/ / Language: Polski / Genre:sf_fantasy

Najczarniejsza Godzina

Jenny Carroll

Lato. Pora długich, wolno upływających dni i krótkich, gorących nocy. Niestety, zamiast wylegiwać się na plaży, Suzy musi wcielić się w niańkę. Nie zamierza się tym jednak przejmować, ma dużo ważniejsze sprawy na głowie. Na przykład ducha, który dzieli z nią sypialnię. No i tajemnicze zniknięcie Jesse'a, które pachnie czymś groźnym, by nie powiedzieć… diabolicznym. Ale znajdzie go, choćby kosztowało ją to życie!

Jenny Carroll

Najczarniejsza Godzina

Tytuł oryginalny: Mediator. Darkest Hour.

Pośredniczka 04

Pamięci Marcii Mounsey

1

Lato. Pora długich, wolno upływających dni i krótkich, gorących nocy.

Na Brooklynie, gdzie spędziłam pierwszych piętnaście lat życia, lato – o ile nie wyjeżdżałam na obóz – oznaczało przesiadywanie przed domem z moją najlepszą przyjaciółką Giną i jej braćmi w oczekiwaniu na wózek z lodami. Kiedy nie było zbyt gorąco, bawiliśmy się w „wojnę”, dzieląc się na drużyny razem z dzieciakami z sąsiedztwa i strzelając do siebie na niby.

Kiedy podrośliśmy, „wojna” oczywiście się skończyła. Przestało nam również zależeć na lodach.

To i tak nie miało znaczenia. Żaden z chłopców z najbliższej okolicy, z którymi się kiedyś bawiłyśmy, nie chciał mieć z nami do czynienia. No, w każdym razie nie ze mną. Nie sądzę, żeby mieli coś przeciwko odnowieniu znajomości z Giną, ale zanim zdążyli się zorientować, jaka laska z niej wyrosła, Gina rozwinęła w sobie ambicje sięgające wyżej niż chłopaki z sąsiedztwa.

Nie wiem, czego się spodziewałam po moim szesnastym lecie, pierwszym od czasu przeprowadzki do Kalifornii, gdzie zamieszkałam z mamą i jej nowym mężem… A, tak, i jego synami. Zdaje się, że oczekiwałam takich samych leniwych dni, spędzanych jednak na plaży a nie przed blokiem.

A co do tych krótkich gorących nocy, cóż, miałam co do nich swoje plany. Potrzebowałam tylko chłopaka.

Tak się jednak złożyło, że ani z plaży ani z chłopaka nic nie wyszło. Chłopak, który mi się podobał… Taak, nie był zainteresowany. Tak mi się przynajmniej wydaje. A jeśli chodzi o plażę…

Cóż, zmuszono mnie, abym poszła do pracy.

Zgadza się: do pracy.

Przeraziłam się, kiedy pewnego wieczoru przy kolacji, gdzieś na początku maja, mój ojczym Andy zapytał mnie, czy złożyłam już gdzieś podanie w sprawie pracy na lato. A ja na to:

– O czym ty mówisz?

Jak się wkrótce okazało, leniuchowanie na gorącej plaży musiałam dodać do wielu innych rzeczy, z których musiałam zrezygnować, odkąd moja mama poznała, pokochała i poślubiła Andy'ego Ackermana, gospodarza popularnego programu telewizji kablowej poświęconego remontom mieszkaniowym, rodowitego Kalifornijczyka i ojca trzech synów.

W rodzinie Ackermanów, jak odkryłam, miało się dwie opcje do wyboru, jeśli chodzi o letnie wakacje: praca albo dokształcanie się. Jedynie Profesora, najmłodszego z moich braci przyrodnich – zwanego Davidem przez wszystkich poza mną – to nie dotyczyło, gdyż na pracę był za mały, a oceny miał na tyle dobre, że przyjęto go na miesięczny obóz komputerowy, gdzie zapewne nabywał umiejętności mające uczynić z niego drugiego Billa Gatesa. Z lepszą, mam nadzieję, fryzurą oraz bez swetrów z supermarketu.

Mój średni brat przyrodni Przyćmiony (zwany również Brad) nie miał tyle szczęścia. Udało mu się zawalić zarówno angielski, jak i hiszpański – niezwykły wyczyn, biorąc pod uwagę, że angielski jest jego ojczystym językiem – i dlatego ojciec zmusił go do uczestniczenia w zajęciach letniej szkoły pięć dni w tygodniu… W przerwach wykorzystywał go jako niewolnika przy pracach, jakie podjął w czasie urlopu: rozwalaniu znacznej części tarasu na tyłach naszego domu i montowaniu sauny.

Mając alternatywę: praca albo kursy wakacyjne – wybrałam pracę.

Dostałam pracę w tym samym miejscu, gdzie co lato pracuje mój najstarszy brat przyrodni Śpiący. Polecił mnie, co w pierwszej chwili jednocześnie zaskoczyło mnie i wzruszyło. Dopiero później dowiedziałam się, że dostaje drobną premię za każdą osobę, którą zatrudniono z jego polecenia.

Nieważne. Faktem jest, że Śpiący – Jake, jak nazywają go przyjaciele i reszta rodziny – i ja jesteśmy teraz dumnymi pracownikami Hotelu i Kompleksu Golfowego Pebble Beach; Śpiący jako ratownik na jednym z licznych basenów ośrodka, ja zaś jako…

No tak, przekreśliłam swoje letnie wakacje, by zostać hotelową babysitterką.

W porządku. Możecie przestać się śmiać.

Nawet ja muszę przyznać, że nie jest to rodzaj pracy, którą uważałabym za odpowiednią dla siebie, ponieważ brak mi cierpliwości i nie lubię, kiedy ktoś na mnie pluje. Pozwolę sobie jednak zauważyć, że za godzinę płacą mi dziesięć dolarów i to nie uwzględniając napiwków.

A goście Hotelu i Kompleksu Golfowego? Taak, to rodzaj ludzi, którzy mają skłonność do dawania napiwków Sporych napiwków.

Pieniądze nie od razu jednak uleczyły moją zranioną dumę. Skoro już muszę spędzić lato, harując jak wół, to sto dolarów za godzinę – a często i więcej – stanowi godziwą rekompensatę. Ponieważ pod koniec lata powinnam zgromadzić, bez cienia wątpliwości, najwspanialszą jesienną garderobę w całej Misyjnej Akademii imienia Juniper o Serry.

To byłby materiał do przemyśleń dla Kelly Prescott, spędzającej leniwie czas przy basenie swojego ojca. Mam już cztery pary spodni od Donny Karan, za które zapłaciłam własnymi pieniędzmi.

Co ty na to, Mała Panno American Express Tatusia?

Jedyny prawdziwy problem dotyczący pracy w wakacje – oprócz marudnych dzieci i ich równie marudnych, ale nadzianych rodziców, rzecz jasna – polega na tym, że mam się meldować w recepcji co rano o godzinie ósmej.

Rano. Żadnego wysypiania się.

To, jak dla mnie, lekka przesada. Próbowałam coś z tym zrobić, jednak kierownik personelu Hotelu i Kompleksu Golfowego Pebble Beach pozostał nieczuły na moje propozycje, by opiekę nad dziećmi uruchomić o godzinie dziewiątej.

Tak więc każdego ranka (nawet w niedziele nie mogę sobie pospać, ponieważ ojczym nalega, żebyśmy spożywali wspólnie przygotowany przez niego z dużym staraniem brunch) jestem na nogach przed siódmą…

Co majak się ku swojemu zdumieniu przekonałam, swoje dobre strony.

Jakkolwiek nie uznałabym za taką widoku Przyćmionego bez koszuli, spoconego jak świnia i żłopiącego sok pomarańczowy wprost z kartonu.

Wiele dziewcząt z mojej szkoły, jestem tego pewna, zapłaciłoby duże pieniądze, żeby ujrzeć Przyćmionego – a także Śpiącego, skoro już o tym mowa – bez koszuli, spoconego czy nie. Na przykład Kelly Prescott. Oraz jej najlepsza przyjaciółka, była flama Przyćmionego, Debbie Mancuso. Co takiego je w moich braciach pociąga, nie mam pojęcia, mogę jedynie przypuszczać, że te dziewczyny nie widziały moich braciszków podczas posiłku, którego część stanowi fasolka.

Jednak każdy, komu zależałoby na tym, żeby zobaczyć Przyćmionego robiącego za „chłopca z kalendarza”, mógłby to zrobić za darmo, zatrzymując samochód koło naszego domu w dowolny powszedni dzień tygodnia rano. Ponieważ to właśnie na naszym podwórku Przyćmiony od mniej więcej szóstej rano do około dziesiątej, kiedy udaje się na letnie kursy, nagi do pasa pracuje ciężko pod bacznym wzrokiem swojego ojca.

Tego konkretnego dnia – tego, kiedy przyłapałam go po raz kolejny na piciu bezpośrednio z kartonu, zwyczaj, z którego obie z mamą próbowałyśmy bezskutecznie wyleczyć cały klan Ackermanów – Przyćmiony musiał kopać, ponieważ zostawił na podłodze w kuchni smugę błota jako dodatek do pokrytego ziemią przedmiotu, który położył na nieskazitelnie czystym blacie (wiem coś o tym: to ja sprzątałam kuchnię poprzedniego wieczoru).

– Och – powiedziałam, wchodząc do kuchni – czyż to nie piękny obrazek?

Przyćmiony opuścił karton z sokiem i spojrzał na mnie.

– Czy nie powinnaś być gdzie indziej? – zapytał, wycierając usta wierzchem dłoni.

– Oczywiście – odparłam. – Miałam jednak nadzieję, że zanim wyjdę, wypiję szklaneczkę wzbogaconego w wapno soku. Widzę teraz, że to niemożliwe.

Przyćmiony potrząsnął kartonem.

– Jest jeszcze trochę.

– Wymieszane z twoją śliną? – Wzdrygnęłam się. – Wolę nie. Przyćmiony otworzył usta, żeby coś powiedzieć – zapewne jak zwykle, chcąc zasugerować, żebym go pocałowała w pewną część ciała – ale za szklanymi rozsuwanymi drzwiami odezwał się głos jego ojca.

– Brad! – ryczał Andy. – Koniec przerwy. Wracaj tutaj i pomóż mi to opuścić.

Przyćmiony trzasnął pudełkiem o blat. Zanim jednak naburmuszony wycofał się z kuchni, zatrzymałam go uprzejmym:

– Przepraszam?

Był bez koszuli, widziałam więc, jak napięły mu się mięśnie na szyi i ramionach.

– No dobra – mruknął, odwracając się i kierując z powrotem w stronę pudełka z sokiem. – Odłożę go. Rany, dlaczego ty się zawsze czepiasz z powodu takiego gówna…

– To mnie nie interesuje – przerwałam mu, wskazując sok – chociaż od tego stół z pewnością będzie lepki. – Chcę wiedzieć, co to jest.

Przyćmiony spojrzał tam, gdzie wskazywałam palcem. Zamrugał na widok podłużnego uwalanego ziemią przedmiotu.

– Nie mam pojęcia – powiedział. – Znalazłem to w ziemi, kiedy wykopywałem słup.

Bardzo ostrożnie podniosłam do góry coś, co było zapewne metalowym pudełkiem o rozmiarach piętnaście na sześć centymetrów, mocno zardzewiałym i zabłoconym. W paru miejscach ziemia się odkruszyła i można było przeczytać namalowane na pudełku słowa. Udało mi się rozszyfrować wspaniały zapach oraz jakość gwarantowana. Potrząsnęłam pudełkiem i coś zagrzechotało.

– Co jest w środku? – zwróciłam się do Przyćmionego. Wzruszył ramionami.

– Skąd mam wiedzieć? Jest zardzewiałe. Miałem zamiar wziąć…

Nigdy nie dowiedziałam się, co Przyćmiony zamierzał zrobić z pudełkiem, ponieważ w tym momencie jego starszy brat Śpiący wkroczył do kuchni, sięgnął po karton soku, otworzył go i wypił całą zawartość. Potem zgniótł karton, wrzucił go do kosza i zwróciwszy uwagę, jak się wydaje, na moją pełną obrzydzenia minę, zapytał:

– Co jest?

Nie rozumiem, co dziewczyny w nich widzą. Poważnie. Są jak zwierzaki.

I to wcale nie te miłe do głaskania.

W tym czasie Andy znowu wrzeszczał na Przyćmionego, żeby się pośpieszył.

Przyćmiony mruknął pod nosem jakieś wyjątkowo wyszukane przekleństwo i krzyknął:

– Już idę! – Po czym wyszedł na zewnątrz.

Była już siódma czterdzieści pięć, więc musieliśmy ze Śpiącym „dać gazu”, jak to ujął, żeby dotrzeć na czas do hotelu. Jakkolwiek mój najstarszy brat przyrodni ma skłonności do lunatykowania w codziennym życiu, to gdy jeździ samochodem, zachowuje przytomność umysłu. W pracy stawiłam się pięć minut przed czasem.

Hotel i Kompleks Golfowy Pebble Beach szczycą się dobrą organizacją. Rzeczywiście, trudno im tego odmówić. Moim obowiązkiem, jako hotelowej opiekunki do dzieci, po zameldowaniu się jest zapytać o zadanie na dany dzień. Wtedy dowiaduję się, czy po pracy czeka mnie wypłukiwanie z włosów tartej marchewki, czy resztek hamburgera. Ogólnie rzecz biorąc, wolę hamburgery, ale co do tartej marchewki jedno mogę stwierdzić: ludzie, którzy ją jedzą, na ogół nie są w stanie robić żadnych uwag.

Kiedy usłyszałam, jakie zadanie przypadło mi na ten dzień, poczułam się rozczarowana, chociaż chodziło o zjadacza hamburgerów.

– Simon, Susannah – zawołała Caitlin. – Jesteś przydzielona do Slatera, Jacka.

– Na Boga, Caitlin – powiedziałam do mojej przełożonej. – Wrobiłaś mnie w niego wczoraj. I przedwczoraj.

Caitlin jest tylko dwa lata starsza ode mnie, ale traktuje mnie jakbym miała dwanaście. Podejrzewam, że toleruje mnie jedynie ze względu na Śpiącego. Jego ciało robi na niej ogromne wrażenie, podobnie jak na wszystkim dziewczynach z naszej planety… Poza, oczywiście, mną.

– Rodzice Jacka – poinformowała mnie Caitlin, nie podnosząc nawet głowy znad notesu – prosili o ciebie, Suze.

– Nie mogłaś powiedzieć, że już jestem zajęta?

Caitlin podniosła w końcu głowę i spojrzała na mnie chłodno niebieskimi oczami, w których tkwiły szkła kontaktowe.

– Suze, oni cię lubią.

Szarpnęłam palcami paski od kostiumu kąpielowego. Miałam na sobie przepisowy granatowy kostium pod przepisową granatową oksfordzką koszulką oraz szortami khaki. Z zakładkami w pasie. Uwierzycie? Straszne!

Wspominałam o mundurku, prawda? To znaczy o tym, że musze nosić do pracy mundurek? Nie żartuję. Codziennie. Mundurek.

Gdybym wiedziała, że będę chodziła tak ubrana, w życiu nie zgłosiłabym się do tej pracy.

– Taak – powiedziałam. – Wiem, że mnie lubią.

To uczucie nie jest niestety obustronne. Nie chodzi o to, że nie lubię Jacka, chociaż to najbardziej marudne dziecko, jakie znam. Łatwo zrozumieć, dlaczego taki jest – wystarczy popatrzeć na jego rodziców, parę pochłoniętych robieniem kariery lekarzy, dla których rzucenie dziecka na całe dnie w ramiona hotelowej opiekunki, podczas gdy oni żeglują i grają w golfa, stanowi formę przyjemnych rodzinnych wakacji.

To ze starszym bratem Jacka mam problem. No, może niezupełnie problem…

Wolałabym raczej nie wchodzić mu w oczy, kiedy mam na sobie niewiarygodnie bezstylowe mundurowe szorty khaki Hotelu i Kompleksu Golfowego Pebble Beach.

Taak. Te z zakładkami.

Oczywiście ilekroć go spotykam, odkąd w zeszłym tygodniu zjawił się w hotelu wraz z rodziną, mam na sobie te głupie szorty.

Nie to, że jakoś szczególnie mnie obchodzi, co Paul Slater o mnie myśli. Moje serce, używając popularnego określenia, należy do innego.

A jednak Paul jest niesamowity. Nie o to chodzi, że jest przystojny. O, nie. Paul jest przystojny i do tego zabawny. Za każdym razem, kiedy odbieram Jacka albo odstawiam go do rodzinnego apartamentu, a Paul akurat tam jest, zawsze robi jakąś dowcipną uwagę o hotelu, rodzicach czy sobie samym. Nic złośliwego. Po prostu zabawne.

Sądzę także, że jest inteligentny, bo kiedy nie gra w golfa z ojcem albo w tenisa z matką, siedzi przy basenie z książką.

I to nie jakąś tam zwykłą książką. Nie jest to Clancy, Crichton czy King. O nie. Czyta takich facetów, jak Nietsche czy Kierkegaard.

Poważnie. To prawie wystarczy, żeby zacząć podejrzewać, że nie pochodzi z Kalifornii. I nie pochodzi.

Slaterowie przyjechali z Seattle.

Widzicie więc, że problem leży nie tylko w tym, że Jack Slater to najmarudniejsze dziecko, jakie w życiu poznałam. Nie napawał mnie entuzjazmem fakt, że jego przystojny brat zobaczy mnie po raz kolejny w szortach, w których mój tyłek wydaje się mieć w przybliżeniu rozmiary stanu Montana.

Caitlin nie interesowały jednak zupełnie moje osobiste odczucia w tej sprawie.

– Suze – powiedziała, znowu zaglądając do notesu. – Nikt nie lubi Jacka, a pan i pani Slater lubią ciebie. Więc spędzisz dzień z Jackiem. Jasne?

Westchnęłam ciężko, ale co mogłam zrobić? Oprócz dumy, moja opalenizna była jedyną rzeczą, która miała ucierpieć na spędzeniu jeszcze jednego dnia z Jackiem. Dzieciak nie lubi pływać, jeździć na rowerze czy na rolkach ani rzucać frisbee, ani czegokolwiek, co można robić na dworze. Jego pomysł na przyjemne spędzenie czasu to oglądanie filmów rysunkowych w pokoju hotelowym.

Nie żartuję. To z całą pewnością najnudniejsze dziecko, jakie znam. Trudno uwierzyć, że on i Paul mają tę samą pulę genów.

– Poza tym – dodała Caitlin, kiedy stałam tam jeszcze, wściekła. – Dzisiaj są ósme urodziny Jacka.

Wytrzeszczyłam na nią oczy.

– Jego urodziny? Są urodziny Jacka, a rodzice zostawiają go na cały dzień z babysitterką?

Caitlin rzuciła mi surowe spojrzenie.

– Slaterowie mają wrócić na czas, żeby zabrać go na kolację do Grilla.

Do Grilla. Ojej. Grill to najelegantsza restauracja w ośrodku, może nawet na całym półwyspie. Najtańsza rzecz, jaką podają, kosztuje piętnaście dolarów i jest to sałatka firmowa. Grill jest zdecydowanie mało zabawnym miejscem do tego, żeby zabrać tam dziecko na ósme urodziny. Nawet Jack, najnudniejsze dziecko świata, nie będzie się tam dobrze bawił.

Nie rozumiem. Naprawdę nie rozumiem. Co jest nie tak z tymi ludźmi? I w jaki sposób, biorąc pod uwagę sposób, w jaki traktują młodsze dziecko, to drugie zdołało stać się takie…

Cóż… fascynujące?

W każdym razie to słowo przyszło mi do głowy, kiedy Paul otworzył drzwi apartamentu w odpowiedzi na moje pukanie, uśmiechając się szeroko, z jedną ręką w kieszeni kremowych letnich spodni, w drugiej trzymając książkę jakiegoś Heideggera.

Taak, wiecie, jaka była ostatnia książka, jaką czytałam? Clifford. Zgadza się. Wielki rudy pies. Dobra, czytałam ją pięciolatkowi. No tak, ale Heidegger? Rany.

– Kto dzwonił do recepcji i zamówił śliczną dziewczynę? – odezwał się Paul.

No dobra, to nie było zabawne. Jak się tak bliżej zastanowić, to właściwie było molestowanie seksualne. Jednak chłopak, który to powiedział, był w moim wieku, miał jakieś metr osiemdziesiąt wzrostu, oliwkową cerę, kręcone brązowe włosy oraz oczy koloru mahoniowego biurka w hotelowym holu. Odebrałam więc to znacznie łagodniej.

Łagodniej. O czym ja mówię? Ten chłopak mógł mnie molestować, kiedy mu się żywnie podobało. Ktoś przynajmniej chciał to robić.

Takie już moje szczęście, że akurat nie chłopak, którego pragnęłam.

Naturalnie nie powiedziałam tego głośno. Zamiast tego oznajmiłam:

– Ha, ha. Przyszłam do Jacka. Paul się skrzywił.

– Och – mruknął, kręcąc głową i udając, że jest rozczarowany. – Ten mały dostaje wszystko, co najlepsze.

Przytrzymał drzwi i weszłam do luksusowego salonu. Jack jak zwykle leżał rozwalony na podłodze przed telewizorem. Zgodnie ze swoim zwyczajem nie dał po sobie poznać, że zauważył moje przyjście.

Za to jego mama zwróciła na mnie uwagę.

– Och, cześć, Susan. Rick, Paul i ja spędzimy całe przedpołudnie na polu golfowym. A potem pójdziemy na lunch do Grotto, a potem na spotkanie z naszymi osobistymi trenerami. Byłoby cudownie, gdybyś została gdzieś do siódmej, dopóki nie wrócimy. Dopilnuj, żeby Jack wziął kąpiel, zanim przebierze się do kolacji. Zostawiłam dla niego garnitur. Wiesz, to jego urodziny. No dobrze, pa pa. Baw się dobrze, Jack.

– Jakże mogło by być inaczej? – Paul posłał w moją stronę znaczące spojrzenie.

A potem Slaterowie sobie poszli.

Jack został tam, gdzie był, przed telewizorem, nie odzywając się do mnie, nie odwracając nawet głowy. Codziennie tak się zachowywał, nie byłam więc zaniepokojona.

Przemierzyłam pokój – przechodząc nad Jackiem – i otworzyłam na oścież oszklone drzwi od tarasu z widokiem na morze. Rick i Nancy Slaterowie płacili sześćset dolarów dziennie za ten widok – zatoki Monterey – lśniącej turkusowo pod bezchmurnym błękitnym niebem. Z apartamentu widać było żółty plasterek plaży, na której, gdyby nie mój mający dobre intencje, ale omylny ojczym, spędzałabym lato.

To nie jest sprawiedliwe. Naprawdę.

– No dobrze, mój panie – powiedziałam, podziwiając widok przez minutę i wsłuchując się w uspokajający szum fal. – Wkładaj kąpielówki. Idziemy na basen. Za ładna pogoda, żeby siedzieć w pokoju.

Jack jak zwykle spojrzał na mnie, jakbym go uszczypnęła, a nie zaproponowała zabawę na basenie.

– Ale dlaczego?! – krzyknął. – Wiesz, że nie umiem pływać.

– Właśnie dlatego – powiedziałam. Kończysz dzisiaj osiem lat. Ośmiolatek, który nie potrafi pływać, jest przegrany. Nie chcesz być przegrany, co?

Jack dał jasno do zrozumienia, że woli być przegrany, niż wyjść na dwór, do czego zdążyłam się już przyzwyczaić.

– Jack – powiedziałam, opadając na kanapę. – Co jest z tobą? Zamiast odpowiedzi Jack przeturlał się na brzuch, wpatrując się z naburmuszoną miną w dywan. Nie miałam ochoty ustąpić. Wiedziałam, o czym mówię, jeśli chodzi o bycie przegranym. Być innym w amerykańskim państwowym, czy nawet prywatnym systemie szkolnictwa to żadna frajda. Jak Paul mógł dopuścić do tego – żeby jego brat stał się takim małym, żałosnym mięczakiem, któremu miało się ochotę przyłożyć, nie byłam w stanie zrozumieć, ale wiedziałam bez cienia wątpliwości, że Rick i Nancy nie robili nic, żeby to zmienić. Tylko ode mnie zależało, czy da się zrobić coś, żeby Jack nie został treningowym workiem bokserskim w swojej szkole.

Nie pytajcie, dlaczego mnie to obchodziło. Być może dlatego, że w jakiś dziwny, niezrozumiały sposób Jack przypominał mi Profesora, mojego najmłodszego brata przyrodniego, tego, który wyjechał na obóz komputerowy. Dziwaka w najdosłowniejszym znaczeniu tego słowa, którego jednak ogromnie polubiłam. Podjęłam nawet wysiłek, żeby nazywać go prawdziwym imieniem – David – przynajmniej, kiedy z nim rozmawiam…

Profesorowi jednak dziwaczne zachowanie uchodzi płazem, ponieważ posiada fotograficzną pamięć i niemal komputerową zdolność przetwarzania informacji. Jack, o ile zdołałam się zorientować, nie odznaczał się takimi zdolnościami. Odniosłam wrażenie, że jest trochę tępawy. Nie znalazł więc żadnej wymówki dla swoich dziwactw.

– O co chodzi? – zapytałam. – Nie chcesz nauczyć się pływać i rzucać frisbee jak każdy normalny człowiek?

– Nie rozumiesz – mruknął Jack niezbyt wyraźnie, w stronę dywanu. – Nie jestem normalnym człowiekiem. Ja… ja jestem inny niż wszyscy ludzie.

– Oczywiście – zgodziłam się, przewracając oczami. – Wszyscy jesteśmy jedyni w swoim rodzaju, jak płatki śniegu. Są jednak Inni i są Dziwacy. A ty, Jack, staniesz się Dziwakiem, jeśli zaniedbasz sprawę.

– Ja… Ja już jestem dziwaczny – powiedział Jack.

Nie ciągnął jednak tematu, a ja nie naciskałam, żeby się dowiedzieć, co ma na myśli. Nie dlatego, że wyobraziłam sobie, jak z upodobaniem w wolnych chwilach topi kocięta czy coś w tym rodzaju. Uznałam, że chodzi mu o dziwaczność w ogólnym sensie. Wszyscy od czasu do czasu czujemy się dziwaczni. Jack może czuł się tak częściej niż inni, ale przy takich rodzicach jak Rick i Nancy, to żadna niespodzianka. Pewnie bez przerwy go pytano, dlaczego nie jest podobny do starszego brata. Każde dziecko w takich warunkach straciłoby poczucie bezpieczeństwa. No, dajcie spokój. Heidegger? W czasie letnich wakacji?

Już wolę Clifforda.

Powiedziałam Jackowi, że jak będzie się ciągle martwił, to się szybko zestarzeje. Potem kazałam mu pójść włożyć kąpielówki.

Posłuchał, ale nie śpieszył się specjalnie, więc kiedy wreszcie wyszliśmy na żwirową ścieżkę prowadzącą do basenu, była prawie dziesiąta. Słońce prażyło, chociaż nie było jeszcze upału. W Carmelu rzadko bywa straszny upał, nawet w połowie lipca. Na Brooklynie ciężko jest w lipcu wyjść na dwór, jest tak gorąco i duszno. W Carmelu za to prawie nie ma wilgoci i zawsze wieje chłodny wietrzyk znad Pacyfiku…

Doskonała pogoda na randkę. Jeśli ma się z kim iść na randkę, oczywiście. Ja, rzecz jasna, nie mam. I prawdopodobnie nigdy nie będę miała – jeśli sprawy toczyć się będą tak jak do tej pory.

W każdym razie szliśmy z Jackiem żwirową alejką w stronę basenu, kiedy zza ogromnego krzaka forsycji wyszedł ogrodnik i skinął na mnie głową.

Nie byłoby w tym niczego niezwykłego – zaprzyjaźniłam się z całym personelem opiekującym się ogrodem dzięki niezliczonym krążkom frisbee, które ginęły w krzakach podczas gry z moimi podopiecznymi – gdyby nie fakt, że ten akurat ogrodnik, Jorge, który miał pod koniec lata przejść na emeryturę, dostał ataku serca parę dni wcześniej i, cóż…

Umarł.

A jednak to był Jorge, w beżowym kombinezonie, z sekatorem w ręku, kiwający głową w moją stronę, dokładnie tak jak parę dni wcześniej na tej samej ścieżce.

Nie martwiłam się reakcją Jacka na to, że martwy człowiek podszedł do nas i daje nam znaki głową, ponieważ na ogół jestem jedyną osobą, jaką znam, która ich widzi. To jest, zmarłych. Byłam więc zupełnie nieprzygotowana na to, co zdarzyło się później…

A mianowicie na to, że Jack wyrwał gwałtownie dłoń z mojej ręki i ze stłumionym krzykiem popędził w stronę basenu.

To było dziwne, ale Jack w ogóle był dziwny. Przewróciłam oczami i pognałam za dzieciakiem, bo w końcu płacą mi za to, żebym opiekowała się żywymi. Pomaganie zmarłym musi zejść na drugi plan, dopóki widnieję na liście płac Hotelu i Kompleksu Golfowego Pebble Beach. Duchy po prostu muszą poczekać. W końcu nie one mi płacą. Ha! Fajnie by było.

Znalazłam Jacka skulonego na leżaku, płaczącego w ręcznik. Na szczęście o tak wczesnej porze przy basenie nie było wielu ludzi. Inaczej musiałabym się pewnie tłumaczyć.

Był tam jedynie, wysoko, w budce ratownika, Śpiący. A sposób, w jaki opierał policzek na ręku, jasno wskazywał na to, że za szkłami rayban ma spuszczone żaluzje.

– Jack – powiedziałam, opadając na sąsiedni leżak. – Jack, co jest?

– Już… j – już ci mówiłem – wyszlochał Jack we włochaty biały ręcznik. – Suze… Ja nie jestem taki jak inni ludzie. Jestem taki, jak powiedziałaś. Dzi… dziwadło.

Nie miałam pojęcia, o co mu chodzi. Uznałam, że to dalszy ciąg naszej rozmowy z pokoju hotelowego.

– Jack, nie jesteś większym dziwakiem niż ktokolwiek inny.

– Nie – zaszlochał. – Jestem. Nie rozumiesz? – Podniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy, szepcząc:

– Suze, nie wiesz, dlaczego nie chcę wychodzić z domu? Pokręciłam głową. Nie rozumiałam. Nawet wtedy niczego nie rozumiałam.

– Ponieważ kiedy wychodzę – szepnął Jack – widzę umarłych.

2

Przysięgam, że właśnie to powiedział. Powiedział to w taki sposób jak ten dzieciak na filmie, ze łzami w oczach i takim samym strachem w głosie.

A ja zareagowałam bardzo podobnie, jak wtedy, kiedy oglądałam film. Pomyślałam: Zwariowany dupek.

Głośno powiedziałam jednak:

– Więc?

Nie chciałam, żeby to zabrzmiało brutalnie. Naprawdę. Byłam po prostu zaskoczona. W ciągu całych szesnastu lat mojego życia spotkałam tylko jedną osobę obdarzoną tą samą zdolnością, którą posiadam – zdolnością widzenia i rozmawiania z umarłymi – a tym kimś jest sześćdziesiecioparoletni ksiądz, który jest przypadkiem dyrektorem mojej szkoły. W życiu bym się nie spodziewała, że spotkam kumpla pośrednika w Hotelu i Kompleksie Golfowym Pebble Beach.

Jack jednak poczuł się urażony moim,Więc?”

– Więc? – Aż usiadł. Był małym chudzielcem, z lekko zapadniętą klatką piersiową i kręconymi brązowymi włosami, jak u brata. Tyle że Jackowi brakowało ładnie umięśnionego ciała, jakim odznaczał się jego brat, toteż kręcone włosy, które u Paula wyglądały świetnie, jemu nadawały wygląd wacika na patyku.

Może to dlatego Rick i Nancy nie chcą mieć z nim za dużo do czynienia? Jack wygląda trochę dziwacznie i widocznie często rozmawia z umarłymi. Bóg jeden wie, jak mało mi to przysporzyło popularności.

To znaczy, ta sprawa z gadaniem ze zmarłymi. Dziwacznie nie wyglądam. Tak naprawdę, kiedy nie noszę przepisowych szortów, często słyszę komplementy na temat mojej powierzchowności, na przykład od robotników drogowych…

– Nie słyszałaś, co powiedziałem? – W głosie malca brzmiała desperacja. Byłam prawdopodobnie pierwszą osobą, na której jego wyjątkowy problem zupełnie nie zrobił wrażenia.

Biedny dzieciak. Nie zdawał sobie sprawy, z kim ma do czynienia.

– Widzę umarłych – powiedział, trąc oczy pięściami. – Podchodzą i coś do mnie mówią. I są martwi.

Pochyliłam się, opierając łokcie na kolanach. – Jack… – zaczęłam.

– Nie wierzysz mi. – Broda mu się trzęsła. – Nikt mi nie wierzy. Ale to prawda!

Jack znowu ukrył twarz w ręczniku. Zerknęłam na Śpiącego. Nie dawał znaku, że jest świadomy naszej obecności, a jeszcze mniej dziwacznego zachowania Jacka. Dzieciak mruczał coś o ludziach, którzy nigdy nie chcieli mu wierzyć, przy czym lista obejmowała nie tylko rodziców, ale również cały szereg specjalistów z dziedziny medycyny, do których ciągnęli go Rick i Nancy, mając nadzieję wyleczyć młodsze dziecko z tego, co sobie ubrdało – że potrafi rozmawiać ze zmarłymi.

Biedny dzieciaczek. Nie rozumiał tego, co ja rozumiałam od najmłodszych lat, a mianowicie, że o tym, co oboje potrafimy… Cóż, że o tym się nie mówi.

Westchnęłam. Naprawdę wydaje się, że dla mnie normalne wakacje to za wielka łaska. To jest wakacje bez żadnych paranormalnych atrakcji.

Ale cóż, nigdy w życiu takich nie miałam. Dlaczego akurat szesnaste lato miałoby różnić się od poprzednich?

Wyciągnęłam rękę, kładąc dłoń na wątłym, drżącym ramieniu Jacka.

– Jack – powiedziałam – widziałeś tego ogrodnika przed chwilą, tak? Tego z sekatorem?

Jack, zaskoczony, podniósł zalaną łzami buzię. Wpatrywał się we mnie z bezgranicznym zdumieniem.

– Ty… ty też go widziałaś?

– Owszem – odparłam. – To był Jorge. Pracował tutaj. Umarł na atak serca parę dni temu.

– Ale jak mogłaś… – Jack wolno poruszył głową w tył i w przód. – Przecież on… on jest duchem.

– Tak, faktycznie – zgodziłam się. – Pewnie chce, żebyśmy coś dla niego zrobili. Wykorkował dość niespodziewanie i może zostało coś, no wiesz, czego nie dokończył. Przyszedł do nas, ponieważ potrzebuje pomocy.

– To dlatego… – Jack wytrzeszczył oczy. – Dlatego do mnie przychodzą? Bo chcą pomocy?

– Tak. Czego innego mogłyby chcieć?

– Nie wiem. – Dolna warga znowu zaczęła mu się trząść. – Mogą chcieć mnie zabić.

Uśmiechnęłam się.

– Nie, Jack. To nie dlatego duchy do ciebie przychodzą. Nie dlatego, że chcą cię zabić. – Jeszcze nie, w każdym razie. Był za mały, żeby zdążył narobić sobie śmiertelnych wrogów, jakimi ja mogłam się poszczycić. – Przychodzą do ciebie, ponieważ jesteś pośrednikiem, tak samo jak ja.

Jack podniósł głowę, na końcach jego długich rzęs drżały łzy.

– Kim… kim jestem?

Och, na Boga, pomyślałam. Dlaczego ja? Jakby moje życie nie było już wystarczająco skomplikowane. Co ja jestem, Obi Wan Kenobi, a ten dzieciak to jakiś Anakin Skywalker? To nie w porządku. Kiedy będę mogła wreszcie stać się normalną nastolatką, robić rzeczy, które robią normalne nastolatki, na przykład chodzić na imprezy i smażyć się na plaży, i, hm, co jeszcze?

Aha, tak, randki. Randka z przystojnym chłopakiem, to byłoby to.

Ale czy ja chodzę na randki? O, nie. A co mam w zamian?

Duchy. Głównie takie, które domagają się pomocy w uporządkowaniu bałaganu, jakiego narobiły za życia, czasami jednak też duchy, których główną rozrywką jest, jak się wydaje, robienie jeszcze większego bałaganu w życiu ludzi, których zostawiły. A to często dotyczy bezpośrednio mnie.

Pytam was, czy mam na czole wielką tabliczkę z napisem POMOC DOMOWA? Dlaczego to właśnie ja mam ciągle sprzątać bałagan po innych?

Ponieważ miałam nieszczęście urodzić się mediatorką.

Muszę stwierdzić, że do tej roboty, moim zdaniem, nadaję się w dużo większym stopniu niż Jack. Pierwszego ducha zobaczyłam, kiedy miałam dwa lata, i zapewniam was, moją pierwszą reakcją nie był strach. Nie, żebym w wieku dwóch lat była w stanie pomóc cierpiącej duszy, która stanęła na mojej drodze. Nie krzyknęłam jednak i nie uciekłam przerażona.

Dopiero później, kiedy mój tata, który zmarł, gdy miałam sześć lat, wrócił i wszystko mi wyjaśnił, zaczęłam naprawdę rozumieć, kim jestem i dlaczego widzę zmarłych, podczas gdy inni, jak na przykład mama, ich nie widzą.

Jednego byłam jednak świadoma od najwcześniejszego dzieciństwa: mówić o tym, że widzę ludzi, których inni nie widzą to niezbyt dobry pomysł. Chyba że chciałabym skończyć na dziewiątym piętrze Bellevue, gdzie pakują wszystkich czubków z całego Nowego Jorku.

Jack natomiast wydawał się w ogóle nie mieć instynktu samozachowawczego, z jakim ja widocznie się urodziłam. Opowiadał o historii z duchami każdemu, kto zechciał słuchać, co doprowadziło w sposób nieunikniony do tego, że jego biedni rodzice nie chcieli mieć z nim nic wspólnego. Chętnie bym się założyła, że dzieci w jego wieku, uznając, że kłamie, by zwrócić na siebie uwagę, czuły podobnie. W pewnym sensie biedak sam sprowadził na siebie nieszczęście.

Z drugiej strony ten ktoś, kto przydziela robotę pośrednikom, powinien dbać o to, by osoby, które ten zaszczyt kopnął, były w stanie psychicznie sprostać wyzwaniu. Narzekam, ponieważ ten „dar” strasznie zabagnia mi życie towarzyskie, ale poza tym doskonale daję sobie radę… No, z jednym wyjątkiem. Staram się jednak o tym nie myśleć. A raczej nie myśleć o nim.

– Pośrednik – wyjaśniłam – to ktoś, kto pomaga zmarłym ludziom przejść dalej, do następnego życia. – Czy gdzie tam się udają, jak kopną w kalendarz. Nie chciałam się wdawać w jakieś metafizyczne rozważania. Dzieciak przecież ma tylko osiem lat.

– To znaczy, że mam im pomagać pójść do nieba? – zapytał Jack.

– Owszem, chyba tak to wygląda. – Jeśli niebo istnieje.

– Ale… – Jack pokręcił głową. – Ja nic nie wiem o niebie.

– Nie musisz. – Usiłowałam wymyślić, jak mu to wytłumaczyć, ale w końcu uznałam, że najlepiej pokazać mu to na przykładzie. Tak w każdym razie zawsze robił pan Walden, który uczył mnie w zeszłym roku angielskiego i historii.

– Posłuchaj – powiedziałam, biorąc Jacka za rękę. – Chodź. Patrz, co robię, a zrozumiesz, jak to działa.

Jack natychmiast włączył hamulce.

– Nie – sapnął. W jego brązowych oczach, tak podobnych do oczu brata, zobaczyłam śmiertelne przerażenie. – Nie, nie chcę.

Postawiłam go na nogach. Hej, nigdy nie twierdziłam, że jestem urodzoną babysitterką, prawda?

– Chodź – powtórzyłam. – Jorge nic ci nie zrobi. Jest naprawdę miły Dowiedzmy się, czego chce.

Praktycznie musiałam go nieść, ale w końcu zaciągnęłam go w miejsce, gdzie ostatnio spotkaliśmy Jorge'a. W chwilę później ogrodnik, a raczej jego duch, pojawił się ponownie i po wymianie wielu uprzejmych skinień i uśmiechów przeszliśmy do sedna sprawy. To nie było łatwe, zważywszy, że angielski Jorge'a był mniej więcej na poziomie mojego hiszpańskiego, który, muszę dodać, nie jest wysoki. W końcu jednak udało mi się dojść do tego, co powstrzymuje Jorge'a od przejścia do drugiego życia, jakiekolwiek ono będzie. Okazało się, że jego siostra przywłaszczyła sobie różaniec, który ich matka przeznaczyła dla pierwszego wnuka, a mianowicie córki Jorge'a.

– Tak więc – wyjaśniłam Jackowi, kierując się wraz z nim do hotelowego holu – musimy skłonić siostrę Jorge'a, żeby oddała różaniec Teresie, jego córce. Inaczej Jorge nie przestanie włóczyć się tu i nas prześladować. Och, i nie zdoła uzyskać wiecznego odpoczynku. Kapujesz?

Jack milczał. Szedł za mną oszołomiony. Podczas mojej rozmowy z Jorge'em milczał jak grób, a teraz sprawiał wrażenie, jakby ktoś zdzielił go kijem bejsbolowym w tył głowy.

– Właź – mruknęłam, wpychając go do wymyślnej mahoniowej budki telefonicznej z przesuwanymi szklanymi drzwiami. Kiedy znaleźliśmy się w środku, zamknęłam je starannie, podniosłam słuchawkę i wrzuciłam ćwierćdolarówkę. – Patrz i ucz się, bąku.

To, co nastąpiło potem, było typowym przykładem tego, czym zajmuję się niemal na co dzień. Zadzwoniłam do informacji, poprosiłam o numer winowajczyni i wykręciłam go. Kiedy odebrała, a ja stwierdziłam, że włada angielskim na tyle, żeby mnie zrozumieć, przekazałam jej to, co wiedziałam, bez żadnych upiększeń. Kiedy ma się do czynienia ze zmarłymi, koloryzowanie nie jest potrzebne. Fakt, że ktoś obcy zna szczegóły o których wiedzieć mógł jedynie zmarły, z reguły wystarcza. Pod koniec rozmowy bardzo poruszona Marisol zapewniła mnie, że jeszcze tego samego dnia różaniec zostanie przekazany w ręce Teresy.

Koniec rozmowy. Podziękowałam siostrze Jorge'a i odwiesiłam słuchawkę.

– Teraz – powiedziałam – jeśli Marisol tego nie zrobi, Jorge znowu się odezwie, a my będziemy musieli użyć silniejszych środków perswazji niż zwykły telefon. Wydawała się jednak porządnie przestraszona. To dość niesamowite, kiedy ktoś zupełnie obcy dzwoni do ciebie i twierdzi, że rozmawiał z twoim zmarłym bratem i że on jest na ciebie wściekły Założę się, że zrobi, co obiecała.

Jack spojrzał na mnie zafascynowany.

– To o to chodzi? Tylko tyle od ciebie chciał? Zmusić siostrę, żeby oddała naszyjnik?

– Różaniec – sprostowałam. – Owszem, tylko tyle.

Uznałam, że nie ma potrzeby dodawać, że to był szczególnie prosty przypadek. Zazwyczaj sprawy związane z ludźmi, którzy odzywają się zza grobu są nieco bardziej skomplikowane i wymagają dużo więcej zachodu niż jeden telefon. W gruncie rzeczy często dochodzi do bijatyki. Całkiem niedawno miałam złamanych kilka żeber, ponieważ gromadka duchów nie doceniła wysiłków, jakie czyniłam, żeby pomóc im przenieść się po śmierci we właściwe miejsce. Skończyło się na tym, że wylądowałam w szpitalu.

Jack jednak ma mnóstwo czasu, żeby zorientować się, że nie wszystkie duchy są podobne do Jorge'a. Poza tym, to były jego urodziny. Nie chciałam go dobijać.

Otworzyłam drzwi budki, mówiąc:

– Chodźmy popływać.

Jack był tak oszołomiony, że nie protestował. Nadal miał, oczywiście, pytania… pytania, na które odpowiedziałam na tyle cierpliwie i wyczerpująco, na ile potrafiłam. W tym czasie uczyłam go pływać.

Nie chcę się przechwalać, ale muszę stwierdzić, że dzięki moim cennym wskazówkom i kojącemu wpływowi pod koniec dnia Jack Slater zachowywał się, a nawet pływał, jak normalny ośmiolatek.

Nie zalewam. Malec bardzo się ożywił. Zaczął się nawet śmiać. Tak, jakby pokazanie mu, że nie musi bać się duchów, które go nawiedzają, sprawiło, że przestał się bać… cóż, wszystkiego. Wkrótce biegał wokół basenu, skacząc do wody i denerwując żony lekarzy, które pracowały nad opalenizną na pobliskich leżakach. Krótko mówiąc, zachowywał się jak każdy ośmioletni chłopiec.

Zaczął nawet rozmawiać z dziećmi, którymi opiekowała się inna niańka. A kiedy jedno z nich chlapnęło mu wodą w twarz, zamiast wybuchnąć płaczem, co zrobiłby jeszcze dzień wcześniej, też je ochlapał, co sprowokowało Kim, moją koleżankę, do pytania:

– Mój Boże, Suze, co ty zrobiłaś z Jackiem Slaterem? Zachowuje się prawie… normalnie.

Starałam się nie zadzierać nosa.

– Och, wiesz – odparłam, wzruszając ramionami. – Po prostu nauczyłam go pływać, to wszystko. To mu chyba dodało pewności siebie.

Kim patrzyła, jak Jack i drugi chłopiec dla draki wskoczyli w grupę dziewczynek, które podniosły pisk i usiłowały sprać ich piankowymi deskami.

– Boże – powiedziała Kim. – Coś takiego. Nie mogę uwierzyć, że to to samo dziecko.

Podobnie zdziwiona była jego własna rodzina. Uczyłam go pływać na plecach, kiedy na końcu basenu rozległo się przeciągłe gwizdnięcie. Oboje z Jackiem podnieśliśmy głowy i zobaczyliśmy Paula, który w białym stroju, z rakietą w ręku, wyglądał całkiem jak Pete Sampras.

– No, no, patrzcie państwo – powiedział Paul, przeciągając samogłoski. – Mój braciszek w basenie. I jaki rozbawiony. Piekło zamarzło czy co?

– Paul – wrzasnął Jack. – Patrz! Patrz! – I zaczął płynąć wzdłuż basenu.

Nie nazwałabym tego kraulem, ale nawet w oczach starszego brata mogło to uchodzić za udane naśladownictwo tego stylu. Nie wyszło mu to zbyt dobrze, ale nie da się zaprzeczyć, że utrzymał się na powierzchni.

Paul kucnął, a kiedy głowa Jacka wynurzyła się tuż koło niego, wepchnął ją z powrotem do wody. No, wiecie, dla zabawy.

– Gratulacje, mistrzu – rzucił, kiedy Jack wynurzył głowę. – Nie sądziłem, że dożyję dnia, kiedy nie będziesz bal się zamoczyć uszu!

Rozpromieniony Jack zawołał:

– Patrz, jak płynę w drugą stronę! – Rzucił się do wody, znowu płynąc niezbyt stylowo, ale skutecznie.

Paul jednak, zamiast przyglądać się młodszemu bratu, popatrzył na mnie zanurzoną po pierś w błękitnej wodzie i zapytał:

– Coś ty zrobiła z moim bratem?

Wzruszyłam ramionami. Jack nigdy nie wspominał o stosunku brata do tej całej sprawy z widzeniem umarłych, nie wiedziałam więc, czy Paul zdawał sobie sprawę ze zdolności Jacka, czy też, podobnie jak rodzice, uważał, że to wymysły. Jedną z rzeczy, które usiłowałam wbić Jackowi do głowy, było to, że im mniej ludzi, zwłaszcza dorosłych, o tym wie, tym lepiej. Zapomniałam zapytać, czy Paul też wie.

Albo, co istotniejsze, czy w to wierzy.

– Ja tylko nauczyłam go pływać. – Wzruszyłam ramionami, odgarniając z twarzy pasmo mokrych włosów.

Nie będę kłamała i nie powiem, że czułam się zmieszana, że taki przystojniak jak Paul ogląda mnie w kostiumie kąpielowym. W granatowym jednoczęściowym kostiumie, który każą nam nosić na terenie hotelu, prezentuję się o niebo lepiej niż w tych koszmarnych szortach.

Poza tym używam wodoodpornego tuszu do rzęs. Nie jestem idiotką.

– Moi rodzice usiłowali nauczyć tego dzieciaka pływać przez sześć lat – stwierdził Paul – a ty dokonałaś tego w jeden dzień?

uśmiechnęłam się.

– Potrafię być niezwykle przekonująca.

Owszem, zgadza się, flirtowałam. No i co? Dziewczynie potrzebna jest jakaś rozrywka.

– Jesteś cudotwórczynią – powiedział Paul. – Chodź z nami na kolację dzisiaj wieczorem.

Nagle zupełnie przeszła mi ochota na flirt.

– Och, nie, dziękuję – bąknęłam.

– Daj spokój – powiedział Paul. Wyglądał świetnie w białej koszuli i szortach. Znakomicie podkreślały jego opaleniznę, a popołudniowe słońce sprawiło, że w jego ciemnobrązowych włosach błyskały złote refleksy.

A opalenizna nie była jedyną rzeczą, którą Paul, w przeciwieństwie do drugiego przystojniaka w moim życiu, posiadał: Paul miał również tętno.

– Czemu nie? – Klęczał przy basenie, opierając opaloną rękę na równie ciemnym kolanie. – Rodzice będą zachwyceni. A mój brat najwyraźniej nie może bez ciebie żyć. Idziemy do Grilla. Nie odrzuca się zaproszenia do Grilla.

– Przykro mi. Naprawdę nie mogę. Polityka hotelowa. Pracownikom nie wolno spoufalać się z gośćmi.

– Kto mówi o spoufalaniu się? – zapytał Paul. – Mówimy o jedzeniu. Daj się namówić. Zrób dzieciakowi przyjemność na urodziny.

– Naprawdę nie mogę. – Posłałam mu swój najpiękniejszy uśmiech. – Muszę już odejść. Przepraszam.

Podpłynęłam do miejsca, gdzie Jack usiłował wdrapać się na ułożoną przez siebie piramidę z desek do pływania, udając, że jestem zbyt zajęta pomaganiem mu, żeby usłyszeć wołanie Paula.

Rany, wiem, co sobie myślicie. Sądzicie, że odmówiłam, bo to by za bardzo przypominało Wirujący seks, co? Letni flirt w ośrodku wypoczynkowym, tylko z odwróconymi rolami. No, wiecie, biedna, pracująca dziewczyna i syn zamożnego lekarza, nikt nie będzie pomiatał słodkim Maleństwem, ble ble ble. Coś w tym stylu.

Ale to nie to. Naprawdę nie. Choćby dlatego, że nawet nie jestem biedna. To jest, zarabiam tutaj dziesięć dolców za godzinę plus napiwki. A moja mama pracuje jako prezenterka telewizyjna, mój ojczym zaś ma własny program w telewizji.

No, w porządku, to tylko lokalne wiadomości, a Andy ma program w kablówce, ale i tak nieźle nam się powodzi. Mamy dom na wzgórzach Carmelu.

Dobra, owszem, nasz dom to przebudowana stupięćdziesięcioletnia tawerna. Ale każde z nas ma własny pokój, a na podjeździe stoją zaparkowane trzy samochody i żaden z nich nie stoi na pustakach. Nikt nie dałby nam bonów żywnościowych.

Nie chodzi też o zakaz „bratania się” obsługi hotelowej z gośćmi. Nie ma żadnego zakazu.

Parę minut później Kim zaczęła mnie besztać.

– O co ci chodzi, Simon? Chłopak na ciebie leci, a ty zachowałaś się jak Czerwony Baron *. Nigdy nie widziałam, żeby kogoś zestrzelono w takim tempie.

Zajęłam się pilnie wyciąganiem z wody tonącej mrówki. – Jestem, eee… zajęta dzisiaj wieczorem – powiedziałam.

– Nie pleć, Suze. – Mimo że nie znałyśmy się, zanim rozpoczęłyśmy pracę w hotelu – Kim chodzi do Liceum Doliny Carmelu, państwowej szkoły, do której, jak uważa moja mama, chodzą narkomani i gangsterzy – bardzo się do siebie zbliżyłyśmy w związku z tym, że obie nienawidzimy wstawać rano. – Nic nie robisz dzisiaj wieczorem. No to o co chodzi z tą artylerią przeciwlotniczą?

W końcu złapałam mrówkę. Trzymając ją w dłoni, posuwałam się ku brzegowi basenu.

– Nie wiem – powiedziałam, brodząc w wodzie. – Wydaje się miły i w ogóle. Chodzi o to – machnęłam ręką, uwalniając mrówkę – że właściwie podoba mi się ktoś inny.

Kim uniosła brwi. W jednej z nich, tam gdzie normalnie nosi złoty gwoździk, znajduje się mała dziurka. Caitlin każe jej go zdejmować przed pracą.

– Opowiedz – rozkazała Kim.

Spojrzałam na Śpiącego drzemiącego na stanowisku ratownika. Kim pisnęła cicho.

– Fee – krzyknęła. – Ten? Ale to twój… Przewróciłam oczami.

– Nie, to nie on. Po prostu… Słuchaj, po prostu podoba mi się ktoś inny, dobra. Ale to… to tajemnica.

Kim wciągnęła powietrze.

– Ooch, to wspaniale. Czy on chodzi do Akademii? – Kiedy pokręciłam głową, próbowała dalej. – Do Louisa Stevensona?

Znowu zaprzeczyłam. Kim zmarszczyła nos.

– Ale chyba nie chodzi do LDH? Westchnęłam.

– On nie chodzi do szkoły. Naprawdę wolałabym…

– O mój Boże – jęknęła Kim. – Facet z college'u? Ty zołzo. Matka by mnie zabiła, gdyby dowiedziała się, że chodzę z facetem z college'u…

– Do college'u też nie chodzi, jasne? – Czułam, że moje policzki robią się gorące. – Posłuchaj, chodzi o to, że to jest dość skomplikowane. I nie chcę o tym mówić.

Kim wytrzeszczyła oczy.

– Dobra, w porządku. Boże… Przepraszam. Nie umiała jednak odpuścić.

– Jest starszy, tak? – zapytała w niecałą minutę później. – Dużo starszy? Wiesz, to nic takiego. Chodziłam z takim starszym, kiedy miałam czternaście lat. On miał osiemnaście. Moja mama nic nie wiedziała. Więc dobrze cię rozumiem.

– Podejrzewam, że jednak nie rozumiesz.

Znowu zmarszczyła nos.

– Boże… To ile on ma lat?

Miałam ochotę powiedzieć: „Och, nie wiem. Jakieś sto pięćdziesiąt”.

Nie zrobiłam tego jednak. Zamiast tego zawołałam Jacka, mówiąc, że pora wracać do hotelu, jeśli ma zdążyć wziąć prysznic przed kolacją.

– Jeej… – Usłyszałam Kim, kiedy wyszłam z basenu. – Aż taki stary?

Owszem. Niestety. Taki stary.

3

Nawet nie wiem, jak to się stało. Bardzo uważałam. To jest, uważałam, żeby nie zakochać się w Jessie.

Naprawdę dobrze mi szło. Wychodziłam, poznawałam nowych ludzi i robiłam różne rzeczy, dokładnie tak, jak radzą w „Cosmo”. Nie siedziałam w domu, marząc o nim czy coś.

No tak, nie przeczę, większość chłopaków, których poznałam od czasu przeprowadzki do Kalifornii, okazała się albo mieć mordercę psychopatę na karku, albo być psychopatycznymi mordercami. Ale to nie jest wystarczające usprawiedliwienie, żeby zakochać się w duchu. Naprawdę nie.

Ale tak właśnie się stało.

Mogę określić dokładny moment, kiedy było już po wszystkim. Chodzi mi o walkę o to, żeby się nie zakochać. To nastąpiło wtedy, kiedy leżałam w szpitalu po poważnym mordobiciu. Tym, które zafundowało mi czworo uczniów z Louisa Stevensona, zamordowanych na parę tygodni przed letnimi wakacjami.

W każdym razie Jesse pojawił się w moim pokoju w szpitalu (jest przecież duchem, może się materializować, gdzie mu się podoba), żeby życzyć mi powrotu do zdrowia, bardzo serdecznie i w ogóle, i w pewnym momencie wyciągnął rękę i dotknął mojego policzka.

I tyle. Po prostu dotknął mojego policzka, który był, jak sądzę, jedyną pozbawioną siniaków częścią mojego ciała.

Wielkie mi rzeczy co? Więc dotknął mojego policzka. To nie powód, żeby zemdleć.

A jednak to zrobiłam.

Och, nie dosłownie. Nie musiano podsuwać mi soli trzeźwiących pod nos ani klepać po policzku. Jednak przepadłam. Byłam ugotowana. Na twardo.

Pochlebiam sobie, że udało mi się zręcznie to ukryć. Jestem pewna, że on nie ma o niczym pojęcia. Nadal traktuję go, jakby był… hm, mrówką, która wpadła do basenu. No wiecie, kogoś denerwującego, ale nie wzbudzającego chęci mordu.

Nikomu o tym nie powiedziałam. Przecież nikt, z wyjątkiem ojca Dominika z Akademii oraz mojego najmłodszego brata przyrodniego Profesora nie ma pojęcia, że Jesse istnieje. No, dajcie spokój, duch chłopaka, który umarł sto pięćdziesiąt lat temu i mieszka w moim pokoju? Gdybym wspomniała o tym komukolwiek, zapuszkowaliby mnie w psychiatryku, zanim bym zdążyła mrugnąć okiem.

Ale tak jest. Tylko dlatego, że nikomu o tym nie powiedziałam, nie znaczy że tego nie ma. Jest przez cały czas gdzieś na dnie moich myśli, jak piosenka, której nie można przestać nucić.

No i muszę stwierdzić, że wobec tego pomysł, żeby umawiać się z innymi chłopakami, wydaje się… cóż, zwykłą stratą czasu.

Nie skorzystałam więc z okazji, żeby wyjść gdzieś z Paulem Slaterem (chociaż, jakby mnie kto pytał, kolacja z nim w towarzystwie jego rodziców oraz młodszego brata raczej nie kwalifikuje się jako randka). Zamiast tego poszłam do domu i zjadłam kolację w towarzystwie własnych rodziców i braci. Przyrodnich.

Kolacja w domu Ackermanów to bardzo ważny posiłek. Tak w każdym razie było, dopóki Andy nie zaczął budować sauny. Od tamtego momentu bardzo się opuścił, jeśli chodzi o gotowanie. A ponieważ moja mama nie jest mistrzynią w tej dziedzinie, jadamy głównie dania na wynos lub mrożonki. Sądzę, że osiągnęliśmy absolutne dno poprzedniego wieczoru, zamawiając coś z Peninsula Pizza, knajpy, w której Śpiący pracuje nocami jako roznosiciel.

Nie zdawałam sobie jednak sprawy, do czego możemy się posunąć, dopóki nie weszłam do domu tego wieczoru i nie zobaczyłam na stole biało – czerwonego wiaderka.

– Nie zaczynaj – powiedziała mama na mój widok. Pokręciłam głową.

– Sądzę, że kiedy się zdejmie skórkę, to nie jest takie złe.

– Dajcie mi to – powiedział Przyćmiony, ładując na pół zastygłe puree ziemniaczane na swój talerz. – Zjem waszą skórkę.

Z trudem opanowałam odruch wymiotny po tej uwadze, ale udało mi się. Zajęłam się czytaniem literatury, którą otrzymaliśmy razem z posiłkiem: Pułkownik nigdy nie zapomniał cudownego aromatu dolatującego z kuchni jego matki na plantacji, kiedy był małym chłopcem. Nagle przypomniałam sobie metalowe pudełko, którego zawartość także miała się odznaczać cudownym aromatem.

– Hej – powiedziałam. – No to co było w tym pudełku, które wykopaliście?

Przyćmiony skrzywił się.

– Nic. Kupa starych listów.

Andy spojrzał na syna ze smutkiem. Prawdę mówiąc, podejrzewam, że nawet mój ojczym zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, co ja wiedziałam od pierwszego dnia, kiedy go zobaczyłam: że jego średni syn jest skończonym dupkiem.

– Nie tylko kupa starych listów, Brad – powiedział Andy. – Są dosyć stare, pochodzą mniej więcej z tego czasu, kiedy zbudowano ten dom, z 1850 roku. Są w bardzo złym stanie – rozpadają się. Myślałem o tym, że zanieść je do towarzystwa historycznego. Mogą je chcieć, mimo złego stanu. Albo – Andy spojrzał na mnie – może ojciec Dominik byłby nimi zainteresowany Wiesz, że historia to jego konik.

Ojciec Dom ma hopla na punkcie historii, zgadza się, ale tylko dlatego, że jako pośrednikowi, podobnie jak mnie, zdarza mu się wpadać na ludzi, którzy brali udział w jakichś historycznych wydarzeniach, jak bitwa pod Alamo czy wyprawa Clarka i Lewisa. Wiecie, goście, w których ustach słowa: „byłem”, „zrobiłem” nabierają szczególnego znaczenia.

– Zadzwonię do niego – powiedziałam, upuszczając przypadkiem kawałek kurczaka na kolana, skąd zmiótł go natychmiast ogromny pies Ackermanów Maks, czuwający przy mnie podczas każdego posiłku.

Chichot Przyćmionego uświadomił mi, ze powiedziałam coś niewłaściwego. Ponieważ nigdy nie byłam normalną nastolatką, czasami trudno mi jest taką udawać. A normalne nastoletnie dziewczyny, o ile mi wiadomo, nie dzwonią do dyrektorów swoich szkół ot tak sobie.

Posłałam Przyćmionemu wściekłe spojrzenie.

– I tak miałam do niego zadzwonić – bąknęłam – żeby się dowiedzieć, co mam zrobić z kasą, która została po ostatniej wycieczce klasowej do Wspaniałej Ameryki.

– Ja ją wezmę – zażartował Śpiący. Dlaczego moja mama musiała wejść do rodziny komediantów?

– Czy mogę je zobaczyć? – zapytałam, ostentacyjnie ignorując obu braci.

– Co chcesz zobaczyć, złotko? – zapytał Andy.

Przez chwilę zapomniałam, o czym mówimy. Złotko? Andy nigdy dotąd nie nazywał mnie „złotkiem”. Co tu się dzieje? Czyżbyśmy – drżę na samą myśl o tym – zaczynali tworzyć rodzinę? Przepraszam bardzo, ja już mam ojca, nawet jeśli jest nieżywy. I tak ciągle mnie nawiedza.

– Myślę, że ma na myśli listy – powiedziała mama, nie zwracając uwagi na to, jak jej mąż nazwał mnie przed chwilą.

– Och, jasne – powiedział Andy. – Są w naszym pokoju. „Nasz pokój” to sypialnia Andy'ego i mojej mamy. Staram się tam nie wchodzić, ponieważ, prawdę mówiąc, odrzuca mnie. Owszem, pewnie, cieszę się, że moja mama jest w końcu szczęśliwa po dziesięciu latach żałoby po moim ojcu. Ale czy to oznacza, że mam ochotę widzieć ją w łóżku z nowym mężem, jak oglądają Prezydenckiego pokera? Nie, dziękuję.

A jednak po kolacji zebrałam się w sobie i weszłam tam. Mama siedziała przy toaletce, zmywając makijaż. Musi kłaść się wcześnie, żeby zdążyć na swój kawałek w porannych wiadomościach.

– Och, cześć, kochanie – powiedziała mama zdawkowo, jak osoba bardzo zajęta. – Zdaje się, tam leżą.

Popatrzyłam we wskazanym kierunku, na komodę, i zobaczyłam metalowe pudełko wykopane przez Przyćmionego, w otoczeniu typowo męskich rzeczy, jak drobne pieniądze, zapałki i paragony.

Andy usiłował wyczyścić pudełko i w dużym stopniu mu się to udało. Można było odczytać niemal cały tekst na wieczku.

Co nie za dobrze się składa, ponieważ tekst okazał się zdecydowanie niepoprawny politycznie. SPRÓBUJCIE NOWYCH CYGAR CZERWONOSKÓRYCH!, zachęcał napis. Obok był nawet obrazek dumnego Indianina, ściskającego garść cygar zamiast łuku i kołczana, CUDOWNY ZAPACH SKUSI NAWET NAJWYBREDNIEJSZEGO PALACZA TAK JAK W WYPADKU WSZYSTKICH NASZYCH WYROBÓW, JAKOŚĆ GWARANTOWANA.

I tyle. Żadnego ostrzeżenia, że palenie zabija. Nic na temat spadku wagi noworodków. A jednak dziwne, jak bardzo reklama sprzed epoki telewizji – z czasów, kiedy nawet nie było radia – przypominała dzisiejszą. Tylko że teraz wiemy że nadawanie produktowi takiej nazwy jest obraźliwe.

Otworzyłam pudełko. Andy miał rację co do złego stanu listów. Tak pożółkły, że łamały się, kiedy próbowałam je rozdzielić. Związano je jedwabną wstążką, która kiedyś była pewnie innego koloru, z czasem jednak stała się burobrązowa.

Listów było pięć albo sześć. Nie potrafię powiedzieć, czego się spodziewałam, biorąc do ręki pierwszy Sądzę jednak, że jakaś część mnie wiedziała doskonale, co to za listy.

Mimo wszystko, kiedy ostrożnie rozłożyłam kartkę i przeczytałam: Drogi Hektorze, poczułam się tak, jakby ktoś podkradł się od tyłu i mocno mnie kopnął.

Musiałam usiąść. Opadłam na jeden z foteli przy kominku, nie mogąc oderwać oczu od pożółkłej kartki.

Jesse. Te listy były adresowane do Jesse'a.

– Suze? – Mama spojrzała na mnie zaciekawiona. Smarowała twarz kremem. – Dobrze się czujesz?

– Dobrze – odparłam zduszonym głosem. – Czy mogę… czy mogę usiąść na chwilę i poczytać?

Mama zaczęła nacierać kremem ręce.

– Oczywiście – powiedziała. – Jesteś pewna, że wszystko w porządku? Wyglądasz trochę… blado.

– Czuję się świetnie – skłamałam. – Po prostu świetnie. Drogi Hektorze, czytałam w pierwszym liście. Charakter pisma był bardzo elegancki, staromodny, pełen zawijasów, taki, jakiego używa siostra Ernestyna z mojej szkoły Nie miałam problemów ze zrozumieniem, mimo że list nosił datę ósmego maja 1850 roku.

Tysiąc osiemset pięćdziesiąty rok! Wtedy właśnie zbudowano nasz dom, który zaczął funkcjonować jako hotel – gospoda dla podróżnych z rejonu półwyspu Monterey. W tymże roku – sprawdziliśmy to z Profesorem – Jesse, czy też Hektor (to jego prawdziwe imię, wyobrażacie sobie? Hektor!), zniknął w tajemniczych okolicznościach.

Wiem przypadkiem, że właściwie nie było w tym niczego tajemniczego. Zamordowano go w tym właśnie domu – ściśle mówiąc, w moim pokoju na górze. Dlatego też przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat przebywał tam, czekając na…

Czekając na co?

Czekając na ciebie, odezwał się cichy głos w mojej głowie. Na pośrednika, który znajdzie listy i pomści jego śmierć, żeby mógł się przenieść tam, gdzie powinien się w końcu znaleźć.

Ta myśl mnie przeraziła. Naprawdę. Spociły mi się ręce, mimo że w pokoju mamy i Andy'ego panował chłód, jakżeby inaczej przy klimatyzacji włączonej na fuli. Włoski zjeżyły mi się na karku.

Zmusiłam się, żeby ponownie zajrzeć do listu. Skoro Jesse ma ruszyć dalej, cóż, będę musiała mu w tym pomóc. To w końcu moja praca.

Tyle że nie mogłam przestać myśleć o ojcu Dominiku. Towarzyszu pośredniku, który wyznał mi parę miesięcy temu, że miał kiedyś nieszczęście zakochać się w duchu, kiedy był w moim wieku. Nic z tego nie wyszło – jakżeby mogło? – i został księdzem.

Rozumiecie? Księdzem. Jasne? Było aż tak źle. Tak trudno było mu pogodzić się ze stratą, że został księdzem.

Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie, że ja mogłabym zostać zakonnicą. Nawet nie jestem katoliczką. Ponadto nie wyglądam najlepiej z włosami zaczesanymi do tyłu. Poważnie. Dlatego zawsze unikałam związywania włosów w koński ogon i opasek.

Przestań, nakazałam sobie. Przestań i zabierz się do czytania.

Przeczytałam.

List pochodził od kogoś o imieniu Maria. Nie wiem za dużo o życiu Jesse'a – nie zdradza specjalnej ochoty do snucia opowieści – wiem jednak, że dziewczyna, którą Jesse miał poślubić, ale zginął po drodze, nazywała się Maria de Silva. Jakaś jego kuzynka. Widziałam w książce jej portrecik. Była bardzo ładna, jak na, no wiecie, dziewczynę w krynolinie, która żyła, zanim wynaleziono chirurgię plastyczną. Albo kosmetyki Maybelline.

A z treści listu można było wywnioskować, ze ona również wiedziała o tym, że była piękna. List opowiadał o przyjęciach, w których uczestniczyła, i o tym, co kto powiedział o jej nowym czepku. Czepku, na Boga żywego! Przysięgam, to było jak list od Kelly Prescott, tyle że zawierał parę „tudzież” oraz „aliści” i żadnej wzmianki o Rickim Martinie. Poza tym roiło się w nim od błędów ortograficznych. Maria mogła być ślicznotką, ale przy lekturze jej listu nabierało się pewności, że nie wygrała zbyt wielu konkursów ortograficznych w swojej pensji dla panien z dobrego domu.

Co mnie uderzyło, to fakt, że wydawało się nieprawdopodobne, aby dziewczyna, która napisała te listy była tą samą dziewczyną, która, co do czego nie miałam wątpliwości, zleciła zamach na życie narzeczonego. Wiedziałam przypadkiem, że Maria nie miała najmniejszej ochoty wychodzić za Jesse'a. Jej ojciec to zaaranżował. Ona chciała poślubić innego, typka o imieniu Diego, który handlował niewolnikami. Uroczy facet. To właśnie Diego, jak podejrzewałam, zabił Jesse'a.

Nie to, żeby Jesse kiedykolwiek coś o tym wspomniał – czy też w ogóle powiedział coś na temat swojej przeszłości. Jest niezwykle wstrzemięźliwy, jeśli chodzi o temat własnej śmierci. Co chyba jestem w stanie zrozumieć: paść ofiarą morderstwa to musi być dość traumatyczne przeżycie.

Muszę jednak stwierdzić, że ciężko jest dojść bez jego pomocy do tego, dlaczego wciąż tutaj przebywa. Wszystkiego musiałam dowiedzieć się sama, korzystając z książki o historii hrabstwa Salinas, którą Profesor wygrzebał w miejscowej bibliotece.

No więc czytałam listy Marii pełna złych przeczuć. To jest, byłam przekonana, że znajdę w nich jakiś dowód na to, że Jesse został zamordowany… i przez kogo.

Ale ostatni list był tak samo błahy jak pozostałe pięć. Nic, absolutnie nic nie wskazywało na to, żeby Maria popełniła zbrodnię… Jeśli nie liczyć nieprawidłowej pisowni słowa „narzeczony”. A to nie przestępstwo.

Złożyłam starannie listy i odłożyłam do pudełka, uświadamiając sobie, że zarówno kark, jak i dłonie przestały mi się pocić. Czyżbym poczuła ulgę, że nie znalazłam żadnego dowodu, niczego, co pomogłoby rozwiązać zagadkę śmierci Jesse'a?

Chyba tak. To samolubne, wiem, ale taka jest prawda. Wiedziałam teraz tylko, w jakim stroju Maria de Silva wystąpiła na pewnym przyjęciu w domu hiszpańskiego ambasadora. Wielkie rzeczy. Dlaczego ktoś wpakował listy tak niewinne jak te do pudełka po cygarach i jeszcze je zakopał? To nie trzymało się kupy.

– Interesujące, co? – powiedziała mama, kiedy wstałam z fotela.

Podskoczyłam. Zapomniałam, że jest w pokoju. Leżała już w łóżku, czytając książkę o tym, jak lepiej gospodarować czasem.

– Owszem – odparłam, odkładając listy na komodę. – Naprawdę ciekawe. Tak się cieszę, że wiem, jak syn ambasadora zareagował na widok nowej, srebrzystej, koronkowej, balowej sukni Marii de Silvy.

Mama spojrzała na mnie zaintrygowana znad okularów do czytania.

– Och, wymieniła gdzieś swoje nazwisko? Oboje z Andym byliśmy ciekawi. Nie znaleźliśmy go. De Silva, powiadasz?

Zamrugałam szybko.

– Eee – mruknęłam. – Nie. Cóż, nie wymieniła. Ale Profesor i ja… to jest David, opowiedział mi o tej rodzinie de Silva, która mieszkała w Salinas w tym czasie, i mieli córkę o imieniu Maria i po prostu… – Głos mi zamarł, kiedy do pokoju wszedł Andy.

– Hej, Suze – powiedział zaskoczony moją obecnością w swoim pokoju, jako że nigdy przedtem moja stopa w nim nie postała. – Widziałaś listy? Słodkie, co?

Słodkie. O mój Boże. Słodkie!

– Taak – powiedziałam. – To ja już pójdę. Dobranoc.

Nie mogłam się doczekać, żeby stamtąd zniknąć. Nie wiem, jak radzą sobie dzieciaki, których rodzice wiele razy zmieniają partnera. Moja matka wyszła za mąż dopiero drugi raz i to za bardzo miłego człowieka. Ale i tak dziwnie się z tym czuję.

Jeśli jednak sądziłam, że będę mogła wycofać się do swojego pokoju, żeby przemyśleć pewne sprawy w samotności, myliłam się. Jesse siedział na ławie pod oknem.

Wyglądał jak zawsze: cudownie. W białej rozpiętej pod szyją koszuli i czarnych spodniach torreadora, które zwykle nosi – po śmierci nie tak łatwo się przebrać – z ciemnymi, krótkimi włosami wijącymi się na karku i lśniącymi, czarnymi oczami spoglądającymi spod równie smolistych brwi, z których jedną przecina cienka biała blizna…

Blizna, po której częściej niż mam ochotę się do tego przyznać, pragnęłabym przesunąć palcami.

Kiedy weszłam, podniósł głowę. Na kolanach trzymał Szatana, mojego kota.

– Tę książkę strasznie trudno zrozumieć – powiedział. Czytał Rambo. Pierwszą krew Davida Morrella, na której oparto scenariusz filmu.

Zamrugałam energicznie, usiłując otrząsnąć się ze stanu dziwnego oszołomienia, w które jego widok zawsze wydawał się mnie wprawiać na jakąś minutę czy coś koło tego.

– Skoro Sylvester Stallone ją zrozumiał – stwierdziłam – to ty chyba też powinieneś.

Jesse puścił tę uwagę mimo uszu.

– Marks przewidział, że sprzeczności i słabości w łonie systemu kapitalistycznego spowodują wzrastający kryzys ekonomiczny oraz zubożenie klas pracujących – powiedział – które ostatecznie podniosą rewoltę i przejmą kontrolę nad środkami produkcji… jak to zdarzyło się w Wietnamie. Co skłoniło rząd Stanów Zjednoczonych do przekonania, że ma prawo mieszać się w walkę tego rozwijającego się narodu o osiągniecie niezależności ekonomicznej?

Aż mnie przygięło do ziemi. Doprawdy czy zbyt wiele wymagam, mając ochotę na relaks po powrocie do domu po dniu pracy? O nie. Muszę wrócić do domu, żeby przeczytać stos listów zaadresowanych do miłości mojego życia przez jego narzeczoną, która, o ile się nie mylę, kazała go zabić sto pięćdziesiąt lat temu.

A potem, jakby tego było mało, on każe mi wyjaśniać zawiłości wojny w Wietnamie.

Naprawdę muszę zacząć chować przed nim podręczniki. Rzecz polega na tym, że on je czyta i zapamiętuje, co w nich piszą, a potem łączy z tym, co znajdzie w innych książkach wyszperanych w domu.

Dlaczego nie może po prostu oglądać telewizji jak każdy normalny człowiek, tego nie rozumiem.

Podeszłam do łóżka i rzuciłam się na nie, chowając twarz w poduszkach. Pozwolę sobie wspomnieć, że wciąż miałam na sobie te koszmarne hotelowe szorty. Nie byłam jednak w stanie przejmować się w tym konkretnym momencie tym, co Jesse sądzi o rozmiarach mojego tyłka.

Myślę, że to było widać. Nie chodzi mi o tyłek, ale o to, jak bardzo jestem nieszczęśliwa, spędzając wakacje w taki a nie inny sposób.

– Dobrze się czujesz? – zapytał Jesse.

– Tak – burknęłam w poduszkę.

Po minucie Jesse odezwał się ponownie:

– Cóż, nie sprawiasz takiego wrażenia. Jesteś pewna, że wszystko w porządku?

Nie wszystko jest w porządku, miałam ochotę krzyknąć mu w twarz. Właśnie spędziłam dwadzieścia minut, czytając korespondencję od twojej byłej narzeczonej i czy wolno mi powiedzieć, że uważam ją za wyjątkowo nudną osobę? Jak mogłeś okazać się kiedyś na tyle głupi, żeby chcieć ją poślubić? Ją i jej głupi czepek?

Problem jednak polega na tym, że wcale nie chciałam mówić Jesse'emu, że czytałam jego pocztę. No, jesteśmy współlokatorami i w ogóle, ale są pewne rzeczy, których się nie robi. Na przykład Jesse taktownie nie pojawia się nigdy, kiedy się przebieram czy kąpię. A ja zawsze dbam o żywność i żwirek dla Szatana, który w przeciwieństwie do normalnych zwierzaków, wydaje się przedkładać towarzystwo duchów nad towarzystwo ludzi. Toleruje mnie tylko dlatego, że go karmię.

Oczywiście Jesse nie wykazywał jednak żadnych oporów przed materializowaniem się na tylnych siedzeniach samochodów, w których przypadkiem zdarzało mi się z kimś całować.

Wiem jednak, że nigdy nie dobrałby się do mojej poczty, której dostaję zresztą niewiele, głównie w postaci listów od mojej najlepszej przyjaciółki Giny z Brooklynu. Przyznaję, czytając jego korespondencję, czułam się winna, mimo że pochodziła sprzed prawie dwustu lat i z pewnością w żaden sposób nie mogła mnie dotyczyć.

Co mnie zaskoczyło to fakt, że Jesse, który jest przecież duchem i może pojawiać się wszędzie, nie będąc widzianym – chyba że przeze mnie i ojca Dominika naturalnie, a teraz jeszcze Jacka – nie wiedział o tych listach. Poważnie, wydawał się nie mieć pojęcia, że, po pierwsze, zostały odnalezione, a po drugie, że jeszcze przed chwilą siedziałam na dole, czytając je.

No, ale Pierwsza krew jest dość wciągającą lekturą.

Zamiast więc powiedzieć mu, co naprawdę jest ze mną nie tak – wiecie, o tych listach, a zwłaszcza: „Kocham cię, ale do czego to może doprowadzić? Bo ty nawet nie jesteś żywy, a tylko ja mogę cię widzieć, a poza tym jest jasne, że ty nie czujesz tego samego w stosunku do mnie. Prawda? No, prawda?” – powiedziałam po prostu:

– Cóż, spotkałam dzisiaj innego pośrednika i to wytrąciło mnie trochę z równowagi.

A potem odwróciłam się i opowiedziałam mu o Jacku.

Jesse bardzo się tym zainteresował i namawiał mnie, żebym zadzwoniła do ojca Dominika. Oczywiście, chciałam to zrobić i powiedzieć mu o listach, ale nie w obecności Jesse'a, bo dowiedziałby się, że wściubiałam nos w jego prywatne sprawy, czym, zważywszy jego niechęć do poruszania kwestii własnej śmierci, nie byłby pewnie zachwycony.

Przyznałam więc:

– Dobry pomysł. – I podniosłam słuchawkę, wykręcając numer ojca Dominika.

Tylko że ojciec Dominik nie odebrał telefonu. Zrobiła to jakaś kobieta. Najpierw mną rzuciło, bo pomyślałam, że ojciec Dominik mieszka z kimś na kocią łapę. Potem przypomniałam sobie, że na probostwie jest jeszcze gromadka innych osób.

– Czy zastałam ojca Dominika? – spytałam w końcu, mając nadzieję, że to jakaś nowicjuszka, która pójdzie po niego, powstrzymując się od komentarzy.

Ale to nie była nowicjuszka, tylko siostra Ernestyna, zastępczyni dyrektora w mojej szkole, która, niestety, rozpoznała mój głos.

– Susannah Simon – powiedziała. – Co ty wyprawiasz, dzwoniąc do ojca Dominika do domu o tej porze? Czy wiesz, która godzina, moja panno? Już prawie dziesiąta!

– Wiem – powiedziałam. – Ale…

– Poza tym ojca Dominika nie ma – ciągnęła siostra Ernestyna. – Jest na rekolekcjach.

– Rekolekcjach? – powtórzyłam, wyobrażając sobie ojca Dominika, jak siedzi przy ognisku w gromadzie innych księży, śpiewając Kumbaya My Lord, w sandałach na nogach.

Potem przypomniałam sobie, że ojciec Dominik wspominał o wyjeździe na rekolekcje dla dyrektorów katolickich szkół średnich. Dał mi nawet tamtejszy numer telefonu, na wypadek jakiejś naglącej sytuacji z duchami, gdybym koniecznie musiała się z nim porozumieć. Odkrycia kolejnego pośrednika nie uznałam jednak za taką sytuację… jakkolwiek ojciec Dominik miałby pewnie inne zdanie. Podziękowałam siostrze Ernestynie, przeprosiłam za kłopot i odłożyłam słuchawkę.

– Co to są rekolekcje? – zainteresował się Jesse.

Wyjaśniłam mu, ale przez cały czas myślałam o tym, jak dotknął mojej twarzy, zastanawiając się, czy zrobił to dlatego, że było mu mnie żal, czy też może mnie lubi (bardziej niż przyjaciółkę – wiem, że lubi mnie jako kumpla).

Ponieważ rzeczy mają się tak, że chociaż nie żyje od stu pięćdziesięciu lat, Jesse jest niesamowicie przystojny – dużo przystojniejszy nawet od Paula Slatera… albo tak mi się wydaje, bo go kocham.

Wszystko jedno. Nawet zęby ma ładne jak na chłopaka, który urodził się przed odkryciem fluoru, białe, równe i mocne. Gdyby w Akademii Misyjnej było paru chłopaków, którzy choć odrobinę przypominaliby Jesse'a, chodzenie do szkoły nie wydawałoby się taką potworną stratą czasu, jaką w gruncie rzeczy jest.

Ale co z tego? To znaczy, z tego, że jest taki przystojny i w ogóle? Jest duchem. A widzę go tylko ja. Nigdy nie mogłabym przedstawić go mamie ani zabrać na bal absolwentów, wyjść za niego czy coś. Nie ma dla nas wspólnej przyszłości.

Muszę o tym pamiętać.

Ale czasami jest mi strasznie, strasznie ciężko. Zwłaszcza kiedy siedzi tu przede mną, śmiejąc się z tego, co mówię i pieszcząc tego głupiego, śmierdzącego kota. Jesse był pierwszą osobą którą poznałam po przeprowadzce do Kalifornii, i to on został moim pierwszym prawdziwym przyjacielem. Był zawsze przy mnie, kiedy go potrzebowałam, czego nie mogę powiedzieć o większości żywych ludzi, których znam. A gdybym miała wybrać jedną osobę jako towarzysza na bezludnej wyspie, nie musiałabym się zastanawiać ani sekundy: oczywiście byłby to Jesse.

O tym właśnie myślałam, wyjaśniając mu, co to są rekolekcje. O tym myślałam, kiedy przeszłam do wyjaśnień na temat wojny w Wietnamie i upadku komunizmu w byłym Związku Radzieckim. O tym myślałam, myjąc zęby i przygotowując się do pójścia spać. O tym myślałam, mówiąc mu dobranoc, wsuwając się pod kołdrę i gasząc światło. O tym myślałam, kiedy sen w końcu zwyciężył i litościwie usunął wszelkie myśli… Ostatnio udaje mi się nie myśleć o Jessie jedynie wtedy, gdy śpię.

Te myśli wróciły jednak z całą mocą, kiedy, zaledwie parę godzin później, obudziłam się gwałtownie, czując, jak czyjaś dłoń zaciska mi usta.

Oraz, och, tak, że ktoś przystawia mi nóż do gardła.

4

Jako pośredniczka jestem przyzwyczajona do tego, że budzi się mnie w, powiedzmy, niezbyt delikatny sposób.

Ale teraz obudzono mnie jeszcze mniej delikatnie niż zwykle. Zazwyczaj, kiedy ktoś potrzebuje mojej pomocy, robi wszystko, żeby mnie do siebie nie zniechęcić… Teraz akurat taki ktoś wymachiwał nożem.

Kiedy jednak otworzyłam oczy i zobaczyłam, kto nożem wymachuje, uświadomiłam sobie, że prawdopodobnie w tym wypadku nie chodzi o pomoc. Nie, prawdopodobnie chodzi o to, żeby mnie zabić.

Nie pytajcie, skąd wiedziałam. Bez wątpienia dał o sobie znać mój mediatorski instynkt.

Cóż, ponadto nóż mówił sam za siebie.

– Posłuchaj mnie, ty głupia dziewczyno – syknęła Maria de Silva. A raczej Maria de Silva Diego, jako że w chwili śmierci była małżonką Feliksa Diego, handlarza niewolnikami. Wiem to wszystko z książki, którą Profesor pożyczył z biblioteki, zatytułowanej Moje Monterey – historii hrabstwa Salinas z lat 1800 – 1850. Zawierała nawet portret Marii.

Dlatego właśnie zdawałam sobie sprawę, kto chce mnie zabić.

– Jeśli – syczała Maria – nie skłonisz swojego ojca i brata, żeby zaprzestali kopać w tym miejscu – hm, ojczyma i brata przyrodniego, miałam ochotę sprostować, ale nie mogłam, ze względu na dłoń zakrywającą mi usta – pożałujesz, że się w ogóle urodziłaś. Zrozumiałaś?

Ostro sformułowane jak na dziewczynę w krynolinie. Bo tym właśnie była. Dziewczyną.

Nie była nią, umierając. Kiedy umarła pod koniec wieku – XIX wieku, oczywiście – Maria de Silva Diego miała około siedemdziesięciu lat.

Ale duch, który na mnie siedział, wydawał się mieć tyle samo lat co ja. W jej czarnych fantazyjnie upiętych włosach nie było śladów siwizny. Miała na sobie mnóstwo biżuterii. Z jej długiej szczupłej szyi zwieszał się na złotym łańcuszku wielki rubin – zupełnie jak na Titanicu – a jej palce zdobiły pokaźne pierścienie. Jeden z nich wbijał mi się właśnie w dziąsło.

Tak to jest z duchami – zawsze źle to przedstawiają na filmach. Kiedy się umiera, duch nie przybiera takiej postaci jak ciało w chwili śmierci. Nie widuje się duchów z wylewającymi się flakami albo z uciętą głową w dłoniach, czy coś w tym stylu. W takim wypadku strachliwość Jacka byłaby w pełni usprawiedliwiona.

Ale tak nie jest. Duch wygląda tak, jak wyglądał w najlepszym momencie życia.

Przypuszczam, że dla Marii de Silvy ten okres rozkwitu przypadł na czas, kiedy miała jakieś szesnaście lat.

Hej, to miłe, że mogła wybierać, nieprawdaż? Jessowi nie było dane żyć na tyle długo, żeby mieć w czym wybierać. Dzięki niej.

– Och, nie – powiedziała Maria, a kamienie jej pierścieni szorowały mi po zębach w sposób, który musiałabym określić jako nieprzyjemny. – Nawet o tym nie myśl.

Nie wiem, jak się domyśliła, ale rozważałam znokautowanie jej kolanami. Ostrze noża przyciśnięte do mojej tętnicy szyjnej odwiodło mnie jednak od tego pomysłu.

– Zmusisz ojca, żeby przestał tam kopać, i zniszczysz listy, zrozumiałaś, dziewczynko? – wysyczała Maria. – I nie wspomnisz o nich ani słowem Hektorowi. Czy wyrażam się jasno?

Co miałam zrobić? Trzymała mi nóż na gardle. A w jej zachowaniu nic nie przypominało nawet w przybliżeniu tej Marii de Silvy, która napisała te idiotyczne listy. To dziewczę nie zachwycało się swoim nowym czepkiem. Nie miałam cienia wątpliwości, że umiała posługiwać się nożem, ale także, że użyłaby go, gdyby została sprowokowana.

Skinęłam głową, dając jej znak, że zważywszy na okoliczności, jestem gotowa zastosować się do jej życzeń.

– Dobrze – powiedziała i zabrała ręce z moich ust. Czułam krew.

Siedziała na mnie okrakiem – stąd koronkowa halka na mojej twarzy, która łaskotała mnie w nos – a teraz patrzyła na mnie z góry z wyrazem obrzydzenia na pięknej buzi.

– A ostrzegano mnie, żebym uważała. – Zachichotała szyderczo. – Ze jesteś niebezpieczna. Ale ty nie jesteś niebezpieczna, prawda? Jesteś tylko dziewczyną. Głupią dziewuchą.

Odrzuciła głowę do tyłu, wybuchając śmiechem.

A potem zniknęła. Tak po prostu.

Jak tylko poczułam, że mogę się ruszać, wstałam z łóżka, poszłam do łazienki, włączyłam światło i przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze nad umywalką.

Nie. To nie był senny koszmar. Między zębami, tam gdzie wbił się pierścień Marii de Sirvy, miałam krew.

Spłukałam ją starannie, zgasiłam światło i wróciłam do pokoju. Chyba byłam lekko oszołomiona, nie mogłam sobie do końca uświadomić, co przed chwilą zaszło. Maria de Silva. Maria de Silva, narzeczona Jesse'a – myślę, że należałoby raczej powiedzieć, była narzeczona – zjawiła się w moim pokoju, grożąc mi. Mnie. Słodkiej, milutkiej mnie.

Było się nad czyni zastanawiać, szczególnie że zegar wskazywał, no tak, czwartą nad ranem?

Okazało się jednak, że to nie koniec niespodzianek. Gdy tylko wyszłam z łazienki, zauważyłam, że ktoś opiera się o słupek przy baldachimie nad moim łóżkiem.

Tyle że to nie był jakiś „ktoś”. To był Jesse. Na mój widok wyprostował się.

– Wszystko w porządku? – zapytał zatroskany. – Myślałem, że… Susannah, czy ktoś tutaj był?

Eee, chodzi ci o twoją byłą, uzbrojoną w nóż dziewczynę?

Tak sobie pomyślałam. Głośno powiedziałam jednak:

– Nie.

Dobra. Odczepcie się ode mnie. Powód, dla którego o niczym mu nie powiedziałam, nie miał nic wspólnego z groźbą Marii.

Nie, chodziło o coś innego, o czym wspomniała Maria. Żeby skłonić Andy'ego do zaprzestania kopania w ogrodzie. Bo to mogło oznaczać tylko jedno: że Marii zależało na tym, żeby nikt nie znalazł tego, co tam ukryto.

A ja czułam, że wiem, co to takiego.

Czułam również, że to coś było właśnie powodem, dla którego Jesse tak długo pozostawał w naszym domu.

Mogłam to wszystko z siebie wyrzucić, prawda? To znaczy, no wiecie, miał prawo wiedzieć. To dotyczyło go bezpośrednio.

Ale to także, o czym byłam przekonana, mogło mi go na zawsze odebrać.

Owszem, wiem. Jeśli go naprawdę kocham, powinnam dążyć do tego, by go uwolnić, jak w tym wierszu, który wypisują na plakatach z lecącymi mewami: Jeśli coś kochasz, uwolnij to. Jeśli tak ma być, wróci do ciebie.

Pozwólcie, że coś wam powiem. Ten wiersz jest głupi, jasne? I w ogóle nie pasuje do tej sytuacji. Bo kiedy Jesse będzie wolny, nigdy do mnie nie wróci. Nie będzie w stanie. Będzie w niebie czy w innym życiu, czy gdzieś tam.

A wtedy zostanę mniszką.

Boże. Boże, co za koszmar.

Wpełzłam pod kołdrę.

– Posłuchaj, Jesse – powiedziałam, podciągając kołdrę pod brodę. Miałam na sobie koszulkę i bokserki, ale, no wiecie, żadnego biustonosza czy coś. Nie to, żeby w ciemności było coś widać, ale nigdy nie wiadomo. – Jestem strasznie zmęczona.

– Och… Oczywiście. Ale… czy na pewno nikogo tu nie było? Bo mógłbym przysiąc, że…

Czekałam niecierpliwie, żeby skończył. Jak mógłby dokończyć to zdanie? „Mógłbym przysiąc, że słyszałem słodki głosik kobiety, którą kiedyś kochałem? Mógłbym przysiąc, że czułem jej perfumy”. Pachnące, nawiasem mówiąc, kwiatem pomarańczy?

Nie powiedział jednak niczego takiego. Spojrzał tylko zmieszany, mruknął „Przepraszam” i zniknął, dokładnie tak samo, jak jego była. W gruncie rzeczy, można by pomyśleć, że z tym całym materializowaniem i dematerializowaniem się powinni byli gdzieś na siebie wpaść, na jakimś trakcie dla duchów.

Wydaje się jednak, że nigdy do tego nie doszło.

Nie skłamię i nie powiem, że od razu zasnęłam. Nie zasnęłam. Byłam wykończona, ale w uszach wciąż brzmiały mi słowa Marii. Co ją, do diabła, tak zaniepokoiło? Te listy nie obciążały jej w żaden sposób. To znaczy, jeśli to prawda, że pozbyła się Jesse'a, tak żeby móc poślubić zamiast niego swojego chłopaka Diego.

A jeśli przywiązywała do tych listów taką wagę, dlaczego nie zniszczyła ich od razu? Dlaczego zakopano je na podwórku w pudełku po cygarach?

Ale nie to martwiło mnie najbardziej. Martwiło mnie tylko to, że chciała, abym powstrzymała Andy'ego od dalszego kopania. Bo to mogło oznaczać tylko jedno:

Jest tam coś, co wskazuje na to, że popełniono zbrodnię.

Jak na przykład ciało ofiary.

Nie chciałam nawet myśleć czyje.

A kiedy obudziłam się ponownie po paru godzinach, jako że w końcu udało mi się odpłynąć w sen, wciąż nie chciałam o tym myśleć.

Jedno wiedziałam na pewno: nie poproszę Andy'ego, żeby przestał kopać (jakby mnie w ogóle posłuchał, gdybym to zrobiła), ani też nie zniszczę listów. Nie ma mowy.

Wręcz przeciwnie. Wzięłam listy do siebie, tak na wszelki wypadek, przekonując Andy'ego, że sama dostarczę je towarzystwu historycznemu. Wyobraziłam sobie, że tam będą bezpieczne, gdyby moja dobra znajoma Maria Diego znów zaczęła coś kombinować. Andy wydawał się zaskoczony, ale nie na tyle, żeby zapytać, o co mi chodzi. Był zbyt zajęty wrzeszczeniem na Przyćmionego, że kopie nie tam, gdzie trzeba.

Kiedy tego ranka stawiłam się w Hotelu i Kompleksie Golfowym Pebble Beach, powitała mnie Caitlin oskarżycielskim:

– Cóż, nie wiem, co zrobiłaś z Jackiem Slaterem, ale jego rodzina zażądała, żeby przydzielić cię do opieki nad nim do końca ich pobytu… to jest do niedzieli.

Nie zdziwiło mnie to. Ani też nie miałam specjalnie nic przeciwko temu. Trochę niepokoiła mnie okoliczność w postaci Paula, ale teraz, kiedy znałam przyczynę dziwacznego zachowania Jacka, szczerze go polubiłam.

A on, co stało się jasne z chwilą, gdy przekroczyłam próg apartamentu Slaterów, szalał za mną. Koniec z leżeniem na podłodze przed telewizorem. Jack miał już na sobie spodenki kąpielowe i rwał się do wyjścia.

– Suze, czy nauczysz mnie dzisiaj pływać motylkiem? – zapytał. – Zawsze chciałem się nauczyć pływać motylkiem.

– Susan – szepnęła do mnie jego mama na stronie, zanim wybiegła na umówione spotkanie z fryzjerką (ku mojemu zadowoleniu Paula ani jego ojca nie było w pokoju, grali w golfa) – nie potrafię wyrazić, jak bardzo jestem ci wdzięczna za to, co zrobiłaś dla Jacka. Nie wiem, co mu wczoraj powiedziałaś, ale to zupełnie inne dziecko. Nigdy nie widziałam, żeby był taki szczęśliwy. Wiesz, on naprawdę jest niesamowicie wrażliwy. Ma ogromną wyobraźnię. Wydaje mu się, że widzi… cóż, zmarłych ludzi. Wspominał ci o tym?

Mruknęłam nonszalancko, że owszem.

– Cóż, już nie wiedzieliśmy, co robić. Byliśmy z nim u trzydziestu różnych lekarzy i żaden – żaden – nie zdołał do niego dotrzeć. A potem zjawiłaś się ty i… – Nancy Slater spojrzała na mnie starannie umalowanymi błękitnymi oczami. – Nie wiem, jak zdołamy wyrazić ci naszą wdzięczność, Susan.

Mogłaby pani zacząć, pomyślałam, zwracając się do mnie właściwym imieniem. Ale mało mnie to obchodziło. Powiedziałam tylko:

– Nie ma sprawy, pani Slater.

Zabrałam Jacka i ruszyliśmy w stronę basenu.

Jack zachowywał się rzeczywiście jak inne dziecko. Nie dało się zaprzeczyć. Nawet Śpiący, wybity ze swojej niemal stałej drzemki radosnym pluskaniem się Jacka, zapytał mnie, czy to ten sam chłopiec, z którym widział mnie poprzedniego dnia, a kiedy potwierdziłam, przez sekundę czy dwie, zanim ponownie zasnął, miał na twarzy wyraz niedowierzania. Rzeczy, które przedtem Jacka przerażały – w zasadzie wszystko – teraz wydawały się nie robić na nim najmniejszego wrażenia.

Tak więc, kiedy po burgerach w restauracji przy basenie zaproponowałam, że pojedziemy hotelowym autokarem do miasta, nawet nie zaprotestował. Stwierdził nawet, że „to może być zabawne”.

Słowo daję, może pośrednictwo nie jest wcale moim powołaniem? Może powinnam zostać nauczycielką albo psychologiem dziecięcym czy kimś takim. Poważnie.

Jack nie był jednak specjalnie podniecony, kiedy po dotarciu do miasta skierowaliśmy się do budynku mieszczącego siedzibę Towarzystwa Historycznego Carmelu. Chciał iść na plażę, ale kiedy oznajmiłam mu, że chodzi o pomoc dla ducha i że na plażę pójdziemy później, nie miał nic przeciwko temu.

Nie jestem wielką miłośniczką historii, ale nawet ja muszę przyznać, że te wszystkie stare fotografie na ścianach robiły wrażenie – fotografie Carmelu i hrabstwa Salinas sprzed stu lat, zanim otwarto supermarkety i Safewaye, kiedy wokół rozciągały się pola znaczone cyprysami, jak w tej książce, którą kazali nam czytać w ósmej klasie – Czerwony kucyk. Były tam ciekawe rzeczy – nie za wiele z czasów Jesse'a, ale mnóstwo z późniejszego okresu, po wojnie domowej. Oboje z Jackiem podziwialiśmy urządzenie zwane stereoprzeglądarką, które służyło rozrywce, zanim pojawiły się filmy, kiedy z biura wychynął łysy pan o niechlujnym wyglądzie i gapiąc się na nas przez szkła okularów grube jak denka butelek od coli, zapytał:

– Przyszliście do mnie?

Powiedziałam, że chcielibyśmy się zobaczyć z jakimś kierownikiem. Oświadczył, że to on, i przedstawił się jako doktor Clive Clemmings. Powiedziałam więc doktorowi Clive'owi Clemmingsowi, kim jestem i gdzie mieszkam, wyjęłam pudełko po cygarach z plecaka Jansport (rzeczy marki Kate Spade nie pasują do szortów khaki z zakładkami) i pokazałam mu listy…

A jemu w tym momencie odbiło.

Nie przesadzam. Tak się podniecił, że nakazał starszej pani w recepcji nie przełączać rozmów telefonicznych (podniosła głowę znad romansu, który właśnie czytała; wydawało się oczywiste, że do doktora Clive'a Clemmingsa nie dzwoni zbyt wiele osób) i zaprosił mnie i Jacka do swojego gabinetu…

Gdzie o mało nie dostałam zawału. Ponieważ na ścianie nad biurkiem Clive'a Clemmingsa wisiał portret Marii de Silvy, ten sam, który widziałam w książce pożyczonej przez Profesora z biblioteki.

Malarz wykonał, jak stwierdziłam, świetną robotę. Oddał podobieństwo znakomicie, włącznie ze zwiniętymi w pierścienie włosami i złotym naszyjnikiem z rubinem na jej wdzięcznie wygiętej szyi, nie wspominając o pełnym wyższości wyrazie twarzy…

– To ona! – wrzasnęłam mimo woli, celując palcem w portret.

Jack spojrzał na mnie, jakbym zwariowała – chyba chwilowo tak było – ale Clive Clemmings tylko zerknął przez ramię, mówiąc:

– Tak, Maria Diego. Prawdziwy klejnot w koronie naszej kolekcji. Uratowałem ten obraz z wyprzedaży garażowej, gdzie jeden z jej wnuków chciał go sprzedać! Możecie to sobie wyobrazić? Niezbyt mu się wiedzie, biedakowi. Co za szkoda, jak tak się zastanowić. Żaden z Diegów wiele nie osiągnął. Wiecie, co powiadają o złej krwi. A Feliks Diego…

Doktor Clive otworzył pudełko po cygarach i za pomocą specjalnych szczypiec rozwinął pierwszy list.

– O Boże – szepnął.

– Zgadza się – powiedziałam. – To od niej. – Skinęłam głową w kierunku portretu. – Od Marii de Silvy. To kupa listów, które napisała do Jesse'a – to jest do Hektora de Silvy, swojego kuzyna, który miał się z nią ożenić, tylko…

– Zniknął. – Clive Clemmings spojrzał na mnie zdumiony. Musiał być chyba po trzydziestce – mimo rozległej łysiny na czubku głowy – i jakkolwiek nie wydawał się ani trochę atrakcyjny, nie wyglądał tak odstręczająco jak przed chwilą. Wyraz zadziwienia, z którym niewielu jest do twarzy, w jego wypadku zdziałał cuda.

– Mój Boże, gdzie je znalazłaś?

Opowiedziałam mu całą historię od początku, a on podniecił się jeszcze bardziej i poprosił, żebyśmy poczekali w biurze, a on pójdzie coś przynieść.

No więc czekaliśmy. Jack zachowywał się bardzo grzecznie. Zapytał: „Kiedy wreszcie pójdziemy na plażę?” tylko dwa razy.

Doktor Clive Clemmings wrócił, niosąc tacę i stosik lateksowych rękawiczek, które kazał nam włożyć, gdybyśmy mieli czegoś dotykać. Jack nudził się j u ż na całego, postanowił więc wrócić do głównego pomieszczenia i pobawić się stereoprzeglądarką. Tylko ja włożyłam rękawice.

Nie miałam jednak czego żałować. Ponieważ to, czego Clive Clemmings pozwolił mi w tych rękawiczkach dotykać, to były wszystkie pamiątki związane z Marią de Silva, jakie towarzystwo historyczne zdołało zgromadzić w ciągu wielu lat.

A było tego sporo.

W tej kolekcji najbardziej zainteresowała mnie miniaturka, jak to nazwał Clive Clemmings, przedstawiająca Jesse'a (albo Hektora de Silve, jak mówił o nim doktor Clive; widocznie tylko najbliższa rodzina Jesse'a używała tego imienia… Jego rodzina oraz, oczywiście, ja) a także pięć listów – w znacznie lepszym stanie niż te z pudełka po cygarach.

Miniaturka była doskonała, zupełnie jak małe zdjęcie. Ludzie naprawdę potrafili w tamtych czasach malować. To był cały Jesse. Artysta świetnie uchwycił podobieństwo. Na twarzy miał taki wyraz, jak wtedy, kiedy mówię mu, jakiego niesamowitego farta miałam na wyprzedaży – no wiecie, że udało mi się kupić Pradę z pięćdziesięcioprocentowa zniżką czy coś podobnego. Jakby mniej już nie mogło go to obchodzić.

Na obrazku, który przedstawiał tylko jego głowę i ramiona, nosił coś, co Clive Clemmings określił jako fular, a co zdaje się stanowiło wówczas nieodłączną część męskiego stroju – białe, lekkie, owinięte wokół szyi parę razy. Na Przyćmionym, Śpiącym czy nawet Clivie Clemmingsie, mimo doktoratu, wyglądałoby to śmiesznie.

Na Jessie jednak, rzecz jasna, wyglądało cudownie.

Rany, a co by nie wyglądało?

Listy były jeszcze lepsze od obrazka. A to dlatego, że wszystkie adresowano do Marii de Silvy… i podpisane przez kogoś o imieniu Hektor.

Zagłębiłam się w nie łapczywie, a nie mogę powiedzieć, żebym miała z tego powodu poczucie winy. Były znacznie bardziej interesujące niż listy Marii – chociaż tak samo jak jej ani trochę romantyczne. Nie, Jesse pisał po prostu – mogę dodać, że z dużym poczuciem humoru – o wydarzeniach na rodzinnym ranczo i o różnych zabawnych rzeczach, które wyprawiały jego siostry. (Okazuje się, że miał ich pięć. Wszystkie młodsze, w roku śmierci Jesse'a w wieku od sześciu do szesnastu lat. Ale czy choć raz o tym wspomniał? Ależ skąd). Pisał też o polityce lokalnej i o tym, jak trudno utrzymać dobrych parobków na ranczo przy panującej gorączce złota i powszechnym pędzie do znalezienia sobie działki.

Jesse pisał tak, że niemal słyszałam, jak to wszystko mówi. Przyjaznym, gawędziarskim tonem, na swój miły sposób. Jego listy bardzo się różniły od pełnych samouwielbienia listów Marii.

Nie było w nich także błędów ortograficznych.

Podczas gdy ja czytałam listy Jesse'a, doktor Clive paplał o tym, jak to teraz, mając listy Marii do Hektora, włączy je do zaplanowanej na jesień wystawy poświęconej klanowi de Silvów oraz istotnej roli, jaką odegrali w rozwoju hrabstwa Salinas.

– Gdyby tak – powiedział smętnie – któryś z nich jeszcze żył… To znaczy, z rodziny de Silva. Byłoby cudownie móc poprosić go o wygłoszenie prelekcji na otwarcie wystawy.

To mnie zastanowiło.

– Musieli jacyś zostać. Czy Maria i Diego nie mieli trzydzieściorga siedmiorga dzieci, czy coś koło tego?

Clive Clemmings nasrożył się. Jako historyk, a zwłaszcza doktor nauk, nie znosił przesady.

– Mieli jedenaścioro dzieci – sprostował. – I nie byli to, ściśle mówiąc, de Silvowie, ale Diego. W rodzinie de Silva przeważały niestety córki. Obawiam się, że Hektor de Silva był ostatnim męskim przedstawicielem rodu. Oczywiście nigdy nie dowiemy się, czy nie zostawił męskiego potomka. Jeśli tak, to z całą pewnością nie w Kalifornii.

– Oczywiście, że nie – powiedziałam, może bardziej skwapliwie, niż powinnam. Poczułam się jednak urażona. Poza wyraźnie seksistowską uwagą na temat „ostatniego męskiego przedstawiciela rodu” zdenerwowałam się przypuszczeniem, że Jesse mógł gdzieś zahulać, podczas gdy tak naprawdę został zamordowany. – Zabito go w moim własnym domu!

Clive Clemmings spojrzał na mnie, unosząc brwi. Dopiero wtedy zrozumiałam, co przed chwilą powiedziałam.

– Hektor de Silva – oznajmił doktor Clemmings tonem siostry Ernestyny która chce uspokoić klasę rozrabiającą na lekcji religii – zniknął na krótko przed ślubem ze swoją kuzynką Marią i wszelki słuch o nim zaginął.

Nie mogłam tak po prostu wypalić: „Owszem, ale jego duch mieszka w moim pokoju i powiedział mi, że…” Powiedziałam więc:

– Sądziłam, że, hm, uważa się, że Maria poleciła swojemu chłopakowi Diego zabić Hektora, tak żeby nie musiała go poślubić.

Clive Clemmings wydawał się zniecierpliwiony. – To tylko teoria wysnuta przez mojego pradziadka pułkownika Harolda Clemmingsa, który napisał…

– Moje Monterey – dokończyłam za niego. – Tak, to miałam na myśli. Ten człowiek to pana pradziadek?

– Tak – powiedział doktor Clive, ale nie sprawiał wrażenia uszczęśliwionego tym faktem. – Umarł wiele lat temu. Nie mogę powiedzieć, że podzielam jego przypuszczenia, panno, eee, Ackerman. – Przyniosłam listy w imieniu ojczyma, więc doktor Clemmings, zatwardziały seksista, uznał, że to również moje nazwisko. – Ani też nie mogę powiedzieć, żeby książka sprzedawała się dobrze. Mój pradziadek ogromnie interesował się historią swojej społeczności, ale w przeciwieństwie do mnie nie był wykształconym człowiekiem. Nie posiadał nawet tytułu magistra, a co dopiero doktoratu. Zawsze skłaniałem się ku przekonaniu – podobnie jak większość historyków regionu, z wyjątkiem mojego pradziadka – że młody de Silva „wybrał”, jak to się mówi, „wolność” – doktor Clive zrobił w powietrzu znak cudzysłowu – na parę dni przed ślubem i, nie śmiąc spojrzeć w oczy rodzinie po tym, jak potraktował młodą kobietę, udał się gdzieś na poszukiwanie własnej działki, być może w okolicach San Francisco…

Zastanawiające, ale przez chwilę rozważałam wbicie tych specjalnych szczypiec, którymi Clive Clemmings kazał mi przewracać listy Jesse'a, prosto w jego oczy. Gdybym tylko zdołała dostać się za szkła tych jego grubaśnych okularów.

Zamiast tego wzięłam się w garść i z całą godnością, na jaką było mnie w tym momencie stać, mimo iż byłam odziana w szorty z zakładkami, powiedziałam:

– Czy pan naprawdę, z głębi serca wierzy, że osoba, która napisała te listy, mogła zrobić coś podobnego? Odejść bez słowa? Nie żegnając się ze swoimi siostrami, które najwyraźniej kochał, i o których pisał z taką czułością? Czy naprawdę sądzi pan, że te listy znalazły się na moim podwórku, ponieważ to on je tam zakopał? Czy nie dopuszcza pan takiej możliwości, że powodem, dla którego zakopano je właśnie tam, jest fakt, że on również jest tam gdzieś pochowany i jeśli mój ojczym będzie kopał dalej, to może natknąć się na jego ciało? – Mój głos wzniósł się do pisku. Chyba wpadłam w lekką histerię. – Czy to pana przekona, że pański pradziadek miał w stu procentach rację? – zapiszczałam. – Kiedy mój ojczym znajdzie gnijące zwłoki Hektora de Silvy?

Clive Clemmings wydawał się bardziej zdumiony niż przedtem.

– Droga panno Ackerman! – zawołał.

Przypuszczam, że powiedział to, ponieważ – zauważył w tej samej chwili co ja, że płaczę.

Co było dość dziwne, bo do płaczliwych nie należę. To znaczy, pewnie, płaczę, kiedy walnę głową o drzwiczki kuchennej szafki albo oglądam jedną z tych beznadziejnych reklam Kodaka Ale, no wiecie, nie płaczę ot, tak sobie.

Ale teraz siedziałam w gabinecie doktora Clive'a Clemmingsa, wypłakując sobie oczy. Świetnie ci idzie, Suze. Co za profesjonalizm. A dla Jacka świetny przykład mediatorskiej roboty.

– Cóż – powiedziałam drżącym głosem, ściągając lateksowe rękawiczki i wstając z krzesła – pozwoli pan, Clive, że zapewnię pana, iż bardzo pan się myli. Jesse, to jest, Hektor, nigdy by czegoś takiego nie zrobił. To ona chce, żeby pan tak uważał. – Skinęłam głową w stronę portretu na ścianie, portretu, do którego poczułam nagle pełną pasji nienawiść. – Ale to nieprawda. Jesse, to jest, Hektor, nie jest… nie był taki. Jeśli chciałby „wybrać wolność” – zrobiłam ten sam głupi znak w powietrzu – wszystko by odwołał. Owszem, jego rodzina czułaby się zakłopotana, ale z pewnością wybaczyliby mu, ponieważ jest jasne, że kochali go tak samo, jak on kochał ich, i…

Dalej nie byłam w stanie mówić, przeszkadzały mi łzy. Straszne. Nie do wiary. Płakałam. Płakałam w obecności tego pajaca.

Zakręciłam się na pięcie i wypadłam jak burza z pokoju.

Niezbyt dostojnie, jak sądzę, zważywszy, że ostatnią rzeczą, jaką doktor nauk Clive Clemmings zobaczył, było moje siedzenie, które w tych kretyńskich szortach musiało się wydawać ogromne.

Ale chyba do niego dotarło.

Tak myślę.

W końcu to i tak okazało się bez znaczenia. Wtedy jednak nie mogłam o tym wiedzieć.

Podobnie jak nieszczęsny doktor Clive Clemmings.

5

Boże, nienawidzę płakać. To takie upokarzające. Przysięgam, że rzadko to robię. Podejrzewam jednak, że w końcu odbił się na mnie stres związany z napaścią nocną. Nie przestałam płakać, dopóki zrozpaczony Jack nie kupił mi jojo w sklepiku u Jimmiego, po drodze na plażę.

To oraz batonik mars sprawiły, że znowu poczułam się sobą, a wkrótce potem skakaliśmy z Jackiem na falach, żartując z turystów i robiąc groszowe zakłady o to, który surfiarz pierwszy spadnie z deski. Bawiliśmy się tak znakomicie, że dopiero kiedy słońce zaczęło zachodzić, przypomniałam sobie, że powinnam odprowadzić chłopca do hotelu.

Nie to, żeby ktoś za nami tęsknił, jak stwierdziliśmy po powrocie. Kiedy odstawiłam Jacka do apartamentu, jego mama wysunęła głowę przez drzwi na taras, gdzie z doktorem Puckiem raczyli się koktajlami i powiedziała:

– Och, to ty, Jack? Pośpiesz się i przebierz do kolacji, dobrze? Umówiliśmy się z Robertsonami. Dziękuję, Susan, i do zobaczenia jutro rano.

Pomachałam i poszłam sobie, szczęśliwa, że udało mi się uniknąć spotkania z Paulem. Po niespodziewanie wstrząsającym popołudniu nie sądziłam, żebym dobrze zniosła konfrontację z Panem Tenisistą Nieskazitelnym.

Ulga okazała się jednak przedwczesna, ponieważ kiedy siedziałam na przednim siedzeniu land rovera, czekając, kiedy Śpiący wyrwie się Caitlin, która musiała pilnie coś z nim przedyskutować akurat wtedy, kiedy odjeżdżaliśmy, ktoś zapukał w zasunięte okno samochodu. Obejrzałam się. Paul. Do tego w krawacie i ciemnoniebieskiej sportowej marynarce.

Wcisnęłam guzik, opuszczając szybę.

– Eee – wybąkałam. – Cześć.

– Cześć. – Uśmiechał się miło. Resztki słonecznego światła wydobywały z jego kręconych brązowych włosów błyski złota. Był naprawdę przystojny. Kelly Prescott zjadłaby go łyżeczką.

– Przypuszczam, że masz już jakieś plany na dzisiejszy wieczór – odezwał się.

Nie miałam, naturalnie, ale powiedziałam szybko:

– Mam.

– Tak myślałem. – Nie przestał się uśmiechać. – A co z jutrzejszym wieczorem?

Posłuchajcie, wiem, że jestem dziwaczką, jasne? Nie musicie mi tego powtarzać. Ten niesamowicie przystojny chłopak chciał się ze mną umówić, a ja myślałam tylko o kimś, kto, spójrzmy prawdzie w oczy, nie żyje. To głupie – głupie, głupie, głupie – odrzucać zaproszenie na randkę z żywym chłopakiem, podczas gdy mężczyzna mojego życia jest martwy.

A jednak dokładnie tak postąpiłam. Powiedziałam:

– Eee, przykro mi, Paul. Na jutro wieczór też mam plany. Nie dbałam o to, czy nie zabrzmiało to fałszywie. Taka jestem pokręcona. Po prostu nie obchodziło mnie to absolutnie nic a nic.

Sądzę jednak, że popełniłam poważny błąd. Sądzę, że pan Paul Slater nie przywykł do tego, żeby dziewczyna odrzucała jego zaproszenie na kolację czy gdziekolwiek. Ponieważ jego odpowiedź brzmiała (już bez miłego, ani też żadnego w ogóle, uśmiechu):

– Cóż, szkoda. Zwłaszcza że teraz chyba będę musiał zawiadomić twoją przełożoną o tym, jak to wyprowadziłaś dzisiaj mojego braciszka poza teren hotelu, nie pytając moich rodziców o zgodę.

Gapiłam się na niego przez otwarte okno. Początkowo nie mogłam zrozumieć, o czym mówi. Potem przypomniałam sobie hotelowy autobus, Towarzystwo Historyczne i plażę.

Omal nie wybuchnęłam śmiechem. Poważnie. No Jeśli Paul Slater uważa, że najgorszą rzeczą, jaka mogła mi się przytrafić, było wpadnięcie w tarapaty z powodu wyprowadzenia dziecka poza teren hotelu bez wiedzy rodziców – najgorszą, która zdarzyła mi się choćby dzisiaj – to się grubo, grubo mylił. Rany boskie, niecałe dwadzieścia cztery godziny temu kobieta nieżyjąca od blisko stu lat trzymała mi nóż na gardle w mojej własnej sypialni. Czy on naprawdę myślał, że reprymenda Caitlin zrobi na mnie wrażenie?

– No, dalej – zachęciłam. – A kiedy jej to powiesz, nie zapomnij dodać, że twój brat po raz pierwszy w życiu świetnie się bawił.

Nacisnęłam guzik, zasuwając okno, ale Paul wsadził rękę do środka, kładąc palce na szybie. Puściłam guzik. Chciałam, żeby sobie poszedł, a nie żeby został kaleką do końca życia.

– Taak – powiedział. – Chciałem cię o coś zapytać. Jack twierdzi, że powiedziałaś mu, że jest medium.

– Mediatorem – sprostowałam, zanim zdołałam się powstrzymać. No, to na tyle, jeśli chodzi o utrzymanie przez Jacka tej sprawy w tajemnicy, o co go prosiłam. Kiedy ten dzieciak się nauczy, że opowiadanie o tym, jak rozmawia z duchami, nie jest sposobem na pozyskanie przyjaciół?

– Mniejsza o to – mruknął Paul. – Przypuszczam, że żartowanie z kogoś zaburzonego umysłowo jest twoim zdaniem zabawne.

Nie wierzyłam własnym uszom. To było jak scenka z telewizyjnego show.

– Nie uważam, żeby twój brat był zaburzony umysłowo – oznajmiłam.

– Och, naprawdę? – Paul zrobił mądrą minę. – Powiedział ci, że widzi zmarłych, a ty myślisz, że ma równo pod sufitem?

Pokręciłam głową.

– Może Jack widzi zmarłych ludzi, Paul. Nigdy nie wiadomo. Nie można udowodnić, że ich nie widzi.

Och, genialna argumentacja, Suze. Gdzie do diabła jest Śpiący? No, przyjdźże wreszcie. Zabierz mnie stąd.

– Suze. – Paul był wyraźnie rozbawiony – Błagam. Martwi ludzie? Naprawdę w to wierzysz? Naprawdę wierzysz, że mój brat może widzieć zmarłych i jeszcze z nimi rozmawiać?

Słyszałam dziwniejsze rzeczy, pomyślałam. Zerknęłam na Śpiącego. Caitlin uśmiechała się do niego, potrząsając blond grzywą a la Jennifer Aniston. Och, mój Boże, dość tego flirtowania.

Umów się z nim po prostu i to zaraz, żebyśmy mogli wreszcie pojechać do domu…

– Taak, cóż, nie powinnaś go zachęcać – powiedział Paul. – To najgorsze, co można zrobić, zdaniem lekarzy.

– Taak? – Zaczynałam mieć tego stanowczo dość. Co ten Paul Slater wiedział? Tylko dlatego, że jego ojciec zajmuje się chirurgią mózgu czy czymś takim i może sobie pozwolić na tydzień w Hotelu i Kompleksie Golfowym Pebble Beach, nie oznacza, że ma zawsze rację. – Wydaje mi się, że z Jackiem jest wszystko w porządku. Mógłbyś się nawet, Paul, czegoś od niego nauczyć. Ma przynajmniej otwarty umysł.

Paul pokręcił głową z niedowierzaniem.

– O czym ty mówisz, Suze? Wierzysz w duchy? Nareszcie, nareszcie. Śpiący pożegnał się z Caitlin i ruszył w stronę samochodu.

– Owszem – odparłam. – Wierzę. A ty, Paul? Zamrugał zdezorientowany.

– Co ja?

– Wierzysz w duchy?

Jego uniesiona górna warga stanowiła całą odpowiedź. Nie dbając o to, czy go okaleczę, nacisnęłam guzik. Paul zabrał palce w ostatniej chwili. Pewnie sądził, że nie należę do osób, które obcinają bliźnim palce.

No to się pomylił.

Dlaczego chłopcy są tacy trudni? Jeśli nie piją wprost z pudełka albo nie zostawiają podniesionej klapy sedesu, obrażają się śmiertelnie i grożą donosem do kierownika, bo nie chcemy się z nimi umówić. Czy nie przychodzi im do głowy, że to nie jest droga do naszego serca?

Problem polega na tym, że oni nadal będą to robili, dopóki głupie dziewczyny, jak Kelly Prescott, będą się z nimi umawiały, nie zważając na ich wady.

Siedziałam naburmuszona przez całą drogę do domu. Nawet Śpiącego to zastanowiło.

– Co z tobą? – zainteresował się.

– Ten głupi Paul Slater wścieka się, bo nie chciałam z nim wyjść – powiedziałam, jakkolwiek zazwyczaj trzymam się zasady nie dzielenia się osobistymi sprawami z żadnym z przyrodnich braci, z wyjątkiem, niekiedy, Profesora, a to tylko dlatego, że jego IQ znacznie przewyższa moje. – Groził, że doniesie Caitlin, że wyprowadziłam jego młodszego brata poza teren hotelu bez pozwolenia rodziców, co zrobiłam, ale tylko po to, żeby go zabrać na plażę. – Oraz do Towarzystwa Historycznego, ale o tym nie wspomniałam.

Śpiący na to:

– Poważnie? To podłe. Nie martw się. Załatwię to z Caitlin, jeśli chcesz.

Byłam zaszokowana. Powiedziałam mu o tym, bo byłam strasznie zdołowana. Nie spodziewałam się z jego strony żadnej pomocy.

– Naprawdę? Zrobisz to?

– Pewnie – odparł Śpiący, wzruszając ramionami. – Spotykam się z nią jutro wieczorem, jak skończę rozwozić pizzę. – Śpiący jest w dzień ratownikiem, a w nocy pracuje w pizzerii. Początkowo oszczędzał na camaro. Teraz oszczędza na mieszkanie, bo w college'u, do którego się wybiera, nie ma akademika, a Andy nie chce płacić za jego pokój, o ile nie poprawi stopni.

Nie mogłam się otrząsnąć ze zdumienia. Powiedziałam „dzięki”. Na nic więcej nie byłam w stanie się zdobyć.

– A co, tak poza tym, jest z tym Paulem Slaterem nie tak? – zapytał Śpiący. – Myślałem, że to twój typ. No wiesz, inteligentny i w ogóle.

– Z nim wszystko w porządku – wymamrotałam, bawiąc się pasem bezpieczeństwa. – Ja… tylko mnie się właściwie podoba ktoś inny.

Śpiący uniósł brwi.

– Och? Ktoś, kogo znam? Odparłam krótko: – Nie.

– Nie wiem, Suze. Sprawdź mnie. Między pizzerią a szkołą poznałem prawie wszystkich.

– Z całą pewnością nie znasz tego chłopaka. Śpiący zmarszczył brwi.

– Dlaczego? Czy to jakiś gangster?

Wzniosłam oczy do góry. Śpiący niemal od pierwszego dnia, kiedy się poznaliśmy, jest przekonany, że należę do gangu. Poważnie. Jakby członkowie gangu nosili rzeczy firmy Diesel. Jasne.

– Czy on mieszka w Dolinie? – dopytywał się Śpiący. – Suze, mówię ci, jeśli dowiem się, że chodzisz z gangsterem z Doliny…

– Boże – krzyknęłam. – Przestaniesz? On nie jest w gangu. Ja też nie! I nie mieszka w Dolinie. Nie znasz go, rozumiesz? Po prostu zapomnij o tej rozmowie.

Rozumiecie? Rozumiecie, na czym to polega? Rozumiecie, dlaczego między mną a Jesse'em nigdy nic nie wypali? Bo nie mogę go wyciągnąć i powiedzieć: „Oto on, chłopak, który mi się podoba i wcale nie jest w gangu, i nie mieszka w Dolinie”.

Muszę się nauczyć trzymać gębę na kłódkę, tak samo jak Jack.

W domu poinformowano nas, że kolacja nie jest jeszcze gotowa. A to dlatego, że Andy tkwi po pas w dziurze, którą razem z Przyćmionym wykopali na podwórzu. Podeszłam bliżej i popatrzyłam w dół, ssąc kciuk. Dziwnie się czułam, zaglądając tam. Prawie tak nieprzyjemnie jak na myśl o pójściu do łóżka za parę godzin, wiedząc, że Maria prawdopodobnie się zjawi.

I o tym, że teraz, wiedząc, że jej nie posłuchałam, pokaleczy mi nie tylko dziąsła.

W tym momencie zadzwonił telefon. Moja przyjaciółka Cee Cee chciała się dowiedzieć, czy przyłączę się do niej i Adama McTavisha w Coffee Clutch, żeby napić się mrożonej herbaty i oplotkować znajomych. Zgodziłam się natychmiast, bo dawno ich nie widziałam. Cee Cee odbywała letnią praktykę w „Carmelowej Sosnowej Szyszce” (to nazwa miejscowej gazety, możecie to sobie wyobrazić?), a Adam spędził większość lata w domu u dziadków. W chwili gdy usłyszałam jej głos, uświadomiłam sobie, jak mi jej brakowało i jak fajnie byłoby opowiedzieć jej o podłym Paulu Slaterze i jego sztuczkach.

Potem jednak, oczywiście, pomyślałam, że musiałabym jej opowiedzieć o młodszym bracie Paula, o tym, że rozmawia z umarłymi. Cee Cee nie jest typem osoby, która wierzy w duchy czy w cokolwiek, czego nie może zobaczyć na własne oczy. To czyni jej naukę w szkole katolickiej nieco problematyczną, zwłaszcza wobec ciągłych kazań siostry Ernestyny na temat wiary i Ducha Świętego.

Ale co tam. Zawsze to lepiej, niż siedzieć w domu i gapić się w głęboki dół.

Pobiegłam na górę, zrzuciłam mundurek i włożyłam jedną ze zgrabnych sukienek z Gapa, której nie miałam jeszcze okazji włożyć, ponieważ przez całe lato chodziłam w obrzydliwych szortach khaki. Ani znaku Jesse'a, ale to mi akurat odpowiadało, bo i tak nie wiedziałabym, co mu powiedzieć. Miałam poczucie winy, ponieważ przeczytałam jego listy, ale jednocześnie cieszyłam się, bo dowiedziałam się o jego siostrach i różnych sprawach związanych z ranczo i dzięki temu stał mi się w pewien sposób jeszcze bliższy.

Tylko ta bliskość miała w sobie coś fałszywego, bo on nie wiedział, że ja wiem. A gdyby chciał, żebym wiedziała, to nie sądzicie, że by mi powiedział? Ale on nigdy nie mówi o sobie. Zawsze natomiast chętnie rozmawia o takich sprawach, jak powstanie Trzeciej Rzeszy i jak to się stało, że jako kraj pozwoliliśmy spokojnie zagazować sześć milionów Żydów, zamiast coś w tej sprawie zrobić?

Wiecie. Takie rzeczy.

Otóż niektóre kwestie, które Jesse miałby ochotę ze mną przedyskutować, są trudne do wyjaśnienia. Wolałabym porozmawiać o jego siostrach. Na przykład, czy mieszkanie pod jednym dachem z trzema dziewczynami było dla niego takim samym wyzwaniem, jak dla mnie mieszkanie z trzema chłopakami? Przypuszczam, że nie, choćby ze względu na odwrotność tej sytuacji z sedesem. Czy wtedy w ogóle były sedesy? Czy też chodzili do takich paskudnych budek na zewnątrz jak w Domku na prerii?

Boże, nic dziwnego, że Maria była w takim paskudnym nastroju.

To i do tego ta sprawa z życiem po śmierci.

Tak czy inaczej, mama i Andy pozwolili mi iść na kolację z przyjaciółmi, bo w domu nie było niczego do jedzenia. Posiłki rodzinne i tak nie były już takie fajne bez Profesora. Zdziwiłam się, jak bardzo mi go brakuje. Nie mogłam się doczekać, kiedy wróci do domu. To jedyny z moich braci, który nie doprowadza mnie do pasji.

Mimo że nie mogłam opowiedzieć Cee Cee o Paulu, i tak dobrze się bawiłam. Miło było zobaczyć ją i Adama, który spośród wszystkich chłopców, jakich znam, zachowuje się najmniej po chłopięcemu, chociaż wcale nie jest gejem i złości się na wszelką wzmiankę o tym. Podobnie jak Cee Cee, która kocha się w Adamie od początku świata. Żywiłam wielkie nadzieje, że Adam odwzajemni jej uczucia, ale teraz odniosłam wrażenie, że temperatura tychże raczej spadła.

Kiedy poszedł do łazienki, zapytałam Cee Cee, co jest grane, a ona zaczęła snuć opowieść o tym, jak to prawdopodobnie Adam poznał kogoś w Martha's Wineyard. Muszę stwierdzić, że przyjemnie było dla odmiany posłuchać, jak ktoś inny narzeka. To znaczy, moje życie jest porąbane i w ogóle, ale ja przynajmniej wiem, że Jesse nie używa sobie za moimi plecami z jakąś dziewczyną w znanym kurorcie.

Chyba nie. Kto wie, gdzie znika, kiedy nie ma go w moim pokoju? To mogłaby być, ostatecznie, Martha's Wineyard.

Rozumiecie teraz, dlaczego ten związek nie ma szans?

W każdym razie, z Cee Cee i Adamem nie widzieliśmy się kupę czasu, więc nie brakowało ludzi do obgadania, przede wszystkim Kelly Prescott, toteż kiedy wróciłam do domu, była jedenasta… Późno, skoro miałam następnego dnia stawić się w pracy o ósmej.

A jednak cieszyłam się, że wyszłam, bo to oderwało moje myśli od tego, co, jak podejrzewałam, czekało mnie za parę godzin: kolejna wizyta zachwycającej pani Diego.

Biorąc prysznic, pomyślałam w pewnym momencie, że nie mam powodu ułatwiać życia pannie Marii. Dlaczego miałaby mnie dopaść w moim własnym łóżku?

Nie muszę się na to godzić.

Gasząc światło, odczuwałam pełną satysfakcję. Sądziłam, że zabezpieczyłam się przed wszelkimi sztuczkami w wykonaniu Marii. Pod kołdrą ukryłam arsenał broni, włącznie z siekierą, młotkiem oraz czymś, czego nie potrafiłam nazwać, a co zabrałam z warsztatu Andy'ego, jakimś ostro zakończonym przedmiotem. Ponadto towarzyszył mi Maks. Wiedziałam, że obudzi mnie, jak tylko wyczuje coś nieziemskiego, bo jest bardzo wyczulony na tego typu rzeczy.

A poza tym spałam w pokoju Profesora.

Wiem. Wiem. To tchórzostwo. Dlaczego miałam jednak zostać we własnym łóżku i czekać na nią jak kaczka z przetrąconym skrzydłem, skoro mogłam spać w łóżku Profesora i, być może, zmylić trop? Nie szukam okazji do bójki. Fakt, nie zrobiłam, czego pani sobie życzyła. To mogłoby wskazywać, że jednak szukam. Ale nie aktywnie.

W innych okolicznościach może bym i poszła na grób Marii de Silvy, i wyjaśniła parę spraw na miejscu, ale tym razem było troszeczkę inaczej. Z powodu Jesse'a. Nie pytajcie dlaczego, ale po prostu nie mogłam się zdobyć na to, żeby wytarmosić za kudły jego byłą, co niewątpliwie w przypadku innego ducha bym uczyniła. Nie mogę powiedzieć, żebym była przyzwyczajona do tego, by czekać, aż jakiś duch do mnie przyjdzie…

Ale teraz… Teraz jest inaczej.

W każdym razie, ledwie zakopałam się w pościeli Profesora (świeżo wypranej – nie chciałam ryzykować. Nie wiem, co się dzieje w łóżkach dwunastoletnich chłopców, i prawdę mówiąc, nie chcę wiedzieć) i mrugałam w ciemności, przyglądając się dziwnym rzeczom, które Profesor powiesił na suficie modelowi Układu Słonecznego i temu podobnym, kiedy Maks zaczął warczeć.

Zawarczał tak cicho, że z początku go nie usłyszałam. Ponieważ jednak wciągnęłam go do łóżka obok siebie (dużo miejsca to tam nie było, zwłaszcza nie z siekierą, młotkiem i tym czymś ostrym), czułam drżenie wydobywające się z psiej piersi.

Warczenie nasiliło się, a sierść na grzbiecie zjeżyła. Stąd wiedziałam, że albo jest trzęsienie ziemi, albo wizytę złożyła nam dawna miss hrabstwa Salinas.

Usiadłam, chwytając przedmiot z ostrym końcem i trzymając go jak kij bejsbolowy. Rozglądałam się gorączkowo, szepcząc do Maksa:

– Dobry piesek. W porządku, piesku. Wszystko będzie dobrze, piesku.

Sama starałam się w to uwierzyć.

Wtedy właśnie zmaterializowała się przede mną jakaś postać. Zamachnęłam i uderzyłam ostrym przedmiotem z całej siły.

6

– Susannah! – krzyknął Jesse, uskakując przed ciosem. – Co ty wyprawiasz?

Omal nie upuściłam mojej broni, tak mi ulżyło na jego widok.

Maks wył i warczał jak oszalały. Biedak wyraźnie przechodził jakieś psie załamanie nerwowe. Nie chcąc ryzykować postawienia wszystkich w domu na nogi, a następnie wyjaśniania, dlaczego śpię w łóżku przyrodniego brata z kupą narzędzi Andy'ego, wypuściłam go z pokoju. Wówczas Jesse wziął ode mnie ten ostry przedmiot, przyglądając mu się.

– Susannah – powiedział, kiedy zamknęłam drzwi za Maksem – dlaczego śpisz w pokoju Davida uzbrojona w kilof?

Uniosłam brwi, okazując zdziwienie większe, niż wymagała tego sytuacja.

– To tak to się nazywa? Właśnie się nad tym zastanawiałam. Jesse pokręcił głową.

– Susannah, powiedz mi, co się dzieje. Natychmiast.

– Nic – odparłam głosem, który brzmiał zbyt piskliwie nawet w moich własnych uszach. Podbiegłam i wskoczyłam z powrotem do łóżka Profesora, uderzając się palcem o młotek, ale znosząc ból w milczeniu, bo nie chciałam, żeby Jesse odkrył, że on tam jest. Znaleźć mnie w łóżku przyrodniego brata z kilofem to jedno. Znaleźć mnie w łóżku przyrodniego brata z kilofem, siekierą i młotkiem to zupełnie co innego.

– Susannah! – Jesse wydawał się wściekły, a on nie wścieka się tak znowu często. Chyba że, oczywiście, łapie mnie na tym, jak ładujemy sobie jeżyki do gardła z jakimś obcym chłopakiem na podjeździe pod domem. – Czy to siekiera?

Cholera! Wsunęłam ją pod kołdrę.

– Wyjaśnię ci to.

Oparł kilof o bok łóżka i skrzyżował ręce na piersi.

– Chętnie posłucham.

– No… – Wzięłam głęboki oddech. – Chodzi o to, że… – Nie mogłam wymyślić żadnego wyjaśnienia poza prawdziwym.

Ale przecież nie mogłam powiedzieć mu prawdy.

Jesse wyczytał widocznie z mojej twarzy, że męczę się nad jakimś kłamstwem, bo nagle rozłożył ramiona, pochylając się do przodu i kładąc dłonie na oparciu łóżka za moją głową, więżąc mnie w ten sposób w swoich ramionach, chociaż mnie nie dotykał. To było bardzo denerwujące i spowodowało, że osunęłam się na poduszki.

To mi wiele nie pomogło, bo twarz Jessa nadal znajdowała się w odległości zaledwie kilku centymetrów od mojej.

– Susannah – syknął. Teraz był naprawdę wściekły. – Co tu się dzieje? Zeszłej nocy mógłbym przysiąc, że czułem… czyjąś obecność w twoim pokoju. A dzisiaj śpisz tutaj, z kilofem i siekierą? Czego nie chcesz mi powiedzieć? I dlaczego? Dlaczego nie możesz mi powiedzieć?

Osunęłam się tak nisko, jak tylko się dało, nie zdołałam jednak uciec przed gniewną twarzą Jesse'a, chyba żebym naciągnęła kołdrę na twarz, a to nie byłoby godne zachowanie.

– Posłuchaj – powiedziałam, ze wszystkich sił starając się nad sobą panować, choć młotek wbijał mi się w stopę. – To nie tak, że nie chcę ci powiedzieć. Boję się tylko, że jeśli ci powiem…

Nie pytajcie, jak to się stało, po prostu wszystko z siebie wyrzuciłam. Naprawdę. To było niewiarygodne. Tak jakby wcisnął na moim czole guzik z napisem INFORMACJA i szufladka się otworzyła. Powiedziałam mu o listach, wizycie w Towarzystwie Historycznym, o wszystkim, kończąc na:

– Chodzi o to, że nie chciałam ci powiedzieć, bo jeśli to twoje ciało rzeczywiście jest tam pochowane i je znajdą, to nie będziesz miał powodu, żeby nadal tu zostawać, wiem, że jestem samolubna, ale naprawdę by mi ciebie brakowało, więc miałam nadzieję, że jak ci nie powiem, to się nie dowiesz i wszystko będzie jak dotąd.

Jesse nie zareagował jednak tak, jak się spodziewałam. Nie wziął mnie w ramiona i nie ucałował namiętnie jak na filmach, ani nawet nie nazwał mnie querida, cokolwiek to znaczy, ani też nie pogłaskał po włosach, nadal mokrych po kąpieli.

Zamiast tego parsknął śmiechem.

Co nie za bardzo mi się spodobało. Ostatecznie po tym wszystkim, przez co przeszłam dla niego w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, można by pomyśleć, że okaże nieco wdzięczności, zamiast śmiać mi się w twarz. Zwłaszcza kiedy moje życie znajduje się, prawdopodobnie, w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Powiedziałam mu o tym, ale to go tylko rozbawiło jeszcze bardziej.

W końcu przestał się śmiać, co nie nastąpiło szybko, bo tymczasem wyciągnęłam spod kołdry młotek. Wciąż wbijał mi się w stopę. Wyciągnął rękę i potargał mi włosy ale nie było w tym nic ani odrobinę romantycznego, bo zostawiłam na włosach odżywkę bez spłukiwania, którą z pewnością upaprał sobie palce.

To mnie jeszcze bardziej rozzłościło, chociaż z technicznego punktu widzenia to nie była jego wina. Wyjęłam więc młotek spod kołdry, przewróciłam się na brzuch i przestałam się do niego odzywać. I patrzeć na niego. Bardzo dojrzałe zachowanie, wiem, ale byłam głęboko urażona.

– Susannah – powiedział głosem nieco zachrypniętym od śmiechu. Miałam ochotę przyłożyć mu pięścią. Naprawdę. – Nie zachowuj się tak. Przepraszam. Przepraszam, że się śmiałem. Tylko że nie zrozumiałem ani słowa z tego, co powiedziałaś, bo mówiłaś tak szybko. A potem wyciągnęłaś młotek…

– Idź sobie – burknęłam.

– Daj spokój, Susannah. – Jesse mówił swoim najbardziej jedwabistym, przekonującym głosem. Robił to specjalnie, żeby mnie rozmiękczyć. Ale tym razem nadaremnie. – Odsuń kołdrę.

– Nie – warknęłam, ciągnąc pościel do siebie. – Powiedziałam, idź sobie.

– Nie, nie pójdę. Usiądź. Chcę z tobą poważnie porozmawiać, jak mam to zrobić, skoro na mnie nie patrzysz? Odwróć się.

– Nie – warknęłam. Byłam wściekła. Trudno chyba mieć o to do mnie pretensje. Ta Maria to coś okropnego. A on miał się z nią ożenić! No, sto pięćdziesiąt lat temu, w każdym razie. Czy on ją w ogóle znał? Wiedział, że nie przypominała dziewczyny, która pisała do niego te idiotyczne listy? Co on sobie myślał?

– Dlaczego nie pójdziesz sobie do Marii – zasugerowałam lodowato. – Może posiedzielibyście sobie razem, ostrząc jej noże i bawiąc się moim kosztem. Ha, ha, mógłbyś powiedzieć. Ta pośredniczka jest taka śmieszna.

– Maria? – Jesse znowu pociągnął za kołdrę. – O czym ty mówisz? Jakie noże?

No dobrze. Nie byłam z nim zupełnie szczera. Nie opowiedziałam mu całej historii. Owszem, tę cześć o listach i Towarzystwie Historycznym, wykopie, i w ogóle. Ale tę część, w której Maria zjawia się z nożem – powód, dla którego spałam w pokoju Profesora z kupą narzędzi… Tego mu nie powiedziałam.

Ponieważ wiedziałam, jak zareaguje. I nie myliłam się.

– Maria i noże? – powtórzył. – Nie. Nie.

To wystarczyło. Odwróciłam się, mówiąc z sarkazmem:

– Och, w porządku, Jesse. Więc ten nóż, który trzymała mi na gardle wczoraj w nocy, to była tylko moja wyobraźnia. Musiałam też wyobrazić sobie, że mi grozi śmiercią.

Zaczęłam znowu przewracać się na brzuch, ale tym razem złapał mnie i zmusił, żebym spojrzała mu w twarz. Teraz, jak z pewną satysfakcją zauważyłam, już się nie śmiał. Ani też nie uśmiechał.

– Nóż? – Patrzył na mnie, jakby nie był pewien, czy dobrze usłyszał. – Maria tu była? Z nożem? Dlaczego?

– Ty mi powiedz – odburknęłam, chociaż doskonale znałam odpowiedź. – Nie żyje od tak dawna, że musiało ją tu sprowadzić coś naprawdę poważnego.

Jesse patrzył na mnie ciemnymi, dużymi oczami. Jeśli coś wiedział, nie chciał o tym mówić. Jeszcze nie.

– Ona… próbowała cię zranić?

Skinęłam głową, czując z satysfakcją, jak mocniej zaciska dłoń na moim ramieniu.

– Tak – powiedziałam. – Trzymała go dokładnie tutaj – wskazałam tętnicę – i powiedziała, że jeśli nie skłonię Andy'ego, żeby przestał kopać, to mnie za…

„Zabije”, to właśnie chciałam powiedzieć, nie miałam jednak okazji, ponieważ Jesse szarpnął mnie do góry – naprawdę szarpnął, nie wiem, jak inaczej to opisać – i ścisnął dość mocno, jak na kogoś, kto parę sekund wcześniej uważał to wszystko za doskonały żart.

Musze przyznać, to było dla odmiany bardzo przyjemne. Jeszcze przyjemniejsze, kiedy Jesse wyszeptał coś – chociaż nie wiem co, bo mówił po hiszpańsku – w moje mokre włosy.

Ale ten śmiertelny uścisk (proszę wybaczyć tę grę słów), w którym mnie trzymał, nie wymagał wyjaśnień. Bał się. Bał się o mnie.

– To był naprawdę duży nóż – mówiłam, napawając się dotykiem jego silnego, twardego ramienia. Chętnie bym się do tego przyzwyczaiła. – I bardzo ostry.

– Querida – powiedział. Dobra, tyle rozumiałam. Mniej więcej. I pocałował mnie w czubek głowy.

To było przyjemne. Bardzo przyjemne. Postanowiłam iść na całość.

– A potem – ciągnęłam, zręcznie naśladując ton osoby, która płacze, albo jest przynajmniej bliska płaczu – przycisnęła mi rękę do twarzy, żebym nie krzyczała i skaleczyła mnie pierścionkiem, tak że całe usta miałam we krwi.

Ojej. To nie wywołało pożądanego efektu. Nie powinnam była wspominać o zakrwawionych ustach, bo zamiast mnie pocałować, na co czekałam, odsunął mnie od siebie, żeby móc na mnie spojrzeć.

– Susannah, dlaczego nie powiedziałaś mi tego wczoraj w nocy? – Wydawał się szczerze zdumiony. – Pytałem cię, czy coś jest nie w porządku, a ty nie wspomniałaś o tym ani słowem.

Zaraz? Nie słyszał, co mu właśnie powiedziałam?

– Ponieważ – mówiłam przez zaciśnięte zęby, ale trudno się dziwić, skoro mężczyzna moich marzeń trzymał mnie w ramionach i wszystko, czego chciał, to rozmawiać. A w dodatku, ni mniej ni więcej, tylko o tym, jak jego była dziewczyna próbowała mnie zamordować. – To musi mieć coś wspólnego z przyczyną, dla której wciąż tu jesteś. Dla której jesteś w tym domu i dla której przebywasz tutaj tak długo. Jesse, nie rozumiesz? Jeśli znajdą twoje ciało, to będzie dowód, że cię zamordowano i że pułkownik Clemmings miał rację.

Dzięki temu wyjaśnieniu zdumienie Jesse'a wzrosło, zamiast zmaleć.

– Co za pułkownik? – zapytał.

– Pułkownik Clemmings – odparłam. – Autor Mojego Monterey. Według jego teorii zniknąłeś nie dlatego, że postanowiłeś wybrać wolność, zamiast ożenić się z Marią, a potem udałeś się do San Francisco, żeby szukać złota, tylko dlatego, że ten facet, Diego, zabił cię, żeby samemu móc poślubić Marię. Jeśli znajdą twoje ciało, to będzie dowód, że cię zamordowano. A najbardziej podejrzani są oczywiście Maria i Diego.

Zamiast zachwycić się moimi nadzwyczajnym talentem detektywistycznym, Jesse zapytał zaszokowany:

– Skąd o nim wiesz? O Diego?

– Powiedziałam ci już. – Boże, jakie to denerwujące. Kiedy przejdziemy wreszcie do całowania? – To z książki, którą Profesor pożyczył z biblioteki. Moje Monterey pułkownika Clemmingsa.

– Ale Profesor… to jest, David… jest, jak sądzę, na obozie…

Ja na to zgnębiona:

– To było dawno temu. Kiedy tu przyjechałam. W styczniu. Jesse nie puścił mnie, ale miał bardzo dziwny wyraz twarzy.

– Chcesz powiedzieć, że wiedziałaś… jak umarłem… przez cały czas?

– Tak – powiedziałam odrobinę niepewnie. Zaczynałam podejrzewać, że jego zdaniem mogłam zachować się niestosownie, węsząc wokół sprawy jego śmierci. – Jesse, to moja praca. Tym się zajmują pośrednicy. Nie mogę nic na to poradzić.

– No to dlaczego ciągle pytałaś mnie, jak umarłem, skoro i tak wiedziałaś?

Odparłam, nadal niezbyt pewnie:

– Cóż, nie wiedziałam. Nie na pewno. Nadal nie wiem. Ale Jesse… – Chciałam się upewnić, że wie, o co chodzi, więc cofnęłam się (niestety, puścił mnie, ale co mogłam zrobić?), usiadłam na piętach i powiedziałam bardzo wolno i wyraźnie: – Jeśli znajdą tam twoje ciało, to nie tylko Maria będzie wściekła, ale ty… ty przeniesiesz się gdzieś dalej. Rozumiesz? Pójdziesz sobie stąd. Ponieważ to jest to, co cię tutaj trzyma. Tajemnica twojej śmierci. Kiedy jednak znajdą twoje ciało, tajemnica zostanie rozwiązana. A ty odejdziesz. Dlatego nie mogłam ci powiedzieć, rozumiesz? Bo nie chcę, żebyś odszedł. Ponieważ cię k…

O mój Boże. O mało tego nie powiedziałam. Niewiarygodne, jak byłam blisko tego. Powiedziałam „k” i już miałam powiedzieć „o”…

Jednak w ostatniej chwili się zreflektowałam. Zamieniłam to na:

– …konkretnie, to lubię mieć cię w pobliżu i byłoby mi strasznie przykro, gdybym cię miała już nigdy więcej nie zobaczyć.

Sprytne, co? A byłam tak blisko.

Ponieważ to, co wiem o chłopakach z całą pewnością, oprócz tego, że nie potrafią używać szklanki, opuszczać klapy od sedesu ani zalewać wodą opróżnionej tacki na lód, to fakt, że nie potrafią sobie dać rady ze słowem „kochać”. To znaczy, tak twierdzą w każdym niemal artykule, który czytałam na ten temat.

A przypuszczalnie to dotyczy wszystkich chłopaków, również tych, którzy urodzili się sto pięćdziesiąt lat temu.

Chyba opłaciło się nie używać tego słowa, bo Jesse pogładził mój policzek czubkami palców, tak samo jak wtedy w szpitalu.

– Susannah, znalezienie mojego ciała niczego nie zmieni.

– Hm – mruknęłam. – Wybacz, Jesse, ale sądzę, że wiem, co mówię. Jestem pośredniczką od lat.

– Susannah – odparł. – Ja nie żyję od stu pięćdziesięciu lat. To raczej ja wiem, o czym mówię. I zapewniam cię, tajemnica mojej śmierci, o której wspomniałaś… to nie jest powód, który, jak to ujęłaś, mnie tu trzyma.

Wtedy stało się coś dziwnego. Zupełnie jak w gabinecie Clive'a Clemmingsa wybuchnęłam płaczem. Poważnie. Tak po prostu.

Och, nie rozszlochałam się jak małe dziecko, czy coś, ale łzy napłynęły mi do oczu i poczułam takie jakby kłucie w okolicach nosa i ból w gardle. Niesamowite, bo dopiero co, no wiecie, próbowałam udawać, że płaczę, a teraz naprawdę się rozbeczałam.

– Jesse – odezwałam się tym okropnym zduszonym głosem (udawanie płaczu jest dużo wygodniejsze niż prawdziwy płacz, bo nie ma tyle glutów) – przykro mi, ale to niemożliwe. To znaczy, ja to wiem. Przeżyłam to sto razy. Kiedy znajdą ciało, już po wszystkim. Odejdziesz.

– Susannah – powtórzył. Tym razem nie dotknął zwyczajnie mojego policzka, położył całą dłoń.

Jakkolwiek romantyczny efekt został częściowo zrujnowany faktem, że się ze mnie śmiał. Aby oddać mu sprawiedliwość, muszę stwierdzić, że równie mocno starał się nie śmiać, jak ja starałam się nie płakać.

– Przyrzekam, Susannah – powiedział, akcentując każde słowo – że nigdzie nie odejdę, bez względu na to, czy twój ojczym znajdzie moje ciało, czy nie. W porządku?

Nie uwierzyłam mu, rzecz jasna. Chciałam, ale prawda jest taka, że on nie wiedział, o czym mówi.

Co jednak miałam zrobić? Nie miałam wyboru, tylko zachować się dzielnie. To znaczy, nie mogłam przecież tak sobie siedzieć i wypłakiwać oczu. Nie chciałam wyjść na kretynkę.

Powiedziałam więc, siąkając nosem, bo łzy ciekły mi już jak groch:

– Naprawdę? Przyrzekasz?

Jesse uśmiechnął się szeroko i odsunął dłoń od mojej twarzy. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął małą, obszytą koronką szmatkę, jaką już przedtem widziałam. Chusteczka Marii de Silvy. Używał jej poprzednio do opatrywania rozmaitych skaleczeń i zadrapań, jakie odniosłam w służbie pośredniczej. Teraz wytarł nią łzy z mojej twarzy.

– Przysięgam – powiedział, śmiejąc się. Ale tylko trochę. W końcu przekonał mnie, żebym wróciła do swojego łóżka.

Zapewnił, że dopilnuje, żeby jego była dziewczyna nie zjawiła się u mnie tej nocy. Tylko że nie nazwał jej swoją byłą dziewczyną. Nazwał ją po prostu Marią. Korciło mnie, żeby zapytać, co mu odbiło, żeby chodzić z taką suką o twarzy łasicy, ale moment, jak zwykle, nie wydawał się odpowiedni.

Czy jest w ogóle odpowiedni moment, żeby zapytać, dlaczego ktoś zamierzał poślubić osobę, która kazała go zabić?

Pewnie nie.

Nie miałam pojęcia, w jaki sposób Jesse zamierzał powstrzymać Marię, gdyby ta jednak wróciła. Prawda, nie żył dłużej niż ona, znał więc więcej różnych sztuczek. Maria, żeby mnie nawiedzić, po raz pierwszy wróciła do tego świata z obszaru pozaziemskiego, który zamieszkiwała od czasu swojej śmierci. Im dłużej jest się duchem, tym większej nabywa się mocy.

Chyba że ktoś, podobnie jak Maria, jest pełen złości.

Jednak ja i Jesse mieliśmy już okazję bić się z duchami równie wściekłymi jak Maria, i wygrywaliśmy. Nie miałam wątpliwości, że i tym razem nam się uda, o ile będziemy trzymali się razem.

Dziwnie było położyć się do łóżka ze świadomością, że ktoś będzie siedział obok i czuwał przy mnie. Kiedy jednak przyzwyczaiłam się do tej myśli, było mi przyjemnie, że jest tam razem z Szatanem, na ławie, i czyta książkę znalezioną w pokoju Profesora, zatytułowaną Tysiąc lat, przyświecając sobie własnym spektralnym światłem. Byłoby romantyczniej, gdyby po prostu siedział, wpatrując się tęsknie w moją twarz, ale żebracy nie kapryszą, a ile dziewcząt może się pochwalić chłopakiem, który gotów jest czuwać w ich sypialni, by chronić je przed złymi mocami przez całą noc? Założę się, że nie potrafilibyście wymienić ani jednej.

Przypuszczam, że w końcu zasnęłam, bo kiedy otworzyłam oczy, było rano, a Jesse wciąż siedział na ławie. Przeczytał Tysiąc lat i zabrał się do książki znalezionej u mnie na półce, Co się wydarzyło w Madison County, która zdawała. się mocno go bawić, chociaż starał się tłumić śmiech, żeby mnie nie obudzić.

Boże, jakie to żenujące.

Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, że widzę go już po raz ostatni.

7

Od tej chwili sprawy miały się coraz gorzej. Mam wrażenie, że podczas gdy Maria nie była zainteresowana odnowieniem znajomości z eksnarzeczonym, nadal żywo interesowała się obrzydzaniem mi życia. Pierwszą wskazówkę otrzymałam, kiedy otworzyłam lodówkę i wyciągnęłam nowy karton soku pomarańczowego, kupiony w miejsce tego wypitego poprzedniego dnia przez Przyćmionego i Śpiącego.

Właśnie go otworzyłam, kiedy Przyćmiony wlazł do kuchni, wyrwał mi karton i podniósł go do ust.

Zirytowana, już miałam zawołać: „Zaraz, zaraz!”, ale z mojego gardła wydobył się okrzyk wstrętu i przerażenia, kiedy w usta mojego brata zamiast soku wlały się robale.

Setki robali. Tysiące robali. Żywych robali, które wiły się i pełzały, wypadając z jego otwartej jadaczki.

Przyćmiony zdał sobie sprawę z tego, co się dzieje o ułamek sekundy później ode mnie. Rzucił karton i pobiegł do zlewu, plując obficie czarnymi żukami. Na leżącym na podłodze pudełku nadal roiło się od insektów.

Nie wiem, w jaki sposób zdobyłam się na to, co zrobiłam potem. Jeśli jest coś, czego nienawidzę, to właśnie robale. Razem z sumakiem jadowitym stanowią jeden z głównych powodów, dla których tak mało czasu spędzam na świeżym powietrzu. Nie mam nic przeciwko pojedynczej mrówce topiącej się w basenie czy motylowi lądującemu na moim ramieniu, ale pokażcie mi komara czy, Boże broń, karalucha, a już mnie nie ma.

A jednak, mimo przemożnego lęku przed wszystkim, co jest mniejsze od orzeszka ziemnego, podniosłam karton, wysypałam jego zawartość do zlewu i szybciej, niż byście powiedzieli „Raid”, odkręciłam kran i włączyłam młynek do mielenia odpadków.

– O mój boże! – wrzeszczał Przyćmiony, nadal plując do zlewu. – O cholera jasna!

Tylko że nie użył słowa cholera. Zważywszy okoliczności, nie mam o to do niego żalu.

Nasze krzyki sprowadziły do kuchni Śpiącego i mojego ojczyma. Stali na progu, gapiąc się na setki czarnych żuków, które uniknęły zagłady w zlewie i teraz biegały po terakotowych kafelkach. Przynajmniej dopóki nie zawołałam:

– Rozdepczcie je!

Potem wszyscy rzuciliśmy się, rozdeptując tyle paskudztw, ile zdołaliśmy.

Kiedy skończyliśmy, tylko parę nam umknęło, tych, które miały na tyle rozumu, żeby drapnąć w szparę pod lodówką oraz jeden czy dwa, które przebyły całą drogę do szklanych rozsuwanych drzwi na taras. To była ciężka, odrażająca praca. Sapaliśmy ciężko… z wyjątkiem Przyćmionego, który z jękiem pognał do łazienki, przypuszczalnie po to, żeby przepłukać usta albo może sprawdzić, czy nie zostały mu między zębami jakieś czułki.

– Cóż – powiedział Andy, kiedy wyjaśniłam, co się stało. – To ostatni raz, kiedy kupuję bez konserwantów.

Co było w pewien sposób zabawne. Tyle że przypadkiem zdawałam sobie sprawę, że czy to organiczne, mrożone, czy jakieś tam, i tak niczego by to nie zmieniło, gdyby wmieszał się do tego złośliwy duch.

Andy spojrzał na brudną podłogę i powiedział lekko oszołomiony:

– Musimy to posprzątać, zanim wróci mama.

Miał rację. Sądzicie, że się brzydzę robalami? Nie znacie mojej mamy. Żadnej z nas nie dałoby się określić jako miłośniczki natury.

Zabraliśmy się do pracy, skrobiąc i zmiatając robacze wnętrzności z kafelków, a ja delikatnie zasugerowałam, żebyśmy na razie zamawiali do domu wszystkie posiłki, nie tylko kolacje. Nie byłam pewna, czy Maria położyła łapę na pozostałej żywności, ale podejrzewałam, że ani w lodówce, ani w spiżarce nic nie jest bezpieczne.

Andy ochoczo przystał na tę propozycję, plotąc o insektach, które potrafią zniszczyć plony oraz o tym, ile domów, przy których pracował, zostało zniszczonych przez termity, i jak ważne jest regularne przeprowadzanie dezynsekcji.

Dezynsekcja jednak, miałam ochotę mu powiedzieć, nie pomaga, jeśli inwazja robali jest sprawką mściwego ducha.

Tego mu jednak nie powiedziałam. Wątpię, czy zrozumiałby, o czym mówię. Andy nie wierzy w duchy.

Miło móc pozwolić sobie na taki luksus.

Kiedy razem ze Śpiącym dotarliśmy do pracy, przez chwilę miałam wrażenie, że idzie ku lepszemu, bo spóźnienie uszło nam płazem. A to dlatego, rzecz jasna, że Śpiący uzależnił od siebie Caitlin. Z czego wynika, że posiadanie braci przyrodnich ma swoje dobre strony.

Jak się wydaje, Slaterowie nie poskarżyli, że wyprowadziłam Jacka poza teren hotelu bez ich pozwolenia, bo polecono mi udać się prosto do ich apartamentu. To, pomyślałam, idąc wyłożonym grubym chodnikiem korytarzem, jest doprawdy zbyt piękne, żeby było prawdziwe, i wskazuje na to, że za każdą chmurą znajduje się kawałek czystego, błękitnego nieba.

Tak przynajmniej myślałam, pukając do ich drzwi. Kiedy się jednak otworzyły, ukazując nie tylko Jacka, ale obu braci Slaterów w strojach kąpielowych, ogarnęły mnie wątpliwości.

Jack rzucił się na mnie jak kociak na kłębek włóczki.

– Wiesz co? – zawołał. – Paul nie gra dzisiaj w golfa ani w tenisa, ani w nic. Chce spędzić z nami cały dzień. Czy to nie wspaniale?

– Hm – mruknęłam.

– Owszem, Suze – odezwał się Paul. Miał na sobie obszerne spodenki kąpielowe (co dowodzi, że mogło być gorzej: mógł włożyć maleńkie gatki speedo) oraz ręcznik na szyi, i nic poza tym – jeśli nie liczyć uśmieszku. – Czy to nie wspaniale?

– Hm – powiedziałam. – Taak. Wspaniale.

Państwo Slaterowie przemknęli obok nas w strojach do golfa.

– Bawcie się dobrze, dzieciaki – zawołała Nancy. – Suze, mamy lekcje przez cały dzień. Zostań do piątej, dobrze? – I nie czekając na odpowiedź, dodała: – No dobrze, pa! – Po czym wzięła męża pod ramię i wyszła.

W porządku, pomyślałam, poradzę sobie. Z samego rana dałam sobie radę z rojem robali. Mimo że raz po raz czułam, jak coś po mnie łazi, i podskakiwałam, stwierdzając za chwilę, że to moje włosy czy troczek od kostiumu, szybko doszłam do siebie. Dużo szybciej, jak sądzę, niż Przyćmiony.

Z pewnością więc dam sobie radę z Paulem Slaterem rojącym się przez cały dzień. Eee, chciałam powiedzieć: dręczącym mnie przez cały dzień.

Jasne. Nie ma sprawy.

Tyle że był pewien problem. Jack upierał się, żeby mówić o pośrednictwie, a ja ciągle zwracałam mu szeptem uwagę, żeby siedział cicho, a on wtedy odpowiadał: „Och, wszystko w porządku, Suze, Paul wie”.

Na tym właśnie rzecz polega. Paul nie powinien był się dowiedzieć. To miała być nasza tajemnica. Moja i Jacka. Nie chciałam, żeby głupi, „jak – nie – chcesz – ze – mną – chodzić – to – na – ciebie – doniosę” Paul brał w tym udział. Zwłaszcza że za każdym razem, kiedy Jack o tym wspomniał, Paul zsuwał z nosa okulary od Armaniego i patrzył na mnie wyczekująco, ciekaw, co powiem.

Co miałam robić? Udawałam, że nie wiem, o czym Jack mówi. Co mu, oczywiście, sprawiało przykrość, ale czy miałam wyjście? Nie chciałam, żeby Paul wiedział, czym się zajmuję. Nawet moja własna matka tego nie wie. Z jakiej racji mam wtajemniczać w to Paula?

Na szczęście za szóstym czy siódmym razem, kiedy Jack napomknął o czymś, co miało związek z pośrednictwem, a ja go zignorowałam, chyba załapał, o co chodzi i zamknął się. Basen zapełnił się małymi dziećmi, ich rodzicami i opiekunkami i Jack zajął się czymś innym.

Nadal jednak, opierając się o brzeg basenu w towarzystwie Kim, która zjawiła się ze swoimi podopiecznymi, czułam się trochę nieswojo, kiedy od czasu do czasu zerkałam na Paula i widziałam, jak rozciągnięty na leżaku zwraca głowę w moją stronę. Widziałam, że w przeciwieństwie do Śpiącego oczy miał szeroko otwarte za ciemnymi szkłami okularów.

Jednak, jak to ujęła Kim: „Hej, jeśli taki okaz ma ochotę na mnie patrzeć, to może sobie patrzeć, ile mu się podoba”.

Ale, naturalnie, z Kim to inna sprawa. U niej w sypialni nie mieszka stupięćdziesięcioletni przystojniak.

W sumie przedpołudnie nie należało do udanych, tym bardziej że reszta dnia, jak sądziłam, mogła upłynąć przyjemniej.

Jakże się myliłam. Po lunchu zjawiły się gliny.

Leżałam sobie na leżaku, jednym okiem śledząc Jacka, który bawił się dość hałaśliwie w Marco Polo z dzieciakami Kim, a drugim Paula, pogrążonego rzekomo w lekturze „Nation”, ale który, jak twierdziła Kim, przyglądał nam się zza gazety, kiedy pojawiła się wyraźnie podenerwowana Caitlin w towarzystwie dwóch krzepkich przedstawicieli policji Carmelu.

Uznałam, że przechodzą obok nas, udając się do męskiej szatni, gdzie dokonano włamania. Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie, kiedy Caitlin przyprowadziła gliniarzy prosto do mnie, mówiąc drżącym głosem:

– Panowie, to jest Susannah Simon.

Zaczęłam wkładać pośpiesznie obrzydliwe szorty khaki, podczas gdy Kim, rozciągnięta na leżaku obok, gapiła się na policjantów, jakby to byli dwaj wodnicy, którzy właśnie wyszli z morza.

– Panno Simon – odezwał się wyższy – chcielibyśmy zamienić z panią słowo, jeśli można.

W swoim czasie rozmawiałam z glinami do znudzenia. Nie dlatego, że przestaję z młodocianymi przestępcami, jak sądzi Śpiący, ale dlatego że w fachu mediatorskim często nie ma wyjścia, jak tylko nagiąć nieco prawo.

Na przykład, przypuśćmy, że Marisol nie oddałaby tego różańca córce Jorge'a. Cóż, aby spełnić ostatnie życzenie ogrodnika, musiałabym włamać się do jej domu, zabrać różaniec i wysłać go anonimowo Teresie. Każdy widzi, że coś takiego, co służy wyższemu dobru, może być mylnie ocenione jako przestępstwo przez miejscowe służby prawa i porządku.

Więc, owszem, wiele razy miałam z policją do czynienia, ku ogromnemu żalowi mojej mamy. Jednak, nie licząc nieszczęsnego incydentu, w którego wyniku trafiłam przed paroma miesiącami do szpitala, nie przypominałam sobie, żebym ostatnio zrobiła coś, co nawet w przybliżeniu miałoby cechy wykroczenia.

Wobec tego z ciekawością, ale bez specjalnego zdenerwowania, udałam się za policjantami – Knightleyem i Jonesem – poza teren basenu, za budynek restauracji, w pobliże pojemników na śmieci, gdzie, w odczuciu policjantów, mogliśmy swobodnie pogawędzić.

– Panno Simon – zaczął Knightley, wyższy, podczas gdy ja obserwowałam, jak jaszczurka wyskoczyła z cienia pobliskiego rododendronu, spojrzała na nas zaniepokojona, a następnie ponownie ukryła się w cieniu. – Czy zna pani doktora Clive'a Clemrningsa?

Zdziwiona, przyznałam, że owszem. Nigdy bym się nie spodziewała, że Knightley może chcieć rozmawiać o doktorze Clivie Clemmingsie. Myślałam raczej o… sama nie wiem. Wyprowadzaniu ośmiolatków poza teren hotelu bez zgody rodziców.

– Dlaczego? – zapytałam. – Czy z nim… z panem Clemmingsem, wszystko w porządku?

– Niestety nie – odparł policjant o nazwisku Jones. – Nie żyje.

– Nie żyje? – Chciałam się czegoś przytrzymać, żeby nie upaść. Na nieszczęście w pobliżu nie było niczego poza pojemnikiem na śmieci, z którego wysypywały się resztki lunchu, więc brzydziłam się go dotknąć.

Zamiast tego przysiadłam na chodniku.

Clive Clemmings? Myśli kłębiły mi się w głowie. Clive Clemmings nie żyje? Jak? Dlaczego? Nie przepadałam za nim, oczywiście. Miałam nadzieję, że kiedy odnajdą ciało Jesse'a, będę mogła wrócić do jego biura i rzucić mu to w twarz. No wiecie, fakt, że Jesse jednak został zamordowany.

Teraz wyglądało na to, że nie będę miała okazji tego zrobić.

– Co się stało? – zapytałam, patrząc na policjantów półprzytomnym wzrokiem.

– Nie jesteśmy pewni – powiedział Knightley. – Znaleziono go dziś rano przy biurku w Towarzystwie Historycznym, zmarłego na skutek, prawdopodobnie, ataku serca. Według książki odwiedzin w recepcji byłaś jedną z niewielu osób, które go wczoraj widziały.

Dopiero wtedy przypomniałam sobie, że pani w recepcji kazała mi się podpisać. Cholera!

– Cóż – powiedziałam zdecydowanie, ale nie za bardzo stanowczo, miałam nadzieję. – Kiedy z nim rozmawiałam, miał się dobrze.

– Tak – stwierdził Knightley. – Zdajemy sobie z tego sprawę. Nie przyszliśmy tutaj z powodu jego śmierci.

– Nie? – Zaraz. Co tu się dzieje?

– Panno Simon – powiedział Jones. – Kiedy dzisiaj rano znaleziono doktora Clemmingsa, stwierdzono również brak przedmiotu o szczególnej wartości dla towarzystwa historycznego. Który, jak się wydaje, oglądałaś wraz z doktorem Clemmingsem właśnie wczoraj.

Listy. Listy Marii. Zniknęły. Z pewnością. Przyszła po nie, a Clive Clemmings zobaczył ją jakimś cudem i dostał ataku serca na widok kobiety z portretu nad biurkiem, spacerującej po gabinecie.

– Obrazek. – Knightley musiał zajrzeć do notesu. – Miniaturka przedstawiająca kogoś o imieniu Hektor de Silva. Recepcjonistka, pani Lambert, powiedziała, że według słów doktora Clemmingsa bardzo cię ona zainteresowała.

Ta informacja wstrząsnęła mną. Portret Jesse'a? Portret Jesse'a zniknął z kolekcji? Ale kto by go mógł zabrać? I po co?

Raz przynajmniej nie musiałam udawać niewiniątka, kiedy wyjąkałam:

– Ja… widziałam ten obrazek, ale go nie wzięłam. To znaczy, kiedy wychodziłam, pan Clemmings odkładał go na miejsce.

Policjanci Knightley i Jones wymienili znaczące spojrzenia. Zanim jednak zdążyli coś powiedzieć, zza rogu budynku przy basenie ktoś wyszedł.

To był Paul Slater.

– Czy jest jakiś problem, jeśli chodzi o opiekunkę mojego brata, panowie? – zapytał znudzonym tonem, który wskazywał, że osoby zatrudniane przez rodzinę Slaterów są rutynowo wzywane na przesłuchania przez policję.

– Proszę wybaczyć – odparł urażony Knightley – ale jak tylko skończymy przesłuchiwać świadka…

Paul gwałtownym gestem ściągnął okulary przeciwsłoneczne i warknął:

– Czy zdają sobie panowie sprawę, że panna Simon jest niepełnoletnia? Czy nie powinniście jej przesłuchiwać w obecności rodziców?

Jones zatrzepotał powiekami.

– Przepraszam, eee, proszę pana – zaczął, chociaż było jasne, że nie uważał Paula za jakiegoś „pana”, widząc, że ten nie ma jeszcze osiemnastu lat. – Ta młoda dama nie jest aresztowana. Chcieliśmy tylko zadać jej parę…

– Skoro nie jest aresztowana – przerwał mu Paul – to wcale nie musi z wami rozmawiać, zgadza się?

Policjanci Knightley i Jones znowu popatrzyli po sobie. Potem odezwał się Knightley:

– Cóż, nie. Mamy jednak do czynienia z przypadkiem śmierci i kradzieży, a są powody, żeby sądzić, że ona może posiadać informacje…

Paul skierował wzrok na mnie.

– Suze, czy ci dżentelmeni odczytali ci twoje prawa? – Hm… Nie.

– Czy chcesz z nimi rozmawiać?

– Hm. – Zerknęłam nerwowo na policjantów Jonesa i Knightleya. – Niekoniecznie.

– Więc nie musisz.

Paul schylił się, ujmując mnie pod ramię.

– Powiedz „do widzenia” miłym panom policjantom – powiedział, pociągając mnie do góry.

Spojrzałam na policjantów.

– Jest mi bardzo przykro – wybąkałam – że doktor Clemmings nie żyje, ale przysięgam, że nie wiem, co mu się stało, ani też, co stało się z obrazkiem. Do widzenia.

Potem pozwoliłam Paulowi Slaterowi zaprowadzić się z powrotem na basen.

Zwykle nie jestem taka potulna, ale mówię wam, byłam w szoku. Może wynikało to z radości, że mnie przesłuchiwano, lecz nie zaciągnięto na komisariat, kiedy jednak znaleźliśmy się poza zasięgiem wzroku policjantów Knightleya i Jonesa, obróciłam się na pięcie, chwytając Paula za nadgarstek.

– W porządku – powiedziałam. – O co chodzi?

Paul włożył ciemne okulary, więc nie mogłam odczytać wyrazu jego oczu, sądzę jednak, że był rozbawiony. – W jakim sensie?

– W sensie – kiwnęłam głową w stronę budynku przy basenie – tego występu w charakterze mojego wybawiciela. Popraw mnie, jeśli się mylę, ale nie zamierzałeś wczoraj wydać mnie w ręce władz? Albo naskarżyć na mnie szefowej?

Paul wzruszył ramionami.

– Tak – przyznał. – Ktoś jednak zwrócił mi uwagę, że więcej much łapie się na miód niż na ocet.

W tym momencie poczułam się najwyżej nieznacznie urażona porównaniem do muchy. Nie przyszło mi też do głowy zastanowić się, kim mógł być ów „ktoś”.

Nie upłynęło jednak wiele czasu, a się dowiedziałam.

8

No dobrze, więc umówiłam się z nim. No i co?

No i co się niby stało? Chłopak zapytał, czy pójdę z nim na burgera, jak odstawię jego brata do rodziców o piątej, a ja się zgodziłam.

Dlaczego miałabym się nie zgodzić? Do czego mi się śpieszy? No, chyba nie na kolację. Karaluch w cieście? Pająk w potrawce?

Och, oraz nie do ducha, który kazał zamordować swojego narzeczonego i przy najbliższej sposobności zamierzał potraktować mnie dokładnie tak samo.

Pomyślałam, że może źle oceniłam Paula. Może byłam niesprawiedliwa. Owszem, poprzedniego dnia nie okazał się zbyt miły, ale nadrobił to z nawiązką, wyciągając mnie z łap gliniarzy.

I niczego nie próbował. Ani razu. Kiedy powiedziałam, że chcę wrócić do domu, stwierdził „nie ma sprawy” i mnie odwiózł.

No i to z pewnością to nie jego wina, że nie mógł wjechać na podjazd przed domem, bo parkowały tam wozy policyjne i karetki.

Przysięgam, że za pieniądze zarobione latem kupię telefon komórkowy. Dzieją się różne rzeczy, a ja nie mam o niczym pojęcia, bo akurat wcinam z kimś burgery w barze.

Wyskoczyłam z samochodu i rzuciłam się pędem w stronę domu. Kiedy dotarłam do taśmy rozpiętej wokół dołu, w którym miała być sauna, ktoś złapał mnie w pasie i odwrócił, zanim zdołałam zrobić to, co zamierzałam, a mianowicie, jakkolwiek nie jestem do końca tego pewna, zejść na dno dołu, gdzie gromadka ludzi pochylała się nad czymś, co musiało, jak sądzę, być ciałem.

Ale, jak już wspomniałam, ktoś mnie zatrzymał.

– Hej, tygrysie – powiedział ten ktoś, okręcając mnie. Okazało się, że to przeraźliwie brudny, spocony i zupełnie do siebie niepodobny, Andy – Poczekaj. Nic tam po tobie.

– Andy… – Słońce jeszcze nie zaszło, ale i tak niewiele widziałam. Czułam się jak w tunelu i jedyne, co mi się rzucało w oczy, to maleńki krążek światła na jego końcu. – Andy, gdzie jest mama?

– Z mamą wszystko w porządku – powiedział Andy. – Nikomu nic się nie stało.

Krążek światła zaczął się poszerzać. Dostrzegłam teraz twarz mamy, patrzącej na mnie z niepokojem z tarasu, z Przyćmionym za plecami, który uśmiechał się głupio, jak zwykle.

– Więc co… – Ludzie na dnie dołu podnieśli nosze, na których znajdowała się czarna torba na ciało, takie, jakie zwykle widuje się w telewizji. – Kto to jest? – zapytałam.

– Cóż, nie jesteśmy pewni – odparł ojczym. – Ale kimkolwiek był, spoczywa tam od bardzo dawna, są więc szanse, że to nie jest nikt, kogo znamy.

Na linii mojego wzroku zamajaczyła twarz Przyćmionego.

– To szkielet – poinformował mnie radośnie. Przeszedł, zdaje się, do porządku nad faktem, że jeszcze tego ranka miał gębę pełną robali, i znowu stał się dawnym nieznośnym sobą. – To było niesamowite, Suze, szkoda, że cię nie było. Łopata przeszła mi przez jego czaszkę. Pękła jak jajo.

No, tego było jak dla mnie za wiele. Wróciło wrażenie tunelu, ale nie na tyle szybko, żebym nie zauważyła, że coś spadło z noszy w momencie, gdy niesiono je obok mnie. Śledziłam to wzrokiem, kiedy spadało na ziemię, lądując blisko moich stóp. Był to tylko straszliwie poplamiony zmurszały kawałek materiału, nie większy od mojej dłoni. Zwykła szmata, można by powiedzieć, ale widać było, że w swoim czasie obszyta koronką. Jej kawałki nadał przy niej wisiały zwłaszcza w rogu, gdzie ledwie widoczne, znajdowały się wyhaftowane trzy litery: MDS.

Maria de Silva. To była chusteczka, której Jesse użył zeszłej nocy do obtarcia moich łez. Tylko że to była prawdziwa chusteczka, postrzępiona i zbrązowiała ze starości.

Wypadła z rozkładających się szmat trzymających kości Jessa w kupie.

Odwróciłam się i zwymiotowałam. Cheeseburger i ziemniaki były wszędzie.

Nie muszę chyba dodawać, że nikt poza mamą nie okazał mi współczucia. Przyćmiony oświadczył, że to coś najobrzydliwszego, co w życiu widział. Najwyraźniej zapomniał, co miał w ustach niecałe dwanaście godzin temu. Andy po prostu poszedł po szlauch, a Śpiący, równie obojętny, stwierdził, że musi iść, bo inaczej spóźni się do pracy.

Mama nalegała, żebym położyła się do łóżka. Chciała przy mnie posiedzieć, ale jej obecność w moim pokoju była ostatnią rzeczą, jakiej bym sobie w tym momencie życzyła. Zobaczyłam.jak wynoszą ciało Jesse'a z podwórza. Miałam ochotę porozmawiać z nim o tym niepokojącym wydarzeniu, ale jak mogłam to zrobić z mamą u boku?

Uznałam, że jeśli pozwolę jej robić zamieszanie wokół mojej osoby przez pół godziny, to sobie pójdzie. Została jednak dużo dłużej, zmusiła mnie, żebym wzięła prysznic i przebrała się z mundurka w jedwabną pidżamę, którą kupiła mi na walentynki (żałosne, ale to jedyna walentynka, jaką dostałam). Potem uparła się, żeby mnie uczesać, tak jak robiła to, kiedy byłam mała.

Chciała także, rzecz jasna, porozmawiać. Miała mnóstwo do powiedzenia na temat szkieletu znalezionego przez Andy'ego i Przyćmionego, twierdząc, że „to jakiś biedaczyna”, zastrzelony w czasach, gdy nasz dom był zajazdem dla najemników, rewolwerowców i, czasami, synów ranczerów. Powiedziała, że policja potraktuje to jako zabójstwo, dopóki koroner nie ustali, jak długo ciało leżało w ziemi; ponieważ jednak, ciągnęła, nieszczęśnik miał na sobie ostrogi (ostrogi!), to pewnie dojdzie do tego samego wniosku, co ona: że ten człowiek umarł, zanim ktokolwiek z nas się urodził.

Starała się poprawić mi humor. Ale jak mogłaby to osiągnąć, skoro nie miała pojęcia, co mnie tak przygnębiło. Nie jestem Jackiem i nigdy się nie wygadałam, że mam ukryty talent. Mama nie wiedziała, że ja wiem, czyj to szkielet. Nie wiedziała, że zaledwie dwanaście godzin temu siedział na mojej ławie, śmiejąc się z Co się wydarzyło w Madison Coanty. Ani że przed paroma godzinami pocałował mnie. Co prawda w czubek głowy, ale zawsze.

No, dajcie spokój. Też popadlibyście w przygnębienie.

W końcu sobie poszła. Odetchnęłam z ulgą, sądząc, no wiecie, że mogę się odprężyć.

Ale nie. O, nie. Moja mama nie wycofała się z zamiarem pozostawienia mnie samej sobie. Przekonałam się o tym w przykry sposób parę minut później, kiedy zadzwonił telefon, a Andy ryknął, że to do mnie. Naprawdę nie miałam ochoty z nikim rozmawiać, ale cóż było robić? Andy powiedział, że jestem w domu. Podniosłam więc słuchawkę i czyj to wesoły głosik odezwał się po drugiej stronie?

Profesora!

– Suze, co u ciebie? – zapytał najmłodszy z moich przyrodnich braci. Chociaż jasne było, że wie doskonale. To znaczy, co słychać. Mama oczywiście zadzwoniła do niego na obóz i kazała mu do mnie zadzwonić. Ponieważ, rzecz jasna, ona wie, że to jedyny z moich przyrodnich braci, którego znoszę i pewnie przypuszczała, że może powiem mu, co mnie gnębi, a ona później wyciśnie z niego tę informację.

No wiecie, moja mama nie dostaje tych wszystkich nagród za reportaże telewizyjne za darmo.

– Suze? – W głosie Profesora brzmiał niepokój. – Twoja mama opowiedziała mi, co… co się stało. Czy chcesz, żebym wrócił do domu?

Opadłam na poduszki.

– Do domu? Nie, nie chcę, żebyś wrócił do domu. Dlaczego miałabym chcieć, żebyś wrócił do domu?

– No… – Profesor zniżył głos, jakby w obawie, że ktoś podsłucha. – Z powodu Jesse'a.

Spośród ludzi, z którymi mieszkam, Profesor jest jedynym, który ma blade pojęcie o tym, że Nie Jesteśmy Sami. Profesor wierzy… i nie bez powodu. Kiedyś, kiedy wpadłam w poważne tarapaty, Jesse do niego poszedł. Mimo śmiertelnego przerażenia Profesor pośpieszył mi z pomocą.

A teraz zaproponował mi pomoc po raz kolejny.

Tylko jak on może mi pomóc? Gorzej, może sam przy tym oberwać. Choćby tak jak Przyćmiony. Czy mam ochotę oglądać Profesora z buzią pełną robaków? Zdecydowanie nie.

– Nie – zapewniłam pośpiesznie. – Nie, Prof… to jest, Davidzie, To niepotrzebne. Zostań, gdzie jesteś. Tutaj jest w porządku. Naprawdę.

Profesor wydawał się rozczarowany.

– Suze, nie jest w porządku. Czy chcesz chociaż o tym porozmawiać?

Och, jasne. Marzę o tym, żeby porozmawiać o moim życiu uczuciowym – albo braku takowego – z moim dwunastoletnim bratem przyrodnim.

– Niespecjalnie.

– Posłuchaj, Suze – powiedział Profesor. – Wiem, że to przygnębiające. To znaczy, oglądać jego szkielet. Musisz jednak pamiętać, że nasze ciała to po prostu naczynia – i to bardzo prymitywne – które zawierają nasze dusze, kiedy przebywamy na ziemi. Ciało Jesse'a… cóż, ono nie ma z nim już nic wspólnego.

Łatwo mu mówić, pomyślałam żałośnie. Nigdy nie miał okazji zerknąć na jego mięśnie brzucha.

No, a gdyby miał, to oczywiście nie wzbudziłyby w nim specjalnego zainteresowania.

– Naprawdę – ciągnął Profesor. – Jak się nad tym zastanowić, to prawdopodobnie nie jedyne ciało, jakie Jesse będzie posiadał. Buddyści wierzą, że zrzucamy naszą zewnętrzną powłokę, nasze ciała wiele razy. W gruncie rzeczy stale to robimy, w zależności od naszej karmy, aż w końcu osiągamy wyzwolenie od cyklu powtórnych narodzin.

– Och? – Zapatrzyłam się na baldachim nad moim łóżkiem. Nie mogłam uwierzyć, że prowadzę tę rozmowę. Z dwunastolatkiem. – Poważnie?

– Pewnie. W każdym razie większość z nas. To znaczy, chyba że uda nam się już za pierwszym razem osiągnąć oświecenie. Ale to się rzadko zdarza. Widzisz, jeśli chodzi o Jesse'a, to w jego karmie panuje bałagan. Zszedł ze ścieżki prowadzącej do nirwany. Musi odnaleźć drogę do następnego wcielenia, wiesz, tego ostatniego, i wszystko będzie w porządku.

– Davidzie, czy ty na pewno jesteś na obozie komputerowym? Bo to brzmi jakby mama i Andy przez pomyłkę zawieźli cię na obóz jogi.

– Suze – Profesor westchnął – posłuchaj. Chciałem tylko powiedzieć, że szkielet, który widziałaś, to nie Jesse jasne? To nie ma z nim już nic wspólnego. Więc nie dręcz się tym. Dobrze?

Uznałam, że najwyższa pora zmienić temat.

– A są jakieś fajne dziewczyny na obozie?

– Suze – odezwał się surowo – nie próbuj… – Wiedziałam. Jak jej na imię?

– Zamknij się. Posłuchaj. Muszę kończyć. Ale pamiętaj, co powiedziałem, dobrze? Wracam do domu w niedzielę, więc będziemy mogli dłużej porozmawiać.

– Świetnie – powiedziałam. – Do zobaczenia w niedzielę.

– Cześć. Suze?

– Tak, Profesorku. To znaczy, Davidzie.

– Uważaj na siebie, dobrze? Ten Diego, facet z książki, który podobno zabił Jesse'a, wydawał się… zły. Bądź ostrożna bo… cóż, wiesz, o czym mówię.

Wiedziałam.

Nie powiedziałam jednak tego Profesorowi. Pożegnałam się z nim tylko. Co miałam powiedzieć? Feliks Diego to nawet nie jest połowa problemu, braciszku. Byłam zbyt przybita, aby bawić się myślą, że będę miała, być może, do czynienia z drugim złym duchem.

Nie wiedziałam jednak, co to znaczy przybita, dopóki Szatan nie wlazł przez okno i nie rozejrzał się, miaucząc wyczekująco…

A Jesse nie przyszedł.

Nawet wtedy, gdy zawołałam go po imieniu.

Zwykle nie przychodzą. To jest, duchy. Wtedy, kiedy się je woła.

Jesse jednak na ogół się zjawia. Ostatnio pokazywał się nawet, zanim zdążyłam go zawołać, kiedy tylko o nim pomyślałam.

Ale nie tym razem.

Nic. Ani widu.

Dobra, powiedziałam sobie, karmiąc Szatana i usiłując zachować spokój. Jest w porządku. To znaczy, to nic nie znaczy. Może jest zajęty? Ostatecznie, to był jego szkielet. Może idzie za nim tam, dokąd go niosą. Do kostnicy, czy gdzieś. To musi być traumatyczne przeżycie, widzieć, jak wykopują nasze ciało. Jesse nie ma pojęcia o buddyzmie czy karmie. Tak mi się przynajmniej wydawało. Dla niego własne ciało było pewnie czymś więcej niż jedynie naczyniem dla duszy.

Tam widocznie poszedł. Do kostnicy. Przygląda się, co robią z jego szczątkami.

Kiedy jednak upłynęło parę godzin, zapadł zmrok, a Szatan, który zazwyczaj wychodzi w nocy, polując na drobne gryzonie i pieski chihuahua, wdrapał się na moje łóżko, gdzie siedziałam, przerzucając bezmyślnie jakieś czasopismo, i pacnął mnie łebkiem w dłoń…

Wtedy zrozumiałam.

Zrozumiałam, że stało się coś naprawdę złego. Ponieważ ten kot mnie nienawidzi, mimo że ja go karmię. Jeśli włazi na moje łóżko i zaczyna się do mnie łasić, to cóż, przykro mi, ale to znaczy, że mój świat wali mi się na głowę.

Ponieważ Jesse nie wróci.

Tyle że, jak powtarzałam sobie, ogarnięta paniką, przyrzekł. Przysiągł, że wróci.

Kiedy jednak minuty upływały jedna za drugą, a Jesse nie dawał znaku, zrozumiałam. Po prostu wiedziałam. Odszedł. Znaleziono jego ciało, a więc nie był już zaginiony i nie miał powodu, by wciąż plątać się w moim pokoju. Już nie, jak usiłowałam mu wytłumaczyć zeszłej nocy.

Ale wydawał się taki pewny… taki pewny, że to niczego nie zmieni. Śmiał się. Śmiał się za pierwszym razem, kiedy to powiedziałam, jakby to był żart.

A teraz gdzie się podział? Jeśli nie odszedł – do nieba czy do następnego życia (nie do piekła; nie ma, jestem o tym przekonana, dla Jesse'a miejsca w piekle, jeśli piekło istnieje) – no to gdzie się podziewa?

Próbowałam wezwać ojca. Nie telefonicznie, czy jakoś tak, bo tata, jako nieżyjący, tą drogą jest nieuchwytny. Próbowałam ściągnąć go stamtąd, gdzie aktualnie przebywa, z jakiegoś astralnego planu.

Tyle że, oczywiście, on również się nie zjawił. Ale on nigdy nie przychodzi na wezwanie. No, czasami tak. Ale rzadko i nie tym razem.

Chcę tylko zaznaczyć, że zwykle tak nie wariuję. Jestem raczej kobietą czynu. Coś się dzieje, a ja zbieram się i dokopuję komuś w tyłek. Tak to się zwykłe odbywa.

Ale teraz…

Z jakiegoś powodu nie mogłam normalnie myśleć. Naprawdę nie mogłam. Po prostu siedziałam na łóżku w pidżamie zielonego kolorku i powtarzałam w myślach: „Co mam robić? Co mam robić?”

Poważnie. Czysta głupota.

Dlatego zrobiłam później to, co zrobiłam. Skoro sama nie potrafiłam wpaść na to, co dalej, potrzebowałam kogoś, kto mi to powie. A znałam kogoś, do kogo mogłabym się zwrócić.

Musiałam mówić po cichutku, ponieważ o tej porze, po jedenastej, wszyscy w domu poza mną już spali.

– Czy zastałam ojca Dominika? – zapytałam.

Osoba na drugim końcu linii, sądząc po głosie, starszy mężczyzna, powiedział:

– O co chodzi, słonko? Ledwie cię słyszę.

– Ojciec Dominik – powiedziałam na tyle głośno, na ile się odważyłam. – Proszę, muszę natychmiast rozmawiać z ojcem Dominikiem. Czy jest w pobliżu?

– Oczywiście, słonko – odparł człowiek przy telefonie. Usłyszałam jak woła:

– Dom! Hej, Dom! Telefon do ciebie!

Dom? Jak ten człowiek śmie nazywać ojca Dominika Dom? Co za brak szacunku.

Moje oburzenie rozwiało się na dźwięk miękkiego, głębokiego głosu ojca Dominika. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo mi go brakowało, kiedy nie widuję go codziennie, jak podczas roku szkolnego.

– Halo?

– Ojcze Dom – powiedziałam. Nie, nie powiedziałam tego. Przyznaję: wyszlochałam. Byłam roztrzęsiona.

– Susannah? – Ojciec Dominik wydawał się zaszokowany. – Co się dzieje? Dlaczego płaczesz? Czy nic ci nie jest?

– Nie – powiedziałam. W porządku, nie powiedziałam: wyłkałam. – Nie chodzi o mnie. Chodzi o Je – Jesse'a.

– Jesse'a? – W głosie ojca Dominika pojawiła się nutka, którą słyszałam zawsze, kiedy mowa była o Jessie. Trochę to trwało, zanim się do niego przekonał. Chyba wiem dlaczego. Ojciec D jest nie tylko księdzem, ale do tego dyrektorem katolickiej szkoły. Nie może pochwalać takich rzeczy jak dzielenie pokoju przez chłopaka i dziewczynę… nawet jeśli chłopak jest, no wiecie, martwy.

Mogę to zrozumieć, bo z mediatorami jest inaczej niż z pozostałymi ludźmi. Inni ludzie po prostu przechodzą przez duchy. Robią to cały czas i nawet tego nie zauważają. Och, może czują chłodny powiew albo wydaje im się, że zobaczyli coś kątem oka, ale kiedy się odwracają, nikogo nie ma.

Z pośrednikami jest inaczej. Dla nas duchy nie są istotami z mgły, ale z materii. Nie mogłabym przesunąć ręki przez Jesse'a, chociaż wszyscy inni zrobiliby to bez problemu. No, wszyscy z wyjątkiem Jacka i ojca Dominika.

Zrozumiałe więc, dlaczego ojciec Dominik nigdy nie był wobec Jesse'a nastawiony zbyt entuzjastycznie, mimo że chłopak uratował mi życie więcej razy, niż mogę policzyć. Ponieważ bez względu na wszystko, Jesse wciąż jest chłopakiem i mieszka w mojej sypialni, i… no, sami rozumiecie.

Nie o to chodzi, żeby coś się działo między nami. Ku mojemu żalowi.

A teraz już nigdy do niczego nie dojdzie. Nigdy nawet się nie dowiem, czy do czegoś mogłoby dojść. Ponieważ on odszedł.

Oczywiście o tym wszystkim nie wspomniałam ojcu Dominikowi. Opowiedziałam mu tylko, co się stało, o Marii, nożu i robakach oraz o śmierci Clive'a Clemmingsa i zniknięciu portretu, oraz o znalezieniu ciała Jesse'a i o tym, że odszedł.

– A przyrzekł mi – dokończyłam, trochę nieskładnie, bo cały czas płakałam – a przysięgał, że to nie ta sprawa go tutaj trzyma. A teraz odszedł i…

Głos ojca Dominika brzmiał pocieszająco i stanowczo w porównaniu z moją przerywaną łkaniem paplaniną.

– W porządku, Susannah. Rozumiem. Wszystko rozumiem. Jest oczywiste, że działają tu siły, których Jesse nie jest w stanie kontrolować, podobnie jak ty. Cieszę się, że zadzwoniłaś. Dobrze zrobiłaś. Posłuchaj mnie teraz i zrób dokładnie to, co powiem.

Pociągnęłam nosem. Tak dobrze – nie potrafię opisać, jak dobrze – mieć kogoś, kto wie, co robić. Naprawdę. Na ogół ostatnią rzeczą, jakiej sobie życzę, to żeby mi ktoś mówił, co mam robić. W tym wypadku jednak bardzo, naprawdę bardzo mi to odpowiadało. Przywarłam do telefonu, czekając bez tchu na instrukcje ojca Dominika.

– Przypuszczam, że jesteś w swoim pokoju? – powiedział ojciec Dominik.

Skinęłam głową, uświadomiłam sobie, że mnie nie widzi i powiedziałam: – Tak.

– Dobrze. Obudź swoją rodzinę i powiedz im to, co mnie powiedziałaś. A potem wyjdźcie z domu. Wyjdźcie z tego domu, Susannah, tak szybko, jak możecie.

Odsunęłam słuchawkę od ucha i przyjrzałam się jej, jakby nagle zaczęła beczeć baranim głosem. Poważnie. Tak samo trzymałoby się to kupy, jak słowa ojca Dominika.

Ponownie przyłożyłam słuchawkę do ucha.

– Susannah? – ciągnął ojciec Dominik. – Usłyszałaś, co powiedziałem? Mówię poważnie. Jeden człowiek już nie żyje. Jestem przekonany, że następny będzie ktoś z twojej rodziny o ile ich stamtąd nie wyprowadzisz.

Wiem, że byłam w rozsypce i w ogóle, ale nie do tego stopnia.

– Ojcze D, nie mogę im powiedzieć…

– Owszem, Susannah, możesz – stwierdził ojciec Dominik. – Zawsze uważałem, że to niewłaściwe, że ukrywałaś swój dar przed mamą przez tyle lat. Czas, żebyś jej powiedziała.

– Czyżby?

– Susannah. Insekty to dopiero początek. Jeśli ta kobieta, de Silva, weźmie w swoje demoniczne posiadanie twój dom, zaczną dziać się… straszne rzeczy, jakich ani ty ani ja nie potrafimy sobie nawet wyobrazić.

– Mój dom w demoniczne posiadanie? – Ścisnęłam słuchawkę. – Posłuchaj, ojcze D, mogła odebrać mi chłopaka, ale domu nie dam.

W głosie ojca Dominika brzmiało zmęczenie.

– Susannah, proszę, zrób, co powiedziałem. Zabierz z domu rodzinę, zanim komuś stanie się coś złego. Rozumiem, że jesteś przygnębiona z powodu Jesse'a, ale faktem jest, że on nie żyje, a ty, przynajmniej na razie, należysz do świata żywych. Trzeba zrobić wszystko, żeby tak zostało. Zaraz wyjeżdżam, ale będę dopiero za jakieś sześć godzin. Przyrzekam, że przyjdę do ciebie rano. Staranne skropienie wodą święconą powinno wygnać resztę złych duchów, ale…

Szatan przebiegł przez pokój w moją stronę. Myślałam, że mnie ugryzie jak zwykle, ale nie zrobił tego. Przytruchtał blisko i wydał długie, straszliwie żałosne miauknięcie.

– Dobry Boże – zawołał ojciec Dominik do telefonu. – Czy to ona? Już tam jest?

Wyciągnęłam rękę i podrapałam Szatana za jedynym uchem, zdumiona, że pozwala się dotykać.

– Nie – powiedziałam. – To Szatan. Tęskni za Jesse'em. Ojciec Dominik na to:

– Susannah, wiem, jakie to dla ciebie bolesne, ale musisz wiedzieć, że gdziekolwiek Jesse teraz przebywa, ma się lepiej niż przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat, tkwiąc w zawieszeniu pomiędzy tym światem a następnym. Wiem, że to trudne, ale spróbuj cieszyć się ze względu na niego i bądź świadoma, że on chciałby, żebyś na siebie uważała. Chciałby, żebyście wszyscy byli bezpieczni…

Słuchając ojca Doma, uświadomiłam sobie, że ma rację. Tego właśnie chciałby Jesse. A ja siedzę sobie w pidżamce, zamiast wziąć się do roboty.

– Ojcze D – przerwałam mu – czy na cmentarzu, tam koło Misji, są pochowani jacyś de Silva?

Ojciec Dominik, zaskoczony zmianą tematu, powiedział: – Ja… de Silva? Doprawdy, Susannah, nie wiem. Nie wydaje mi się, żeby…

– Och, chwileczkę – zawołałam. – Ciągle zapominam, że ona wyszła za Diego. Tam jest krypta Diegów, prawda? – Usiłowałam przypomnieć sobie rozkład cmentarza. Jest niewielki, otoczony wysokim murem i znajduje się bezpośrednio za bazyliką na terenie Misji, gdzie pracuje ojciec Dominik i gdzie ja chodzę do szkoły. Jest tam mało grobów, głównie mnichów, którzy działali wspólnie z Junipero Serrą, założycielem Misji w Carmelu na początku XVIII wieku.

Jednak paru zamożnych właścicieli ziemskich w XIX wieku zdołało wcisnąć tam jedno czy dwa mauzolea, przekazując, rzecz jasna, pokaźną część swoich majątków Kościołowi.

A na drzwiach największego – o ile dobrze pamiętam z wycieczki po cmentarzu, na którą zabrał nas nauczyciel historii pan Walden – wygrawerowano nazwisko Diego.

– Susannah – zaczął ojciec Dominik i po raz pierwszy w jego głosie zabrzmiało coś innego niż ponaglanie. Wydawał się przerażony – Susannah, wiem, o czym myślisz ja… zabraniam ci tego! Nie wolno ci pokazywać się w pobliżu tego cmentarza, rozumiesz? Nie wolno ci zbliżać się do tej krypty! To zbyt niebezpieczne…

To mnie właśnie kręci.

Ale tego głośno nie powiedziałam.

– W porządku, ojcze D. Ojciec ma rację. Obudzę mamę. Powiem jej wszystko. I wyprowadzę całą rodzinę z domu.

Ojciec Dominik ze zdumienia nie odzywał się przez minutę. W końcu odzyskał głos:

– Dobrze… Cóż, to dobrze. Tak. Wyprowadź wszystkich z domu. Nie rób niczego głupiego, Susannah, nie wzywaj ducha tej kobiety, dopóki nie przyjadę. Przyrzeknij.

Przyrzec. Jakby przyrzeczenia coś jeszcze znaczyły. Choćby taki Jesse. Przyrzekł, że nie odejdzie i gdzie jest teraz?

Odszedł. Odszedł na zawsze.

A ja okazałam się zbyt wielkim tchórzem, żeby mu powiedzieć, co do niego czuję.

Straciłam tę szansę na zawsze.

– Oczywiście – zapewniłam ojca Dominika. – Przyrzekam.

Myślę jednak, że nawet on wiedział, że nie dotrzymam słowa.

9

Walka z duchami to nie przelewki. Sądziliście, że to łatwe, co? Jakiś duch wam się naprzykrza, to wy go trzask – prask! i po nim.

Taak. To rzadko kiedy tak działa, niestety.

Co nie znaczy, że jak się komuś zdrowo przyłoży, to nie uzyskuje się efektu terapeutycznego. Zwłaszcza w wypadku kogoś, kto jest w rozpaczy, tak jak ja. Ponieważ, oczywiście, tak właśnie było. Rozpaczałam po Jessie.

Tylko że – a nie wiem, czy to dotyczy wyłącznie mnie, czy innych pośredników również – ja w ogóle nie rozpaczam jak ktoś normalny. To znaczy, siedziałam, wypłakując sobie oczy po tym, jak pierwszy raz do mnie dotarło, że nigdy już Jesse'a nie zobaczę, potem jednak coś się zmieniło. Przestałam się zamartwiać i zaczęłam się wściekać.

Północ dawno wybiła, a ja wściekałam się jak nie wiem co.

Nie to, że nie chciałam dotrzymać przyrzeczenia złożonego ojcu D. Chciałam. Ale nie byłam w stanie.

Podobnie jak Jesse nie mógł, jak się wydaje, wywiązać się z obietnicy złożonej mnie.

Minęło zaledwie piętnaście minut od mojej rozmowy z ojcem D, kiedy wyłoniłam się z łazienki – Jesse odszedł, więc oczywiście mogłam się przebrać w pokoju, ale starych nawyków ciężko się pozbyć – w pełnym stroju do walki z duchami, z pasem z narzędziami, w bluzie z kapturem, która, przyznaję, w lipcu w Kalifornii mogła wydawać się pewną przesadą. Ale była noc, a mgła napływająca rano znad oceanu bywa zimna.

Nie myślcie, proszę, że nie rozważyłam tego, co ojciec Dominik mówił o ujawnieniu prawdy mamie i wyprowadzeniu jej oraz Ackermanów z domu. Im dłużej się jednak nad tym zastanawiałam, tym żałośniejszym wydawało mi się to pomysłem. Po pierwsze, moja mama jest dziennikarką telewizyjną. Ktoś taki jak ona zwyczajnie nie wierzy w duchy. Wierzy tylko w to, co widzi, albo raczej w to, czego istnienie udowodniła nauka. Kiedy jeden jedyny raz próbowałam jej o tym powiedzieć, w ogóle mnie nie zrozumiała. Zdałam sobie sprawę, że nigdy nie zdołam tego wytłumaczyć.

No więc jak mogłam wpaść do jej sypialni i oznajmić jej oraz jej nowemu mężowi, że mają opuścić dom, bo ściga mnie mściwy duch? Szybciej, niż sądzicie, zadzwoniłaby do swojego terapeuty w Nowym Jorku, pytając o jakieś przyjemne miejsce, gdzie mogłabym „odpocząć”.

Taki plan zatem odpadał.

Nie martwiło mnie to specjalnie, bo miałam lepszy. Taki, na który powinnam wpaść od razu, ale widocznie ta sprawa z odnalezieniem na moim podwórku szczątków chłopaka, którego kocham, tak mnie rozłożyła, że przyszło mi to na myśl dopiero w trakcie rozmowy z ojcem D.

Kiedy jednak na to wpadłam, uznałam, że plan jest świetny. Zamiast czekać, aż Maria do mnie przyjdzie, sama ją znajdę i, cóż…

Odeślę tam, skąd przyszła.

Albo zrobię z niej kupę trzęsącej się galarety. Zależy, jak się sprawy potoczą.

Duchy, chociaż martwe, odczuwają ból tak samo jak ludzie, którzy czasami czują ból w utraconej kończynie. Duchy wiedzą, że nóż wbity w mostek powoduje ból i tak się dzieje. Rana nawet krwawi przez pewien czas.

Potem, kiedy szok mija, rana oczywiście znika. Co jest trochę zniechęcające, ponieważ rany, które one z kolei zadają, nie znikają ani w połowie tak szybko.

Ale wszystko jedno. To działa. Mniej więcej.

Rana, którą zadała mi Maria de Silva, była niewidoczna, ale to nie miało znaczenia. To, co ja zamierzałam jej zrobić, miało odnieść widoczny skutek. Przy odrobinie szczęścia, z jej mężem zamierzałam postąpić dokładnie tak samo.

A co by się stało, gdyby wszystko przebiegło inaczej i tych dwoje uzyskałoby przewagę?

Cóż, to było w tym najciekawsze: miałam to gdzieś. Naprawdę. Wypłakałam to, co czułam, i teraz po prostu było mi wszystko jedno. Poważnie.

Byłam otępiała.

Tak otępiała, że kiedy przerzuciłam nogi przez parapet, lądując na daszku nad gankiem – korzystam z tej drogi za każdym razem, kiedy nie chcę, żeby ktoś w domu podejrzewał, że coś szykuję – nie zwracałam uwagi nawet na rzeczy, które zwykle bardzo mnie obchodzą, jak na przykład księżyc nad zatoką, pogrążający świat w czarnym i szarym cieniu, albo zapach potężnej sosny rosnącej obok ganku. To się nie liczyło. Nic z tych rzeczy się nie liczyło.

Właśnie przemierzyłam dach, przygotowując się do skoku na ziemię, kiedy za mną pojawiło się światło silniejsze od księżycowego, ale słabsze od, powiedzmy, lampy sufitowej w moim pokoju.

Dobra, przyznaję. Pomyślałam, że to Jesse. Nie pytajcie dlaczego. To nie miało nic wspólnego z logiką. Ale wszystko jedno. Serce zabiło mi radośnie, odwróciłam się i…

Maria stała o niecałe półtora metra ode mnie, na pochyłym, usianym sosnowymi igłami dachu. Wyglądała dokładnie tak jak na portrecie nad biurkiem Clive'a Clemmingsa: elegancko i nie z tego świata.

Bo teraz nie jest już z tego świata, prawda?

– Wybierasz się dokądś, Susannah? – zapytała z leciutkim tylko obcym akcentem.

– Wybierałam się – powiedziałam, zrzucając kaptur. Włosy związałam w koński ogon. Mało twarzowe, wiem, ale nic nie mogło ograniczać mi pola widzenia. – Ale skoro przyszłaś, już nie muszę. Mogę dać ci kopa w twój kościsty tyłek równie dobrze tutaj, jak w twoim śmierdzącym grobie.

Maria uniosła delikatne łuki czarnych brwi.

– Co za język – mruknęła. Przysięgam, gdyby miała wachlarz, użyłaby go w tej chwili, zupełnie jak Scarlett O'Hara. – I cóż takiego uczyniłam, żeby wywołać potok słów, które nie przystoją kobiecie? Nie wiesz, że więcej much można złapać na miód niż na ocet.

– Wiesz doskonale, co zrobiłaś – powiedziałam, robiąc o krok w jej stronę. – Jak choćby te robaki w soku pomarańczowym.

Z fałszywą skromnością poprawiła kosmyk czarnych, lśniących włosów, który wymknął się z grzebienia.

– Tak. Pomyślałam, że to ci się spodoba.

– A zabójstwo doktora Clemmingsa? – Zrobiłam kolejny krok w jej kierunku. – To jeszcze lepsze. Sądzę, że w ogóle nie musiałaś go zabijać, prawda? Chodziło ci tylko o obrazek, zgadza się? Ten przedstawiający Jesse'a?

Złożyła, jak to określają w powieściach, buzię w ciup: no wiecie, lekko odęła wargi, z zadowolonym wyrazem twarzy.

– Tak. Najpierw nie miałam zamiaru go zabić. Kiedy jednak zobaczyłam portret, mój portret nad jego biurkiem, cóż, jakże mogłabym tego nie zrobić? Nie jest nawet ze mną spokrewniony. Jak mógł trzymać taki wspaniały obraz w tym nędznym biurze? Ten obraz zdobił niegdyś moją jadalnię. Wisiał na honorowym miejscu, nad stołem na dwadzieścia osób.

– Tak, jasne. Tak jak ja to widzę, żaden z twoich potomków go nie chciał. Twoje dzieci okazały się życiowymi niedołęgami i ciemnymi typkami. Wygląda na to, że twoje zdolności jako matki pozostawiały wiele do życzenia.

Maria po raz pierwszy wydała się zdenerwowana. Zaczęła coś mówić, ale jej przerwałam.

– Po co ci ten obraz? Portret Jesse'a. Chyba że wzięłaś go, żeby wpędzić mnie w kłopoty.

– Czy to nie wystarczający powód? – zapytała Maria, śmiejąc się drwiąco.

– Pewnie tak – przyznałam. – Tyle że ci się nie udało.

– Jak na razie – stwierdziła Maria z naciskiem. – Jeszcze jest czas.

Pokręciłam głową. Po prostu pokręciłam głową, patrząc jej w oczy.

– Boże – mruknęłam, głównie do siebie. – Boże, ale ci dokopię.

– Och, tak – zachichotała Maria, zasłaniając usta dłonią w koronkowej rękawiczce. – Zapomniałam. Musisz się na mnie bardzo gniewać. On odszedł, nieprawdaż? To z pewnością dla ciebie wielki cios. Wiem, jak go sobie upodobałaś.

Wtedy mogłam skoczyć. Może powinnam była. Ale przyszło mi do głowy, że ona może mieć jakieś informacje o Jessie – co z nim, gdzie jest. Żałosne, wiem, ale spójrzcie na to z tej strony: poza tą, no wiecie, miłością, był jednym z najlepszych przyjaciół, jakich miałam.

– Owszem. Cóż, handlarze niewolników chyba nie są w moim guście. Kogoś takiego poślubiłaś zamiast Jesse'a, prawda? Handlarza niewolników. Twój ojciec musiał być dumny.

To zmiotło uśmiech z jej twarzy.

– Mojego ojca zostaw w spokoju – warknęła.

– Och, dlaczego? Powiedz mi, czy twój tata ma do ciebie żal? No wiesz, za to, że kazałaś zabić Jesse'a. Wyobrażam sobie, że mógłby, bo głównie dzięki tobie wygasł ród de Silvów. A dzieci, które miałaś z Diego, jak już wspominaliśmy, okazały się kompletnymi nieudacznikami. Założę się, że kiedy wpadasz na swojego tatę gdzieś tam, no wiesz, w świecie duchów, on nawet nie zwraca na ciebie uwagi, co? To musi boleć.

Nie wiem, co z tego, jeśli w ogóle, Maria zrozumiała. Ale wydawała się wytrącona z równowagi.

– Ty! – wrzasnęła. – Ostrzegałam cię! Powiedziałam ci, żebyś powstrzymała swoją rodzinę od kopania, ale nie posłuchałaś! To twoja wina, że straciłaś swojego drogiego Hektora. Jakbyś posłuchała, byłby tu nadal. Ale nie. Myślisz, że skoro jesteś pośredniczką, kimś, kto potrafi komunikować się z duchami, jesteś od nas lepsza… lepsza ode mnie! Ale jesteś niczym, słyszysz? Kim są Simonowie? Kim oni są? Nikim! Ja, Maria Teresa de Silva, pochodzę z królewskiego rodu. Wywodzę się od królów i książąt!

Parsknęłam śmiechem. Dajcie spokój.

– Och, tak… A zabicie swojego chłopaka to zachowanie godne księżniczki.

Skrzywiona twarz Marii była jak ciemna chmura zwiastująca burzę.

– Hektor umarł – syknęła – ponieważ ośmielił się zerwać nasze zaręczyny. Chciał mnie publicznie upokorzyć. Mnie! Wiedząc, że w moich żyłach płynie królewska krew. Sugerować, że ja…

Hola! To było coś nowego.

– Zaraz, zaraz. Co on zrobił? Maria jednak nie mogła przestać mówić.

– Jakbym ja, Maria de Silva, mogła pozwolić tak się upokorzyć. Chciał mi oddać moje listy i domagał się swoich. I pierścionka. Nie może, oświadczył, ożenić się ze mną po tym, co usłyszał o mnie i Diego. – Zaśmiała się nieprzyjemnie. – Jakby nie wiedział, z kim rozmawia! Jakby nie wiedział, że rozmawia z de Silvą!

Odchrząknęłam.

– Hm… Jestem pewna, że wiedział. To znaczy, to było również jego nazwisko. Czy wy dwoje nie byliście kuzynami, czy jakoś tak?

Maria skrzywiła się.

– Tak. Wstyd mi przyznać, że dzieliłam nazwisko… i dziadków, z tym… – Nazwała Jesse'a jakimś hiszpańskim słowem, które nie brzmiało zbyt miło. – Nie wiedział, z kim zadziera. W całym hrabstwie nie było mężczyzny, który by nie zabił dla zaszczytu poślubienia mnie.

– I z pewnością można dodać – nie mogłam się powstrzymać – że co najmniej jeden mężczyzna w hrabstwie został zabity, ponieważ odmówił tego zaszczytu.

– Dlaczego miałby nie ponieść kary? – parsknęła Maria. – Za takie znieważenie mnie?

– A na przykład dlatego, że morderstwo jest bezprawiem. Dlatego że kazać zabić człowieka, ponieważ nie chce się z tobą ożenić, to działanie opętanej morderczyni, którą właśnie jesteś. Dziwne, że historia milczy na ten temat. Ale nie martw się. Postaram się to naprawić.

Twarz Marii zmieniła się. Przedtem wydawała się zniechęcona i zirytowana, teraz malowała się na niej chęć mordu.

Co było dość zabawne. Jeśli ta panienka wyobraża sobie, że kogokolwiek w świecie może obchodzić, co jakaś nadęta cizia zrobiła półtora wieku wcześniej, myliła się. Udało jej się zabić jedyną osobę, dla której ta informacja miałaby jakieś znaczenie – doktora Clive'a Clemmingsa.

Jak się wydaje, dla niej wciąż „my, de Silva, jesteśmy potomkami hiszpańskich królów” stanowiło rzecz niezmiernej wagi, ponieważ obróciła się gwałtownie z furkotem halek, mówiąc groźnie:

– Głupia dziewczyno! Mówiłam Diego, że jesteś za głupia, żeby przysporzyć nam kłopotów, ale widzę, że się myliłam. Jesteś wścibską, obmierzłą istotą! Tacy są pośrednicy!

Czułam się pochlebiona. Naprawdę. Nigdy przedtem nikt mnie nie nazwał „obmierzłą”.

– Jeśli ja jestem obmierzła – powiedziałam – to jaka ty jesteś? Och, chwila, nie mów. Już wiem. Dwulicowa, podstępna, atakująca od tyłu suka, zgadza się?

Wyciągnęła nóż z rękawa, kierując go w stronę mojej szyi.

– Nie wbiję ci go w plecy – zapewniła mnie Maria. – Potnę ci twarz.

– No dalej – rzuciłam. Złapałam ją za nadgarstek. – Interesuje cię, jaki był twój największy błąd? – Jęknęła, kiedy zgrabnym ruchem, którego nauczyłam się na treningu taekwondo, wykręciłam jej rękę na plecy. – To, że powiedziałaś, że to przeze mnie Jesse odszedł. Bo przedtem było mi cię żal. Teraz jestem wściekła.

Następnie, wbijając Marii de Silva kolano w kręgosłup, rozłożyłam ją twarzą w dół na dachu ganku.

– A kiedy jestem wściekła – ciągnęłam, wyrywając jej wolną ręką nóż spomiędzy palców – nie wiem, co się ze mną dzieje. Ale wtedy tłukę ludzi. Tak, żeby poczuli. Naprawdę mocno.

Maria nie słuchała mnie spokojnie. Darła się ze wszystkich sił. Głównie po hiszpańsku, więc nie zwracałam na to uwagi. I tak byłam jedyną osobą, która mogła ją usłyszeć.

– Powiedziałam o tym terapeutce mojej mamy – poinformowałam, odrzucając nóż możliwie najdalej na podwórze, nadal przygniatając ją kolanem. – A wiesz, co ona na to? Powiedziała, że zapalnik mechanizmu wściekłości jest u mnie bardzo czuły.

Teraz, kiedy pozbyłam się noża, pochyliłam się i złapałam garść lśniących, czarnych loków, szarpiąc jej głowę w swoją stronę.

– A wiesz, co ja jej powiedziałam? – dyszałam. – Powiedziałam, że ten zapalnik wcale nie jest czuły. Tylko ludzie… po prostu… ciągle… mnie… wkurzają.

Dla podkreślenia ostatnich kilku wyrazów wbijałam twarz Marii de Silvy w dachówki. Kiedy odciągnęłam jej głowę po szóstym uderzeniu, krwawiła obficie z nosa i ust. Przyglądałam się temu obojętnie, jakby spowodował to ktoś inny, a nie ja.

– Och – powiedziałam. – Popatrz tylko. To takie okrutne i obmierzłe z mojej strony.

Potem zmiażdżyłam jej twarz na dachu jeszcze parę razy, mówiąc:

– To za napaść na mnie we śnie i trzymanie mi noża na gardle. To za to, że Przyćmiony jadł przez ciebie robaki, a to za to, że musiałam te robaki sprzątać, to za śmierć Clive'a, a to, och, tak, za Jesse'a…

Nie mogę powiedzieć, że straciłam głowę z wściekłości. Byłam zła. Byłam wściekła. Ale doskonale wiedziałam, co robię.

Choć to nie było ładne. Sama przyznaję. Przemoc nie jest żadną metodą, prawda? Chyba że, oczywiście, osoba, która obrywa i tak jest już martwa.

Ale to, że sto pięćdziesiąt lat temu ta panienka wysłała w zaświaty mojego przyjaciela, tylko dlatego, że tamten zupełnie słusznie chciał uniknąć małżeństwa z nią, nie znaczy, że owa panienka zasługuje, aby zmasakrować jej buzię.

Na co zasługiwała, to na to, żeby połamać jej wszystkie kości.

Na nieszczęście jednak, kiedy w końcu puściłam włosy Marii i wstałam, żeby to zrobić, zauważyłam z lewej strony jakiś blask.

Jesse, pomyślałam i moje serce znowu na moment zwariowało.

Ale naturalnie to nie był Jesse. Kiedy odwróciłam głowę, zobaczyłam, jak obok materializuje się wysoki mężczyzna z czarnymi wąsami i kozią bródką, ubrany podobnie jak Jesse, tylko wymyślniej – jakby przebrał się za Zorro na bal kostiumowy. Jego czarne spodnie zdobił delikatny srebrny wzór, biegnący wzdłuż nogawek, a koszula miała bufiaste rękawy, takie jakie noszą piraci na filmach. Srebrnym wężykiem obszyto także kaburę jego rewolweru oraz brzeg czarnego kowbojskiego kapelusza.

Nie wydawał się uszczęśliwiony moim widokiem.

– Dobra – powiedziałam, opierając ręce na biodrach – zaraz, nie mów. Diego, nieprawdaż?

Pod cienkim jak ołówek wąsikiem jego górna warga uniosła się do góry.

– Sądziłem, że ci powiedziałem – odezwał się do Marii, która siedziała, ocierając krwawiący nos rękawem – żebyś zostawiła ją mnie.

Maria chlipała i pociągała nosem w sposób zupełnie niepasujący damie. Widać było, że nigdy nie miała złamanego nosa, ponieważ nie odchylała głowy do tyłu, żeby powstrzymać krwotok.

Amatorka.

– Myślałam, że będzie zabawniej – jęknęła z żalem – pobawić się z nią trochę.

Diego pokręcił karcąco głową.

– Nie – odparł. – Z mediatorami nie ma zabawy. Myślałem, że to dla ciebie jasne. Są zbyt niebezpieczni.

– Przepraszam, Diego. – W głosie Marii zabrzmiała żałosna nutka, której przedtem nie słyszałam. Uświadomiłam sobie, że to jedna z tych dziewcząt, które mają głos „dla mężczyzn”, używany tylko wtedy, gdy obok jest jakiś facet. – Powinnam była cię posłuchać.

Teraz ja z kolei miałam ochotę ją skarcić.

– Hej – rzuciłam – mamy XXI wiek. Wiesz, kobietom teraz wolno myśleć samodzielnie.

Maria posłała mi tylko gniewne spojrzenie znad rękawa.

– Zabij ją dla mnie – powiedziała płaczliwym głosem małej dziewczynki.

Diego zrobił krok w moją stronę z miną, która świadczyła o tym, że z miłą chęcią spełni życzenie swej ukochanej.

Nawet się nie przestraszyłam. Było mi wszystko jedno. Otępiałość w sercu objęła całe moje ciało.

– Zawsze robisz, co ona ci każe? – zakpiłam. – Wiesz, mamy na to teraz specjalne określenie. To się nazywa być pod pantoflem.

Widocznie albo nie znał tego wyrażenia, albo nie dbał o to, bo nadal posuwał się w moją stronę. Jego ostrogi uderzały złowróżbnie o dachówki.

– Wiesz – mówiłam, nie ruszając się z miejsca. – Muszę ci coś powiedzieć. Ta kozia bródka? Cóż, dawno niemodna. No, a biżuteria to już zupełnie odpada. Przemyśl to sobie. Cieszę się, że cię widzę, bo jest parę rzeczy, które chciałam ci powiedzieć. Po pierwsze, twoja żona to podła suka. Po drugie, ta historia z zabójstwem Jesse'a i pogrzebaniem go tam za domem… Tak, bardzo brzydko. Bo widzisz, teraz muszę…

Tyle że nie miałam okazji powiedzieć Feliksowi Diego, co zamierzam mu zrobić. A to dlatego, że mi przerwał. Głębokim i zaskakująco groźnym, jak na faceta z kozią bródką, głosem powiedział:

– Od dawna żywię przekonanie, że dobry pośrednik to martwy pośrednik.

Potem, zanim zdążyłam mrugnąć okiem, objął mnie. Myślałam, że chce mnie przytulić, czy coś, co byłoby bardzo dziwne.

Ale chodziło mu o coś zupełnie innego. Otóż, objąwszy mnie, cisnął moje ciało na ziemię z dachu nad gankiem.

O, tak. Wrzucił mnie wprost do dołu, w miejscu gdzie miała być łaźnia. Dokładnie tam, gdzie tego samego popołudnia odkryto szczątki Jesse'a…

Co uznałam za ironię losu. Dopóki byłam jeszcze w stanie myśleć.

Co nie trwało długo, bo natychmiast straciłam przytomność.

10

Jedno mogę powiedzieć o pośrednikach: nie jest łatwo nas zabić.

Trudno uwierzyć, ile razy przewrócono mnie na ziemię, szarpano, deptano, bito pięścią, kopano, gryziono, drapano, walono po głowie, topiono, próbowano zastrzelić oraz, och, tak, zrzucano z dachu.

Ale czy od tego umarłam? Odniosłam poważną, zagrażającą życiu ranę?

Nie. Łamałam sobie kości. Nawet mnóstwo. Mam też kilka blizn.

Jest jednak faktem, że ktokolwiek, czy cokolwiek, stworzył nas, pośredników, dał nam przynajmniej jedną naturalną broń do wałki z umarłymi. Nie, nie nadludzką siłę, chociaż to by się przydało. Nie, to co otrzymaliśmy w darze, ojciec Dominik i ja – Jack prawdopodobnie również, chociaż wątpię, żeby miał, jak dotąd, okazję to wypróbować – to skóra na tyle twarda, że jesteśmy w stanie znieść wszystko i jeszcze trochę.

Dlatego właśnie ten upadek według wszelkich praw fizyki powinien był mnie zabić, ale nie zabił.

Maria de Silva i jej ukochany uznali widocznie, że im się udało. Musiało tak być, bo inaczej zostaliby, żeby dokończyć dzieła. Kiedy jednak ocknęłam się parę godzin później, oszołomiona i z nieprawdopodobnym bólem głowy, nigdzie w pobliżu ich nie było.

A więc pierwszą rundę wygrałam. No, w każdym razie, do pewnego stopnia. To jest, nie zginęłam, a to, jak dla mnie, zawsze jakiś plus.

Miałam natomiast wstrząs mózgu. Zorientowałam się od razu, bo ciągle mi się to przytrafia.

No dobra, miałam go dwa razy.

To żadna frajda. Człowiek ma mdłości i cały jest obolały, ale najbardziej, i nic dziwnego, boli głowa. W moim przypadku było nawet gorzej, ponieważ długo leżałam na dnie dołu i zdążyła pojawić się rosa. Zebrała się na moim ubraniu i przemoczyła je, powodując, że stało się bardzo ciężkie. Wygramolenie się z dziury, którą wykopali Andy z Przyćmionym, okazało się prawdziwym wyzwaniem.

W sumie dopiero o świcie zdołałam wrócić do domu. Dzięki Bogu Śpiący, wróciwszy z randki, nie zamknął frontowych drzwi. Ale i tak musiałam wdrapać się po schodach. Szło mi wolno. Dowlokłam się do swojego pokoju i ściągnęłam z dużym trudem przemoczone, zabłocone ubranie. Nie musiałam już się bać, że Jesse zobaczy mnie w negliżu.

Bo Jesse'a nie było.

Próbowałam o tym nie myśleć, kiedy wpełzłam do łóżka i zamknęłam oczy. Ta strategia – strategia nie – myślenia – o – tym – że – Jesse – odszedł – wydawała się odnosić pożądany skutek. Zasnęłam, jak sądzę, zanim ta myśl nie zaczęła mnie znowu prześladować.

Obudziłam się grubo po ósmej. Śpiący próbował, zdaje się, zerwać mnie do pracy, ale spałam zbyt głęboko. Pozwolili mi spać, sądząc zapewne, że nadal jestem przygnębiona po wydarzeniach poprzedniego dnia, po odkryciu szkieletu na podwórku.

Chciałabym, aby to była jedyna przyczyna mojego przygnębienia.

Kiedy telefon zadzwonił trochę po dziewiątej i Andy zawołał z dołu, że to do mnie, byłam już na nogach, ubrana w dres, przyglądając się w łazience ogromnemu sińcowi tworzącemu się pod grzywką. Wyglądałam jak kosmita. Nie żartuję. To doprawdy cud, że nie skręciłam sobie karku. Maria i jej mąż z pewnością sądzili, że tak się stało. Tylko dlatego jeszcze żyję. Byli tak zadufani w sobie, że nawet nie chciało im się sprawdzić, czy rzeczywiście pozbyli się mnie na dobre.

Najwyraźniej nigdy przedtem nie mieli do czynienia z pośrednikami. Trzeba dużo więcej, żeby nas zabić, niż po prostu zrzucić z dachu.

– Susannah. – Głos ojca Dominika był pełen troski. – Dzięki Bogu nic ci się nie stało. Tak się martwiłem… Ale ty nie… Nie poszłaś w nocy na cmentarz?

– Nie – odparłam. Nie miałam powodu, żeby tam pójść. Cmentarz przyszedł do mnie.

Tego jednak nie powiedziałam ojcu Dominikowi. Zapytałam tylko:

– Wrócił ojciec do miasta?

– Wróciłem. Nie powiedziałaś im, prawda? To jest, rodzinie?

– Hm – mruknęłam niepewnie.

– Susannah, musisz. Naprawdę musisz. Mają prawo wiedzieć. Mamy tutaj do czynienia z bardzo poważnym przypadkiem nawiedzenia. Możesz zginąć, Susannah…

Powstrzymałam się od uwagi, że prawie mi się to już udało. W tym momencie odezwał się sygnał rozmowy oczekującej.

– Ojcze D, może ojciec chwilę poczekać? – rzuciłam i wcisnęłam guzik.

Usłyszałam cienki, odlegle znajomy głos, za nic jednak nie mogłam go skojarzyć z kimś, kogo znam.

– Suze? Czy to ty? Nic ci nie jest? Nie jesteś chora czy coś?

– Hm – mruknęłam zdziwiona. – Nie, nie sądzę. Raczej nie. Kto mówi?

Na to głos oburzony:

– To ja! Jack!

O Boże. Jack. Praca. Zgadza się.

– Jack. Skąd wziąłeś mój numer telefonu?

– Dałaś go Paulowi – odparł Jack. – Wczoraj. Nie pamiętasz?

Oczywiście, nie pamiętałam. Wszystko, co pamiętałam z poprzedniego dnia, to śmierć Clive'a Clemmingsa i to, że portret Jesse'a zaginął…

Oraz, rzecz jasna, że Jesse odszedł. Na zawsze.

Och, i to, że duch Feliksa Diego usiłował rozwalić mi głowę.

– Och – sapnęłam. – Tak. W porządku. Słuchaj, Jack, mam rozmowę na…

– Suze – przerwał mi Jack. – Miałaś mnie dziś nauczyć koziołków pod wodą.

– Wiem. Przykro mi. Dzisiaj… dzisiaj po prostu nie mogłam przyjść do pracy, stary. Przepraszam. To nie ma nic wspólnego z tobą. Po prostu bardzo potrzebowałam wolnego dnia.

– Wydajesz się taka smutna. – Głos Jacka również brzmiał smutno. – Myślałem, że będziesz zadowolona.

– Naprawdę? – Zastanawiałam się, czy ojciec D nadal czeka na drugiej linii, czy też rozłączył się obrażony. Zdawałam sobie sprawę, że traktuję go okropnie. W końcu skrócił dla mnie rekolekcje. – A to czemu?

– W związku z tym, że ja…

Wtedy to zauważyłam. Słaby blask nad kanapą. Jesse? Serce zabiło mi żywiej. Żałosne, ile nadziei budzi we mnie byłe błysk światła…

To nie był Jesse.

Ani też Maria czy Diego. Na szczęście. Nawet oni nie ośmieliliby się napaść na mnie w świetle dnia…

– Jack, muszę kończyć.

– Chwileczkę, Suze, ja…

Rozłączyłam się, ponieważ na kanapie z okropnie nieszczęśliwą miną siedział doktor nauk humanistycznych Clive Clemmings.

Takie już moje szczęście: pragnę Jesse'a, dostaję Clive'a.

– Och – jęknął, mrugając energicznie za grubymi jak dna butelek od coli szkłami okularów. Wydawał się równie zaskoczony moim widokiem, jak ja jego. – To ty.

Pokręciłam głową. Czasami we własnej sypialni czuję się jak na Dworcu Centralnym.

– Cóż, ja nie… – Clive bawił się nerwowo muszką. – To znaczy, kiedy powiedzieli, że powinienem skontaktować się z pośrednikiem ja nie… To znaczy, nigdy bym się nie spodziewał…

– …że tym pośrednikiem będę ja – dokończyłam. – Tak, to moja działka.

– Tylko – powiedział Clive przepraszająco – że jesteś…

Spojrzałam na niego wściekle. Naprawdę nie byłam w nastroju. Czy można mieć do mnie pretensje? Przy wstrząsie mózgu i w ogóle?

– Że niby jaka jestem? – zapytałam. – Że jestem dziewczyną? O to chodzi? Czy też powiesz mi, że jesteś zaszokowany moją przedwcześnie rozwiniętą inteligencją?

– Eee – wymamrotał Clive Clemmings. – Młoda. To miałem na myśli… że jesteś taka młoda.

Osunęłam się na ławę pod oknem. Boże, co zrobiłam, żeby na to zasłużyć? To znaczy, nikt nie miałby ochoty na wizytę ducha takiego faceta jak Clive. Mam wrażenie, że za życia też nikt go specjalnie nie chciał oglądać. Więc dlaczego ja?

Och, tak. Pośredniczka.

– Czemu zawdzięczam tę przyjemność, Clive? – Chyba powinnam zwracać się do niego doktor Clemmings, ale za bardzo bolała mnie głowa, żeby okazywać szacunek starszym.

– Cóż, nie jestem pewien – odparł Clive. – To znaczy, nagle pani Lambert – moja recepcjonistka – przestała odpowiadać, kiedy do niej mówię, a kiedy ktoś do mnie dzwoni, cóż, twierdzi, że… coś okropnego. – Clive odchrząknął. – Wiesz, ona mówi, że ja…

– Nie żyję – dokończyłam.

Oczy Cliva zaokrągliły się za okularami.

– To niezwykłe – powiedział. – Skąd możesz to wiedzieć? Cóż, tak, oczywiście, jesteś pośredniczką, ostatecznie. Powiedzieli, że zrozumiesz. Doprawdy, panno Ackerman, miałem kilka strasznych dni. Nie czuję się sobą i…

– To dlatego – przerwałam – że pan nie żyje. Normalnie byłabym trochę milsza, ale chyba tkwiła jeszcze we mnie uraza wobec poczciwego Clive'a za to, że tak lekceważąco odniósł się do mojej sugestii, że Jesse zginął zamordowany.

– Ale to niemożliwe – stwierdził Clive. Pociągnął za muchę. – Spójrz tylko na mnie. Przecież jestem tutaj. Rozmawiasz ze mną…

– Owszem – powiedziałam. – Ponieważ jestem pośredniczką Clive. To moje zajęcie. Pomagam ludziom przenieść się dalej po tym, jak… no wiesz. – Ponieważ najwyraźniej nie wiedział, dodałam:

– Zejdą z tego świata.

Clive zatrzepotał gwałtownie powiekami.

– Ja…ja… Och, Boże.

– Taak. Rozumiesz? Teraz spróbujmy dojść, dlaczego jesteś tutaj, a nie w niebie dla historyków. Jaką ostatnią rzecz zapamiętałeś?

Clive opuścił rękę, którą zasłaniał brodę.

– Słucham?

– Jaką rzecz pamiętasz jako ostatnią – powtórzyłam – zanim stałeś się… eee, niewidoczny dla pani Lambert?

– Och. – Clive podrapał się po łysej głowie. – Cóż, siedziałem przy biurku i przeglądałem listy, które przyniosłaś. Jak ładnie ze strony twojego ojczyma, że o nas pomyślał. Ludzie tak często zapominają o Towarzystwie Historycznym w swoim mieście, podczas gdy, wiesz, bez nas materia miejscowej tradycji uległaby trwałemu…

– Clive! – Wiedziałam, że zabrzmiało to niegrzecznie, ale nic nie mogłam na to poradzić. – Posłuchaj, nawet nie jadłam jeszcze śniadania. Mógłbyś się streszczać?

– Och. – Znowu zamrugał parę razy. – Tak. Oczywiście. Cóż, jak już wspomniałem, przeglądałem listy, które przyniosłaś.

Odkąd opuściłaś mój gabinet poprzedniego dnia, cały czas myślałem o tym, co mi powiedziałaś… to jest, o Hektorze de Silvie. Rzeczywiście wydaje się niemożliwe, żeby człowiek, który pisał o swojej rodzinie z taką miłością, mógł ją tak po prostu porzucić bez słowa wyjaśnienia. I fakt, że znalazłaś listy Marii zakopane na podwórzu przy budynku, który był kiedyś słynną karczmą… Cóż, muszę przyznać, że po bliższym zastanowieniu, to wszystko wydało mi się niezwykle dziwne. Wziąłem dyktafon i właśnie zacząłem nagrywać tekst dla pani Lambert do przepisania na maszynie, kiedy nagle poczułem… chłód. Jakby ktoś ustawił klimatyzację na najwyższe obroty. Jakkolwiek zapewniam cię, że pani Lambert nie zrobiłaby czegoś podobnego. Niektóre z naszych eksponatów wymagają ściśle określonych warunków, jeśli chodzi o powietrze, więc ona nigdy by…

– To nie była klimatyzacja – powiedziałam bezbarwnym tonem.

Popatrzył na mnie, wyraźnie zaskoczony.

– Nie. Nie była. W chwilę później poczułem słaby zapach pomarańczy. A wiesz, że Marię de Silvę znano z tego, że używała wody toaletowej o takim zapachu. To było takie niezwykłe. Ponieważ zaraz potem, mógłbym przysiąc, że przez moment… – Wyraz jego oczu stał się nieobecny. – Cóż, przez moment, mógłbym przysiąc, że ją widziałem. Kątem oka. Marię de Silvę Diego…

Popatrzył gdzieś w bok, a kiedy ponownie zwrócił na mnie oczy, jego spojrzenie było przenikliwe jak promień lasera.

– Potem poczułem – ciągnął już spokojniej – ostry ból wzdłuż ramienia. Wiedziałem, oczywiście, co to takiego. Moja rodzina cierpi dziedzicznie na chorobę serca. Umarł na nią mój dziadek, wkrótce po ukazaniu się jego książki. Ja jednak w przeciwieństwie do niego stosowałem dietę i ćwiczenia fizyczne. To musiał być skutek szoku, no wiesz, wydawało mi się, że widzę coś, czego nie było, czego być nie mogło…

Głos mu zamarł, po chwili podjął na nowo:

– Cóż, sięgnąłem po telefon, żeby wybrać 911, ale… cóż, telefon jakby… zeskoczył z biurka.

Patrzyłam na niego w milczeniu. Przyznaję, teraz było mi go żal. Padł ofiarą morderstwa, tak samo jak Jesse. Zginął w dodatku z tej samej ręki.

– Nie mogłem go dosięgnąć – mówił Clive ze smutkiem. – I to jest… to ostatnia rzecz, jaką pamiętam.

Oblizałam wargi.

– Clive, o czym mówiłeś do dyktafonu? Na chwilę przedtem, jak ją zobaczyłeś.

– O czym mówiłem? Och, oczywiście. Mówiłem, że jakkolwiek wymaga to dalszych badań, sądzę, że to, co mi powiedziałaś i w co zawsze wierzył mój dziadek, może być bliskie prawdy…

Pokręciłam głową. Niewiarygodne.

– Zabiła cię – mruknęłam.

– Och. – Clive nie mrugał już, ani też nie bawił się muchą. Siedział, podobny do stracha na wróble, z którego wyciągnięto drąg. – Tak, sądzę, że można tak powiedzieć. Ale tylko w przenośnym sensie. Cóż, to był w końcu szok. Ale to nie znaczy, że ona…

– Zabiła cię, żebyś nikomu nie powtórzył tego, co ci powiedziałam. – Mimo bólu głowy czułam, że znowu ogarnia mnie wściekłość. – Prawdopodobnie zabiła również twojego dziadka, dokładnie w ten sam sposób.

Clive zamrugał pytająco.

– Mojego… mojego dziadka? Tak myślisz? Cóż, muszę stwierdzić… to znaczy, jego śmierć nastąpiła nagle i nic nie wskazywało na… – Wyraz jego twarzy się zmienił. – Och, och, rozumiem. Uważasz, że mój dziadek został zabity przez ducha Marii de Silvy Diego, żeby nie mógł już więcej pisać o swojej teorii dotyczącej zniknięcia jej kuzyna?

– Można tak powiedzieć. Nie chciała, żeby rozpowiadał prawdę o tym, co stało się z Jesse'em.

– Jesse? – powtórzył Clive. – Kto to jest Jesse? Pukanie do drzwi przestraszyło nas oboje.

– Suze? – zawołał ojczym. – Mogę wejść?

Clive, migocąc gwałtownie, zdematerializował się. Drzwi się otworzyły, na progu stanął Andy i wyglądało na to, że czuje się niezręcznie. Nigdy nie wchodzi do mojego pokoju. Chyba żeby coś naprawić.

– Hm, Suze? Eee, tak, masz gościa. Ojciec Dominik właśnie…

Nie dokończył, bo ojciec Dominik pojawił się za jego plecami.

Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego zachowałam się tak, a nie inaczej. Nie ma innego wyjaśnienia jak to, że, cóż, w ciągu sześciu miesięcy naszej znajomości serdecznie polubiłam tego starego poczciwca.

Na jego widok zeskoczyłam z ławy pod oknem i, nie zastanawiając się, rzuciłam mu się na szyję. Ojciec Dominik wydawał się mocno zaskoczony tym wylewem uczuć, jako że zazwyczaj wykazuję większą rezerwę.

– Och, ojcze D – powiedziałam w jego koszulę. – Tak się cieszę, że ojca widzę.

Naprawdę się cieszyłam. Nareszcie do mojego świata, który w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin pogrążył się w kompletnym chaosie, wracała normalność. Ojciec Dominik wrócił do domu. Ojciec Dominik zajmie się wszystkim. Zawsze tak było. Obejmując go z głową wspartą na jego piersi, wciągając jego księży zapach – na który składał się głównie płyn po goleniu i nieco słabsza woń papierosa, którym uraczył się pewnie w samochodzie w drodze powrotnej – wierzyłam, że wszystko będzie dobrze.

– Och – bąknął ojciec Dominik. Czułam wibrowanie jego głosu oraz ciche odgłosy, które wydawał jego żołądek, trawiąc śniadanie. – Mój Boże.

Poklepał mnie niezgrabnie po ramieniu. Z tyłu za plecami ojca Dominika rozległ się głos Przyćmionego:

– Co jej jest?

Andy powiedział mu, żeby był cicho.

– Eee, daj spokój – odezwał się Przyćmiony. – Niemożliwe, żeby ciągłe była przygnębiona z powodu tego głupiego szkieletu. Coś takiego nie powinno niepokoić Królowej Nocy…

Przyćmiony wydał ryk bólu. Zerknęłam przez ramię ojca Dominika i zobaczyłam, jak Andy wlecze swojego średniego syna korytarzem, trzymając go za ucho.

– Przestań, tato! – wrzeszczał Przyćmiony. – Au! Tato, przestań!

Trzasnęły drzwi. W pokoju Przyćmionego Andy oświecał syna co do zasad dobrego zachowania. Odsunęłam się od ojca Dominika.

– Ojciec palił.

– Tylko jednego – przyznał. Widząc moją minę, wzruszył bezradnie ramionami. – Cóż, to była długa droga. Byłem pewny, że kiedy tu dotrę, znajdę was wszystkich pomordowanych we własnych łóżkach. Susannah, masz niepokojący zwyczaj pakowania się w tarapaty…

– Wiem – westchnęłam i usiadłam na ławie, obejmując rękami kolana. Byłam w dresie i nie zadałam sobie nawet trudu, żeby się umalować czy umyć włosy. Po co?

Ojciec Dominik nie wydawał się zwracać uwagi na mój odrażający wygląd. Mówił dalej, jakbyśmy byli u niego w gabinecie i omawiali zbiórkę pieniędzy przez samorząd szkolny czy coś równie niewinnego:

– Przywiozłem wodę święconą. Jest w samochodzie. Powiem twojemu ojczymowi, że prosiłaś mnie, abym pobłogosławił dom w związku z wczorajszym, eee, odkryciem. Twój niespodziewany zapał religijny może go zdziwić, ale powinnaś tylko zacząć się domagać odmawiania modlitwy przy kolacji – albo nawet chodzić od czasu do czasu na mszę – żeby go przekonać o swojej szczerości. Czytałem trochę o tych dwojgu – o Marii de Silvie i tym tam Diego. Byli dewotami. Mordercami, ale także praktykującymi katolikami. Sądzę, że raczej nie wejdą do domu poświęconego przez księdza. – Ojciec Dominik spojrzał na mnie z niepokojem. – Martwi mnie to, co może ci się przydarzyć, kiedy wyjdziesz z tego domu. Jak tylko… wielkie nieba, Susannah. – Ojciec Dominik przerwał i przyjrzał mi się zaintrygowany. – Co ci się stało w czoło? Musnęłam palcami siniak pod grzywką.

– Och… – Skrzywiłam się lekko. – To nic. Posłuchaj, ojcze Dominiku…

– To nie jest nic. – Ojciec Dominik zrobił krok w moją stronę, wciągając gwałtownie powietrze. – Susannah! Na Boga, gdzie nabawiłaś się takiego siniaka?

– To nic takiego – powtórzyłam, zgarniając grzywkę na oczy. – To tylko drobny dowód uznania ze strony Feliksa Diego.

– Trudno to nazwać niczym – mruknął ojciec Dominik. – Susannah, czy przyszło ci do głowy, że możesz mieć wstrząs mózgu? Powinniśmy zrobić natychmiast prześwietlenie…

– Ojcze Dominiku…

– Bez dyskusji, Susannah – powiedział ojciec D. – Włóż buty. Porozmawiam z twoim ojczymem, a potem pojedziemy do szpi…

Nagle zabrzęczał telefon. Już mówiłam. Dworzec Centralny. Podniosłam słuchawkę, głównie po to, żeby zyskać na czasie i pomyśleć, jak wykręcić się od szpitala. Wizyta w izbie przyjęć wymagałaby wyjaśnienia, w jaki sposób odniosłam to obrażenie, a szczerze mówiąc, zaczynało mi brakować pomysłów na dobre kłamstwa.

– Halo? – odezwałam się do słuchawki, podczas gdy ojciec Dominik przyglądał mi się, marszcząc czoło.

– Suze? – odparł znajomy piskliwy głosik. – To znowu ja. Jack.

– Jack – powiedziałam zmęczonym głosem. – Posłuchaj już ci mówiłam. Nie czuję się za dobrze…

– Właśnie o to chodzi – odparł Jack. – Pomyślałem, że może nie usłyszałaś. I potem pomyślałem, że zadzwonię jeszcze raz i ci powiem. Ponieważ wiem, że poczujesz się lepiej, kiedy ci powiem.

– O czym mi powiesz, Jack?

– O tym, jak pośredniczyłem z tym duchem dla ciebie. Boże, ale mnie łupało pod czaszką. Nie miałam nastroju na takie rzeczy.

– Och, tak? A co to był za duch, Jack?

– No, wiesz. Ten facet, który cię prześladował. Ten Hektor. Omal nie upuściłam słuchawki. Właściwie upuściłam, ale zdążyłam ją złapać tuż nad podłogą. Potem podniosłam ją obiema rękami do ucha – chciałam mieć pewność, że znowu jej nie upuszczę, oraz że będę dobrze słyszała Jacka. Robiłam to wszystko pod uważnym spojrzeniem ojca Dominika.

– Jack – powiedziałam, czując się tak, jakby wypompowano ze mnie powietrze. – O czym ty mówisz?

– O tym facecie – odparł Jack. W jego dziecinnym, sepleniącym głosiku zabrzmiało oburzenie. – No wiesz, tym, który nie dawał ci spokoju. Ta pani Maria powiedziała mi…

– Maria? – Zapomniałam o bólu głowy zapomniałam o ojcu Dominiku. – Jack, o czym ty mówisz?! Jaka Maria?! – wrzasnęłam do słuchawki.

– Ta staroświecka pani duch – wyjaśnił zdumiony Jack. Jakżeby inaczej? Darłam się jakby mi odbiło. – Ta ładna pani, której portret wisiał u tego łysego w gabinecie. Powiedziała, że ten Hektor, ten z innego obrazu, takiego małego, prześladuje cię i że jeśli chcę ci sprawić miłą niespodziankę, powinien go wygże… powinienem egzarcy… powinienem…

– Wyegzorcyzmować? – Moje palce na słuchawce zbielały. – Wyegzorcyzmować go? To właśnie zrobiłeś, Jack?

– Taak – odparł zadowolony z siebie malec. – Owszem, tak właśnie zrobiłem. Wyegzorcyzmowałem go.

11

Opadłam na ławę pod oknem. – Co… – Usta miałam zdrętwiałe. Nie wiem, czy to była jakaś komplikacja po wstrząsie mózgu, ale nagle zupełnie straciłam czucie w wargach. – Co powiedziałeś, Jack?

– Wyegzorcyzmowałem go dla ciebie. – Jack wydawał się niezmiernie z siebie zadowolony. – Sam to zrobiłem. No, ta pani trochę pomogła. Udało się? Poszedł sobie?

Z drugiego końca pokoju ojciec Dominik patrzył na mnie pytająco. Dla niego ta rozmowa musiała brzmieć dziwacznie. Nie miałam okazji powiedzieć mu o Jacku.

– Suze? – odezwał się Jack. – Jesteś tam?

– Kiedy? – wymamrotałam odrętwiałymi wargami. Jack na to:

– Co?

– Kiedy, Jack – powiedziałam. – Kiedy to zrobiłeś?

– Wczoraj wieczorem. Kiedy ty wyszłaś z moim bratem. Wiesz, ta pani Maria, ona przyszła do mnie i przyniosła ten obrazek i trochę świeczek, a potem powiedziała, co mam mówić i ja to powiedziałem, i to było super, bo ze świeczek podniósł się taki czerwony dym, a potem ten dym wirował i wirował, a potem nad naszymi głowami otworzyła się wielka dziura, a ja zajrzałem do środka i tam było strasznie ciemno, a potem jeszcze powiedziałem jakieś słowa, a potem zjawił się ten człowiek i wessało go do dziury.

Milczałam. Co miałam powiedzieć? Dzieciak opisał egzorcyzmy – w każdym razie takie, jakie znałam z doświadczenia. Nie zmyślał. Wyegzorcyzmował Jesse'a. Wyegzorcyzmował go. Jesse został wyegzorcyzmowany.

– Suze, Suze, jesteś tam?

– Jestem – jęknęłam. Musiałam wyglądać okropnie, bo ojciec Dominik podszedł do mnie i usiadł obok z bardzo zmartwioną miną.

Trudno się dziwić. Byłam w szoku.

A był to inny rodzaj szoku niż ten, którego doznawałam wcześniej. Inny niż wtedy, gdy zrzucono mnie z dachu albo przyciskano nóż do gardła. Ten był gorszy.

Ponieważ nie mogłam przyjąć tego do wiadomości. Po prostu nie mogłam. Jesse dotrzymał słowa. Nie odszedł dlatego, że po wielu, wielu latach odnaleziono jego szczątki. Odszedł, ponieważ Maria de Silva sprawiła, że został wyegzorcyzmowany…

– Nie jesteś na mnie zła, prawda? – zapytał Jack z niepokojem. – To znaczy, dobrze zrobiłem, no nie? Ta pani Maria powiedziała, że ten Hektor był dla ciebie bardzo niedobry i że na pewno będziesz mi wdzięczna… – W tle rozległ się jakiś hałas i po chwili Jack powiedział:

– To Caitlin. Pyta, kiedy wrócisz. Pyta, czy będziesz może dzisiaj po południu, bo ona musi…

Nigdy nie dowiedziałam się, co takiego musi Caitlin. A to dlatego, że odłożyłam słuchawkę. Nie mogłam już słuchać tego miłego, słodkiego głosiku mówiącego mi te straszne, przerażające rzeczy po raz drugi.

Rzecz w tym, że to do mnie nie dotarło. Po prostu nie. Rozum przyjął to, co Jack powiedział, ale na poziomie uczuć nie byłam w stanie tego ogarnąć.

Jesse nie przeniósł się z tego świata do następnego z własnej nieprzymuszonej woli. Wyrwano go z tej egzystencji tak samo, jak kiedyś wyrwano go z życia i to w dodatku za sprawą tej samej osoby.

A dlaczego?

Z tego samego powodu, dla którego zginął: żeby nie sprawiał kłopotu Marii de Silvie.

– Susannah. – Głos ojca Dominika brzmiał łagodnie. – Kim jest Jack?

Spojrzałam na niego przestraszona. Zapomniałam na śmierć, że jest w pokoju. Ale on nie tylko przebywał w tym samym pokoju. Siedział tuż obok, przyglądając mi się pełnymi niepokoju i troski niebieskimi oczami.

– Susannah – powtórzył. Ojciec Dom nigdy nie nazywa mnie Suze, jak wszyscy inni. Kiedyś zapytałam dlaczego, a on stwierdził, że jego zdaniem „Suze” brzmi wulgarnie. Wulgarnie! To mi naprawdę wtedy dopiekło. Jest taki dziwaczny, taki staromodny.

Jesse także nigdy nie zwracał się do mnie „Suze”.

– Jack jest pośrednikiem – wyjaśniłam. – Ma osiem lat. Byłam jego opiekunką w hotelu.

Ojciec Dominik nie krył zdumienia.

– Pośrednikiem? Naprawdę? Jakie to niezwykłe. – Wyraz zaskoczenia ponownie ustąpił niepokojowi. – Powinnaś była od razu do mnie zadzwonić, Susannah, jak tylko to odkryłaś. Na świecie nie ma wielu pośredników. Bardzo bym chciał z nim porozmawiać. Wyjaśnić mu podstawowe rzeczy. Wiesz, młody pośrednik tyle się musi nauczyć. Nie byłoby rozsądnie z twojej strony, gdybyś sama chciała go wprowadzać w arkana, Susannah, biorąc pod uwagę twój młody wiek…

Zaśmiałam się gorzko. Dziwne, ale z mojego gardła wydobył się właściwie szloch.

Niewiarygodne. Znowu płakałam.

Co się dzieje? Co jest z tym płakaniem? Miesiącami oczy mam suche jak pieprz, a potem, ni stąd, ni zowąd łzy leją się, jak woda z wyciskanej gąbki.

– Susannah. – Ojciec Dominik wziął mnie za ramię, potrząsając lekko. Wyraz jego twarzy mówił, że jest naprawdę poruszony. Jak już wspomniałam, nigdy nie płaczę. – Susannah, co ci jest? Czy ty płaczesz?

Mogłam jedynie kiwnąć głową.

– Ale dlaczego, Susannah? – zapytał z troską ojciec Dom. – Dlaczego? Z powodu Jesse'a? Ciężko ci się z tym pogodzić, wiem, że będziesz za nim tęskniła, ale…

– Ksiądz nie rozumie – wybuchnęłam. Coś mi się porobiło ze wzrokiem. Wszystko było jak za mgłą. Nie widziałam łóżka, ani nawet wzorków na poduszkach na ławie pod oknem, które były przecież znacznie bliżej. Podniosłam ręce do twarzy, myśląc, że ojciec Dom miał rację i powinnam zrobić prześwietlenie głowy. Coś było głęboko nie w porządku.

Kiedy poczułam pod palcami wilgoć na policzkach, musiałam pogodzić się z prawdą. Z moim wzrokiem nic złego się nie działo.

– Och, ojcze – zaszlochałam i po raz drugi w ciągu ostatniej pół godziny zarzuciłam księdzu ręce na szyję. Moje czoło zderzyło się z jego okularami, przekrzywiając je. Stwierdzenie, że ojca Dominika zdziwił ten gest, nawet w przybliżeniu nie odpowiada stanowi faktycznemu.

Sądząc jednak po tym, jak zamarł, kiedy zaczęłam mówić, moje słowa wprawiły go w jeszcze większe zdumienie.

– On wyegzorcyzmował Jesse'a, ojcze D. Maria de Silva wmówiła mu, że powinien to zrobić. Powiedziała, że Jesse mnie prześla – a – duje i że odda mi przy – przysługę, jeśli go odeśle. Och, ojcze Dominiku… – zawyłam. – Co ja mam zrobić?

Biedny ojciec Dominik. Wątpię, żeby był przyzwyczajony do tego, by histerycznie łkające kobiety rzucały mu się w ramiona. To było widać. W ogóle nie wiedział, jak się zachować, poklepał mnie po ramieniu, mówiąc:

– Ciicho, wszystko będzie dobrze… – I podobne rzeczy, ale wyraźnie czuł się nieswojo. Może bał się, że wejdzie Andy i pomyśli, że płaczę z powodu czegoś, co ojciec Dominik powiedział.

Co było, oczywiście, zabawne. Jakby czyjeś słowa w ogóle mogły skłonić mnie do płaczu.

Po paru minutach, kiedy ojciec Dominik, siedząc sztywno, powtarzał w kółko: „Ciiicho, wszystko będzie dobrze”, parsknęłam śmiechem.

Poważnie. To było śmieszne. W jakiś żałosny, smutny sposób.

– Ojcze Dominiku – powiedziałam, odsuwając się i patrząc na niego oczami pełnymi łez. – Ojciec żartuje? Nie będzie w porządku. Jasne? Nic nigdy nie będzie w porządku.

Ojciec Dominik może i nie radził sobie z przytulaniem, ale był niezastąpiony, jeśli chodzi o chusteczki. Wyciągnął jedną i zaczął ocierać mi twarz. Widziałam już przedtem, jak to robił z dziećmi w szkole, z maluchami, które płakały, bo lody im upadły na ziemię, czy coś. Naprawdę miał to w małym palcu.

– Susannah to nieprawda. Wiesz, że to nieprawda.

– Ojcze, wiem, że to prawda. Jesse odszedł i to wyłącznie z mojej winy.

– Jak to z twojej winy? – Ojciec Dominik spojrzał na mnie karcąco. – Susannah, to nie jest w ogóle twoja wina.

– Owszem, jest. Sam ksiądz tak powiedział. Powinnam była zadzwonić, jak tylko odkryłam prawdę o Jacku. Ale nie zrobiłam tego. Myślałam, że sama dam sobie radę. Myślałam, że to nic takiego. I proszę, co się stało. Jesse odszedł. Na zawsze.

– To tragedia – stwierdził ojciec Dominik. – Trudno o większą niesprawiedliwość. Jesse był wspaniałym przyjacielem… dla nas obojga. Ale jest faktem, Susannah… – Prawie mu się udało osuszyć mi twarz, więc schował chusteczkę. – Spędził wiele lat zawieszony między niebem a ziemią. Teraz jego męki się skończyły i być może otrzyma zasłużoną nagrodę.

Zmrużyłam oczy. O czym on mówi?

Musiał zauważyć sceptycyzm na mojej twarzy, bo dodał:

– Cóż, pomyśl o tym, Susannah. Przez sto pięćdziesiąt lat Jesse tkwił uwięziony na czymś w rodzaju ziemi niczyjej, pomiędzy przeszłym, a przyszłym życiem. Chociaż można użalać się nad sposobem, w jaki to się stało, w końcu jednak zbliżył się do swojego przeznaczenia…

Odskoczyłam od ojca Dominika. Odskoczyłam od ławy pod oknem. Zrobiłam parę kroków i odwróciłam się, zaskoczona tym, co usłyszałam.

– O czym ksiądz mówi? Jesse był tutaj z jakiegoś powodu. Nie wiem, co to za powód i nie jestem pewna, czy on to wiedział. Cokolwiek to było, miał tutaj przebywać, na tej „ziemi niczyjej”, dopóki to by się nie wyjaśniło. Teraz nie zdoła tego zrobić. Nigdy się nie dowie, dlaczego przebywał tutaj tak długo.

– Rozumiem, Susannah. – Głos ojca Dominika był tak spokojny, że o mało nie dostałam szału. – I jak już powiedziałem, to nieszczęście, tragedia, ale jednak Jesse udał się dalej i powinniśmy się cieszyć, że odnalazł spokój wieczny…

– O mój Boże! – Znowu krzyczałam, ale miałam to gdzieś. Ogarnęła mnie wściekłość. – Wieczny spokój? Skąd ksiądz wie, że to właśnie znalazł? Nie może ksiądz tego wiedzieć.

– Nie – zgodził się ojciec Dominik. Widać było, że starannie dobiera słowa. Jakbym była bombą, która grozi wybuchem w razie użycia niewłaściwego hasła. – Masz rację. Tego nie mogę wiedzieć. Ale na tym polega różnica między tobą a mną. Widzisz, ja mam wiarę.

Trzema skokami przemierzyłam pokój. Nie wiem, co chciałam zrobić. Z pewnością nie chciałam go uderzyć. Mechanizm mojej złości może być czuły ale nie zamierzam tłuc księży. No, w każdym razie nie ojca Dominika. To ziomal, jak mawiało się na Brooklynie.

Podejrzewam jednak, że chciałam nim potrząsnąć. Położyć mu ręce na ramionach i spróbować metodą wstrząsową przemówić mu do rozumu, jako że argumentacja logiczna wyraźnie nie przynosiła żadnego skutku. Wiara! Jakby wiara okazała się kiedykolwiek skuteczniejsza od solidnego kopniaka w tyłek.

Zanim jednak zdążyłam wyciągnąć ręce, usłyszałam chrząknięcie za plecami. Obejrzałam się i zobaczyłam Andy'ego w dżinsach, w pasie z narzędziami i w koszulce z napisem Witamy w krainie Ducka Billa. Stał na progu z zaniepokojoną miną.

– Suze, ojcze Dominiku, czy wszystko w porządku? Wydawało mi się, że coś słyszałem.

Ojciec Dominik wstał.

– Tak – powiedział z powagą. – Cóż, Susannah bardzo przeżyła, i trudno się dziwić, to nieszczęsne znalezisko na waszym podwórzu. Poprosiła mnie, żebym poświęcił dom, a ja, oczywiście, wyraziłem zgodę. Ale zostawiłem Biblię w samochodzie…

Andy ożywił się.

– Czy chce ojciec, żebym po nią poszedł? – zapytał.

– Och, gdybyś mógł, Andrew – uśmiechnął się ojciec Dominik. – Powinna być na przednim siedzeniu. Jeśli zechciałbyś mi ją przynieść, zaraz przystąpię do dzieła.

– Nie ma sprawy ojcze – powiedział Andy i wyszedł, cały szczęśliwy. Nic dziwnego, skoro nie miał zielonego pojęcia, co się dzieje w jego własnym domu. To jest, Andy nie wierzy. Nie wie, że jest jakiś inny poziom istnienia niż ten nasz. Nie wie, że ludzie z tego innego poziomu usiłują mnie zabić.

Ani też, że jestem zakochana w chłopaku, którego kości wczoraj wykopał.

– Ojcze D – odezwałam się, jak tylko kroki Andy'ego ucichły.

– Susannah – powiedział zmęczonym tonem. Nie miał ochoty dopuścić mnie do głosu. – Rozumiem, jakie to dla ciebie trudne. Jesse był kimś szczególnym. Wiem, że wiele dla ciebie znaczył…

Nie wierzyłam własnym uszom. – Ojcze D…

– … ale faktem jest, że teraz Jesse przebywa w lepszym świecie. – Ojciec Dominik przeszedł przez pokój, schylając się przy drzwiach i podnosząc czarną torbę, którą zostawił na korytarzu. Położył ją na moim niepościelonym łóżku, a następnie otworzył i zaczął wyjmować z niej różne rzeczy.

– Ty i ja – ciągnął – musimy w to wierzyć i po prostu żyć dalej.

Oparłam ręce na biodrach. Nie wiem, czy to wstrząs mózgu, czy fakt, że mojego chłopaka wyegzorcyzmowano, ale wydaje mi się, że bardzo podskoczył mi współczynnik wiedźmowatości.

– Ja wierzę, ojcze Dominiku – zapewniłam. – Wierzę w siebie i wierzę w księdza. Dlatego wiem, że możemy to naprawić.

Niewinne, błękitne oczy ojca Dominika rozszerzyły się za szkłami okularów. Podniósł do ust coś w rodzaju fioletowej wstążki, ucałował, a następnie założył sobie na szyję.

– Naprawić to? Co naprawić? Co masz na myśli, Susannah?

– Ksiądz wie, co mam na myśli.

– Ja… – Ojciec Dominik wziął do ręki metalowy przedmiot przypominający łyżkę do nakładania lodów, a do drugiej słoik zawierający, jak podejrzewam, święconą wodę. – Zdaję sobie oczywiście sprawę, że będziemy musieli rozwiązać sprawę Marii de Silvy Diego. To kłopotliwe, ale myślę, że sobie z tym poradzimy. A ten chłopiec, Jack… trzeba będzie się nim zająć i nauczyć zasad mediacji. Jak wiesz, egzorcyzm powinien być używany dopiero, gdy nie ma innego wyjścia. Ale…

– Nie o to chodzi – przerwałam mu.

– Nie o to chodzi? – powtórzył pytająco.

– Nie. I niech ksiądz nie udaje, że nie wie, o czym mówię. Zamrugał parę razy, czym upodobnił się na chwilę do Clive'a Clemmingsa.

– Nie mogę stwierdzić, że wiem, o czym mówisz, Susannah – powiedział. – O czym mówisz?

– O sprowadzeniu go z powrotem.

– Sprowadzeniu kogo z powrotem, Susannah? – Zmęczenie po całonocnym maratonie samochodowym zaczynało być widoczne. Wyglądał na wyczerpanego. Był przystojnym facetem, jak na kogoś koło sześćdziesiątki. Z całą pewnością połowa zakonnic oraz żeńska większość kongregacji misyjnej kochała się w nim na zabój. Na co ojciec D nie zwracał, rzecz jasna, uwagi. Świadomość, że jest przystojniakiem w średnim wieku, tylko by go zmieszała.

– Wie ksiądz kogo.

– Jesse? Sprowadzić Jesse'a z powrotem? – Ojciec Dominik stał ze stułą na szyi i kropidłem w ręku, patrząc na mnie zdumionym wzrokiem. – Susannah, wiesz równie dobrze jak ja, że kiedy duch opuszcza ten świat, tracimy z nim wszelki kontakt. One odchodzą. Przenoszą się dalej.

– Wiem. Nie mówiłam, że to będzie łatwe. Tak naprawdę, widzę tylko jeden sposób, a jest to sposób ryzykowny. Jednak z księdza pomocą, ojcze D, to się może udać.

– Moją pomocą? – Ojciec Dominik się zmieszał. – Pomocą w czym?

– Ojcze D, chcę, żeby ojciec mnie wyegzorcyzmował.

12

Po raz ostatni, Susannah – powiedział ojciec Dominik. Tym razem stuknął w kierownicę dla podkreślenia wagi tego, co mówi. – To, o co prosisz, jest niemożliwe. Przewróciłam oczami.

– Zaraz, zaraz, a co się stało z wiarą? Myślałam, że jak się wierzy, to wszystko jest możliwe.

Ojciec Dominik nie lubił, kiedy jego własne słowa obracano przeciwko niemu. Wskazywał na to grymas na jego twarzy, kiedy spoglądał w tylne lusterko.

– Zatem pozwól sobie powiedzieć, że to, co chcesz zrobić, ma bardzo niewielkie szanse powodzenia.

Prowadzenie samochodu w Carmelu to nie żarty, ponieważ domy nie są oznakowane numerami i turyści w żaden sposób nie mogą dojść, jak się poruszać. A ruch uliczny składa się, oczywiście, w dziewięćdziesięciu ośmiu procentach z przyjezdnych. Ojciec D był już wystarczająco sfrustrowany, usiłując dotrzeć tam, dokąd się wybieraliśmy. Moje oświadczenie, że chcę, aby mnie wyegzorcyzmował, nie wpłynęło na poprawę jego nastroju.

– Nie wspominając już o tym, że jest to nieetyczne, niemoralne i prawdopodobnie bardzo niebezpieczne – zakończył, dając ciężarówce znaki ręką, żeby nas wyprzedziła.

– Zgadza się – powiedziałam. – Ale nie jest niemożliwe.

– Chyba o czymś zapominasz. Nie jesteś duchem, ani też nie zostałaś przez ducha nawiedzona.

– Wiem. Ale mam ducha, prawda? To jest, duszę. Więc dlaczego nie mógłby ksiądz jej wyegzorcyzmować? Wtedy, no wie ksiądz, mogłabym pójść, rozejrzeć się, spróbować go znaleźć i jeśli mi się uda, sprowadzić z powrotem. – Po chwili dodałam: – O ile, oczywiście, będzie chciał wrócić.

– Susannah. – Ojciec Dom miał mnie absolutnie dosyć, to było widać. W domu, kiedy płakałam i w ogóle, było w porządku. A potem wpadłam na ten niesamowity pomysł.

Tylko że ojciec Dominik nie uważał, że ten pomysł jest taki fantastyczny. Dla mnie był genialny. Nie mogłam uwierzyć, że wcześniej o tym nie pomyślałam. Przypuszczam, że miałam trochę obity mózg po tym całym upadku.

Nie było jednak powodu, dla którego mój plan miałby się nie powieść. Żadnego.

Tylko że ojciec Dominik nie chciał brać w tym udziału.

– Nie. – Powtarzał to, odkąd wspomniałam o swoim planie po raz pierwszy. – Tego, co proponujesz, Susannah, nikt dotąd nie robił. Nie ma najmniejszej gwarancji, że się uda. Albo, jeśli się uda, że będziesz w stanie powrócić do swojego ciała.

– Dlatego właśnie – stwierdziłam ze spokojem – przyda się lina.

– Nie! – krzyknął ojciec Dominik.

W tej samej chwili musiał gwałtownie zahamować, ponieważ nie wiadomo skąd wyskoczył autokar, a ponieważ w centrum Carmelu nie ma świateł, istnieje niekiedy niezgodność opinii co do pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu. Usłyszałam, jak zachlupotała woda święcona w słoiku w czarnej torbie na tylnym siedzeniu.

Nie spodziewałam się, że coś zostanie po prysznicu, jaki ojciec D urządził w naszym domu. Woda pryskała na wszystkie strony. Miałam nadzieję, że nie myli się co do tego, że Maria i Feliks, jako żarliwi katolicy, nie odważą się przekroczyć progu nowo pobłogosławionego domu. Bo jeśli się mylił, to tylko zbłaźniłam się niepotrzebnie wobec Przyćmionego.

– Po co ksiądz to robi, ojcze D? – dopytywał się Przyćmiony, kiedy ojciec Dominik dotarł do jego pokoju z aspergillum, bo tak, jak się okazało, nazywał się ten dziwaczny przedmiot do kropienia.

– Ponieważ twoja siostra prosiła mnie o to – odparł ojciec Dom, spryskując ławkę do ćwiczeń. Była to zapewne jedyna chwila, kiedy ten mebel został poddany zabiegowi zbliżonemu do mycia.

– Suze prosiła, żeby ojciec pobłogosławił mój pokój? – Słyszałam głos Przyćmionego z drugiego końca korytarza. Jestem pewna, że żaden nie zdawał sobie sprawy, że słucham.

– Prosiła, żebym pobłogosławił dom – wyjaśnił ojciec Dominik. – Bardzo poruszyło ją znalezienie szkieletu na podwórku, jak z pewnością zauważyłeś. Byłbym, Bradley, niezmiernie wdzięczny, gdybyś przez następnych parę dni okazywał jej nieco więcej serdeczności.

Bradley! O mało nie parsknęłam śmiechem. Bradley! Co to za imię?

Nie wiem, co Przyćmiony odpowiedział na sugestię ojca Doma, żeby traktować mnie serdeczniej przez parę dni, ponieważ wykorzystałam okazję, żeby wziąć prysznic i przebrać się w przyzwoite ubranie. Uznałam, że dwanaście godzin chodzenia w dresie to dość. Jeszcze trochę, a zupełnie bym się rozłożyła psychicznie. Jesse nie życzyłby sobie, aby moja żałoba po nim odbiła się na moim powszechnie podziwianym wyczuciu stylu.

Poza tym miałam plan.

Tak więc, wypucowana, umalowana i wystrojona w to, co uważałam za szczyt elegancji u mediatorów – obcisłą sukienkę i sandały – czułam się przygotowana, by brać się za bary nie tylko ze sługami szatana, ale także pracownikami „Carmelowej Sosnowej Szyszki”, gdzie ojciec D zgodził się mnie podrzucić. Widzicie, wymyśliłam nie tylko sposób, jak odzyskać Jesse'a, ale także jak pomścić śmierć Clive'a Clemmingsa, nie wspominając już o jego pradziadku. O, tak. Wiedziałam, co robić.

– To nie wchodzi w grę – orzekł ojciec Dominik. – Wybij to sobie z głowy. Gdziekolwiek Jesse przebywa, jest to lepsze miejsce niż to tutaj. Pozwól mu tam zostać.

– Świetnie – mruknęłam. Zatrzymaliśmy się przed niskim budynkiem, zasłoniętym przez sosny.

– Świetnie – powiedział ojciec Dominik, wjeżdżając na parking. – Poczekam tutaj na ciebie. Chyba będzie lepiej, jeśli nie wejdę.

– Chyba tak – przyznałam. – I nie ma potrzeby, żeby ksiądz czekał. Sama wrócę do domu. – Odpięłam pas bezpieczeństwa.

– Susannah…

Uniosłam okulary przeciwsłoneczne, zerkając na niego. – Tak?

– Poczekam na ciebie. Nadal mamy mnóstwo pracy, ty i ja. Skrzywiłam się.

– Mamy?

– Maria i Diego – przypomniał łagodnie ojciec D. – W domu teraz nic ci z ich strony nie grozi, ale oni nadal grasują na swobodzie i sądzę, że będą bardzo źli, kiedy się przekonają, że nie zginęłaś… – Złamałam się w końcu i wyjaśniłam mu, co się stało z moją głową. – Musimy się przygotować na ich przyjęcie, ty i ja.

– Och… O to chodzi.

Oczywiście, zdążyłam o tym zapomnieć. Nie dlatego, żebym nie sądziła, że Marią i jej mężem nie należy się zająć, ale ponieważ wiedziałam, że mój pomysł na zajęcie się nimi niekoniecznie współgra z pomysłami ojca D. Księża na ogół nie starają się przerobić przeciwnika na krwawą miazgę. Skłaniają się raczej ku łagodnej perswazji.

– Pewnie. Taak. Powinniśmy się do tego zabrać.

– No i oczywiście… – Ojciec D miał naprawdę dziwną minę. Uświadomiłam sobie dlaczego, kiedy dokończył myśl: -… musimy zdecydować, co zrobić ze szczątkami Jesse'a.

Szczątki Jesse'a. Te słowa były jak podwójny cios w żołądek. Szczątki Jesse'a. O, Boże.

– Myślałem – mówił ojciec Dominik, bardzo starannie dobierając słowa – żeby złożyć podanie do biura koronera w sprawie pochowania szczątków na cmentarzu w Misji. Czy zgadzasz się ze mną, że to byłoby właściwe?

Coś twardego urosło mi w gardle. Usiłowałam to przełknąć.

– Tak. – Mój głos zabrzmiał dziwnie. – A co z nagrobkiem?

– Cóż, to może być trudne, jako że mocno wątpię, żeby koroner zdołał zidentyfikować ciało.

Prawda. W czasach, kiedy Jesse żył nie robiono rentgena zębów.

– Może zwykły krzyż…

– Nie. Nagrobek. Mam trzy tysiące dolarów. – Jeszcze więcej, jeśli oddałabym te wszystkie ciuchy. Dobrze, że zachowałam paragony. Na co mi teraz ubrania na jesień?

– Sądzi ksiądz, że to pokryje koszty?

– Och – odparł zaskoczony ojciec Dominik – Susannah, ja…

– Ksiądz da mi znać – rzuciłam. – Nagle poczułam, że nie mogę dłużej o tym dyskutować. Otworzyłam drzwi. – Lepiej już pójdę. To nie potrwa długo.

Zaczęłam gramolić się na zewnątrz.

Ale nie dość szybko. Ojciec D zawołał mnie po imieniu.

– Ojcze D – westchnęłam niecierpliwie, ale on podniósł do góry dłoń.

– Posłuchaj mnie, Susannah. To nie jest tak, że ja nie chciałbym zrobić czegoś, żeby Jesse wrócił, jeśli to byłoby możliwe. Chciałbym też, jak powiedziałaś, żeby znalazł własną drogę do miejsca, gdzie powinien znaleźć się po śmierci. Naprawdę chciałbym. Ja tylko nie sądzę, żeby uciekanie się do ekstremalnych środków, które sugerujesz, było… cóż, potrzebne. Jestem również głęboko przekonany że nie chciałby, żebyś ryzykowała dla niego życie.

Zastanowiłam się nad tym. Ojciec D ma rację. Jesse nie chciałby w żadnym wypadku, żebym ryzykowała dla niego życie. Zwłaszcza że on sam go nie ma. To jest, życia.

Spójrzmy jednak prawdzie w oczy. Jesse pochodzi z troszeczkę innej epoki. W jego czasach dziewczęta spędzały czas na haftowaniu i szyciu. Nie zajmowały się rozdawaniem kopniaków i ciosów pięścią, jak to jest obecnie w zwyczaju.

I mimo, że Jesse widział milion razy, jak zmuszona byłam komuś dokopać, nadal czuje się tym faktem skrępowany. Mógłby się już do tego przyzwyczaić, ale nie. Zdumiał się nawet, dowiedziawszy się o Marii i nożu. To chyba zrozumiałe. No, dajcie spokój, panna w krynolinie wymachująca nożem?

Ale nawet po upływie półtora stulecia, kiedy to miał świadomość, że to ona właśnie kazała wysłać go na tamten świat… Och, ten seksizm, to tkwi w człowieku bardzo głęboko. Nie jest łatwo go z tego wyleczyć.

No, w każdym razie ojciec D ma rację: Jesse z pewnością nie chciałby, żebym ryzykowała dla niego życie.

Ale nie zawsze dostajemy to, co chcemy, nieprawdaż?

– Świetnie – sapnęłam. Czyż ojciec D mógł nie zauważyć, jaka nagle zrobiłam się zgodna? Ale czy on nie zdaje sobie sprawy, że nie jest jedyną osobą w mieście, która może mi pomóc? Miałam asa w rękawie, a on nawet o tym nie wiedział.

– Będę za moment. – Posłałam mu promienny, stuwatowy uśmiech.

Potem odwróciłam się i weszłam do pomieszczeń „Carmelowej Sosnowej Szyszki”, jakbym miała zamiar zamieścić jakieś drobne ogłoszenie.

Tak naprawdę miałam bardziej dalekosiężne plany.

– Czy zastałam Cee Cee Wells? – zapytałam pryszczatego chłopaka w recepcji.

Podniósł głowę, zaskoczony. Nie wiem, co wprawiło go w większe zdumienie: moja sukienka na ramiączkach czy też fakt, że zapytałam o Cee Cee.

– Tam – powiedział, wskazując ręką. Jego głos odbił się echem po całym holu.

– Dzięki – powiedziałam i ruszyłam długim i zabałaganionym korytarzem, mijając zapracowanych dziennikarzy, wystukujących na klawiaturze historie o serii kradzieży dzwonków powietrznych sprzed frontowych drzwi mieszkańców miasta, jak również o bardziej niepokojących problemach, jak parkowanie przed urzędem pocztowym.

Cee Cee znalazłam w pokoiczku na końcu. Jak się okazało, było to pomieszczenie z fotokopiarką. Tym właśnie zajmowała się Cee Cee: robiła kopie.

– O mój Boże – wykrzyknęła na mój widok. – Co ty tu robisz?

Nie powiedziała tego jednak z irytacją.

– Spędzam czas – oznajmiłam, siadając na fotelu obok faksu.

– Widzę. – Cee Cee rolę reporterki traktowała bardzo poważnie. Długie, proste jak drut białe włosy nawinęła na ołówek numer dwa, wpinając na czubku głowy. Na jednym z różowych policzków widniała plama od tonera. – Dlaczego nie jesteś w hotelu?

– Dzień na poratowanie zdrowia psychicznego – oznajmiłam. – W związku z trupem, jakiego odkryto u nas na podwórku.

Cee Cee upuściła ryzę papieru.

– O mój Boże! – sapnęła. – To było u was? Wspominano o wezwaniu koronera w jakieś miejsce na wzgórzach, ale ktoś powiedział, że to musiał być pochówek indiański, czy coś…

– Och, nie. Chyba że Indianie w tych okolicach nosili ostrogi.

– Ostrogi?

Cee Cee sięgnęła po notes leżący na fotokopiarce, a następnie wyciągnęła ołówek z włosów, powodując, że opadły na ramiona. Ponieważ Cee Cee jest albinoską, zabezpiecza się przed słońcem przez cały czas, nawet kiedy siedzi w biurze. Dzisiaj nie było inaczej. Mimo upału na zewnątrz miała na sobie dżinsy i brązowy zapinany pod szyję sweter.

Z drugiej strony, klimatyzację widocznie ustawiono na najwyższych obrotach, bo czułam się jak w igloo.

– Mów – ponagliła mnie Cee Cee, przycupnąwszy przy stole, na którym stał faks.

Opowiedziałam jej wszystko. Począwszy od listów znalezionych przez Przyćmionego, skończywszy na wyprawie do biura Clive'a i jego przedwczesnej śmierci. Wspomniałam o książce autorstwa dziadka Clive'a, o Jessie oraz o znaczącej roli, jaką mój dom odegrał w sprawie morderstwa. Opowiedziałam jej o Marii i Diego oraz ich nieudanych dzieciach, a także o zniknięciu z siedziby towarzystwa historycznego miniaturki przedstawiającej Jesse'a i moich podejrzeniach co do tego, że szkielet znaleziony u nas na podwórzu należy właśnie do niego.

Kiedy skończyłam, Cee Cee oderwała wzrok od notesu i oznajmiła:

– Rany, Simon. To mógłby być film tygodnia.

– Nowy kanał – zgodziłam się.

Cee Cee wycelowała we mnie ołówkiem.

– Tiffani – Amber Thiessen mogłaby zagrać Marię?

– Więc – odparłam. – Zamieścicie to?

– No pewnie. W tym jest wszystko. Romans, morderstwo, intryga i koloryt lokalny. Szkoda, że prawie wszyscy uczestnicy wydarzeń nie żyją od stu lat albo dłużej. Ale, jeśli tylko uzyskam od koronera potwierdzenie, że ten szkielet należał do dwudziestoparoletniego mężczyzny… Masz jakieś pojęcie, jak to zrobili? To znaczy, w jaki sposób go zabito?

Pomyślałam o Przyćmionym i jego łopacie.

– Cóż – powiedziałam – jeśli go zastrzelono, wiesz, strzałem w głowę, to wątpię, żeby koroner był w stanie to stwierdzić, a to dzięki niezdarnej technice kopania Brada.

Cee Cee spojrzała na mnie z niepokojem.

– Chcesz mój sweter? Zaskoczona, pokręciłam głową.

– Dlaczego?

– Trzęsiesz się.

Tak było, ale nie z powodu zimna.

– Nie chcę swetra. Posłuchaj, Cee Cee, to naprawdę ważne, żebyście zamieścili tę historię. I to zaraz. Najlepiej jutro.

Cee Cee nie podniosła głowy znad notesu.

– Och, tak. Sądzę, że to byłoby znakomite razem z zawiadomieniem o śmierci pana Clemmingsa, prawda? W związku z tymi badaniami, które prowadził przed śmiercią. To byłoby to.

– Więc pójdzie jutro? Myślisz, że się uda? Cee Cee wzruszyła ramionami.

– Nie będą chcieli tego puścić, dopóki nie będzie orzeczenia koronera. A to może potrwać tygodnie.

Tygodnie? Nie miałam tyle czasu. A chociaż Cee Cee nie zdawała sobie z tego sprawy, ona też nie.

Trzęsłam się teraz jak osika. Ponieważ rozumiałam, co takiego właśnie zrobiłam: naraziłam Cee Cee na takie samo niebezpieczeństwo jak Clive'a Clemmingsa. Doktor był zupełnie bezpieczny, dopóki Maria nie usłyszała, jak mówi do dyktafonu o tym, co mu powiedziałam o Jessie. Wtedy szybciej, niż zdążylibyście powiedzieć „nawiedzenie”, doznał rozległego zawału serca. Czy właśnie skazałam Cee Cee na równie straszną śmierć? Chociaż wątpiłam, żeby Marii zachciało się buszować po redakcji „Carmelowej Sosnowej Szyszki”, tak jak po siedzibie Towarzystwa Historycznego, to jednak istniała szansa, że dowie się, co zrobiłam.

Ta historia musi się ukazać natychmiast. Im szybciej czytelnicy dowiedzą się prawdy o Marii i Feliksie Diego, tym większe szanse, że mnie nie zabiją. Albo kogoś z bliskich mi ludzi.

– To musi pójść jutro. Proszę, Cee Cee. Czy nie mogłabyś zadzwonić do koronera i uzyskać jakiś rodzaj nieoficjalnego orzeczenia?

Cee Cee popatrzyła na mnie znad notesu i powiedziała:

– Suze, po co ten pośpiech? Ci ludzie nie żyją kupę czasu. Co to ma za znaczenie?

– To ma znaczenie – zapewniłam. Szczękałam zębami. – To naprawdę ważne, rozumiesz, Cee Cee? Proszę, bardzo proszę, zrób wszystko, żeby to poszło natychmiast. I obiecaj, że nie będziesz o tym opowiadała. O tej historii. Poza redakcją. To naprawdę ważne, żebyś zachowała to dla siebie.

Cee Cee położyła dłoń na moim nagim ramieniu. Miała bardzo ciepłe, miękkie palce.

– Suze, co się stało z twoją głową? Skąd wziął się ten ogromny guz pod grzywką?

Zmieszana, pociągnęłam się za włosy.

– Och, potknęłam się. Wpadłam do dołu. Do tego dołu, w którym znaleziono zwłoki, czy to nie zabawne?

Cee Cee nie widziała w tym niczego zabawnego.

– Byłaś u lekarza? – zapytała. – To źle wygląda. Możesz mieć wstrząs mózgu.

– Nic mi nie jest. – Wstałam. – Naprawdę. To nic takiego. Posłuchaj, lepiej już pójdę. Pamiętaj, co ci powiedziałam, dobrze? To znaczy, o tej historii. Jest naprawdę ważne, żebyś nikomu o tym nie opowiadała. I żeby wydrukowali to jak najszybciej. Chcę, żeby wielu ludzi to przeczytało. Wielu ludzi. Muszą poznać prawdę. Wiesz. O Diegach.

Cee Cee wytrzeszczyła oczy.

– Suze, jesteś pewna, że nic ci nie jest? Od kiedy to obchodzi cię miejscowa szlachta?

Wycofując się z pokoiku, wymamrotałam:

– No, chyba odkąd poznałam doktora Clemmingsa. To znaczy, to prawdziwa tragedia, że ludzie tak często nie znają historii swojego miasta, bez której, no wiesz, tak naprawdę, materia…

– Musisz iść do domu i wziąć advil – przerwała mi Cee Cee.

– Masz rację – powiedziałam, biorąc torebkę. Pasowała do mojej sukienki, różowej, wyszywanej w drobne kwiatuszki. Odbijałam sobie za te wszystkie dni, kiedy musiałam nosić te szorty khaki. – Idę. To na razie.

Wybiegłam z redakcji, zanim moja głowa zdążyła eksplodować.

Po drodze do samochodu uświadomiłam sobie, że powodem, dla którego trzęsłam się w pokoiku ksero, nie była klimatyzacja ani to, że Jesse odszedł, ani nawet to, że dwa krwiożercze duchy usiłują mnie zamordować.

Nie, drżałam, ponieważ wiedziałam, co wkrótce zrobię.

Kiedy doszłam do samochodu, schyliłam się i zawołałam przez okienko:

– Hej.

Ojciec Dominik wzdrygnął się i wyrzucił coś przez okno.

Za późno. Zdążyłam zobaczyć. Poza tym poczułam zapach.

– Hej – powtórzyłam. – Ksiądz da mi jednego.

– Susannah. – Ojciec Dominik spojrzał na mnie surowo. – Nie bądź śmieszna. Palenie to okropny nałóg. Wierz mi, nie chciałabyś w niego wpaść. Jak ci się powiodło u panny Wells?

– W porządku – mruknęłam.

Jestem przekonana, że okłamywanie księdza to grzech, nawet jeśli takie niewinne kłamstwo nie wyrządzi mu żadnej szkody Ale miałam inne wyjście? Znałam go. I wiedziałam, że będzie nieugięty, jeśli chodzi o sprawę egzorcyzmu.

No więc co miałam robić?

– Chce, żebym została i pomogła jej pisać artykuł.

Białe brwi ojca Dominika złączyły się nad srebrnymi oprawkami okularów.

– Susannah, mamy dzisiaj po południu mnóstwo do zrobienia…

– Owszem. Wiem. Ale to bardzo ważne. Może przyszłabym do ojca, do Misji koło piątej?

Ojciec Dominik zawahał się. Widziałam po jego minie, że coś podejrzewa. Nie pytajcie jak to możliwe. Potrafię się przecież przeistoczyć w anioła, jeśli mi na tym naprawdę zależy.

– O piątej – powiedział w końcu. – Ani minuty później, Susannah, albo, uprzedzam, zadzwonię do twoich rodziców i wszystko im powiem.

– O piątej – powtórzyłam. – Obiecuję.

Pomachałam mu, kiedy odjeżdżał, a potem na wypadek, gdyby patrzył we wsteczne lusterko, udałam, że wracam do redakcji.

Obeszłam budynek i ruszyłam do Hotelu i Kompleksu Golfowego Pebble Beach.

Miałam tam coś do załatwienia.

13

Nie było go na basenie. Nie wcinał burgera w barze obok basenu.

Nie było go na kortach tenisowych, w stajniach ani w sklepie z ciekawostkami.

W końcu postanowiłam poszukać go w pokoju, chociaż nie wydało mi się prawdopodobne, żeby tam siedział. Nie w taki piękny słoneczny dzień jak dzisiaj.

Kiedy jednak drzwi do apartamentu się otworzyły, właśnie tam go znalazłam. Jak cierpko poinformowała mnie Caitlin, zapadł w drzemkę.

– Drzemkę? – Wytrzeszczyłam oczy. – Caitlin, on ma osiem lat, nie osiem miesięcy.

– Powiedział, że jest zmęczony – warknęła Caitlin. – A co ty tutaj robisz? Podobno chorujesz.

– Choruję – powiedziałam, wchodząc za nią do apartamentu.

Caitlin popatrzyła na mnie z dezaprobatą. Zazdrościła mi chyba sukienki i delikatnych różowych sandałów, nie wspominając o torebce. W porównaniu z nią, z jej przepisową oksfordzką koszulką i szortami, wyglądałam jak Gwyneth Paltrow. Tylko oczywiście miałam lepsze włosy.

– Nie wyglądasz na chorą – oświadczyła.

– Och, tak? – Uniosłam grzywkę, żeby mogła zobaczyć moje czoło.

Wciągnęła powietrze i zrobiła minę „och – jak – to – musiało – boleć”.

– Mój Boże. Jak to to się stało?

Zastanawiałam się, czy nie powiedzieć, że odniosłam te obrażenia w związku z pracą, tak żeby wyciągnąć od niej jakieś odszkodowanie, ale uznałam, że to się nie uda. Powiedziałam więc, że się potknęłam.

– No to co tutaj robisz, skoro nie przyszłaś do pracy.

– Cóż, właśnie o to chodzi. Głupio się czułam, że zostawiłam ci Jacka na karku, więc poprosiłam mamę, żeby mnie tu podrzuciła po wizycie u lekarza. Zostanę z nim do końca dnia, jeśli chcesz.

Caitlin nie wydawała się przekonana.

– Nie wiem. Nie masz na sobie mundurka…

– Cóż, nie chciałam pokazywać się w mundurku u lekarza – pisnęłam. Niesamowite, jak te wszystkie kłamstwa spływały mi z ust. Aż trudno uwierzyć, że sama je wymyślałam. – Daj spokój. Słuchaj, powiedział, że ze mną jest wszystko w porządku, więc nie ma powodu, żebym cię nie mogła zastąpić. Zostaniemy w pokoju, jeśli obawiasz się, że ktoś może mnie zobaczyć bez mundurka, nie ma sprawy.

Caitlin zerknęła ponownie na moje czoło.

– Nie bierzesz w związku z tym jakichś środków przeciwbólowych? Bo nie mogę pozwolić, żebyś opiekowała się dzieckiem naćpana.

Uniosłam rękę do góry.

– Słowo honoru – powiedziałam. – Nie jestem naćpana. Caitlin zerknęła na zamknięte drzwi pokoju Jacka.

– No, nie wiem – powiedziała z wahaniem.

– Och, daj spokój. Forsa mi się przyda. A czy wy z Jakiem nie wychodzicie gdzieś dzisiaj wieczorem?

Jej spojrzenie powędrowało niepewnie w moją stronę.

– Cóż… – bąknęła, czerwieniąc się. – Owszem – podjęła po chwili. – Wychodzimy.

Boże. Tylko zgadywałam.

– Nie chciałabyś wyjść trochę wcześniej? Żeby, no wiesz, zrobić się na bóstwo?

Zachichotała. Caitlin zachichotała! Mówię wam, moi bracia przyrodni powinni nosić etykietki z ostrzeżeniem: Uwaga, estrogen. Niebezpieczeństwo.

– Dobrze. – Skierowała się do drzwi. – Szef mnie zabije, jak zobaczy, że jesteś bez mundurka, więc musicie zostać w pokoju. W porządku?

W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin złożyłam i złamałam tyle obietnic, że nie sądziłam, aby jeszcze jedna mogła zaszkodzić.

– Jasne, Caitlin.

A potem odprowadziłam ją do drzwi.

Jak tylko wyszła, położyłam torebkę i wkroczyłam do pokoju Jacka. Nie zapukałam. Ośmioletni chłopiec nie powinien mieć chyba nic do ukrycia. Poza tym, wciąż byłam na niego trochę zła.

Jack mógł powiedzieć, że chce się przespać, ale z pewnością zajmował się czymś innym. Kiedy otworzyłam drzwi, wsunął pod kołdrę coś, czym się bawił, i podniósł głowę z poduszki, mrużąc oczy, jakby był zaspany.

Na mój widok odrzucił pościel. Jak się okazało, był ubrany, a bawił się gameboyem.

– Suze! – krzyknął. – Wróciłaś!

– Owszem. – W pokoju panował półmrok. Podeszłam do drzwi balkonowych i odsunęłam zasłony, żeby wpuścić słońce. – Wróciłam.

– Myślałem – powiedział Jack, podskakując na łóżku z podniecenia – że jesteś na mnie wściekła.

– Jestem na ciebie wściekła – oświadczyłam, odwracając się w jego stronę. Widok rozświetlonego morza trochę mnie oślepił, nie widziałam więc dobrze jego twarzy.

– Co masz na myśli? – Jack przestał skakać. – Co to znaczy, że jesteś na mnie wściekła?

Nie chciałam okłamywać dzieciaka, jasne? Żałuję, że ze mną nikt nie był taki otwarty, kiedy miałam tyle lat, co on. Może nie byłabym skłonna do używania pięści, gdyby nie ta zapiekła wewnętrzna złość, która wzięła się stąd, że mnie okłamywano jako ośmiolatkę. „Tak, Suze, naturalnie, że święty Mikołaj istnieje naprawdę”, ale „Nie, nie ma czegoś takiego jak duchy”. A potem decydujące: „Nie, ten zastrzyk nie będzie bolał ani odrobinkę”.

– Ten duch, którego wyegzorcyzmowałeś – powiedziałam, opierając dłonie na biodrach – był moim przyjacielem. Moim najlepszym przyjacielem.

Nie powiedziałam „moim chłopakiem”, bo to nieprawda. Jednak Jack musiał usłyszeć ból w moim głosie, bo jego dolna warga zaczęła lekko drżeć.

– Jak to? Co to znaczy, że był twoim przyjacielem? Ta pani mówiła co innego. Ta pani powiedziała…

– Ta pani jest oszustką. Ta pani – podeszłam szybko do łóżka, unosząc grzywkę – to mi zrobiła w nocy. Widzisz? No, właściwie to zrobił jej mąż. Ona tylko próbowała zadźgać mnie nożem.

Jack na łóżku był wyższy ode mnie. Spojrzał więc z góry na guza na moim czole.

– Och, Suze – szepnął przerażony. – Och, Suze.

– Pokpiłeś sprawę – oznajmiłam, opuszczając rękę. – Nie chciałeś. Rozumiem, że Maria cię oszukała. Ale jednak pokpiłeś sprawę, Jack.

Teraz jego dolna warga drżała na dobre. Jak również broda. W oczach miał łzy.

– Przepraszam, Suze – wyjąkał. – Suze, tak mi przykro! Usilnie starał się powstrzymać płacz. Bezskutecznie. Łzy trysnęły mu z oczu, spływając po pyzatych policzkach, jedynej części jego ciała, która nie była płaska i chuda, z wyjątkiem może włosów a la Albert Einstein.

Choć nie chciałam tego robić, przytuliłam go, poklepując po plecach i zapewniając, że wszystko będzie dobrze.

Zupełnie jak, uświadomiłam sobie z uczuciem zbliżonym do zgrozy, ojciec Dominik w stosunku do mnie!

I podobnie jak on, kłamałam w żywe oczy. Ponieważ nie sądziłam, że wszystko będzie dobrze. Nie dla mnie, w każdym razie. Już nigdy. Chyba że coś z tym zrobię, i to szybko.

– Posłuchaj – odezwałam się po paru minutach, gdy Jack się wypłakał. – Uspokój się. Mamy coś do zrobienia.

Jack podniósł głowę z mojego ramienia – które, nawiasem mówiąc, było całkiem mokre, jako że miałam sukienkę bez rękawów.

– Co… co to znaczy? – Oczy miał czerwone i opuchnięte. Miałam szczęście, że nikt nie wszedł do pokoju. Z pewnością oskarżono by mnie o znęcanie się nad dzieckiem.

– Spróbuję sprowadzić Jesse'a z powrotem – wyjaśniłam, zdejmując Jacka z łóżka. – A ty mi w tym pomożesz.

– A kto to jest Jesse?

Wyjaśniłam. W każdym razie próbowałam. Powiedziałam, że Jesse to chłopak, którego wyegzorcyzmował, i że był moim przyjacielem, i że egzorcyzmowanie ludzi jest czymś niewłaściwym, chyba że zrobili coś bardzo, bardzo złego, jak na przykład to, że próbowali cię zabić, a Maria właśnie wmówiła Jackowi, że Jesse próbował zabić mnie.

Powiedziałam też Jackowi, że duchy są jak ludzie, niektóre w porządku, niektóre zaś kłamią. Gdyby poznał Jesse'a, zapewniłam go, zrozumiałby od razu, że to nie morderca.

Z kolei Maria de Silva…

– Ale wydawała się taka miła – powiedział Jack. – To znaczy, jest taka ładna i w ogóle…

Mężczyźni! Nawet w wieku ośmiu lat! Żałosne.

– Jack, czy słyszałeś kiedyś powiedzenie: „Nie wszystko złoto, co się świeci”? Jack zmarszczył nos.

– Nie mam żadnego złota.

– Dobra. – Przeszliśmy do salonu, wzięłam torebkę i otworzyłam ją. – Będziesz musiał coś przeczytać, jeśli mamy sprowadzić Jesse'a z powrotem. Będziesz musiał przeczytać to.

Podałam mu karteczkę, na której nabazgrałam kilka słów. Jack spojrzał na nią podejrzliwie.

– Co to jest? To nie po angielsku.

– Nie. – Zaczęłam wyciągać z torebki inne rzeczy. – To portugalski.

– Co to takiego?

– Język, którym mówią w Portugalii. A także w Brazylii i paru innych miejscach.

– Och. – Jack wskazał na mały plastikowy pojemniczek, który wyjęłam z torebki. – Co to takiego?

– Och, krew kurczaka. Jack skrzywił się. – Fuj!

– Posłuchaj, jeśli mamy przeprowadzić egzorcyzmy, musimy to zrobić jak należy. A żeby to zrobić jak należy, musimy mieć krew kurczaka.

Jack na to:

– Przy Marii nie używałem krwi kurczaka.

– Taak, cóż, Maria ma swoje sposoby, a ja mam swoje. Teraz chodźmy do łazienki. Muszę coś namalować na podłodze krwią, a wątpię, żeby obsługa hotelu była zachwycona, jeśli zrobię to na dywanie.

Jack poszedł ze mną do łazienki łączącej jego pokój z pokojem brata. W tej części mózgu, która nie skupiała się na tym, co robię, zastanawiałam się, gdzie jest Paul. Dziwne, że nie zadzwonił po tym, jak odwiózł mnie do domu. Było tam w końcu mnóstwo wozów policyjnych, więc mógł być ciekaw, co się właściwie stało.

Nie dał jednak znaku życia.

Nie to, że mi zależało. Miałam poważniejsze zmartwienia. Ale to było dziwne.

– No – sapnęłam, kiedy wszystko zostało przygotowane. Zabrało nam to godzinę, ale oto mieliśmy dobry przykład, jak powinien wyglądać egzorcyzm. – To brazylijska odmiana wudu. W każdym razie według książki, którą kiedyś czytałam.

Krwią kurczaka, którą zdobyłam na stoisku mięsnym w jednym z ekskluzywnych sklepów w centrum, namalowałam na podłodze specjalne symbole, a wokół nich umocowałam świece (wotywne, jedyne, jakie można kupić bez problemu między redakcją „Carmelowej Sosnowej Szyszki”, a hotelem; poza tym były aromatyzowane cynamonem, więc łazienka pachniała jak w święta Bożego Narodzenia… No, pomijając nieprzyjemną woń kurczęcej krwi).

Mimo całej naszej amatorszczyzny uzyskaliśmy czynny portal do życia po śmierci – w każdym razie tak by się stało, kiedy Jack przeczytałby tekst z karteczki. Podałam mu wymowę poszczególnych słów i wydawało się, że opanował wszystko przyzwoicie. Jedyną rzeczą, z którą nie był w stanie się pogodzić, był fakt, że osobą, którą mieliśmy poddać egzorcyzmowi byłam… ja.

– Ale ty żyjesz – powtarzał. – Jeśli wyegzorcyzmuję z ciebie ducha, to czy nie będziesz martwa?

To była myśl, która nie przyszła mi wcześniej do głowy. Co się stanie z moim ciałem, kiedy mój duch je opuści? Czy będę martwa?

Nie, to niemożliwe. Serce i płuca nie przestaną pracować tylko dlatego, że nie będzie w pobliżu mojej duszy. Pewnie będę leżała, jak ktoś w stanie śpiączki.

To jednak nie dodało Jackowi odwagi.

– A co, jeśli nie wrócisz? – dopytywał się.

– Wrócę – zapewniłam. – Mówiłam ci. Jedynym powodem, dla którego będę w stanie wrócić, jest to, że mam żywe ciało, chcę się tylko rozejrzeć i sprawdzić, czy z Jesse'em wszystko w porządku. Jeśli tak, to dobrze. Jeśli nie… cóż, spróbuję zabrać go z powrotem.

– Ale powiedziałaś właśnie, że będziesz mogła wrócić tylko dlatego, że masz żywe ciało. Jesse nie ma. No to jak on może wrócić?

To było dobre pytanie. Pewnie dlatego wprawiło mnie w taki zły humor.

– Posłuchaj – powiedziałam w końcu – nikt, o ile mi wiadomo jak dotąd, tego nie próbował. Może ciało nie jest potrzebne, żeby wrócić. Nie wiem tego, rozumiesz? Nie mogę jednak nie spróbować tylko dlatego, że nie znam odpowiedzi. Gdzie byśmy byli, gdyby Krzysztof Kolumb nie próbował? Co?

Jack zamyślił się.

– Mieszkalibyśmy w Hiszpanii?

– Bardzo zabawne – prychnęłam i wyjęłam z torebki ostatni przedmiot, sznur, i obwiązałam się nim w pasie. Drugi koniec przywiązałam do nadgarstka Jacka.

– Po co to? – zapytał.

– Po to, żebym mogła do ciebie wrócić. Jack wydawał się zmieszany.

– Ale jeśli odejdzie tylko twój duch, po co przywiązywać sznur do ciała? Powiedziałaś, że twoje ciało nigdzie sobie nie pójdzie.

– Jack – wycedziłam przez zaciśnięte zęby – po prostu pociągnij jeśli nie będzie mnie dłużej niż pół godziny jasne? – Uznałam, że dusza może przebywać poza ciałem najwyżej pół godziny. W telewizji oglądałam programy o dzieciach, które wpadły do lodowatej wody i utonęły, i z technicznego punktu widzenia nie żyły przez około czterdzieści minut, a jednak je odratowano i to bez uszkodzenia mózgu. Pół godziny wydawało mi się więc do przyjęcia.

– Ale jak…

– O Boże – jęknęłam. – Po prostu zrób to, dobrze?

Jack spojrzał na mnie gniewnie. Tylko dlatego, że jesteśmy pośrednikami, nie musimy świetnie się rozumieć.

– Dobrze – powiedział w końcu, ale słyszałam, jak mruknął pod nosem:

– Ale nie musisz być taką wredną wiedźmą.

Tyle że nie powiedział „wiedźmą”. Doprawdy, to szokujące, jakich słów używają dzisiaj dzieci.

– W porządku – powiedziałam i weszłam w krąg świec, stając pośrodku krwawych symboli.

Jack spojrzał na swoją karteczkę, a potem na mnie.

– Czy nie powinnaś się położyć? No wiesz, jeśli to ma być tak jak w śpiączce, to nie chcę, żebyś się przewróciła i potłukła.

Słuszna uwaga. Nie chciałam, żeby włosy mi się zapaliły od świeczki.

Z drugiej strony, nie chciałam pobrudzić sukienki krwią z kurczaka. Była droga. Dziewięćdziesiąt pięć dolarów w Urban Outfitters.

Potem pomyślałam: Suze, co z tobą? To tylko sukienka. Robisz to dla Jesse'a. Czy on nie jest wart więcej niż dziewięćdziesiąt pięć dolców?

Więc zaczęłam się układać na podłodze.

Zdążyłam jednak opaść na jedno kolano, kiedy rozległo się głośne pukanie.

Spanikowałam. Wyobraziłam sobie, że to straż pożarna albo ktoś zaalarmowany dymem wydobywającym się z wywietrznika łazienki obok łazienki Jacka.

– Szybko – syknęłam. – Gaś świece!

Podczas gdy Jack przystąpił do wykonania polecenia, podeszłam do drzwi.

– Kto tam? – zapytałam słodkim głosikiem.

– Susannah – odparł aż za dobrze mi znany głos. – Otwieraj natychmiast.

14

Co do mnie, to uważam, że ojciec Dominik przesadził. Po pierwsze, całkowicie panowałam nad sytuacją.

A po drugie, nie poświęciliśmy przecież żadnych zwierzaków. Kurczak został zarżnięty już dawno.

Więc całe to miotanie się i wyzywanie nas od różnych takich było naprawdę zbędne.

To nie znaczy, że zwyzywał Jacka. Nie, większość wyzwisk kierowana była w moją stronę. To, że koniecznie chcę zniszczyć siebie, to jedna sprawa, ale zmuszać małego chłopca, żeby mi w tym samounicestwieniu pomagał to niegodziwe.

A moja uwaga, że ten oto mały chłopiec doprowadził do sytuacji, która wymaga ode mnie samounicestwienia? Taak, to nie zostało za dobrze przyjęte.

Ale to, co udało mi się osiągnąć, to przekonanie ojca Dominika, że poważnie traktuję mój plan. Zrozumiał chyba wreszcie, że zrobię wszystko, żeby odnaleźć Jesse'a. Z jego pomocą lub bez niej.

Zdecydował więc, że w tych okolicznościach lepiej będzie, jeśli udzieli mi pomocy, choćby po to, żeby nie dopuścić, abym zrobiła krzywdę sobie lub komuś innemu.

– To nie będzie – oświadczył z niechętną miną, otwierając drzwi bazyliki – żaden podejrzany obrzęd. Żadne tam brazylijskie wudu. Przeprowadzimy przyzwoity chrześcijański egzorcyzm albo w ogóle nic nie przeprowadzimy.

Jak się tak zastanowić, to chyba odbyłam najdziwniejszą rozmowę na planecie. „Przyzwoity chrześcijański egzorcyzm”?

Ale dziwne miewam nie tylko rozmowy. Okoliczności, w jakich je odbywam, też bywają dziwaczne. Ta, na przykład, miała miejsce w ciemnym, pustym kościele. Ciemnym, bo było po północy, pustym z tego samego powodu.

– No i będzie czuwała nad tobą osoba dorosła – ciągnął ojciec Dominik, wprowadzając mnie do środka. – Jak mogłaś się spodziewać, że ten chłopiec poradzi sobie z tak skomplikowaną procedurą, tego nie jestem w stanie pojąć…

Nawijał w tym duchu przez całe popołudnie. Dokładnie mówiąc, dopóki rodzice Jacka i Paul nie wrócili do apartamentu. Ojciec D nie mógł, oczywiście, tak po prostu mnie stamtąd zabrać. Z powodu Jacka. Zmusił nas oboje do uprzątnięcia bałaganu, jakiego narobiliśmy – to nie zabawa zmyć krew kurczaka z kafelków, wiem, co mówię – a potem musieliśmy siedzieć i czekać, aż państwo Slaterowie wrócą z lekcji tenisa.

Rodzice Jacka zdziwili się trochę, zastawszy nas troje siedzących na kanapie. Pomyślcie tylko: opiekunka, chłopiec i ksiądz? No i kto tu się musiał poczuć, jakby się naćpał?

Co jednak miałam robić? Ojciec D nie wyszedłby beze mnie. Nie wierzył, że nie będę próbowała egzorcyzmów.

Tak więc siedzieliśmy we troje, podczas gdy ojciec D robił nam wykład na temat szlachetnej sztuki mediacji. Mówił przez dwie godziny. Nie żartuję. Dwie godziny. Słowo daję, Jack pod koniec musiał żałować, że powiedział mi o tym całym „widzę martwych łudzi”. Miałby pewnie ochotę powiedzieć: „Eee, martwi ludzie? Co wy, żartowałem. Tylko żartowałem…”

No, ale nie wiem, może to i dobrze, że dzieciak dowiedział się, co należy, a czego nie należy. Bóg jeden wie, że ja nie miałam żadnego porządnego wprowadzenia w ten temat. Może gdybym miała większą jasność co do pewnych punktów, do tej historii z Jesse'em nigdy by nie…

Ale wszystko jedno. Można się oskarżać do woli. Byłam w pełni świadoma, że ten bałagan powstał z mojej winy. Dlatego tak mi zależało, żeby go usunąć.

Och, a fakt, że byłam w nim zakochana? Taak, to też nie było bez znaczenia.

W każdym razie tym się właśnie zajmowaliśmy, kiedy wrócili rodzice Jacka: słuchaliśmy bajania ojca D na temat odpowiedzialności i uprzejmości w kontaktach z nieżyjącymi.

Kiedy państwo Slaterowie w towarzystwie Paula weszli do pokoju, ojciec Dominik umilkł. Oni z kolei przerwali rozmowę o swoich planach co do kolacji i stanęli w drzwiach, patrząc na nas zdumieni.

Paul otrząsnął się pierwszy.

– Suze – odezwał się z uśmiechem – co za niespodzianka. Sądziłem, że jesteś chora.

– Przeszło mi – powiedziałam, wstając. – Proszę państwa, Paul, to jest, hm, dyrektor mojej szkoły, ojciec Dominik. Był tak miły, że mnie tutaj podwiózł, abym mogła, hm, odwiedzić Jacka…

– Bardzo mi miło. – Ojciec Dominik podniósł się szybko. Jak już wspomniałam, jeśli chodzi o ojca D, jest na co popatrzeć. Wywiera duże wrażenie, całe metr osiemdziesiąt. Nie wygląda na typa, którego nie byłoby przyjemnie zastać w swoim pokoju hotelowym w towarzystwie ośmioletniego syna i jego opiekunki, a to już o czymś świadczy.

Kiedy państwo S usłyszeli, że ojciec D jest związany z Misją Junipero Serry, stali się bardziej otwarci i zaczęli opowiadać o swojej podróży i wrażeniach. Chyba nie chcieli, by pomyślał, że należą do łudzi, którzy przyjeżdżają do miasta otoczonego skrawkiem Ameryki o historycznym znaczeniu, a następnie spędzają czas wyłącznie na grze w golfa i piciu szampana z sokiem pomarańczowym.

Podczas gdy rodzice gawędzili z ojcem D, Paul zbliżył się do mnie, szepcząc:

– Co robisz dzisiaj wieczorem?

Zastanawiałam się, czy nie powiedzieć mu prawdy: „Och, nic takiego. Zamierzam tylko wyegzorcyzmować swoją duszę, żeby móc się przespacerować po czyśćcu, szukając ducha zmarłego kowboja, który mieszkał kiedyś w moim pokoju”.

Ale to by zabrzmiało trochę nonszalancko albo jak wymówka wymyślona na poczekaniu. Coś w rodzaju: „muszę umyć włosy” zamiast „odczep się”. Wobec tego powiedziałam:

– Mam pewne plany. Na to Paul:

– To marnie. Miałem nadzieję, że przejedziemy się nad Big Sur, obejrzymy zachód słońca, a potem może coś przekąsimy.

– Przepraszam – powiedziałam z uśmiechem. – Brzmi wspaniale, ale, jak już mówiłam, mam pewne plany.

Większość chłopaków w tym momencie zmieniłaby temat, ale nie Paul. Wyciągnął nawet rękę i objął mnie obojętnym gestem… jeśli taki gest można wykonać obojętnie. A jednak, w jakiś sposób mu się udało. Może dlatego, że pochodzi z Seattle.

– Suze – powiedział, zniżając głos tak, aby nikt go nie usłyszał. Zwłaszcza młodszy brat, który wyraźnie podsłuchiwał, wyciągając szyję w naszą stronę. – Jest piątek wieczór. Pojutrze wyjeżdżamy. Może nigdy się już nie zobaczymy. Nie daj się prosić. Rzuć pieskowi kość, dobrze?

Niezbyt często uwodzi mnie jakiś chłopak. W każdym razie nie taki przystojniak jak Paul. Większość chłopaków, którym podobałam się od czasu przeprowadzki do Kalifornii… Cóż, miewali poważne problemy rzutujące na naszą znajomość, jak na przykład długoletni wyrok za morderstwo.

No więc to było dla mnie coś nowego. Byłam pod wrażeniem. Choć wcale tego nie chciałam.

A jednak nie byłam kretynką. Nawet gdybym nie kochała innego, Paul Slater nie był stąd. Łatwo chłopakowi, który za parę dni wyjeżdża, zamącić dziewczynie w głowie. Jasna sprawa, że do niczego nie musi się zobowiązywać.

– Rany – mruknęłam. – To takie miłe, ale ja naprawdę mam inne plany.

Wysunęłam się spod jego ramienia i wpadłam w słowo doktorowi Slaterowi, który właśnie opisywał szczegółowo dzisiejsze wyniki gry w golfa:

– Ojcze D, czy może mnie ojciec odwieźć?

Ojciec Dominik zgodził się, naturalnie, po czym wyszliśmy. Zauważyłam, że Paul łypie na mnie krzywo, kiedy się żegnaliśmy, ale uznałam, że jest zły, bo odrzuciłam jego zaproszenie na kolację.

Nie pomyślałam, że powód może być zupełnie inny. W każdym razie nie wtedy. Chociaż, oczywiście, powinnam była. Naprawdę powinnam.

Tak czy inaczej, ojciec Dominik przez całą drogę robił mi wymówki. Gniewał się na mnie bardziej niż kiedykolwiek przedtem, a wiele razy miałam okazję nadużyć jego cierpliwości. Byłam ciekawa, jak się domyślił, że jestem w hotelu, a nie w redakcji, gdzie jak mu wmawiałam, miałam pomóc Cee Cee napisać artykuł. On stwierdził, że to nie było trudne: Cee Cee jest szóstkową uczennicą i nie trzeba jej pomagać w napisaniu czegokolwiek. Zawrócił samochód, a kiedy odkrył, że odjechałam dziesięć minut wcześniej, zastanowił się, dokąd by się udał w podobnych okolicznościach.

– Hotel wydawał się oczywistą opcją – powiedział ojciec Dominik, podjeżdżając pod mój dom. Stwierdziłam z ulgą, że tym razem nie stoją przed nim żadne karetki. Rosły tylko cieniste sosny i słychać było brzęczenie radia, które Andy wyniósł na podwórko. Senny letni wieczór. Nie taki wieczór, z którym kojarzyłoby się słowo „egzorcyzmy”.

– Nie jesteś – ciągnął ojciec D – całkiem nieprzewidywalna, Susannah.

Może i jestem przewidywalna, ale to zdaje się podziałało na moją korzyść, ponieważ zanim wysiadłam z samochodu, ojciec D powiedział jeszcze:

– Wrócę o północy, żeby cię zabrać do Misji. Spojrzałam na niego zaskoczona.

– Do Misji?

– Jeśli mamy przeprowadzić egzorcyzmy – oznajmił cierpko – zrobimy to należycie, w domu Bożym. Wielebny jak wiesz, z pewnością nie byłby zadowolony z takiego wykorzystania kościelnej własności, więc chociaż nie podoba mi się, że muszę uciekać się do podstępu, w tym wypadku nie ma innego wyjścia. Chcę mieć pewność, że nie zaskoczy nas siostra Ernestyna ani nikt inny. Tak więc, musimy się spotkać o północy.

No więc spotkaliśmy się o północy.

Nie jestem w stanie powiedzieć, co robiłam do tego czasu. Za bardzo się denerwowałam, żeby zająć się czymś poważnie. Na kolację zjedliśmy jakieś danie na wynos. Nie wiem, co to było. Ledwie spróbowałam. Byliśmy tylko z mamą i z Andym, ponieważ Śpiący miał randkę z Caitlin, a Przyćmiony też gdzieś polazł.

Jedno, co wiedziałam na pewno, to że Cee Cee dzwoniła z wiadomością, iż historia dysfunkcyjnej rodziny de Silva/Diego ukaże się w niedzielnym wydaniu.

– Przeczyta ją trzydzieści pięć tysięcy ludzi – zapewniła Cee Cee. – Gazeta w niedzielę ukazuje się w dużo większym nakładzie, bo prenumeruje ją więcej ludzi ze względu na strony z krzyżówkami.

Koroner, jak mnie poinformowała, potwierdził wstępnie moją wersję: szkielet znaleziony na podwórku miał od stu pięćdziesięciu do stu siedemdziesięciu pięciu lat i należał do mężczyzny między dwudziestym a dwudziestym piątym rokiem życia.

– Rasę – ciągnęła Cee Cee – trudno jest ustalić ze względu na uszkodzenie czaszki przez łopatę Brada. Wiadomo jednak jaka była przyczyna śmierci.

Przyciskałam słuchawkę do ucha, świadoma, że mama i Andy słyszą każde słowo.

– Och? – Starałam się mówić lekkim tonem. Czułam jednak, jak mróz przechodzi mi po kościach, zupełnie jak w pomieszczeniu ksero dzisiaj po południu.

– Uduszenie – oznajmiła Cee Cee. – Można to stwierdzić po jakiejś kości w szyi.

– A więc…

– Został uduszony. Hej, a tak przy okazji, co robisz wieczorem? Chcesz wyjść? Adam ma jakieś spotkanie rodzinne, na które musi pójść. Mogłybyśmy pożyczyć film…

– Nie. Nie, nie mogę. Dzięki, Cee Cee. Bardzo dziękuję. Rozłączyłam się.

Uduszony Jesse zmarł na skutek uduszenia. Przez Feliksa Diego. Dziwne, zawsze sobie wyobrażałam, że zginął od kuli. Uduszenie jednak wydawało się bardziej logiczne: ktoś usłyszałby strzał i sprawdził, co się dzieje. A wtedy nie zastanawiano by się nad tym, gdzie podział się Hektor de Silva.

Duszenie. To robi się po cichu. Feliks mógł bez trudu udusić Jesse'a we śnie, zanieść ciało na podwórko i tam je zakopać, razem z rzeczami. Nikt by na to nie wpadł…

Musiałam stać przez chwilę, wpatrując się w telefon, bo mama zawołała:

– Suze? Wszystko w porządku, kochanie? Aż podskoczyłam.

– Tak, mamo. W porządku.

Ale wtedy nie było w porządku. Ani teraz.

Po zapadnięciu ciemności byłam w Misji tylko parę razy i za każdym razem było tak samo strasznie i niesamowicie… Wydłużone cienie, obszary całkowitej ciemności, dziwne odgłosy – echo naszych kroków w nawie między ławkami. Tuż przy drzwiach stoi figura Marii Dziewicy. Adam powiedział mi kiedyś, że jeśli przechodzi ktoś, kto ma nieczyste myśli, rzeźba płacze krwawymi łzami.

Cóż, moje myśli, kiedy wchodziłam do bazyliki, nie były nieczyste, zauważyłam jednak, że Maria Dziewica miała bardziej płaczliwą minę niż zwykle. Ale tylko tak mi się wydawało?

W każdym razie weszłam do środka, a nad głową miałam kopułę lśniącą czerwienią w słońcu i błękitną przy księżycu, tę samą, którą widziałam z okien sypialni. Przede mną zaś majaczyło prezbiterium, w którym pobłyskiwał bielą ołtarz.

Ojciec Dom zabrał się poważnie do dzieła. Tuż przy poręczy przed ołtarzem ustawił w szerokim kręgu świece. Mamrocząc pod nosem o potrzebie opieki kogoś dorosłego, ojciec Dominik pochylił się i zaczął zapalać knoty.

– To tutaj ksiądz to… to jest, my to zrobimy? – zapytałam. Ojciec Dominik wyprostował się, patrząc krytycznie na swoje dzieło.

– Tak – powiedział i mylnie odczytując moją minę, dodał nadąsany: – Niech cię nie martwi brak krwi kurczaka, Susannah. Zapewniam cię, że obrzęd katolickiego egzorcyzmu jest niezwykle skuteczny.

– Nie – powiedziałam szybko – tylko że…

Spojrzałam na podłogę w kręgu świec. Wyglądała na twardą, dużo twardszą niż podłoga w hotelowej łazience. Tam były kafelki. Tutaj marmur. Przypominając sobie słowa Jacka, zapytałam:

– A jak się przewrócę? Mogę znowu rąbnąć się w głowę.

– Na szczęście będziesz leżała – oznajmił ojciec Dominik.

– Czy mogę wziąć jakąś poduszkę? Podłoga jest na pewno zimna. – Zerknęłam na kapę na ołtarzu. – A to? Czy mogłabym się położyć na tym?

Ojciec Dominik wydawał się mocno zaszokowany, jak na kogoś, kto właśnie zabierał się do wyegzorcyzmowania dziewczyny, która nie była ani opętana, ani martwa.

– Na Boga, Susannah – wykrzyknął – to by było świętokradztwo!

Przyniósł mi w końcu jakieś stroje używane przez chórzystów. Umościłam sobie wygodne posłanie na podłodze i położyłam się. Było mi nawet dość wygodnie.

Serce za to biło mi tak mocno, że nie byłabym w stanie się zdrzemnąć.

– W porządku, Susannah – powiedział ojciec D. Nie był zadowolony. Nie był ze mnie zadowolony już od jakiegoś czasu. Uginał się jednak przed koniecznością.

Postanowił udzielić mi na koniec jeszcze jednego upomnienia.

– Pomogę ci spełnić twój niestosowny zamiar tylko dlatego, że inaczej spróbujesz zrobić to sama albo, Boże broń, z pomocą tego chłopca. – Ojciec D patrzył na mnie surowo. – Ale nie myśl sobie ani przez chwilę, że pochwalam to, co robisz.

Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale ojciec Dominik uniósł dłoń.

– Nie. Pozwól, że skończę. To, co zrobiła Maria de Silva, było złe, a ty, jak rozumiem, chcesz tylko to zło naprawić. Obawiam się jednak, że to nie może się dobrze skończyć. Zgodnie z moim doświadczeniem, Susannah, a mam nadzieję, że zgodzisz się ze mną, że moje doświadczenie jest znacząco większe od twojego, wyegzorcyzmowana dusza nie ma drogi powrotu.

Ponownie otworzyłam usta i ponownie ojciec Dominik mnie uciszył.

– Tam, dokąd się udasz – ciągnął – będzie coś w rodzaju poczekalni dla duchów, które opuściły wymiar astralny, ale nie dotarły jeszcze do miejsca właściwego przeznaczenia. Jeśli Jesse jeszcze tam przebywa, a ty zdołasz go odnaleźć – zdajesz sobie sprawę, że dla mnie to sprawa niezwykle wątpliwa – nie bądź zaskoczona, jeśli zdecyduje się tam pozostać.

– Ojcze D… – zaczęłam, opierając się na łokciu, ale on tylko pokręcił głową.

– To może być jego jedyna szansa przejścia dalej – powiedział ponuro.

– Nie, to nieprawda. Jest jakiś powód, dla którego tak długo pozostawał w moim domu. Musi tylko odkryć, co to za powód, a wtedy będzie mógł odejść z własnej woli…

– Susannah – przerwał mi ojciec Dominik – jestem pewien, że to nie takie proste.

– On ma prawo decydować o sobie – powiedziałam przez zaciśnięte zęby.

– Zgadzam się. To właśnie próbuję ci powiedzieć. Jeśli go znajdziesz, musisz pozwolić mu zdecydować. I nie wolno ci… nie możesz próbować uciekać się do, eee…

Zamrugałam zdziwiona.

– O czym ksiądz mówi?

– No, chodzi o to, że… – Nigdy dotąd nie widziałam ojca Dominika tak zakłopotanego. Nie mogłam dojść, co się z nim dzieje. – Widzę, że się przebrałaś…

Spojrzałam na swoje ubranie. Zamieniłam różową sukienkę na ramiączkach na czarną, wyszywaną w maleńkie różyczki. Do tego włożyłam absolutnie szałowe sandały od Prady. Namęczyłam się, dobierając to ubranie. No bo jak się ubrać na egzorcyzmy? Nie miałam ochoty słuchać uwag na temat mojego wyglądu.

– Co takiego? – zapytałam niepewnie. – Co jest nie tak? Za bardzo pogrzebowo, tak? Wiedziałam, że czarny nie będzie dobry na tę okazję…

– Ubranie jest w porządku – zapewnił ojciec Dominik. – Tylko że… Susannah, nie powinnaś używać swojego seksapilu, żeby wpłynąć na decyzję Jesse'a.

Szczęka mi opadła.

– Ojcze Dominiku! – wrzasnęłam, siadając. Zabrakło mi jednak słów. Nie mogłam wymyślić niczego poza:

– Coś takiego!

– Susannah – powiedział surowo ojciec Dominik. – Nie udawaj, że nie wiesz, o co mi chodzi. Wiem, że zależy ci na Jesse'em. Proszę tylko, żebyś nie używała – odchrząknął – swoich kobiecych wdzięków, aby manipulować…

– Jakby to było możliwe – jęknęłam.

– Tak. – W głosie ojca Dominika brzmiała stanowczość. – Możliwe. Proszę tylko, żebyś tego nie robiła. Dla dobra was obojga. Nie rób tego.

– W porządku. Nie będę. Nie miałam takiego zamiaru.

– Miło mi to słyszeć – mruknął ojciec Dominik. Otworzył małą, oprawioną w skórę książeczkę i zaczął przerzucać strony. – Zaczynamy?

– Chyba tak. – Nadal lekko obrażona, położyłam się. Nie mogłam uwierzyć, że ojciec D powiedział to, co powiedział. Ha! Ojciec Dominik przeoczył dwie istotne rzeczy: po pierwsze, nie jestem przekonana, że posiadam jakiś seksapil, a po drugie, jeśli nawet go mam, to Jesse z pewnością nigdy nie zwrócił na to uwagi.

A jednak ojciec Dominik poczuł się zobowiązany coś na ten temat powiedzieć, co musi oznaczać, że coś zauważył. To pewnie ta sukienka. Niezła, jak na pięćdziesiąt dziewięć dziewięćdziesiąt pięć.

Zaczęłam się mimo woli uśmiechać. Ojciec D użył określenia „seks”. W stosunku do mnie!

Cudownie!

Ojciec D zaczął czytać z małej książeczki. Czytając, kołysał metalową kulą, z której wydobywał się dym. Dym pochodził z palącego się wewnątrz kadzidła. Mówię wam, śmierdziało jak nie wiem.

Nie rozumiałam, co ojciec D mówi, bo to było po łacinie. Brzmiało przyjemnie. Leżałam sobie w czarnej sukience i zastanawiałam się, czy nie powinnam była włożyć spodni. Kto wie, co mnie tam czeka? A jeśli będę musiała się gdzieś wspinać? Ktoś może zobaczyć moje majtki.

Można by się spodziewać, że moje myśli skierują się ku poważniejszym sprawom, z przykrością jednak donoszę, że najgłębszą myślą, jaka przyszła mi do głowy, podczas gdy ojciec Dominik egzorcyzmował moją duszę, było to, że kiedy będzie po wszystkim, Jesse wróci do domu, a Maria i Feliks zostaną zamknięci w swojej krypcie, gdzie ich miejsce, a ja wygrzeję się porządnie w saunie, którą Andy instaluje, ponieważ czułam się naprawdę obolała.

A potem nad moją głową zaczęło się coś dziać. Fragment kopuły zniknął, ustępując dymowi. Uświadomiłam sobie, że to dym z kadzielnicy, którą wymachuje ojciec D. Wił się w górze jak tornado.

A później w środku tego tornada ujrzałam nocne niebo. Naprawdę. Jakby kopuła nad bazyliką nagłe zniknęła. Widziałam zimny blask gwiazd. Nie rozpoznałam żadnych konstelacji, mimo że Jesse usiłował mnie ich nauczyć. Na Brooklynie gwiazd nie było widać tak wyraźnie, z powodu świateł miasta. Poza Wielkim Wozem, który widać zawsze, innych gwiazdozbiorów nie potrafię nazwać.

To nie miało znaczenia. To nie było niebo. Nie ziemskie niebo, w każdym razie. To było co innego. Gdzie indziej.

– Susannah – odezwał się ojciec Dominik łagodnie. Drgnęłam i spojrzałam na niego. Prawie usnęłam, patrząc w to niebo.

– Co? – zapytałam.

– Już czas.

15

Ociec Dominik wygląda zabawnie, pomyślałam. Dlaczego on jest taki śmieszny?

Zrozumiałam to, kiedy usiadłam. Właściwie usiadła tylko część mnie. Reszta leżała na złożonych ubraniach i miała zamknięte oczy.

Pamiętacie na Sabrinie, nastoletniej czarownicy tę scenę, kiedy bohaterka rozszczepia się na dwoje, tak żeby jedna mogła pójść na imprezę z Harveyem, a druga na zlot czarownic razem z ciotkami? To właśnie przydarzyło się mnie. Byłam teraz dwiema osobami.

Tyle że tylko jedna z nich zachowała świadomość. Druga po prostu leżała z zamkniętymi oczami. I wiecie co? Ten guz na moim czole wygląda naprawdę okropnie. Nic dziwnego, że wszyscy na jego widok cofali się ze zgrozą.

– Susannah, dobrze się czujesz?

Oderwałam wzrok od mojej nieprzytomnej drugiej połowy.

– Dobrze – odparłam. Popatrzyłam na swoją duchową istotę, która wydała się dokładnie taka sama, jak osoba leżąca w dole, tylko że trochę świeciła Fantastyczny dodatek do stroju. No wiecie, taki spektralny blask może uczynić cuda, jeśli chodzi o cerę.

I jeszcze coś. Guz na czole? Taak, już nie bolał.

– Nie masz dużo czasu – powiedział ojciec Dominik. – Tylko pół godziny.

Zamrugałam zdziwiona.

– Skąd będę wiedziała, że mija pół godziny? Nie mam zegarka. – Nie noszę zegarka, bo zawsze kończy się tak, że jakiś oporny duch mi go rozwala. A poza tym, kogo interesuje, która jest godzina? Odpowiedź prawie zawsze przynosi rozczarowanie.

– Załóż mój. – Ojciec Dom zdjął ogromny męski zegarek i podał mi go.

To był pierwszy przedmiot, jaki wzięłam do ręki jako duch. Wydawał się dziwnie ciężki. Udało mi się jednak zapiąć go na przegubie. Zwisał luźno jak bransoletka. Albo kajdanki.

– W porządku – powiedziałam, spoglądając w otwór nad głową. – Tam nic nie ma.

Musiałam się, oczywiście, wspinać. Nie pytajcie, dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałam. Musiałam dosięgnąć i złapać się krawędzi otworu, i jeszcze wciągnąć na górę. I to w kusej sukience.

Wszystko jedno. Byłam w połowie drogi, kiedy usłyszałam jak znajomy głos wykrzykuje moje imię.

Ojciec Dominik odwrócił się gwałtownie. Pochyliłam się – w otworze widziałam tylko mgłę, szarą mgłę, która zwilżyła mi twarz – i dostrzegłam Jacka biegnącego kościelną nawą, z buzią pobielałą ze strachu, ciągnącego coś za sobą.

Ojciec Dominik zdążył go złapać, zanim rzucił się na moje pozbawione duszy ciało. Najwidoczniej nie zauważył moich nóg dyndających z ogromnego otworu w kościelnym suficie.

– Co ty tu robisz? – zapytał ojciec Dominik. Był równie blady jak Jack. – Zdajesz sobie sprawę, która jest godzina? Czy twoi rodzice wiedzą, że tu jesteś? Muszą być śmiertelnie przerażeni…

– Oni… oni śpią – wysapał Jack. – Proszę, Suze… ona zapomniała sznurka. – Jack podniósł biały, długi przedmiot, który ciągnął się za nim po podłodze, kiedy biegł między ławkami. To była lina, której użyliśmy przy pierwszej próbie egzorcyzmu. – Jak trafi tu z powrotem bez sznurka?

Ojciec Dominik wyjął Jackowi linę z rąk bez słowa podziękowania.

– Bardzo źle postąpiłeś, przychodząc tutaj – powiedział z naganą w głosie. – Co ty sobie myślisz? Mówiłem, że to bardzo niebezpieczne.

– Ale… – Jack wpatrywał się w moje nieruchome ciało. – Sznurek. Zapomniała sznurka.

– Tutaj – zawołałam z mojej podniebnej dziury. – Rzuć mi go tutaj.

Jack podniósł głowę i buzia mu się rozjaśniła.

– Suze! – zawołał radośnie. – Jesteś duchem!

– Szsz! – Ojciec Dominik wyraźnie się zaniepokoił. – Doprawdy, moje dziecko, nie wolno ci podnosić głosu.

– Cześć, Jack – odezwałam się z dziury. – Dzięki za sznurek. A jak się właściwie tutaj dostałeś?

– Hotelowym autokarem – oznajmił dumnie Jack. – Zakradłem się do niego. Jechał do miasta, żeby zabrać mnóstwo pijanych ludzi. Kiedy zatrzymał się koło Misji, wymknąłem się.

Byłam z niego dumna jak z własnego syna.

– Dobra robota – pochwaliłam.

– To – jęknął ojciec Dominik – ostatnia rzecz, jakiej nam teraz potrzeba. Proszę, Susannah, weź tę linę i, na miłość Boga, pośpiesz się…

Pochyliłam się, złapałam koniec liny i obwiązałam się nią w pasie.

– W porządku – powiedziałam. – Jeśli nie wrócę za pół godziny, zacznijcie ciągnąć.

– Za dwadzieścia pięć minut – sprostował ojciec Dominik. – Straciliśmy trochę czasu z powodu przybycia tego młodego człowieka. – Wolną ręką wyjął zegarek kieszonkowy z marynarki. – Idź już, Susannah – ponaglił mnie.

– W porządku. – Dobrze. Niedługo wrócę. Przerzuciłam nogi przez otwór. Kiedy spojrzałam w dół, zobaczyłam ojca Dominika i Jacka przyglądających mi się z zadartymi głowami. Widziałam również siebie, leżącą niczym Śpiąca Królewna w kręgu tańczących płomyków świec. Jakkolwiek wątpię, żeby Śpiąca Królewna nosiła ciuchy od Prady. Wyprostowałam się i rozejrzałam. Pustka.

Poważnie. Tam nie było niczego. Tylko czarne niebo, na którym płonęło kilka zimnych gwiazd. I mgła. Gęsta, wirująca, zimna mgła. Powinnam była, pomyślałam, czując dreszcz przebiegający po plecach, włożyć sweter. Mgła sprawiała, że powietrze, jakie wciągałam w płuca, było ciężkie. Działała również jak tłumik. Nie słyszałam żadnego dźwięku, nawet własnych kroków.

No cóż, dwadzieścia pięć minut to niedużo. Wciągnęłam w płuca wilgotne powietrze i wrzasnęłam:

– Jesse!

Było to niezwykle efektywne posunięcie. Nie zjawił się co prawda Jesse, ale zjawił się ten drugi.

W stroju gladiatora. Ni mniej, ni więcej.

Nie żartuję. Wyglądał jak facet z karty American Express mojej mamy (którą często pożyczam, za jej pozwoleniem, rzecz jasna). No wiecie, szczotka na hełmie, skórzana minispódniczka, wielki miecz. We mgle nie widziałam jego stóp, uznałam jednak, że nosi sznurowane wysoko sandały (które tak źle wyglądają u osób z kościstymi kolanami).

– To nie jest twoje miejsce – odezwał się głębokim, śmiertelnie poważnym głosem.

No, widzicie. Wiedziałam, że ta sukienka to błąd. Ale skąd mogłam wiedzieć, że w czyśćcu obowiązuje określony rodzaj ubioru?

– Wiem – odparłam, posyłając mu swój najpiękniejszy uśmiech. Może ojciec D miał rację? Może i zdarza mi się wykorzystywać cielesne wdzięki, żeby osiągnąć cel. Z pewnością w wypadku tego faceta w typie Russella Crowe'a na to właśnie liczyłam.

– Chodzi o to – powiedziałam, bawiąc się sznurem – że szukam przyjaciela. Może go znasz. Jesse de Silva. Myślę, że przybył tutaj zeszłej nocy Ma jakieś dwadzieścia lat, metr osiemdziesiąt wzrostu, czarne włosy, ciemne oczy… Fantastyczną rzeźbę brzucha?

Russell Crowe nie słuchał mnie chyba zbyt uważnie, bo powtórzył tylko:

– To nie jest twoje miejsce.

No dobra, sukienka z odsłoniętymi ramionami to był błąd. Bo jak miałam dokopać temu facetowi, żeby się usunął, bez rozrywania spódnicy?

– Posłuchaj pan – powiedziałam, podchodząc bliżej i starając się nie zwracać uwagi na to, że ma tak rozwinięte mięśnie klatki piersiowej, że jego piersi były większe od moich. Dużo większe. – Powiedziałam już, że kogoś szukam. Albo mi powiesz, czy go widziałeś, albo zejdziesz mi z drogi, jasne? Jestem pośredniczką. Mam takie samo prawo być tutaj, jak ty.

Nie wiedziałam, rzecz jasna, czy tak jest naprawdę, ale, rany, jestem pośredniczką przez całe życie i guzik z tego mam. Jak na mój gust, ktoś był mi za to coś winien, i to nie drobnostkę.

Gladiator podzielał chyba moją opinię, bo przemówił zupełnie innym tonem:

– Pośredniczka? – Przyjrzał mi się, jakbym była małpką, która nagle zaczęła recytować Przysięgę na Wierność Sztandarowi.

A jednak musiałam potrącić właściwą strunę, ponieważ powiedział wolno:

– Znam tego, o którym mówisz.

Podjął, zdaje się, decyzję, bo odsuwając się na bok, powiedział rozkazująco:

– Idź. Nie otwieraj żadnych drzwi. On przyjdzie. Wytrzeszczyłam oczy. Hola!

– Mówisz… mówisz poważnie?

Po raz pierwszy zachował się jak człowiek i zapytał:

– A robię na tobie wrażenie kogoś, kto żartuje?

– Hm – mruknęłam – no nie…

– Jestem odźwiernym. Ja nie żartuję. Idź już. – Wskazał ręką kierunek. – Nie masz zbyt wiele czasu.

Daleko, tam gdzie wskazał, coś zamajaczyło. Nie wiem, co to było, ale na pewno nie mgła. Miałam ochotę uściskać mojego nowego przyjaciela gladiatora, ale powstrzymałam się. Nie wydawał się specjalnie wylewny.

– Dzięki – powiedziałam. – Ogromne dzięki.

– Pośpiesz się. I pamiętaj, cokolwiek się stanie, nie idź w stronę światła.

Pociągnęłam za linę, żeby ojciec D trochę popuścił.

– Nie idź w stronę światła? – powtórzyłam. – Nie mówisz poważnie.

Przysięgam, w jego głosie brzmiała uraza.

– Już ci powiedziałem. Ja nie żartuję. Dlaczego sądzisz, że powiedziałbym coś, czego nie traktuję poważnie?

Chciałam mu powiedzieć, że ten kawałek z „nie – idź – w – stronę – światła” jest strasznie ograny. To znaczy, dobrze znany z serialu o złośliwych duchach.

Ale kto wie? Może autor scenariusza był pośrednikiem? Może przyjaźnił się z odźwiernym?

– W porządku. – Minęłam go. – Na mnie pora. Nie idź w stronę światła.

– I nie otwieraj żadnych drzwi – przypomniał gladiator.

– Żadnych drzwi – powtórzyłam, celując w niego palcem i puszczając oko. – Masz rację.

Odwróciłam się i mgła zniknęła.

Tak naprawdę, to niezupełnie. Ciągle tam była, liżąc mnie po piętach. Prawie jednak ustąpiła i mogłam stwierdzić, że znajduję się w korytarzu, w którym po obu stronach ciągną się drzwi. Sufitu nie było, tylko te połyskujące zimno gwiazdy i atramentowoczarne niebo. Długi korytarz z zamkniętymi drzwiami zdawał się ciągnąć w nieskończoność.

A mnie nie wolno było otworzyć żadnych spośród tych drzwi. Ani iść w stronę światła.

Cóż, to drugie okazało się łatwe. Nie widziałam żadnego światła, w którego stronę miałabym podążyć. Ale o co chodziło z tymi drzwiami? Co się za nimi dzieje? Co by się stało, gdybym któreś z nich uchyliła, tylko odrobinkę, i zerknęła do środka? Zobaczyłabym alternatywny kosmos? Planetę Wulkan? A może świat, w którym Suze Simon jest normalną dziewczyną, a nie pośredniczką? Może taki, w którym Suze Simon jest królową balu absolwentów i najpopularniejszą osobą w szkole, a Jesse nie jest duchem i może ją zabrać na tańce, ma własny samochód i nie mieszka u niej w sypialni?

Przestałam się nad tym zastanawiać, a to dlatego, że korytarzem w moją stronę szedł – jakby wziął się znikąd – Jesse.

Mój widok wyraźnie go zaskoczył. Nie wiem, czy wynikało to z faktu, że stałam w czymś, co jak przypuszczam, stanowiło poczekalnię nieba, czy też z tego, że obwiązałam się w pasie sznurem, który nie pasował za bardzo do reszty mojego stroju.

Tak czy inaczej, wydawał się zaszokowany.

– Och… – Sięgnęłam ręką do grzywki, by się upewnić, czy włosy zasłaniają paskudnego siniaka. – Cześć.

Jesse znieruchomiał, wpatrując się we mnie szeroko otwartymi oczami. Wyglądało na to, że nie wierzy w to, co widzi. Nie wydawał się inny niż przy ostatnim naszym spotkaniu. To znaczy, ostatnim razem, kiedy widziałam jego ducha. Bo tak całkiem ostatnio widziałam jego gnijące szczątki, który to widok sprawił, że zwróciłam kolację.

Widok obecnego Jesse'a nie był tak niemiły dla oczu.

Jeśli spodziewałam się jakiegoś radosnego powitania – uścisku albo, Boże uchowaj, pocałunku – czekało mnie rozczarowanie. Stał, patrząc na mnie, jakby w tym czasie wyrosły mi dwie głowy.

– Susannah – wyszeptał – co ty tutaj robisz? Czy jesteś… nie jesteś chyba…

Zrozumiałam go w pół słowa i zachichotałam nerwowo.

– Martwa? Ja? Nie, nie, nie. Nie. Ja tylko, eee, przyszłam, ponieważ chciałam, eee, no wiesz, przekonać się, czy u ciebie wszystko w porządku…

Dobra, czy mogłam bardziej się plątać? Wyobrażałam sobie tę chwilę tysiąc razy, odkąd zdecydowałam się za nim wyruszyć, i w moim fantazjach obywało się bez wyjaśnień. Jesse po prostu obejmował mnie i całował. W usta.

Ale teraz czułam się tak niezręcznie. Żałowałam, że nie przygotowałam jakiegoś tekstu.

– Eee. – Pragnęłam z całego serca przestać powtarzać „eee”. – Widzisz, chodzi o to, że chciałam się upewnić, czy jesteś tutaj, bo sam tego chciałeś. Bo jeśli nie chcesz, to cóż, ojciec Dom i ja pomyśleliśmy, że może byłoby możliwe, abyś wrócił. Żeby, eee, załatwić, no wiesz, tę sprawę, która cię tak długo zatrzymywała. To znaczy, w moim świecie. Naszym świecie – poprawiłam się szybko, pamiętając ostrzeżenie ojca Dominika. – Tak, naszym świecie.

Jesse milczał, wpatrując się we mnie.

– Susannah – powiedział w końcu. Jego głos brzmiał dziwnie. Zorientowałam się dlaczego w sekundę później, kiedy dodał: – Czy to nie ty mnie tutaj wysłałaś?

Wybałuszyłam oczy.

– Co? O czym ty mówisz?

Teraz zrozumiałam, co takiego dziwnego usłyszałam w jego głosie. Był pełen żalu.

– Czy to nie ty kazałaś mnie wyegzorcyzmować?

– Ja? – Mój głos podniósł się o osiem oktaw. – Ja? Jesse, oczywiście, że nie. Nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. Ty wiesz, że nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła. Zrobił to ten dzieciak Jack. Twoja dziewczyna Maria go zmusiła. Próbowała się ciebie pozbyć. Powiedziała Jackowi, że mnie prześladujesz, a on nic o tobie nie wiedział, więc cię wyegzorcyzmował, a potem Feliks Diego zrzucił mnie z dachu nad gankiem i, Jesse, znaleziono twoje ciało, to znaczy, twoje kości. Zobaczyłam je i zwymiotowałam, a Szatan tak za tobą tęskni, a ja sobie pomyślałam, że, no wiesz, jeśli chciałbyś wrócić, to możesz, ponieważ dlatego właśnie wzięłam tę linę, żebyśmy trafili z powrotem.

Paplałam jak najęta. To mi się zdarza, nawet kiedy nie jestem w czyśćcu. Ale nie mogłam się powstrzymać. Wszystko ze mnie wyłaziło. No, nie wszystko. Nie zamierzałam powiedzieć mu, dlaczego chciałam, żeby wrócił. Nie chciałam wymówić słowa na „m”. I to nawet nie z powodu upomnienia ojca D.

– O ile chcesz wrócić – ciągnęłam. – Rozumiem, dlaczego mógłbyś chcieć zostać tutaj. Po stu pięćdziesięciu latach to pewnie duża ulga. Pewnie wkrótce cię przeniosą i zyskasz nowe życie albo pójdziesz do nieba czy gdzieś. Ale tak sobie pomyślałam, wiesz, że to nie było w porządku ze strony Marii, że zrobiła ci to, co zrobiła – dwa razy – i że jeśli chcesz wrócić i dowiedzieć się, no wiesz, dlaczego przebywałeś tak długo na ziemi, to cóż, chętnie ci pomogę, jeśli zdołam…

Zerknęłam na zegarek. To było łatwiejsze, niż patrzeć na twarz Jesse'a, który nadal miał tak nieprzeniknioną minę, jakby nie wierzył w to, co widzi. I słyszy.

– Tylko że – dokończyłam – mogę przebywać poza ciałem najwyżej pół godziny, zanim oddzielę się od niego na zawsze, a zostało nam piętnaście minut, więc musisz się szybko decydować. No, to jak?

Czy to było dostatecznie niekobiece, jak dla ojca Doma? Nie podjęłam najdrobniejszego wysiłku, by go uwieść moimi wdziękami. Nikt nie mógłby mi zarzucić choćby tego, że się uśmiechnęłam. Byłam uosobieniem mediatorskiego profesjonalizmu.

Nie wiedziałam, co prawda, jak długo zdołam utrzymać ten czysto biznesowy ton. Zwłaszcza kiedy Jesse wyciągnął rękę, kładąc dłoń na moim ramieniu.

– Susannah – powiedział, a teraz w jego głosie nie było urazy, tylko coś, co, o ile się nie mylę, przypominało gniew – czy chcesz powiedzieć, że dla mnie umarłaś?

– Eee – mruknęłam, zastanawiając się, czy można to uznać za próbę flirtu, skoro to on mnie dotknął. – Cóż, z technicznego punktu widzenia, nie. Jeszcze nie. Ale jeśli zabawimy tu dłużej…

Dłoń na moim ramieniu zacisnęła się.

– Chodźmy – rzucił.

Nie byłam pewna, czy on naprawdę rozumie sytuację.

– Jesse, ja trafię z powrotem. Mam dobre układy z odźwiernym. – Podniosłam do góry skrzyżowane palce. – Jeśli chcesz pójść ze mną, ponieważ chcesz wrócić, to w porządku, ale jeśli chcesz tylko odprowadzić mnie do dziury, to sama świetnie sobie poradzę.

– Susannah, zamknij się.

A potem, nadal trzymając rękę na moim ramieniu, złapał za sznur i zaczął iść wzdłuż niego w kierunku, z którego przyszłam.

Och, świetnie, wspaniale, myślałam. Teraz jest na mnie wściekły. Ja ryzykuję życie – no bo, prawdę mówiąc, tak właśnie było – a on jest na mnie z tego powodu wściekły. Mogłam to przewidzieć. Ryzykować życie dla chłopaka to tak, jak użyć słowa na „m”. Nawet gorzej. Jak ja mam się z tego wyplątać?

– Jesse, nie pochlebiaj sobie, że zrobiłam to dla ciebie. To znaczy, mieć cię za współlokatora to jak drzazga w bucie.

Myślisz, że to frajda wracać do domu ze szkoły, pracy czy skąd tam i musieć wyjaśniać ci, co to jest Zatoka Świń? Wierz mi, życie z tobą to nie piknik.

Milczał i wciąż mnie popychał.

– A co z Tadem? – zapytałam, podejmując, jak wiedziałam, bolesny temat. – Myślisz, że lubię jak się plączesz w pobliżu, kiedy umawiam się na randkę? Kiedy wyniesiesz się z mojego życia, będzie mi tylko łatwiej, więc nie myśl sobie, no wiesz, że zrobiłam to dla ciebie. Zrobiłam to tylko dlatego, że ten twój głupi kot wyje za tobą z rozpaczy. A także dlatego, że zrobię wszystko, żeby dopiec tej twojej głupiej dziewczynie.

– Nombre de Dios, Susannah – burknął Jesse. – Maria nie jest moją dziewczyną.

– No, ale z pewnością była. A co z tym, tak przy okazji? Ta dziewczyna to łajdaczka, Jesse. Nie mogę uwierzyć, że w ogóle kiedyś zgodziłeś się ją poślubić. Co ty sobie myślałeś? Nie widziałeś, jaka była pod tą masą koronek?

– Wtedy – wycedził Jesse przez zaciśnięte zęby – wszystko wyglądało inaczej.

– Ach tak? Tak inaczej, że nie widziałeś, że dziewczyna, z którą miałeś się ożenić, jest zwykłą…

– Ledwie ją znałem. – Jesse zatrzymał się i popatrzył na mnie gniewnie. – W porządku?

– Dobre sobie – parsknęłam. – Byliście kuzynami. Ta z kolei sprawa też jest, jak dla mnie, zupełnie nie do przyjęcia…

– Tak, byliśmy kuzynami – przerwał mi Jesse, potrząsając moje ramię – ale, jak już powiedziałem, wtedy wszystko było inaczej. Gdybyśmy mieli więcej czasu, powiedziałbym ci…

– Och, nie, nadal mamy… – spojrzałam na zegarek ojca D -…dwanaście minut. Powiedz mi teraz.

– Susannah…

– Teraz, Jesse, albo przysięgam, że się stąd nie ruszę.

Jęknął z rozpaczą i wymamrotał coś, co, jak sądzę, musiało być jakimś straszliwym przekleństwem, chociaż nie wiem na pewno, bo powiedział to po hiszpańsku. W szkole nie uczą nas hiszpańskich przekleństw.

– Świetnie. – Puścił moje ramię. – Chcesz wiedzieć? Chcesz wiedzieć, jak było wtedy? Było inaczej, rozumiesz? Kalifornia była inna. Zupełnie inna. Nie było żadnego mieszania się pici. Chłopcy i dziewczęta nie bawili się razem, nie siedzieli obok siebie w klasie. Z Marią bywałem w tym samym pokoju wyłącznie w porze posiłków, czasami podczas tańców. A wtedy otaczali nas inni ludzie. Wątpię, żeby zamieniła ze mną więcej niż parę słów…

– No, to musiały te słowa wywrzeć na tobie silne wrażenie, skoro zgodziłeś się z nią ożenić.

Jesse przesunął palcami po włosach i wydał kolejny okrzyk po hiszpańsku.

– Oczywiście, że zgodziłem się z nią ożenić! Jej ojciec sobie tego życzył, mój ojciec sobie tego życzył. Jak mógłbym się nie zgodzić? Nie chciałem powiedzieć „nie”. Nie wiedziałem, nie wtedy, jaka ona jest. Dopiero później, kiedy dostałem jej listy, uświadomiłem sobie, że…

– Ze nie zna ortografii? – Puścił tę uwagę mimo uszu.

– …że my dwoje nie mamy nic ze sobą wspólnego i nigdy nie będziemy mieli. Ale nawet wówczas nie zniesławiłbym własnej rodziny, zrywając z nią. Nie z takiego powodu.

– Tylko kiedy się dowiedziałeś, że nie jest czysta jak świeżo spadły śnieg? – Skrzyżowałam ręce na piersi i patrzyłam potępiająco na ten seksistowski wytwór XIX wieku, jakim był. – Wtedy uznałeś, że nie nadaje się na żonę?

– Kiedy usłyszałem plotki o Marii i Feliksie Diego – burknął niecierpliwie – byłem nieszczęśliwy. Znałem Diego. To nie był dobry człowiek. Był okrutny i… zawsze myślał tylko o pieniądzach. A Maria miała dużo pieniędzy. Chciał się z nią ożenić, możesz się domyślić dlaczego. Więc kiedy się o tym dowiedziałem, zdecydowałem, że lepiej będzie z tym skończyć, tak…

– Ale Diego znalazł cię pierwszy – powiedziałam, czując drapanie w gardle.

– Susannah. – Spojrzał na mnie uważnie. – Przez półtora wieku przyzwyczaiłem się do tego, że nie żyję. Nie ma już dla mnie znaczenia, kto mnie zabił i dlaczego. Teraz liczy się dla mnie to, żebyś nie skończyła tak jak ja. A teraz ruszysz się czy mam cię nieść?

– Dobrze – powiedziałam, pozwalając znowu się prowadzić. – Chcę tylko wyjaśnić jedno. Nie zrobiłam tego, wiesz, nie wyegzorcyzmowałam się i nie przyszłam tutaj, i w ogóle, bo jestem w tobie zakochana czy coś w tym stylu.

– Nie będę, jak to ujęłaś, sobie pochlebiał – zapewnił ponuro.

– I dobrze. – Zastanawiałam się, czy wciąż jestem niekobieca. Przyszło mi też do głowy, że może jestem za bardzo kobieca. Antypatyczna, oto, jaka byłam. – Bo nie jestem. Przyszłam z powodu kota. Kot naprawdę za tobą tęskni.

– W ogóle nie powinnaś była przychodzić – szepnął Jesse. Jednak go usłyszałam. Hałasu tam nie było. Wyszliśmy z korytarza, który zniknął, jak tylko zostawiliśmy go za plecami, i ponownie znaleźliśmy się we mgle, idąc wzdłuż liny, o której szczęśliwie pamiętał Jack. – Nie mogę uwierzyć, że ojciec Dominik na to pozwolił.

– Hej, ojca Dominika zostaw w spokoju. To tylko twoja wina. W ogóle by do tego nie doszło, gdybyś od początku był ze mną otwarty i szczery co do swojej śmierci. Mogłabym przynajmniej powiedzieć Andy'emu, żeby kopał gdzie indziej. I wiedziałabym, jak postępować z Marią i jej mężem bandytą. Nie wiem, dlaczego tak im zależy, żeby ludzie nie odkryli, że są parą morderców, ale wyraźnie są gotowi na wszystko, żeby zachować to, co się stało z tobą, w wielkiej tajem…

– To dlatego – wpadł mi w słowo Jesse – że dla nich czas w ogóle nie płynął, odkąd umarli. Spoczywali w uśpieniu, dopóki nie stało się jasne, że wkrótce zostanie odnalezione moje ciało, co nieuchronnie pobudzi spekulacje na temat mojej śmierci. Oni nie rozumieją, że od tamtej pory minęło więcej niż stulecie. Usiłują zachować w społeczeństwie miejsce szanowanych obywateli, jakimi kiedyś byli.

– Mów do mnie jeszcze – mruknęłam, dotykając guza. – Wciąż myślą, że jest 1850, i boją się, że sąsiedzi się dowiedzą, że cię zabili. Cóż, za dzień czy dwa dostaną za swoje. Prawda wyjdzie na jaw dzięki „Carmelowej Sosnowej Szyszce”…

Jesse obrócił mnie twarzą do siebie. Wyglądał na bardziej rozgniewanego niż przedtem.

– Susannah, o czym ty mówisz?

– Opowiedziałam całą tę historię Cee Cee – wyjaśniłam, nie zdoławszy stłumić nuty samozadowolenia w głosie. – Odbywa letnią praktykę w gazecie. Powiedziała, że zamieszczą historię, prawdziwą historię o tym, co się z tobą stało w niedzielnym wydaniu.

Widząc, że jego twarz spochmurniała jeszcze bardziej, dodałam:

– Jesse, musiałam. Maria zabiła człowieka w Towarzystwie Historycznym, tego, któremu ukradła twój portrecik, żeby cię wyegzorcyzmować. Jestem pewna, że zabiła również jego dziadka. Maria i ten jej mąż zabijają każdego, kto usiłuje wyjawić prawdę o tym, co się zdarzyło tamtej nocy. Ale już nie będzie tego robiła. Tę historię przeczyta trzydzieści pięć tysięcy ludzi. Nawet więcej, bo zamieszczą ją na stronie internetowej gazety. Maria nie zdoła zabić każdego, kto ją przeczyta. Jesse pokręcił głową.

– Nie, Susannah, ona tylko będzie próbowała zabić ciebie. – Jesse, ona nie może mnie zabić. Już próbowała. Zdziwisz się: bardzo, ale to bardzo trudno mnie zabić.

– Może nie będzie musiała – powiedział Jesse powoli. Trzymał coś w ręku. Ku swojemu zdumieniu stwierdziłam, że to lina, za którą podążaliśmy.

Tylko że jej koniec nie znikał w otworze, przez który się tutaj dostałam. Zwisał z dłoni Jesse'a. Był postrzępiony, jakby ktoś go obciął.

Nożem.

16

Patrzyłam ze zgrozą na koniec liny. Zabawne. Wiecie, jaka była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy?

– Ale ojciec Dom mówił – zawołałam – że Feliks i Maria byli dobrymi katolikami. To co oni robią w tym kościele?

Jesse zachował nieco większą przytomność umysłu. Złapał mnie za nadgarstek, przekręcając go tak, żeby móc spojrzeć na tarczę zegarka.

– Ile masz jeszcze czasu? – zapytał. – Ile minut zostało? Przełknęłam ślinę.

– Osiem. Ojciec Dominik poświęcił mój dom, żeby oni nie próbowali tam wejść, a potem popatrz, co robią. Przychodzą do kościoła i…

Jesse obejrzał się.

– Znajdziemy wyjście. Nie martw się, Susannah. To musi być gdzieś tutaj. Znajdziemy ten otwór.

Nie będziemy mogli znaleźć. Czułam to. Nawet szukanie nie miało sensu. Przy tak gęstej mgle nie mieliśmy najmniejszej szansy odnaleźć otworu, przez który tu się dostałam.

Susannah Simon, którą tak trudno było zabić, już właściwie nie żyje.

Zaczęłam odwiązywać sznur, którym byłam owinięta w pasie. Jeśli mam spotkać swego stwórcę, to chcę wyglądać jak najlepiej.

– To musi być tutaj – mówił Jesse, starając się rozgarnąć rękami mgłę. – Susannah, to musi być gdzieś tutaj.

Pomyślałam o ojcu Dominiku. I o Jacku. Biedny Jack. Jeśli sznur został przecięty, to mogło oznaczać tylko jedno: że w kościele doszło do jakiejś katastrofy. Maria de Silva, praktykująca katoliczka, której ojciec Dominik nie podejrzewał o napaść na poświęconym gruncie, nie bała się aż tak bardzo obrazić Pana, jak ojciec Dominik sobie wyobrażał. Miałam nadzieję, że ani jemu, ani Jackowi nic się nie stało. To do mnie miała pretensje, nie do nich.

– Susannah. – Jesse patrzył na mnie zaniepokojony – Susannah, dlaczego nie szukasz? Nie możesz się poddać, Susannah. Znajdziemy to miejsce. Wiem, że je znajdziemy.

Podniosłam na niego oczy. Nawet go nie widziałam. Myślałam o mamie. Jak ojciec Dominik jej to wyjaśni? To znaczy, jeśli sam jeszcze nie zginął. Moja mama będzie miała mnóstwo, ale to mnóstwo wątpliwości, jeśli znajdą moje ciało w bazylice. Przecież nie chodziłam do kościoła nawet w niedzielę. Skąd mogłam się tam wziąć w piątek w nocy?

– Susannah! – Jesse złapał mnie za ramiona. Potrząsnął mną, tak że włosy opadły mi na twarz. – Susannah, czy ty mnie słuchasz? Zostało nam tylko pięć minut. Musimy znaleźć wyjście. Zawołaj go.

Zamrugałam, odgarniając włosy z czoła. To już było coś. Nie będę się musiała martwić o dobrą farbę, by ukryć siwiznę. Bo nigdy nie osiwieję.

– Zawołać kogo? – zapytałam półprzytomnie.

– Odźwiernego – rzucił Jesse przez zaciśnięte zęby. – Powiedziałaś, że to twój przyjaciel. Może pokaże nam drogę.

Spojrzałam mu w oczy. Zobaczyłam w nich coś, czego nie widziałam nigdy przedtem. Uświadomiłam sobie nagle, co to takiego.

Strach. Jesse się bał.

Nagle ja również się przestraszyłam. Przedtem byłam w szoku. Teraz się przeraziłam. Bo skoro Jesse się boi, to znaczy, że stanie się coś okropnego. Bo Jesse'a nie jest tak łatwo przestraszyć.

– Zawołaj go – powtórzył.

Oderwałam od niego wzrok i rozejrzałam się. Wszędzie widziałam tylko mgłę, ciemne niebo i jeszcze więcej mgły. Ani śladu odźwiernego. Ani śladu przejścia do kościoła misyjnego Junipero Serry. Żadnego korytarza z drzwiami. Nic.

A potem nagle coś się pojawiło. W naszą stronę posuwała się jakaś postać. Poczułam ulgę. Odźwierny. On mi pomoże. Wiedziałam, że on…

Tyle że kiedy podszedł bliżej, okazało się, że to wcale nie odźwierny. Ten człowiek nie miał na głowie niczego poza włosami. Kręconymi, brązowymi włosami. Zupełnie jak…

– Paul? – krzyknęłam z niedowierzaniem.

Nie mogłam w to uwierzyć. Paul. Paul Slater. W naszą stronę szedł Paul Slater. Ale jak…

– Suze – odezwał się swobodnie, podchodząc do nas. Ręce trzymał w kieszeniach spodni, a jego koszula Brooks Brothers była rozpięta. Wyglądał, jakby wpadł tu na chwilę po długim dniu na polu golfowym. Paul Slater. Paul Slater.

– Co ty tutaj robisz? Czy ty… czy ty nie żyjesz?

– Właśnie chciałem cię zapytać o to samo. – Popatrzył na Jesse'a, który nie puścił moich ramion. – Kim jest twój przyjaciel? Sądzę, że to twój przyjaciel.

– Ja… – Spojrzałam na Jesse'a, potem na Paula, a potem znowu na Jesse'a. – Przyszłam tutaj po niego – wyjaśniłam. – To mój przyjaciel. Mój przyjaciel Jesse. Jack przypadkiem go wyegzorcyzmował i…

– Ach – mruknął Paul, kołysząc się na piętach. – Tak. Mówiłem ci, żebyś dała sobie spokój z Jackiem. Wiesz, on nigdy nie będzie jednym z nas.

Wytrzeszczyłam oczy Nie mogłam pojąć, co się dzieje. Paul Slater tutaj? To nie ma sensu. Chyba że nie żyje… – Jednym z… nas?

– Jednym z nas – powtórzył Paul. – Mówiłem ci, Suze. Wszystkie te dobre uczynki, pośredniczy nonsens… Nie mogę uwierzyć, że na to poszłaś. – Pokręcił głową, chichocząc pod nosem. – Myślałem, że jesteś mądrzejsza. Staruszek, to rozumiem, on jest z zupełnie innego świata, z innego pokolenia. A Jack jest, oczywiście… cóż, po prostu się do tego nie nadaje. Ale ty, Suze… Więcej się po tobie spodziewałem.

Jesse puścił moje ramiona, ale jedną ręką ujął mnie mocno za nadgarstek… Nadgarstek z zegarkiem ojca Dominika.

– To nie jest, jak rozumiem, odźwierny – wycedził.

– Nie. To jest brat Jacka, Paul. Paul, jak się tu dostałeś? Czy umarłeś?

Paul przewrócił oczami.

– Nie. Proszę. A ty też nie musiałaś robić tego całego cyrku, żeby tu przyjść. Możesz, podobnie jak ja, przychodzić tutaj i odchodzić, kiedy ci się podoba, Suze. Tyle czasu spędziłaś, udzielając „pomocy” – palcami zaznaczył w powietrzu cudzysłów – zagubionym duszom jak ta – skinął głową w kierunku Jesse'a – że nie zdołałaś skupić się nad odkrywaniem swojego prawdziwego potencjału. Otworzyłam szeroko oczy.

– Powiedziałeś mi… powiedziałeś mi, że nie wierzysz w duchy.

Uśmiechnął się jak dzieciak przyłapany z ręką w słoiku ze słodyczami.

– Powinienem był wyrażać się jaśniej. Nie wierzę w celowość tego, żeby pozwalać im wchodzić sobie na głowę, jak to się dzieje w twoim wypadku. – Spojrzał na Jesse'a wyzywająco.

Nadal miałam problem ze zrozumieniem tego, co widziałam… i słyszałam.

– Ale… ale czyż to nie jest właśnie to, czym mają zajmować się pośrednicy? – wyjąkałam. – Pomaganiem zagubionym duszom?

Paul wzdrygnął się, jakby kłębiąca się wokół nas mgła stała się nagle zimna.

– Skądże – powiedział. – No, może ten staruszek. I chłopak. Ale nie ja. Ani z pewnością nie ty, Susannah. Gdybyś raczyła poświęcić mi trochę swojego czasu, zamiast tak bardzo angażować się w ratowanie tego tam – uśmiechnął się krzywo w stronę Jesse'a – miałbym okazję pokazać ci, do czego jesteś zdolna. A jest tego znacznie więcej, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić.

Jedno spojrzenie na Jesse'a przekonało mnie, że jeśli nie przerwę tej rozmowy, dojdzie do rozlewu krwi. Zobaczyłam, jak na jego szczęce porusza się mięsień, którego przedtem nie zauważyłam.

– Paul, chcę, żebyś wiedział, ile dla mnie znaczy to, że, jak się wydaje, trzymasz rękę na pulsie mistycznego świata. Teraz jednak, jeśli nie wrócę na ziemię, obudzę się nieżywa. Pomijając już fakt, że, o ile się nie mylę, twój młodszy brat może być obecnie w bardzo trudnej sytuacji z powodu faceta o nazwisku Diego oraz laski w krynolinie. Paul skinął głową.

– Tak, dzięki tobie i twojej odmowie przekonania się o swoim prawdziwym powołaniu, życie Jacka znalazło się w niebezpieczeństwie, tak samo jak życie księdza.

Jesse zrobił nagle krok w stronę Paula, powstrzymałam go jednak, podnosząc rękę.

– A może udzieliłbyś nam drobnej pomocy, eee, Paul, skoro tyle wiesz? – zapytałam. To nie zabawa, starać się powstrzymać Jesse'a od zdecydowanych posunięć. Wyraźnie miał ochotę urwać chłopakowi głowę. – Jak się stąd wydostać?

Paul wzruszył ramionami.

– Och, tylko to cię interesuje? – zapytał. – To łatwe. Po prostu idź w stronę światła.

– Iść w stronę… – przerwałam, wściekła. – Paul! Zachichotał.

– Przepraszam – powiedział. – Chciałem tylko sprawdzić, czy widziałaś film.

Nie było mu jednak do śmiechu w ułamek sekundy później, kiedy Jesse się na niego rzucił.

Poważnie. Było jak na filmie. W jednej chwili Paul chichotał złośliwie, a w następnej pięść Jesse'a lądowała na jego opalonej, przystojnej twarzy.

Cóż, próbowałam go powstrzymać. Paul był prawdopodobnie moją ostatnią deską ratunku. Nie mogę jednak stwierdzić, że bardzo mnie to obeszło, kiedy usłyszałam trzask pękającej kości nosowej.

Paul zachowywał się jak dupek. Klął i wykrzykiwał rzeczy w rodzaju:

– Złamałeś mi nos! To niemożliwe, złamałeś mi nos!

– Złamię ci coś więcej niż nos – oświadczył Jesse, trzymając Paula za koszulę i machając mu przed oczami usmarowaną krwią pięścią – jeśli natychmiast nie powiesz nam, jak stąd wyjść.

Jak Paul odpowiedziałby na tę interesującą groźbę, nie dowiedziałam się nigdy. A to dlatego, że usłyszałam mile znajomy głos, wołający mnie po imieniu. Odwróciłam się. W moją stronę przez mgłę biegł Jack.

Przewiązany w pasie sznurem.

– Suze – zawołał. – Chodź szybko! Ta zła pani duch, przed którą mnie ostrzegałaś, przecięła twój sznur, a teraz oboje z tym drugim duchem znęcają się nad ojcem Dominikiem! – Przystanął, popatrzył na Jesse'a, który nadal trzymał zakrwawionego Paula i powiedział zaintrygowany:

– Paul? Co ty tutaj robisz?

Minęła chwila. Jedno uderzenie serca – jeśli miałabym serce, ale, oczywiście, nie miałam. Nikt się nie poruszył. Wszyscy wstrzymali oddech. Nikt nawet nie mrugnął.

W końcu Paul odezwał się, patrząc na Jesse'a:

– Pożałujesz tego. Rozumiesz? Postaram się, żebyś pożałował.

Jesse tylko się zaśmiał, bez śladu rozbawienia, mówiąc:

– Proszę bardzo.

Odrzucił Paula na bok, jak zużytą chusteczkę, podszedł do mnie i ujmując mnie za nadgarstek, pociągnął w stronę Jacka.

– Zabierz nas do nich – zwrócił się do chłopca.

A Jack, wsunąwszy dłoń w moją rękę, zastosował się do tej prośby, nie oglądając się na brata. Ani razu.

Co wyjaśniło mi niemal wszystko, z wyjątkiem tego, co naprawdę chciałam wiedzieć:

A mianowicie kim – czy też, może stosowniej, czym – jest Paul Slater?

Nie miałam jednak czasu na rozwikłanie tej zagadki. Według zegarka ojca Dominika została mi zaledwie minuta na powrót do ciała, w przeciwnym razie mogło się okazać, że już żadnego nie mam… co postawiłoby mój udział w jesiennych zajęciach klasy jedenastej pod znakiem zapytania.

Otwór na szczęście nie znajdował się daleko od miejsca, w którym staliśmy. Kiedy pochyliłam się nad nim, nigdzie nie mogłam dostrzec ojca Dominika. Słyszałam odgłosy walki – brzęk tłuczonego szkła, odgłos spadających na podłogę ciężkich przedmiotów, trzask drewna.

Widziałam również swoje ciało rozciągnięte na dole, jakbym spała, i to tak głęboko, że cały ten zgiełk nie robił na mnie wrażenia. Ani drgnęłam.

Droga w dół wydawała mi się teraz dużo dłuższa niż do góry.

Odwróciłam się do Jacka.

– Idź pierwszy – powiedziałam. – Opuścimy cię na linie…

Obaj z Jesse'em krzyknęli jednocześnie:

– Nie!

A potem poczułam, że spadam. Naprawdę. Niżej i niżej, i chociaż nie widziałam za wiele, zauważyłam jednak, na czym wyląduję i, wierzcie mi, nie cieszyła mnie myśl, że rozbiję sobie…

Tak się jednak nie stało. Zupełnie jak w snach, w których się spada, w momencie upadku otworzyłam oczy i zobaczyłam twarze Jesse'a i Jacka nad krawędzią otworu, który ojciec Dominik wyczarował swoją recytacją.

Znowu byłam w swoim ciele. W jednym kawałku. Przekonałam się o tym, sięgając w dół, żeby sprawdzić, czy nadal mam nogi. Miałam. Wszystko działało. Nawet guz na czole znowu zaczął mnie boleć.

A kiedy w sekundę później figura Marii Dziewicy – tej, o której Adam mówił, że płacze krwawymi łzami – spadła mi na brzuch, cóż, to także mocno zabolało.

– Tam jest – wrzasnęła Maria de Silva. – Bierz ją!

Słowo daję, mam dość ludzi, zwłaszcza martwych ludzi, którzy usiłują mnie zabić. Paul ma rację: lubię dobre uczynki. Nic nie robię, tylko staram się pomóc ludziom i co dostaję w zamian? Statuetką Marii Dziewicy w okolice pępka. To nie jest w porządku.

Chcąc okazać, jak bardzo nie w porządku, podniosłam rzeźbę, wstałam i złapałam Marię za tył sukni. Przypominając sobie zapewne nasze ostatnie spotkanie, usiłowała uciec. Za późno.

– Wiesz, Mario – odezwałam się tonem towarzyskiej pogawędki, potrząsając nią za falbany, tak jak rybak potrząsa wielkim pstrągiem – takie dziewczyny jak ty działają mi na nerwy. Nie chodzi tylko o to, że wysługujesz się facetami, żeby odwalali za ciebie brudną robotę. Wkurza mnie to, że ci się wydaje, że jesteś lepsza, bo pochodzisz z rodu de Silva. Ponieważ to jest Ameryka. – Złapałam garść jej lśniących, czarnych loków. – A w Ameryce wszyscy jesteśmy równi, bez względu na to, czy nazywamy się de Silva, czy Simon.

– Tak? – krzyknęła Maria, rzucając się na mnie z nożem. Najwyraźniej zdołała go odzyskać. – Cóż, chcesz wiedzieć, co mnie denerwuje w tobie? Myślisz, że tylko dlatego, że jesteś mediatorką, jesteś lepsza ode mnie.

No, w tym momencie szlag mnie trafił.

– Nie, to nieprawda – wycedziłam, uchylając się przed ciosem noża. – Nie uważam, że jestem lepsza od ciebie, ponieważ jestem mediatorką, Mario. Myślę, że jestem lepsza, bo w życiu nie zgodzę się poślubić kogoś, kogo nie kocham.

W mgnieniu oka unieruchomiłam jej rękę na plecach. Nóż upadł z brzękiem na podłogę.

– A nawet gdyby tak było, nie kazałabym nikogo mordować po to, żeby móc wyjść za kogoś innego. Ponieważ… – Mocno trzymając ją za włosy drugą ręką, pchałam ją w stronę barierki przy ołtarzu -…wierzę, że podstawą udanego związku jest komunikacja. Gdybyś więcej rozmawiała z Jesse'em, do tego, co się teraz dzieje, w ogóle by nie doszło. Chodzi o to, że to jest twój prawdziwy problem, Mario. Ktoś musi mówić. A ktoś inny musi słuchać. Widząc, co chcę zrobić, Maria wrzasnęła:

– Diego!

Za późno. Zdążyłam już grzmotnąć jej buziunią o poręcz przy ołtarzu.

– Rzecz w tym – wyjaśniłam, odchylając jej głowę, żeby ocenić rozmiar zniszczenia – że ty także nie potrafisz słuchać, prawda? Uprzedzałam przecież, żebyś ze mną nie zaczynała. Oraz – pochyliłam się, żeby móc szepnąć jej do ucha – sprecyzowałam, jak sądzę, że masz również zostawić w spokoju mojego chłopaka. Posłuchałaś? Nie… nie… posłuchałaś.

Każdemu słowu towarzyszyło uderzenie o barierkę. Okrutne, wiem, ale spójrzmy prawdzie w oczy: należało jej się. Suka próbowała mnie zabić, i to nie raz, ale dwa razy.

Dziewczyny wychowane w XIX wieku mają to do siebie, że są podstępne. To trzeba im przyznać. Wbić komuś sztylet w plecy, zaatakować we śnie to dla nich bułka z masłem.

Ale co do walki wręcz? No, w tym nie są za dobre. Bez trudu złamałam jej kark. Po prostu nadeptując na szyję. Nie ma to jak sandały od Prady!

Szkoda, że jej kark pozostanie w tym stanie tak krótko.

Gdy udało mi się zakończyć sprawę z Marią, rozejrzałam się, żeby sprawdzić, czy z Jackiem wszystko w porządku…

Jak się okazało, niezupełnie. Och, Jackowi nic się nie stało.

Tyle że pochylał się właśnie nad ojcem Dominikiem, o którym nie można było powiedzieć tego samego. Leżał obok ołtarza jak zmięte ubranie. Przelazłam przez barierkę i podeszłam do niego.

– Och, Suze – zawył Jack – nie mogę go obudzić. Myślę, że on…

W tym momencie ojciec Dominik, z przekrzywionymi okularami na nosie, wydał jęk.

– Ojcze D? – Podniosłam jego głowę, kładąc ją delikatnie na swoich kolanach. – Ojcze D, to ja, Suze. Czy ojciec mnie słyszy?

Ojciec D jęknął ponownie. Poruszył jednak powiekami, a to dobry znak.

– Jack, biegnij do tego złotego pudełka pod krucyfiksem, widzisz je? Wyjmij karafkę z winem. Jest tam pewnie.

Jack szybko wykonał polecenie. Przysunęłam twarz do twarzy ojca Dominika i szepnęłam:

– Wszystko będzie dobrze. Jeszcze trochę, ojcze D. Niech ksiądz się trzyma.

Moją uwagę odwrócił głośny trzask rozłupanego drewna. Rozejrzałam się po kościele, czując jak zamiera we mnie serce. Diego. Gdzieś tu jest. Zupełnie o nim zapomniałam…

Jesse jednak pamiętał.

Nie wiem dlaczego, ale uznałam, że Jesse został tam na górze, w tej niesamowitej krainie cieni. Nie został. Prześlizgnął się ponownie do tego świata – prawdziwego świata – nie zastanawiając się, jak sądzę, nad tym, co traci.

Z drugiej strony tutaj mógł sprać na kwaśne jabłko człowieka, który go zabił, więc może nie tracił aż tak wiele. Wydawał się zdecydowany odpłacić mu pięknym za nadobne, tyle że, oczywiście, nie mógł, jako że Diego już nie żył.

A jednak nigdy dotąd nie widziałam, żeby ktoś z taką determinacją dążył do celu. Byłam pewna, że Jesse nie zadowoli się złamaniem Feliksowi Diego karku. Nie, sądzę, że chciał mu co najmniej wyrwać kręgosłup.

Szło mu nieźle. Diego był wyższy niż Jesse, ale był także starszy i nie tak zwinny. Poza tym, wydaje mi się, że Jesse miał lepszą motywację, żeby rozbić przeciwnika na miazgę. O ile można uznać, że zawziętość, z jaką wywijał najeżonym drzazgami kawałkiem ławki, celując w głowę Feliksa Diego, o tym świadczy.

– Proszę – wysapał Jack, podając mi wino w kryształowej karafce.

– Dobrze – powiedziałam. To nie była whisky, którą, jak sądzę, podaje się nieprzytomnym, żeby ich ocucić, ale jednak coś, co zawierało alkohol. – Ojcze D… – Podniosłam jego głowę i zbliżyłam odkorkowaną karafkę do ust. – Niech ksiądz się napije.

Nic z tego nie wyszło. Ksiądz nie wypił ani łyka i całe wino pociekło po jego brodzie.

Tymczasem Maria zaczęła jęczeć. Złamane kręgi jej szyi wróciły na swoje miejsce. Tak to już jest z duchami. Odzyskują pierwotną postać i to o wiele za szybko.

Jack patrzył z gniewem, jak usiłuje podnieść się na kolana.

– Szkoda, że jej nie możemy wyegzorcyzmować – powiedział ponuro.

– Dlaczego nie możemy? – zapytałam. Jack uniósł brwi.

– Nie wiem. Nie mamy krwi kurczaka.

– Nie potrzebujemy krwi kurczaka. Mamy to. – Skinęłam głową w kierunku kręgu świeczek. Jakimś cudem, mimo całej bijatyki odbywającej się dokoła, nie poprzewracały się.

– Ale nie mamy jej zdjęcia – zauważył Jack. – Czy zdjęcie nie jest nam potrzebne?

– Nie – odparłam, delikatnie układając głowę ojca D na podłodze – jeśli nie musimy jej wzywać. A nie musimy. Ona tu jest. Chodź, pomóż mi ją przenieść.

Jack chwycił ją za nogi. Ja za korpus. Jęczała i szarpała się, póki ją nieśliśmy, kiedy jednak położyliśmy ją na ubraniach chóru, poczuła się widocznie tak, jak ja przedtem, było jej wygodnie i przestała walczyć, tylko leżała spokojnie. Krąg otwarty nad jej głową przez ojca Doma pozostał otwarty, dym – a raczej, jak się przekonałam, mgła – kłębiła się na krawędziach, zapuszczając macki do środka.

– Jak to zrobimy, żeby ją wessało? – zapytał Jack.

– Nie wiem. – Zerknęłam w stronę Jesse'a i Diega. Toczyli w tej chwili śmiertelną, na oko, walkę. Gdybym uznała, że Jesse traci przewagę, rzuciłabym się na pomoc, ale raczej sobie radził.

Poza tym, ten facet go zabił. Teraz przyszła pora wyrównywania rachunków, a do tego Jesse nie potrzebował mojej pomocy.

– Książka! – zawołałam ożywiona. – Ojciec Dom czytał z książki. Poszukaj jej. Masz ją?

Jack znalazł małą, czarną, oprawioną w skórę książkę pod pierwszą ławką. Kiedy zaczął przewracać kartki, mina mu się wydłużyła.

– Suze – powiedział – to nawet nie jest po angielsku.

– Nic nie szkodzi – powiedziałam. Wzięłam od niego książkę i otworzyłam na stronie zaznaczonej przez ojca Dominika. – To tutaj.

Zaczęłam czytać.

Nie będę udawała, że znam łacinę. Nie znam. Nie miałam pojęcia, co czytam.

Przypuszczam jednak, że wymowa nie ma znaczenia, kiedy wzywa się ciemne moce, ponieważ macki mgły zaczęły się wydłużać, aż w końcu spłynęły na podłogę, zawijając się wokół nóg i rąk Marii.

Wydawała się nie mieć nic przeciwko temu. Miało się wrażenie, że dotyk mgły na kostkach i nadgarstkach sprawia jej przyjemność.

Nie walczyła nawet wtedy, kiedy czytałam dalej, i macki naprężyły się, a potem powoli uniosły ją znad podłogi.

– Hej – odezwał się oburzony Jack – jak to się stało, że z tobą nie było tak samo? Dlaczego ty musiałaś się wspinać?

Bałam się odpowiedzieć. Kto wie, co by się stało, gdybym przestała czytać?

Więc czytałam. A Maria podnosiła się coraz wyżej, aż…

Tłumiąc krzyk, Diego oderwał się od Jesse'a i skoczył w naszą stronę.

– Ty suko! – ryknął na mnie, patrząc z przerażeniem na ciało żony wiszące w powietrzu. – Ściągnij ją na dół!

Jesse, dysząc ciężko, w podartej koszuli i ze strugą krwi spływającą z rozcięcia na czole, stanął za Diego, mówiąc:

– Skoro tak pragniesz być z żoną, dlaczego do niej nie pójdziesz?

I wepchnął Feliksa Diego w krąg świec.

W sekundę później macki mgły wystrzeliły z otworu, owijając się również wokół niego.

Diego nie przyjął tego tak spokojnie jak żona. Nie wydaje się, aby go to bawiło. Kopał i krzyczał, wykrzykiwał jakieś słowa po hiszpańsku, których nie rozumiałam, ale Jesse z pewnością tak.

Twarz Jesse'a ani drgnęła. Od czasu do czasu zerkałam ku niemu znad książki. Patrzył, jak dwoje kochanków – człowiek, który go zabił, i kobieta, która kazała mu to zrobić – znika w otworze.

Aż w końcu, po ostatnim „amen”, nie było już ich widać.

Kiedy zamarło echo mściwych okrzyków Diega, w kościele zapadła cisza. Cisza tak przejmująca, że aż przytłaczająca. Wahałam się, czy mogę ją zakłócić. Czułam jednak, że muszę.

– Jesse – powiedziałam cicho.

Nie dość cicho jednak. Mój szept w ciszy kościoła zabrzmiał jak krzyk.

Jesse oderwał wzrok od otworu, w którym zniknęli Maria i Diego i spojrzał na mnie pytająco.

Skinęłam w stronę sufitu.

– Jeśli chcesz wrócić – powiedziałam, chociaż każde słowo smakowało, jestem pewna, jak te żuki, które Przyćmiony przypadkiem wpakował sobie do ust – zrób to teraz, zanim otwór się zamknie.

Jesse popatrzył na dziurę w suficie, potem na mnie, a potem znowu na dziurę. A potem na mnie.

– Nie, dziękuję, querida – powiedział lekkim tonem. – Myślę, że zostanę i zobaczę, jak to się skończy.

17

Tego dnia skończyło się tak, że razem z Jesse'em i Jackiem, zaprowadziliśmy ojca Dominika, kiedy się ocknął, do telefonu, żeby mógł zadzwonić na policję i zawiadomić, iż natknął się na dwóch złodziei plądrujących kościół.

Kłamstwo, owszem. Ale jak inaczej miał wyjaśnić szkody, jakie narobili Maria i Diego? Nie wspominając o poobijanej głowie.

Później, kiedy wiedzieliśmy, że policja i karetka są w drodze, zostawiliśmy ojca Dominika i razem z Jackiem poczekaliśmy na taksówkę, starannie unikając tematu, o którym, jestem przekonana, wszyscy myśleliśmy: o Paulu.

To nie tak, że nie próbowałam wyciągnąć z Jacka czegoś o bracie. Rozmowa przebiegała mniej więcej następująco:

Ja: A więc, Jack, co jest z twoim bratem?

Jack: (krzywiąc się) Nie chcę o tym mówić.

Ja: Rozumiem cię doskonale. On jednak wydaje się poruszać swobodnie między krainą żywych, a zmarłych i to mnie niepokoi. Myślisz, że to możliwe, żeby był synem Szatana?

Jesse: Susannah…

Ja: Oczywiście, w jakiś najsympatyczniejszy sposób.

Jack: Powiedziałem, że nie chcę o tym mówić.

Ja: Co jest absolutnie zrozumiałe. Ale czy ty przedtem wiedziałeś, że Paul jest pośrednikiem? Czy byłeś tak samo zaskoczony jak my? Bo nie wydawałeś się bardzo zdziwiony, kiedy wpadłeś na niego tam, na górze.

Jack: Naprawdę nie chcę w tej chwili o tym mówić.

Jesse: On nie chce o tym mówić, Susannah. Zostaw chłopca w spokoju.

Jesse'emu łatwo było to powiedzieć. Jesse nie wiedział tego, co ja. A mianowicie że Paul, Maria i Diego… razem spiskowali. Minęło trochę czasu, zanim się zorientowałam, ale teraz, kiedy to do mnie dotarło, miałam ochotę walnąć się po głowie za to, że wcześniej tego nie zauważyłam: Paul umówił się ze mną w piątek wieczorem, kiedy Maria skłoniła Jacka do wyegzorcyzmowania Jesse'a; uwaga Paula, że „Lepiej łapać muchy na miód niż na ocet”. Czyż Maria nie użyła dokładnie tych samych słów w rozmowie ze mną, parę godzin wcześniej? Cała trójka – Paul, Maria i Diego – tworzyła bandycką spółkę, której członków łączyła nienawiść do jednej osoby: Jesse'a. Jaki jednak powód do nienawiści mógł mieć Paul, który Jesse'a spotkał po raz pierwszy w czyśćcu? Teraz, rzecz jasna jego niechęć znalazła uzasadnienie: Jesse wyrządził mu poważną szkodę na ciele, za co Paul poprzysiągł mu zemstę przy najbliższym spotkaniu. Jestem pewna, że Jesse nie wziął tego zbyt poważnie, ale ja się martwiłam. Tak dużo trudu kosztowało mnie wyciągnięcie Jesse'a z jednego bagna. Nie obserwowałabym z entuzjazmem, jak pogrąża się w kolejnym.

Nic nie mogłam na to poradzić. Jack nie chciał mówić. Dzieciak doznał poważnego urazu. No, coś w tym rodzaju. Robił takie wrażenie, jakby niedawno świetnie się bawił. Po prostu nie chciał rozmawiać o bracie.

To mnie rozczarowało, bo miałam mnóstwo pytań. Na przykład, jeśli Paul był pośrednikiem – a musiał być; jak inaczej znalazłby się na górze? – dlaczego nie pomógł młodszemu bratu z tym widzę – nieżywych – ludzi, dlaczego nie dodał mu odwagi, nie zapewnił biedaka, że nie zwariował?

Chcąc jednak wyciągnąć od niego informacje, zawiodłam się boleśnie.

Podejrzewam, że gdybym miała brata takiego jak Paul, też nie chciałabym o nim mówić.

Kiedy odstawiliśmy Jacka bezpiecznie do hotelu, ruszyliśmy z Jesse'em na długi spacer do domu (nie miałam przy sobie dość pieniędzy na taksówkę).

Może jesteście ciekawi, o czym rozmawialiśmy, przemierzając te trzy kilometry. Mnóstwo rzeczy moglibyśmy, oczywiście, omówić.

A jednak, prawdę mówiąc, nie pamiętam. Nie sądzę, żebyśmy rozmawiali o czymś ważnym. Właściwie to co mieliśmy jeszcze powiedzieć?

Zakradłam się do domu równie niepostrzeżenie, jak poprzednio się z niego wymknęłam. Nikt się nie obudził, poza psem, a ten, przekonawszy się, że to ja, natychmiast ponownie zasnął. Nikt nie zauważył mojej nieobecności.

Nigdy nie zauważają.

Poza mną tylko Szatan wiedział o zniknięciu Jesse'a i jego radość na widok mojego współlokatora powinna wprawić w zmieszanie wszystkie koty świata. Jego mruczenie słychać było w całym pokoju…

Fakt, że nie słyszałam go długo. A to dlatego, że po wejściu do pokoju pościeliłam łóżko, zsunęłam sandały i wsunęłam się pod kołdrę. Nawet nie umyłam twarzy. Popatrzyłam jeszcze raz na Jesse'a, upewniając się, że naprawdę wrócił, a potem zasnęłam.

Nie obudziłam się aż do niedzieli.

Mama była przekonana, że zachorowałam. Przynajmniej do momentu, kiedy zobaczyła guza na moim czole. Wówczas uznała, że to tętniak. Usilnie starałam się jej wyjaśnić, że to żadna z tych dwóch rzeczy – że jestem po prostu bardzo, bardzo zmęczona – ale i tak nie uwierzyła i z pewnością zaciągnęłaby mnie w niedzielę rano do szpitala na badania – rany, spałam prawie dwa dni – tylko że musieli z Andym jechać po Profesora na obóz.

Problem polega na tym, że umieranie, nawet przez pół godziny, bywa wyczerpujące.

Obudziłam się wściekle głodna. Gdy mama i Andy odjechali – wymuszając na mnie przedtem obietnicę, że nie wyjdę z domu przez cały dzień i będę grzecznie czekała na ich powrót, tak żeby mogli ocenić ponownie stan mojego zdrowia – połknęłam dwa bajgle i michę płatków, zanim Śpiący i Przyćmiony rozczochrani jak nieboskie stworzenia, pokazali się przy stole. Ja za to zdążyłam już wziąć prysznic i ubrać się. Byłam gotowa przeżyć kolejny dzień… prawdopodobnego bezrobocia, ponieważ nie miałam pewności, czy Hotel i Kompleks Golfowy Pebble Beach przedłuży ze mną kontrakt, jako że opuściłam dwa dni pracy z rzędu.

Śpiący jednak mnie pocieszył.

– Jest w porządku – powiedział, pakując sobie garść płatków do ust. – Rozmawiałem z Caitlin. Powiedziałem jej, że strasznie się czujesz. W związku z tym truposzem na podwórku. Nie będzie robiła trudności.

– Naprawdę? – W gruncie rzeczy w ogóle go nie słuchałam. Przyglądałam się jak je Przyćmiony To niezwykłe widowisko. Władował sobie do gęby połowę bajgla i wydawał się połknąć ją w całości. Żałowałam, że nie mam aparatu fotograficznego, żeby zarejestrować to wydarzenie dla potomności. Albo przynajmniej móc udowodnić kolejnej dziewczynie, która uzna go za cudo, że się myli. Patrzyłam, jak nie odrywając wzroku od rozłożonej na stole gazety, wsadził drugą połowę bajgla do ust i pożarł ją, obywając się i tym razem bez żucia, podobnie jak węże połykają szczury.

To była najobrzydliwsza rzecz, jaką w życiu widziałam. No, może poza żukami w soku pomarańczowym.

– Och. – Śpiący odchylił się do tylu na krześle i wziął coś z blatu za plecami. – Caitlin powiedziała, żeby ci to dać. To od Slaterów. Wczoraj wyjechali.

Złapałam kopertę, którą rzucił w moją stronę. Była wypchana. Zawierała coś twardego. Napisano na niej „Susan”.

– Mieli wyjechać dopiero dzisiaj – powiedziałam, rozdzierając kopertę.

– Cóż. – Śpiący wzruszył ramionami. – Wyjechali wcześniej. Co ja na to poradzę? Przeczytałam pierwszy z listów w kopercie. Był od pani Slater.

Droga Susan!

Cóż ci mogę powiedzieć? Dokonałaś cudów, jeśli chodzi o Jacka. To zupełnie inne dziecko. Jackowi zawsze było trudniej niż Paulowi. Nie jest chyba tak bystry jak Paul. W każdym razie, było nam bardzo przykro, że nie możemy się pożegnać, musieliśmy jednak wyjechać przed czasem. Proszę przyjmij ten drobny dowód naszego uznania i pamiętaj, że Rick i ja jesteśmy twoimi dłużnikami na zawsze.

Nancy Slater

Liścik zawierał czek na dwieście dolarów. Nie żartuję. To nie był mój tygodniowy zarobek. To był napiwek. Położyłam czek i list obok miski z płatkami i wyjęłam z koperty drugą kartkę. Była od Jacka.

Droga Suze!

Uratowałaś mi życie. Wiem, że mi nie wierzysz, ale tak jest. Gdybyś nie zrobiła dla mnie tego wszystkiego, nadal bym się bał. Nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś się bał. Dziękuję i mam nadzieję, że twoja głowa ma się lepiej. Napisz do mnie, jak tylko będziesz miała okazję.

Całuję Jack

PS Proszę nie pytaj mnie więcej o Paula. Przykro mi z powodu tego, co zrobił. Jestem pewien, że nie chciał. Nie jest taki zły.

J.

Och, pewnie, pomyślałam z goryczą. Nie taki zły? Facet był przerażający! Łaził sobie po krainie zmarłych, ale kiedy jego własny brat wariował ze strachu, widząc duchy, nie kiwnął palcem, żeby mu cokolwiek wyjaśnić. Nie taki zły. On jest bardzo zły. Miałam szczerą nadzieję, że już nigdy go nie spotkam.

W liście Jacka było jeszcze jedno post scriptum.

PPS Pomyślałem, że może chciałabyś to mieć. Nie wiem, co miałbym z tym zrobić.

Przechyliłam kopertę i ku mojemu ogromnemu zdumieniu ze środka wypadła miniaturka Jesse'a, którą widziałam na biurku Clive'a Clemmingsa w Towarzystwie Historycznym. Patrzyłam na nią poruszona.

Powinnam ją zwrócić. Ta myśl jako pierwsza przyszła mi do głowy. Muszę ją oddać. Czyż nie? Nie mogę jej tak po prostu zatrzymać. To byłaby kradzież.

Tylko że tak mi się jakoś wydawało, że Clive nie miałby do mnie pretensji. Zwłaszcza kiedy Przyćmiony podniósł oczy znad gazety i zawołał:

– Jeej, jesteśmy tutaj.

Śpiący przerwał lekturę działu SAMOCHODY, w którym, jak zwykle szukał czarnego camaro 67 z licznikiem wskazującym mniej niż osiemdziesiąt tysięcy kilometrów.

– Spadaj – powiedział znudzonym głosem.

– Nie, naprawdę – upierał się Przyćmiony. – Popatrz. Odwrócił gazetę. Było tam zdjęcie naszego domu, obok zaś fotografia Clive'a Clemmingsa i reprodukcja portretu Marii. Wyrwałam Przyćmionemu gazetę.

– Hej – wrzasnął. – Właśnie ją czytam!

– Pozwól spróbować komuś, kto potrafi wymówić wszystkie długie słowa – odcięłam się.

Przeczytałam na głos artykuł Cee Cee.

Opisała tę historię w zasadzie tak, jak ją przedstawiłam, zaczynając od znalezienia ciała Jesse'a – tyle że nazywała go Hektorem de Silvą – a potem przeszła do teorii dziadka Clive'a na temat jego śmierci. Zaznaczyła wszystkie najważniejsze punkty – dwulicowość Marii, podłość Diega. Dała też do zrozumienia, bez zbędnego gadulstwa, że żaden z potomków owej pary nigdy niczego nie osiągnął.

Tak trzymać, Cee Cee.

Jako źródło informacji podała zmarłego Clive'a Clemmingsa, doktora nauk humanistycznych, który zdołał rozwikłać zagadkę tuż przed śmiercią parę dni wcześniej. Miałam wrażenie, że Clive, bez względu na to, gdzie przebywał, ucieszył się z tego. Nie tylko wyszedł na bohatera, który rozwiązał stupięćdziesięcioletnią tajemnicę morderstwa, ale jeszcze gazeta zamieściła jego fotografię, na której nadal miał większość włosów.

– Hej – powiedział Przyćmiony, kiedy skończyłam czytać – jak to jest, że o mnie nie wspomnieli ani razu? To ja znalazłem szkielet.

– Och, jasne – prychnął Śpiący pogardliwie. – Odegrałeś doprawdy kluczową rolę. W końcu, gdyby nie ty, czaszka tego człowieka nadal byłaby cała.

Przyćmiony rzucił się na brata. Podczas gdy oni tarzali się po podłodze, robiąc straszliwy hałas, jakiego ich ojciec nie zniósłby z pewnością, gdyby był w domu, ja odłożyłam gazetę i wzięłam ponownie kopertę od Slaterów. Wewnątrz znajdowała się jeszcze jedna kartka.

Suze, odczytałam zdecydowany, pochyły charakter pisma. Tak widocznie miało być… na razie.

Paul. Nie wierzyłam własnym oczom. List był od Paula.

Wiem, że masz pytania. Wiem również, że nie brak ci odwagi. Czego jestem ciekaw, to tego, czy masz odwagę zadać pytanie, które dla kogoś o twoim… powołaniu, jest najtrudniejsze.

Pamiętaj: jeśli dasz człowiekowi rybę, będzie miał co jeść przez jeden dzień. Jeśli jednak nauczysz go ryby łowić, zje wszystkie, które ty mogłabyś złowić dla siebie.

To taka drobnostka, o której powinnaś pamiętać, Suze.

Paul

Boże, pomyślałam, co za typek. Nic dziwnego, że między nami nie zaiskrzyło.

Najtrudniejsze pytanie? Co to takiego? O jakie powołanie chodzi? Co on takiego wie, czego ja nie wiem? Zdaje się, że jest tego mnóstwo.

Jednego byłam jednak pewna. Kimkolwiek był Paul – a wcale nie byłam przekonana, że pośrednikiem – był także draniem. Nie raz, ale dwa, zostawił Jacka własnemu losowi, po raz pierwszy, nie racząc powiedzieć dzieciakowi czegoś w rodzaju: „Hej, nie martw się, dla takich ludzi jak ty i ja to zupełnie normalne, że wszędzie widzimy zmarłych”, po raz drugi, nie przychodząc mu z pomocą w pustym kościele, gdy ta para stukniętych duchów przewracała wszystko do góry nogami.

Nie wspominając już o tym, co zrobił Jesse'emu, którego nawet nie znał.

Tego nie miałam zamiaru mu wybaczyć.

I z pewnością nie zamierzałam mu zaufać. Ani jego zdaniu na temat łowienia ryb.

Chociaż budził we mnie tylko niechęć, to jednak nie wyrzuciłam jego listu. Uznałam, że muszę go koniecznie pokazać ojcu Domowi, który, o czym wiedziałam, bo rozmawiałam z nim przez telefon, miał się dobrze, był tylko trochę obolały.

Podczas gdy Śpiący i Przyćmiony wciąż się kotłowali – Przyćmiony wrzeszczał przy tym „Złaź ze mnie, homo” – wzięłam swoje manatki i poszłam na górę. Rany, miałam wolny dzień. Nie chciało mi się spędzać go w czterech ścianach. Postanowiłam zadzwonić do Cee Cee i sprawdzić, co porabia. Może wybrałybyśmy się na plażę. Należy mi się chwila odpoczynku.

W pokoju zastałam Jesse'a. Zwykle nie pojawia się rano. Z drugiej strony, zwykle nie śpię trzydzieści sześć godzin, sądzę więc, że żadne z nas nie trzymało się ustalonego porządku dnia.

W każdym razie, nie spodziewałam się go, więc podskoczyłam na pół metra, szybko chowając miniaturkę za plecami.

No, bo dajcie spokój. Nie chcę, żeby myślał, że mi się podoba, czy coś.

– Nie śpisz – odezwał się z ławy pod oknem, gdzie siedział z Szatanem i egzemplarzem Ukradnij tę książkę Abbiego Hoffmana, którą, jak wiem, ukradł z biblioteczki mojej mamy na dole.

– Hm – mruknęłam, podchodząc do łóżka. Może gdybym działała dość szybko, zdążyłabym wrzucić obrazek pod poduszkę, zanim by coś zauważył. – Owszem, nie śpię.

– Jak się czujesz? – zapytał.

– Ja? – odparłam, jakby w pokoju był jeszcze ktoś inny, do kogo mógłby skierować to pytanie.

Jesse odłożył książkę i spojrzał na mnie, robiąc jedną z tych swoich min. Wiecie, takich, których nie jestem w stanie rozszyfrować.

– Tak, ty Jak się czujesz?

– W porządku. – Doszłam do łóżka. Usiadłam i szybciej niż mangusta – nie widziałam ich w akcji, ale słyszałam, że są szybkie – wrzuciłam czek, listy i miniaturkę pod poduszkę. Potem odprężyłam się.

– Czuję się świetnie – powiedziałam.

– Dobrze. Musimy porozmawiać.

Nagle przestałam czuć się taka odprężona. Zerwałam się na równe nogi. Nie wiem dlaczego, ale serce zaczęło mi nagle strasznie mocno bić.

Porozmawiać? O czym on chce porozmawiać? Mój mózg pracował z prędkością stu kilometrów na sekundę. Przypuszczam, że powinniśmy porozmawiać o tym, co się stało. To znaczy, to było przerażające i w ogóle, i o mało nie zginęłam, i jak powiedział Paul, miałam mnóstwo pytań…

A jeśli Jesse chce rozmawiać właśnie o tym? O tym, że o mało nie umarłam?

Nie miałam ochoty o tym mówić. Ponieważ faktem jest, że wszystko to zrobiłam po to, żeby go ratować. Poważnie. Miałam nadzieję, że nie zwróci na to uwagi, ale widziałam po wyrazie jego twarzy, że zwrócił. Jak najbardziej.

A teraz chce o tym rozmawiać. Ale jak ja mam o tym rozmawiać, nie dając do zrozumienia, że go kocham?

– Wiesz co – powiedziałam szybko. – Nie chcę rozmawiać. W porządku? Naprawdę nie chce mi się rozmawiać. Już się nagadałam.

Jesse zdjął Szatana z kolan i postawił go na podłodze. Wstał. Ciekawa byłam, co chce zrobić. Co on chce zrobić? Wciągnęłam głęboko powietrze, mówiąc ciągle o tym, że nie chce mi się mówić.

– Właśnie… Posłuchaj – nawijałam, podczas gdy on zrobił krok w moją stronę. – Właśnie zamierzałam zadzwonić do Cee Cee, może pójdziemy na plażę czy gdzieś, ponieważ ja naprawdę… po prostu muszę odpocząć.

Kolejny krok w moją stronę. Teraz stał tuż przede mną.

– Zwłaszcza – powiedziałam z naciskiem, patrząc mu w oczy – od mówienia. Od tego właśnie muszę odpocząć. Od mówienia.

– Świetnie – mruknął. Ujął moją twarz w obie dłonie. – Nie musimy rozmawiać.

Wtedy mnie pocałował. W usta.

Jenny Carroll, Meg Cabot

***