałem, że to nie będzie łatwe; nie mówiłem, że niemożliwe. Musimy ją trochę przycisnąć.

– Czy mogę się zobaczyć z panią Eisley? – spytała Eve.

– Myślałem, że pani to zaproponuje. Umówiłem się z nią na kolację dziś wieczorem. – Podniósł rękę, gdy Joe otworzył usta, aby zaprotestować. – Wiem, że Eve nie może się nigdzie pokazać, gdzie ktoś mógłby ją rozpoznać. Jeden z moich przyjaciół jest właścicielem restauracji tuż za miastem. Dostaniemy dobre jedzenie i nikt nas tam nie znajdzie. W porządku?

– W porządku. – Joe otworzył drzwi do mieszkania. – Spotkamy się o szóstej po drugiej stronie ulicy, w parku.

– Dobrze.

Eve poczekała, aż Grunard wsiadł do windy, a potem weszła do mieszkania.

– On jest… – Urwała, szukając odpowiedniego słowa. – Bardzo solidny.

– Dlatego jest taki popularny.

Joe zamknął drzwi na klucz. Eve rozejrzała się po mieszkaniu.

– Mój Boże, naprawdę mogłeś się bardziej postarać. To wygląda jak pokój w hotelu.

Joe wzruszył ramionami.

– Mówiłem ci, że przychodzę tu głównie po to, aby się przespać. – Poszedł do kuchni. – Zrobię kawę i jakieś kanapki. Wątpię, żebyśmy się najedli podczas kolacji z panią Barbarą Eisley.

Eve poszła za nim do kuchni. Teraz też nie miała ochoty nic jeść, ale wiedziała, że to konieczne. Musiała być silna.

– Wydaje mi się, że już ją kiedyś poznałam.

– Kiedy?

– Wieki temu, kiedy byłam dzieckiem. Była taka opiekunka społeczna… – Potrząsnęła głową. – Może to nie jest ona.

– Nie pamiętasz?

– Wiele rzeczy z tamtych czasów wyrzuciłam z pamięci. – Skrzywiła się. – To nie był przyjemny okres w moim życiu. Przeprowadzałyśmy się z miejsca na miejsce i co miesiąc opieka społeczna groziła, że zabiorą mnie matce i oddadzą do rodziny zastępczej, jeśli nie zerwie z nałogiem. – Otworzyła drzwi lodówki. – Wszystko tu jest popsute, Joe.

– Zrobię grzanki.

– Jeśli chleb nie jest spleśniały.

– Nie bądź taką pesymistką. – Zajrzał do pojemnika na chleb. – Zaledwie trochę czerstwy. – Włożył kromki chleba do tostera. – Biorąc pod uwagę wszystko to, co przeszłaś w dzieciństwie, może byłoby lepiej, gdybyś trafiła do rodziny zastępczej.

– Może. Ale ja nie chciałam. Czasami jej nienawidziłam, jednak była to moja matka. Dziecko zawsze woli rodzinę, nawet najgorszą, niż obcych ludzi. – Wyjęła masło z lodówki. – Dlatego tak trudno jest odebrać molestowane dzieci rodzicom. One chcą wierzyć, że w końcu wszystko będzie dobrze.

– Nie zawsze tak jest.

– Najwyraźniej nie było tak w wypadku Jane. Jeśli była już w czterech rodzinach zastępczych. – Podeszła do okna i wyjrzała na ulicę. – Nie masz pojęcia, jak niektórym dzieciakom jest ciężko.

– Mam. Jestem policjantem. Wiele widziałem.

– Ale sam w tym nie tkwiłeś. – Uśmiechnęła się do niego przez ramię. – Bogaty chłopczyk.

– Nie bądź niemiła. Nic na to nie poradzę. Starałem się, żeby moi rodzice mnie porzucili, ale nie udało mi się. Posłali mnie do Harvardu. – Włączył ekspres do kawy. – Mogło być gorzej, początkowo myśleli o Oksfordzie.

– Straszny los. – Znów wyjrzała przez okno. – Nigdy nie mówisz o rodzicach. Umarli, kiedy byłeś na studiach, prawda?

Kiwnął głową.

– Tak, w wypadku na morzu niedaleko Newport.

– Dlaczego o nich nie opowiadasz?

– Nie ma o czym mówić.

Odwróciła się do niego gwałtownie.

– Niech cię diabli wezmą, Joe! Nie pojawiłeś się na tym świecie od razu dorosły. Wielokrotnie starałam się wyciągnąć coś z ciebie o rodzicach i o twoim dzieciństwie. Dlaczego tak się przed tym bronisz?

– To nic ważnego.

– Jest tak samo ważne jak moje dzieciństwo.

– Dla mnie nie – powiedział z uśmiechem.

– Jesteś tylko połową naszej przyjaźni. Ty wiesz o mnie wszystko. Ja o tobie nic.

– Nie lubię babrania się w przeszłości.

– Jak mam cię poznać, jeśli nie chcesz ze mną rozmawiać?

– Nie żartuj, przecież mnie znasz. – Roześmiał się. – Na litość boską, jesteśmy razem od ponad dziesięciu lat.

– Ostrzegam cię, Joe!

Wzruszył ramionami.

– Chciałabyś się czegoś dowiedzieć o moich rodzicach? Sam ich dobrze nie znałem. Przestali się mną interesować, kiedy trochę podrosłem i nie byłem już małym słodkim dzieciaczkiem. – Wyjął z szafki filiżanki. – Nie mam im tego za złe. Nie byłem łatwym dzieckiem. Wciąż się czegoś domagałem.

– Nie wyobrażam sobie, abyś się czegokolwiek domagał. Zawsze polegasz wyłącznie na sobie.

– No to sobie wyobraź. Przyjmij do wiadomości. – Nalał kawy do filiżanek. – Nadal jestem bardzo wymagający, ale nauczyłem się to ukrywać. Siadaj i jedz grzanki.

– Ode mnie niczego się nie domagasz.

– Domagam się twojej przyjaźni. Domagam się twojego towarzystwa, a przede wszystkim domagam się, żebyś nie dała się zabić.

– To są bardzo altruistyczne wymagania.

– Akurat! Jestem największym egoistą, jakiego znasz.

Z uśmiechem potrząsnęła głową.

– Cieszę się wobec tego, że udało mi się ciebie nabrać. Pewnego dnia sama się przekonasz, jak cię przez te wszystkie lata oszukiwałem i wykorzystywałem. Wy, bachory z dzielnic nędzy, nie powinniście nigdy ufać nam, bogaczom.

– I znowu skręciłeś rozmowę na mój temat. Dlaczego to robisz?

– Bo nudzi mnie rozmowa o mnie. – Ziewnął. – Może jeszcze nie zauważyłaś, że jestem bardzo nudnym facetem.

– Nic podobnego.

– Owszem, przyznaję, że jestem dowcipny i szalenie inteligentny, ale pochodzę z bardzo przeciętnej rodziny. – Joe usiadł naprzeciwko Eve. – Co z tą Barbarą Eisley? Co o niej pamiętasz?

Uparty drań, powiedział jej o sobie tylko tyle, ile mu się podobało. Cóż, musiała się poddać, jak już tyle razy przedtem.

– Powiedziałam, że nie jestem pewna, czy to była ona. Miałam do czynienia z wieloma opiekunkami społecznymi. One nigdy nie zostawały długo w tej pracy. Trudno im się dziwić. Techwood nie było najbezpieczniejszą dzielnicą.

– Zastanów się.

– Męczydusza! – Będzie musiała wrócić myślą do tego wstrętnego miejsca, w którym się wychowała. Pozwoliła, aby skojarzenia płynęły dowolnie. Brud. Głód. Szczury. Zapach strachu, seksu i narkotyków. – Mogła być jedną z opiekunek. Pamiętam kobietę pod czterdziestkę. Wydawała mi się bardzo stara. Przyszła do jednego domu przy Market Street. Miałam wtedy chyba dziewięć albo dziesięć lat…

– Sympatyczna?

– Tak mi się wydaje. Może. Nie zwracałam na to uwagi. Musiałam się bronić. Byłam wściekła na mamę i na cały świat.

– Być może dziś wieczorem nie uda ci się nawiązać z nią pozytywnego kontaktu.

– Nie jest mi potrzebny pozytywny kontakt. Muszę ją jedynie przekonać, żeby otworzyła swoje akta i pomogła nam znaleźć tę dziewczynkę. Nie mamy czasu.

– Spokojnie. – Przykrył jej dłoń swą dużą ręką. – Tak czy inaczej dostaniemy dziś te akta.

Eve próbowała się uśmiechnąć.

– Jeśli ona nie zgodzi się nam pomóc, sam zaczniesz działać, co?

– Może.

Naprawdę zamierzał to zrobić. Eve spoważniała.

– Nie, Joe, nie chcę, abyś miał przeze mnie kłopoty.

– Nie martw się, jak jesteś dobry, to nikt cię nie złapie. Jak nikt cię nie złapie, nie masz kłopotów.

– Upraszczasz.

– Cały świat powinien być równie prosty. Żeby ocalić życie dzieciaka, warto zaryzykować. Jeśli potrafisz przekonywać, nie będę musiał bawić się we włamywacza. Kto wie, może Barbara Eisley nie jest taka twarda, jak twierdzi Mark. Może to miła i słodka kobieta.

– O nie! – zawołała Barbara Eisley. – Nikomu nie pokażę tych akt. W przyszłym roku przechodzę na emeryturę i nie zamierzam się narażać na nieprzyjemności.

Barbara Eisley z pewnością nie była miła ani słodka – pomyślała zniechęcona Eve. Od początku, odkąd Grunard ich przedstawił, unikała mówienia o aktach. Kiedy po deserze Joe wreszcie ją przycisnął, zareagowała bardzo gwałtownie.

– Posłuchaj, Barbaro – zaczął z uśmiechem Grunard. – Przecież wiesz, że nikt nie pozbawi cię emerytury za drobne wykroczenie dla dobra dziecka. Za długo pracujesz w opiece społecznej.

– Bzdura. Nie zachowuję się dyplomatycznie wobec burmistrza i rady miejskiej. Tylko czekają na jakiś pretekst, by mnie wyrzucić. Przetrwałam tak długo jedynie dlatego, że znam parę politycznych sekretów. – Spojrzała na Grunarda oskarżycielskim wzrokiem. – Dwa lata temu zacytował mnie pan w sprawie o molestowanie dziecka. Przez to mój dział wypadł kiepsko.

– Sprowokowałem szerokie reformy. Tego pani chciała.

– Wylądowałam z ręką w nocniku. Powinnam była trzymać język za zębami. Drugi raz na pewno nie zaryzykuję. Postępuję zgodnie z przepisami. Dziś wam pomogę, a jutro okaże się, że zostanie to wykorzystane przeciwko mnie. Nie zamierzam pozbawić się emerytury. W swoim życiu widziałam za dużo starych ludzi, którzy usiłują jakoś przeżyć w domach opieki społecznej. Nie będę jedną z nich.

– To dlaczego przyjęła pani zaproszenie Marka? – spytał Joe.

– Darmowa kolacja. – Wzruszyła ramionami. – I byłam ciekawa. – Odwróciła się do Eve. – Czytałam o pani, ale nie można wierzyć we wszystko, co piszą w gazetach. Chciałam się na własne oczy przekonać, co z pani wyrosło. Pamięta mnie pani?

– Tak mi się zdaje. Ale pani się zmieniła.

– Pani też. – Przyjrzała się uważnie twarzy Eve. – Była pani twardym dzieciakiem. Pamiętam, że kiedyś chciałam z panią porozmawiać, a pani tylko się na mnie gapiła. Myślałam, że w wieku czternastu lat będzie pani handlować narkotykami albo własnym ciałem. Chciałam dać pani jeszcze jedną szansę, ale miałam za dużo podopiecznych. Zawsze jest ich za dużo – dodała z westchnieniem. – I przeważnie nie możemy im pomóc. Zabieramy ich, a sąd z powrotem oddaje ich rodzicom.

– Ale pani wciąż walczy.

– Bo jestem za głupia, żeby porzucić nadzieję. Można by pomyśleć, że już dawno powinnam zmądrzeć, prawda? Wyrosła pani na porządnego człowieka, ale to nie jest moja zasługa.

– Czasami na pewno pani pomaga.

– Chyba tak.

– Mogłaby pani teraz pomóc. Ocalić małą dziewczynkę.

– Proszę uzyskać nakaz sądowy. Jeśli to takie ważne, nie powinno być kłopotów.

– Nie możemy. Mówiłam pani, że nie możemy się zwrócić do władz.

Barbara Eisley milczała.

– Dobrze, nie pokaże nam pani akt, ale może pamięta pani tego dzieciaka – podsunął Joe.

Na twarzy Barbary Eisley pojawił się dziwny wyraz.

– Nie zajmuję się już poszczególnymi przypadkami. Mam za dużo papierkowej roboty.

Eve pochyliła się do przodu.

– Pamięta ją pani, prawda?

Barbara milczała przez chwilę.

– Dwa lata temu musiałam podpisać dokumenty, żeby zabrać małą dziewczynkę z rodziny zastępczej. Ludzie, którzy się nią zajmowali, twierdzili, że jest nieposłuszna i ma zły wpływ na innych. Musiałam ją wziąć na rozmowę. Nic nie mówiła, ale była cała w siniakach. Sprawdziłam jej akta lekarskie i okazało się, że poprzedniego roku dwa razy wylądowała w szpitalu z połamanymi kończynami. Pozwoliłam, żeby ją zabrano z tamtej rodziny. I skreśliłam tę rodzinę zastępczą z naszego rejestru. – Uśmiechnęła się. – Podobała mi się ta mała. Dała popalić tym draniom.

– Jak się nazywa?

Barbara zignorowała jej pytanie.

– To była sprytna dziewuszka, z wysokim ilorazem inteligencji. Dobrze jej szło w szkole. Przypuszczalnie wykoncypowała sobie, że uda jej się jakoś wydostać z tej rodziny, jeśli porządnie im dokuczy.

– Dała ją pani do innej rodziny?

– Nie mieliśmy wyboru. Większość naszych rodzin zastępczych jest w porządku. Od czasu do czasu popełniamy błąd. Każdemu może się zdarzyć.

– Jak ona się nazywa? Barbara potrząsnęła głową.

– Tylko z nakazem sądowym. Przecież mogę się mylić.

– A jeśli nie? Jej grozi śmierć.

– Przez całe życie starałam się pomagać dzieciom. Te raz muszę pomyśleć o sobie.

– Bardzo panią proszę.

Znów potrząsnęła głową.

– Za ciężko pracowałam. Nadal ciężko pracuję. – Umilkła na moment. – Można by pomyśleć, że na moim stanowisku nie muszę już brać roboty do domu, prawda? – Gestem wskazała na teczkę koło krzesła. – Musiałam jednak sprawdzić pewne stare akta na dyskietce.

Eve poczuła przypływ nadziei.

– Współczuję pani.

– Cóż, taka to praca. – Barbara Eisley wstała. – Spędziłam interesujący wieczór. Przykro mi, że nie mogę pani pomóc. – Uśmiechnęła się. – Muszę jeszcze pójść do toalety. Przypuszczam, że jak wrócę, już państwa nie zastanę. Życzę pani powodzenia – dodała, spoglądając na Eve. – Właśnie mi się przypomniało, że ta dziewczynka była podobna do pani w tym wieku. Wpatrywała się we mnie wielkimi oczyma i myślałam, że zaraz mnie zaatakuje. Taka sama… Coś się stało?

Eve potrząsnęła głową.

Barbara Eisley zwróciła się do Marka Grunarda:

– Dziękuję za kolację. Nadal panu nie wybaczyłam tego, że zacytował mnie pan w swoim programie.

Odwróciła się i poszła w kierunku toalety.

– Dzięki Bogu.

Eve sięgnęła po jej teczkę. Nie była zamknięta i w bocznej kieszeni znajdowała się tylko jedna dyskietka. Wspaniała Barbara Eisley. Niech ją Bóg błogosławi. Eve schowała dyskietkę do torebki.

– Chce, żebyśmy ją wzięli.

– Ukradli, chciałaś powiedzieć – mruknął Joe, rzucając na stół kilka banknotów.

– Nie będzie niczemu winna. Czy ma pan swój przenośny komputer? – spytała Eve Marka.

– W bagażniku. Zawsze go tam wożę. Sprawdzimy dyskietkę, gdy będziemy na parkingu.

– Dobrze. Jutro pójdzie pan do biura Barbary i podrzuci jej dyskietkę na biurko. Nie chcę, żeby miała jakieś kłopoty. – Wstała. – Chodźmy. Musimy stąd wyjść, nim ona wróci. Mogłaby zmienić zdanie.

– Wątpię – powiedział Joe. – Najwyraźniej jako dziecko zrobiłaś na niej duże wrażenie.

– Ja albo Jane. A może po prostu chce zrobić coś dobrego na tym złym świecie.

Na dyskietce było dwadzieścia siedem zapisów. W ciągu dwudziestu minut Mark zeskanował pierwszych szesnaście.

– Jane MacGuire – przeczytał z ekranu komputera. – Wiek się zgadza. Cztery rodziny zastępcze. Wygląd też się zgadza. Rude włosy, brązowe oczy.

– Może pan to wydrukować?

Mark podłączył małą drukarkę Kodaka do komputera.

– Obecnie mieszka z Fay Sugarton, która jest zastępczą matką również dla dwojga innych dzieci: Changa Ito, dwanaście lat, i Raoula Jonesa, trzynaście lat.

– Adres?

– Luther Street numer dwanaście czterdzieści osiem. – Oderwał wydruk i podał Eve. – Czy mam wyjąć plan miasta?

Eve potrząsnęła głową.

– Wiem, gdzie to jest. – Don powiedział, że pozna to miejsce. – To moja stara dzielnica. Jedziemy.

– Chcesz tam jechać jeszcze dziś wieczorem? – spytał Joe. – Już prawie północ. Wątpię, żeby Fay Sugarton była przychylnie nastawiona do obcych ludzi, którzy ją zbudzą w środku nocy.

– Nic mnie to nie obchodzi. Nie chcę…

– Co jej powiesz?

– Jak myślisz? Powiem jej o Donie i poproszę, aby pozwoliła nam zaopiekować się Jane, póki niebezpieczeństwo nie minie.

– Jeśli dba o tę dziewczynkę, tak łatwo się nie zgodzi.

– To mi pomożesz. Nie możemy jej zostawić w miejscu, gdzie…

– Fay Sugarton musiałaby nam uwierzyć i chcieć z nami współpracować – powiedział cicho Joe. – Nie możesz zacząć od kłótni i awantur.

Dobrze, bądźmy rozsądni – pomyślała Eve. Don zorganizował całą tę skomplikowaną sprawę, bo chciał, żebym nawiązała kontakt z Jane MacGuire. Przypuszczalnie nie zrobi niczego, dopóki…

Przypuszczalnie? Miałaby ryzykować życie dziecka na podstawie przypuszczeń? A jeśli Don jest teraz w tym samym domu co Jane?

– Chcę tam teraz pojechać.

– Byłoby lepiej… – zaczął Mark.

– Chcę tylko sprawdzić, czy wszystko jest w porządku – przerwała mu. – Nie wejdę do środka i nikogo nie obudzę.

Mark wzruszył ramionami i włączył silnik.

– Jak pani sobie życzy.

Dom przy Luther Street był mały, a ze schodków werandy złaziła szara farba. Poza tym wydawał się czysty i zadbany. Sztuczne zielone rośliny zwisały z plastikowych koszyków na werandzie.

– Zadowolona? – spytał Mark.

Pustą ulicą nie jechał żaden samochód, nikt nie przechodził. Eve nie była zadowolona, ale poczuła się trochę lepiej.

– Chyba tak.

– Odwiozę panią i Joego do jego mieszkania, a potem wrócę tu i będę obserwował dom.

– Nie, ja tu zostanę.

– Tego się spodziewałem. – Joe sięgnął po telefon. – Zadzwonię po cywilny samochód, żeby stał tu przez całą noc. Jeśli zdarzy się coś nieprzewidzianego, oficer natychmiast wejdzie do środka. Dobrze?

– Ja też tu zostanę – powiedział Mark.

Niezdecydowanie spojrzała na obu mężczyzn, po czym otworzyła drzwi samochodu.

– Wrócimy o ósmej. Jeśli coś pan usłyszy albo zauważy, proszę dzwonić.

– Chce pani wracać piechotą? Odwiozę was.

– Złapiemy taksówkę.

– Tutaj?

– Prędzej czy później coś znajdziemy. Nie chcę, żeby się pan stąd ruszał.

Mark spojrzał na Joego.

– Może ty jej powiesz, że nie powinna spacerować w tej okolicy. To zbyt niebezpieczne.

– Jane MacGuire chodzi tędy codziennie – przypomniała Eve. – I jakoś daje sobie radę. – Tak jak Eve dawała sobie kiedyś radę. Boże, wracały wszystkie wspomnienia.

– Samochód będzie tu za pięć minut. – Joe skończył rozmawiać przez telefon i oboje z Eve wysiedli. – Nie martw się, zaopiekuję się Eve – powiedział Markowi. – Albo pozwolę jej się mną zaopiekować. To są jej okolice.

– Wrócimy o ósmej rano – powiedziała Eve i ruszyła przed siebie.

W gruncie rzeczy nic się tu nie zmieniło. W szczelinach popękanych płyt chodnikowych rosła trawa, a chodniki zabazgrane były nieprzyzwoitymi słowami.

– Jak się przeniesiemy stąd z powrotem do cywilizacji? – spytał Joe.

– To jest cywilizacja, bogaczu. Dzikie tereny zaczynają się dopiero cztery przecznice stąd na południe. My udajemy się w kierunku północnym.

– Gdzie mieszkałaś?

– Na południu. Jako gliniarz powinieneś znać te okolice.

– Nie z pozycji pieszego. Tutejsi mieszkańcy strzelają do policjantów, gdy nie są zajęci strzelaniem do siebie.

– Nie wszyscy jesteśmy kryminalistami. Musimy tu mieszkać i dawać sobie radę, jak wszędzie. Dlaczego, do diabła…

– Uspokój się. Dobrze wiesz, o kim mówię. Dlaczego na mnie napadasz?

Joe miał rację.

– Przepraszam. Nie ma sprawy.

– A jednak. Mówiłaś tak, jakbyś nadal mieszkała w jednym z tych domów przy Luther Street.

– Nigdy nie miałam tyle szczęścia, aby mieszkać przy Luther Street. Mówiłam ci, że to jest bardziej elegancka część dzielnicy.

– Wiesz, o co mi chodzi.

Wiedziała.

– Nie byłam tu, odkąd się wyprowadziłyśmy po urodzeniu się Bonnie. Nie sądziłam, że tak zareaguję.

– Jak?

– Poczułam się znów jak dziewczynka sprzed lat – odparła z uśmiechem Eve. – W agresywnym nastroju.

– Dokładnie tak Barbara Eisley opisała Jane MacGuire.

– Może Jane postępuje słusznie, kiedy pierwsza atakuje.

– Nie mam co do tego wątpliwości. Proponuję tylko, żebyś się zastanowiła, jak wpływa na ciebie powrót w te okolice. Znowu jesteś nastawiona negatywnie do całego świata. A raczej utożsamiasz się z Jane MacGuire i obie występujecie przeciwko reszcie świata – dodał celowo.

– Bzdura. Nie widziałam tego dziecka na oczy.

– Może nie powinnaś jej widzieć. Pozwól, że sam się z nią spotkam jutro rano.

– Co ty mówisz? – zapytała ze zdumieniem Eve.

– Dlaczego Don wybrał kogoś stąd? Dlaczego przywiódł cię tu z powrotem? Pomyśl nad tym.

Eve szła przez chwilę w milczeniu.

– Chce, abym się z nią utożsamiała – szepnęła wreszcie. Wielki Boże, to się już stało. Ona i Jane chodziły ty mi samymi ulicami, cierpiały wskutek porzucenia i twardych warunków życia, walczyły z samotnością i bólem. – On mnie ustawia – powiedziała. – Najpierw mówi o reinkarnacji, a potem wybiera Jane MacGuire. Nie wystarcza mu zabicie dziecka i zwalenie winy na mnie, lecz w dodatku chce, abym się zaangażowała uczuciowo.

– Tak mi się wydaje.

– Drań.

– Chce żebym się czuła tak, jakby znów zabijał moją córkę. – Eve zacisnęła dłonie. – Chce znów zabić Bonnie.

– I dlatego nie powinnaś się zbliżać do Jane MacGuire. Już się czujesz z nią związana uczuciowo, a nawet jej jeszcze nie widziałaś.

– Potrafię utrzymać między nami niezbędny dystans.

– Jasne.

– To naprawdę nie będzie takie trudne, Joe, jeśli Jane jest taka, jak ja byłam w jej wieku. Niełatwo nawiązywałam kontakty z ludźmi.

– Mnie by się udało.

– Na pewno nie. Naplułabym ci w twarz.

– Nie powinnaś jej poznawać, Eve.

– Muszę.

– Wiem – powiedział ponuro Joe. – Nie zostawił ci innego wyjścia.

Żadnego wyjścia. Oczywiście są wyjścia. Eve znalazła wyjście z tej dzielnicy. Znalazła wyjście z koszmarnej sytuacji po śmierci Bonnie. Nie pozwoli, aby ten drań teraz ją przyłapał. Joe nie miał racji. Owszem, kochała dzieci, ale bez przesady. Potrafi uratować Jane MacGuire i zwyciężyć potwora. Będzie jedynie musiała zachować pewien dystans w stosunku do dziecka, którego jeszcze nie poznała.

Don, z drugiej strony, nie trzymał się od Jane na dystans. Jego cień już jej zagrażał.

Nie wolno teraz o tym myśleć. Jutro porozmawiają z Fay Sugarton, a dziś Jane śpi spokojnie pod ochroną.

Dziś w nocy mała dziewczynka będzie bezpieczna.

Może.

– Szukałam cię, Mikę. Mówiłam ci przedtem, żebyś poszedł na tę uliczkę koło misji. – Jane usiadła obok dużego kartonu. – Tu nie jest dobrze.

– Mnie się tu podoba – odparł Mikę.

– Bezpieczniej jest tam, gdzie jest więcej ludzi.

– Stąd jest bliżej do domu. – Mikę prędko wyciągnął rękę po papierową torebkę, którą podała mu Jane. – Hamburgery?

– Spaghetti.

– Wolę hamburgery.

– Przynoszę, co mogę. – To, co mogła ukraść. Choć tak naprawdę to nie była kradzież. Właściciel knajpy zwykle oddawał resztki do jadłodajni dla ubogich i Armii Zbawienia. – Jedz, a potem przejdziemy bliżej misji.

– Dlaczego przyszłaś tak późno? – spytał Mikę, pochłaniając łapczywie zimny makaron.

– Musiałam poczekać, aż zamkną restaurację. – Jane wstała. – I muszę już iść.

– Teraz? – spytał z wyraźnym rozczarowaniem w głosie.

– Gdybyś był koło misji, mogłabym zostać jeszcze parę minut. Teraz jest już za późno.

– Sama mówiłaś, że Fay śpi twardo i nigdy się nie budzi.

– Muszę wejść przez okno w kuchni. Pokój Changa i Raoula jest tuż przy kuchni.

– Nie chcę, żebyś miała kłopoty.

Ale Mikę był sam i chciał, żeby jak najdłużej z nim została. Westchnęła i usiadła.

– Dopóki nie skończysz jedzenia. – Oparła się o ścianę z cegły. – Potem musisz iść na uliczkę koło misji. Nie wolno być samym. Pełno tu zboczeńców, którzy mogą zrobić ci coś złego.

– Zawsze uciekam, tak jak mi powiedziałaś.

– Gdybyś tu wołał o pomoc, nikt by cię nie usłyszał.

– Nic mi nie będzie, nie boję się.

Wiedziała, że nie potrafi go przekonać. Bał się tylko ojca. Każde miejsce, gdzie go nie było, wydawało mu się bezpieczne. Może dziś w nocy nic się nie stanie. Od kilku dni nie widziała tego parszywego zboczeńca.

– Na ile twój ojciec zwykle wraca do domu?

– Na tydzień, może dwa.

– Tydzień minął. Może już go nie ma. Mikę potrząsnął głową.

– Sprawdziłem wczoraj po szkole. Siedział z mamą na werandzie. Ale mnie nie zobaczył.

– A mama?

– Widziała.

– Jak już sobie pójdzie, wszystko znów będzie dobrze.

Nie będzie dobrze. Matka Mike’a była jedną z prostytutek, które pracowały wzdłuż głównej ulicy, i rzadko bawiła w domu, lecz Mikę stale jej bronił. Jane zawsze dziwiła się, że dzieciaki nie potrafią zobaczyć swoich rodziców takimi, jakimi faktycznie byli.

– Skończyłeś jeść?

– Jeszcze nie.

Zostało mu trochę i przestał jeść, bo chciał, aby jak najdłużej z nim została.

– Opowiedz mi o gwiazdach.

– Sam się wszystkiego dowiesz, jak się nauczysz czytać. W bibliotece szkolnej jest książka na ten temat. Musisz nauczyć się czytać, Mikę, i dlatego musisz chodzić do szkoły.

– Tylko raz opuściłem w tym tygodniu. Opowiedz mi o facecie na koniu.

Jane wiedziała, że powinna już iść. Zostało jej zaledwie kilka godzin snu. Wczoraj na trzeciej lekcji pan Brett nakrzyczał na nią za to, że zasnęła.

Mikę przysunął się bliżej.

Był samotny i może nawet trochę się bał. Ach, co tam, zostanie jeszcze chwilę, przynajmniej póki Jane tu jest, żaden zboczeniec go na razie nie zaczepi.

– Zostanę chwilę, jeśli mi obiecasz, że więcej nie będziesz tu przychodził.

– Obiecuję.

Jane podniosła głowę do góry. Tak samo jak Mikę lubiła gwiazdy. Nigdy ich nie zauważała, dopóki nie zamieszkała u Carbonisow. Wyglądała przez okno i starała się zwalczyć strach wyobrażaniem sobie obrazów na niebie. Książka z biblioteki znacznie jej w tym pomogła. Książki i gwiazdy. Pomogły jej, może pomogą i Mike’owi.

Na bezchmurnym niebie gwiazdy błyszczały jaśniej niż zwykle. Jaśniej, wyraźniej i bardzo daleko od tej uliczki w pobliżu Luther Street.

– Facet na koniu nazywa się Strzelec, ale on nie jest na prawdziwym koniu. On sam jest pół koniem, pół człowiekiem. Widzisz ten sznurek gwiazd? To jest sznurek od jego łuku, kiedy go naciąga…

Rozdział siódmy

– Słucham? – powiedziała zdumiona Fay Sugarton, wpatrując się w trójkę swych gości. – Jane?

– Grozi jej niebezpieczeństwo – oznajmiła Eve. Siedziała wraz z Joem i Markiem na kanapie. – Niech mi pani wierzy.

– Dlaczego? Dlatego że jest w odpowiednim wieku, ma rude włosy i była dotychczas w czterech rodzinach zastępczych? Sama pani przyznaje, że trafiła pani na nią przypadkowo.

– Pasuje do profilu – powiedział Joe.

– Czy sprawdziliście wszystkie akta miejskie i stanowe?

– Uważamy, że Don wybrałby dziecko z tej dzielnicy.

– Może tak, może nie. W całym stanie znalazłoby się na pewno więcej dzieci, które pasują do tej charakterystyki. Nie szukaliście dokładnie. – Fay skrzyżowała ręce na piersiach. – Nie wiecie nawet, czy ten facet, co dzwoni, nie jest jakimś maniakiem, który lubi pożartować.

– Wiedział o tych dwóch chłopcach z Talladegi – przypomniała Eve.

– To nie znaczy, że wybrał właśnie Jane.

– Chcę pani zaryzykować?

– Nie. – Wpatrywała się w Eve. – Ale nie zamierzam dać sobie odebrać Jane, dopóki mnie nie przekonacie, że to konieczne. Odkąd skończyła dwa lata, była przerzucana z jednej rodziny do drugiej. Teraz ja za nią odpowiadam. Nie pozwolę zabrać jej z kolejnego domu i śmiertelnie nastraszyć.

– To nie my jesteśmy dla niej zagrożeniem.

– Proszę podać mi dowody, pokazać, jak ją chcecie chronić, i wtedy się zgodzę.

Eve odetchnęła głęboko.

– Dowody mogą się znaleźć za późno.

– Nie zdaje sobie pani sprawy, jak dużo krzywdy doznało to dziecko. Zależy mi na tym, żeby zaczęła mi ufać. – Odwróciła się do Marka Grunarda. – Jeśli spróbuje pokazać pan coś z tego w telewizji, podam stację do sądu.

– Jestem tylko obserwatorem. – Przerwał, uniósłszy ręce do góry. – Ale na pani miejscu posłuchałbym Eve Duncan. Nikt nie chce skrzywdzić Jane oprócz tego Dona. Usiłujemy ją ratować, proszę pani.

Fay zawahała się, a potem potrząsnęła głową.

– Dajcie mi dowód i pozwolę ją zabrać.

– Ryzykuje pani życie dziecka – powiedziała Eve.

– Mam wrażenie, że nie dopuści pani do nieszczęścia. – Fay obrzuciła ją uważnym spojrzeniem. – Liczę na to, że będziecie jej pilnować.

– To może nie wystarczyć. Musimy ją ukryć.

– Pani się jakoś nie ukrywa.

– Sama dokonałam wyboru. Dziecko nie może wybierać.

– Nie zna pani Jane – odparła Fay, krzywiąc się.

– Jest tylko dzieckiem.

– Dzieckiem, które przez niemal całe swoje życie było molestowane i zaniedbane. Ona i tak nie ma najlepszego zdania o dorosłych, a pani chce, żebym ją przekonała, iż ktoś zamierza ją zabić dla zabawy?

– Jakiego dowodu pani chce? – spytał Joe.

– Wydaje mi się, że za łatwo znaleźliście Jane. Chcę, aby ludzie z opieki sprawdzili wszystkie swoje akta, miejskie i stanowe, i upewnili się, że Jane jest jedynym dzieckiem, które pasuje do tej charakterystyki. I chciałabym porozmawiać z tym agentem FBI, Spiro. Mam zaufanie do FBI. – Rzuciła okiem na Joego. – Nie mam nic przeciwko panu, ale dzieciaki miały już problemy z miejscową policją, i w dodatku przyjechaliście z facetem z telewizji.

Eve spojrzała na Joego. Jeśli Don nie chciał, aby angażowali policję, na pewno nie byłby zadowolony z obecności agenta FBI.

Joe wzruszył ramionami.

– Nic na to nie poradzę, ale udało nam się odnaleźć dziewczynkę i teraz on nie może jej raczej nic zrobić bez naszej wiedzy.

– Dobrze, załatwione – zwróciła się Eve do Fay. – Robert Spiro przyjedzie do pani. Proszę go posłuchać. Tłumaczyliśmy pani, jakie mamy problemy z opieką społeczną.

– Obiecuję, że wysłucham, co ma do powiedzenia. Nic więcej. – Fay wstała. – Przepraszam, ale mam coś do zrobienia, a potem zamierzam wyjść do sklepu. Przykro mi, ale muszę się upewnić – powiedziała do Eve. – Jane to twarda sztuka. Nie chcę stracić szansy, aby mi zaufała.

– Niech nam pani pomoże, na litość boską!

– Zrobię, co będę mogła. Teraz Jane jest w szkole przy ulicy Trzynastej. – Fay podeszła do komody, pogrzebała w górnej szufladzie i podała Eve fotografię. – To jej zdjęcie szkolne z zeszłego roku. Kończy lekcje o trzeciej i piechotą wraca do domu. To tylko cztery przecznice. Proszę nie spuszczać z niej oka, ale nie życzę sobie, aby pani z nią rozmawiała. Jeśli ją pani nastraszy, zrobię pani coś złego – dodała ostro.

– Dziękuję. – Eve wsunęła zdjęcie do torebki. – Popełnia pani błąd.

– Popełniłam w życiu wiele błędów, choć staram się, jak mogę – odparła Fay, wzruszając ramionami. – W ciągu ostatnich sześciu lat miałam pod opieką dwanaścioro dzieci i wydaje mi się, że większość z nich na tym skorzystała. – Podeszła do drzwi i otworzyła je. – Dowidzenia. Dajcie mi dowód i coś razem wymyślimy.

– Twarda sztuka – ocenił Mark Grunard, kiedy wyszli na ulicę. – Najwyraźniej moja sława i osobowość nic dla niej nie znaczą.

– Mnie się podobała – rzuciła Eve. – Choć mam ochotę zrobić jej krzywdę. Dlaczego nie chce nas posłuchać?

– Wierzy, że działa dla dobra dzieci – stwierdził Joe. – I nikogo nie posłucha, dopóki sobie tego nie przemyśli.

– Co robimy? – spytał Mark.

– Wracaj do domu i się prześpij. Czuwałeś całą noc – powiedział Joe. – Jak dojdziemy do samochodu, zadzwonimy do Spiro i poprosimy, żeby przyjechał i porozmawiał z Fay Sugarton. – Spojrzał na Eve. – Zakładam, że po południu podjedziemy pod szkołę i dopilnujemy, żeby Jane bezpiecznie wróciła do domu, tak?

– Właśnie tak.

– Nie mogę w tej chwili stąd wyjechać – powiedział Spiro.

– Nic nie jest takie ważne. Jesteś nam potrzebny – poinformowała go Eve.

– To jest dość ważne. – Urwał. – Na brzegu po drugiej stronie wodospadów znaleźliśmy kolejne ciało. Teraz rozkopują cały teren, aby sprawdzić, czy nie ma ich więcej.

– O Boże!

To już było dwanaście ciał. Ile jeszcze?

– Postaram się wyjechać stąd dziś wieczorem, choć nie będę mógł zostać dłużej.

– Kiedy tu dotrzesz? – spytała Eve.

– Przed dziewiątą. Razem pójdziemy do pani Sugarton – odparł ze zmęczeniem w głosie. – Może być?

– Niech będzie, skoro nie możesz przyjechać wcześniej. Joe wyjął jej z ręki telefon.

– Dziś nie wracamy do domu nad jeziorem. Niech Charlie się tu zgłosi na wypadek, gdybym musiał Eve zostawić samą. – Słuchał. – Nie, nie chcemy, aby Charlie rozmawiał z Fay Sugarton. Miałby na nią mniej więcej taki sam wpływ jak któryś z jej dzieciaków. Jesteś nam potrzebny, żeby zrobić na niej wrażenie. A może Spalding? Dobrze, jeśli pojechał do Quantico, to ty musisz tu przyjechać. Nic mnie nie obchodzi, że to brzmi jak rozkaz. To jest rozkaz. – Wyłączył telefon.

– Nie zachowałeś się szczególnie dyplomatycznie – skarciła go Eve. – On chce nam pomóc.

– To niech się skoncentruje na złapaniu Dona.

– Tym się właśnie zajmuje: łapaniem morderców.

– Nie całkiem. Tworzy charakterystyki psychologiczne. Ma analizować i pisać sprawozdania, a nie bezpośrednio łapać zabójców. – Joe zacisnął zęby. – Ale teraz i jemu zależy, żeby go złapać – dodał.

– Powinniśmy być za to wdzięczni.

– Toteż jestem wdzięczny – warknął Joe. – Czasami. Kiedy nie stawia interesów biura nad…

– Zamknij się, Joe.

– Dobrze, dobrze, Spiro wykonuje tylko swoją pracę. Jestem trochę spięty.

Eve też była zdenerwowana. Joe włączył silnik.

– Kupię ci hamburgera, a potem pojedziemy pod szkołę – zaproponował.

– Mój Boże, już zapomniałem, jak dzieciaki szybko chodzą, kiedy się wyrwą ze szkoły – rzekł, śmiejąc się, Joe. – Przypominają stado bizonów pędzących do wodopoju. Chodziłaś do tej szkoły?

– Nie, kiedy tu mieszkałam, jeszcze jej nie było. – Eve uważnie przyglądała się twarzom dzieci. – Nie widzę żadnego rudzielca. Gdzie ona jest?

– Masz przecież zdjęcie. – Urwał. – Zastanawiam się, dlaczego ani razu na nie nie spojrzałaś, odkąd dostałaś je od Fay Sugarton.

– Nie przyszło mi to do głowy.

– Na pewno?

– Na pewno. – Eve rzuciła na niego okiem. – Przestań dopatrywać się podtekstów w zwyczajnym zapomnieniu.

– W tobie nie ma niczego zwyczajnego. Obejrzyj tę fotografię, Eve.

– Miałam zamiar to zrobić.

Wyciągnęła zdjęcie z torebki. To tylko mała dziewczynka, która nie miała nic wspólnego z Bonnie. Na widok twarzy na zdjęciu odczuła ulgę.

– Nie bardzo ładna, co?

Dziewczynka na fotografii nie uśmiechała się. Miała krótkie, rude włosy, wijące się wokół chudej, trójkątnej twarzyczki. Jedyną ładną rzeczą były duże, brązowe oczy, w których widniała niechęć do świata.

– Najwyraźniej nie była przychylnie nastawiona do zdjęcia.

– Znaczy, że ma charakter. Ja też nie lubiłem, jak mi robili zdjęcia. – Joe spojrzał na Eve. – Poczułaś ulgę, że nie jest podobna do Bonnie, prawda?

– Wygląda na to, że Don ma kiepskie oko. Jane i Bonnie w ogóle nie są do siebie podobne. Może on kłamie. Może nigdy nie widział Bonnie.

– Jeśli kręcił się tutaj, musiał widzieć przynajmniej jej zdjęcie w gazetach lub w telewizji.

Była tak śliczna, słodka i pełna życia, że nikt nie mógł przejść obok niej obojętnie – pomyślała Eve. Bonnie różniła się zasadniczo od Jane MacGuire, która cały czas gotowa była się bronić lub atakować.

– To, że Don uważa, iż miałabym się utożsamiać z Jane, świadczy tylko o tym, że faktycznie jest chory psychicznie. Nie masz się czym martwić, Joe.

– To dobrze. O, tam idzie. Właśnie wychodzi na ulicę.

Jane MacGuire, mała jak na swój wiek, miała na sobie dżinsy, bawełnianą koszulkę i tenisówki. Z zielonym tornistrem na plecach szła prosto, nie rozglądając się na boki.

Nie traciła czasu, nie zatrzymywała się, żeby porozmawiać z koleżankami, tak jak Bonnie. Bonnie miała mnóstwo koleżanek…

To nie było sprawiedliwe. Bonnie rosła w atmosferze miłości i troski. Jane MacGuire miała prawo nikomu nie ufać. Ale Eve bardzo się ucieszyła, że Jane w niczym nie przypomina Bonnie.

– Jest już na ulicy. Ruszaj.

Zboczeniec miał teraz inny samochód. Większy. Nowszy. Szary, nie niebieski. Albo to jakiś inny zboczeniec – pomyślała Jane. Wszędzie ich pełno.

Ruszyła truchcikiem i schowała się za rogiem, czekając. Szary samochód powoli wyjechał zza rogu. Jane znieruchomiała. Czyżby jechał za nią? Mężczyzna i kobieta. Może to jednak nie są zboczeńcy?

A może są. Lepiej nie ryzykować. Jane przeszła przez ogrodzenie, przebiegła przez podwórko i wspięła się na kolejne ogrodzenie. Tędy szło się w alejkę.

Obejrzała się przez ramię. Żadnego samochodu. Wciąż biegła. Serce waliło jej z całej siły.

Nie, nie pozwoli się przestraszyć zboczeńcowi. Tego właśnie chcieli. Przestraszyć ją. Zrobić jej coś złego. Nie pozwoli na to.

Wszystko będzie dobrze.

Jeszcze dwie przecznice i znajdzie się w domu Fay. Może nawet opowie Fay o zboczeńcach. Fay była taka jak nauczyciele w szkole. Jeśli zrozumie, że ktoś jest w niebezpieczeństwie, zrobi wszystko, żeby mu pomóc. Tylko wtedy, kiedy nie rozumiała…

Wybiegła z zaułka na ulicę. Dom był tuż-tuż.

Obejrzała się za siebie i serce podeszło jej do gardła.

Szary samochód wyjeżdżał zza rogu. Nie udało jej się ich zgubić.

Pędem przebiegła ulicę do domu Fay.

Przy Fay będzie bezpieczna. Fay zadzwoni po policjantów i może zechce im się przyjechać.

Jeśli nie, to i tak nie będzie sama. Będzie z Fay.

Wbiegła po schodkach, gwałtownym szarpnięciem otworzyła drzwi i zatrzasnęła je za sobą.

Teraz była bezpieczna.

Może niepotrzebnie tak głupio się przestraszyła. Może nie powie niczego Fay.

To dopiero byłoby głupie. Opowie jej.

– Fay!

Cisza.

W całym domu panowała cisza.

Fay na pewno poszła do kuchni. Zawsze była w domu, kiedy Jane i chłopcy wracali ze szkoły.

Tak, Fay była w kuchni. Jane wydawało się, że usłyszała skrzypnięcie obluzowanej deski koło zlewu.

Ale dlaczego się nie odezwała?

Jane powoli ruszyła przez pokój w stronę kuchni.

– Fay?

– Fay Sugarton nie będzie zachwycona – powiedział Joe, parkując przed domem. – Nie chce, żebyśmy rozmawiali z dziewczynką.

– Pech. Cholera, ale ją nastraszyliśmy. Muszę jej wszystko wytłumaczyć. – Eve otworzyła drzwi samochodu. – Kiepsko się spisałeś. Prosiłam cię, żeby Jane się nie zorientowała, że za nią jedziemy.

– To sprytna sztuka. – Joe wysiadł z samochodu. – Mógłbym przysiąc, że się czegoś takiego spodziewała.

Eve rzuciła na niego okiem.

– Myślisz, że wie, iż ktoś ją śledzi?

– Będziemy mieli okazję ją o to zapytać. – Joe wszedł po schodkach i zadzwonił do drzwi. – O ile Fay Sugarton w ogóle wpuści nas do domu.

– Nie ma wyboru. Zależy jej na Jane. Przecież nie powiemy jej o… Dlaczego nie otwiera?

Joe znów zadzwonił.

– Powiedziała, że musi pójść do sklepu. Może jeszcze nie wróciła, a dzieciak boi się otworzyć.

– Już dawno powinna wrócić z tego sklepu. – Eve nacisnęła klamkę. – Drzwi są zamknięte na klucz.

– Dziewczynka. – Joe zastanawiał się przez chwilę. – Ale może i nie. A co tam! – Mocno popchnął ramieniem i wyważył drzwi. – Lepiej wejść bez pozwolenia niż… Cholera! – zawołał i upadł na podłogę, walnięty w kolana kijem od baseballa.

Jane zakręciła się i uderzyła Eve w klatkę piersiową. Eve znieruchomiała z bólu. Ledwo udało jej się uchylić przed ciosem w głowę.

– Zboczeniec! – Łzy płynęły Jane po policzkach. – Przeklęty zboczeniec! – Znów się zamachnęła. – Zabiję cię, ty wszawy…

Joe wyciągnął ręce i przewrócił ją na podłogę.

– Nie zrób jej nic złego – powiedziała z trudem Eve.

– Nic złego? Jej? Chyba roztrzaskała mi kolana. – Joe usiadł okrakiem na wijącej się dziewczynce. – I chciała cię zabić.

– Ona się boi. Włamaliśmy się do domu. Myślała… Krew. Jane cała umazana była krwią. Jej policzki, wargi, dłonie…

– O mój Boże, Joe, ona jest ranna. Zranił ją. – Opadła na kolana i odsunęła włosy z twarzy Jane.

Jane zatopiła zęby w dłoni Eve.

Joe rozwarł jej zęby i zabrał rękę Eve.

– Uważaj!

Wziął Jane za brodę i spojrzał jej w oczy.

– Nic ci nie zrobimy. Chcemy ci pomóc. Gdzie jest pani Sugarton? – Jane patrzyła na niego wściekłym wzrokiem. – Jestem detektyw Quinn z policji. – Sięgnął do kieszeni i pokazał jej odznakę policyjną. – Przyjechaliśmy, żeby ci pomóc – powtórzył. Dziewczynka wyraźnie się odprężyła.

– Gdzie cię boli? – spytała Eve. Jane nie spuszczała oczu z Joego.

– Puść mnie.

– Puść ją, Joe.

– Nie jestem pewien, czy powinienem. – Joe wstał i złapał kij baseballowy.

– Wredny gliniarz. Dlaczego cię tu wcześniej nie było? – Jane powoli usiadła. Łzy znów płynęły jej po policzkach. – Nigdy was nie ma, jak jesteście potrzebni. Wredny gliniarz. Wredny gliniarz…

– Przecież jestem. Gdzie cię boli?

– Nigdzie. Ona jest ranna. Eve zesztywniała.

– Pani Sugarton?

– Fay. – Jane spojrzała w stronę kuchni. – Fay.

– Boże! – Eve zerwała się na nogi i pobiegła do kuchni.

Krew. Pełno krwi.

Na stole. Na przewróconym krześle kuchennym. Na podłodze, gdzie leżała Fay Sugarton, patrząc przed siebie niewidzącym wzrokiem, z podciętym gardłem.

– Nie ruszaj się. – Joe stał obok Eve. – Może są jakieś ślady.

– Ona nie żyje – powiedziała tępym głosem Eve.

– Tak. – Wziął ją za ramiona, odwrócił i popchnął w stronę pokoju. – Idź tam i zajmij się dzieckiem. Ja zadzwonię po ekipę. Spytaj, czy mała kogoś widziała.

Eve nie mogła oderwać wzroku od martwych oczu.

– Don – szepnęła. – To na pewno on.

– Idź.

Kiwnęła głową i wolno wyszła z kuchni.

Jane siedziała skulona pod ścianą, z kolanami podciągniętymi pod brodę.

– Ona nie żyje, prawda? – spytała.

– Tak. – Eve usiadła obok niej na podłodze. – Widziałaś kogoś?

– Chciałam jej pomóc. Krwawiła. Chciałam zatamować krew… ale nie mogłam. Nie mogłam. Moja nauczycielka higieny mówiła, że jeśli będziemy mieli wypadek, najpierw powinniśmy zatamować krew. Nie mogłam. Nie mogłam.

Eve chciała przyciągnąć dziewczynkę do siebie i ją przytulić, ale wyczuwała istniejący między nimi mur.

– To nie była twoja wina. Jestem pewna, że już nie żyła.

– Może żyła. Może pomogłabym jej, gdybym się bardziej postarała. Nie słuchałam dobrze, jak nauczycielka o tym mówiła. Nie myślałam… Nie wiedziałam…

Eve nie mogła tego znieść. Wyciągnęła rękę i delikatnie dotknęła ramienia Jane. Jane odsunęła się gwałtownie.

– Kim jesteś? – spytała ostro. – Też jesteś z policji? Dlaczego cię tu nie było wcześniej? Dlaczego pozwoliłaś, żeby to się stało?

– Nie jestem z policji, ale muszę wiedzieć, co się stało. Czy widziałaś… – Do diabła! Dziecko nie było w stanie odpowiadać na pytania. – Chodźmy na werandę i zaczekajmy tam na policję.

Początkowo myślała, że Jane się nie zgodzi, lecz dziewczynka wstała i wyszła z domu. Usiadła na górnym schodku. Eve usiadła przy niej.

– Nazywam się Eve Duncan. Ten detektyw w środku to Joe Quinn.

Dziewczynka patrzyła wprost przed siebie.

– Ty jesteś Jane MacGuire?

Cisza.

– Jeśli nie chcesz mówić, to nic nie szkodzi. Wiem, że bardzo lubiłaś panią Sugarton.

– Wcale jej nie lubiłam. Ja tylko z nią mieszkałam.

– Wydaje mi się, że to nieprawda, ale nie będziemy teraz o tym rozmawiać. W ogóle nie będziemy rozmawiać. Pomyślałam tylko, że poczujesz się lepiej, jeśli się dowiesz, kim jesteśmy.

– Gadanie niczego nie zmienia. Nadal jesteś obca.

I Jane zrobi wszystko, aby tak zostało – pomyślała Eve. Łzy zniknęły, ale siedziała sztywno wyprostowana, a mur niechęci urósł jeszcze bardziej. Trudno jej się dziwić. Każde inne dziecko dostałoby histerii, co w zasadzie byłoby zdrowszą reakcją.

– Mnie też się nie chce nic mówić. Posiedzimy tu i po czekamy, dobrze?

Jane nie spojrzała na nią.

– Dobrze – mruknęła.

Eve zauważyła nagle, że dziecko wciąż pobrudzone jest krwią. Powinna coś z tym zrobić.

Nie teraz. Żadna z nich nie była w stanie się ruszyć. Eve oparła głowę o słupek werandy. Nie mogła zapomnieć widoku tych martwych oczu. Fay Sugarton była dobrą kobietą, która chciała jak najlepiej. Nie zasłużyła…

– Kłamałam. – Jane nadal spoglądała przed siebie. – Chyba… ją lubiłam.

– Ja też.

Jane znów zamilkła.

Barbara Eisley podjechała pod dom jednocześnie z pierwszym samochodem policyjnym. Policjanci weszli do środka, ale Barbara zatrzymała się przy Jane. Wyraz jej twarzy, kiedy przemówiła do dziecka, był zadziwiająco łagodny.

– Pamiętasz mnie, Jane? Jestem Barbara Eisley. Jane wpatrywała się w nią wzrokiem bez wyrazu.

– Pamiętam.

– Nie możesz tu dłużej zostać.

– Wiem.

– Przyjechałam po ciebie. Gdzie jest Chang i Raoul?

– W szkole. Mają trening koszykówki.

– Ktoś po nich pojedzie. – Wyciągnęła rękę. – Chodź ze mną. Umyjemy cię, a potem porozmawiamy.

– Nie chcę rozmawiać. – Jane wstała i podeszła do samochodu przy krawężniku.

– Dokąd ją pani zabiera? – spytała Eve.

– Do domu dla opuszczonych dzieci.

– Czy tam będzie bezpieczna?

– Dom jest na zamkniętym terenie i będzie otoczona innymi dziećmi.

– Wydaje mi się, że powinna pani pozwolić, abyśmy ją zabrali…

– Bzdura! – powiedziała gwałtownie Barbara Eisley ostrym tonem. – Jestem za nią odpowiedzialna i nikt z was jej nie dotknie. Nigdy nie powinnam się zaangażować w tę całą sprawę. Prasa i politycy rzucą się na mnie jak hieny.

– Musimy trzymać Jane w bezpiecznym miejscu. To nie pani Sugarton była celem mordercy. Przypuszczalnie mu przeszkodziła.

– A wy nie potrafiliście uchronić jej od śmierci, prawda? – Barbara Eisley wpatrywała się w nią oskarżająco. – Fay Sugarton była porządną, wyjątkową kobietą, która pomogła wielu dzieciom. Nie powinna zginąć. Może nawet żyłaby jeszcze, gdybym nie dała wam tego…

– Za to Jane by nie żyła.

– Powinnam trzymać się od tego wszystkiego z daleka i od tej chwili to właśnie zrobię. Proszę nie nachodzić więcej mnie ani Jane MacGuire.

Barbara Eisley odwróciła się na pięcie i pomaszerowała do samochodu.

Eve przyglądała się bezradnie, jak odjeżdżała. Jane siedziała wyprostowana na siedzeniu obok kierowcy, ale wyglądała bardzo żałośnie.

– Tylko to mogliśmy zrobić.

Eve obejrzała się i zobaczyła, że Joe stoi w drzwiach.

– Miałam nadzieję, że zabierzemy ją stąd, nim się pojawi ktoś z opieki społecznej.

– Zadzwoniłem do Eisley – powiedział Joe, potrząsając głową.

Eve spojrzała na niego szeroko otwartymi oczyma.

– Co?

– W takich przypadkach musimy zawiadamiać opiekę. Oni chronią dzieci przed mediami i policją. Jane będzie miała spokój.

– My też byśmy ją ochronili.

– Nie wiadomo, czy by nam na to pozwoliła. Jesteśmy dla niej obcy. W domu opieki będzie między dziećmi i opiekunami. Tak będzie znacznie bezpieczniej, a my nadal możemy ją mieć na oku.

– Szkoda, że… – Eve nie była do końca przekonana.

– Jane może być kluczowym świadkiem w sprawie o morderstwo, Eve. Coś ci powiedziała? – Eve potrząsnęła głową. – Będę zatem musiał porozmawiać z nią dziś wieczorem.

– Nie możesz zostawić jej… – Oczywiście nie mógł zostawić Jane w spokoju. Może coś widziała. – Być może Barbara Eisley cię do niej nie dopuści. Nie jest z nas zadowolona.

– Czasami pomaga odznaka policyjna. – Postawił ją na nogi. – Chodź, odwiozę cię do domu. Ekipa sądowa przyjedzie lada chwila. Będę musiał wrócić, ale ty nie jesteś tu potrzebna.

– Zaczekam na ciebie.

– Nie. To może bardzo długo potrwać, a za ekipą sądową zjawią się natychmiast dziennikarze. Dzwoniłem do Charliego. Jest teraz na dole u mnie w domu i przypilnuje cię, dopóki nie wrócę. – Otworzył jej drzwi samochodu. – Jak będziesz w mieszkaniu, zadzwoń do Spiro i do Marka, i powiedz im, co się stało.

Kiwnęła głową.

– Zadzwonię też do Barbary Eisley i może uda mi się ją przekonać, żeby się ze mną spotkała.

– Daj temu na razie spokój, Eve. Niech trochę ochłonie.

Potrząsnęła głową. Nie mogła zapomnieć widoku Jane MacGuire siedzącej sztywno na werandzie, bojącej się, że wybuchnie płaczem i okaże swoją słabość.

Don mógł ją złamać i zabić. Jak blisko niego była w tej kuchni?

Na samą myśl Eve ogarnęła panika. Pomyślała, że musi się opanować. Jane chwilowo nie zagrażało bezpośrednie niebezpieczeństwo. Nieprawda.

– Zadzwonię do Barbary Eisley, kiedy tylko przyjadę do twojego mieszkania.

– Nie – powiedziała zimno Barbara Eisley. – Nie będę się w nieskończoność powtarzać, proszę pani. Jane zostaje pod naszą opieką. Jeśli się pani do niej zbliży, każę panią aresztować.

– Nie rozumie pani. Don zabił Fay Sugarton w biały dzień. Udało mu się wejść do domu i poderżnąć jej gardło we własnej kuchni. Co go powstrzyma przed zrobieniem tego samego Jane w domu opieki społecznej?

– Codziennie musimy dawać sobie radę z pijanymi rodzicami i naćpanymi heroiną matkami, którzy chcą odebrać swoje dzieci. Wiemy, co robimy. Lokalizacja naszego domu jest tajemnicą. A nawet gdyby się dowiedział, gdzie to jest, nie wejdzie na strzeżony teren.

– Nigdy nie miała pani do czynienia z…

– Do widzenia pani.

– Proszę zaczekać. Jak ona się czuje?

– Niedobrze. Ale się poprawi. Jutro rano poślę ją do terapeuty.

Barbara Eisley odłożyła słuchawkę.

Eve pamiętała tych terapeutów. Siedzieli i zadawali głupie pytania, nie umiejąc przekonująco ukryć niechęci, kiedy nie udało im się nic z niej wyciągnąć. Jane ich przeżuje i wypluje, tak samo jak robiła to kiedyś Eve.

– Nic?

Odwróciła się do Charliego, który siedział naprzeciwko.

– Nic. Spróbuję znów jutro rano.

– Jesteś uparta.

– Upór to jedyna broń, jaką dysponuję wobec Eisley. Czasami skutkuje, czasami nie. – Miała nadzieję, że tym razem się uda. – Słyszałeś coś od agenta, którego Spiro wysłał do Phoenix?

– Niewiele oprócz tego, że tamtejsza policja nie uchyla się od współpracy. Szkoda, że Spiro nie pozwolił mi pojechać. – Uśmiechnął się. – Nie to, żebym narzekał na towarzystwo, lecz, prawdę mówiąc, wstąpiłem do FBI dla bardziej spektakularnych działań niż ochrona ludzi. Choć przy tobie muszę się najeździć po całej Georgii.

– Przepraszam. Chcesz kawy? Obawiam się, że w lodówce nie ma nic do jedzenia.

– Za rogiem widziałem tajską restaurację z dostawą do domu. – Charlie wyciągnął swój telefon cyfrowy. – Na co masz ochotę?

Nie była głodna, ale chyba musiała jeść.

– Cokolwiek z makaronem. I zamów coś dla Joego. Wstawimy mu do lodówki. On zawsze zapomina o jedzeniu.

– Dobrze.

Wzięła torebkę i poszła do sypialni.

– Muszę zadzwonić do Spiro.

– Nie musisz, ja już to zrobiłem po telefonie Joego do mnie. Zaklął jak szewc i powiedział, że już tu jedzie.

Eve zamknęła za sobą drzwi sypialni i oparła się o nieznużona. Powinna zadzwonić do Marka, ale musiała chwilę odpocząć. Nadal robiło jej się niedobrze na myśl o Fay Sugarton. Barbara Eisley miała święte prawo mieć do nich pretensje.

Podeszła do okna i wyjrzała na park po drugiej stronie ulicy. Zrobiło się ciemno i latarnie rzucały kręgi światła na drzewa. W nocnych cieniach czaiła się groza.

Jesteś tam, Donie? Obserwujesz mnie, ty draniu?

Zadzwonił jej telefon.

Joe? Spiro?

Telefon znów zadzwonił.

Wyciągnęła go z torebki.

– Halo?

– Jak sobie radzisz z małą Jane?

– Ty skurwysynu!

– Przepraszam, że nie zostałem dłużej, aby się przyjrzeć waszemu poznaniu, ale czas uciekał. Nie miałem nawet okazji, aby z bliska zobaczyć dzieciaka.

– I zamiast niej zabiłeś Fay Sugarton.

– Mówisz tak, jakbym nie wiedział, co robię. To nie było wcale zamiast. Na razie nie chciałem jeszcze zabijać Jane. Tym razem celem była Fay Sugarton.

– Dlaczego, na litość boską?

– Ty i Jane nie mogłybyście się bliżej poznać, gdyby żyła Sugarton. Musiałem ją usunąć. Jak ci się podoba nasza dziewczynka?

– Nie podoba mi się. Chciała mnie zabić kijem baseballowym.

– To cię nie powstrzyma. Przypuszczalnie podziwiasz jej odwagę. Nie mógłbym lepiej wybrać.

– Kiepsko wybrałeś. Ona jest zupełnie inna niż Bonnie.

– Przyzwyczaisz się.

– Nie będę miała okazji. Nic z tego nie będzie. Jej tu nie ma.

– Wiem. Będziemy musieli się tym zająć, prawda? Chodziło mi zupełnie o co innego. Wydostań ją z opieki społecznej, Eve.

– To niemożliwe.

– Ona musi być z tobą. Znajdziesz sposób, aby tak się stało.

– Nie słuchasz tego, co mówię. Zamkną mnie, jeśli się do niej zbliżę.

Cisza.

– Może nie wyraziłem się jasno. Albo wydostaniesz ją z tego domu, albo ja się tam udam. Daję ci dwadzieścia cztery godziny.

Eve ogarnęła panika.

– Nawet nie wiem, gdzie to jest.

– Dowiedz się. Pomyśl. Masz kontakty. Zawsze jest jakiś sposób. Ja ją znajdę.

– Dom jest strzeżony. Nigdy się do niej nie zbliżysz. Złapią cię.

– Nie martw się, dam sobie radę. Wystarczy jeden nieuważny moment, jeden znudzony czy niezadowolony strażnik.

– To dziecko nic mnie nie obchodzi. Nie mogłabym czuć odrobiny sympatii dla…

– Owszem, mogłabyś. Musisz ją lepiej poznać. Od wielu lat starasz się chronić i odnajdywać dzieci, których nigdy nie znałaś. Teraz daję ci własne. Możliwości są nieograniczone.

– Jak tylko skończymy rozmowę, dzwonię na policję.

– Przypieczętowując w ten sposób los Jane? Bo wiesz, że ja nigdy nie rezygnuję. Jeśli nie uda mi się teraz, poczekam. Tydzień, miesiąc, rok. To zdumiewające, jak bardzo upływ czasu wszystko ułatwia. Ludzie zapominają, przestają się pilnować… A ciebie przy niej nie będzie, żeby ją przede mną ochronić. Dwadzieścia cztery godziny, Eve.

Przerwał połączenie.

To szaleniec – pomyślała Eve. Eisley powiedziała, że nikt nie może wejść na teren domu.

Ale Eve jej nie wierzyła.

– Wystarczy jeden nieuważny moment, jeden znudzony czy niezadowolony strażnik”.

Czyż nie tego właśnie przez cały czas się obawiała? Czy nie dlatego namawiała Eisley, aby oddała jej Jane?

Poczuła, iż strach dusi ją za gardło. On to zrobi. Znajdzie sposób, żeby zabić Jane, jeśli Eve nie zabierze jej z domu opieki.

Miała zaledwie dwadzieścia cztery godziny.

Joe. Musi zadzwonić do Joego.

Wystukała pierwszych kilka cyfr i się rozłączyła. Przecież nie mogła narażać jego kariery, każąc mu porwać dziecko z opieki społecznej.

Był jej potrzebny.

No to co? Najwyższy czas zacząć sobie samej radzić. Jak? Nie wiedziała nawet, gdzie jest Jane.

„Masz kontakty. Zawsze jest jakiś sposób. Ja ją znajdę”.

Zaczęła wystukiwać numer.

Mark Grunard zgłosił się po drugim dzwonku. Nie był zadowolony.

– To miło, że zawiadomiłaś mnie o Fay Sugarton. Przyjechałem do jej domu razem z setką innych dziennikarzy.

– Miałam zamiar do ciebie zadzwonić. Coś mi przeszkodziło.

– Nie tak się umawialiśmy.

– To się więcej nie powtórzy.

– O tak, masz świętą rację. Wycofuję się. Ty i Joe powinniście…

– Potrzebuję twojej pomocy. Don znów dzwonił. Cisza.

– I co?

– Opieka społeczna zabrała Jane do swojego domu. On chce, żeby była ze mną. Dał mi dwadzieścia cztery godziny.

– Co będzie, jeśli ci się nie uda?

– Jak ci się zdaje? Zabije ją.

– Trudno będzie się do niej dostać w…

– On to zrobi. Nie mogę ryzykować.

– Co mówi Joe?

– Nic. Nie powiedziałam mu. I nie powiem.

Mark gwizdnął cicho.

– To mu się nie spodoba.

– Dość już dla mnie zrobił. Nie może sobie niszczyć kariery.

– Skoro dzwonisz do mnie, rozumiem, iż zamierzasz zniszczyć moją skromną karierę.

– Masz mniej do stracenia, a więcej do zyskania.

– Czego ode mnie oczekujesz?

– Muszę się dowiedzieć, gdzie jest Jane. Masz jakiś pomysł?

– Może.

– Co to znaczy?

– Posłuchaj, lokalizacja tego domu jest bardziej strzeżoną tajemnicą niż rozmieszczenie rakiet średniego zasięgu.

– Ale ty wiesz, gdzie to jest?

– Kiedyś pojechałem za Eisley, gdy trzymała tam dzieciaka, który był świadkiem w poważnej sprawie.

To i Don mógł za nią pojechać.

– To wielki, stary dom przy Delaney Street, gdzie kiedyś było sanatorium. Choć, oczywiście, to się mogło zmienić. Byłem tam przeszło dwa lata temu.

– Spróbujemy. Barbara Eisley mówiła, że dom jest strzeżony.

– Strażnik miejski obchodzi cały teren. Przypuszczam, iż chcesz, abym odwrócił jego uwagę.

– Tak.

– A co potem? Dokąd ją zabierzesz?

– Nie wiem. Coś znajdę. Pomożesz mi?

– To nie jest bardzo bezpieczna eskapada.

– Wynagrodzę ci to.

– Na pewno – powiedział twardszym tonem. – Będę z tobą przez cały czas.

– Nie mogę… – Eve odetchnęła głęboko. – Dobrze, jakoś się dogadamy. Przyjedź po mnie. Spotkamy się w parku po drugiej stronie ulicy.

– Ale dopiero po północy.

– Mark, jest dopiero pół do szóstej. Chcę ją stamtąd jak najszybciej zabrać.

– Dobrze, o jedenastej. Jeśli chcesz jechać wcześniej, możesz jechać sama. Musimy poczekać, aż wszyscy tam pójdą spać. Wystarczy, że będę miał na głowie strażnika.

Pięć i pół godziny. Jak to wytrzyma? Już była kłębkiem nerwów. Dobrze, trzeba się opanować. Don dał jej dwadzieścia cztery godziny.

– W porządku. Zjem coś i powiem Charliemu, że idę spać. Z kuchni można przejść do pralni, a stamtąd na korytarz. Wymknę się i będę czekała w parku o jedenastej.

– Dobrze.

Odłożyła słuchawkę. Zrobione. Mark Grunard stawiał się bardziej, niż się spodziewała. Trudno mieć mu to za złe. Prosiła o pomoc w poważnej sprawie, a niewielu ludzi dawało coś za nic.

Oprócz Joego.

O Joem nie wolno jej było teraz myśleć. Nie mogła go prosić o pomoc.

– Chodź tutaj! – zawołał Charlie. – Jest jedzenie. Eve wzięła się w garść. Zje coś i będzie czekać z nadzieją, że Joe nie wróci za wcześnie do domu.

Rozdział ósmy

Chciałabyś porozmawiać?

– Nie. – Jane wpatrywała się przed siebie. Żeby wreszcie pozwolili jej odejść! Dyrektorka wyglądała jak tłusty, szary ptak, przycupnięty na kanapie, a jej gruchający głos doprowadzał Jane do szału. Może starała się być miła, ale Jane miała dość. – Chcę pójść spać – powiedziała. Jak ta kobieta się nazywała? Prawda, pani Morse.

– Będzie ci się lepiej spało, jeśli o tym pomówimy.

Rozmawiać o krwi. O Fay. Dlaczego dorośli zawsze myślą, że rozmowa wszystko załatwi? Jane nie chciała myśleć o Fay. Nigdy już nie chciała o niej myśleć. Marzyła jedynie o tym, żeby się odciąć od wszelkiego bólu. Nie, najpierw musiała się jeszcze czegoś dowiedzieć.

– Kto ją zabił?

– Tutaj jesteś bezpieczna, kochanie – odparła łagodnie pani Morse.

Jane nie o to pytała, a pani Morse kłamała. Nikt nie był nigdzie bezpieczny.

– Kto zabił Fay?

– Nie wiemy na pewno.

– Gliny muszą coś podejrzewać. Fay nikomu nic złego nie zrobiła. Czy to był jakiś gang? Czy coś ukradli?

– Lepiej teraz o tym nie myśleć. Porozmawiamy jutro. – Wyciągnęła rękę, aby pogłaskać Jane. – Dziś powinnaś mi powiedzieć, co czujesz. Jane uchyliła się, nim pani Morse zdążyła jej dotknąć.

– Niczego nie czuję. Nic mnie nie obchodzi, że Fay nie żyje. Twoja śmierć też by mnie niewiele obeszła. Daj mi spokój.

– Rozumiem.

Jane zazgrzytała zębami. Co miała powiedzieć, żeby ta kobieta się odczepiła? Ona nic nie rozumiała. Nikt nic nie rozumiał.

Może oprócz Eve. Ona nie usiłowała rozmawiać. Siedziała w milczeniu razem z Jane, ale Jane czuła…

Kompletna głupota. Były razem zaledwie przez parę minut. Gdyby Jane lepiej ją poznała, przekonałaby się, że Eve jest taka sama jak inni.

– Czy mogę coś dla ciebie zrobić? – spytała pani Morse.

Tak, wypuścić mnie stąd – pomyślała Jane, choć wiedziała, że nie należy tego mówić. Już tu kiedyś była, teraz będą ją trzymać tak długo, dopóki nie znajdą kolejnej rodziny zastępczej.

Mike’a nikt nie chronił. Siedział tam gdzieś po ciemku, nie mając pojęcia, że nikt nie przyniesie mu nic do jedzenia i nie będzie go pilnował.

Jane będzie tu zamknięta i nie zdoła mu pomóc.

Krew.

Oczy Fay wpatrujące się w nią, kiedy próbowała zatamować krew.

Zło. Tyle wszędzie było zła.

Mikę.

– Ty drżysz – zauważyła pani Morse. – Moje biedne dziecko, czemu…

– Wcale się nie trzęsę – odparła ze złością Jane i wstała. – Tylko jest mi zimno. To przeklęte miejsce jest źle ogrzewane.

– Nie używamy tutaj takich słów, kochanie.

– To mnie stąd wyrzuć, stara krowo. – Jane spoglądała na nią z wściekłością. – Nienawidzę tego domu. Nienawidzę ciebie. Zakradnę się do twojego pokoju i poderżnę ci gardło, tak jak ten bandyta zrobił Fay.

Kobieta wstała i cofnęła się, dokładnie tak jak przewidywała Jane. Tego rodzaju groźby personel opieki społecznej traktował poważnie, nawet jeśli wypowiadała je mała dziewczynka.

– To nie było potrzebne – powiedziała pani Morse. – Idź do łóżka, kochanie. Porozmawiamy o twoim problemie jutro rano.

Jane wybiegła z pokoju, szybko wbiegła na górę, minęła policjanta przy drzwiach swego pokoju i zatrzasnęła za sobą drzwi. Tym razem miała tylko dla siebie mały pokoik, choć zapewne przydzielą ją do kogoś, gdy dojdą do wniosku, iż otrząsnęła się już z szoku po śmierci Fay. Przeważnie w każdym pokoju było troje albo czworo dzieci.

Nigdy przedtem nie pilnował jej policjant. To musiało mieć coś wspólnego ze śmiercią Fay.

Jane nie mogła oddychać. Podeszła do okna i wyjrzała na podwórko. Powinni przystrzyc trochę krzaki róż. We wrześniu Fay kazała Jane przyciąć róże w ogrodzie. Mówiła, że wyrosną na wiosnę jeszcze większe i piękniejsze. Wprawdzie Jane jej nie uwierzyła, lecz zamierzała poczekać i się przekonać…

Fay.

Nie wolno o niej myśleć. Jej już nie ma. I Jane nic nie mogła zrobić. Zamiast tego powinna pomyśleć o Mike’u na ulicy i o tych wszystkich zboczeńcach, którzy mogli go skrzywdzić. Jemu mogła pomóc.

Ale musiała się stąd wydostać.

Piętrowy budynek z cegły przy Delaney Street był lekko cofnięty w głąb parceli, otoczony nierówno wystrzyżonymi trawnikami i zaniedbanym ogrodem. Zbudowany w latach dwudziestych, wyglądał na swoje lata.

– Czy mogę wiedzieć, co chcesz zrobić? – spytał grzecznie Mark, parkując samochód w bocznej uliczce. – Dochodzi północ i na pewno cały dom jest zamknięty na cztery spusty. Zakładając, iż w ogóle potrafisz ją odnaleźć, jak chcesz się dostać do środka i wyprowadzić dzieciaka, nim cię zastrzeli strażnik? On regularnie obchodzi cały teren.

Sama chciałabym to wiedzieć – pomyślała Eve.

– Masz jakiś pomysł, gdzie ona może być?

– Tego chłopaka od sprawy sądowej trzymali na górze. W pokoju od południowej strony. Pierwsze okno wychodzące na podwórze.

– Samego?

– To był specjalny przypadek – przytaknął Mark.

Czy Jane też była specjalnym przypadkiem? Eve mogła jedynie zacisnąć kciuki i modlić się o szczęśliwy traf.

– Obejdę dom dookoła i sprawdzę, czy nie uda mi się tamtędy dostać jakoś do środka – powiedziała, wysiadając z samochodu. – Przypilnuj frontu, a jeśli natkniesz się na strażnika, zagadaj go jakoś.

– Nie ma sprawy – rzucił sarkastycznie Mark. – Może przydzielisz mi coś trudniejszego? Nie…

– Uwaga! – Wskoczyła z powrotem do samochodu i pociągnęła Marka w dół. – Patrol policyjny.

Samochód policyjny przejechał powoli obok domu opieki społecznej, oświetlając reflektorami front budynku i przyległy teren.

Eve wstrzymała oddech, oczekując, iż samochód się zatrzyma. Czyżby ich zauważyli?

Samochód policyjny przejechał i skręcił za róg.

– Myślę, że teraz jest bezpiecznie. – Mark podniósł głowę. – Powinniśmy się spodziewać, że pracownicy opieki zażądają dodatkowej ochrony.

– Musimy mieć nadzieję, że teren obchodzi tylko jeden strażnik. – Eve wysiadła z samochodu. – I że policja tak prędko tu nie wróci. Pospiesz się.

Przebiegła przez chodnik i szła już przez trawnik. Wiedziała, że należy nie myśleć, lecz szybko działać i modlić się o powodzenie.

Kiedy znalazła się na tyłach budynku, spojrzała w górę. Pierwsze okno od południowej strony.

Zobaczyła ciemne, zamknięte okno.

Fantastycznie.

Z boku budynku znajdowała się zardzewiała rynna, ale kończyła się mniej więcej metr od okna.

Co, do diabła, miała…

A to co?

Obejrzała się za siebie. Jakiś dźwięk? Ktoś stał w cieniu?

Nie, nic, to wyłącznie jej rozbuchana wyobraźnia.

Odwróciła się z powrotem do budynku. Najpierw musiała znaleźć sposób, aby wejść na piętro. Potem dostać się do pokoju Jane, tak żeby jej nie przestraszyć. Im bardziej się nad tym wszystkim zastanawiała, tym bardziej czuła się bezradna. Lepiej chyba pomyśleć, jak w ogóle wejść do budynku, a później…

Ktoś otwierał okno. Eve znieruchomiała.

Jane wystawiła głowę i spojrzała wprost na nią. Czy Jane mogła ją rozpoznać? Tak, księżyc świecił dość jasno. To jednak niczego nie gwarantowało. W tej chwili każdy mógł się wydawać Jane zagrożeniem.

Dziewczynka wpatrywała się w Eve przez dłuższą chwilę, po czym dotknęła palcem ust. Tym konspiracyjnym gestem ustawiała je obie przeciwko reszcie świata. Eve nie miała pojęcia, dlaczego nagle szczęście jej dopisało, ale zamierzała z tego natychmiast skorzystać.

Jane wyrzuciła przez okno sznur z prześcieradła, który zawisł półtora metra nad głową Eve, i zaczęła złazić z małpią zręcznością. Jak chciała…

– Łap mnie – rozkazała dziewczynka.

– To nie takie łatwe. Jeśli cię nie chwycę, złamiesz…

– To chwyć. – Puściła prześcieradło i wpadła w objęcia Eve, przewracając ją na ziemię. – Zejdź ze mnie – szepnęła Jane.

Eve przeturlała się w lewo i z trudem usiadła.

– Przepraszam, prawie złamałaś mi żebra. Jane już biegła do wyjścia.

– Cholera! – Eve wstała i ruszyła za nią.

– Zgubiłaś coś? – Mark trzymał dziewczynkę, wykręcając jej rękę. Z całej siły kopnęła go w goleń. – Auć! Przestań, bo złamię ci kark, ty mała diablico.

– Zostaw ją. – Eve przykucnęła przed Jane. – Chcemy ci pomóc, Jane. Nie bój się.

– Nie boję się. I nie potrzebuję waszej pomocy.

– Przydałam się, żeby cię złapać.

– Tam było wysoko. Nie chciałam połamać sobie nóg.

– Nie miałaś nic przeciwko temu, aby połamać mi żebra – odparła Eve, krzywiąc się.

Jane spojrzała jej spokojnie prosto w oczy.

– Dlaczego nie? Ty mnie nic nie obchodzisz.

– Nie boisz się mnie jednak, skoro nie krzyknęłaś, jak mnie zobaczyłaś.

– Ktoś był mi potrzebny. Wiedziałam, że prześcieradło nie sięgnie do ziemi.

– Ale wiesz, że mnie nie musisz się bać, prawda?

– Może. Nie wiem. Po co tu przyszłaś?

Eve zawahała się. Nie chciała straszyć dzieciaka, ale wiedziała, że Jane przejrzy jej kłamstwo.

– Bałam się o ciebie.

– Dlaczego?

– Później ci powiem. Teraz nie mamy czasu. Jane obejrzała się na Marka.

– To nie jest gliniarz.

– Nie, to jest Mark Grunard, dziennikarz.

– Chce pisać o Fay.

– Tak.

– Powinniśmy stąd odjechać, Eve – nalegał niecierpliwie Mark. – Nie natknąłem się wprawdzie na strażnika, ale lada moment tu będzie. I ten patrol policyjny też się może niebawem pojawić.

Tak samo jak on chciała jak najszybciej stąd odjechać, nie miała jednak zamiaru wpychać krzyczącej i wierzgającej Jane do samochodu.

– Pojedziesz z nami, Jane? Uwierz mi, chodzi o twoje bezpieczeństwo.

Jane milczała.

– I tak stąd uciekałaś. Obiecuję, że zawiozę cię w takie miejsce, gdzie cię nikt nie znajdzie.

– Puśćcie mnie.

– Nie ma mowy. – Mark potrząsnął głową. – Żebyś się natknęła na…

– Puść ją, Mark. To musi być jej decyzja.

Mark zwolnił uścisk i Jane szybko się od niego odsunęła. Przez moment wpatrywała się w Eve.

– Pojadę z tobą. Gdzie masz samochód? – powiedziała.

Przejechali zaledwie cztery przecznice, gdy Jane powiedziała do Marka:

– Jedziesz w złą stronę.

– W złą stronę?

– Chcę pojechać na Luther Street. Dom Fay.

– Nie możesz tam wrócić – powiedziała łagodnie Eve. – Fay już tam nie ma, Jane.

– Wiem. Myślisz, że jestem głupia, czy co? Fay nie żyje. Zabrali ją do kostnicy. A ja i tak muszę pojechać na Luther Street.

– Zostawiłaś tam coś?

– Tak.

– W domu jest policja. Nie wpuszczą cię i w dodatku zawiozą z powrotem do opieki społecznej.

– Zawieźcie mnie na Luther Street, dobrze?

– Posłuchaj, Jane. Dom jest pod…

– Nie chcę iść do domu. Wypuść mnie w alejce dwie przecznice od domu.

– Tam gdzie wbiegłaś dziś po południu, jak się chciałaś schować przed naszym samochodem?

Jane kiwnęła głową.

– Dlaczego?

– Bo tak.

– Zostawiłaś tam coś? – spytał Mark.

– Po co chcesz wiedzieć? Żebyś mógł opowiadać o tym w telewizji? – rzuciła gwałtownie Jane. – To nie twój interes.

– W tej chwili tak. Eve obiecała, że mi wszystko opowie, jeśli pomogę jej cię wydostać. Wiesz, jaka jest kara za porywanie nieletnich? Wsadzą mnie do pudła i diabli wezmą moją karierę. Ryzykuję jak cholera i twoje uwagi nie są mi potrzebne do szczęścia, panienko.

Jane zignorowała go i zwróciła się do Eve:

– Do pudła? To dlaczego to zrobiłaś?

– Martwiłam się o ciebie. Myślałam, że grozi ci niebezpieczeństwo.

– Tak jak Fay?

Cóż jej miała opowiedzieć? Prawdę.

– Tak jak Fay.

– Wiesz, kto to zrobił? Eve przytaknęła.

– Kto?

– Nie jestem pewna, jak się naprawdę nazywa. Przedstawił się jako Don.

– Dlaczego to zrobił? Fay nikogo nie skrzywdziła.

– On nie jest normalny. Lubi ranić ludzi. Wiem, że to straszne, ale są ludzie, którzy zajmują się wyłącznie krzywdzeniem innych.

– Wiem. Zboczeńcy. Wszędzie ich pełno. Eve zesztywniała.

– Naprawdę? Widziałaś ostatnio jakichś?

– Może. – Jane rzuciła okiem na Marka. – Oglądam wiadomości w telewizji. Zawsze pokazują zboczeńców.

Mark wzruszył ramionami.

– To moja praca.

– Czy może ostatnio ktoś cię przestraszył? – dopytywała się Eve.

– Wcale mnie nie przestraszył. Był taki sam jak inni, co się kręcą koło szkoły.

– Szedł za tobą?

– Czasem.

– Na litość boską, czemu komuś o tym nie powiedziałaś? Jane wyjrzała przez okno.

– Chcę jechać na Luther Street. Teraz.

– Jak wyglądał? – spytał Mark.

– Duży. Szybki. Tak dokładnie go nie widziałam. Kolejny zboczeniec. Zawieź mnie na Luther Street albo wypuść mnie z samochodu.

Mark spojrzał na Eve, unosząc brwi.

– I co?

– Zawieź nas w tę alejkę, ale od strony Market Street. Nie możemy ryzykować, że zobaczy nas ktoś z domu.

– Masz na myśli Quinna – uściślił Mark, skręcając w lewo.

– Tak.

Chyba że Joe wrócił już do domu i odkrył jej zniknięcie.

– Strasznie się wścieknie.

– Wiem. – Oparła się wygodniej. – Nie mogłam zrobić nic innego.

– Ja nie narzekam. Gdybyś nie usiłowała chronić Quinna, nie szukałabyś pomocy u mnie. Jeśli Quinn uznałby, że tak będzie lepiej dla ciebie, zerwałby ze mną umowę.

– Pospiesz się! – zawołała Jane.

Jej głos był tak spięty, że Eve spojrzała na nią z zaskoczeniem. Jane siedziała sztywno wyprostowana, z zaciśniętymi pięściami.

– Zaraz tam będziemy, Jane.

– Co takiego zostawiłaś w alejce? – spytał cicho Mark.

Jane nic nie powiedziała, ale Eve widziała, jak dziewczynka staje się coraz bardziej spięta, i poczuła nagły dreszcz.

– Daj na gaz, Mark.

– Prędzej nie mogę.

– Nie przejmuj się przepisami.

– Biorąc pod uwagę to, co zrobiłaś, nie powinniśmy ryzykować…

– Pospiesz się.

Wzruszył ramionami i nacisnął na gaz.

– Dzięki.

Jane nie spojrzała na Eve i wypowiedziała podziękowania bardzo niechętnie.

– Co jest w tej alejce, Jane?

– Mikę – szepnęła Jane. – Zboczeniec go widział. Mówiłam Mike’owi, żeby się przeniósł w pobliże misji, ale na pewno poszedł z powrotem na Luther Street. Stamtąd ma bliżej do mamy.

– Kto to jest Mikę?

– Jest za mały. Starałam się mu pomóc… Małe dzieciaki są głupie. Nie wiedzą…

– O zboczeńcach?

– Jego ojciec też jest zboczony, ale nie tak… – Jane odetchnęła głęboko. – Myślisz, że ten zboczeniec, który za mną łaził, to jest ten Don i on zabił Fay, prawda?

– Nie jestem pewna.

– Ale tak myślisz.

– Wydaje mi się, że to był on.

– Głupi skurwysyn. – Oczy Jane wypełniły się łzami. – Wstrętny, głupi skurwysyn.

– Tak.

– Powinnam o wszystkim jej powiedzieć. Myślałam, że to jeden z tych zboczeńców, co łażą za dzieciakami. Wszędzie ich pełno. Nie wiedziałam, że to…

– To nie twoja wina.

– Powinnam jej powiedzieć. Chciała, abym jej o różnych rzeczach opowiadała. Powinnam…

– Jane, to nie twoja wina.

Jane z uporem potrząsnęła głową i powtórzyła:

– Powinnam jej powiedzieć.

– No, dobrze, może i tak. Wszyscy robimy lub nie robimy rzeczy, których potem żałujemy. Nie mogłaś w żadnym wypadku wiedzieć, że on ją zabije.

Jane zamknęła oczy.

– Powinnam jej powiedzieć.

Eve zrezygnowała z dalszej dyskusji. Miała własne wyrzuty sumienia i pretensje do siebie samej po zaginięciu Bonnie. Z drugiej strony Jane miała zaledwie dziesięć lat. Dzieci nie powinny brać na siebie takich obciążeń, ale życie nie było sprawiedliwe.

– Ila lat ma Mikę?

– Sześć.

Eve zrobiło się niedobrze. To wprawdzie Jane była celem, a nie ten mały chłopiec, lecz czy Don będzie to brał pod uwagę? Jeszcze jedno życie nie miało dla niego żadnego znaczenia.

– Fay nie pozwoliła mi zabrać go do domu. Chciała zawiadomić opiekę społeczną. Ale ja wiedziałam, że po prostu odeślą go do ojca. Mikę się go strasznie boi. Nie pozwoliłam jej zadzwonić. – Otworzyła oczy. – Starałam się, żeby był bezpieczny.

– Nie wątpię.

– Zboczeniec widział nas razem, mnie i Mike’a. Wie, że Mikę jest teraz sam.

– Myślę, że jest bezpieczny. – Eve dotknęła ramienia dziewczynki. Jane siedziała sztywno, ale przynajmniej się nie odsunęła. – Znajdziemy go. Jestem pewna, że Dona nie ma nigdzie w pobliżu Luther Street. Wszędzie jest pełno policji.

– Mówiłaś, że to wariat.

– Dba o własną skórę. Jestem pewna, że Mike’owi nic się nie stanie, dopóki go nie odnajdziemy. – Miała nadzieję, że mówi prawdę. – A potem postaram się zapewnić mu bezpieczeństwo.

– Nie może wrócić do ojca.

– Zrobię wszystko, żeby był bezpieczny – powtórzyła Eve.

– Obiecujesz?

Wielki Boże, znów się w coś pakowała. Czy nie wystarczało jej jedno porwanie?

– Obiecuję. – Zamilkła na moment. – Ty z kolei musisz mi obiecać, że zrobisz wszystko, co ci każę, tak abyś i ty była bezpieczna.

– Nie jestem taka jak Mikę. Dam sobie radę.

– Obietnica za obietnicę, Jane.

Dziewczynka wzruszyła ramionami.

– Dobrze, pod warunkiem, że nie będziesz się zachowywać jak głupia.

Eve odetchnęła z ulgą.

– Postaram się. Jestem pewna, że mi powiesz, gdy coś będzie nie tak.

– Jasne.

Mark skręcił i zatrzymał się u wlotu alejki.

– Zgaś światła – syknęła Jane. – Chcesz go przestraszyć?

Wysiadła pospiesznie z samochodu i pobiegła ciemną alejką.

– Jane!

Eve wyskoczyła i ruszyła za nią.

W torebce zadzwonił jej telefon komórkowy. Zignorowała natarczywy dźwięk. W tej chwili nie mogła się zajmować Donem ani Joem.

Nagle przyszło jej do głowy, że może spotkać Dona na żywo. Mógł przewidzieć, że Jane wróci do Mike’a, i teraz czekał na nią w ciemności.

Nie odebrała telefonu.

Joe poczuł skurcz żołądka, odkładając słuchawkę. Powinna była się odezwać, jej komórka była zawsze włączona. Gdyby spała, dzwonek telefonu by ją obudził. Z drugiej strony tak była zdenerwowana, że na pewno by nie usnęła.

I gdzie, u diabła, podziewał się Charlie Cather?

Zadzwonił na numer telefonu w mieszkaniu. Charlie odezwał się śpiącym głosem po drugim dzwonku.

– Wszystko w porządku? – spytał Joe.

– Tak jest. Zamknąłem się od środka. Pani Duncan parę godzin temu poszła spać.

Joe nadal czuł się nieswojo. Dlaczego nie odebrała telefonu?

– Jak ona się ma?

– Dobrze. Była dość milcząca, ale to nic dziwnego, prawda? Martwi się o tę dziewczynkę.

– Tak.

– Czy agent Spiro przyjechał?

– Jest na miejscu zabójstwa. Ja wróciłem na komisariat, muszę napisać te cholerne raporty.

– Kurczę, ja też nie znoszę papierkowej roboty.

Powinna była odebrać telefon – myślał przez cały czas Joe.

– Idź i sprawdź, co u niej.

– Co?

– Idź zobacz, co się z nią dzieje.

– Mam ją obudzić? – zdziwił się Charlie.

– Jeśli śpi, to tak.

– Nie będzie szczególnie zachwycona, jak… Dobrze, sprawdzę.

Joe czekał.

Przypuszczalnie nic się nie stało. Don prawdopodobnie nie odważyłby się przyjść do mieszkania Joego. Poza tym jego plan nie na tym polegał. To byłoby zbyt proste. Wykorzystywał Jane MacGuire jako przynętę.

Jedna kobieta już dała się złapać. Przez całe popołudnie i wieczór Joe zajmował się tym morderstwem. Kiedy spoglądał na Fay Sugarton, miał przed oczyma Eve. No tak, ale o Eve myślał zawsze i wszędzie.

– Nie ma jej.

Joe zamknął oczy. Wiedział.

– Przysięgam, że nikt tu nie wchodził, Joe. Jestem tu cały czas i sprawdziłem zamki, jak Eve poszła do łóżka.

– Dzwonił ktoś do niej?

– Nie na telefon w mieszkaniu. I nie słyszałem, aby dzwonił jej telefon komórkowy.

– Z drugiego pokoju mogłeś nie słyszeć.

– Nic mi nie mówiła.

Joe wiedział podświadomie, że Don dzwonił do Eve. Don zadzwonił i Eve wyszła z mieszkania.

Na spotkanie z Donem?

Nie zrobiłaby czegoś tak głupiego. Nie. Żeby wywabić ją z mieszkania, Don musiał użyć jakiejś groźby, której Eve nie była w stanie zignorować.

Jane MacGuire. Cholera!

Odłożył słuchawkę i odszukał w notesie numer pagera Barbary Eisley. O tej porze tylko ona mogła mu podać adres domu opieki.

Eisley oddzwoniła wprawdzie po niecałej minucie, lecz namówienie jej, żeby podała ten adres, trwało dziesięć minut.

Z każdą sekundą Joe był coraz bardziej wściekły i przerażony. Najchętniej udusiłby Eve. Znów wyrzuciła go ze swojego życia. Po tych wszystkich wspólnych latach znów odwróciła się do niego tyłem. Żałował, że ją w ogóle poznał. Przez nią życie stało się torturą. Raz chciał ją udusić, to znów marzył o tym, aby ją do siebie przytulić i pozbawić cierpień. Myślała, że jest na tyle mocna, żeby sobie ze wszystkim poradzić, jednakże w konfrontacji z Donem nie miała szans.

Nie biegnij w jego stronę, Eve. Zaczekaj na mnie.

Biegła.

W alejce śmierdziało tłuszczem i śmieciami.

Ciemność.

Jakiś dźwięk z lewej strony.

Serce podskoczyło jej do gardła.

Don?

Nie, to tylko kot.

Gdzie jest Jane?

– Jane? Widzisz ją, Mark?

– Tutaj! – zawołała Jane.

Duży karton po lodówce oparty o ścianę z cegły.

– Mike’owi nic nie jest – powiedziała Jane, wyłażąc z kartonu i ciągnąc za sobą małego chłopca. – Boi się. Powiedział, że dziś wieczorem coś słyszał. Pewno szczury. Jest głodny. Masz coś do jedzenia?

– Nie.

– Kto to jest? – spytał Mikę, przyglądając się Eve i Markowi z niepokojem. – Opieka społeczna?

– W życiu bym ci tego nie zrobiła – odparła Jane. – Ale nie możesz tu dłużej zostać. Tu się kręcą źli ludzie.

– Nic mi nie będzie.

– Lepiej będzie ci tam, gdzie Eve cię zabierze. Weź swoje rzeczy.

Mikę zawahał się.

– Tam będzie dużo jedzenia – dodała dziewczynka.

– Dobrze.

Mikę wlazł z powrotem do pudła.

– Dokąd go zabierzesz? – spytała Jane. – On będzie chciał wiedzieć.

Eve też by chciała.

– Muszę się zastanowić.

– Nie do opieki?

– Nie.

– Nie do jego ojca?

– Dobrze, Jane, wiem, o co ci chodzi.

– Obiecałaś.

Eve wciągnęła głęboko powietrze. Na kartonie błyszczało coś mokrego.

– Dotrzymuję obietnic.

Mikę wysunął się z kartonu z płaszczem w ręce.

– Jakie jedzenie? – spytał. – Lubię frytki.

– Zobaczę, co się da zrobić. – Eve zwróciła się do Marka: – Zaprowadź ich do samochodu, dobrze?

Jane spojrzała na nią uważnie. Mark uniósł brwi.

– A ty nie idziesz?

– Za chwilę.

Kiwnął głową i poprowadził dzieci do samochodu.

Eve wyciągnęła rękę i bojaźliwie dotknęła ciemnej plamy na kartonie. Nie była tak mokra, jak jej się wydawało, i tylko trochę przylepiło się do palców. Drżącą dłonią sięgnęła do torebki i wyjęła małą latarkę.

Plama na palcach była ciemnoczerwona, prawie rdzawa.

Krew.

„Powiedział, że dziś wieczorem coś słyszał”.

Skierowała światło latarki na plamę na kartonie.

„Dobrze zrobione, Eve. Mała nagroda…”

Zrobiło jej się niedobrze na myśl, jak blisko chłopca był Don.

Nagroda?

Życie Mike’a miało być dla niej nagrodą?

Nie.

Kropki na końcu zdania wiodły w dół.

Na ziemi leżało coś białego.

Eve uklękła powoli i poświeciła sobie latarką.

Kość. Mała i delikatna. Kość z palca dziecka.

Bonnie?

Poczuła się słabo i przytrzymała się kartonu, aby się nie osunąć na ziemię.

Trzymaj się. On chcę cię zranić.

Mój Boże, Bonnie…

Nie dotykaj. Niczego nie dotykaj. Może tym razem popełnił jakiś błąd.

Potrafi coraz lepiej nad sobą panować. Wtedy na werandzie domu nad jeziorem nie potrafiła zostawić kości żebra. Teraz mogła już to zrobić. Mogła zostawić kruchą kostkę w ciemnej alejce, jeśli dzięki temu zwiększały się szanse złapania bandyty.

Z trudem podniosła się na nogi i zgasiła latarkę.

Musiała zwalczyć ból i iść.

Nie myśleć o kości. Nie myśleć o Bonnie.

Nie była w stanie ochronić Bonnie, lecz może uda jej się uratować Jane i Mike’a.

Jesteś tam, Donie? Proszę, pokaż mi krew. Pokaż mi kości mojego dziecka. Wszystko, co robisz, sprawia, że jestem coraz silniejsza.

Tym razem nie wygrasz.

Rozdział dziewiąty

Mężczyzna miał poderżnięte gardło.

– Co za bandzior!

Joe podniósł głowę i zobaczył przed sobą Barbarę Eisley. Podeszła bliżej i rzuciła okiem na ciało, wsunięte w krzaki otaczające dom.

– Strażnik?

– Co pani tutaj robi?

– A jak się panu zdaje? Budzi mnie pan w środku nocy, mówiąc, że wybiera się pan tu zakłócać spokój moim ludziom, a potem się pan dziwi, że nie wróciłam do łóżka? – Spojrzała na dom, gdzie świeciły się wszystkie światła. – Ja jestem za wszystko odpowiedzialna. Gdzie jest Jane MacGuire?

– Nie wiem.

– Dyrektorka mówi, że nie ma jej w pokoju. Strażnik nie żyje. Czy Jane też nie żyje?

– Może. Ale nie sądzę – dodał, gdy Eisley się wzdrygnęła. – Z okna jej pokoju zwisał sznur z prześcieradła.

– A zatem spuściła się na dół i wpadła wprost w łapy mordercy.

– Może nie.

Eisley przyglądała mu się uważnie.

– Eve Duncan – powiedziała i zaklęła cicho. – Mówiłam jej, żeby się trzymała z daleka od dzieciaka.

– A ona powiedziała pani, że dziewczynka jest w wielkim niebezpieczeństwie. Pani nie chciała słuchać. Może się pani teraz jedynie modlić i mieć nadzieję, że Eve dotarła do Jane przed mordercą, który zabił strażnika. – Joe wstał. – Proszę, aby nikt tu niczego nie dotykał i się nie kręcił, dopóki nie przyjedzie ekipa sądowa.

– Dokąd pan idzie?

– Szukać Jane MacGuire.

– Jeśli zabrała ją Eve Duncan, to jest to porwanie. – Barbara Eisley urwała. – Ponieważ istnieją jednak okoliczności łagodzące, postaram się nie zawiadamiać policji, jeśli Jane wróci w ciągu dwudziestu czterech godzin.

– Przekażę jej pani wspaniałomyślną decyzję. Pod warunkiem, że Eve się ze mną skontaktuje.

– Musi pan wiedzieć, gdzie ona jest. Dziecko musi się znaleźć. – W jej głosie pobrzmiewała nutka paniki. – Jesteście przecież przyjaciółmi, prawda?

– Tak mi się zdawało.

Idąc do samochodu zaparkowanego przy krawężniku, czuł na sobie wzrok Eisley.

„Jesteście przecież przyjaciółmi, prawda?”

Przyjaciółmi. Przez wiele lat zmuszał się do takiego ustawienia ich wzajemnego stosunku, a teraz Eve zaczęła od niego odchodzić.

W najgorszym momencie.

Niech szlag trafi przyjaźń! Niech szlag trafi nadzieję! Nic mnie to nie obchodzi – pomyślał. Niech tylko zadzwoni i powie, że ten drań nie dostał jej w swoje łapy.

Mark zaparkował samochód przed blokiem na osiedlu Peachtree.

– Kto tu mieszka?

– Moja matka z narzeczonym – odparła Eve. – Myślę, że to jedyna osoba, która mogłaby zaopiekować się chłopcem.

Jane spojrzała na dwunastopiętrowy budynek.

– Twoja matka? – spytała powątpiewająco.

– Mnie jakoś wychowała. Wiem, że mogę jej zaufać, jeśli chodzi o Mike’a.

– Może.

Eve westchnęła z irytacją. Nie tylko musiała namówić Sandrę, aby zajęła się chłopcem, lecz jej matka musiała w dodatku uzyskać aprobatę Jane.

– Mikę będzie tu bezpieczny, Jane. Budynek jest strzeżony, a mój przyjaciel Joe załatwił matce dodatkową ochronę. Mikę będzie bezpieczny i najedzony. Czego chcesz więcej?

Jane nic nie powiedziała, idąc do wejścia. Mikę deptał jej po piętach. Eve spojrzała na Marka.

– Idziesz?

– Chyba nie. Jest już po pierwszej. Wolę stanąć twarzą w twarz z naszym wielokrotnym mordercą niż z twoją matką i jej narzeczonym obudzonymi z głębokiego snu w środku nocy po to, aby zostali natychmiastowymi rodzicami. Zaczekam.

– Tchórz.

– Aha – przyznał z uśmiechem.

Eve ruszyła za dziećmi. Sama też nie szła na spotkanie z wielką ochotą. Rona prawie w ogóle nie znała. Spotkała go tylko raz przed wyjazdem na Tahiti. Był sympatyczny, niegłupi i autentycznie zakochany w jej matce. Nie było powodu, aby pomagał Eve.

A zatem musiała sobie poradzić najpierw z nim. Nie znosiła narzucać niczego matce, ale wiedziała, że Sandra jej pomoże. Nie chciała tylko zrobić niczego, co miałoby negatywny wpływ na jej stosunki z Ronem, na którym matce zależało. Poprosi matkę, żeby wzięła dzieci do kuchni i przygotowała im coś do jedzenia, a potem wyjaśni sytuację Ronowi i poprosi go o pomoc.

– Nie – powiedział kategorycznie Ron. – Nie zgadzam się, aby Sandra angażowała się w jakieś nielegalne akcje. Zabierz dzieciaki na policję.

– Nie mogę. Mówiłam ci… – Eve urwała i odetchnęła głęboko. – Nie proszę, żebyście wzięli Jane. To mogłoby być niebezpieczne. Ale Don nie jest zainteresowany chłopcem. Już dawno mógł go zabić. Ktoś musi się nim zająć, dopóki nie poradzę sobie z tym wszystkim.

– Ten chłopak uciekł z domu. Jeśli nie oddamy go rodzicom, grożą nam poważne konsekwencje.

– Na litość boską, Ronie, Jane mówi, że Mikę mieszka na ulicy od wielu dni i nikt nie zgłosił jego zaginięcia. Myślisz, że jego rodzicom na nim zależy?

– To wbrew prawu.

Oczywiście, prawnik wszystko wie najlepiej – pomyślała zgryźliwie Eve.

– Potrzebuję pomocy, Ronie.

– Zdaję sobie z tego sprawę, ale mnie obchodzi przede wszystkim Sandra. Chciałbym ci pomóc, jednak nie mogę pozwolić…

– Zrobimy to – powiedziała matka od drzwi. – Przestań mnie tak głupio chronić, Ronie.

– Ile czasu już tu stoisz? – spytał Ron, odwracając się do niej.

– Dostatecznie długo – powiedziała, podchodząc bliżej. – Czy myślisz, że Eve by tu przyjechała, gdyby miała jakiś wybór?

– Pozwól, że się tym zajmę, Sandro.

Potrząsnęła głową.

– Ten chłopak się boi. Nie oddamy go rodzicom i nie odmówię pomocy Eve, kiedy jej potrzebuje. Za często to robiłam, gdy była dzieckiem. – Urwała. – To nie jest twoja córka. Mogę zabrać Mike’a do mojego domu.

– Akurat!

– Uwierz mi, Ronie. – Sandra mówiła spokojnym, ale stanowczym głosem. – Jesteśmy ze sobą szczęśliwi, ale w moim życiu są, oprócz ciebie, jeszcze inni ludzie.

– Ukrywanie nieletnich uciekinierów jest nielegalne i nie zgadzam się…

– Czy mówiłam ci, ile razy Eve uciekała z domu, kiedy brałam kokainę? – Sandra spojrzała na córkę. – On nie jest taki, naprawdę, nie ma tylko naszych doświadczeń.

– Nie chciałabym ci niczego popsuć, mamo.

– Jeśli zabranie głodnego i przemarzniętego dzieciaka z ulicy miałoby popsuć coś między mną a Ronem, to znaczy, że nie ma to większej wartości. Prawda? – zwróciła się wprost do Rona.

Spoglądał na nią przez chwilę, a potem uśmiechnął się słabo.

– Czort z tobą, Sandro. – Wzruszył ramionami. – Wygrałaś. Powiemy sąsiadom, że to dzieciak mojego brata z Charlotte.

Eve odetchnęła z ulgą.

– Dziękuję.

Sandra potrząsnęła głową.

– Zawsze jesteś taka uparta i nie pozwalasz, żeby ci pomóc, dla odmiany więc miło jest móc coś dla ciebie zrobić.

Eve spojrzała znużonym wzrokiem na Rona.

– Niech będzie – powiedział. – Nie podoba mi się to, ale się zgadzam. – Objął Sandrę w pasie. – A na razie, dopóki nie złapią tego mordercy, trzymaj się od niej z daleka, słyszysz? Nie pozwolę Sandrze się narażać…

– Taki właśnie miałam zamiar. Miej włączony swój telefon, mamo. Zadzwonię od czasu do czasu, aby się upewnić, czy wszystko jest w porządku. – Eve wstała. – Zabieram Jane i wyjeżdżamy.

– Jestem już gotowa – powiedziała Jane, stając w drzwiach. – Mikę zjadł jeszcze jednego naleśnika, proszę pani. Lepiej niech go pani powstrzyma, bo inaczej rozboli go brzuch w nocy.

– Jeszcze jednego? Mój Boże, zjadł już sześć. – Sandra pospiesznie wróciła do kuchni.

Jane podeszła bliżej.

– Powinniśmy teraz pojechać. Wytłumaczyłam wszystko Mike’owi, ale jak zacznie myśleć o tym, że go tu zostawiam, to będzie marudził. – Spojrzała na Rona. – Zaopiekuj się nim. Na początku może się ciebie bać. Jego ojciec też jest taki duży jak ty.

– Zaopiekuję się nim.

Przyglądała mu się przez chwilę.

– Nie chcesz tego robić. – Odwróciła się do Eve. – Może nie powinnyśmy…

– Powiedziałem, że się nim zajmę – rzucił ostro Ron. – Nie musi mi się to podobać. Obiecałem i dotrzymam słowa.

Jane nadal przyglądała mu się skrzywiona. Należało ją stąd zabrać.

– Chodź, Jane. – Eve popchnęła ją do wyjścia. – Lepiej, jak zostaną sami.

– Nie jestem pewna, czy…

Eve wyciągnęła ją na korytarz i zamknęła drzwi do mieszkania.

– Nic mu nie będzie. Mama się nim zajmie.

– Nie umie zbytnio gotować. Naleśniki były niedosmażone.

– Ale ma inne zalety i jest dobrym człowiekiem. Polubiłabyś ją, gdybyś ją dobrze poznała.

– Lubię ją. Jest trochę taka jak… Fay.

– Fay była szalenie opiekuńcza, prawda?

– Tak. – Cisza. – Ten mężczyzna.

– To fajny facet. Nie skrzywdzi Mike’a.

– Nie podoba mi się specjalnie.

Eve też podobał się bardziej, kiedy go poznała. Jednakże nikt nie był doskonały i powinna być mu wdzięczna, że troszczył się o Sandrę.

– Martwi się o moją matkę. Myślisz, że bym go tu zostawiła, gdybym nie była pewna?

Jane przyglądała jej się przez chwilę, marszcząc brwi, a potem potrząsnęła głową.

– Chyba nie. Dokąd jedziemy?

– Gdzieś za miasto. Znajdziemy jakiś motel i się prześpimy. Jestem zmęczona, a ty?

– Też.

Eve widziała, że Jane jest zupełnie wykończona. Miała skurczoną, bladą twarzyczkę, a jednak trzymała się dzielnie, dopóki nie zadbała o bezpieczeństwo Mike’a.

Nie odzywała się, póki nie wsiadły do windy.

– Dlaczego? – szepnęła. – Dlaczego tak się dzieje?

– Powiem ci, ale nie teraz. Zaufaj mi.

– Dlaczego?

Co jej miała odpowiedzieć? Po tym wszystkim, co dziewczynka przeszła w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, dlaczego miałaby ufać komukolwiek?

– Nie wiem. Nie jestem pewna, czy ja na twoim miejscu bym komuś ufała. Ale chyba nie masz wyboru.

– To niewiele.

– Tyle możesz ode mnie dostać – ostro odparła zmęczona Eve. – Tyle mogę ci dać.

– Nie musisz się wściekać.

– Muszę. Tak się właśnie czuję. Jestem wściekła i nie potrzebuję… – Urwała i przygryzła dolną wargę. – Przepraszam. Za dużo mam na głowie.

Jane nie odzywała się aż do wyjścia z budynku.

– Nie ma sprawy – powiedziała. – Wolę, żebyś była wściekła i szczera. Nienawidzę tych przesłodzonych opiekunek, które się nade mną użalają.

Jako dziecko Eve też ich nienawidziła, ale teraz – jako dorosła – poczuła się zobowiązana ich bronić.

– One tylko chcą spełniać… – Ach, do diabła! Zbyt była zmęczona, żeby bawić się w hipokrytkę. – Obiecuję, że nigdy nie będę się nad tobą użalać. – Otworzyła tylne drzwi samochodu. – Wskakuj. Musimy stąd jechać.

Mark obejrzał się do tyłu.

– Widzę, że zgubiliśmy jedną sierotkę.

– Mama się nim zajmie.

– Dokąd teraz?

– Jak najdalej stąd. I to szybko. Jedną z pierwszych rzeczy, jaką zrobi policja, szukając mnie, będzie złożenie wizyty mojej matce. Mamy szczęście, że nie dojechali tu przed nami. Pojedźmy gdzieś za miasto. Do motelu.

– Masz jakieś preferencje? Eve potrząsnęła głową.

– Gdzieś, gdzie będziemy bezpieczne.

– Przed Donem czy przed Joem? Joe.

Mark spojrzał na nią w lusterku zmrużonymi oczyma.

– Joe cię znajdzie, Eve.

Wiedziała, że tak będzie. To była tylko kwestia czasu. I musiała jak najlepiej ten czas wykorzystać.

– Nim zajmę się później. Mark gwizdnął cicho.

– Nie chciałbym być na twoim miejscu.

Dlaczego Mark nie rozumiał, że Joe ryzykowałby całą swoją karierę, gdyby teraz pomógł Eve?

Musiała przynajmniej jeszcze raz zadzwonić do Joego. Musiała mu powiedzieć o napisie na kartonie i o kości. Może Don zostawił jakieś ślady.

Choć jak na razie nie popełnił żadnych widocznych błędów.

Ale czyż nie zaczął działać nieostrożnie? Zaledwie kilkanaście godzin po zabójstwie Fay Sugarton ryzykował, podrzucając kość niedaleko jej domu.

Może nie był wcale taki niezwyciężony? Może tym razem zostawił jakiś ślad dotyczący jego tożsamości?

Postanowiła, że zadzwoni do Joego, pozwoli na siebie pokrzyczeć i mu powie.

Mark Grunard zawiózł ich do motelu numer sześć niedaleko Elijay w stanie Georgia. Wziął pojedynczy pokój dla siebie i podwójny dla Eve i Jane.

– Jak kazałaś – powiedział, wręczając Eve klucz od pokoju. – Zobaczymy się rano.

– Dzięki, Mark.

– Za co? Chciałbym powiedzieć, iż robię, co mogę, aby uratować dzieciaka, ale tak naprawdę interesuje mnie tylko historia, którą będę mógł wykorzystać.

– I tak ci dziękuję.

Wepchnęła Jane do pokoju i zamknęła drzwi na klucz.

– Do łazienki! Umyj się. – Było cholernie zimno. Eve podkręciła termostat. – Możesz dzisiaj spać w bieliźnie. Jutro kupię ci jakieś ubrania.

Jane ziewnęła szeroko.

– Dobrze.

Zadzwoniła na komórkę Joego, jak tylko Jane zasnęła w podwójnym łóżku.

– Joe?

– Gdzie ty, u diabła, się podziewasz?

– U mnie wszystko w porządku. I mam Jane MacGuire. Jest bezpieczna.

– Szukałem cię po całym mieście. Sandra nic mi nie chciała powiedzieć.

– Czy policja ją wypytuje?

– Oczywiście. Jak to sobie wyobrażasz?

– Pomóż jej, Joe.

– O ile będę mógł. Nie o nią im chodzi. Gdzie jesteś?

Eve zignorowała jego pytanie.

– Dzwonię, żeby ci powiedzieć, że w alejce odchodzącej od Luther Street możecie znaleźć jakieś ślady. Don zostawił wiadomość napisaną krwią na kartonie i kość z palca dziecka na ziemi.

– Z palca Jane?

– Nie, nie Jane.

Bonnie.

To nieważne. Nie trzeba myśleć o Bonnie.

– Jane ma się dobrze. Na tyle dobrze, na ile jest to w tych warunkach możliwe. Nie wiem, czyja krew jest na kartonie.

– Ja wiem. Strażnika z domu opieki społecznej, z którego porwałaś Jane.

– O Boże! – Zadrżała, zdając sobie sprawę, że być może Don już wyruszył w pościg za Jane. – Kiedy zginął?

– Jeszcze nie wiemy. W nocy było zimno. Czas śmierci trudno czasem określić, gdy ciało przebywało w niskiej temperaturze. Ostatni raz widziano go żywego około ósmej piętnaście.

Zatem mógł zostać zabity wczesnym wieczorem, jeszcze nim Eve zjawiła się w domu opieki. Dziwne uczucie, które ją przeniknęło, kiedy stała pod oknem pokoju Jane, nie musiało być wytworem wyobraźni.

– I dlatego jesteś zarówno kidnaperką, jak i podejrzaną o morderstwo – powiedział Joe.

– O morderstwo? – powtórzyła, nic nie rozumiejąc.

– Byłaś na miejscu zbrodni. Choć nie wierzę, aby ktoś cię na serio podejrzewał o zabójstwo strażnika.

– To mi znacznie poprawiło nastrój.

– Jednakże jesteś uważana co najmniej za kluczowego świadka i musisz złożyć zeznania. No i to porwanie. Figurujesz już w biuletynie policyjnym jako poszukiwana.

– Wiesz, dlaczego musiałam zabrać stamtąd Jane? Don powiedział, że jeśli tego nie zrobię, zabije ją.

– Tak myślałem – przyznał Joe głosem bez wyrazu. – Byłoby miło, gdybyś najpierw do mnie zadzwoniła i mnie o tym poinformowała.

Strasznie był wściekły.

– Musiałam to sama zrobić.

– Naprawdę? O ile sobie przypominam, tkwię w tym wszystkim po uszy. Dlaczego postanowiłaś skreślić mnie z listy uczestników?

– Wiesz, dlaczego. Musiałam zabrać Jane, nawet łamiąc prawo, a ty jesteś policjantem, Joe.

– I sądzisz, że to powstrzymałoby mnie od przyjścia ci z pomocą?! Do jasnej cholery, przecież zrobiłbym to dla ciebie!

– Wiem. – Przełknęła ślinę w ściśniętym gardle. – Nie mogłam ci na to pozwolić.

– Nie mogłaś pozwolić… – Musiał przerwać, żeby się opanować. – Kto ci, u diabła, dał prawo do podejmowania za mnie decyzji?

– Sama je sobie wzięłam.

– I odrzuciłaś mnie.

– Tak. I niech tak zostanie, Joe.

– O nie! Zbyt wiele razy godziłem się na drugoplanową pozycję w twoim życiu. Ostatecznie mogę się na to zgodzić, ale nie pozwolę, abyś ode mnie odeszła.

– Nie byłabym dobrym przyjacielem, gdybym…

– Pieprzę przyjaźń – powiedział szorstkim od gniewu głosem. – Rzygam przyjaźnią. Tak samo jak rzygam swoją pozycją na uboczu twojego życia i tym, że traktujesz mnie jak starego psa, którego czasem należy poklepać po łbie.

– No wiesz, Joe – zaprotestowała zaszokowana Eve.

– Za często to robisz.

– Nieprawda.

– Właśnie że prawda. Nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. Odcinasz się psychicznie od tego, co jest dla ciebie niewygodne, a to, co zostaje, interpretujesz tak, jak tobie jest wygodniej. Teraz odłożysz słuchawkę i będziesz widziała tylko to, co chcesz zobaczyć.

– Nigdy nie uważałam twojej przyjaźni za coś, co mi się należy, i zawsze traktowałam cię jak mojego najlepszego, najdroższego przyjaciela – szepnęła Eve łamiącym się głosem.

– To dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Dlaczego nie chcesz mi teraz powiedzieć, gdzie jesteś? – Odetchnął głęboko i zniżył głos. – Masz ostatnią szansę. Pozwól, abym do ciebie przyjechał. Potem się wycofam. Będziesz mogła schować głowę w piasek i…

– Nie. Przykro mi, ale tym razem nie możesz mi po móc.

Przez chwilę się nie odzywał i w ciszy Eve czuła wibrację gwałtownych emocji.

– Twój wybór. Wiesz, niemal odczułem ulgę. Ale ja cię znajdę. Nie pozwolę wykreślić się z twojego życia i na pewno nie pozwolę na to, żeby ten skurwysyn cię zabił.

– Nie życzę sobie, abyś mnie szukał. Jeśli zadzwonisz, odłożę słuchawkę. Rozumiesz?

– Znajdę cię – obiecał i się rozłączył.

Eve cała się trzęsła. Do tej pory Joe był jej życiową opoką, a teraz czuła się tak, jakby opoka wybuchła jej pod nogami i zmieniła się w pył. Już nieraz widziała go rozgniewanego, lecz to było coś innego. Joe ją zaatakował. Mówił rzeczy straszne, zupełnie nieprawdziwe. Nigdy nie traktowała go z góry i nie przyjmowała jego obecności w jej życiu jako czegoś oczywistego. Nie wyobrażała sobie dalszego życia bez Joego. Czyż nie mógł zrozumieć, że robiła to, co było dla niego najkorzystniejsze?

Ach, zapomnieć o żalu, iść spać, zapomnieć o wszystkim!

Zgasiła lampkę na stoliku przy łóżku.

„Znajdę cię”.

Jego słowa zabrzmiały jak groźba. Rozzłoszczony Joe, z którym rozmawiała, był twardym gliniarzem, żołnierzem z jednostki specjalnej, człowiekiem bezlitosnym i śmiertelnie niebezpiecznym.

Bzdura. Joe nigdy by jej nie zagroził. Był jej bliższy niż brat, bardziej opiekuńczy niż ojciec.

„Traktujesz mnie jak starego psa, którego czasem należy poklepać po łbie”.

Nie, nie mogła teraz myśleć o Joem. Jej życie było aż nadto skomplikowane.

„Odcinasz się psychicznie od tego, co jest dla ciebie niewygodne”.

Tak, w tej chwili odcina się od Joego i na pewno nie będzie z tego powodu odczuwać wyrzutów sumienia.

Zamknęła oczy, czując pod powiekami piekącą wilgoć. Trzeba już iść spać. Jutro znajdzie jakiś sposób, aby zapewnić Jane bezpieczeństwo. To było znacznie ważniejsze niż urażone uczucia Joego i brak zrozumienia, które mogły na razie poczekać. Teraz liczyła się jedynie Jane.

„Rzygam swoją pozycją na uboczu twojego życia”.

Boże, przecież wcale nie myślała, że Joe nie jest teraz ważny…

Nie mogła o nim myśleć. Posłanie ukryte w tych słowach było tak niepokojące jak oczekiwanie na wybuch wulkanu. Zawsze wiedziała, że istnieje, ale nie chciała przyjąć go do wiadomości. I w tej chwili też nie mogła sobie pozwolić, aby się nad nim zastanawiać.

Przewróciła się na drugi bok, starając się usnąć.

„Znajdę cię…”

Telefon zbudził ją w środku nocy. Joe? Nie odbierze telefonu. Nie mogła znieść kolejnych zagniewanych wymówek ani… Telefon znów zadzwonił. Cholera, musiała odebrać, żeby Jane się nie obudziła.

– Halo – szepnęła.

– Pojechałaś w alejkę przy Luther Street? Don.

– Tak.

– To znaczy, że nasza słodka Jane jest z tobą. Wiedziałem, że będzie nalegać, aby pomóc kumplowi. Chyba go bardzo lubi. Ty też byś się tak zachowała jako dziecko, prawda? Już ci mówiłem, że ona jest do ciebie podobna.

– Zabiłeś strażnika.

– Trochę ci pomogłem. Zapewne by ci przeszkodził. Jak ją stamtąd wyciągnęłaś? Po rynnie? Rozważałem taką możliwość, ale…

– Dlaczego dzwonisz?

– Lubię słuchać twojego głosu. Czy zdajesz sobie sprawę, jak bardzo jesteś spięta i pełna emocji? Słyszę to w twoim głosie. To bardzo podniecające.

– Kończę tę rozmowę.

– Zatem muszę cię naprowadzić na kierunek, w jakim chcę, abyś się udała. Pozostawanie w Atlancie jest zbyt niebezpieczne dla nas obojga. Mogliby cię aresztować za porwanie dziecka, a to zepsułoby wszystko. Nie byłabyś w stanie nawiązać bliskiego kontaktu z Jane i musiałbym poderżnąć jej gardło. Jestem pewien, iż będziesz jej bardzo starannie pilnować, więc byłoby to bardzo trudne zabójstwo.

Eve zacisnęła dłoń na słuchawce telefonu.

– Gdyby mnie aresztowano, nie miałbyś powodu zabijać Jane. Twój plan nie miałby dalszego ciągu ani sensu.

– Dałem słowo – przypomniał jej łagodnie. – Zawsze dotrzymuję słowa. Dlatego musisz się pilnować, aby cię nie złapano, prawda? Właśnie z tego powodu chciałbym, żebyś wyjechała z Atlanty.

– Boisz się, że cię znajdę, jeśli tu zostanę?

– Wprost przeciwnie: lubię, kiedy twoje nadzieje rosną. Pomysł, iż mogłabyś mnie szukać, jest cudownie stymulujący. Już dawno nie czułem się tak bardzo podniecony Zawsze troszczyłem się przede wszystkim o to, żeby zabójstwo było perfekcyjnie wykonane i niemożliwe do wykrycia, i nie zdawałem sobie sprawy, że potrzebowałem pewnego współdziałania.

– W takim razie nic ci z tego nie przyjdzie, jeżeli będę się gdzieś ukrywać.

– Nie chcę, abyś się ukrywała. Chcę tylko, żebyś wyjechała z Atlanty. Myślę, iż powinnaś teraz pojechać do Phoenix.

– Co?

– Zawsze podobało mi się w Phoenix.

– Wiem. Tam zabijałeś.

– Wiesz o tym?

– FBI wykryło dwa twoje morderstwa sprzed lat. Nie jesteś taki mądry, jak ci się zdawało. Dostaniemy cię, Donie.

– Nie na podstawie tamtych zabójstw. Nie znajdziecie żadnych śladów ani dowodów. Działałem bardzo ostrożnie, a wszelkie ewentualne pomyłki zatarł czas. Dopiero ostatnio, z nudów, zrobiłem się, być może, trochę nieostrożny. Macie niewielką szansę, aby mnie złapać, jeśli znajdziecie świeżą ofiarę.

– O czym ty mówisz?

– Wydaje mi się, że to właśnie ty powinnaś znaleźć kobietę, która zbliżyła nas do siebie. Nie była zbyt interesująca, lecz dzięki jej zabójstwu wreszcie zrozumiałem, że coś jest nie w porządku, co w rezultacie doprowadziło mnie do ciebie. Pokazała mi światło, a później ja jej pokazałem światło.

– W Phoenix?

– Aha, słyszę, że się zainteresowałaś.

– Jak się nazywała ta kobieta?

– Nie pamiętam. To nie miało znaczenia.

– Kiedy to się stało?

– Jakieś pięć, sześć miesięcy temu. Nie pamiętam dokładnie. Już wcześniejsze zabójstwo wskazywało, iż mam jakiś problem, ale dopiero ona oświetliła mi drogę. To ważne, aby mieć przed sobą oświetloną drogę, prawda? Znajdź ją, Eve, a może wtedy znajdziesz i mnie.

– Powiedz mi, gdzie ona jest.

– Chyba żartujesz. Nie tak od razu, musisz sobie na to zasłużyć. – Urwał. – Wydaje mi się, że miała doskonały głos. Sopran.

– Była śpiewaczką?

– Pojedź do Phoenix, Eve. Zabierz ze sobą Jane. Trzymaj ją przy sobie, troszcz się o nią, matkuj jej… Znalazłaś kość?

– Niech cię szlag trafi! Roześmiał się.

– Może niedługo będziesz miała cały komplet i będę musiał zaczynać od początku. Prawda, że to interesujący układ kostny?

Nie mogła dać się wyprowadzić z równowagi. Chciał ją zranić słowami, dlatego nie powinna w ogóle reagować.

– Możesz sobie rozrzucać tyle kości, ile będziesz miał ochotę. To nie są kości Bonnie.

– Świetnie. Brawo. Prawie uwierzyłem, że naprawdę tak myślisz. Jedź do Phoenix, Eve.

– Ty draniu, dlaczego miałabym robić to, co ty chcesz?

– Phoenix. To moje ostatnie słowo w tej sprawie – powiedział i odłożył słuchawkę.

Jego ostatnie słowo. Ile takich ostatnich słów słyszał ten drań w ciągu wielu lat? Ile błagalnych próśb, ile okrzyków bólu?

Czy kobieta z Phoenix błagała go o litość, zanim ją zabił?

– To był on, prawda? – spytała w ciemności Jane.

Cholera!

– Ten człowiek, który zabił Fay? Dlaczego do ciebie dzwonił?

– To długa historia, Jane.

– Słyszałam, jak mówiłaś, że chce mnie zabić. Dlaczego? Ja mu przecież nic nie zrobiłam. Fay też nie.

– Mówiłam ci, że on jest chory psychicznie.

– Ale dlaczego on chce mnie zabić?! – zawołała gwałtownie Jane. – Powiedz mi, Eve.

Eve zawahała się. Ile mogła wyjaśnić, nie wpędzając biednego dzieciaka w całkowite przerażenie?

– Powiedz mi – nalegała Jane.

Koniec z łagodnością i pocieszaniem. Jane musiała wiedzieć, co i skąd jej grozi. Gdyby kiedyś Eve bardziej uczuliła Bonnie na grożące jej niebezpieczeństwa, może jeszcze by żyła.

– Dobrze – powiedziała Eve, zapalając światło. – Po wiem ci, Jane.

– Nie napisał tego palcem – powiedział Spiro do Joego, który czekał przy samochodzie u wejścia do alejki. – To by było za dużo szczęścia naraz. Za kartonem znaleźliśmy patyk ze śladami krwi. Przypuszczalnie w krwi na kartonie znajdziemy drobinki drewna. Zbadamy patyk na obecność włókien, ponieważ najprawdopodobniej ten człowiek miał na rękach rękawiczki. Co on tu w ogóle robił?

– Nie mam pojęcia – odparł Joe, wpatrując się w czterech agentów, którzy wciąż kręcili się przy kartonie. – Eve mi się nie zwierzała. Powiedziała tylko o kartonie i o kości.

– Musiało to nią nieźle wstrząsnąć.

– Niewątpliwie. – Joe wsiadł do samochodu. – Jak prędko będziecie mieli wyniki badań?

– Za parę dni.

– Założę się, że to krew strażnika z domu opieki społecznej. – Włączył silnik. – Daj mi znać, jak będziesz coś wiedział.

– Gdzie ona jest, Joe?

– Nie wiem.

– Kidnaping to poważne przestępstwo.

– Wiem. – Spojrzał Spiro w oczy. – A ty wiesz, dlaczego to zrobiła.

– To nie moja sprawa. Od tego jest sąd. Ja mam ją złapać.

– Ty masz złapać Dona. Na litość boską, miejże jakąś hierarchię wartości.

Spiro uśmiechnął się słabo.

– Nie martw się o moje wartości. Chcę znaleźć Eve, bo ona może mnie zaprowadzić do Dona. – Spojrzał na Joego zmrużonymi oczyma. – Gdzie ona jest, Joe?

– Powiedziałem ci, że nie wiem. Spiro uniósł brwi.

– Ty chyba mówisz prawdę – orzekł ze zdumieniem.

– Ale ją znajdę. – Joe odwrócił wzrok i powiedział sztywno, nienaturalnym głosem: – Będę ci wdzięczny za wszelkie informacje.

– To cię dużo kosztowało, co? Jesteś zdesperowany.

– Muszę ją znaleźć.

– Dziwię się, że nie przekonałeś kolegów z pracy, aby nie zamieszczali w biuletynie policyjnym wiadomości o jej poszukiwaniach. Chcesz, żeby ją znaleziono, nawet gdyby miała trafić do więzienia?

– Ty też nie wstrzymałeś wzmianki w biuletynie. Nie chcesz, żeby się gdzieś błąkała albo schowała w jakimś miejscu, gdzie nie mógłbyś jej znaleźć.

Spiro nic nie powiedział.

– Powiesz mi, jak się czegoś dowiesz?

– Może. – Spiro wzruszył ramionami. – Niech będzie. Choć nie wierzę, abyś zrobił to samo na moim miejscu.

Joe ruszył.

– Nie bądź taki pewien. Don jest tam, gdzie Eve. Może będę potrzebował twojej pomocy.

Spiro nie ruszył się, kiedy Joe odjeżdżał. W ostrym świetle reflektorów jego twarz była ponura i zmęczona. Czy zawiadomi Joego, jeśli natrafi na ślad Eve? Sam Joe nie był tego pewien. Nie powinien mu ufać.

Dobrze, tu nie miał już nic do roboty. Teraz musiał odsunąć na bok emocje i zacząć myśleć.

A potem wyruszy na polowanie.

– To nie ma żadnego sensu – powiedziała Jane. – Ja nie mam z tobą nic wspólnego. Fay też nie miała.

– Wiem.

– Nienawidzę tego wszystkiego. Nienawidzę ciebie.

Eve wzdrygnęła się. Powinna była przewidzieć reakcję dziewczynki.

– Nie mam do ciebie pretensji, ale fakt pozostaje faktem. Don jest dla ciebie zagrożeniem. Musisz mi pozwolić, żebym ci pomogła.

– Niczego nie muszę.

– Dobrze, niczego nie musisz. Możesz odejść i mieć nadzieję, że Don cię nie znajdzie. Możesz zgłosić się do opieki społecznej i pozwolić, aby pilnowała cię policja. – Urwała. – Choć mówiłaś, iż nie masz zaufania do policji.

Jane spojrzała na nią z wściekłością.

– Albo możesz pojechać i współpracować ze mną dla własnego dobra.

– Nie chcę z tobą nigdzie jechać. – Przez chwilę Jane milczała. – Jedziesz do Phoenix, prawda? Zrobisz to, co on ci każe.

– Wydaje mi się, że nie mam wyboru. A ty jak myślisz? Jego muszą w końcu złapać, Jane.

– Tak. – Jane leżała sztywno na łóżku. – Zabił Fay. Nigdy mu nic nie zrobiła, a on ją zabił. Nienawidzę go. Nienawidzę tego głupiego skurwysyna.

– Ja też. Przynajmniej to nas łączy.

– On naprawdę myśli, że jestem twoją córką? To wariat.

– Wydaje mi się, że chce, abym cię uważała za córkę.

Jane znów zamilkła.

– Czy Bonnie była podobna do mnie? – spytała po chwili.

Eve potrząsnęła głową.

– Nie. Była młodsza, drobniejsza, delikatniejsza. Ty jesteś bardziej podobna do mnie, kiedy byłam w twoim wieku.

– Wcale nie jestem taka jak ty.

– Niech ci będzie.

– Jasne.

– Wierzę, że przy mnie jesteś bezpieczna. On chce, abyśmy były razem. Pojedziesz ze mną, Jane?

Jane odwróciła się do Eve tyłem.

Nie trzeba nalegać. Niech pomyśli. Nie jest głupia.

Eve zgasiła światło.

– Powiesz mi rano.

Cisza.

Co zrobi, jeśli Jane odmówi wyjazdu? To pytanie wywoływało w niej przerażenie. Ale będzie się martwić, jak przyjdzie co do czego.

„Chowasz głowę w piasek”.

I miała nie myśleć o Joem i jego niesprawiedliwych oskarżeniach. Za bardzo bolały.

Joe…

– Co to znaczy delikatniejsza?

– Co?

– Twoja córka.

– Bardzo ją kochałam. Chciałam, żeby jej życie było słodkie i słoneczne. Od niedawna myślę, że gdybym jej pokazała, iż… Nieważne.

– To znaczy, że byłaś głupia. Tak jak ja, kiedy nie powiedziałam o niczym Fay.

– Chyba tak. Chwila ciszy.

– Nie wydaje mi się, żebyś często była głupia.

– Raz wystarczy.

– Tak.

Wszystko, co mówiła, było bez sensu. Jane miała wystarczająco dużo wyrzutów sumienia.

– Śmierć Fay nie ma z tobą nic wspólnego, Jane. Jeśli ktoś miałby być za nią odpowiedzialny oprócz Dona, to ja. Pozwól mi, żebym się tobą zaopiekowała.

Mijały minuty. Trzeba iść spać. Jane nie zamierzała jej odpowiadać.

– Pojadę z tobą.

Eve odetchnęła z ulgą.

– Dobrze.

– Nie dlatego, że cię lubię. Nic do ciebie nie czuję. Gdyby cię zabił, nic by mnie to nie obeszło. Ale nienawidzę go. Nienawidzę tego, co zrobił Fay. Nienawidzę tego, co chce zrobić mnie. Chciałabym, żeby ktoś poderżnął mu gardło.

– Rozumiem.

Doskonale rozumiała nienawiść i bezradność Jane, jakby to były jej własne odczucia. Jakby Jane była jej własnym dzieckiem.

Natychmiast odrzuciła tę myśl. Tego właśnie chciał Don. Rosnącego przywiązania i sympatii. Nie da mu tej satysfakcji. Będzie trzymać Jane na dystans. Przyjdzie jej to bez trudu. Jane była twarda i nie chciała mieć nic wspólnego z Eve.

Przy Mike’u nie była wcale twarda. Kiedy się do niego uśmiechnęła, wyglądała trochę jak Bonnie. Ten sam wyraz świetlistego uczucia na twarzy…

Szaleństwo.

Bonnie i Jane zupełnie nie były do siebie podobne.

Dzięki Bogu.

Należy przestać o nich myśleć. I zastanowić się, jak zapewnić bezpieczeństwo Jane w Phoenix. I nie pozwalać Donowi sobą rządzić.

Nadszedł czas, aby wyruszyć na polowanie.

Zadzwonił jej telefon.

Do diabła!

– Phoenix? – powtórzył Mark z namysłem. – To daleko od Atlanty. Może łatwiej ci będzie schować tam dzieciaka.

Stali z Eve przed McDonaldem. Mark spojrzał przez okno na Jane, która jadła w środku śniadanie.

– Bzdura – odparła Eve. – W dzisiejszych czasach nigdzie nie jest daleko. Między innymi dzięki takim dziennikarzom jak ty.

– Myślę, że rozwój technologii też ma w tym swój udział. – Mark napił się kawy. – Wyjazd do Phoenix to duże ryzyko, nie sądzisz?

– Więcej ryzykuję, zostając tutaj.

– A ochrona dla dzieciaka?

– Mam pewien pomysł.

– Ale mi go nie zdradzisz? Eve potrząsnęła głową.

– Co oznacza, że nie chcesz, abym pojechał z tobą do Phoenix.

– Mhm. Nikt nie wie, że pomagałeś mi wykraść Jane. Już dość dla mnie zrobiłeś.

– Nie bez powodu. Chcę zrelacjonować tę historię, Eve. Jesteś mi ją winna.

– Zadzwonię do ciebie, jak będę coś wiedziała.

– Mogę ci zaufać?

– Na pewno cię nie oszukam.

Mark przyglądał jej się uważnie przez chwilę.

– Chyba nie – powiedział wreszcie, wzruszając ramionami. – W porządku, wracam do pracy. Może trafię na coś ciekawego, co mogłoby ci pomóc. Dasz mi znać, gdzie się zatrzymałaś?

– Tak.

– Jak się tam dostaniesz?

– Mam nadzieję, że pożyczysz mi swój samochód. Pojadę do Birmingham i zostawię go na lotnisku.

– Myślisz, że na lotnisku nikt cię nie rozpozna? W dzisiejszych czasach nie można wejść nawet do ubikacji na lotnisku bez okazania dowodu.

– Dam sobie radę.

– Mógłbym zawieźć cię do Phoenix samochodem.

– Już dość dla mnie zrobiłeś.

– Tak tylko proponuję. – Znów rzucił okiem na Jane. – Z nią nie będzie problemów?

– Nic takiego nie mówiłam. Jane nie ufa nikomu, łącznie ze mną. Odkąd wstałyśmy rano, powiedziała do mnie zaledwie kilka słów. Ale przynajmniej mogę ją przekonywać. – Eve wyciągnęła rękę. – Dziękuję za wszystko, Mark.

Uścisnął jej dłoń, a potem wsunął jej do ręki kluczyki od samochodu.

– Pamiętaj, jesteś moją dłużniczką. Na razie pozwalam ci odjechać, ale chcę tę historię.

– Dostaniesz ją – powiedziała. – Idę po Jane. Do widzenia.

– Eve?

Obejrzała się przez ramię.

Mark spojrzał na nią zmrużonymi oczyma.

– Jesteś dziś stanowczo zbyt pewna siebie. Skrzywiła się.

– Obawiam się, że nie za bardzo.

– Jesteś w lepszej formie niż wczoraj wieczorem.

– Rano wszystko lepiej wygląda.

– Niekoniecznie. Wydaje mi się, że masz asa w rękawie, o którym nie chcesz mi powiedzieć.

Eve pomachała mu ręką.

– Do widzenia, Mark. Będę w kontakcie.

Mark się mylił, wcale nie była pewna siebie. Przeciwnie – bała się i miała mnóstwo wątpliwości. To, co Mark wziął za pewność siebie, było jedynie małym promykiem nadziei.

Nadziei, którą zamierzała wykorzystać.

Czekał na parkingu na lotnisku w Birmingham.

– Ty wariatko! – Logan przytulił do siebie Eve i mocno ją pocałował. – Joe jest kompletnym idiotą, skoro pozwolił ci się w to zaangażować.

– Joe nie miał z tym nic wspólnego. – Eve cofnęła się o krok i spojrzała na Logana, dzięki któremu odzyskała poczucie bezpieczeństwa. – On o niczym nie wie.

– To dlatego, że chcesz kryć głupiego drania.

– Nie rozmawiajmy o Joem. – Gestem przywołała Jane, która siedziała w samochodzie. – Przywiozłeś mi dokumenty?

Podał jej skórzaną torebkę.

– Gotówka, lipne świadectwa urodzenia, dwie karty kredytowe i prawo jazdy.

– Czy on jest oszustem? – spytała Jane. Logan rzucił na nią okiem.

– To zależy, kogo spytasz.

– Na ulicach sprzedają fałszywe dokumenty każdemu, kto ma forsę.

– Ja nie sprzedaję, lecz kupuję. Powinnaś się cieszyć, że udało mi się to wszystko kupić w tak krótkim czasie.

– To jest John Logan, Jane. Nie jest oszustem, tylko poważanym biznesmenem.

– To o nim mówiłaś, że nam pomoże?

– Nie mogłybyśmy wsiąść do samolotu bez fałszywych dokumentów.

– Załatwiłem dla was miejsce, gdzie możecie się zatrzymać, na przedmieściach Phoenix. Będzie was pilnować dwóch moich najlepszych ochroniarzy. – Wziął Eve za łokieć. – Chodźmy.

– Tutaj się pożegnamy – powiedziała, nie ruszając się z miejsca. – Nie chcę być widziana w twoim towarzystwie, Loganie.

– Pożegnamy się, jak dolecimy do Phoenix. Czeka na nas prywatny samolot. W ten sposób nikt cię nie rozpozna.

– Nie – zaparła się Eve. – Kiedy zadzwoniłeś wczoraj w nocy, zgodziłam się, abyś mi pomógł, ale nie chcę od ciebie niczego więcej.

– Za późno – powiedział z uśmiechem. – Takie sprawy nie robią na mnie wrażenia. Patrz i podziwiaj.

– Nie chcę na ciebie patrzeć. Nie chcę, żeby ktoś jeszcze został zamieszany w tę cholerną sprawę.

Logan przestał się uśmiechać.

– Posłuchaj, Eve. Nie zamierzam się wycofywać, kiedy masz kłopoty. Powinnaś była wcześniej się ze mną skontaktować, a tak dowiedziałem się o wszystkim od jednego z moich współpracowników w Atlancie.

– Od jednego ze współpracowników? – powtórzyła Eve. – Czy kazałeś mnie obserwować, Loganie?

– Trzymam rękę na pulsie. – Logan zacisnął usta. – Nie byłem pewien, do czego zdolny jest Joe tylko po to, żeby cię tu zatrzymać.

– Joe jest moim przyjacielem i nie…

– Dobrze, dobrze. – Podniósł rękę do góry, aby ją powstrzymać. – Cieszę się, że to ja mogę ci pomóc. Szkoda, że go nie zobaczę. Chętnie zagrałbym mu na nosie.

– On ma więcej do stracenia. Jest gliniarzem, a ty…

– A ja jestem tylko jednym z wielu bogaczy. – Popchnął ją w stronę wyjścia z parkingu. – I mam dość pieniędzy, żeby ci pomóc. Dlatego musisz mnie wykorzystać, rozumiesz? – Rzucił okiem na Jane, która szła obok. – Mam rację, mała?

Jane przyglądała mu się przez chwilę.

– Tak. Wykorzystaj go, Eve. Logan lekko się zdziwił.

– Nieźle, mała.

– Nie wykorzystuję ludzi, jeśli to nie jest absolutnie konieczne – odparła z godnością Eve.

– Dlaczego nie? – spytała Jane. – On sam tego chce. Może się nam przydać.

– Rozsądnie myślące dziecko – pochwalił ją Logan. – Może chciałabyś wziąć udział w moim programie szkoleniowym? Mam wielu pracowników, którzy…

– Podlizujesz mi się? – Jane spojrzała na niego z niesmakiem. – Wykorzystaj go, Eve.

– Dziecko najwyraźniej uważa, że do niczego innego się nie nadaję – mruknął. – Wykorzystaj mnie, Eve.

– Możesz nas zabrać do Phoenix – powiedziała Eve zrezygnowanym tonem. – A potem odczep się ode mnie.

– Porozmawiamy o tym w Phoenix – obiecał.

Rozdział dziesiąty

Było już prawie ciemno, kiedy Logan podjechał pod mały dom z czerwonym dachem niedaleko Scottsdale. Eve spostrzegła zarysy domu przez gęstą zasłonę z drzew i ozdobną bramę w hiszpańskim stylu.

Logan wysiadł z samochodu i otworzył bramę, wystukawszy numer na tabliczce w murze.

– W szufladzie w przedpokoju są dwa piloty – poinformował Eve, wracając do samochodu. – Weź je, żebyś nie musiała wysiadać z samochodu. W chacie na północ od domu mieszkają dwaj ochroniarze: Herb Booker i Juan Lopez. Regularnie będą obchodzić cały teren, ale nie będą cię niepokoić, chyba że naciśniesz na alarm.

– Gdzie są guziki alarmowe?

– W kuchni, w głównej łazience, w sypialni i w dużym pokoju koło telefonów. Zawsze będziesz miała któryś z nich pod ręką.

– Dobrze znasz rozkład domu.

– Korzystam z niego, kiedy prowadzę tu rozmowy służbowe. Trochę zabezpieczeń nigdy nie zawadzi.

– Jesteś pewna, że on nie jest oszustem? – spytała Jane.

– Rozkoszny z ciebie dzieciak – powiedział rozbawiony Logan.

– Jestem pewna. – Eve wysiadła z samochodu. – On jest taki jak politycy. Zawsze muszą mieć jakąś ochronę.

– Trafiony. – Logan otworzył drzwi wejściowe. – Znając twoją opinię o politykach, wolę, abyś mnie uważała za oszusta. Dlaczego nie wierzysz, że istnieją uczciwi i porządni politycy?

– Niech każde z nas zostanie przy swoim zdaniu. – Popchnęła Jane przodem i odwróciła się do Logana. – Dziękuję. Do widzenia.

– Tu są dwa pokoje gościnne.

– Do widzenia.

– Poszukam kuchni i zrobię kanapki – powiedziała Jane.

– Widzisz, nawet ona nie mogła słuchać, jak mnie wyrzucasz. Myślę, że Jane mnie lubi. Fajna dziewczyna.

– Tylko ty potrafisz przyjąć obojętność za sympatię. – Eve skrzyżowała ręce na piersiach. – Do widzenia.

– Wcale nie jest obojętna. Nawiązalibyśmy dobry kontakt, gdybyśmy mieli okazję lepiej się poznać. Trochę mi przypomina ciebie, kiedy się spotkaliśmy po raz pierwszy.

– Zupełnie nie jest do mnie podobna! – wykrzyknęła gwałtownie Eve.

Logan gwizdnął cicho.

– Najwyraźniej powiedziałem coś nie tak.

– Idź już, proszę.

Uśmiechnął się i pogłaskał ją po policzku.

– Idę. Cieszę się, że tak bardzo dbasz o moje bezpieczeństwo.

Joe się nie cieszył. Joe był wściekły i nierozsądny.

– Czy jeszcze coś mogę dla ciebie zrobić?

– Pewnie jest tu komputer z różnymi programami.

– Nie żartuj, przecież jestem producentem komputerów. Poza tym jest tu duża biblioteka.

– Nic więcej mi nie trzeba.

– W dwóch głównych sypialniach znajdziesz ubrania dla siebie i dla Jane. Nie jestem pewien, czy dla niej będzie to właściwy rozmiar. Jest trochę mała jak na dziesięciolatkę.

– Jest dość duża, aby robić wrażenie.

– Zauważyłem. – Pochylił się i pocałował Eve. – Jadę. Jeśli będę ci potrzebny, znajdziesz mnie w Camelback Inn.

– Do cholery, Loganie, myślałam, że wracasz do Monterey.

– Wiem. – Zaczął schodzić po schodkach. – Zostawię ci ten wypożyczony samochód. Pójdę do chaty ochroniarzy i poproszę jednego z nich, aby odwiózł mnie do hotelu.

– Posłuchaj mnie, Loganie. Przyjęłam już od ciebie więcej, niż powinnam. Będę miała okropne wyrzuty sumienia, jeśli ci się coś stanie.

– To dobrze. Sprytny człowiek potrafi wykorzystać wyrzuty sumienia, a poza tym to znaczy, że ci na mnie zależy.

– Doskonale wiesz, że zawsze tak było. Po tym, co razem przeszliśmy, musiałabym nie mieć serca, żeby mi na tobie nie zależało.

Uśmiechnął się do niej przez ramię.

– Na to właśnie liczę.

– Loganie!

– Nie, Eve. Możesz mi zabronić przebywania w tym samym domu, ale nie możesz mnie powstrzymać od kręcenia się w pobliżu. – Mrugnął jednym okiem. – Ponadto nie mogę się już doczekać chwili, gdy Joe się dowie, że to ja ci pomagam.

Nim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, znikł za domem.

Nie powinna szukać u niego pomocy. Logan nie rozumiał pojęcia ograniczonego zaangażowania.

Nie, to nie była prawda. Bardzo starannie przestrzegał reguł, jakie im wyznaczyła. Nigdy nie działał zbyt szybko ani nie posuwał się za daleko. Biorąc pod uwagę jego charakter, musiało mu to przychodzić z dużym trudem i tym bardziej była mu za to wdzięczna.

Tym razem przynajmniej odniosła częściowe zwycięstwo. W stosunkach z Loganem było to duże osiągnięcie. Później przekona go, aby wrócił do Monterey. Na razie miała mnóstwo roboty, ale najpierw musiała zadzwonić do matki i sprawdzić, czy u niej wszystko w porządku.

Podeszła do stolika w przedpokoju i wystukała numer telefonu matki. Sandra odebrała po trzecim dzwonku.

– Wszystko dobrze? – spytała Eve.

– Tak i nie. Twój zabójca się nie pojawił, ale Ron był gotów własnoręcznie udusić Mike’a. Chyba w całym życiu tego dziecka nikt jeszcze nie kazał mu się kąpać. Chłopak chciał uciec z powrotem na ulicę.

– Cholera!

– Nie przejmuj się, dali sobie radę. Ron lubi trudne zadania. Przekupił Mike’a. Obiecał mu jedzenie z McDonalda każdego dnia, kiedy się wykąpie. – Matka roześmiała się. – Skwapliwie się zgodził. Czuję się urażona.

– Wszystkie dzieci lubią McDonalda.

– Nie pocieszaj mnie. Obie wiemy, że kiepsko gotuję. Jak się czujesz?

– Dobrze. Postaram się dzwonić do ciebie co drugi wieczór. Jeśli będziesz miała choćby cień wątpliwości, dzwoń do mnie.

– Dobrze. – Sandra urwała. – Joe nie ma pojęcia, gdzie jesteś i co robisz.

– Uważałam, że tak będzie najlepiej.

– Jest strasznie spięty, Eve. Nigdy go takiego nie widziałam.

– Przypadkiem nic mu nie mów.

– Jest naszym przyjacielem. Wolałabym, aby był z tobą. Dlaczego nie miałabym…

– Nie, mamo.

Sandra westchnęła.

– Niech ci będzie. Ale on będzie nieustannie mnie nachodził.

– Jesteś twarda. Poradzisz sobie.

– On jest twardszy. Ale mnie lubi, więc chyba mnie nie zabije. Powiesz mi, gdzie jesteś?

– W Phoenix.

– I mam nie mówić tego Joemu?

– Nie, mamo.

– Robisz błąd.

– Muszę już kończyć, mamo. Uważaj na siebie.

– Ty też.

Eve powoli odłożyła słuchawkę. Joe robił to, co umiał najlepiej – polował. Jaki będzie jego następny ruch?

– Chcesz kanapkę? – spytała Jane. – Z indykiem. Zrobiłam dwie.

– Dziękuję. – Nie była głodna, ale Jane, po raz pierwszy, odkąd zgodziła się przyjechać do Phoenix, zrobiła jakiś pojednawczy gest. – Chętnie. – Poszła za Jane do kuchni. – Jeśli chodzi o jedzenie, to musimy sobie same radzić. Obawiam się, że nie umiem specjalnie gotować.

– Nie możesz być gorsza od swojej matki – powiedziała Jane, wdrapując się na wysoki stołek przy barku.

– Nie jestem taka pewna. Nie mam doświadczenia.

– Mogę ci pomagać. W jednej rodzinie zastępczej przeważnie to ja gotowałam.

– U Carbonisów? Pani Eisley mówiła mi, że ciężko ci tam było.

– Dałam sobie radę. – Jane skończyła kanapkę. – Mam posprzątać?

– Nie ma tu wiele do roboty, sama pozmywam. Logan mówi, że tu jest dobra biblioteka. Nie wiem, czy znajdziesz coś dla siebie do czytania, ale…

– Książki? – spytała Jane z rozjaśnioną twarzą. – Tu są książki?

– Tak mówi Logan.

Jane szybko ukryła podniecenie.

– Może tam zajrzę. I tak nie mam nic lepszego do roboty. – Zeszła ze stołka, zaniosła talerz do zlewu i odkręciła wodę. – Logan cię lubi. Podobasz mu się. Spisz z nim?

Eve zamrugała oczami. Na litość boską, dzieciak miał dopiero dziesięć lat. No tak, mimo dziesięciu lat nie była już dzieckiem. Przypuszczalnie w swoim krótkim życiu przeżyła więcej niż niejedna trzydziestoletnia kobieta.

– To nie twoja sprawa.

Jane wzruszyła ramionami.

– Dużo nam pomógł. Zastanawiałam się, czy musisz mu zapłacić.

Seks jako zapłata. Kolejny przejaw życia na ulicy. Codzienne kontakty z prostytutkami były częścią dzieciństwa Eve i Jane, oczywiście, miały takie same doświadczenia.

– Nie, Logan jest moim przyjacielem. Przyjaciele nie oczekują zapłaty za swoją pomoc. To dobry człowiek. I nie jest oszustem – dodała z uśmiechem.

– Naprawdę tak nie myślałam. Chciałam go tylko trochę zdenerwować.

– No wiesz, Jane.

– Jemu to nie przeszkadzało. To twardy facet. Gdzie jest biblioteka?

– Nie mam pojęcia.

– Sama znajdę – powiedziała Jane, wychodząc z kuchni.

– Jeśli nie masz nic przeciwko temu, weź książki, które sobie wybierzesz, do innego pokoju. Muszę popracować na komputerze.

– Dlaczego?

– Chcę sprawdzić, czy jest dostęp do archiwalnych numerów miejscowych gazet.

– Żeby coś znaleźć o tej zamordowanej kobiecie?

Eve kiwnęła głową.

– Nie mam dużo danych. Don bardzo uważał, żeby mi nie podać zbyt wielu informacji. Jedynie tyle, że zabójstwo zdarzyło się pięć czy sześć miesięcy temu, kobieta była śpiewaczką, a jej ciała do dziś nie znaleziono. Czyli szukam kogoś zaginionego, a nie zamordowanego.

– Nie będę ci przeszkadzać – powiedziała Jane, znikając. Przynajmniej nie musiała się martwić, aby czymś zająć dziewczynkę. Najwyraźniej Jane lubiła czytać i chciała jak najszybciej coś sobie znaleźć w bibliotece. Eve miała zamiar wziąć prysznic, przebrać się w dżinsy i bawełnianą bluzkę i zasiąść do komputera.

– Chcesz kawy? – spytała Jane, stawiając tacę z dzbankiem i filiżanką na skraju biurka. – Jest dość mocna. Nie umiem robić innej.

– Nic nie szkodzi. – Eve odchyliła się do tyłu i potarła rękami oczy. – Nie musiałaś robić mi kawy.

– Gdybym musiała, to bym nie zrobiła. – Jane zwinęła się w kłębek w skórzanym fotelu. – Niczego nie znalazłaś, co?

Eve potrząsnęła głową.

– Odszukałam gazety do siedmiu miesięcy wstecz. Może mnie oszukał. – Nalała sobie kawy. – Minęła północ. Powinnaś iść spać.

– Dlaczego?

– Nie jesteś śpiąca?

Jane hardo uniosła głowę do góry.

– A ty?

Eve była zanadto zmęczona, żeby się z nią sprzeczać i tylko się skrzywiła.

– Mam pomysł. Ty zajmiesz się tym, co robiłam, a ja pójdę spać.

– Spróbuję, ale my w szkole pracujemy na Mclntoshach. Co to za komputer?

– Logan.

Dzisiejsze dzieciaki wiedziały znacznie więcej i potrafiły to wykorzystać.

– Logan?

– John Logan produkuje komputery.

– Tak jak Bill Gates?

– Mniej więcej. Poza tym są zupełnie różni. Znalazłaś coś do czytania?

Jane kiwnęła głową.

– Tak, książkę o naukowcach, którzy szukają Troi. Fajna książka. – Urwała. – I książkę o rzeźbie sądowej. Mówiłaś, że z tego żyjesz. Czy to twoja książka?

– Nie, Logan zatrudnił mnie kiedyś do wyjaśnienia pewnej sprawy, a wcześniej sam się dokształcał w tej dziedzinie.

– Obrazki są obrzydliwe. Eve potaknęła w milczeniu.

– Naprawdę umiesz robić coś takiego?

– Naprawdę.

– Dlaczego?

– To moja praca. A czasami pomagam rodzicom. Lepiej się czują, kiedy wiedzą, że ich dziecko się znalazło, nawet jeśli nie żyje.

– Nie powinni się tak przejmować. Świat jest dla żywych.

– Ty tak postępujesz?

– Jasne, czemu nie? – Jane wpatrywała się w nią wyzywająco. – Nie myślałam o Fay, odkąd on ją zabił. Ona nie żyje. Po co mam o niej myśleć? – Eve przyglądała jej się sceptycznie. – To prawda – upierała się Jane. – Myślałam o tym parszywym draniu, ale nie o Fay. – Wstała. – Idę do łóżka – powiedziała, wychodząc niedbałym krokiem z pokoju.

Co można zrobić, żeby tak bardzo doświadczone przez los dziecko choć trochę zburzyło mur, który wokół siebie zbudowało? Eve nie miała pojęcia, wiedziała jedynie, iż nie powinna niczego robić zbyt gwałtownie i na siłę, gdyż byłoby to najgorsze z możliwych rozwiązanie.

W tej chwili najbezpieczniejszą rzeczą dla nich obu byłoby odnalezienie tej kobiety. Pod warunkiem, że Don rzeczywiście ją zamordował. Mógł ją zwyczajnie oszukać, aby wywabić je obie z Atlanty.

Ale dlaczego akurat do Phoenix?

Powiedział, że lubi to miasto. Może było tu coś w atmosferze, co działało…

Należało skończyć z analizą psychologiczną i brać się do roboty. W ciągu oznaczonego przez Dona okresu w gazetach nie było niczego ciekawego. Może jeszcze bardziej powinna cofnąć się w przeszłość? A może raczej sprawdzić bieżące gazety…

Trzydziestego stycznia. Niecały miesiąc wcześniej.

Debby Jordan miała trzydzieści parę lat, była mężatką, matką dwóch chłopców. Zaginęła w drodze na próbę chóru.

„Podobno miała prześliczny głos, sopran”.

Eve przerzuciła pierwszy artykuł o zaginięciu, a potem kolejne, w miarę rozwoju wydarzeń.

Mąż Debby znalazł ich samochód na parkingu koło kościoła, kiedy żona nie wróciła do domu.

Dochodzenie policyjne niczego nie przyniosło.

Kościół zaofiarował dwa tysiące dolarów nagrody za jakąkolwiek informację.

Policja przesłuchała członków chóru, którzy mówili o dobroci Debby i o jej cudownym głosie.

„Anielsko słodki sopran…”

Kilkanaście wzruszających zdjęć jej męża i dwóch małych chłopców…

Debby Jordan.

Eve usiadła wygodniej na krześle i zamknęła oczy. Don wyraźnie lubował się w mówieniu kłamstw i podawaniu oszukańczych wskazówek. Utrudniłeś mi wszystko, jak mogłeś, ty draniu, ale ją znalazłam – pomyślała.

Nie czuła jednak z tego powodu triumfu, gdyż cała sprawa przyprawiała ją o mdłości. Kobieta, która miała – po co żyć, została zamordowana. Eve nie mogła wprawdzie odwrócić jej śmierci, mogła jednak odnaleźć człowieka, który ją zabił. Najpierw musiała odszukać ciało Debby Jordan.

Dobrze. Skoro Don chciał, aby to właśnie uczyniła, z pewnością podał jej jakieś dodatkowe wskazówki. Musiała się tylko skupić i przypomnieć sobie każde słowo z ich ostatniej rozmowy.

„Pokazała mi światło, a potem ja pokazałem jej światło”.

„Ona oświetliła mi drogę”.

„Ważne jest, abyśmy mieli oświetloną drogę, prawda?”

Eve powoli się wyprostowała.

Tak, to było możliwe, o ile Don nie robił z niej głupka.

„Indianie nazywali te wodospady spadającym światłem księżyca”.

Talladega Falls.

Co takiego powiedział Charlie o dwóch zabójstwach z Phoenix?

„Dwa ciała znalezione przez policję z Phoenix w San Luz”.

Eve zerwała się z krzesła i podeszła do półek z książkami. Potrzebny był jej słownik hiszpańsko-angielski. Zdjęła go z półki i zaczęła szybko wertować.

„San - święty”.

Drżącymi rękami przerzucała kartki.

„Luz - światło”.

Tak.

„Światło”.

Odetchnęła głęboko. Znalazłam, draniu. Znalazłam wyraźną wskazówkę. Teraz daj mi jeszcze trochę czasu, a znajdę Debby Jordan.

Pochyliła się nad komputerem i włączyła przeglądarkę internetową, wpisując jedno słowo: trup.

– Dokąd jedziemy? – spytała Jane, spoglądając przez okno samochodu na teren porośnięty kaktusami. – Jesteśmy na pustyni.

– Niedługo dojedziemy.

– Dokąd?

– Mówiłam ci, że sama nie zdołam odszukać ciała Debby Jordan. Tutaj niedaleko mieszka ktoś, kto ewentualnie będzie mi mógł pomóc.

Jane obejrzała się za siebie.

– Ktoś za nami jedzie.

– Wiem. Jeden z ochroniarzy Logana.

– Och! – Jane znów wyjrzała przez okno. – Tu jest bardzo brzydko. Płasko i brązowo. W domu jest ładniej.

– Ja też tak uważam. W miarę jednak jak się zbliżamy do gór, robi się coraz bardziej zielono.

– Trochę.

Gdzie należało skręcić? Instrukcje w ogłoszeniu w Internecie były bardzo dokładne, ale nie widziała… Tutaj!

Drewniany znak ze strzałką i namalowanym imieniem.

PATRICK.

Eve skręciła w lewo na wyboistą polną drogę. Za półtora kilometra powinna dojechać do rancha.

– Kto to jest Patrick?

– Tak się nazywa osoba, która nam pomoże. Sarah Patrick. Zajmuje się tresurą psów.

Twarz Jane rozjaśniła się uśmiechem.

– Psów?

Uśmiechnęła się po raz pierwszy, odkąd rozstała się ze swym małym przyjacielem.

– To są psy pracujące, Jane.

– Co takiego robią?

– Uczą się posłuszeństwa. Kiedy jednak trochę pogrzebałam w archiwach, znalazłam w miejscowych gazetach kilka opowieści o Sarah Patrick i jej psie. Kilka lat temu była z nim tam, gdzie podłożono bombę w Oklahoma City, w Tegucigalpie po przejściu huraganu Mitch w Iranie, w zeszłym roku, po trzęsieniu ziemi.

– Co tam robili?

– Próbowali odnaleźć żywych ludzi, pogrzebanych pod gruzami. – Urwała na chwilę. – A później szukali ciał zmarłych. Najwyraźniej pies pani Patrick ma bardzo dobry węch.

– Czuje zapach ciał?

– Niektóre psy szkoli się właśnie w tym celu. Nieźle sobie radzą. Policja w Atlancie też je czasem wykorzystuje.

– I chcesz, żeby to zrobił? Żeby ten pies znalazł ciało tej kobiety, którą zabił Don?

Eve kiwnęła głową.

– Spójrz, już widać rancho.

O ile można je było tak nazwać. Długa chata z pni drewna, kilka ogrodzonych drutem przestronnych wybiegów i duży plac wyposażony w najrozmaitsze urządzenia, które pasowałyby do dziecięcego placu zabaw. Z boku chaty stal stary dżip z obłażącym i wyblakłym zielonym lakierem.

– Nie ma żadnych psów – zauważyła rozczarowana Jane. – Wybiegi są puste. Chyba nie jest bardzo dobrą treserką, skoro nikt jej nie przywiózł swojego psa.

Eve zaparkowała przed chatą.

– Nie gorączkuj się tak. Może interesy akurat gorzej idą. Każdemu się zdarza…

Drzwi otworzyły się i stanęła w nich kobieta w brązowych szortach i koszuli w kratę.

– Zabłądziła pani?

– Czy Sarah Patrick?

Kobieta kiwnęła głową.

– Już wiem. Jest pani z Publishers Clearing House. Gdzie są kwiaty i mój ogromny czek?

Eve zamrugała niepewnie oczyma.

– A jednak nie – powiedziała z rezygnacją w głosie Sarah Patrick. – Szkoda. Gotówka przypuszczalnie by mnie zdemoralizowała, ale nie mam nic przeciwko kwiatom. Tutaj nic nie chce rosnąć. Za dużo piachu. – Z uśmiechem podeszła o krok bliżej i spojrzała przez okno na Jane. – Dzieciaki są równie fajne jak kwiaty. Mam na imię Sarah, a ty?

– Jane.

– Strasznie dziś gorąco. Zapraszam cię do środka na lemoniadę, Jane. – Rzuciła okiem na Eve. – Panią też. Chyba że jest pani z urzędu skarbowego. Wówczas poszczuję panią psem.

Eve uśmiechnęła się.

– Nazywam się Eve Duncan. Nic pani nie grozi. Przyjechałam, aby panią zatrudnić.

– Urząd skarbowy grozi każdemu. Z trudem zarabiam na utrzymanie siebie i Monty’ego, ale nigdzie nie pracuję na posadzie i takie kwestionariusze podatkowe jak moje zawsze zwracają na siebie uwagę. Nie chcą przyjąć do wiadomości, że podaję Monty’ego jako pozostającego na moim utrzymaniu.

Eve weszła za Sarah Patrick do domu.

– Kto to jest Monty?

– Oto on – powiedziała Sarah, wskazując gestem w stronę kominka.

Seter myśliwski leżący na podłodze podniósł łeb, ziewnął i pomachał ogonem.

– Leniwa bestia. – Sarah podeszła do lodówki. – Dopiero co wróciliśmy z siedmiokilometrowego biegu i ja nie jestem wykończona.

– Nie masz takiego futra – oburzyła się Jane, która tymczasem uklękła obok psa. – Jemu jest gorąco.

Monty spojrzał na nią żałośnie i polizał ją po ręce. Eve spostrzegła zaskoczona, że Jane się zupełnie odsłoniła.

– Jest piękny – powiedziała Eve do Sarah – ale rozumiem, że urząd skarbowy ma wątpliwości.

– Chciałam się przekonać, jak daleko mogę się posunąć – odparła z uśmiechem Sarah. – Wszystko było świetnie, dopóki nie sprawdzili moich rachunków. – Nalała lemoniady do dwóch szklanek. – Wydaje mi się, że Jane jest teraz zajęta.

Proszę usiąść. – Podeszła do zlewu i oparła się. – Zlituję się i nie będę się za blisko przysuwać. Jeszcze nie zdążyłam wziąć prysznica.

Jej opalona twarz i nogi błyszczały potem. Sarah Patrick była średniego wzrostu, miała krótkie, ciemne włosy i umięśnione, szczupłe ciało. Przypuszczalnie dobiegała trzydziestki. Nie wydawała się ładna, ale jej duże, błyszczące brązowe oczy i kształtne usta mogły się podobać. Emanowała energią.

– To pani dzieciak? – spytała, przyglądając się Jane. – Jest bardzo ciepła. To dobrze.

Jane rzeczywiście tak się zachowywała. Kto by przypuszczał, że dziewczynka zmięknie z powodu psa.

– Nie, nie jest moim dzieckiem.

– Lubię dzieci.

– Nie ma pani swoich?

Sarah potrząsnęła głową.

– Nie mam nawet męża. – Oczy jej zabłysły. – Dzięki Bogu. I bez tego dość mam kłopotów.

– Mieszka tu pani sama? – zapytała Eve, marszcząc brwi. – Nie powinna pani podawać adresu.

– Czasem czuję się samotna. Ale potrafię sobie poradzić. – Spojrzała na psa. – I mam wielkiego psa obrońcę. Nie zauważyła pani?

Pies obrońca przewrócił się na grzbiet i dla zabawy złapał rękę Jane w przednie łapy. Zamruczał pieszczotliwie i wyciągając szyję, usiłował złapać zębami dłoń Jane.

– Aha – potwierdziła bez przekonania Eve.

Sarah roześmiała się.

– Widzę, że nie jest pani zachwycona moimi umiejętnościami treserskimi. Monty nie jest bardzo dobrym przykładem. Ma problemy psychiczne. Nie jest pewien, które z nas dwojga jest psem.

– Jest rozkoszny.

Na twarzy Sarah pojawił się wyraz czułości.

– To prawda. – Odstawiła szklankę do zlewu. – Kto mnie pani polecił?

– Znalazłam panią w Internecie.

– Zapomniałam, że się tam kiedyś ogłaszałam. To było parę lat temu i nikt się nigdy nie zgłosił. Zapewne trudno nas tu znaleźć. – Spojrzała na Eve, mrużąc oczy. – Pani się nie zniechęciła. Dlaczego?

– Jest mi pani potrzebna.

– Na pewno tam, gdzie pani mieszka, jest jakiś treser.

– Potrzebny mi jest pies, który odnajduje ciała.

Sarah zesztywniała.

– Powinnam się była domyślić. Dla kogo pani pracuje? Dla wydziału narkotykowego? Madden panią przysłał?

– Ani dla wydziału narkotykowego, ani dla urzędu skarbowego. Nie znam żadnego Maddena.

– Żałuję, że nie mogę powiedzieć tego samego. Plus dla pani. – Potrząsnęła głową. – Nie jestem zainteresowana. Pracuje pani w policji? Mogę pani podać nazwiska kilku osób, które pomagają policji.

– Zależy mi na pani. Z tego, co czytałam, jest pani najlepsza.

– Ja nie. Monty jest najlepszy.

– Cóż, z nim się nie mogę umówić.

– Ze mną też nie.

– Bardzo proszę. To nie potrwa dłużej niż kilka dni.

Sarah znów potrząsnęła głową.

– Przecież nie jest pani specjalnie zajęta. Zapłacę więcej, niż pani zwykle dostaje.

– Powiedziałam: nie.

– Dlaczego?

– Nie lubię szukać ciał.

– Ale robi to pani. Odwróciła twarz.

– Tak, robię.

– Więc niech pani zrobi to dla mnie.

– Proszę już iść. Eve wstała.

– Proszę to przemyśleć. Potrzebuję pani.

– Ale ja nie potrzebuję żadnej pracy. – Sarah odwróciła się do Jane i psa. – Chodź, Monty. Najwyższy czas, abyś przestał robić z siebie durnia.

Strzeliła palcami.

To, co się zdarzyło, było wprost niesłychane. Monty przewrócił się na brzuch, skoczył na nogi i już po paru sekundach stał przy Sarah. Jego zachowanie zupełnie się zmieniło. Był czujny, spięty i istniała dla niego tylko Sarah.

– Jest bardzo posłuszny – powiedziała Eve. – Wydaje mi się, że nie ma wątpliwości, kto jest psem, a kto panem.

– Nie jestem jego panem. Jesteśmy partnerami. Monty mnie słucha, bo wie, że są takie sytuacje, kiedy oboje moglibyśmy zginąć, gdyby nie miał do mnie zaufania. – Podeszła do drzwi. Pies deptał jej po piętach. – Proszę, niech pani już jedzie. Nie przyjmę pani propozycji.

– Przykro mi. Chodźmy, Jane.

Jane spojrzała na Sarah potępiającym wzrokiem.

– Niech mu pani nie każe biegać, gdy jest gorąco. To nie jest dla niego dobre.

– Właśnie że jest. Niezależnie od pogody biegamy dwa razy dziennie po siedem kilometrów. Musimy trzymać formę i być przygotowani na każdą temperaturę. To bardzo ważne.

– On się męczy. – Jane wyciągnęła rękę, żeby pogłaskać psa. – Nie powinnaś… – Pies cofał się przed jej dotykiem. – Dlaczego on to robi? Myślałam, że mnie lubi.

– Lubi cię, ale teraz jest w nastroju do pracy.

– Chodźmy, Jane – powtórzyła Eve, idąc do samochodu.

Jane niechętnie poszła za nią, odwracając się i spoglądając na Sarah i na psa.

– On mi się taki nie podoba. Wolałam go przedtem.

Oboje zmienili się, gdy Eve wspomniała o szukaniu ciała. Sarah Patrick i Monty nie byli już przyjacielską kobietą i baraszkującym psem, którzy przyjęli ich gościnnie w swojej chacie. Teraz w twarzy Sarah nie było ani śladu humoru czy uśmiechu, a Monty wyglądał jak sługa wiedźmy, który nie słucha nikogo oprócz swojej pani.

– To bardzo ważne! – zawołała Eve do Sarah. – Niech się pani jeszcze zastanowi.

Sarah z uporem potrząsnęła głową.

– Czy mogę zadzwonić i spytać, czy nie zmieniła pani zdania?

– Nie zmienię zdania.

Eve włączyła silnik samochodu.

– Proszę poczekać! – Sarah spojrzała na rozczarowaną twarzyczkę Jane, a potem rzuciła okiem na psa. – Pożegnaj się, Monty – rozkazała, strzelając palcami.

Odmieniony Monty wyskoczył z chaty, jednym susem dobiegł do samochodu i stanął na tylnych łapach, usiłując dosięgnąć Jane przez otwarte okno.

Jane otworzyła drzwi i pies wskoczył do środka, moszcząc jej się na kolanach, piszcząc i liżąc ją po twarzy i rękach. Schowała twarz w jego karku, mocno go obejmując.

– Dość – powiedziała Sarah.

Monty liznął Jane ostatni raz i się wycofał. Usiadł na ziemi, tłukąc o nią ogonem.

– Dziękuję – powiedziała Eve.

Sarah wzruszyła ramionami.

– Mam fioła na punkcie dzieci i psów – oznajmiła. – Nic na to nie poradzę.

– Proszę wobec tego posłuchać, co mam do powiedzenia. Mogłaby pani po…

Sarah wróciła do chaty i zamknęła za sobą drzwi. Eve zgrzytnęła zębami. Co za uparta kobieta!

– Monty został na zewnątrz – zauważyła Jane. – Co będzie, jak ucieknie i się zgubi?

– Nie zgubi się.

Eve ruszyła, ale spojrzała jeszcze na Monty’ego we wstecznym lusterku. Teraz nie był już sługą wiedźmy, lecz znów stał się rozkosznym psem, któremu udało się pokonać rezerwę Jane. Monty odwrócił się, pomaszerował do drzwi i stuknął w nie łapą. Drzwi natychmiast się otworzyły i pies wszedł do chaty.

– Ona się nim dobrze opiekuje.

– Każe mu biegać – przypomniała oburzona Jane. – Ja jej chyba nie lubię.

– A ja tak. Czasami, kiedy się jest za miękkim, przynosi to więcej szkody niż pożytku.

– To jest przecież pies. On tego nie rozumie.

Eve nie była pewna. Poczuła coś dziwnego, gdy Sarah spojrzała psu prosto w oczy i kazała mu się pożegnać z Jane. Wyglądało to tak, jakby pies i jego właścicielka potrafili czytać sobie w duszy.

Sługa wiedźmy…

Bzdura. Seter nie miał w sobie niczego niesamowitego. Nawet kiedy był w nastroju do pracy, pozostawał obojętny, ale niegroźny.

– Lubisz ją, choć nie chce zrobić tego, o co ją prosiłaś? – zdziwiła się Jane.

– Może zmieni zdanie.

Jane spojrzała na nią sceptycznie. Eve w gruncie rzeczy też nie robiła sobie wielkich nadziei.

– Zadzwonię do niej później.

Tymczasem postanowiła poszukać innych rozwiązań w Internecie. Miała przeczucie, iż Sarah Patrick tak łatwo nie zmieni zdania.

Gdy Eve wchodziła do domu, zadzwonił telefon.

– Zgodziła się? – spytał Logan, kiedy Eve odebrała.

– Kazałeś mnie śledzić!

– Chciałaś, żeby dziecku nic się nie stało.

– Rozumiem, że zadzwonili do ciebie i przekazali, do kogo pojechałam.

– Sarah Patrick. Właścicielka psa, który odnajduje ciała. Sprytny pomysł.

– Odrzuciła moją ofertę.

– Zaproponowałaś jej odpowiednią sumę?

– W ogóle nie doszłyśmy do pieniędzy. Gdy tylko wspomniałam, że chciałabym wykorzystać jej psa do odnalezienia ciała, nie chciała dalej rozmawiać. Zarzuciła mi, że pracuję dla wydziału narkotykowego i że przysłał mnie ktoś nazwiskiem Madden. Którego najwyraźniej bardzo nie lubi.

– Chcesz, abym ci pomógł?

– Nie, chcę, żebyś się nie wtrącał. Sarah zmieni zdanie albo znajdę kogoś innego.

– Alę wolałabyś, żeby to była Sarah Patrick, prawda?

– Oczywiście. Jest najlepsza w tej branży. Poza tym mieszka na odludziu, prawie nie ma kontaktów z ludźmi i raczej nie zadenuncjuje mnie na policji. I nie znosi urzędu skarbowego – dodała sucho – co powinno ci się podobać.

– Jak najbardziej.

– Ale jeśli się nie zgodzi, znajdę kogoś innego.

– Mógłbym spróbować…

– Nie wtrącaj się, Loganie – powiedziała i odłożyła słuchawkę.

– Nie pojedziemy więcej do Monty’ego? – spytała Jane.

Mój Boże, jej głos zabrzmiał niemal smutno.

– Miałaś kiedyś psa?

Jane potrząsnęła głową.

No tak, nic dziwnego, że z miejsca pokochała Monty’ego. Był absolutnie cudowny.

– Spróbuję zadzwonić jutro do Sarah.

– Jak chcesz. Ten pies jest fajny, ale mi nie zależy. – Jane ruszyła przed siebie. – Idę czytać moją książkę.

Pewnie, że jej nie zależało. Znów otoczyła się wysokim murem. Zupełnie naturalna reakcja u dziecka, które w swym krótkim życiu zbyt wiele razy zawiodło się na innych. Eve nie mogła pozwolić, aby szansa na ciepły kontakt z żywym stworzeniem przepadła na zawsze. Spróbuje namówić Sarah, żeby jej pomogła. Jeśli nie, postara się znaleźć kogoś innego z psem równie mądrym i czarującym jak Monty.

Mało prawdopodobne.

Cholera!

Sięgnęła po telefon i zadzwoniła do informacji po numer Camelback Inn.

Rozdział jedenasty

Chłodne, ostre nocne powietrze pustyni owiewało twarz Sarah, gdy biegła przed siebie. Monty biegł obok, nadając tempo. Czuła, jak krew pulsuje jej w żyłach i mięśnie nóg napinają się przy każdym kroku.

Monty zaczynał się niecierpliwić. Sarah doskonale to wyczuwała. Nie odbiegłby od niej bez pozwolenia, lecz chciał większej swobody.

W połowie drogi na wzgórze Sarah zwolniła tempo.

Monty obejrzał się na nią.

Roześmiała się cicho.

– Dalej, leć. Widzisz, że jestem gorsza od ciebie. Leć.

Monty skoczył naprzód.

Przyglądała się, jak światło księżyca kładzie się srebrzystym blaskiem na jego złotym futrze, gdy wbiegał na górę. Był taki piękny… Naukowcy twierdzili, że psy pochodzą od wilków, choć Sarah nigdy nie kojarzyła Monty’ego z dzikim zwierzęciem – oprócz chwil takich jak ta.

Czekał na nią na szczycie wzgórza i niemal widziała satysfakcję na jego pysku.

Słabeuszka.

– Mam tylko dwie nogi, a nie cztery – powiedziała, zatrzymując się i ciężko oddychając. – A ty jesteś stary cap.

Wymówki.

Monty podskoczył i oparł się wygodnie o Sarah.

Cisza. Wiatr. Noc.

Zamknęła oczy, rozkoszując się wszystkim dookoła. Tak było dobrze. Monty zaskomlił. Otworzyła oczy i spojrzała na psa.

– Co się stało?

Wpatrywał się w ich chatę na dole.

– Monty?

Przysunęła się bliżej krawędzi i też zobaczyła. Światła. Jakiś samochód zbliżał się do chaty.

Sarah zesztywniała. Znów ta Eve Duncan? Sądziła, że dostatecznie jasno przedstawiła jej poprzedniego dnia swoje stanowisko. Z drugiej strony Eve sprawiła na niej wrażenie osoby szalenie stanowczej. Może postanowiła przyjechać i jeszcze raz spróbować.

Sarah miała ochotę zostać na górze i poczekać, aż ta kobieta się znudzi i wróci tam, skąd przyjechała.

Monty miał swój pogląd na tę sprawę i już zbiegał ścieżką z góry.

– Czy ja mówiłam, że schodzimy?

Dziecko.

Monty uwielbiał dzieci i zapamiętał Jane. Dobrze, stanie twarzą w twarz z Eve Duncan, powtórzy swoje stanowisko, każe jej odjechać. Sarah ruszyła lekkim truchtem.

– Zaczekaj na mnie, Monty.

Dziecko…

To nie był samochód Eve Duncan. Madden?

Sarah zatrzymała się gwałtownie, a serce zabiło jej mocniej.

– Monty!

Monty przystanął, spięty, gdyż usłyszał w jej głosie nutę paniki. Odwrócił się i spojrzał na Sarah. Strach? Tak, bała się. Nie dziecko.

– Chyba nie.

Nie wiedziała, co robić. Uciekać czy stanąć twarzą w twarz z Maddenem. Nawet gdyby opuścili chatę na dłuższy czas, Madden wciąż by na nich czekał. Z doświadczenia wiedziała, że jest absolutnie nieubłagany.

Dobrze, nie będzie uciekać. Zawsze może zniknąć później. Ruszyła naprzód, a Monty, zdenerwowany, biegł przy nodze.

Mam pomóc?

– Nie, wszystko w porządku. Monty znów zaskomlał.

– Powiedziałam, że jest w porządku, do cholery!

– Czy pani Patrick? – spytał mężczyzna, który stał przy drzwiach do chaty. – Chciałbym z panią porozmawiać. Nazywam się John Logan.

Nie Madden.

Monty, czując jej ulgę, zamerdał ogonem.

– Zawsze jesteś optymistą – mruknęła. – Skąd wiesz, że to nie jest jakiś kolekcjoner długów?

– Pani Patrick?

Podeszła do faceta.

– Jest już po dziewiątej, a Monty i ja wcześnie chodzimy spać. Proszę przyjechać jutro rano.

– Mam za sobą długą drogę i muszę z panią teraz porozmawiać. – Uśmiechnął się. – Zapewniam, że jestem porządnym człowiekiem.

Jego ubranie i buty były bez zarzutu, ale niektórzy handlarze narkotyków też się ubierali elegancko.

– Nie lubię ludzi, którzy przyjeżdżają późnym wieczorem.

– Eve powiedziała, że jest pani trudna. Powinna się była domyślić.

– Eve Duncan? Prosiła, aby pan tu przyjechał?

– Nie. To był mój pomysł, choć poprosiła mnie o pomoc. – Spojrzał z podziwem na Monty’ego. – Piękne zwierzę.

Sam był bardzo pięknym zwierzęciem. Gładkim jak kuguar. Kuguary bywały niebezpieczne.

– Tak. – Otworzyła drzwi. – Poza tym jest zmęczony. Dobranoc panu.

– Proszę poczekać. – Jego uśmiech znikł. – Czy mogę wejść? Czekam na telefon.

– Na mój numer?

– Pozwoliłem sobie go podać. Ma dzwonić do mnie ktoś, kogo pani też zna. Todd Madden.

Sarah zesztywniała.

– Czy mogę wejść? – powtórzył.

Sarah weszła do środka i zatrzasnęła za sobą drzwi. Logan zapukał.

– Byłoby znacznie lepiej, gdybym mógł porozmawiać z panią, nim on zadzwoni. To nie jest sympatyczny facet.

Ani Madden, ani cokolwiek z nim związane na pewno nie było sympatyczne. Musiała się uspokoić i stawić czoło kłopotom.

Otworzyła drzwi.

– Proszę wejść. – Usiadła w fotelu na biegunach. – Niech pan powie, o co chodzi, i się stąd zabiera.

– Postaram się nie zająć pani dużo czasu. Musi pani znaleźć dla Eve ciało pochowane gdzieś w tej okolicy.

– Niech ktoś inny jej w tym pomoże.

Logan potrząsnął głową.

– Ona chcę, żeby to była pani. Wcale jej się nie dziwię. Moi ludzie sprawdzili pani dossier. Jest pani niesamowita.

– Doprawdy?

– Pani praca w Oklahoma City była niewiarygodna. A to trzęsienie ziemi w zeszłym roku w Iranie, kiedy zginęło dwa tysiące ludzi… Uratowała pani spod gruzów dwadzieścia siedem osób.

– I znalazłam sześćdziesiąt osiem trupów.

– Pamięta pani dokładną liczbę?

– Pamiętam niektóre liczby i wszystkie twarze.

– Eve nie będzie pani kazała przyglądać się twarzy tych zwłok.

– Nienawidzę słowa „zwłoki”. Jest nieludzkie.

– Eve chce tylko, aby pani razem z Montym zlokalizowała ciało. Potem może pani zaszyć się z powrotem w swej chatce na pustyni, z dala od świata.

– To nie takie proste.

– Przecież współpracowała już pani z policją w poszukiwaniach zwł… ciał. Policja w Salt Lakę City ma o pani wysokie mniemanie.

– Hurra!

– Sierżant Levitz wierzy, że czyta pani w myślach psa – powiedział Logan, uśmiechając się do niej. – Sposób, w jaki się porozumiewacie, wydał mu się po prostu niesamowity.

– Levitz nie jest szczególnie bystry. Każdy właściciel psa powie panu, że jego zwierzak prawie umie mówić. Jeśli przebywa się z kimś tak długo jak ja z Montym, to można się bez trudu porozumieć.

– Musi pani jednak przyznać, że łączy was coś bardzo mocnego. – Spojrzał na psa, który leżał u stóp Sarah. – Nawet ja to widzę.

Sarah nic nie powiedziała.

– Wiele razem przeszliście.

– Tak. Nie będę szukała żadnego ciała.

Logan westchnął.

– Naprawdę jest nam pani bardzo potrzebna. Obawiam się, że będę nalegał.

– Niech się pan odpieprzy.

– Czy Madden jest punktualny? – spytał Logan, rzucając okiem na zegarek. – Jeśli tak, powinien…

Zadzwonił telefon. Sarah podniosła słuchawkę.

– Czy on tam jest? – spytał Madden.

– Jest.

– To bardzo ważny człowiek, Sarah. Ma wiele politycznych powiązań. Nie chcę się mu narażać, zwłaszcza gdy spełnienie jego prośby jest, w gruncie rzeczy, bardzo łatwe.

– Dla ciebie.

– Już o tym rozmawialiśmy. Logan zapewnił mnie, że nie zajmie ci to więcej niż dzień lub dwa.

– Za długo. Jeśli to nie jest sprawa życia lub śmierci, nawet godzina to dla mnie za długo.

– Wiem, że nie lubisz szukania zwłok, ale to konieczne.

– Skąd wiesz, że to nie jest jakaś podejrzana sprawa? Chwila ciszy.

– Logan jest szanowanym biznesmenem.

Z politycznymi powiązaniami. Sarah zacisnęła dłoń na słuchawce telefonicznej.

– Nie chcę tego robić, Madden.

– Ale zrobisz. – Zniżył głos do jedwabistego szeptu. – Ponieważ wiesz, jakie będą konsekwencje odmowy, Sarah.

Skurwysyn.

– Dwa dni. Dam im dwa dni.

– Tylko tyle obiecałem Loganowi. Do widzenia, Sarah. Udanego polowania.

Odłożył słuchawkę. Sarah odwróciła się do Logana.

– Dwa dni.

– Eve będzie bardzo szczęśliwa.

– Nic mnie to nie obchodzi. Żałuję, że mnie odnalazła. Kiedy jej odmówiłam, kazała panu wykonać brudną robotę.

– Kontakt z Maddenem nie był jej pomysłem. Nawet jej nie mówiłem, że Madden jest kluczową postacią, bo nie chciałaby go wykorzystać. Eve zamierzała się tylko dowiedzieć, czy mogłaby zaoferować pani coś, co przekonałoby panią do podjęcia się tego zadania.

– Ale pan skorzystał z Maddena.

– Jestem bardziej bezwzględny niż Eve. Ona chciała panią do tej pracy, ja to załatwiłem. – Rozejrzał się po pokoju. – Nie ma pani radia ani telewizji?

– Nie są mi potrzebne.

– Wobec tego nie jest pani na bieżąco.

– I całe szczęście.

– Eve mówiła, że nie widziała u pani telewizora. – Wyciągnął w jej stronę żółtą kopertę, którą cały czas trzymał w ręce. – Chciałbym, aby pani wiedziała, z kim ma do czynienia. To jest dossier Eve Duncan, artykuł z gazety o Talladedze i o morderstwie strażnika. Nie dowie się pani wszystkiego, lecz dość, aby co nieco zrozumieć.

– Eve Duncan mnie nie interesuje, ale mogę to przeczytać, jeśli miałoby mi pomóc w odrzuceniu waszej propozycji.

Logan potrząsnął głową.

– Jeśli pani przeczyta te dokumenty, może łatwiej pani będzie podjąć się tej pracy. Eve usiłuje uratować życie dziecku.

– Zmuszając mnie do odszukania ciała?

– Niestety. – Podszedł do drzwi. – Jeszcze jedno. Na pani miejscu nie dzwoniłbym na policję i nie mówił im, gdzie jest Eve. Byłbym bardzo niezadowolony i musiałbym znów zadzwonić do Maddena. Mam wrażenie, iż jego obchodzi wyłącznie własna kariera, prawda?

– Co z tą policją?

– Niech pani przeczyta to, co jest w kopercie. – Logan otworzył drzwi. – Powiem Eve, że z przyjemnością spełni pani jej prośbę.

Sarah zaklęła głośno.

– Eve się z panią skontaktuje. Niech pani zrobi to, co trzeba – dodał ostro. – Nic mnie to nie obchodzi, czy się to pani podoba, czy nie.

Sarah spoglądała za nim, kiedy zamykał za sobą drzwi. Dłonie leżące na poręczach fotela zacisnęła w pięści. Musiała się opanować. Denerwowanie się nic nie dawało. Ostatecznie chodziło jedynie o dwa dni. Może w ogóle nie ma tu żadnego ciała.

Jeśli jest, Monty je znajdzie.

Zaskomlał i wstał na nogi, spoglądając na Sarah. Pochyliła się, objęła go rękami i wtuliła twarz w jego sierść.

– Przepraszam, stary – szepnęła. Czuła w oczach piekące łzy. – Musimy to zrobić.

Tego samego wieczoru Sarah Patrick zadzwoniła do Eve.

– Logan powiedział, że pani mi pomoże – zaczęła Eve. – To bardzo miło z pani strony.

– Chcę to mieć jak najszybciej za sobą. Jutro zaczniemy poszukiwania. Wie pani, o jaki teren chodzi?

– Nie jestem całkiem pewna. Może będziemy musiały próbować…

– Ma pani dwa dni – przerwała jej Sarah. – Niech pani się postara o kawałek ubrania ofiary. Czasami Monty bardziej reaguje na zapach tkwiący w ubraniu niż na ciało.

– To może chwilę potrwać. Nie wiem, czy…

– To już pani problem. Powiedziałam, co mi będzie potrzebne. Nie zależy mi na odszukaniu tej kobiety. Wręcz przeciwnie, wolałabym jej nie znaleźć. Jak pani zdobędzie ubranie, proszę do mnie zadzwonić. Spotkamy się na miejscu poszukiwań – zakończyła Sarah i odłożyła słuchawkę.

Eve siedziała przez chwilę nieruchomo, a potem wykręciła numer Logana.

– Co zrobiłeś Sarah Patrick?

– Załatwiłem ci jej współpracę.

– Jak? Była zimna jak lód.

– Ale się zgodziła. Masz ją na dwa dni. Wykorzystaj do końca.

Powinna była wiedzieć, iż Logan zrobi wszystko, aby jej to załatwić. Był tak samo bezwzględny, gdy starał się o to, żeby Eve dla niego pracowała.

– Nie chciałam, aby stała jej się krzywda.

– Nic jej się nie stało. Ani tobie. Ani Jane. Jeśli skorzystasz z usług Sarah, zamiast zawracać sobie głowę wątpliwościami, będziecie całe i zdrowe. I o to chodzi, prawda?

Logan miał rację – pomyślała z westchnieniem Eve. Właśnie o to chodziło.

– Chce jakąś część ubrania Debby Jordan. Czy myślisz, że mógłbyś to dla mnie zdobyć, nie włamując się do niej do domu i nie wprawiając w przerażenie całej rodziny?

– Dam sobie radę. I nie dziękuj za załatwienie sprawy z Sarah.

Eve poczuła się zawstydzona. Dlaczego czepiała się Logana? Sama do niego zadzwoniła i sprowokowała go do działania, mając być może nadzieję, że pójdzie znacznie dalej, niż go prosiła.

– Przepraszam. Jestem trochę zbita z tropu. Nie wiem, czy Sarah potrafi odnaleźć ciało. Nie jestem pewna, gdzie zostało zakopane. Usiłuję się domyślić.

– Chciałbym być z tobą jutro. Co ty na to?

– Już i tak za dużo dla mnie zrobiłeś. Nie chcę, aby ktoś cię ze mną widział.

– Nie można zrobić za dużo.

– Powiedz to Sarah Patrick. Daje mi dwa dni.

– Postaraj się zmieścić w tym czasie. Wolałbym więcej jej nie przyciskać. Zwymyślała mnie, a mimo to ją polubiłem.

– Raczej bez wzajemności. Mam wrażenie, że wolałaby pochować nas niż szukać Debby Jordan.

– Ponieważ nie zgadzasz się, abym pojechał z tobą, będziesz musiała sama sobie z nią radzić. Jutro rano dostarczę ci jakieś ubranie Debby Jordan.

Była to biała baseballowa bluza z napisem „Arizona Diamondback” z przodu. Sarah Patrick wzięła ją bez słowa, nie patrząc.

– Czy była prana, odkąd ta kobieta miała ją na sobie?

– Nie, Logan powiedział, że spała w niej ostatniej nocy przed zniknięciem.

– Jak ją dostał?

– Nie pytałam.

– Przypuszczalnie ukradł ją z worka z ubraniami dla bezdomnych.

– Nie jest taki, jak pani myśli.

– Z pewnością znacznie gorszy.

– Zdziwiłam się, że chce pani jakieś ubranie. Debby nie żyje od prawie miesiąca. Zapach nie może…

– Mogłabym wykorzystać substancję, która przypomina zapach rozkładającego się ciała, ale to zdenerwowałoby Monty’ego. Choć bluza pewno i tak na nic się nie przyda. – Sarah wzruszyła ramionami. – Spróbujemy. – Rozejrzała się wokół. – Dlaczego tu jesteśmy?

– To pole leży na tyłach Desert Licht.

– I co z tego?

– Wcześniej znaleziono ciała w dwóch innych miejscach związanych ze światłem. Don wielokrotnie wspomniał o świetle podczas naszej ostatniej rozmowy. Myślę, że chciał mi coś podpowiedzieć.

– Dlaczego nie powiedział wprost, gdzie pochował ciało?

– Nie sprawiłoby mu to tyle przyjemności. Chce, abym się napracowała.

– Ściślej mówiąc, chce, żebyśmy się napracowali: Monty i ja.

– Nic o was nie wie.

Eve nie była do końca pewna, czy to prawda. Don nie dzwonił, odkąd przyjechała do Phoenix, ale to wcale nie oznaczało, iż go tu nie było. Być może cały czas ją obserwował.

– Chce pani, abym szukała na tym polu tylko z powodu nazwy terenu?

– Poza tym stąd jest niedaleko do kościoła, obok którego znikła Debby Jordan.

Sarah przyglądała jej się z powątpiewaniem. – No dobrze, może to niewiele, ale nic więcej nie wiem – przyznała Eve i zacisnęła usta.

– Jak pani sobie życzy. Przez dwa dni będę szukała wszędzie, gdzie mi pani każe. Nic więcej. Na tyle się zgodziłam – Wzięła płócienną torbę z dżipa i spojrzała na Jane, która klęczała obok Monty’ego. – Po co ją pani tu przywiozła?

– Don chce, aby była ze mną. Poza tym nie mogę ryzykować i zostawić jej samej. Nie będzie przeszkadzać.

– Nic takiego nie sugerowałam. To sprytny dzieciak. Ale Monty nie będzie jej dotrzymywał towarzystwa. – Podeszła do Jane i uśmiechnęła się do niej. – Przykro mi, ale Monty musi się brać do pracy.

Jane wstała powoli.

– Mogę iść z wami?

Sarah spojrzała na Eve.

Jane i tak była na miejscu. Czy aktywny udział w poszukiwaniach miałby być dla niej gorszy niż siedzenie i czekanie w samochodzie? Przynajmniej będzie czymś zajęta. Eve skinęła głową.

Sarah odwróciła się do Jane:

– Dość prędko przechodzimy cały teren, zazwyczaj dwukrotnie, żeby wykluczyć jakąś pomyłkę.

– Dam sobie radę.

– Jak chcesz.

Sarah uklękła, otworzyła torbę, wyjęła z niej smycz i przyczepiła ją do obroży Monty’ego. Pies znieruchomiał.

– Czy on wie, że coś się dzieje? – spytała Jane.

Sarah kiwnęła głową.

– Ale nie wie jeszcze, co takiego. Biorę go na smycz przede wszystkim ze względu na moją wygodę, bo w ten sposób mogę go lepiej kontrolować. Zazwyczaj biega swobodnie, zakładam mu smycz jedynie w nieznanym terenie albo dla poczucia bezpieczeństwa innych ludzi.

– Jak to?

– To duży pies. Niektórzy ludzie nie lubią dużych psów.

– Bo są głupi.

Sarah uśmiechnęła się do niej.

– Też tak myślę, mała.

Sięgnęła do płóciennej torby i wyjęła z niej dżinsowy pas z licznymi naszytymi kieszeniami. Monty zesztywniał.

– Teraz już wie, że musimy pracować. – Sarah zawiązała sobie pas na brzuchu. – To jego sygnał.

Monty podniósł głowę i spojrzał na nią chętnymi, błyszczącymi oczyma.

Sarah pochyliła się i dała mu powąchać bluzę Debby.

– Znajdź ją, Monty.

Eve oparła się o zderzak samochodu i przyglądała się, jak Sarah, Monty i Jane ruszają przez pole. Szli szybko, tak jak mówiła Sarah, ale pole było duże i dokładne jego przejście musiało zabrać sporo czasu.

Monty szedł z pochylonym łbem i napiętymi mięśniami, obwąchując teren. Dwukrotnie przystanął, zawahał się i ruszył dalej. Wczesnym popołudniem Sarah przyprowadziła psa z powrotem do samochodu.

– Nic.

– Jest pani pewna? – spytała rozczarowana Eve.

– Monty jest pewien. To dla mnie wystarczy. – On się nigdy nie myli?

– Nie.

– Dlaczego dwa razy przystanął?

– Wyczuł coś martwego.

– Co? – zapytała sztywno Eve.

– To nie były ludzkie szczątki. Monty umie rozróżnić. – Sarah zdjęła smycz psu, potem pas z siebie, i odwróciła się do Jane. – Teraz Monty już ma wolne. Idź się z nim pobawić. On to lubi.

– Dobrze.

Jane nie trzeba było powtarzać dwa razy. Sarah przyglądała się przez chwilę, jak Jane biegnie przez pole razem z psem.

– Monty ją lubi – powiedziała.

– Jane go uwielbia.

– Wie, co dobre.

– Dziękuję, że pozwoliła jej pani pójść ze sobą. Do tej pory miała kiepskie życie. Przebywanie razem z psem dobrze jej robi.

– To nie jest jej wina, że zostałam we wszystko wmanewrowana – odrzekła znacząco Sarah. – To jest pani robota.

Eve drgnęła.

– Owszem, ma pani rację. Powinnam więc wykorzystać panią do ostatnich granic, póki mam na to czas. I tak nie zmieni pani o mnie zdania.

– Myśli pani o innych miejscach poszukiwań?

– Jest ich jeszcze jedenaście. Wszystkie mają w nazwie słowo „światło”.

– Jedenaście?

Eve wyciągnęła mapę i pokazała na niej zakreślone kółka.

– Może dwanaście.

– W życiu nie zdążymy z tym w dwa dni.

– Najpierw zajmiemy się tymi, które są najbliżej kościoła Debby Jordan. Czy Monty ma jakiś limit czasowy, po którym nie nadaje się już do pracy?

– Nie, w Tegucigalpie pracowaliśmy bez przerwy przez siedemdziesiąt dwie godziny. Ale sama pani widziała, ile czasu musieliśmy poświęcić na to jedno pole.

– To nie marnujmy go więcej. – Eve złożyła mapę. – Moonlight Creek jest zaledwie piętnaście minut stąd. Musimy przeszukać oba brzegi.

– To potrwa jeszcze dłużej niż tutaj. Eve wsiadła do samochodu.

– Proszę zawołać Jane i Monty’ego.

Sarah wpatrywała się w nią przez moment, a potem uśmiechnęła się niechętnie.

– Niełatwo godzi się pani z porażką, co?

– A pani?

Sarah odwróciła się i zawołała:

– Jane, wracaj tu z psem! Jeszcze nie skończyliśmy pracy.

Poszukiwania trwały prawie do północy, choć udało im się wyeliminować zaledwie cztery inne miejsca. Zostało siedem.

– Dobra. – Sarah zdjęła smycz psu. – Koniec na dzisiaj. Jestem zmęczona. Już nic nie widzę.

– Nie musi pani nic widzieć. To Monty ma szukać węchem.

Sarah potrząsnęła głową.

– Niezła z pani zołza.

– Nie mam wyboru – powiedziała Eve, spoglądając na Jane, która spała na tylnym siedzeniu.

Sarah też spojrzała na dziewczynkę.

– On naprawdę zabija dzieci?

– Naprawdę.

– Skurwysyn.

– Jeszcze godzinę.

Sarah znów potrząsnęła głową.

– Nic nie widać. Monty mógłby się o coś pokaleczyć. Nie mogę tego zrobić.

– Mówiła pani, że w Hondurasie pracowaliście dużo dłużej.

– Tam staraliśmy się uratować żywych ludzi, a nie szukać martwych ciał. – Kiwnęła na Monty’ego, który wskoczył do dżipa. – Na dziś skończyliśmy.

– Miałam nadzieję, że przeszukamy więcej miejsc.

– Ostrzegałam panią, iż to nie jest takie proste.

– Wiem. Chciałam tylko… Nie daje mi pani dość czasu.

– Pech.

– Aha.

Sarah wsiadła do dżipa.

– Zaczniemy jutro o świcie – obiecała.

– O świcie?

– Nie chce pani, żebyśmy pracowali cały dzień?

– Oczywiście, że chcę, ale myślałam, że pani…

– Monty i ja nie przestrzegamy takich godzin pracy jak w banku. Obiecałam dwa dni i będzie je pani miała.

Nim Eve zdążyła cokolwiek powiedzieć, dżip Sarah odjechał z piskiem opon.

Wsiadła do samochodu i pojechała do domu.

Sarah była twarda, choć nie tak twarda, jak się to z początku wydawało Eve. Pracowała bez wytchnienia aż do wyczerpania i czekało ją tylko parę godzin snu przed podjęciem na nowo poszukiwań następnego dnia o świcie. Wyraźnie lubiła dzieci. Może udałoby się namówić ją do poświęcenia następnych dni i…

Zadzwonił jej telefon komórkowy.

– Późno się kładziesz – powiedział Don. – Czy nie przesadzasz, Eve?

– Obudziłeś mnie.

– Czyżbyś spała za kierownicą?

Tylko bez paniki. Mógł zgadywać.

– Nie dzwoniłeś od jakiegoś czasu. Miałam nadzieję, że się ode mnie odczepiłeś.

– Minęło zaledwie kilka dni. Z przyjemnością obserwowałem, jak poszukujesz pięknej sopranistki.

– Blefujesz. Nie wiesz nawet, gdzie jestem.

– Przez krótki czas nie wiedziałem. Wymknęłaś się z Atlanty niepostrzeżenie. Wiedziałem jednak, że szybko odkryjesz tożsamość mojej sopranistki. Musiałem jedynie obserwować dom Debby Jordan.

– Nigdy nie byłam w jej domu.

– Ale udał się tam jeden z ludzi Johna Logana. Bez trudu odnalazłem Logana, a potem ciebie. To on pomógł ci wydostać się cichaczem z Atlanty?

– Nie wiem, o czym mówisz.

Don roześmiał się.

– Chcesz go chronić. Do Logana nic nie mam. Dzięki niemu sytuacja staje się bardziej interesująca. Choć przyznaję, iż byłem zaskoczony, że nie zjawiłaś się na progu zrozpaczonego wdowca i sama go nie przepytałaś. Powinienem wiedzieć, że nie zachowujesz się konwencjonalnie. Wykorzystanie Sarah Patrick to mistrzowskie posunięcie. Szkoda tylko, że szukałyście nie tam, gdzie trzeba szukać.

– Znajdę ją.

– Mam nadzieję, że nieprędko. Podoba mi się to polowanie.

– Powiedz mi, gdzie jest ciało. Przecież sam chcesz, abym ją znalazła.

– Jeszcze nie. Z każdym dniem jesteś coraz bardziej zmęczona, bardziej spięta, bardziej zła. Chcę, aby to trwało.

– Jutro ją znajdę.

– To by mnie bardzo rozczarowało. Chciałbym, żeby poszukiwania ciągnęły się jeszcze przynajmniej przez tydzień.

– To ją wykop i zakop w innym miejscu.

– Wiesz doskonale, że przemieszczanie ciała jest najgorszym błędem zabójcy. Ktoś mógłby mnie zobaczyć, niechcący zostawiłbym jakieś ślady, nie, mam lepszy pomysł, żeby spowolnić twoje działania. Czy mówiłem już, że bardzo podoba mi się to, iż wszędzie zabierasz ze sobą Jane? Teraz też jest z tobą, prawda?

Eve milczała.

– Jest ci coraz bliższa, prawda? Starsze dzieci są sprytne. Można się z nimi lepiej porozumieć. Bonnie była troszeczkę za mała, abyś mogła…

– Zamknij się!

– Widzisz, jaka jesteś spięta? Polowanie staje się coraz bardziej podniecające. Zaczynam się zastanawiać, czy mała Jane nie jest przypadkiem w tym wszystkim zbędna. Gdybym ją zabił, musiałabyś trochę zwolnić, prawda?

– Przestałabym w ogóle cokolwiek robić.

– Nie, myślę, że dopiero byłabyś na mnie wściekła i chciałabyś kontynuować. Złość i żal są prawie równie dobre jak strach.

Wściekły wampir.

– Wyłączam się.

– Może zabiorę tę małą jeszcze dziś. Eve zacisnęła dłoń na telefonie.

– Tak, musiałabyś wtedy zwolnić tempo. Spójrz we wsteczne lusterko.

Światła.

– Widzisz mnie?

– To nie ty. Jeden z ochroniarzy Logana cały dzień nas pilnuje.

– Zgubił się przy ostatnim miejscu poszukiwań. Czułem, że muszę dotrzymać ci towarzystwa.

– Kłamiesz.

– Jak daleko masz do domu? Eve nie odpowiedziała.

– Lepiej się pospiesz. Nacisnęła na gaz.

– Tak, chyba przyszła pora, abym zajął się Jane. Tylko blefował.

O Boże, samochód za nią przyspieszył. Serce waliło jej tak mocno, że czuła dojmujący ból w klatce piersiowej. Szybciej!

Jeszcze dziesięć przecznic do domu. Czy światła były bliżej? Tak. Skręciła na dwóch kołach.

Kiedy samochód szarpnął, Jane mruknęła coś z tyłu.

– Czy już ci kiedyś mówiłem, jak zabijam dzieci? Robię to bardzo powoli, ponieważ wszystkie ich emocje są czyste i bardzo wyraźne. Tylko dzieci zasługują na biel. Strach i ból nie są tak mgliste jak u dorosłych. Czy sądzisz, że Jane będzie tak dzielna jak Bonnie?

Najchętniej od razu by go zabiła. Cztery przecznice.

– Słyszę, jak oddychasz. Jak bardzo się boisz.

W tylnym lusterku widziała oślepiające światła.

Rzuciła telefon na siedzenie.

I nacisnęła na gaz.

Przed sobą zobaczyła bramę.

Pilot. Otworzyć bramę.

Wrota rozsuwały się zbyt wolno. Samochód był tuż za nią.

Przedarła się przez nie do końca otwartą bramę.

I ruszyła podjazdem.

Światła nadal były z tyłu. Samochód wjeżdżał przez bramę.

Z piskiem opon zahamowała przed budynkiem i nacisnęła na klakson.

Niech ktoś się zjawi. Niech ktoś przyjdzie, nim…

Ktoś zapukał w szybę i zajrzał do środka.

– Pani Duncan. Czy coś się stało?

To był Herb Booker.

Eve opuściła szybę.

We wstecznym lusterku nadal widziała blask świateł zaparkowanego z tyłu samochodu. Drzwi od strony kierowcy były otwarte.

– Eve? – powiedziała śpiącym głosem Jane, budząc się ze snu.

– Wszystko w porządku – odparła, zaciskając ręce na kierownicy. – Czy to pański samochód, Herb?

– Jasne. Cały czas za panią jechałem. Czy coś się stało? Przestraszyłem się, kiedy pani przyspieszyła.

Powoli podniosła telefon do ucha.

– Niech cię szlag trafi!

– Żartowałem – odparł i się rozłączył.

– Kiepsko pani wygląda – orzekła Sarah, przyglądając się twarzy Eve. – Dobrze się pani czuje?

– Źle spałam w nocy. A co u pani?

– Wszystko dobrze. Monty i ja jesteśmy przyzwyczajeni do paru godzin snu.

Eve wyciągnęła mapę.

– Wczoraj szukaliśmy na terenach położonych na południe od kościoła. Pomyślałam, żeby dziś przenieść się na zachód. – Postukała palcem w miejsce na mapie. – Najpierw tu. To się nazywa Woodlight Reservoir.

– Jest pani pewna? To duży teren. Musi pani wybrać najbardziej prawdopodobne miejsce – powiedziała Sarah. – Pracuję do północy.

– I nie zmieni pani zdania?

– Nie. – Sarah odwróciła się i rzuciła Jane smycz Monty’ego. – Chodź, mała, zaczynamy ten cyrk.

Eve spojrzała na nią z rozpaczą. Po wczorajszej nocy poszukiwania wydawały się beznadziejne. Po co to w ogóle robili? Żeby zabawić tego drania?

Nie, działali z tej samej przyczyny, dla której Eve się w to włączyła. Don mógł popełnić jakiś błąd.

Boże, spraw, aby popełnił błąd.

– Musimy teraz skończyć – powiedziała cicho Sarah. – Przykro mi.

Eve zacisnęła pięści.

– Chyba nie ma jeszcze dwunastej.

– Jest pół do drugiej.

Sarah machnęła ręką i Monty wskoczył do dżipa.

– Zapewne powinnam pani podziękować za te półtorej godziny – rzekła tępo Eve.

– Myślę, że wołałaby pani napluć mi w twarz.

– To nieprawda. – Eve była zdenerwowana, ale nie miała żadnych zarzutów do pracy Sarah i jej psa. Pracowali od świtu do tej pory jedynie z dwiema krótkimi przerwami, żeby Monty mógł się napić wody i chwilę odpocząć.

– Żałuję jedynie, że nie chce pani ustąpić i dać mi jeszcze jednego dnia.

– Nie mogę – odparła Sarah, nie patrząc na nią. – Wiem, że ma pani powody, aby szukać tego ciała, ale to nie są moje powody. Ja muszę chronić Monty’ego. Nie chciałam tej pracy, a i tak dałam pani dwa dni.

– To za mało.

– Zrobiłam, co mogłam. I przez cały czas podczas tych dwóch dni miałam nadzieję, że nie odnajdziemy ciała kobiety. – Potrząsnęła głową. – Czyli to może i lepiej, że już skończyłam. A poza tym może nie przykładałam się zbytnio do pracy.

– Bzdura. Nigdy by mnie pani nie oszukała.

– Niech pani poszuka kogoś innego.

– Wie pani, iż nie mogę sobie pozwolić na opóźnienie.

– Nic na to nie poradzę. Przykro mi – powiedziała Sarah i ruszyła.

– Gdyby naprawdę było pani przykro, pomogłaby mi pani. Znajdowanie ciał nie jest przyjemne, ale wydawało mi się, że pani…

– Przyjemne? – przerwała jej Sarah spiętym tonem. – Mój Boże, pani nie wie, co mówi.

– Wiem, że złapanie Dona i ochrona Jane są ważniejsze niż jakiekolwiek obiekcje, z powodu których nie chce mi pani poświęcić jeszcze dnia czy dwóch.

– To pani tak uważa. Ma pani święte prawo. Ja wiem tylko tyle, że muszę chronić mój świat, tak jak pani chroni swój. – Zamilkła na moment i powtórzyła: – Przykro mi.

Eve przyglądała się znikającym tylnym światłom dżipa. Wkrótce poczuję się lepiej – pomyślała z rozpaczliwą nadzieją. Na razie była zmęczona i zniechęcona. Postanowiła wrócić do domu i poszukać w Internecie kolejnej Sarah Patrick.

Rozdział dwunasty

Monty zaskomlał.

– Zamknij się – powiedziała Sarah, naciskając na gaz. – Sam nie wiesz, jak masz dobrze.

Smutna.

– Nic nie poradzę na to, że jest smutna. Muszę myśleć o nas.

Samotna.

– Wszyscy jesteśmy samotni.

My nie.

Wyciągnęła rękę i podrapała go za uchem.

– Nie, my nie – szepnęła. Monty znów zaskomlał.

– Powiedziałam: nie. Dziecko.

To akurat też niepokoiło Sarah.

– To nie nasza sprawa. Eve się nią zajmie.

Smutna.

– Idź spać. Przestań się mnie czepiać. Skończyliśmy. Mieliśmy szczęście i nie zamierzam ryzykować ani jedne go dodatkowego dnia.

Monty rozłożył się na siedzeniu i oparł łeb na przednich łapach. Dziecko…

– Gdzie ona jest, Mark? – spytał Joe.

Po drugiej stronie telefonu panowała cisza.

– Jak mnie odnalazłeś? – zapytał w końcu Mark.

– Nie było to łatwe. W redakcji nie bardzo chcieli podać mi nowy numer twojej komórki. Zmieniłeś go dwa dni temu. Dlaczego?

– Za dużo mam głupich i nieważnych telefonów. To problem wszystkich dziennikarzy.

– I wziąłeś dwutygodniowy urlop.

– Byłem zmęczony. Postanowiłem pojechać na Florydę i wygrzać się na słońcu.

– Albo wiedziałeś, że będę cię szukał.

– Naprawdę, Joe, chyba sobie nie wyobrażasz, że robiłbym to wszystko, abyś nie mógł się ze mną skontaktować.

– Owszem, wyobrażam sobie. Gdzie jest Eve, Mark?

– Skąd mam wiedzieć?

– Nie znała adresu domu opieki społecznej. Dopiero po piętnastu minutach udało mi się wymusić ten adres na Eisley, a Eve bez trudu go odnalazła i zabrała dzieciaka. Jak dwa razy dwa cztery, padło na ciebie.

– Sądzisz, że Eisley podałaby mi adres?

– Uważam, że wiesz, gdzie jest pochowane każde ciało w tym mieście.

– W tej sytuacji to kiepska przenośnia.

– Gdzie ona jest, Mark?

– Włożyłem w tę historię dużo czasu i wysiłku. Eve nie chce, żebyś wiedział, gdzie jest.

– Znajdę ją.

– Ale bez mojej pomocy.

– Nie sądzę. Albo znajdę ją, albo ciebie. Wierz mi, lepiej będzie dla ciebie, jeśli ją znajdę najpierw.

– Czy to groźba, Joe?

– Możesz tak uważać. Gdzie ona jest?

– Powiedzmy, że podąża tropem podsuniętym jej przez Dona.

– Jakim tropem?

– Ja wiem, ale ty musisz sam do tego dojść – powiedział gładko Mark. – Nie lubię, gdy mi ktoś grozi, Joe – dodał i odłożył słuchawkę.

Joe poczuł przejmujący dreszcz. Musiał poradzić sobie ze strachem i skoncentrować się na odszukaniu Eve. Wykorzystać Marka i wycisnąć z niego wszelkie informacje.

Znów wykręcił numer Marka.

Żeby ją tylko znaleźć!

Monty wył.

Sarah usiadła gwałtownie na łóżku. To mu się prawie nigdy nie zdarzało. Zapaliła lampę przy łóżku i postawiła nogi na podłodze. Monty znów zawył i nagle urwał. O Boże! Błyskawicznie wyskoczyła przed dom.

– Monty?

Cisza.

Zapaliła światło w pokoju i znów wyszła na dwór, zostawiając za sobą otwarte drzwi.

– Monty?

Żadnego dźwięku. Zacisnęła pięści.

– Monty, gdzie…

Coś leżało przy misce z wodą.

Duży kotlet z powygryzanymi kęsami.

Nigdy nie karmiła Monty’ego czerwonym mięsem.

– Nie!

Pobiegła przed siebie w ciemność.

– Monty!

Potknęła się o coś miękkiego. Coś bezwładnego, co… Proszę. Proszę, nie.

– Monty!

Ktoś bez przerwy naciskał na klakson, rozrywając hałasem nocny spokój. Co u diabła? Eve odsunęła klawiaturę komputera i wstała. Zadzwonił telefon na biurku.

– Ktoś jest za bramą – powiedział Herb Booker. – Proszę nie wychodzić z domu, dopóki nie sprawdzimy, kto to.

– Na litość boską, to na pewno jakiś pijak. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś naprawdę groźny budził najpierw całą okolicę.

– Proszę nie wychodzić.

– Cholera, Jane się obudzi.

Eve ruszyła do drzwi.

Klakson rozbrzmiewał przez cały czas, gdy szła podjazdem do bramy. Zastała tam już Juana Lopeza.

– Niech pan otworzy – poleciła Lopezowi. Nacisnął guzik w pilocie i brama się rozsunęła. Sarah przejechała koło Eve i zatrzymała się przed domem.

– Wszystko w porządku – oznajmiła Eve ochroniarzom.

Kiedy podeszła do drzwi, Sarah wysiadała z samochodu. Eve wystarczył jeden rzut oka.

– Co się stało? – spytała.

– Wszystko – odparła Sarah. – Skurwysyn. Obrzydliwy skurwysyn. Zabiję go.

– Dona?

– A kogo? Nikt inny… Eve poczuła dreszcz strachu.

– Gdzie jest Monty, Sarah?

– Co za wredny skurwysyn!

– Sarah?

– Chciał go zabić. – Łzy spływały jej po twarzy. – Próbował zabić Monty’ego.

– Próbował? – powtórzyła Eve.

– Przeraził mnie na śmierć. Myślałam, że…

– Co się właściwie stało, Sarah?

– Podrzucił zatruty kawałek mięsa przy misce z wodą Monty’ego.

– Jest pani pewna?

– Mięso nadgryzł kojot. Już nie żył, kiedy go znalazłam.

– Dzięki Bogu, że Monty nie ruszył mięsa.

– Nauczyłam go, aby nie jadł niczego, czego nie dostanie ode mnie. Ale nie wiedziałam… I nie odpowiadał na moje wołanie. – Otarła łzy z policzków. – Cholera!

Eve kiwnęła głową.

– Wiem. Chodźmy do środka – zaprosiła, otwierając drzwi.

– Za chwileczkę. Muszę zabrać Monty’ego z samochodu.

Eve nie widziała psa.

– Gdzie on jest?

– Na podłodze.

– Dlaczego? Zjadł kawałek zatrutego mięsa?

– Nie. – Sarah przyklękła przy dżipie i zaczęła przemawiać miękkim, serdecznym głosem: – Chodź, kochanie. Wyłaź stamtąd.

Monty zaskomlał.

– Wiem, ale musisz wyjść z samochodu i pójść do domu. – Założyła mu smycz. – Chodź, Monty.

W końcu wstał i wyskoczył z dżipa. Z podkurczonym ogonem poszedł powoli w stronę drzwi.

– Jest pani pewna, że niczego nie zjadł?

– Tak.

– To co mu jest?

– Jak pani myśli? Jest mu smutno. Z trudem udało mi się go odciągnąć od tego zdechłego kojota. Kiedy Monty go znalazł, na pewno jeszcze żył. Monty ma problemy ze śmiercią. – Sarah wzruszyła ramionami. – Tak jak my wszyscy.

– Chce pani powiedzieć, że ma problemy psychiczne?

Sarah spojrzała na nią wściekle.

– A co w tym takiego dziwnego?

Eve uniosła w górę ręce.

– Nic. – Przyglądając się Monty’emu, widziała, że z psem dzieje się coś niepokojącego. Miał uszy płasko przyciśnięte do głowy i bardzo zmartwiony wyraz pyska. – Co możemy zrobić?

– Da sobie radę, potrzebuje tylko trochę czasu. – Poprowadziła psa do holu. – Czy mogę go zaprowadzić do pokoju Jane?

– Ona już śpi.

– Monty jej nie obudzi.

– Co to da?

– Dziecko jest najbardziej żywotną istotą. Jej obecność pomoże Monty’emu.

– Terapia?

Sarah wysunęła do przodu brodę.

– Jane to nie będzie przeszkadzało. Ona za nim szaleje.

Każdy szalałby za tym psem – pomyślała Eve. Jego wielkie, miękkie oczy były przeraźliwie i wzruszająco smutne.

– Na górze. Pierwsze drzwi.

– Dziękuję.

Eve przyglądała się, jak Sarah prowadzi psa na górę, a potem poszła do kuchni i nastawiła wodę na kawę.

Kawa była prawie gotowa, kiedy w drzwiach kuchni stanęła Sarah.

– Uspokoił się? Kiwnęła głową.

– Jane się obudziła. Przepraszam.

– Zaśnie z powrotem.

– Położył się u niej na łóżku – powiedziała z wahaniem Sarah. – Ale Monty jest czysty. Wykąpałam go, kiedy wróciliśmy wieczorem do domu.

– Pije pani ze śmietanką i z cukrem?

Sarah potrząsnęła głową. Eve podała jej kubek.

– Niech się pani tak bardzo nie przejmuje. Wszystko jest w porządku.

– Nie. Monty i ja nie lubimy być zależni od innych.

– Wydaje mi się, że psu to tak bardzo nie przeszkadza.

– Ma pani rację. – Sarah skrzywiła się. – Przypuszczalnie jest lepiej przystosowany ode mnie.

– Po co pani tu przyjechała, Sarah? Chyba nie dlatego, że Monty potrzebował terapii.

– Wściekłam się, chciałam zabić tego bandziora. Nadal chcę – odparła, zaciskając usta.

– Jest pani pewna, że to był Don?

– A pani nie? Nie mam żadnego sąsiada, którego Monty mógłby czymś zdenerwować. Pies jest zawsze przy mnie. Dopóki nie zaczęliśmy szukać Debby Jordan, nikt nigdy nie chciał mu zrobić nic złego. Komuś zależy, aby jej nie znalazł.

Eve potrząsnęła głową.

– Chce, żebym zwolniła tempo. Za bardzo mu się to wszystko podoba, aby chciał całkiem przerwać. Nie wiedział, że odmówiła pani dalszych poszukiwań.

– I chciał zabić Monty’ego.

Eve przytaknęła bez słowa.

Sarah zacisnęła dłoń na kubku z kawą.

– Nie zgadzam się. Dostanę tego drania i wypruję z niego flaki.

– Myślałam, że ma pani dość.

– Niech pani nie będzie głupia. Usiłował zabić mojego psa. Może znów spróbuje. Jedyny sposób, aby uchronić Monty’ego, to złapać tego skurwysyna. – Wypiła jeszcze łyk kawy i odstawiła kubek. – Pora iść spać. Zostało nam zaledwie parę godzin. Wyruszamy o świcie.

– Tak?

– Zostanę tutaj. Tak jest bezpieczniej dla Monty’ego. Chciałabym się gdzieś przespać. Jeśli nie ma pani wolnego pokoju, wezmę swój śpiwór. Jestem przyzwyczajona do polowych warunków. – Dam pani pokój naprzeciwko mojego.

– Dzięki. Wezmę z samochodu swoją torbę i rzeczy Monty’ego – powiedziała Sarah, wychodząc z kuchni. – proszę iść spać. Ja pozamykam.

Eve spoglądała za nią zamyślona. Rozjuszona, wyprowadzona z równowagi Sarah Patrick była niewątpliwie osobą, z którą należało się liczyć.

Zgasiła światło i poszła na górę. Tego właśnie chciała, kiedy prosiła Sarah o kontynuowanie poszukiwań. Nie wyobrażała sobie jednak, że ta kobieta wpadnie tu znienacka i zacznie się rządzić.

Przystanęła przy drzwiach do pokoju Jane i zajrzała do środka. Dziewczynka znów zasnęła, obejmując ramieniem Monty’ego, który leżał na jej łóżku.

A co tam! Da sobie radę z Sarah Patrick. Towarzystwo psa było niewątpliwie korzystne dla Jane, a próba zabicia go wskazywała, iż Don jest blisko. Najwyraźniej znudziło go czekanie i obserwowanie z oddali.

Zadrżała nagle, zamykając drzwi od pokoju Jane. Właściwie nieźle będzie mieć w domu Sarah i Monty’ego. W tej chwili czuła się tak bardzo samotna.

– Niech pani idzie spać – poleciła Sarah, mijając ją na korytarzu.

– Niech mi pani da spokój.

Sarah przystanęła przy drzwiach pokoju, który dała jej Eve.

– Przepraszam. Jestem przyzwyczajona do rządzenia wszystkim, a ostatnio czuję się dość podle i raczej bezradnie. Postaram się uważać na to, co mówię.

– Niech się pani stara – odparła z uśmiechem Eve.

Wszystko jakoś się ułoży – pomyślała. Ona i Sarah wzajemnie się do siebie przystosują. W końcu miały teraz wspólny cel.

Popełniłeś błąd, Donie. Nie jesteś doskonały. Gdybyś się nie wtrącił, Sarah więcej by mi nie pomogła, a teraz, dzięki tobie, mam sojusznika.

Ciekawe, czy przy Debby Jordan też zrobiłeś jakiś błąd.

– Nic? – spytała rozczarowana Eve.

Sarah potrząsnęła głową.

– Ani śladu. – Kiwnęła na Monty’ego, który wskoczył do samochodu. – Myślał, że jest coś pod tym zwalonym drzewem, ale potem zmienił zdanie.

– Może już wrócimy? Monty musi być tak samo zmęczony jak my. Może się pomylił.

– On się nie myli. Rozpozna ciało, gdy się na nie natknie.

– Minęły już trzy dni.

– Nie ma jej tu! – Sarah przerwała. – Przepraszam. To był długi dzień – dokończyła spokojniej.

To były same długie dni. Od świtu do północy, a czasem dłużej. Sarah miała powody do złości. Eve siedziała w samochodzie lub stała obok, przyglądając się tylko, podczas gdy Sarah i Monty wciąż szukali. Aż dziw, że jeszcze im się chciało.

Sarah milczała prawie przez całą drogę do domu.

– Ile miejsc nam jeszcze zostało?

– Cztery.

– To niedużo. A może on panią oszukał?

– To człowiek zdolny do wszystkiego, ale dlaczego miałby próbować zabić Monty’ego, gdybyśmy nie działali w dobrym kierunku?

– Żeby uprawdopodobnić swoje słowa?

– To możliwe – odparła wolno Eve. – Może lubi, kiedy poruszam się po omacku i brnę w ślepe zaułki.

– Ale pani tak naprawdę w to nie wierzy?

– Nie, myślę, że ma to jakiś cel. Don lubi się podniecać następującymi po sobie porażkami i triumfami, nadzieją i rozczarowaniem, napięciem i poczuciem rozkosznej ulgi. Jeśli znajdziemy ciało Debby Jordan, będzie to dla niego rozkoszna ulga.

– Mówi pani tak, jakby go znała.

Czasami Eve sama czuła się tak, jakby go znała. Nie mogła o nim nawet na chwilę zapomnieć. Były momenty, gdy zdawało jej się, że jeśli się dostatecznie szybko odwróci, zobaczy go za plecami.

Wyobraźnia. Od tamtego telefonu, który odebrała w samochodzie, Juan Lopez i Herb Booker pilnowali jej przez cały czas i twierdzili, że nikt nigdy za nią nie jeździł.

Może.

Skręciła i zobaczyła przed sobą znajomą bramę domu.

– Znajdziemy ją jutro – powiedziała do Sarah. – On nie kłamał. Wiem, że…

– Uwaga!

Eve nacisnęła na hamulec, kiedy zobaczyła mężczyznę na ulicy.

– Boże!

Lopez zatrzymał samochód tuż za nią i biegł w stronę mężczyzny z wyciągniętą bronią.

– Nie!

Nagle Lopez znalazł się na ziemi.

Boże, zabije go!

Eve wyskoczyła z samochodu.

– Eve, czy pani zwariowała?! – krzyczała za nią Sarah.

– Przestań! Słyszysz? Natychmiast się uspokój! Zrobisz mu krzywdę.

– Mam wielką ochotę zrobić komuś krzywdę. – Joe puścił kark Lopeza i wstał. – Po co leciał do mnie z bronią?

– Chronił mnie.

– Kiepsko mu to wyszło. Logan marnuje tylko pieniądze.

– Lopez jest bardzo dobrym ochroniarzem.

Brama otworzyła się przed nimi i Herb Booker wypadł na ulicę.

Joe zakręcił się na pięcie w obronnej pozie. Eve stanęła przed nim.

– Wszystko w porządku, Herb. Znam go – wyjaśniła.

Herb spojrzał na swego partnera, który powoli siadał na ulicy, a potem na Joego.

– Dla mnie to nie jest w porządku.

– To policjant.

– Od kiedy gliniarze stosują taktykę Rambo?

– Joe jest trochę nietypowy. – Eve odwróciła się do Joego: – Idź do domu.

– Naprawdę pozwalasz mi wejść do środka? – spytał z ironicznym uśmieszkiem.

– Zamknij się. Jestem na ciebie cholernie wściekła. Nie musiałeś rzucać się na Juana.

– Miał broń.

– I za to go niemal zabiłeś? Joe wzruszył ramionami.

– Już ci mówiłem, że byłem wściekły.

– Ja też jestem wściekła. – Wsiadła z powrotem do samochodu. – Nikt cię tu nie zapraszał.

– Doskonale zdaję sobie z tego sprawę.

Joe odwrócił się i wszedł piechotą przez bramę.

– Kto to jest? – spytała Sarah. – Herb miał rację. Mnie też przypominał Rambo.

– Joe Quinn. Stary przyjaciel – odparła Eve, wjeżdżając na teren posesji.

– Jest pani pewna? Emanuje bardziej wściekłością niż przyjaznymi uczuciami.

– Jest na mnie zły. – Eve zacisnęła usta. – Nie bardziej jednak niż ja na niego.

– On był u Fay – powiedziała z tylnego siedzenia Jane. – Rzucił się na mnie.

– Najpierw ty rzuciłaś się na niego. Z kijem baseballowym.

– Broni go pani – zauważyła Sarah.

– To taki odruch. – Eve zaparkowała i wysiadła z samochodu. – Idźcie spać. Ja się nim zajmę.

– To nie będzie takie proste – mruknęła Sarah…

– Ale Monty i ja jesteśmy zbyt zmęczeni, żeby się narzucać z pomocą, a Jane nie ma przy sobie kija baseballowego.

Jane zachichotała.

– Czy Monty może ze mną dzisiaj spać? – zapytała.

– Dziś nie. Wiesz, że się zgadzam tylko z jakiejś nadzwyczajnej okazji. – Sarah kiwnęła głową Joemu, który czekał przy drzwiach. – Niech pan będzie miły dla Eve, bo poszczuję pana moim psem.

Nie czekając na odpowiedź, popchnęła Jane i Monty’ego do środka i weszła za nimi.

– Kto to jest? – spytał Joe.

– Sarah Patrick. Jej pies, Monty, umie odszukiwać ciała. Dziwię się, że wiesz, gdzie mieszkam, a nie orientujesz się, kim jest Sarah. Czy Logan ci nie powiedział, co się tu dzieje?

– Chyba żartujesz. – Joe wszedł za nią do domu. – Logan powiedział mi tylko tyle, ile musiał: że jesteś bezpieczna, że pilnuje cię dwóch jego ochroniarzy i żebym się odczepił.

– To jak mnie znalazłeś?

– Mark powiedział, że wybierałaś się do Phoenix i że jego zdaniem miałaś asa w rękawie. Natychmiast pomyślałem o Loganie. Zacząłem go szukać. Dowiedziałem się, że wyjechał z Monterey i mieszka w Camelback Inn. Dowiedziałem się też, że jest właścicielem tego domu, i pomyślałem, iż byłoby logiczne, gdyby umieścił cię tu z Jane.

– Bystrzak z ciebie.

– Na twoim miejscu nie byłbym taki sarkastyczny – odrzekł ochrypłym głosem. – Przeszedłem piekło, starając się ciebie znaleźć i nie wiedząc, czy Don nie znajdzie cię pierwszy. Nie wiem, czy jeszcze potrafię się opanować.

– Już nie, sądząc po przedstawieniu na ulicy.

– Zdenerwowałaś się? Przepraszam. Zawsze wiedziałem, że przemoc sprawia ci ból, bo za często się z nią w życiu stykałaś, i starałem się hamować, ale teraz nie mam już siły. Przyjmij mnie takim, jakim jestem. – Rozejrzał się wokół. – Ładnie tu. Bardzo przytulnie. Logan dobrze się spisał.

– Bardzo mi pomógł.

Joe zacisnął wargi.

– Ach tak? Jak bardzo? Otacza cię sympatią i prowadzi z tobą intymne pogaduszki?

– Oczywiście, że z nim rozmawiam. Dzwonię do niego, kiedy mam chwilę czasu, żeby mu powiedzieć, jak się toczą sprawy. Czy miałam go wykreślić z mojego życia, gdy pomógł mi w uzyskaniu współpracy Sarah i w innych sprawach… Dlaczego ja się właściwie tłumaczę? To nie twój…

– Chcę wiedzieć tylko jedno. Czy Don się z tobą kontaktował, odkąd tu jesteś?

– Tak.

Joe zaklął pod nosem.

– Jak ten drań to robi? Musi cię cały czas obserwować.

– Dlaczego się tak dziwisz? Ma wieloletnie doświadczenie w chodzeniu za swymi ofiarami i zna wiele trików. Ta bliskość napawa go radością i triumfem. – Eve weszła do dużego pokoju i odwróciła się twarzą do Joego. – Jestem zmęczona. Powiedz, co chcesz powiedzieć, i pozwól mi iść spać. Jutro rano musimy wstać bardzo wcześnie i znów szukać.

– Tak po prostu?

– Tak po prostu. – Eve straciła już cierpliwość. – Do jasnej cholery, Joe, czy ty się spodziewasz, że będę przepraszać za to, iż starałam się ciebie chronić? W tej chwili zrobiłabym to samo. To jest moja sprawa, nie twoja.

– Twoje sprawy są zawsze moimi od dnia, kiedy cię poznałem. I zostaną takimi aż do dnia mojej… – Potrząsnął głową. – Wycofujesz się i odstawiasz mnie na boczny tor. Przecież to czuję. Jak długo, twoim zdaniem, mogę… – Zrobił dwa kroki do przodu i złapał ją za ramiona. – Spójrz na mnie. Na litość boską, spójrz na mnie i zobacz mnie takiego, jakim jestem, a nie takiego, jakim chciałabyś mnie widzieć.

Jego oczy…

Eve czuła obręcz na piersiach, która nie pozwalała jej odetchnąć.

– Tak. – Głos Joego mocno drżał.

– Puść mnie – poprosiła słabym głosem. Zacisnął dłonie, a potem powoli je rozluźnił.

– Nie jestem głupi. Po tylu latach nie będę cię poganiał. Zbyt długo jednak byłem do ciebie przywiązany współczuciem. Dłużej tego nie zniosę.

– Współczuciem? Nigdy nie potrzebowałam twojego współczucia.

– Jak mogłem ci nie współczuć? Tym żyłem, tym oddychałem. Moje współczucie było suche jak pieprz, ale tylko to miałem. I za każdym razem, kiedy myślałem, że nie wytrzymam już ani dnia dłużej, sprawiałaś, iż znów krwawiłem i dawałem się złapać. – Patrzył jej prosto w oczy. – Żadnego współczucia, Eve.

– Idę spać – odrzekła, cofając się. – Rano porozmawiamy.

Potrząsnął głową.

– Teraz już nie musimy. Mogę poczekać. – Spojrzał na kanapę. – Prześpię się tutaj.

– Jest jeszcze wolny pokój.

– Pokażesz mi go jutro. A teraz uciekaj.

Musiała uciec. Była zmieszana, spanikowana i nie wiedziała, co się z nią dzieje. A Joe, niech go diabli wezmą, znał ją tak dobrze, że przypuszczalnie doskonale wiedział, co ona w tej chwili czuje.

– Zobaczymy się jutro.

– Tak będzie dobrze, Eve – powiedział cicho. Po raz pierwszy słaby uśmiech oświetlił jego twarz. – Nie myśl już o tym. Musisz się przyzwyczaić. Jestem tym samym mężczyzną, którego znasz od dziesięciu lat.

Ale niedawno, kiedy się jej przyglądał, stał się niemal obcym człowiekiem.

Kiedy jej dotykał…

Ile razy dotykał jej w ciągu tych dziesięciu lat? Z przyjaźnią, z sympatią, kojąc ból, pomagając jej przetrwać noce żałoby i samotności.

Nigdy tak jak teraz.

– Dobranoc – szepnęła i prawie wyfrunęła z pokoju.

To szaleństwo – pomyślała, zdejmując ubranie i kładąc się do łóżka. To nie powinno się stać. Do diabła, Joe, nie powinieneś tak myśleć, tak czuć.

Ona sama nie powinna pozwalać sobie na takie odczucia.

Piersi bolały od dotyku chłodnego prześcieradła, a między udami czuła charakterystyczne mrowienie.

Do diabła z tym wszystkim!

Nie chciała odczuwać fizycznego pożądania wobec Joego. Nie pasowało do miejsca, jakie wyznaczyła mu w swoim życiu.

Wyznaczone miejsce. Dlaczego tak pomyślała? Czyżby podświadomie trzymała go przy sobie pod pretekstem przyjaźni, doskonale wiedząc, iż nie zniosłaby jego odejścia? Cóż za nieprawdopodobny egoizm!

To nie była prawda. To nie mogła być prawda. A jednak tamtej nocy, w motelu w Elijay, wyczuła przecież, iż jest między nimi coś jeszcze, coś, czemu nie pozwalała wynurzyć się.

Może dziś Joe przeżył tylko jakieś chwilowe załamanie. Może jutro wróci do normy.

A ona? Czy będzie mogła traktować Joego tak jak do tej pory? Kiedy jej dotknął i spojrzał na nią z takim przejęciem, zdawało się, że zmienia się na jej oczach. Nagle zdała sobie sprawę z jego obecności, z fizycznej, seksualnej obecności Joego Quinna. Dostrzegła jego szerokie ramiona, wąskie biodra, usta…

Miała ochotę wyciągnąć rękę i dotknąć tych ust.

Ciepło. Mrowienie. Głód.

Musiała przestać tak o nim myśleć. Musiała odzyskać równowagę psychiczną, aby przekonać Joego, że nowy kierunek w ich wzajemnych stosunkach może się okazać bardzo niebezpieczny. Musi działać chłodno i logicznie…

Była tak zdenerwowana, iż nie było mowy o jakimkolwiek chłodzie czy logice.

Niech cię wszyscy diabli, Joe!

Następnego ranka, kiedy Eve zeszła na dół, Joe, w dżinsach i bluzie od dresu, z włosami mokrymi jeszcze od prysznica, czekał na nią w holu.

– Kawa gotowa. Sarah, Jane i Monty są w kuchni. Spóźniłaś się – powiedział z uśmiechem. – Źle spałaś?

– Spałam bardzo dobrze – odparła szorstko Eve.

– Kłamczucha. – Joe ruszył do kuchni. – Sarah opowiedziała mi o waszych postępach, a raczej o ich braku.

Z ulgą zauważyła, że zachowywał się całkiem normalnie. To był Joe, jakiego do tej pory znała. Można było pomyśleć, że wydarzenia ostatniej nocy tylko jej się przyśniły.

– Nadal mamy szansę – odparła.

– Jeśli Don cię nie oszukał. I nie zakładaj, że znajdziemy jakieś ślady, nawet jeśli uda się odszukać ciało Debby Jordan. Spiro mówi, że w Talladedze nie odnaleziono niczego ważnego.

– A ten karton w zaułku?

– To samo. Krew należała do strażnika z domu opieki społecznej.

– A te dwa groby w Phoenix?

– Spiro przysłał tu Charliego, żeby je zbadał. Na razie niczego nie wykrył.

– To nie znaczy, że czegoś nie znajdziemy.

– Nie mówiłby ci o Debby Jordan, gdyby zostawił tam jakiś ślad.

– Owszem, mówiłby. Jest zmęczony swoim bezpieczeństwem. Potrzebuje… Nie wiem, czego potrzebuje, ale jestem tego częścią. A poza tym, odkąd tu przyjechałam, zrobił przynajmniej jeden błąd.

– Masz na myśli psa Sarah.

Eve kiwnęła głową.

– Skoro wiemy, że popełnił jeden błąd, możemy zakładać, iż zrobił także jakieś inne.

– A jeśli nie?

– To i tak znajdziemy sposób, żeby go złapać. Nie mogę pozwolić, aby taka sytuacja ciągnęła się w nieskończoność. Nie zamierzam się chować i nie zamierzam temu skurwysynowi pozwolić się prześladować. Nie mogę już tego znieść – powiedziała z grymasem. – On się mną żywi, Joe.

– Być może masz rację. Może Debby Jordan będzie naszą wskazówką. Zjedzmy śniadanie i ruszajmy w drogę.

– Jedziesz z nami?

– Pozwoliłaś dzieciakowi, to i ja mogę.

– Jane musi być cały czas ze mną.

Joe dotknął klamki drzwi do kuchni, ale Eve go powstrzymała, mówiąc:

– Nie chcę, żebyś z nami jechał, Joe.

– Nie szkodzi. I tak pojadę. Tym razem się mnie nie pozbędziesz.

– Posłuchaj, byłam bardzo ostrożna. Nikt mnie tu nie widział. Kiedy ktoś przychodził i pytał, co robimy, Sarah z nim rozmawiała. Mimo to zawsze istnieje możliwość, iż policja w końcu mnie znajdzie. Nie chcę, abyś był wtedy ze mną.

Joe wykrzywił twarz w uśmiechu.

– W takim wypadku własnoręcznie bym cię zaaresztował. Czyżbym zapomniał ci powiedzieć, że przekonałem szefa, iż miał świetny pomysł, wysyłając mnie tu jako łącznika z Atlanty w pracach policji międzystanowej? A zatem moje stanowisko w policji nie jest niczym zagrożone. Nie musisz się martwić.

– Akurat! Spacerujesz po linie i nie chcę, żebyś jechał…

– Powtarzasz się.

– A ty nie słuchasz. Nie potrzebuję twojej pomocy.

– Ale Loganowi pozwalasz sobie pomagać – rzucił, patrząc na nią znacząco.

– Jego pomocy też nie chciałam.

– Mimo to pozwalasz na nią.

– To jest co innego.

– Tak, to jest co innego. Miałem ochotę cię udusić, kiedy mnie zostawiłaś i zwróciłaś się do niego o pomoc. Teraz jednak wierzę, że to dobry znak – powiedział z uśmiechem. – Pomyśl o tym.

Nie chciała wcale o tym myśleć. Nagłe w piersiach, w całym ciele poczuła to samo pragnienie co w nocy. Cholera, nie życzyła sobie takich wrażeń w jego obecności. Był jej najlepszym przyjacielem, prawie bratem.

– To mi nie odpowiada, Joe. Wszystko psujesz.

– To się przystosuj.

– Hej, Monty, nie tak szybko!

Sarah mocniej zacisnęła dłoń na smyczy. Odkąd przyjechali na pole na tyłach szkoły podstawowej w Dawn’s Light, Monty był niesłychanie spięty i poruszał się prawie biegiem.

Instynkt czy niecierpliwość? Szukał bez rezultatów tyle dni. Sarah była już zmęczona i zniecierpliwiona.

Dochodziła szósta wieczorem. Powoli zaczynało się ściemniać i sękate drzewa rzucały na gołą ziemię długie cienie.

– Ile jeszcze?! – zawołał Joe z samochodu, zaparkowanego na skraju pola.

– Piętnaście minut.

Sarah zatrzymała się na moment, aby mogli oboje przez chwilę odsapnąć. Spojrzała na Eve i Joego. Miała dziwne wrażenie, patrząc na nich.

Wyraźnie byli starymi przyjaciółmi, kiedy mówili, jedno kończyło za drugie zaczęte zdanie, a mimo to w ich wzajemnym stosunku widać było jakiś niepokój. Ludzie zdecydowanie zachowywali się zbyt skomplikowanie. O wiele łatwiej było z psami… Na ogół.

– Kończymy? – spytała Jane.

– Niedługo. – Sarah znów ruszyła przed siebie. – Idź do samochodu i weź sobie kanapkę. Na pewno jesteś głodna.