/ Language: Polski / Genre:thriller

Srebrny Błysk Śmierci

J. Robb

Dwa brutalne morderstwa, których zagadkę ma rozwiązać Eve Dallas, mają niewątpliwie jeden element wspólny – narzędzie zbrodni. Ale czy tylko to? Co łączy ofiary? Obie mają jakiś związek z mężem Eve, Roarkiem. Czyżby prawdziwym celem ataku był on? Czy każda następna ofiara – a wszystko wskazuje na to, że trzeba się z nimi liczyć – będzie bliższa Roarke`owi. A może to on będzie ofiarą?

J. D. Robb

Srebrny Błysk Śmierci

PROLOG

To było morderstwo.

Czterdzieści pięter niżej nadal toczyło się życie – hałaśliwe, irytujące, obojętne na śmierć.

Maj na nowojorskiej ulicy jak zwykle zapierał dech w piersiach. Sprzedawcy kwiatów rozstawili na chodnikach pachnące kramy. Choć raz, mimo korków, w powietrzu unosił się zapach nie przypominający spalin.

Przechodnie poruszali się w tempie zależnym od nastroju. Niektórzy w pośpiechu przeciskali się między spacerowiczami, inni nerwowo rozglądali się w poszukiwaniu powietrznych autobusów. Większość mieszkańców miasta, zgodnie z zaleceniami projektantów mody na wiosnę 2059, miała na sobie koszule z długimi rękawami i T- shirty w jaskrawych kolorach.

W tym sezonie nawet sprzedawane na ulicach napoje przyciągały wzrok intensywnymi kolorami. Wózki z kiełbaskami sojowymi tonęły w smakowicie pachnącej mgle, a apetyczny zapach jedzenia mieszał się z balsamicznym powietrzem wieczoru.

Korzystając z resztek dziennego światła, młodzi nowojorczycy okupowali publiczne korty i boiska, oddając się intensywnym ćwiczeniom. W pocie czoła tańczyli, uganiali się za piłkami i rzutkami lub podciągali na drążkach. Wypożyczalnie wideo na Times Square świeciły pustkami, bo na ulicach działy się ciekawsze rzeczy. Jedynie właściciele sex-shopów nie narzekali na brak klienteli.

Wiosną, jak zwykle, rosło zainteresowanie pornografią.

Autobusy powietrzne zwalniały przed centrami handlowymi. Migocące światła na parkingach zachęcały do postoju przed coraz to nowymi sklepami.

Kupuj i bądź szczęśliwy! A jutro? Kupisz jeszcze więcej.

Goście barów i restauracji relaksowali się przy stolikach w ogródkach. Jedząc kolacje i popijając drinki rozmawiali o swoich planach, pięknej pogodzie, codziennych troskach.

Ulica tętniła życiem, podczas gdy w wieżowcu śmierć zbierała swoje żniwo.

Nie wiedział jak się nazywa. I tak imię, które nadała jej matka po urodzeniu nie miało znaczenia. Jeszcze mniej obchodziło go jak się nazywała schodząc z tego świata.

Jedyne co się liczyło to jej obecność. Pojawiła się akurat w tym miejscu. Akurat o tej porze.

Przyszła do apartamentu 4602, żeby sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Był cierpliwy, a ona nie kazała nan siebie zbyt długo czekać.

Miała na sobie czarny, elegancki uniform i śnieżnobiały fartuszek, taki jaki noszą wszystkie pokojówki w Palace, najlepszym hotelu w mieście. Zgodnie z wymogami dyrekcji gładko zaczesała lśniące, kasztanowe włosy i spięła je na karku czarną klamrą.

Była młoda i ładna. Sprawiła mu tym dodatkową radość. Przecież i tak by to zrobił, nawet gdyby miała 90 lat i twarz wiedźmy.

Zadanie okazało się dużo przyjemniejsze, kiedy zauważył, że jest młoda, atrakcyjna ma zaróżowione policzki i ładne ciemne oczy.

Oczywiście najpierw zadzwoniła. Dwa razy z krótką regulaminową przerwą. Zdążył w tym czasie ukryć się w przepastnej szafie w sypialni.

Otworzyła drzwi za pomocą karty identyfikacyjnej.

– Obsługa hotelowa!- odezwała się śpiewnym głosem, w sposób, w jaki pokojówki ogłaszają swoje przybycie do zwykle pustych pokoi.

Nie zatrzymała się w sypialni. Od razu weszła do łazienki, by wymienić ręczniki, z których od rana korzystał gość nazwiskiem James Priori.

Myjąc wannę, dla dodania sobie animuszu, nuciła pod nosem jakąś melodię. Gwiżdż, kiedy pracujesz, pomyślał, nie odrywając od niej wzroku. Jeszcze tylko chwilę.

Czekał aż wróci. Rzuciła ręczniki na podłogę przed drzwiami, po czym podeszła do łóżka by poprawić błękitną pościel.

Uważnie złożyła kapę w lewym rogu łóżka, formując idealnie równy trójkąt. Zauważył, że jest zadowolona z rezultatu. Jemu też się podobało.

Poruszyła się jak błyskawica. Ledwo kątem oka dostrzegła za plecami jakiś ruch, był już na niej. Krzyczała, przeraźliwie, głośno, bez przerwy ale pokoje w Palace były dźwiękoszczelne.

Chciał, żeby krzyczała. Wprawiła go tym w dobry nastrój. Miło pracować w takich warunkach.

Próbowała wydobyć służbowy biper z kieszeni fartuszka ale wykręcił jej rękę. Szarpną tak mocno, że dziewczyny krzyk przeszedł w agonalne skomlenie.

– No nie, tym się bawić nie będziemy.- Odebrał jej biper ii rzucił pod ścianę.- Nie spodoba ci się- ostrzegł-ale przecież nie w tym rzecz. Najważniejsze że ja to lubię.

Zacisnął dłonie na jej szyi i podniósł ją z podłogi. Była lekka, nie ważyła nawet 50 kilogramów. Trzymał ja w górze aż z braku tlenu zawisła bezwładnie w jego rękach.

Miał przy sobie strzykawkę ze środkiem uspokajającym, na wszelki wypadek ale przy tak drobnej kobiecie wydawała się zbyteczna.

Kiedy puścił ofiare, upadła na kolana. Zatarł z zadowoleniem ręce i uśmiechnął się promiennie.

– Muzyka- wydał polecenie.

Z głośnika popłynęła zaprogramowana specjalnie na tą okazję aria z Carmen.

Upojne, pomyślał, nabierając w płuca powietrza jak gdyby chciał w ten sposób poczuć zapach dźwięków.

– No to do roboty.

Pogwizdywał, bijąc ją. Nucił, kiedy gwałcił. Zanim ją udusił zaczął śpiewać.

1

Śmierć ma wiele różnych twarzy, a śmierć gwałtowna dodatkowo kryje się za maską. Zadanie polega na odkryciu jej prawdziwego oblicza. Dopiero wtedy można wymierzyć sprawiedliwość.

Bez względu na to, czy morderstwo popełniono z zimną krwią, czy w afekcie musiała dotrzeć do jego źródeł. To jedyne, co mogła zrobić dla ofiary.

Tej nocy Eve Dallas, porucznik nowojorskiej policji, trzymała odznakę, służbowy pistolet i komunikator w maleńkiej jedwabnej torebce, która od początku wydawała jej się zbyt frywolna.

Zamiast munduru miała na sobie cienką błyszczącą suknię wieczorową w kolorze dojrzałej moreli, ściśle przylegającą do jej szczupłego ciała. Odważny dekolt w kształcie litery V odsłaniał nagie plecy. Szyję zdobił sznur brylantów. Dwa kamienie błyszczały także w uszach, które niedawno, w chwili słabości, zgodziła się przekłuć.

W krótkie kasztanowe włosy wpięła brylanty, przypominające krople deszczu. Zawsze, gdy wkładał elegancką biżuterię czuła się nieswojo.

Choć w jedwabiu i w drogich kamieniach wyglądała oszałamiająco, nadal pozostała czujną policjantka. Jej chłodne brązowe oczy bez ustanku obserwowały przestronną salę balową, twarze gości i ochroniarzy. Czuła się całkowicie odpowiedzialna za bezpieczeństwo.

Bezszelestne kamery, zmyślnie ukryte w gipsowych kasetonach, cały czas pracowały, rejestrując wszystko co działo się na sali.

Nowoczesne skanery były w stanie wyłowić każdego, kto próbował by wnieść lub ukryc niebezpieczne przedmioty. Większość kelnerów obsługujących przyjęcie stanowili specjalnie wyszkoleni pracownicy ochrony.

Na bal wpuszczano tylko zaproszonych gości. Czytnik znajdujący się przy drzwiach sprawdzał autentyczność hologramu na każdym zaproszeniu. Powodem dla którego przedsięwzięto tak wyjątkowe środki ostrożności, była biżuteria i dzieła sztuki o wartości 578 mln dolarów wystawione w Sali balowej.

Wszystkie gabloty zostały zabezpieczone przed rozbiciem. Niezliczone czujniki bez przerwy mierzyły natężenie światła i temperaturę, były w stanie wykryć każdą zmianę ciężaru, rejestrowały najmniejszy nawet ruch. Gdyby któryś z gości lub ktoś z obsługi spróbował ruszyć z miejsca choćby kolczyk, natychmiast zablokowałby automatyczne drzwi i włączył alarm. W ciągu kilku sekund na Sali pojawiliby się najlepsi ochroniarze wyselekcjonowani z oddziałów specjalnych nowojorskiej policji.

Eve, z wrodzonym sobie cynizmem, że całe to przedsięwzięcie jest jedynie niepotrzebna pokusą dla złodziei. Zbyt wielu zwiedzających, zbyt łatwy dostęp do eksponatów, zbyt duża powierzchnia wystawy ale poza tym wszystko było dość sprawnie zorganizowane.

Tak, jak tego oczekiwała od Roarka.

– I cóż, pani porucznik?- w jego pytaniu przebrzmiewała nutka rozbawienia, a może tylko irlandzki akcent męża przyciągnął jej uwagę.

Przecież wszystko co dotyczyło Roarke’a, przyciągało jej uwagę – oczy, nieprzyzwoicie niebieskie, twarz, która mogła uchodzić za jedno z najdoskonalszych dzieł bożych.

Kiedy się do niej uśmiechnął, wykrzywiając zmysłowe usta, miała ochotę przytulić się do niego i tylko raz lekko go ugryźć. Nie odrywając od niej wzroku, delikatnie pogładził ją po nagim ramieniu.

Choć byli małżeństwem od przeszło roku, takie ukradkowe pieszczoty wciąż wywoływały u niej dreszcz podniecenia.

– Całkiem udane przyjęcie- powiedziała.

Dyskretny grymas Roark’a natychmiast zmienił się w szeroki uśmiech

– Prawda?- Nie przestając gładzić jej ramienia, rozejrzał się po pomieszczeniu. Jego czarne jak noc włosy sięgały prawie do ramion, nadając mu wyg ląd irlandzkiego wojownika. Wysoki, doskonale zbudowany, w eleganckim czarnym krawacie, robił niesamowite wrażenie. Oczywiście nie tylko na niej. Dostrzegała to większość kobiet obecnych na bankiecie. Gdyby Eve była typem zazdrosnej żony, pewnie kopnęłaby już niejeden tyłeczek tylko za sposób, w jaki ich właścicielki zerkały w stronę Roark’a.

– Zadowolona z zabezpieczeń?- zapytał.

– Nadal uważam że organizowanie przyjęcia w Sali balowej hotelu, nawet twojego to ogromne ryzyko. Te świecidełka warte są setki tysięcy dolarów.

Lekko się uśmiechnął.

– Świecidełka to niezupełnie to określenie o które nam chodzi. Magda Lane wystawia na aukcję niewątpliwie najwspanialszą kolekcję dzieł sztuki, biżuterii i pamiątek.

– Pewnie. I spodziewa się na tym nieźle zarobić.

– Właśnie na to liczę. Za zorganizowanie tego pokazu, zapewnienie bezpieczeństwa i przeprowadzenie licytacji Roarke Industries dostanie z tego ładną sumkę.- Czujnie rozglądał się po Sali, obserwował, jak gdyby to on a nie żona, pracował w policji.-Samo jej nazwisko wystarczy aby cena na otwarciu przebiła wartość tych cacek. Idę o zakład, że dostanie co najmniej dwa razy więcej niż to wszystko warte.

W głowie się nie mieści, pomyślała Eve, to jakiś absurd.

– Myślisz że ludzie ot tak po prostu, dadzą pół miliarda za przedmioty należące do kogoś innego?

– Oczywiście. Przez zwykły sentyment.

– Jezu Chryste.- Eve pokręciła z niedowierzaniem głową.- Przecież to tylko przedmioty. No ta.- Machnęła ręką.- Zapomniałam z kim rozmawiam. Z królem przedmiotów.

– Dziękuję kochanie. – Postanowił przemilczeć fakt, że sam ma na oku kilka drobiazgów dla siebie i dla żony. Na dyskretny znak dłonią pojawił się przy nich kelner niosąc tacę z szampanem w smukłych kryształowych kieliszkach. Roarke wziął dwa, jeden podał żonie.- Jeżeli zbadałaś już system zabezpieczeń, może zrobisz sobie przerwę i trochę się zabawisz?

– A kto twierdzi, że tego nie robię?- Wiedziała, że tego wieczoru nie jest policjantką, lecz jego żoną, a to oznacza podawanie ręki, poklepywanie po plecach i uśmiechanie się do gości. Ale najgorszymi torturami, według Eve, było prowadzenie niezobowiązujących rozmów towarzyskich.

Znał ją jak samego siebie. Podniósł jej dłoń i pocałował.

– Jesteś dla mnie zbyt dobra.

– Nie zapominaj o tym.- Wypiła łyk szampana. – No to z kim mam rozmawiać?

– Myślę że zaczniemy od kobiety wieczoru. Pozwól że przedstawię cię Magdzie. Na pewno się polubicie.

– Aktorzy- mruknęła Eve.

– Jesteś uprzedzona. No, w każdym razie – mówił, prowadząc żonę przez salę- Magda Lane nie jest zwyczajną aktorką. To żywa legenda. Pięćdziesiąt lat w show-biznesie. Wiesz, że tylko nieliczni potrafią tego dokonać. Przetrwała wszystkie mody, style i zmiany na stołkach w przemyśle filmowym. Talent to za mało by odnieść sukces. Do tego potrzebny jest kręgosłup.

Eve po raz pierwszy widziała w oczach męża taki zapał. Rozbawił ją.

– Nie daje ci spokoju, co? – zapytała z uśmiechem.

– Od lat. Kiedyś, jako dzieciak, jeszcze w Dublinie, musiałem na chwilę zniknąć z ulicy. No wiesz, miałem w kieszeni kilka portfeli i cudzych drobiazgów, a po piętach dreptała mi policja.

Jej niemalowane usta wykrzywiły się w ironicznym uśmiechu.

– Chłopcy zawsze pozostają chłopcami.

– Cóż, tak bywa. Przypadkiem trafiłem do kina. Miałem chyba z osiem lat albo coś koło tego. Siedziałem w ciemnej Sali, czekając aż idiotyczny kostiumowy film zanudzi mnie na śmierć. I wtedy po raz pierwszy zobaczyłem Magdę Lane. Grała Pamelę w „Złamanej Olumie”.

Wskazał dłonią androida, replikę aktorki, odzianego w śnieżnobiałą suknię balową, ozdobioną lśniącymi kamieniami. Android wdzięcznie przechadzał się między gośćmi, z gracją dygał i wachlował się połyskującym białym wachlarzem.

– Jak, u diabła, ona się w tym poruszała? – zastanawiała się Eve.- To musi ważyć tonę.

Nie mógł się nie roześmiać. Jego żona, jak zwykle, dostrzegła tylko niedogodności, ignorując majestatyczny przepych kreacji.

– Podobno 30 funtów. Mówiłem ci, że ona ma kręgosłup. Właśnie ten kostium miała na sobie, kiedy ujrzałem ją po raz pierwszy. Przez godzinę nie pamiętałem o bożym świecie. Zapomniałem, gdzie jestem, kim jestem, nie czułem głodu, nie bałem się że po powrocie do domu dostanę lanie, jeśli się okaże, że portfele nie SA wystarczająco grube. Oszalałem na jej punkcie.- Nie przerywając opowieści, rozglądał się po Sali, od czasu do czasu posyłał uśmiech lub machał na powitanie znajomym.- Tamtego lata widziałem ten film jeszcze cztery razy. Nawet płaciłem za wejście. To znaczy raz kupiłem bilet. Od tej pory, zawsze kiedy chciałem zapomnieć o problemach, szedłem do kina.

Eve trzymała dłoń męża, próbując wyobrazić go sobie jako chłopca, siedzącego w ciemnym kinie i z zapartym tchem śledzącego, co się dzieje na ekranie.

Roarke jako ośmiolatek odkrył, że obok biedy i przemocy, z którymi borykał się na co dzień istniał inny świat.

Jako ośmioletnia dziewczynka Eve Dallas była tak zdruzgotana, że próbowała zapomnieć o wszystkim, co wydarzyło się w jej życiu, pomyślała.

Czy to nie to samo?

Rozpoznała aktorkę. Roarke od dawna nie chodził do kina – jeśli już, to tylko do swojego własnego – ale na dysku miał kopie tysięcy filmów. Eve przez 30 lat nie obejrzała ich tylu ile w ciągu ostatniego roku.

Magda Lane miała na sobie olśniewającą suknię. W krzykliwej czerwieni, ściśle przylegającej do jej zachwycająco pięknego i zmysłowego ciała, wyglądała jak dzieło sztuki. Choć miała 63 lata, zdawała się dopiero wkraczać w wiek średni. Z tego, co zauważyła Eve, aktorka nie była tym faktem zachwycona.

Jej włosy, w kolorze dojrzałego zboża, ułożone w spirale, opadały na nagie ramiona. Wydatne usta, równie ponętne jak ciało, pomalowała krwiście czerwoną szminką, idealnie pasująca do koloru sukni. Na twarzy nie miała ani jednej zmarszczki, a skórę białą jak alabaster. Tuż obok brwi wyraźnie zaznaczał się pieprzyk.

Błyszczące zielone oczy kontrastowały z ciemnymi brwiami. Przez chwilę chłodno mierzyły Eve, po czym zwróciły się ku Roarke’owi, natychmiast rozpromieniając się w uśmiechu.

Aktorka rzuciła otaczającym ją wielbicielom nieobecne spojrzenie i wyciągając ręce, ruszyła w jego stronę.

– Mój Boże, wyglądasz oszałamiająco.

Roarke pochylił się z galanterią i ucałował jej ręce.

– To samo chciałem powiedzieć o tobie. Magdo, jesteś jak zwykle olśniewająca

– Tak, ale na tym polega moja praca. Ty się taki urodziłeś. Szczęściarz z ciebie. A to musi być twoja żona?

– Owszem. Eve, Magda Lane – dokonał prezentacji.

– Porucznik Eve Dallas. – Głos Magdy był jak mgła, niski i tajemniczy. – Od dawna chciałam panią poznać. Tak żałuje że nie byłam na waszym ślubie.

– Cóż, zdaje się, że utknęłam w tym na dobre.

Magda uniosła brwi, a po chwili uśmiechnęła się przyjaźnie.

– I ja tak myślę. Roarke, proszę zostaw nas same. Chciałabym bliżej poznać twoją interesującą żonę a ty mi w tym przeszkadzasz.- Machnęła szczupłą dłonią, dając mu znak by odszedł. Brylant w pierścionku na jej palcu przez ułamek sekundy odbijał światło w tak imponujący sposób, że przypominał Odon komety. Wzięła Eve po ramię. – A teraz poszukajmy jakiegoś spokojnego miejsca gdzie nikt nie będzie nam przeszkadzać. Te puste rozmowy są takie nużące. Oczywiście, myśli pani że właśnie to panią czeka, ale zapewniam, że nasza rozmowa nie będzie pusta, Pozwoli pani, że zacznę od wyznania? Wie pani, czego najbardziej w życiu żałuję? Tego, że pani zabójczo przystojny mąż jest tak młody że mógłby być moim synem.

Usiadły przy stoliku, w odległym kącie Sali balowej.

– Nie rozumiem, co wiek ma tu do rzeczy?- powiedziała Eve.

Magda roześmiała się. Przywołała gestem kelnera, wzięła z tacy dwa kieliszki szampana, po czym bez słowa odprawiła mężczyznę.

– Och, to moja wina. Kiedyś obiecałam sobie że nie wezmę sobie kochanka starszego lub młodszego ode mnie o więcej niż 20 lat. Do dziś trzymam się tej zasady choć czasamimam wątpliwości. Ale, ale…- przerwała, by napić się szampana. Nie odrywała badawczego wzroku od Eve. – Nie o Roarku chciałam rozmawiać, ale o pani. Właśnie tak sobie wyobrażałam sobie kobietę, w której się zakocha, kiedy przyjdzie na to czas.

Eve zakrztusiła się alkoholem.

– Jest pani pierwszą osobą, które tak uważa.- Przez chwilę walczyła ze sobą, w końcu się poddała.- Dlaczego pani tak sądzi?

– Atrakcyjna z pani kobieta, ale to nie uroda go zauroczyła. Uważa pani,że to zabawne – Magda pokiwała głową z aprobatą. – I dobrze. Poczucie humoru to podstawa powodzenia u mężczyzn. Szczególnie u takich jak Roarke.- Nie wątpiła, że wygląd też się liczy. Eve może nie olśniewała urodą, a na jej widok mężczyznom nie odbierało mowy, ale zbudowana była proporcjonalnie, miała ładne szczere oczy i interesujący dołeczek w brodzie.- Pani uroda go przyciągnęła, ale nie dla niej stracił głowę. Dużo ot ym myślałam, bo, wiem, że Roarke zawsze miał słabość do pięknych kobiet. Sama mam słabość do niego i dlatego pozwoliłam sobie zebrać na pani tema trochę informacji.

Eve pochyliła wyzywająco głowę.

– I co, zdałam?

Rozbawiona Magda dotknęła czerwonym paznokciem brzegu kieliszka, po czym uniosła szampana i z uśmiechem wypiła łyk.

– Jest pani inteligentną, silną kobietą, która nie tylko stoi na własnych nogach, ale kiedy trzeba potrafi kopnąć w tyłek. Ma pani swój rozum. Rozgląda się pani po Sali i zastanawia się: „ co za absurd, czyżbyśmy nie mieli nic lepszego do roboty?”

Eve z rosnącym zainteresowaniem przyglądała się rozmówczyni.

– Jest pani aktorką czy psychologiem? – zapytała w końcu.

– Obie profesje mają ze sobą wiele wspólnego. – Magda urwała na chwile by napić się szampana. – Moim zdaniem, nie zależała pani…nie zależy pani na jego pieniądzach. Właśnie tym go pani zaintrygowała. Nie zauważyłam też, żeby pani czołgała się u jego stóp. Gdyby tak było, prawdopodobnie szybko by się panią znudził.

– Nie jestem jego zabawką.

– Oczywiście że nie. – Tym razem Magda uniosła kieliszek w toaście.- Jest w pani zakochany do szaleństwa. Aż miło na was patrzeć. A tera proszę mi coś opowiedzieć o pracy w policji. Nigdy nie wcielałam się w postać policjantki. Kiedyś grałam kobietę, która łamie prawo by ochronic swoich bliskich, ale nigdy nie byłam bohaterką, która broni prawa. Jak to jest?

– To zwyczajna robota. Jak w każdej pracy zdarzają się wzloty i upadki.

– Wątpię by była to ”zwyczajna” praca. Macie do czynienia z morderstwami. Dla nas… cywilów, bo chyba tak nas nazywacie, te sprawy zawsze będą fascynujące, szczególnie zabójstwa.

– Tak, to interesuje tych, którzy nie są ofiarami.

– Owszem. – Magda lekko odchyliła głowę w tył i wybuchła perlistym śmiechem. – Och, Eve, podoba mi się pani! Tak się cieszę. Nie chce pani rozmawiać o pracy, rozumiem, w porządku.

Ludzie z zewnątrz uważają, że mój zawód jest niesamowicie ciekawy, a tymczasem to… zwyczajna robota. Ze wzlotami i upadkami.

– Widziałam sporo pani ról. Zdaje się że Roarke ma na dysku wszystkie filmy, w których pani zagrała. Najbardziej podobała mi się pani jako oszustka, która wszędzie zostawia ślady. Całkiem zabawny film.

– Ach tak, „Przynęta i bat”. Z Chase’em Connerem w roli głównej. Mieliśmy wtedy romans. Całkiem udany. Chcę wystawić na licytację kostium, który miałam na sobie w scenie przyjęcia.- Liczę na wysokie ceny. Dzięki tym pieniądzom Fundacja na rzecz Artystów Sceny imienia Magdy Lane zacznie wreszcie działać. Cóż, oddam po młotek kawał kariery, kawał życia. – Odwróciła się, by dokładniej obejrzeć fragment ekspozycji przedstawiający elegancki buduar, z lśniącym, jedwabnym szlafroczkiem i otwartą szkatułką, z której na toaletkę wysypywała się biżuteria. – Urocze kobiece cacka, prawda?

– Tak, jeśli się lubi.

Magda spojrzała na Eve z uśmiechem.

– W pewnym okresie swojego życia uwielbiałam te rzeczy. Ale mądra kobieta chcąc przetrwać w tym biznesie, musi ciągle odkrywać na nowo samą siebie.

– A kim jest pani teraz?

– Tak, tak… – Magda westchnęła w zamyśleniu. – Ludzie pytają dlaczego to robię, dlaczego rozstaję się z tyloma wspomnieniami. Wie pani co im odpowiadam?

– Nie, co?

– Że mam zamiar żyć i pracować jeszcze kilka dobrych lat. Zdążę zebrać nową kolekcję.- Aktorka roześmiała się i odwróciła do Eve.- I taka jest prawda. Ale jest cos jeszcze. Fundacja. To marzenie mojego życia. Byłam dobra w swoim zawodzie. Dopóki mogę, chce przekazać swoje doświadczenia innym, młodszym. Stypendia, dotacje, wszelka pomoc dla utalentowanego narybku. Cieszy mnie myśl, że młodzi aktorzy i reżyserzy będą zaczynać kariere z moim imieniem na ustach. Tak, to próżność.

– Nie sądze. Uważam że to mądrość.

– Och, zaczyna mi się pani coraz bardziej podobać. O, Vince do mnie mruga. To mój syn.- wyjaśniła Magda. – Odpowiada za kontakt z mediami i bezpieczeństwo tego przedsięwzięcia. To wyjątkowo wymagający młody człowiek – dodała, – machając do syna znajdującego się na drugim końcu Sali. Bóg jeden wie skąd to się u niego wzięło. Cóż, to znak że pora wracać do pracy. – Wstała. – Zabawię w Nowym Jorku jeszcze przez kilka tygodni. Mam nadzieję że się spotkamy.

– Z przyjemnością.

– O, Roarke, w samą porę.- Magda uśmiechnęła się do gospodarza. – Niestety obowiązki wzywają. Muszę porzucić twoją uroczą żonę. Kochani, chętnie skorzystam z zaproszenia na kolację. Będziemy mogli porozmawiać, a przede wszystkim zakosztować wybornej kuchni tego twojego… jakżesz on się nazywa?

– Summersetem- podpowiedziała Eva.

– Ach tak, oczywiście Summersetem. A zatem do zobaczenia niebawem.- Aktorka pocałowała Roarke’a w oba policzki i odeszła.

– Miałeś rację, polubiłam ją.

– Byłem tego pewny. – Roarke delikatnie kierował żonę w stronę wyjścia. – Wybacz, że psuje ci zabawę, ale mamy drobny problem.

– Z ochroną? Ktoś próbował się wymknąć z którąś z błyskotek w kieszeni?

– Nie, nie chodzi o kradzież. Niestety to zabójstwo.

Wyraz jej oczu natychmiast się zmienił. W jednej chwili z kobiety przeistoczyła się w policjantkę.

– Kto?

– Z tego co wiem, to pokojówka. – Nie wypuszczając ramienia Eve szedł z nią w kierunku wind.- Znaleziono ją w południowym skrzydle na 46 piętrze. Nie znam szczegółów- wyjaśnił zanim zdążyła zapytać. -0 Szef ochrony hotelowej przed chwila mnie o tym poinformował.

– Zawiadomiłeś policję?

– Zawiadomiłem ciebie. – W skupieniu czekał aż winda zatrzyma się na właściwym piętrze.- Ochrona wiedziała, że jestem w hotelu i że ty jesteś ze mną. Postanowili najpierw zawiadomić mnie. I ciebie.

– Już dobrze, nie obrażaj się. Jeszcze nie wiemy czy faktycznie popełniono jakieś przestępstwo. Ludziom zawsze się wydaje że skoro nie ma śladów śmierci, to musiał być morderstwo. Tymczasem najczęściej chodzi o wypadek lub zgon z przyczyn naturalnych.

Kiedy Eve wyszła z windy, jej oczy się zwęziły. Na zatłoczonym korytarzu panował chaos. Histeryzująca pokojówka, mężczyźni w garniturach, hotelowi goście, którzy, zwabieni hałasem, wyjrzeli z apartamentów zobaczyć co się stało.

Sięgnęła do swojej idiotycznej torebki i wyjęła odznakę. Wyciągając ją przed siebie, ruszyla w stronę pokoju, przed którym gromadzili się gapie.

– Policja, proszę się rozejść. Niech państwo wracaja do swoich apartamentów. Proszę by pozostała tylko ochrona. Niech ktoś się zajmie ta kobieta. Kto tu jest szefem?

– Ja – odezwał się wysoki, łysy mężczyzna o skórze w kolorze kawy. – John Brigham.

– Panie Brigham, proszę za mną – nie miała przy sobie uniwersalnej karty dostępu, więc wskazała dłonią, by otworzył drzwi.

Kiedy weszli do środka, czujnie rozejrzała się po salonie. Przestronny, wygodnie umeblowany.:pełny barek. A czysto jak w kościele. Okna ukryte za ekranami, wszystkie światła włączone.

– Gdzie ta dziewczyna? – zapytała.

– W sypialni. Na lewo.

– Czy kiedy dotarł pan na miejsce drzwi były zamknięte?

– Tak, ale możliwe że znalazł ją kobieta, która ją znalazła. Pani Hilo, pokojówka.

– To ta, która widziałam na korytarzu?

– Tak to ona.

– No dobrze zoczmy co tu mamy. – Otworzyła drzwi.

Z odtwarzacza w sypialni sączyła się muzyka. Tu także wszystkie światła były zapalone. Na łóżku leżały zwłoki. Dziewczyna wyglądała jak zepsuta lalka porzucona prze niegrzeczne dziecko.

Jedna ręka wykrzywiona pod nieprawdopodobnym kątem, twarz zakrwawiona i posiniaczona od bicia, spódnica zadarta na biodra. Cienka, srebrna linka, którą została uduszona, przecięła skórę i wrzynala się w skórę niczym śmiercionośny naszyjnik.

– Myślę że możemy wykluczyć zgon z przyczyn naturalnych – mruknął Roarke

– Na to wygląda. Brigham, kto poza panem i pokojówką był w apartamencie po znalezieniu ciała?

– Nikogo tu nie wpuszczamy.

– Czy zbliżał się pan do zwłok? Czy dotykał pan czegoś oprócz drzwi?

– Znam procedurę, pani porucznik. Przez 12 lat pracowałem w FBI, wydział kryminalny Chicago. Hilo mnie ostrzegła. Krzyczała przez komunikator, a potem zbiegła do kantorka na 40 piętrze. Byłem na miejscu w dwie minuty. Wszedłem do apartamentu i od razu znalazłem ofiarę. Stwierdziłem że nie żyje. Wiedziałem że pan Roarke jest w budynku więc od razu go zawiadomiłem, następnie zabezpieczyłem wejście, posłałem po Hilo i czekałem na przybycie państwa.

– Świetnie się pan spisał. Sam pan wie, jak często „różni” pomocnicy potrafią zapaskudzić miejsce zbrodni. Znał pan ofiarę?

– Nie. Hilo nazywa ją Darlene. Małą Darlene. Tylko tyle udało mi się z niej wydobyć.

Eve, nie podchodząc zbyt blisko, uważnie obejrzała ciało. Zastanawiała się jak doszło do morderstwa.

– Niech pan zrobi mi przysługę i zaprowadzi Hilo w jakieś ustronne miejsce, gdzie nikt nie będzie jej przeszkadzał. Proszę z nią poczekać aż po was przyślę. Wezwę ekipę. Nie chcę wchodzić do środka bez sprzętu.

Brigham wyjął z kieszeni mini zestaw zabezpieczający.

– Przyniósł to jeden z moich ludzi- powiedział, podając pojemnik ze sprayem.- Pomyślałem, ‘ze może nie mieć pani przy sobie sprzętu podręcznego. Jest też rekorder.

– Brawo, Brighman, miał pan rację. A tera czy mógłby się pan zająć Hilo?

– Oczywiście. Proszę mnie wezwać gdyby pani chciała z nią porozmawiać. Zostawię kilku moich ludzi niech przypilnują wszystkiego dopóki nie zjawi się ekipa.

– Dziękuję.- Eve potrząsnęła pojemnikiem. – Dlaczego odszedł pan z firmy?

Po raz pierwszy Brighman się uśmiechnął.

– Mój obecny pracodawca przedstawił mi ofertę nie do odrzucenia.

– Założę się że to twoja robota – zwróciła się do Roarke’a, kiedy Brighman zniknął. – Jest błyskotliwy i spostrzegawczy. – Eve spryskała buty, ale po namyśle doszła do wniosku że najbezpieczniej będzie tam wejść boso. Zdjęła wieczorowe pantofle, spryskała stopy, dłonie i podała preparat mężowi. – Chciałabym żebyś to wszystko filmował – powiedziała, oddając mu także rekorder.

– Nazywa się Darlene Frencz. _ Roarke odnalazł dane pokojówki w swoim kieszonkowym komputerze. – Pracowała tu od roku. Miała 22 lata.

– Tak mi przykro. – Eve położyła dłoń na jego ranieniu i czekała aż mąż oderwie gniewny wzrok od ekranu i spojrzy na nią. – Obejrzę zwłoki. Rejestruj wszystko, dobrze?

– Tak, oczywiście. – Roarke schował komputer do kieszeni i uruchomił kamerę.

– Ofiara to Darlene Frencz, kobieta, 22 lata, zatrudniona jako pokojówka w hotelu Palace. Zwłoki znaleziono w apartamencie 4602. Na miejscu obecna Dallas, porucznik Eve Dallas. Tymczasowej pomocy udziela i rejestruje przebieg śledztwa Roarke. Wezwano ekipę. – Eve podeszła do ciała.- W pomieszczeniu nie stwierdzono śladów walki. Rany i Since na ciele ofiary, szczególnie widoczne w okolicy twarzy, wskazują na brutalne pobycie. Plamy krwi wskazują, że ofiara została zmasakrowana na łóżku.- Jeszcze raz rozejrzała się po pokoju. Na podłodze, tuż przy drzwiach do łazienki zauważyła biper.- Prawa ręka złamana – opisywała dalej. – Sińce na udach i w okolicy pochwy, przed zgonem musiał dojść do gwałtu. – Delikatnie uniosła bezwładną rękę i dokładnie ją obejrzała., żałując że nie wzięła ze sobą okularów skanujących. – O, jest skóra.- mruknęła. – nieźle go drapnęłaś, co Darlene? I bardzo dobrze. Pod paznokciami ofiary widać ślady naskórka. Prawdopodobnie są też włosy. – Eve ostrożnie uniosła ciało. Guziki na piersiach były zapięte. Nie podarł jej ubrania, nie miał czasu jej rozbierać. Po prostu ją skatował, złamał rękę a potem zgwałcił. Ofiara została uduszona cienką linką. Wygląda na srebrną. Końce wywinięte, skrzyżowane z przodu na szyi. Ofiara leżała na plecach, kiedy ją zabójca dusił. Udało ci się dokładnie wszystko sfilmować? – Zapytała Roarke’a.

– Tak.

Eve podniosła głowę dziewczyny i pochyliła się by obejrzeć dokładniej linkę.

– Podejdź bliżej, musisz to zarejestrować- poleciła.- Może się przesunąć kiedy ją odwrócę. Krwawienie minimalne, gładka linka. Zrobił to dopiero po pobiciu i zgwałceniu… Siedział na niej okrakiem. – Zmrużyła w skupieniu oczy.- Ściskał ją kolanami. Po tym wszystkim i tak pewnie nie miała siły żeby się bronić. Okręcił linkę wokół jej szyi, skrzyżował końce, pociągnął. Nie trwało to zbyt długo.

A jednak walczyła. Jej ciało instynktownie próbowało pozbyć się przygniatającego ciężaru, krzyk uwiązł w ściśniętym linka gardle.

Piekielny ból, strach. Serce wali jak oszalałe. Coraz głośniejsze pulsowanie w uszach. Zaraz eksploduje z braku tlenu.

Pięty wybijają rytm śmierci. Dłonie łapią powietrze. Krew wybucha, uderza do głowy, za oczami. Przerażone serce poddaje się.

Eve odsuwa się od łóżka. Bez sprzętu nie mogła zrobić nic więcej.

– Dowiedz się, kto wynajął ten apartament, czym dokładnie zajmuje się obsługa i na czym polegają obowiązki pokojówek. Musze porozmawiać z Hilo. – dodała, podchodząc do ściennej szafy.- Chciałabym tez przesłuchać wszystkich pracowników, którzy znali ofiarę.- Zerknęła do środka. – Żadnych ubrań. Kilka zużytych ręczników. Mogła je upuścić lub po prostu rzuciła je tu by zabrać kiedy będzie wychodzić. Czy ktoś tu w ogóle mieszkał?

– Dowiem się. A krewni? Pewnie będziesz chciała wiedzieć czy miała rodzinę.

– Tak. – Eve westchnęła. – Mąż, jeśli była mężatką, narzeczony, chłopak, kochane, jakiś były. W dziewięciu przypadkach na dziesięć to oni są zamieszani w zbrodnie na tle seksualnym. Tym razem wygląda to na ten dziesiąty przypadek. Nic osobistego, żadnej namiętności, intymności. Nie był w to jakoś szczególnie osobiście zaangażowany.

– W gwałcie nie nigdy nic intymnego.

– Mylisz się. – Wiedział coś na ten temat. – Jeśli sprawca i ofiara mają ze sobą cokolwiek wspólnego, jeśli ich coś łączy, choćby najbardziej ulotna fantazja sprawcy, to już jest intymność. A w tym przypadku niczego takiego nie było. Założę się, że więcej czasu zajęło mu pobicie niż sam gwałt. Niektórzy mężczyźni wolą to pierwsze. Traktują to jako grę wstępną.

Roarke wyłączył nagrywanie.

– Eve, oddaj tę sprawę komuś innemu

– Co? – Mrugnęła, wracając do rzeczywistości. – Dlaczego mam to zrobić?

– Nie pakuj się w to. – Pogładził jej policzek.- Widzę, że sprawia ci ból.

Był ostrożny, zauważyła. W przeciwieństwie do jej ojca. Pobicia, gwałty, terror – żyła tym jako dziecko.

– Zawsze boli, jeśli się na to pozwala- powiedziała, po czym spojrzała na Darlene Frencz.- Nie oddam jej nikomu, Roarke. Nie mogę. Jest moja.

2

Apartament wynajął James Priori z Milwakue. Rezerwację zrobił z trzytygodniowym wyprzedzeniem, wprowadził się tego popołudnia o 15.20. Zamierzał spędzić w hotelu dwie noce.

Zapłacił karta debetową, której numer i wiarygodność sprawdzono i spisano podczas meldunku.

Czekając, aż ekipa z wydziału zabójstw skończy zabezpieczanie miejsca zbrodni, Eve siedziała w salonie i przeglądała dyskietkę, którą przysłał Brigham.

Materiał zarejestrowany w recepcji przedstawiał mężczyznę rasy mieszanej po 40 w klasycznym ciemnym garniturze. Dobrze zarabiający biznesmen, ktoregeo stać na drogie ubrania i ekskluzywne hotele. Jego konto na pewno nie świeci pustkami, zauważyła Eve.

Ale pod eleganckim garniturem i modną fryzurą krył się zwyczajny oprych.

Krzepki, przysadzisty o szerokich ramionach, ważył co najmniej dwa razy tyle co jego ofiara. Ręce miał kanciaste, palce długie. Zimne, brudnoszare oczy kolorem przypominały kałuże, które przez styczeń straszą na ulicach.

Twarz miał kwadratową, duży klockowaty nos i wąskie usta. Ciemne, starannie ułożone włosy, siwiejące na skroniach, nadawały mu nieco sztuczny wygląd. A może to przebranie?

Nie ukrywał twarzy, w pewnym momencie nawet uśmiechnął się do recepcjonistki. Po chwili pojawił się boy hotelowy, który zaprowadził go do windy. Mężczyzna miał tylko jedną walizkę.

Na innej dyskietce widać, jak chłopak otwiera drzwi apartamentu, po czym wycofuje się a Priori wchodzi do środka. Według zapisków w księdze hotelowej nie opuszczał pokoju aż do chwili morderstwa.

Nie kontaktował się z obsługą hotelową. Przygotowanie posiłku zlecił auto kucharzowi – średnio wysmażony stek, pieczone ziemniaki, kawa, sernik. Nieśmiało skorzystał z barku w salonie. Zjadł kilka orzeszków makadamie i wypił puszkę napoju pomarańczowego. Żadnego alkoholu, zauważyła Eve. Trzeźwy umysł.

Na kolejnej dyskietce zarejestrowano Darlene Frencz pchającą wózek w kierunku apartamentu 4602. Ładna dziewczyna w dopasowanym uniformie i wygodnych butach. Duże brązowe oczy o marzycielskim spojrzeniu. Delikatna budowa ciała. Małe dłonie, bawiące się złotym serduszkiem na cienkim łańcuszku, który wyjęła spod bluzki. Nacisnęła dzwonek, podrapała się po karku, nacisnęła jeszcze raz. Wsunęła serduszko pod bluzkę. Z kieszeni wyjęła kartę dostępu, wsunęła ją w szczelinę, prawym kciukiem nacisnęła czytnik linii papilarnych. Otworzyła drzwi, przywitała się, a następnie wzięła z wózka świeże ręczniki.

O 20.26 zamknęła za sobą drzwi.

O 20.58 Priory, z walizką w jednej ręce i ręcznikami w drugiej, wyszedł z apartamentu. Zamknął drzwi, wrzucił ręczniki do wózka, po czym beztrosko ruszył w kierunku klatki schodowej.

Pobicie, zgwałcenie i zamordowanie Darlene Frencz zajęło mu 32 minuty.

– Trzeźwy umysł. – powiedziała do siebie Eve. – Trzeźwy i wyrachowany.

– Pani porucznik?

Eve potrząsnęła głową i podniosła dłoń, sygnalizując, by jeszcze przez chwilę jej nie przeszkadzać.

Peabody zamknęła usta i czekała. Pracowały razem od ponad roku, znała już przełożoną na tyle dobrze, by wiedzieć, że ta ma swój własny rytm.

Oczy asystentki, prawie tak ciemne jak włosy sięgające linii brody, zatrzymały się na ekranie monitora, na którym Eve wyświetliła portret zabójcy.

Wredny typ, pomyślała Peabody.

– Masz coś dla mnie? – odezwała się po chwili Eve.

– Priori, James, szef działu sprzedaży w Alliwnce Insurance Company, oddział w Milwakue. Zginął w wypadku samochodowym 5 stycznia tego roku.

– Jak widać facet jest cały i zdrowy. Znalazłaś raport powypadkowy? Coś podejrzanego?

– Nic, pani porucznik. Według raportu, kierowca ciężarówki zasnął za kierownicą i staranował dwa samochody, jednym z nich jechał Priori. W Milwakue mieszka wiele ludzi o tym nazwisku ale tylko jeden James.

– Możesz przerwać poszukiwania. To ten facet. Skontaktuj się z Feeneyem, wyślij mu dyskietkę ze zdjęciem, niech sprawdzi w archiwach Międzynarodowego Centrum Danych Kryminalnych. To robota dla kogoś z elektronicznego, a Feeney uwielbia pracować z MCDK. Nikt nie znajdzie go szybciej niż on.- Zerknęła na zegarek. – Chciałabym porozmawiać z Hilo. Gdzie Roarke? – zapytała rozglądając się po salonie.

Peabody wyprostowała się, odwróciła głowę w przeciwną stronę i wbiła wzrok w ścianę.

– Nie mam pojęcia.

– Cholera! – Eve ruszyła do drzwi. – A Hilo?

– W apartamencie 4020, pani porucznik.

– Nie wpuszczać tu nikogo bez odznaki. Nikogo. – Podeszła do windy i nacisnęła guzik. Fakt, że Roarke opuścił miejsce zbrodni oznaczał tylko jedno, że coś kombinuje.

Na szczęście okazało się ze Hilo doszła do siebie. Oczy miała zaczerwienione, była blada ale spokojna. Czekała w jednym z najmniejszych apartamentów hotelowych. Przed nią, na stoliku stał dzbanek z herbata. Kiedy Eve weszła do pokoju, kobieta odstawiła filiżankę.

– Pani Hilo, jestem porucznik Dallas z nowojorskiej policji.

– Tak wiem. Pan Roarke powiedział że mam tu na panią poczekać z panem Brighamem.

Eve spojrzała na Brighama, który z zainteresowaniem przyglądał się obrazowi wiszącemu na ścianie.

– Roarke tak powiedział? – upewniła się Eve.

– Tak, posiedział tu ze mną chwilę, zamówił dla mnie herbatę. To taki miły człowiek.

– O, tak, jest wyjątkowo uprzejmy. Pani Hilo, czy rozmawiał pani z kimś oprócz Roarke’a i pana Brighama.

– Nie, zabroniono mi. – Kobieta popatrzyła ufnie na Eve; jej spuchnięta oczy miały orzechowy kolor. – Pani Roarke…

– Dallas.- Eve ledwo powstrzymała się przed zaciśnięciem zębów.- Porucznik Dallas.

– Ach tak, oczywiście, proszę wybaczyć, pani porucznik. Chciałam przeprosić za to zamieszanie przed… kiedy…tam… wcześniej- dokończyła po namyśle z trudem łapiąc powietrze.- Nie mogłam się opanować. Kiedy znalazłam tę biedną Darlene… nie mogłam sobie z tym poradzić.

– Rozumiem, w porządku.

– Nie, nie. – Hilo podniosła ręce. Była niewysoka ale dobrze zbudowana. Eve pomyślała że to ten typ, który niestrudzenie biegnie, kiedy inni zawodnicy dawno opadli z sił i leżą na murawie… – Wybiegłam, zostawiłam ją tam samą, w takim stanie. Jestem za nią odpowiedzialna, od 6 do pierwszej. Odpowiadam za nią, a ja tak po prostu wybiegłam, uciekłam od nie. Nawet jej nie dotknęłam. Nie przykryłam.

– Pani Hilo.

_ Po prostu Hilo.- Kobieta zmusiła się do uśmiechu. Ten grymas nadał jej twarzy jeszcze smutniejszy wyraz.- Nazywam się Natalie Hilo, ale wszyscy zwracają się do mnie Hilo.

– Dobrze, Hilo. – Eve usiadła. Zrezygnowała z włączenia rekordera.- Zachowałaś się właściwie. Zrobiłaś to, co należało. Gdybyś jej dotknęła, przykryła, zatarłabyś ślady w miejscu zbrodni. To mogłoby utrudnić znalezienie sprawcy. Znalezienie i ukaranie człowieka, który skrzywdził Darlene.

– To samo powiedział pan Roarke.- Oczy kobiety znów zaszły łzami. Wyjęła z kieszeni chusteczkę i niedbale je wytarła. – Dokładnie to samo. Powiedział jeszcze że pani znajdzie tego bydlaka. Że nie przestanie pani szukać, dopóki ten łajdak nie wpadnie w pani ręce.

– Zgadza się Hilo, możesz mi pomóc. Możesz pomóc Darlene. Brigham, niech nas pan zostawi na chwilę same, dobra?

– Jasne. W razie czego może mnie pani łapać prze złącze hotelowe. Jestem pod 19.

– Będę nagrywać to, co mi powiesz- powiedziała Eve, kiedy wyszedł.- Zgoda? Jesteś gotowa?

– Oczywiście. – Hilo pociągnęła nosem i wyprostowała się.- Jestem gotowa.

Eve włączyła rekordem i położyła go na stole.

– Na początek opowiedz co się stało. Czego szukałaś w apartamencie 4602?

– Darlene się spóźniała. Nasze pokojówki mają bipery. Te z wieczornej zmiany po uprzątnięciu każdego apartamentu wysyłają sygnał. Stąd wiemy, że dane piętro jest gotowe.

Chodzi nie tylko o wydajność pracy ale i o bezpieczeństwo dziewcząt i gości.- Hilo westchnęła i sięgnęła po filiżankę z Herbatą.- Zwykle spóźniają się nie więcej niż 10,20 minut, zależnie od tego jak szybko pracują i jak dużo mają roboty.

Oczywiście dajemy im pewną swobodę. Czasem apartamenty są w takim stanie że sprzątanie wymaga więcej czasu. Zdziwiłaby się pani, naprawdę by się pani zdziwiła co niektórzy goście wyprawiają w pokoju hotelowym. Czasami zastanawiam się jak się zachowują we własnym domu. – Pokręciła ze smutkiem głową. – Cóż, takie jest życie. Hotel jest pełny. Mamy huk roboty. Nie zauważyłam że Darlene nie wysłała sygnału z 4602. Czterdzieści minut to długo, no ale to spory apartament a ona była raczej powolna. Nie mówię że źle pracowała… nie była dobrym pracownikiem, ale zwykle potrzebowała więcej czasu niż większość dziewcząt. – Hilo zaczęła nerwowo wykręcać palce.- Nie powinnam była tak o nie mówić. Niepotrzebnie powiedziała, że była powolna. Chodziło mi o to ze była skrupulatna. Była taką miłą dziewczyną. Naszą małą słodką laleczką. Wszyscy ją kochaliśmy. Chciałam powiedzieć że potrzebowała więcej czasu, by dokładnie wszystko posprzątać. Lubiła pracować w tych dużych luksusowych apartamentach. Lubiła ładne przedmioty.

– W porządku Hilo, wszystko rozumiem. Była dumna ze swojej pracy i chciała ją wykonać jak najlepiej.

– Tak był.- Hilo zasłoniła usta dłonią i pokiwała głową.- Właśnie tak.

– Co zrobiłaś, kiedy zauważyłaś, że się nie odezwała?

Kobieta otrząsnęła się z zamyślenia.

– Wysłałam jej sygnał. Zasada jest taka; pokojówka powinna się skontaktować z obsługa przez łącze hotelowe. Od czasu do czasu zdarza się że któryś z gości zatrzyma dziewczynę bo na przykład potrzebuje więcej ręczników. W Palace obowiązuje reguła nasz klient nasz pan. Czasami goście chcą po prostu porozmawiać, są z dala od domu, czują się samotni. To zmniejsza tempo pracy ale dzięki temu jesteśmy najlepsi.- Odstawiła filiżankę.- Dałam Darlene jeszcze pięć minut, po czym wysłałam kolejny sygnał. Zdenerwowałam się, kiedy nie odpowiedziała. Pani porucznik, zezłościłam się na nią, a teraz…

– Hilo. – Eve nieraz miała do czynienia z osobami, które przeżyły podobne dramaty i nie mogły sobie poradzić z wyrzutami sumienia. – To naturalna reakcja. Darlene na pewno Ne miałaby do ciebie o to pretensji. Nie mogłaś jej wtedy pomóc, ale możesz to zrobić teraz. Powiedz mi wszystko co wiesz.

– Tak, oczywiście.- Hilo nabrała powietrza w płuca i powoli odetchnęła. – Oczywiście. Jak wspomniałam, mieliśmy dużo pracy. Poszłam do apartamentu, żeby ją pospieszyć. Miałam nadzieję,że jej biper działa. Czasami się blokują, kilka razy się coś takiego zdarzyło ale rzadko. Zdenerwowałam się kiedy zobaczyłam jej wózek pod drzwiami. – Urwała, próbując przypomnieć sobie co chciała powiedzieć Darlene. – Zadzwoniłam, a po chwili otworzyłam sobie drzwi karta dostępu. Salon był wysprzątany, więc ruszyłam do sypialni. Otworzyłam drzwi…

– Były zamknięte?

– Tak, jestem tego pewna, bo pamiętam, że ją wołałam, kiedy je otwierałam. I wtedy ją zobaczyłam. Biedactwo, leżała na łóżku. Twarz miała opuchniętą, siną, na szyi i kołnierzyku miała krew. Kapa była cała czerwona. Tyle co pościeliła łóżka. Widzi pani ona wykonywała swoje obowiązki…

– Pościeliła łóżko?- Przerwała jej Eve.- Czy to pierwsza rzecz, jaką robią pokojówki po wejściu do apartamentu.?

– To zależy. Każda miała własny system. Wydaje mi się że Darlene zaczynała zawsze od łazienki. Najpierw wymieniała zużyte ręczniki, potem sprawdzała łóżko. Niektórzy goście żądają by wieczorem zmieniać pościel, nawet jeśli tylko się w ciągu dnia zdrzemnęli… lub w jakiś inny sposób korzystali z łóżka. W takim przypadku zdejmowała poszewki i zanosiła je do wózka razem z ręcznikami, a następnie przynosiła świeże i oblekała. Wszystko zaznaczała w karcie przy wózku. Rozumie pani, chodzi o wydajność. Dzięki temu unikamy też drobnych kradzieży ze strony pracowników.

– Z tego co zauważyłaś, to zabierała się do zmiany pościeli, tak? W sypialni grała muzyka. Hilo, czy myślisz że to ona włączyła stereo?

– Możliwe. Czasami to robiła ale nie tak głośno. Jeśli podczas wieczornej zmiany nikogo nie ma w apartamencie, pokojówka programuje sprzęt zgodnia z zaleceniem gościa, a gdy gość nie określi wcześniej wymagań, nastawia stację z muzyką klasyczną. Zawsze jednak dużo ciszej.

– Może zamierzała przed wyjściem ściszyć?

– Darlene lubiła bardziej nowoczesną muzykę. – Hilo zmusiła się do uśmiechu. -

Tak jak większość nowych pracowników. Nigdy nie włączyłaby sobie opery. To była opera, prawda?

– A więc zabił ją przy dźwiękach opery, pomyślała Eve. Dla własnej przyjemności.

– Co było dalej?- spytała.

– Zamarłam. Po prostu zamarłam. Nie mogłam się ruszyć. A potem wybiegła i trzasnęłam drzwiami. Krzyczałam, ale usłyszałam, że się zamykają. Wybiegam z apartamentu, zamknęłam tez drzwi wejściowe. A dalej nie mogłam się już ruszyć. Stałam tu, oparłam się plecami o drzwi i cały czas krzyczałam. Nawet kiedy wzywałam ochronę. – Hilo ukryła twarz w dłoniach.- Ludzie powychodzili z apartamentów i zaczęli biegać po korytarzu. Zrobiło się okropne zamieszanie. Za chwilę pojawił się pan Brigham, wszedł do środka. Potwornie rozbolała mnie głowa. Pan Brigham przyprowadził mnie tutaj, kazał się położyć, ale nie mogłam. Po prostu siedziałam i płakałam, aż przyszedł pan Roarke i przyniósł mi herbatę. Kto mógł ja tak skrzywdzić? Dlaczego?

Eve milczała. Na takie pytanie nigdy nie ma prawdziwej odpowiedzi. Poczekała, aż Hilo się uspokoi i spytała:

– czy Darlene zawsze sprzątała ten apartament?

– Nie zawsze, ale bardzo często. Zwykle każda pokojówka ma podpieką dwa piętra, no chyba że w hotelu dzieje się coś szczególnego. Darlene od początku zajmował się 45 i 46.

– Czy kogoś miała? Jakiegoś chłopaka?

– Tak, myślę że tak… Och pracuje u nas tylu młodych ludzi, wiecznie ze sobą romansują. Nie wiem czy dobrze sobie przypominam, ale chyba… Barry! – Hilo odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się lekko.- Jestem pewna, miała chłopaka o imieniu Barry. Pracuje u nas jako boy. Pamiętam, bo zawsze bardzo się cieszyła kiedy udało mu się kimś zamienić na wieczorną zmianę. W ten sposób mogli spędzać ze sobą więcej czasu.

– Znasz jego nazwisko?

– Niestety, nie. Była taka szczęśliwa kiedy o nim mówiła.

– Nie sprzeczali się ostatnio?

– Nie proszę mi wierzyć, wiedziałabym o tym. Kiedy pracownicy się kłócą wszyscy o tym wiedzą. Jestem przekonana… – Hilo nagle pobladła. – Pani porucznik, chyba nie myśli pani, że… Darlene tak ciepło o nim mówiła, wydawał się miłym młodzieńcem.

– To rutynowe pytanie, HILO. Rozumiesz, będę musiała z nim porozmawiać. Może on zna kogoś, kto mógłby ją skrzywdzić.

– No tak, chyba rozumiem.

Obie kobiety odwróciły się, kiedy otworzyły się drzwi i wszedł Roarke.

– Przepraszam, mam nadzieję że nie przeszkadzam?

– Nie. Właśnie skończyłyśmy. Hilo, będę jeszcze chciał z tobą porozmawiać- powiedziała Eve, kiedy kobieta podniosła się z krzesła. – Na dziś to wszystko, możesz odejść. Zorganizuję jakiś transport do domu.

– Już się tym zająłem. – Roarke podszedł do Hilo i wziął ją za rękę. – Przed drzwiami czeka kierowca. Zawiezie cię do domu. Twój mąż już wie. Hilo, jedź prosto do domu weź ciepłą kąpiel, prześpij się. Nie śpiesz się. Nie musisz przychodzić do pracy, dopóki nie będziesz chciała.

– Dziękuję. Bardzo dziękuję. Myślę że praca mi pomoże.

– Zrobisz jak uważasz. – Odprowadził ją do wyjścia

Hilo kiwnęła głową i jeszcze raz spojrzała na Eve.

– Pani porucznik, to była taka miła dziewczyna. Nikomu nie wadziła. Ten, kto jej to zrobił, musi ponieść karę. Jej to nie pomoże ale trzeba go ukarać. To jedyne co możemy zrobić.

Jedyne, pomyślała Eve. To tak niewiele.

Zaczekała aż Roarke skończy szeptać z mężczyzną, który zapewne był kierowcą, i zamknie drzwi.

– Gdzie zniknąłeś?

– Musiałem załatwić kilka ważnych spraw. -Pochylił głowę.- Zazwyczaj nie chcesz by cywile kręcili się na miejscu zbrodni. I tak nie mogłem nic tu zrobić.

– Za to gdzie indziej miałeś coś do zrobienia?

– Pani porucznik, czy mam zdać dokładną relację z tego czym się zajmowałem?- spytał się kierując w stronę barku. Otworzył drzwiczki i wyjął mała butelkę białego wina. Kiedy napełniał kieliszek, uświadomiła sobie, że jej pytanie nia zabrzmiało zbyt przyjaźnie.

– Po prostu zastanawiam się gdzie byłeś, to wszystko.

– I co robiłem? – dokończył za nią. – To mój hotel, pani porucznik.

– No dobrze, zakończmy ten temat.- Przeczesując palcami włosy, patrzyła, jak Roarke sączy wino. – Już drugi raz w ciągu ostatnich kilku tygodni ginie twój pracownik. I to na terenie należącym do ciebie. Fakt, że jesteś właścicielem połowy miasta…

– Tylko połowy? – przerwał jej, lekko się uśmiechając.- Będą musiał porozmawiać z księgowym.

– Cóż, mogłabym próbować ci wmówić, że to nic osobistego, ale sam wiesz, że byłaby to bzdura. To jest osobista sprawa. Rozumiem to i jest mi ogromnie przykro.

– Mnie również. Nie tylko z powodu tego co się stało ale dlatego że prawie chciałem się na tobie za to odegrać. A teraz, kiedy sobie to wyjaśniliśmy, powtarzam ci, że miałem tu parę spraw do załatwienia. Jak choćby ta kilka pięter niżej. – Wyciągną w stronę żony rękę z kieliszkiem, ale tak jak się spodziewała,odmówiła kręcąc głową.- Czeka mnie kryzys medialny. Dziennikarze aż się ślinią, kiedy w jakimś znanym hotelu dochodzi do morderstwa. Na dodatek na dole są te wszystkie gwiazdy. Szykuje się cholerna sensacja. Trzeba to jak najszybciej wyjaśnić. A poza tym ktoś powinien zająć się Hilo.

– Masz rację- powiedziała łagodnie Eve. – Dzięki twojej trosce łatwiej to znosi.

– Pracuje dla mnie 10 lat. – Nie musiał nic więcej dodawać.- Obsługa hotelowa zdążyła się już o wszystkim dowiedzieć. Nie chciałem żeby wybuchła panika. Pracuje tu jeden młody boy, Barry Collina.

– Jej chłopak.

– Tak. Przeżył szok. Kazałem go odwieźć do domu. Zanim na mnie naskoczysz- dodał-, nim zdążyła cokolwiek powiedzieć- w chwili morderstwa razem z dwoma bagażowymi nosił walizki gości, którzy przyjechali na konwencję medyczną.

– A skąd wiesz kiedy doszło do morderstwa?

– Brigham przekazał mi dyskietki zabezpieczające. Myślałaś że tego nie zrobi?

– Nie, oczywiście, że nie. Ale i tak będę musiała z tym chłopakiem porozmawiać.

– Eve, dziś i tak niewiele byś się od niego dowiedział. – Głos Roare’a był cichy i melodyjny. Ma 22 lata. Chryste on ją kochał. Całkiem się załamał. – Mówił oraz ciszej. – Chciał, ‘żeby zawieźć go do matki, więc go zawiozłem.

– Dobrze się spisałeś. Prawdopodobnie postąpiłabym tak samo. Później z nim porozmawiam.

– Oczywiście sprawdziłaś już Jamesa Priory’ego?

– Jasne, a ty pewnie znasz już rezultaty, że powiem tylko że szukają go prze MCDK. Założę się że tam będzie, to nie był jego debiut

– Mogę dostarczyć ci jego dane dużo szybciej.

Owszem to możliwe dzięki nigdzie nie zarejestrowanemu sprzętowi, który trzyma w domu w swoim zamkniętym na klucz gabinecie.

– Dziękuję ale na razie trzymajmy się procedury. Wyszedł stąd z takim spokojem, jakby wiedział, że ma się gdzie ukryć Bez obaw, szybko go namierzę. Pozostaje pytanie, dlaczego to zrobił? Miał swoje powody żeby się tu pojawić.

Fałszywe nazwisko, wcześniejsza rezerwacja i te dwie noce. Na wypadek gdyby się coś nie powiodło. Wprowadził się do apartamentu i tam na nią czekał. Czy akurat na Darlene? Jeśli tak, to mamy kolejna zagadkę. A może chodziło po prostu o pokojówkę? Następna tajemnica. Poszperam w kartotece, może ma jakąś historię. – Eve dostrzegała coraz więcej niewiadomych. – Nie przeszkadzało mu że go rejestrujemy. Dlaczego? A jeśli się mylę? Może niczego na niego nie znajdziemy? To bez sensu, zupełnie nie zachowywał ostrożności.

– Chciał pokazać, że ma policję gdzieś. A może chodziło mu o mnie?

– Możliwe. Muszę jechać do New Jersey powiadomić krewnych a potem do biura sporządzić raport. Podrzucisz mnie?

– Ciągle mnie pani czymś zaskakuje, pani porucznik – powiedział Roarke ze zdziwieniem.

– Może chcę cię mieć na oku?

– To jest jakiś powód.- Odstawił kieliszek, wziął twarz żony w dłonie i pocałował ją w czoło. – Ta sprawa będzie trudna dla nas obojga. Przepraszam za wszystko, czym mogę cię urazić, zanim zamkniesz to dochodzenie.

– W porządku. – Małżeństwo, to nie taka prosta sprawa, pomyślała. Objęła go i czule pocałowała w usta. – To prawdopodobnie, że ja bardziej dokuczę tobie.

Wziął ją w ramiona.

– Dokucz mi już teraz. Powiedz coś wyjątkowo przykrego. Przypadkiem jesteśmy w pokoju hotelowym, więc od razu będziesz mogła mnie przeprosić.

– Zboczeniec. – Uśmiechając się, Eve odepchnęła go i ruszyła do drzwi.

– Zapłacisz mi za to – odparł gdy opuszczali pokój.

Obowiązek powiadamiania krewnych to najgorsza część zawodu policjanta z wydziału zabójstw. Wystarczy kilka słów, by zniszczyć ludziom świat. Bez względu na to, jak rodzina ofiary ułoży sobie życie, nigdy nie będzie już tak jak dawniej. Kiedy zabraknie choćby jednego elementu układanki, reguły gry nieodwracalnie się zmieniają.

Wracając z New Jersey, Eve starał się nie myśleć o tym, że właśnie zburzyła spokój matce i siostrze Darlene French. Wolał się koncentrować na następnym kroku, który pozwoli wymierzyć sprawiedliwość, może nawet ukoi rozpacz.

– Gdyby podobna zbrodnia wydarzyła się kiedyś w naszym mieście lub okolicy, wiedziałabym o tym.- Mimo to postanowiła skorzystać z pokładowego komputera w ukochanym 6000xxx Roarke’a i się upewnić. – Mamy uduszenia. I gwałty. I pobicia. Nawet parami- zaczęła.

– Uwielbiam Nowy Jork.

– Ja też. To chore. W ciągu ostatnich 6 tygodni wydarzyła się każda z tych zbrodni ale nigdy wszystkie naraz. Nikt nie używal srebrnej linki. Nie zrobiono tego w hotelu. Oczywiście nie znaczy to, że nie zrobił tego w innych miastach, krajach, a może nawet gdzieś poza planetą… Przeskanuję większy obszar kiedy…- Przerwała, kiedy w jej torebce odezwał się dźwięk komunikatora.- Dallas.

– Do diabła, nie mogłabyś zrobić sobie wolnej chociaż jednej nocy?

Spojrzała w smutne oczy Feeneya.

– Właśnie się starałam.

– No to powinnaś się bardziej starać. Może kiedy ty się zdrzemniesz, reszta z nas też będzie mogła chwilę odpocząć. A było tak miło. Peabody musiała mnie wezwac akurat kiedy siedziałem sobie z browarem, michą chipsów serowych i oglądałem mecz.

– Wybacz.

– I tak ci pieprzeni jankesi przegrali, I to z tymi zasrańcami z Tijuana Tacos. Niech to szlag!- Feeney westchną ciężko i podrapał się po siwiejącej głowie.- Ten twój facet kogoś mi przypomniał. Kiedy Peabody przysłał jego zdjęcie, od razu wydał mi się znajomy. Z początku nie mogłem sobie przypomnieć. Przeszukałem całe MCDK. To nie takie proste, kiedy ma się do dyspozycji jedynie dyskietkę ze zdjęciem. Żadnych odcisków. Chłopaki mówią, że musiał się zabezpieczyć. Na szczęście już badamy próbkę DNA. Mamy jego krew i skórę pobraną spod paznokci dziewczyny. No i jest sperma. Fiuta sobie nie zabezpieczył.

– Tak, wiem. Żaden z was nie lubi zakładać kapturka na swojego najlepszego kumpla.

Uśmiechnął się do niej kwaśno.

– Nie sądzę żeby przejmował się DNA. Zabezpieczył się, żeby zyskać na czasie.

Na wyniki analizy DNA trzeba czekać zwykle kilka godzin.

– Znalazłeś coś w MCDK?

– Właśnie do tego zmierzam. No więc wrzuciłem to jego zdjęcie. Znalazłem kilku podobnych, jak gdyby po operacji plastycznej. Pobawiłem się trochę tymi fotkami, w końcu udało mi się złożyć wszystko do kupy. Nie wiem dlaczego ale zajrzałem do plików z bronią i wtedy przypomniałem sobie tego faceta. Nazywa się sylwester Yost. Przebiegły Yost i cholernie dużo innych ksywek. Yost to jego prawdziwe nazwisko.

– Czy kiedykolwiek używał nazwiska Priori?

– To był pierwszy raz. Dodałem je do listy. Jakieś 15 lat temu rozpracowywałem seryjnego mordercę. Dusił srebrną linką. Pięć ofiar w pięciu kompletnie różnych zakątkach tej cholernej planety. Mieliśmy jedną w Nowym Jorku. Kobieta. Licencjonowana panienka do towarzystwa. Licencja drugiej kategorii. Miała związki z podziemiem. Podobnie jak cztery pozostałe ofiary. Nie należały do tej samej organizacji, ale prowadziły nielegalne interesy. Mieliżmy Yosta na oku, nigdy jednak niczego mu nie udowodniono. Morderstwa nagle się skończyły, sprawa przycichła.

– Najemnik?

– Tak podejrzewaliśmy ale kto mógł bydlaka nająć? Uderzał we wszystkie ważniejsze kartele. Żadnemu nie odpuścił. Ostatecznie uzbierałoby się około 20 zabójstw. W latach 30 przez jakiś czas siedział za napad z ofiarami śmiertelnymi.

– Tak myślałam. Wie jak wygląda pudło od środka. Tylko jedno aresztowanie?

– Niestety. Według raportu, miał 20 lat, kiedy zgarnęła go policja z Miami. Widać zz czasem się wyrobił.

– Jadę do centrali. Przyślij mi wszystko co masz.

– Już to zrobiłem. Poszperam jeszcze trochę. Więcej danych dostaniesz rano. Chcę się facetowi dokładniej przyjrzeć.

– W porządku.

– To do jutra. Hej Dallas?

– Co jest?

– Co ty masz we włosach?

– A co mam?- Ostrożnie przesunęła ręką po włosach wyczuwając brylantowe ozdoby. – Aa… to. Po prostu… byłam na przyjęciu…- urwała speszona, po czym odchrząknęła, próbując ukryć zmieszanie.- No, nic – rzuciła i się rozłączyła.

Mężczyzna urodzony jako Sylwester Yost, który pod nazwiskiem James Priori udusił modą pokojówkę, a obecnie przedstawiał się jako Georgio Masini, sączył druga szklaneczkę bez lodu szkockiej i oglądał powtórkę wieczornego meczu janesów.

Gdyby miał zabić kogoś z przyczyn osobistych wytropiły podającego Jankesów i wypatroszył jak rybę. Dla niego jednak morderstwo było czystym interesem, więc tylko siedział, klnąc zaskakująco wysokim głosem.

Byli tacy, którzy dokuczali mu z powodu cienkiego, prawie kobiecego głosu. Ignorował ich, jeśli właśnie wykonywał pracę, ale w czasie wolnym potrafił stłuc ich do nieprzytomności.

Ale nawet to robił tylko dla zasady. Nigdy nie był zbyt namiętnym człowiekiem, zarówno w kontaktach z ludźmi, jak i w kwestiach zasadniczych. Brak uczuć sprawiał, że był doskonałym materiałem na zabójcę.

Na konto, które zarejestrował na jeszcze inne nazwisko, wpłynęły już pieniądze za ostatnie wykonane zlecenie. Nie miał najmniejszego pojęcia, dlaczego na ofiarę została wybrana akurat ta dziewczyna. Po prostu przyjął kontrakt, wypełnił zlecenie, zainkasował forsę.

To był dopiero początek. Zanosiło się, że tym razem zarobi niezłą fortunę. Od jakiegoś czasu poważnie myślał o przejściu na emeryturę, więc dodatkowe fundusze były smakowitym kąskiem. Przez te wszystkie lata zarabiał wystarczająco dużo, by zaspokoić swoje wyrafinowane potrzeby. Stać go było na życie na najwyższym poziomie. Odkrył, zasmakował i poznał to co najlepsze.

Jedzenie, alkohol, sztuka, muzyka, moda. Zwiedził nie tylko całą planetę, ale sporo podróżował poza nią. W wieku 56 lat biegle władał 3 językami, co oczywiście pomagało mu w pracy. Kiedy miał ochotę, potrafił sam przygotować wyśmienity posiłek. Co więcej grał na fortepianie jak zawodowiec.

Nie urodził się bogaty. Do fortuny doszedł dzięki srebrnej lince.

Jako 20 latek był zwyczajnym oprychem, którego Eve dostrzegła pod elegancką przykrywką. Zabijał, bo potrafił to robić i nieźle mu za to płacono.

Teraz był mordercą wirtuozem, perfekcyjnym wykonawca zleceń. Nigdy nie zawiódł pracodawców, choć zawsze zostawiał jakiś ślad, podpisując się pod swoim dziełem.

Cierpienie-bicie. Poniżenie-gwałt. Srebrna linka. Morderstwo z klasą. Dla Przebiegłego Yosta każde zadanie było małą trzyaktówką. Zmieniały się jedynie dekoracje i aktorzy drugoplanowi.

To on był gwiazdą przedstawienia.

Przebiegły Yost kochał podróże. Z każdej przywoził pocztówki, które układał w klaserach. Od czasu do czasu lubił je przeglądać. Siadał wtedy z drinkiem i z uśmiechem wspominał zakątki, które zwiedził. Najcenniejszymi pamiątkami były drobiazgi i wspomnienia.

Obiad, który zjadł w Paryżu tego lata, kiedy załatwił producenta elektronicznych gadżetów. Widok z okna praskiego Hotelu, zanim w deszczowy dzień udusił przedstawiciela amerykańskiej firmy handlowej.

Miłe wspomnienia.

Choć obecny zleceniodawca jeszcze przez jakiś czas chciał go mieć na miejscu, w Nowym Jorku, Yost czuł, że i tu zdoła zebrać sporo równie miłych wspomnień.

3

Eve od rana siedziała przy swoim biurku w centrali i przeglądał dane, które wczoraj przesłał jej Feeney. Kilka godzin snu i trzy kubki kawy odświeżyły jej wyobraźnię i pozwoliły stworzyć jednolity obraz Sylwestra Yosta.

Zawodowy zabójca. Twardy jak skała i pozbawiony wszelakich skrupułów.

Syn podrzędnego handlarza bronią, który zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach, prawdopodobnie zamordowany w czasie wojen miejskich.

Matka, u której stwierdzono niedorozwój umysłowy miała skłonnośc do starych samochodów. Podcinała gardła niezadowolonym klientom. Zmarła w szpitalu po przedawkowaniu narkotyków. Jej syn miał wtedy 13 lat.

Przebiegły Yost postanowił podtrzymywać rodzinną tradycję. Odnalazł w chaosie swój własny styl.

Eve przeglądała jego kartotekę z wydziału dla nieletnich. Lubił zabawy z nożem. Dwa tygodnie po założeniu teczki odciął ucho kuratorowi, którego polecił mu sąd. Dotkliwie pobił i próbował zgwałcić jedną dziewcząt z domu opieki.

Prawdziwym powołaniem okazało się duszenie. Doskonalił swój warsztat, ćwicząc najpierw na małych psach i kotach, by w końcu osiągnąć perfekcję na ludziach. Jako piętnastolatek uciekł z domu opieki nad nieletnimi. Teraz miał 56. W ciągu 41 letniej kariery w więzieniu spędził tylko rok. Był podejrzewany o popełnienie 43 morderstw.

Informacje na jego temat były dość pobieżne, chociaż zawierały wszystkie dane zgromadzone przez Interpol. FBI, MCDK i Biuro Przestępczości Międzyplanetarnej. Był prawdopodobnie płatnym zabójcą. Nie miał rodziny, przyjaciół, znajomych ani stałego adresu. Ulubionym narzędziem zbrodni była linka ze srebra wysokiej próby… Wiele przypisywanych mu ofiar zostało uduszonych gołymi rękami, jedwabnymi apaszkami, złotymi sznurami. We wcześniejszych latach, zauważyła Eve. Zanim odnalazł swój styl.

Ofiarami były zarówno kobiety, jak i mężczyźni, różnych ras, zawodów, w różnym wieku i o różnym statusie społecznym. Każdej śmierci towarzyszyła przemoc fizyczna, często posuwał się do tortur i gwałtu.

– Mistrz w swoim fachu, co? I założę się, że nie jesteś tani. – Wpatrywał się w jego portret, porównując go z materiałem zarejestrowanym w Hotelu Palace. – Kto cię najął, sukinsynu? Komu zależy na śmierci młodej pokojówki, która mieszkała z matką i siostrą w Hoboken?

Wstała zza biurka i zaczęła krążyć po ciasnym pomieszczeniu. Mało prawdopodobne, ale może jednak gdzieś popełnił błąd.

Niemożliwe, żeby po 40 latach praktyki popełnił osobę. Logiczne, Yost zrobił to za co mu zapłacono. Kim więc była Darlene French? Jakie miała powiązania?

Bez wątpienia Roarke miał z Tm coś wspólnego. Śmierć dziewczyny sprawiła mu wielką przykrość, może nawet wpłynęła na jego sprawy zawodowe, ale z pewnością nie miał zbyt dużego znaczenia dla jego majątku.

Wracając do ofiary, może Darlene przypadkiem kogoś zobaczyły lub usłyszała, może nawet niż zdawał sobie z tego sprawy? W hotelu panuje przecież taki ruch, załatwia się tyle interesów. Tylko dlaczego zamordowano ją a w tak teatralny sposób? Przypadkowych świadków zwykle wywozi się gdzieś w ustronne miejsce i po cichu likwiduje. Wypadek, pech, napad, wszyscy są wstrząśnięci, współczują. Policja przeprowadza rutynowe śledztwo. Sprawa zostaje zamknięta. Tak to wygląda.

Choć ta teoria wcale nie pasował do faktów, Eve postanowiła wrócić do hotelu i dokładnie sprawdzić, kto w ciągu ostatnich kilku tygodni wynajmował apartamenty, którymi zajmowała się Darlene.

Zatrzymała się przy oknie i zerknęła na dół, na tętniącą życiem ulicę. Godzina była jeszcze wczesna, ale w powietrzu i na ziemi panowała potworny ścisk. Tuż przed jej nosem przemknął autobus powietrzny, nabity po ostatnie miejsca pasażerami, którzy z braku czy to pieniędzy, czy zdrowego rozsądku dojeżdżali do pracy środkami transportu publicznego. Między pędzącymi pojazdami przeleciał jednoosobowy wóz transmisyjny filmując najbardziej newralgiczne miejsca po to, by po przeanalizowaniu przekazać informacje pechowcom, którzy utknęli w korkach.

Media muszą czymś zajmować czas antenowy, pomyślała. Zignorowała już z pół tuzina wiadomości od reporterów, domagających się komentarza lub jakiejkolwiek informacji o morderstwie. Eve wydawała oświadczenia tylko na wyraźne polecenie szefa. W innych przypadkach pozostawiała cały ten medialny zamęt na głowie Roarke’a. Nikt nie radził sobie lepiej z dziennikarzami niż on.

Usłyszała ciche skrzypienie policyjnych butów o wiekowe linoleum, ale się nie odwróciła.

– Pani porucznik?

– W tramwaju powietrznym siedzi kobieta z naręczem kwiatów. Gdzie ona, do diabła, wybiera się tak wcześnie z tym bukietem?

– Niedługo Dzień Matki. Może chce zawczasu spełnić obowiązek?

– Hm…Peabody, chcę porozmawiać z chłopakiem. Nazywa się Barry Collins. Jeśli zakładamy, że to robota najemnika, kto‘s za to zapłacił. Nie sądzę, żeby boya hotelowego było stać na usługi Yosta, ale może był łacznikiem z kimś, kto mógł sobie na to pozwolić.

– Yosta?

– Och, wybacz. Przecież ty jeszcze nie wiesz. – Eve nie odrywała wzroku od zakorkowanego nieba.

– Czy kapitan Feeney uczestniczy w śledztwie? Wprowadzisz McNaba?

Eve zerknęła przez ramię. Peabody z całej siły starała się wyglądać obojętnie, ale jej szczera twarz zawsze ją zdradzała, kiedy próbowała oszukiwać.

– Jeszcze nie tak dawno przewracałaś oczyma i mamrotałaś coś pod nosem, kiedy proponowałam mcNabowi współpracę.

– Niezupełnie pani porucznik. Tylko raz lekko się skrzywiłam, a ty mnie natychmiast zgasiłaś. Od tej pory przewracałam oczami i mamrotałam w duchu. – Asystentka uśmiechnęła się szeroko. – A poza tym ludzi się zmieniają. Moje stosunki z McNabem znacznie się ożywiły od kiedy ze sobą sypiamy. Jedynie…

– O nie, nie chcę tego wysłuchiwać.

– Chciałam tylko powiedzieć, że ostatnio dziwnie się zachowuje.

– Sprawdź w słowniku „dziwnie” to bardzo szerokie pojęcie.

– Chodzi o to- próbowała wyjaśnić Peabody, – że on jest… miły. Naprawdę miły. Taki słodki i troskliwy. Przynosi mi kwiaty. Pewnie kradnie z parku ale jednak. A kilka dni temu zaprosił mnie do kina. Na komedię romantyczną. Nie podobała mu się, dał mi to wyraźnie do zrozumienia, ale zapłacił za bilety.

– O rany!

– No więc, wydaje mi się… – Peabody urwała, widząc że jej opanowana i powściągliwa przełożona ze śmiechem zatkała sobie uszy

– Nic nie słyszę. Nie chcę tego słuchać. Nie zamierzam wysłuchiwać twoich opowieści. Sprowadź tu Barryego Collinsa. W tej chwili. To rozkaz.

Peabody poruszyła ustami.

– Co?- spytała Eve.

– Powiedziałam tak jest – wyjaśniła asystentka, kiedy jej przełożona odetkała uszy. Ruszyła w stronę drzwi, ale zanim, wyszła, sprawdziła, czy warto dokończyć zdanie. – Myślę, że chce mnie w coś wrobić- rzuciła opuszczając biuro.

– Zaraz ja cię w coś wrobię – mruknęła Eve, siadając przy biurku.- Wrobię was oboje, a potem skopię tyłki. – Korzystając z bojowego nastroju, zadzwoniła do laboratorium, by popędzić techników pracujących nad próbką DNA.

Tuż przed spotkanie z Feeneyem dotarły do niej wyniki badań. Analiza DNA ostatecznie potwierdziła, że to Sylwester Yost zgwałcił i zamordował Darlene French.

Kiedy powiedziała o tym Feeneyowi, pokiwał głową, usiadł przy jej biurku i sięgną do kieszenie pomiętej marynarki po torebkę ulubionych orzeszków.

– Ani przez chwilę nie miałem wątpliwości. Sprawdziłem w archiwum. Przez ostatnie 7,8 miesięcy nie zanotowano niczego podobnego. Zrobił sobie wakacje.

– Albo nie chciał aby znaleziono ciało. Czy Yost kiedykolwiek popełnił zbrodnię na własny rachunek? Z powodów osobistych?

– Nigdy. – Feeney przegryzł orzeszek. – Jemu chodzi o pieniądze. McNab przeszukuje archiwum międzyplanetarne. Może uda mu się coś znaleźć.

– Wprowadziłeś McNaba?

Uniósł brwi, słysząc jej ton.

– Tak, a bo co? Masz coś przeciwko?

– Nie, nic. To dobry glina. – Eve cały czas bębniła palcami po stole. – Tylko wiesz, chodzi o to, że on i Peabody…

Feeney wzruszył ramionami.

– Nic mnie to nie obchodzi. Nie chcę o tym słyszeć.

– Ani ja. – Skoro on ma cierpieć, niech i Feeney ma za swoje. – Zabrał ją do kina na komedię romantyczną.

– Co? – Wybałuszył ze zdziwieniem oczy. Orzeszek omal nie wypadł mu z ust. – Poszedł do kina na komedię romantyczną? I zabrał Peabody?

– To właśnie powiedziałam.

– Chryste. – Wstał zza biurka i zaczął nerwowo krążyć po biurze.- To koniec. Wiedziałem, że tak będzie. Chłopak jest skończony. Brakuje jeszcze, Żeby zaczął przynosić jej kwiaty.

– Już to robi.

– Dallas, nie chrzań. – Feeney spojrzał na nią błagalnym wzrokiem. – Proszę cię, nie zawracaj mi głowy takimi bredniami. Nie wystarczy ci, że się przed sobą… no wiesz… obnażają?

– Nikt nigdy nie słuchał, co miałam w tej sprawie do powiedzenia. – Kiwała ponuro głową, zadowolona, że znalazła w Feeneyu bratnią duszę. – Roarke uważa, że to urocze.

– Tak dobrze mu mówić. On nie musi z nimi pracować. Nie musi przebywać w ich towarzystwie, patrzeć na ta ich miny, uśmieszki, spojrzenia i Bóg wie co jeszcze. Myślałem, że wpadł jej w oko ten licencjonowany przystojniak Monero.

– Och, ona zmienia facetów jak rękawiczki.

Feeney zagryzł wargi i usiadł.

– Ech, kobiety. – Westchnął, podsuwając jej pod nos szeleszczącą torebeczkę.

– Co konkretnie masz na myśli? – Samopoczucie Eve poprawiło się na tyle, że wzięła kilka orzeszków. – Wysłałam Peapody po chłopaka. Nie sądzę, żeby powiedział coś nowego, ale kiedy już uzupełnimy jego dane, przesłuchamy go. Teraz jakimś cudem muszę wykręcić się od udzielania wyjaśnień dziennikarzom. To robota dla Roarke’a. Wracam na miejsce przestępstwa. Pomyszkuje trochę w hotelu. Za godzinę powinniśmy mieć raport toksykologa. Podejrzewam, że dziewczyna była czysta, choć z ludźmi różnie to bywa.

– A zwłaszcza z kobietami. – Mrukną Feeney.

– Rodzice Frencz rozwiedli się jakieś osiem lat temu. Jej ojciec, Harry D. French, obecnie mieszka w Bronksie z drugą żoną. Mógłbyś się nim zająć? W wolnej chwili sprawdź jego dane. Jeśli to robota profesjonalisty, może ktoś chciał się na nim zemścić?

– Zaraz to zrobię. A matka?

– Sherry Times French. Wczoraj z nią rozmawiałam. Prowadzi sklep z cukierkami w Newark Transzo Center. Jest czysta. Moim zdaniem, nie miała z tym nic wspólnego. – Eve rzuciła koledze torebkę z orzeszkami, wstała i zdjęła z wieszaka kurtkę. – Skoro mamy McNaba, może zajmie się linką? Niech się dowie, gdzie się takie kupuje. Przed południem powinniśmy mieć wyniki analiz laboratoryjnych.

– Dobry pomysł. Już ja mu znajdę zajęcie. Nie będzie cały czas myślał tylko o tym, co ma w portkach.

– I o to chodzi. – Eve włożyła kurtkę i ruszyła w stronę drzwi.

Pierwszą osobą, którą postanowiła porozmawiać był kierownik hotelu. Eve, od razu zażądała by dostarczono jej dyskietki z danymi gości i pracowników, a także tych, którzy w ciągu ostatnich lat odbywali staż w hotelu lub rzucili pracę.

Zanim zdążyła otworzyć usta, by wygłosić rutynową formułkę o obowiązku udzielania pomocy policjantom prowadzącym dochodzenie w sprawie o morderstwo, a może nawet obiecać pewne przywileje, kierownik wręczył jej kopertę ze wszystkimi potrzebnymi materiałami. Wspomniał, że pracownicy zostali zobowiązani przez Roarke’a do udzielenia jej wszelkiej pomocy o jaką poprosi.

– Nieźle- skomentowała Peabody, kiedy wsiadły do windy.

– Owszem- Eve podała teczkę asystentce. Odkodowała policyjną blokadę na drzwiach. – Co można robić przez kilka godzin w hotelu, czekając na odpowiednią chwilę by zabić? – zaczęła się głośno zastanawiać, kiedy weszły do pokoju.- Podziwiać widok z okna, cos zjeść, oglądać filmy? Nie korzystał z łącza hotelowego. Może miał swój osobisty – ciągnęła przechadzając się po salonie. – Zgłosił się do recepcji i potwierdził swoje przybycie.- Weszła do kuchni i uważnie przyjrzała się lekko zakurzonemu blatowi. W zlewie ciągle stały staranie ułożone brudne naczynia. – O szóstej nastawił auto kucharza. Sporo czasu do pojawienia się dziewczyny. Dobra godzina do rozpoczęcia zmiany. Prawdopodobnie dobrze znał rozkład zajęć obsługi hotelowej. Wiedział, że ten apartament zwykle sprzątają około ósmej. Sprawdził kalendarz imprez odbywających się w hotelu. Wiedział o przyjęciu, o zbliżającej się konwencji. W hotelu jest komplet gości więc obsługa na pewno pojawi się później. A co tam, zjem sobie stek. – Podeszła do zlewu.- Prawdopodobnie zjadł przed ekranem, na sofie lub przy stole. Ktoś, kto wynajmuje taki apartament nie jada na stojąco w kuchni. Po kolacji jeszcze deser, potem kawa. Może poklepał się po brzuchu. Odniósł naczynia do kuchni, wstawił do zlewu. Widać, że przywykło samodzielnego życia. Posprzątał po sobie. Nie lubi widoku brudnych naczyń.- Przyjrzała się sztućcom, równo ułożonym obok talerza. Miseczka, kubek, na samej górze spodeczek. Mała piramidka. – Zdaje się, że mieszka sam. Może nawet nie ma domowego androida. Nie mieszka w hotelach, przynajmniej nie cały czas. Kiedy masz do dyspozycji pokojówki, nie sprzątasz po sobie talerzy.

Peabody kiwnęła głowa.

– Wczoraj coś zauważyłam- rzekła. Zapomniałam wczoraj o tym powiedzieć.

– Co takiego?

– W eleganckich hotelach zawsze czekają na gości takie różne drobiazgi. Miniaturowe mydełka, szampony, płyny do kąpieli. Zabrał je.- Asystentka uśmiechnęla się, widząc zaskoczenie na twarzy Eve. – Wiele osób tak robi, ale większość z nich nie zatrzymuje się w hotelu tylko po to, by kogoś zabić.

– Świetne spostrzeżenie. Jest oszczędny albo lubi pamiątki. A ręcznik, szlafroki, jednorazowe pantofle, które zostawiają na noc obok łóżka?

– To w hotelach dają pantofle? Nigdy w takim nie byłam… Ale szlafroki zostały- dokończyła Peabody, zanim przełożona zdążyła ją przywołać do porządku.- Dwa. Szafie, w łazience. Nieużywane. Nie wiem ile ręczników dostaje się w takim miejscu ale, te, które wiszą w łazience, wystarczyłyby dla sześcioosobowej rodziny. Z nich też nikt nie korzystał.

– Użył ręcznika, wcześniej, przed zmianą. Może wziął prysznic po podróży? – mówiła Eve, kierując się w stronę sypialni. – To grzeczny chłopiec, odnosi talerze do zlewu i na pewno myje ręce, kiedy się wysiusia. Przecież przez ponad 5 godzin nie mógł się powstrzymywać.

Zatrzymała się przy sypialnianej łazience, mniejszej wersji tej głównej. Zerknęła na półkę z błękitnego szkła, śnieżnobiałe ręczniki i lśniący sedes, dyskretnie ukryty za szklanymi drzwiczkami.

– Stąd też wszystko zabrał.

– O, tego nie zauważyłam, Sprzątnął cały apartament.

– Po co wydawać pieniądze na mydła i szampony, kiedy tu są za darmo? I to najwyższej jakości.- Eve jeszcze raz rozejrzała się po sypialni, po czym przeszła do łazienki. Pomieszczenie było duże i przestronne. Wanna wielkości małego basenu, osobny prysznic z sześcioma rodzajami natrysku o regulowanej wysokości, suszarka. Kiedyś przez pewien czas mieszkała w jednym z hoteli Roarke’a i wiedziała, że na długiej półce musiała stać cała bateria ekskluzywnych kosmetyków. Tymczasem w apartamencie nie zostało po nich śladu.

Marszcząc czoło podeszła do mosiężnego wieszaka, na którym wisiały 3 grube ręczniki z monogramami.

– Korzystał z tego. Daj torebkę.

– Skąd pani wie że z tego?

– Monogram nie jest na środku, tak jak pozostałe. Używał go. Umył się po tym jak z nią skończył, wytarł dłonie a ponieważ to porządny facet, odwiesił ręcznik na miejsce. Musiała wejść prosto do łazienki, wziąć brudne ręczniki, a powiesić świeże. W tym czasie on się przyglądał, gdzieś tu na nią czekał, przymierzał się. Może w szafie. Dziewczyna bierze brudne ręczniki,, wychodzi, prawdopodobnie rzuca je na podłogę. Podchodzi do łóżka, zaczyna je poprawiać, przygotowuje pościel dla gości. Wtedy on na nią skacze. Wyrywa jej biper, zanim zdążyła nacisnąć guzik alarmu, wyrzuca, tam gdzie go znalazłyśmy.

Reszta rozegrała się na łóżku, pomyślała Eve.

– Nie dał jej najmniejszej szansy. Nie mogła uciec. Nigdzie nie było śladów walki. I tak niewiele by wskórała sama przeciwko takiemu wielkiemu człowiekowi. Pościel się trochę zabrudziła i wymięła, to wszystko. Reszta nietknięta. Dopadł ją tu, w tym miejscu. Przy muzyce.

– To jest najpotworniejsze- mruknęła Peabody. – Cała ta historia przeraża ale najstraszniejsze jest to, że włączył sobie muzykę.

– Kiedy jest już po wszystkim, sprawdza czas. No nieźle, całkiem szybko się uwinąłem. Sukinsyn myje ręce, może się krzywi bo trochę go podrapała, zmienia ubranie, pakuje się, do walizki chowa hotelowe kosmetyki. Potem zbiera z podłogi ręczniki, które tam zostawiła, wynosi apartamentu, wrzuca do jej wózka. Oczywiście nie zamierza zmieniać pościeli, ale po co zostawiać większy bałagan niż to konieczne.

– Wyrachowany bydlak.

– Zgadza się. To łatwa robota. Od czasu do czasu trafia się luksusowy hotel, wszystko zajmuje tylko kilka godzin, a przy tym jesz dobry posiłek, zgarniasz zapas świetnych kosmetyków i niezłą sumkę. Wyobrażam go sobie Peabody, ale nie wyobrażam sobie, kto i dlaczego mu to zlecił.

Eve zamyśliła się. Przed jej oczami pojawiła się Darlene French. Nagle usłyszała odgłos otwieranych drzwi wejściowych. Jedną ręką automatycznie dotknęła broni, drugą dała znak Peabody, by ta odsunęła się pod ścianę. W ułamku sekundy bezszelestnie przemknęła na korytarz. Gotowa do strzału wychyliła się zza rogu.

– Jasna cholera, Roarke! Niech cię wszyscy diabli!- Z niezadowoleniem schowała broń do kabury.- Co ty tu robisz?- zapytała, kiedy zamknął drzwi.

– Szukam ciebie.

– Pokój jest zapieczętowany. To miejsce przestępstwa. Opieczętowane!

Wiedziała, że jej mąż, mający do dyspozycji tylko spryt, szybciej odkodował blokadę, niż ona za pomocą karty dostępu.

– I dlatego kiedy dowiedziałem się, że jesteś na miejscu, od razu domyśliłem się gdzie cię szukać. Witaj Peabody.

– Czego chcesz? – warknęła Eve, nim jej podwładna zdążyła odpowiedzieć na powitanie. – Nie widzisz,że jestem zajęta.

– tak oczywiście wiedziałem o tym. Pomyślałem, ‘że będziesz chciała porozmawiać ztymi osobami, o których wczoraj wspominałaś. Barry Collins jest w domu, ale możesz przesłuchać jego przełożonego. Jest też Sheila Walker, pokojówka, serdeczna przyjaciółka ofiary. Przyszła uprzątnąć szafkę Darlene i oddać jej rzeczy rodzinie.

– Nie wolno jej niczego.

– Tak też jej powiedziałem. Dopiero po tym jak ty to przejrzysz. Poprosiłem żeby zaczekała, bo chcesz z nią porozmawiać.

W Eve jeszcze wrzało, ale w końcu opanowała złość.

– Ile razy mam ci powtarzać że nie potrzebuję twojej pomocy w ustalaniu kolejności przesłuchań.

– Tak, coś o tym wspomniałaś – zgodził się z tak rozbrajającą uprzejmością, że nie wiedziała czy ma dalej na niego warczeć, czy się roześmiać.

– Zaoszczędziłeś mi trochę czasu, więc dziękuję. Powtarzam jeszcze raz, że nie potrzebuję tu ani ciebie, ani nikogo innego dopóki nie skończę.

– Rozumiem, później jeśli będziesz chciała złapiesz mnie przez łącze 0-0-1.

Dobra, nie mamy tu nic więcej do roboty. Porozmawiam z Sheilą Walker.

– Przygotowałem dla ciebie biuro na piętrze konferencyjnym.

– Nie. Pozwól że spotkam się z nimi na ich terenie. Będzie mniej oficjalnie, swobodniej się poczują.

– Skoro tak uważasz. Czeka na ciebie w pomieszczeniu służbowym. Zaprowadzę cię.

– Właściwie możesz mi towarzyszyć- powiedziała Eve, wychodząc z apartamentu przed mężem.- Twoja obecność da jej poczucie bezpieczeństwa.

Eve od razu zorientowała się, że miała rację. Sheila była szczupłą, wysoką dziewczyną o ładnych dużych oczach. Podczas rozmowy co chwilę zerkała w stronę Roarke’a, szukając u niego pocieszenia, wskazówek, potwierdzenia, że postępuje słusznie.

Chocz wysiłkiem powstrzymywała się do płaczu i mówiła z pięknym, śpiewnym akcentem, Eve czuła narastający ból głowy.

– T była taka słodka, miła dziewczyna. Nigdy nie powiedziała na nikogo złego słowa. Zawsze pogodna i uśmiechnięta. Prawie wszyscy goście, którzy rozmawiali z nią, jak sprzątała dawali jej duże napiwki. Bo poprawiała im nastrój. Już nigdy więcej jej nie zobaczę.

– Sheila, wiem że ci ciężko. Straciłaś przyjaciółkę. Spróbuj sobie przypomnieć, czy może ostatnio coś ją zaniepokoiło? Czymś się martwiła?

– O nie, była zadowolona z życia. Za dwa dni miałyśmy mieć wolne. Chciałyśmy pójść na zakupy, po buty. Uwielbiała kupować nowe buty. Tuż przed rozpoczęciem ostatniej zmiany umówiłyśmy się, że wcześnie wstaniemy, żeby zdążyć na pokaz makijażu w centrum urody w Sky Mall. – Jej ładna, egzotyczna twarz wykrzywiła się- Och, panie Roarke.

Kiedy dziewczyna nie mogła już dłużej powstrzymywać łkania, wziął jej dłoń.

Eve rozmawiała z nią jeszcze pół godziny. Z urywków informacji złożyła obraz beztroskiej, wesołej dziewczyny, która lubiła chodzić na zakupy, tańczyć i pierwszy raz poważnie się zakochała. Codziennie rano, po pracy, jadła ze swoim chłopakiem śniadanie w pokoju służbowym. W dzień wypłaty pozwalali sobie na posiłek w restauracji, kilka przecznic od hotelu. Po śniadaniu chłopak zawsze odprowadzał ją na przystanek i czekał aż odjedzie. Zawsze machał jej na pożegnanie. Ostatnio zaczęli coś wspominać o wspólnym mieszkaniu. Zastanawiali się, czy jesienią nie wynająć czegoś razem.

Darlene nie wspomniała swojej najlepszej przyjaciółce, za jaką uważała się Sheila, o niczym niezwykłym czy niepokojącym. Tamtego wieczoru jak zwykle z uśmiechem zabrała swój wózek i ruszyła do pracy.

Szef obsługi hotelowej przedstawił Barry’ego w równie pozytywnym świetle. Młody, pogodny, chętny do pracy, zapatrzony w ciemnowłosa pokojówkę imieniem Darlene. Ledwie miesiąc wcześniej dostał podwyżkę. Przeznaczył ją na zakup złotego łańcuszka z serduszkiem dla swojej dziewczyny, by uczcić 6 miesięcy ich znajomości.

Eve przypomniała sobie, że dziewczyna miała na sobie takie świecidełko. Bawiła się nim przed wejściem do apartamentu 4602.

– Peabody, mam kobiece pytanie- powiedziała, kiedy razem z podwładną i Roarkiem przechodzili przez hotelowy hol.

– Postaram się odpowiedzieć, jestem w końcu kobietą.

– Zgadza się. Gdybyś się pokłóciła ze swoim chłopakiem albo nie była pewna czy chcesz z nim być, nosiłabyś prezent od niego?

– Absolutnie nie. Jeśli to poważna kłótnia, rzucam facetowi prezent w twarz, a jeśli mam wątpliwości, ronię kilka łez, a prezent chowam do szuflady i czekam aż sytuacja się wyklaruje na tyle, by z nim zerwać. W przypadku drobnego nieporozumienia chowam prezent na jakiś czas. Kobieta nosi tego typu podarunki tylko wtedy, a przynajmniej w widocznym miejscu, gdy chce pokazać jemu i całemu światu, że to właśnie on jest jej mężczyzną.

– Jak ty się możesz w tym wszystkim połapać? To takie zawiłe. Ale tez tak pomyślałam. Co jest?- Złapała rękę Roarke’a, kiedy ten próbował wyjąć jej spod koszuli łańcuszek, na którym wisiała maleńka brylantowa łezka, prezent od niego.

– Tylko sprawdzam. Najwyraźniej ciągle jestem twoim facetem.

– To miejsce nie jest zbyt widoczne.- zauważyła z zadowoleniem.

– Mnie wystarczy.

Widząc błysk w jego oczach, Eve rzuciła mu groźne spojrzenie.

– Tylko spróbuj mnie pocałować, a oberwiesz. Peabody, idziemy pogadać z Barrym- zarządziła, chowając wisiorek pod koszulę.- A ty się uspokój.- Puknęła palcem w klatkę piersiowa Roarke’a.- Później muszę spotkać się z kimś z mediów.

– Będę do dyspozycji. Wiesz jak to lubię.- Uśmiech powoli zniknął z jego twarzy. Zmrużył oczy, gdy usłyszał, że ktoś nuci łagodnym głosem irlandzką balladę. Zanim zdążył się odwrócić, poczuł, że na jego szyi zaciskają sieczyjeś dłonie. Chciał je powstrzymać, już był gotowy na kontrę, gdy nagle usłyszał śmiech, który w jednej sekundzie przeniósł go na ulice Dublina.

Oparł się plecami o ścianę. Patrzył w roześmiane oczy martwego człowieka.

– Nie jesteś taki szybki jak dawniej, co, stary?

– Możliwe. – Eve w ułamku sekundy przystawiła pistolet do głowy mężczyzny. – Wystarczy, że ja jestem szybka. Do tyłu, palancie, bo zaraz będziesz trupem.

– Za późno- mruknął Roarke. – On już jest trupem. Micku Connely, dlaczego do cholery nie jesteś w piekle i nie trzymasz tam dla mnie miejsca?

Beztrosko ignorując laser wymierzony w skroń, Mick zarechotał.

– Coś ty, niełatwo zabić samego diabla. No chyba, że on sam tego chce. Cholerny łajdaku, nieźle się trzymasz!

Eve, kompletnie zbita z tropu, nie wiedziała, co o tym sądzić. Obaj mężczyźni uśmiechali się od ucha do ucha jak idioci.

– Spokojnie kochanie. – Roarke delikatnie chwycił sztywną rękę, w której Eve trzymała pistolet, i powoli ją opuścił. – Ten paskudny skurczybyk to coś w rodzaju starego przyjaciela.

– Otóż to. Nająłeś sobie kobietę do ochrony! To do ciebie podobne.

– To glina. – Roarke uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Matko Boska!- Krztusząc się, Mick cofnąl się o krok i poklepał Roarke’a przyjaźnie po policzku. – Nigdy nie kumplowałeś się z glinami.

– Z tą się kumpluję. To moja żona.

Mick otworzył szeroko oczy i złapał się za serce.

– Nie musi mnie zabijać, jestem w takim szoku, że zaraz sam padnę trupem. Coś niecoś słyszałem… cóż, po świecie krążą różne plotki o Roarke’u, ale w to nie wierzyłem.

Kiedy Eve zabezpieczała broń, by schować ją do kabury, mężczyzna pochylił się i zanim zdążyła zaprotestować, pocałował ją w rękę.

– Jestem niezmiernie rad że panią spotykam. Nazywam się Michael Connely, dla przyjaciół Mick. Pani mąż i ja razem się wychowywaliśmy. Dawno, dawno temu byliśmy niegrzecznymi chłopcami.

_ Dallas. Porucznik Dallas. – Złagodniała, widząc przyjazny błysk w jego zielonych, niczym wiosenna trawa oczach. – Eve.

– Proszę wybaczyć, że tak… wylewnie przywitałem starego druha, ale nie mogłem pohamować radości.

– Cóż, to jego szyja. Muszę wracać do pracy. – Wyciągnęła rękę, wyraźnie dając mu do zrozumienia, że woli by ją uścisnął, niż całował po kostkach.

– Miło cię poznać, Mick.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.

– Z pewnością. Na razie- rzuciła na pożegnanie do Roarke’a, po czym kiwnęła na obserwującą całe zamieszanie Peabody i obie ruszyły do wyjścia.

Mick przyglądał się odchodzącym kobietom.

– Nie ma do mnie zaufania, prawda przyjacielu? Bo i dlaczego miała by mieć? Cieszę się, że cię widzę, Roarke.

– Skąd się wziąłeś w Nowym Jorku? Co robisz w moim hotelu?

– Interesy. Zawsze interesy. Właściwie to chciałem się z tobą w tej sprawie spotkać. – Mrugnął znacząco. – Znajdziesz trochę czasu dla starego kumpla?

4

Wyglądał całkiem dobrze jak na umarlaka. Mick Connelly miał na sobie jasnozielony garnitur. Roarke pamiętał, że zawsze przywiązywał dużą wagę do wyglądu i potrafił idealnie dobierać kolory. Odpowiedni krój ubrania doskonale maskował niewielki brzuszek.

Żaden z nich w młodości nie narzekał na otyłość… Obaj nieraz zaznali głodu, a taka dieta sprzyja szczupłej sylwetce.

Krótkie włosy, o barwie piasku sterczały wokół twarzy, która przez te wszystkie lata też się zaokrągliła. Musiał naprawić przednie zęby bo nie wystawały teraz jak u bobra. Zrezygnował z prób wyhodowania sobie wąsów i teraz gładko się golił. Pozwalał sobie co najwyżej na lekki zarost nad górną wargą. Ciągle jednak miał ten sam perkaty irlandzki nos, szeroki uśmiech i wesołe oczy, w których połyskiwała przebiegłość.

Jako młody chłopak nie należał do najprzystojniejszych. Był niski, chudy i od stóp do głów obsypany piegami. Miał jednak sprawne ręce i jeszcze sprawniejszy język. Jego głos nadal brzmiał jak twarda muzyka, która przywodzi na myśl południowy Dublin i walki na pięści.

Wszedł do apartamentu Roarke’a w starej, najbardziej eleganckiej części hotelu, założył ręce na biodra i uśmiechną się jak gargulec.

– No, no stary, nieźle się tu urządziłeś. Coś słyszałem, ale szczęka opada, dopiero kiedy człowiek zobaczy to na własne oczy.

– To tak jak i na twój widok. – Roarke mówił ciepłym głosem; zdążył się już otrząsnąć z zaskoczenia jakim był widok przyjaciela, choć nie przestał się zastanawiać, czego może chcieć od niego ten duch z przeszłości.- Usiądź Mick, opowiadaj co porabiałeś.

– Chętnie.

Gustownie urządzony gabinet, tak jak wszystko co projektował był zarówno wygodny jak i funkcjonalny. Najwyższej klasy centrala komunikacyjna i cały supernowoczesny sprzęt wbudowano w stylowe meble lub zamaskowano pod panelami ściennymi. Atmosferą pomieszczenie przypominało garsonierę bogatego biznesmena.

Mick usiadł na miękkim krześle z obiciami, wyprostował nogi i zaczął się rozglądać. Roarke domyślał się że szacuje jego majątek. Po chwili gośc westchnął i zapatrzył się na duże szklane drzwi, za którymi było widać kamienny balkon.

– Tak, widać, że się urządziłeś. – Spojrzał na Roarke’a z rozbawieniem w oczach. – Jeśli obiecam, że nie ruszę żadnego z tych cacek, które tu trzymasz, napijesz się ze starym przyjacielem piwa?

Roarke odsunął jeden z paneli ściennych i zamówił w auto kucharzu dwa guinnesy.

– Nie martw się, jest tak zaprogramowany, żeby właściwie rozlać. Chwilę to potrwa.

– Pamiętasz, kiedy ostatnio piliśmy razem piwo? Jak myślisz ile upłynęło lat? 15?

– Mniej więcej. – Piętnaście lat temu byliśmy chudymi… no cóż złodziejaszkami, pomyślał Roarke. Oparł się wygodnie w fotelu za biurkiem, czekając aż napełnią się szklanki ale jakiś nie potrafił się odprężyć.- Słyszałem że zarobiłeś w pubie w Liverpoolu. Bójka na noże. Moje źródła zwykle nie zawodzą. Powiedz Mick, jak to się stało, że nie trafiłeś do piekła?

– A pewnie że ci powiem. Pamiętasz moją matkę, niech Bóg jej wybaczy serce z kamienia? Często powtarzał, że jest mi pisana śmierć od noża. Cios w brzuch. Twierdziła, że kiedy się upije, ma wizje.

– Żyje?

– O tak, przynajmniej z tego, co słyszałem. Jak wiesz wyjechałem z Dublina wcześniej niż ty. Podróżowałem tu i tam, szukałem szczęścia i pieniędzy. Robiłem różne interesy, przeważnie handlowałem. Kupowałem to i owo, po jakimś czasie przeprowadzałem się w inne miejsce i sprzedawałem. I tym właśnie zajmowałem się tej feralnej nocy w Liverpoolu.- Mick, zadowolony z siebie otworzył drewniane pudełko leżące obok niego na stole i uniósł brwi na widok francuskich papierosów. Nie dość, że towar wart był niemałą fortunę, to jeszcze na całej planecie obowiązywał zakaz palenia. – Mogę?

– Oczywiście, częstuj się.

Ze względu na łączącą ich przyjaźń Mick wziął tylko jednego. W innych okolicznościach nie byłby tak powściągliwy.

– O czym to ja mówiłem? – zastanawiał się, wyjmując z kieszeni zgrabną zapalniczkę i zapalając papierosa. – A tak, już wiem. Miałem przy sobie połowę towaru, czekałem na… klienta, który miał mi przynieść resztę. Nie wypaliło. Straż przybrzeżna coś zwietrzyła, przeszukali magazyn. Chodziło im o mnie, podobnie jak i klientowi, który ubzdurał sobie, że chcę go wykołować. – Widząc, że Roarke zmarszczył podejrzliwie czoło, Mick roześmiał się i pokręcił głową. – Nie, niczego takiego nie planowałem. Miałem tylko połowę towaru, więc po co miałbym to robić? Wpadłem do pubu, żeby wszystko przemyśleć i po cichuzorganizować jakiś ekspresowy transport. Gliny deptały mi po piętach, miejscowe oprychy chciały mojej głowy, więc postanowiłem zniknąć. Mało brakowało, a by mnie mieli. Wyobraź sobie, siedze tam i domam, jak to przepadła forsa, a ja będę musiał do końca życia się ukrywać, gdy nagle wybuchła bójka.

– Bójka w pubie na nabrzeżu. – Roarke wyjął z autokucharza dwie szklanki guinnesa z przepisową pianką. – Kto by uwierzył?

– Bójka jak cholera. – Mick przerwał opowieść, wzioł piwo i przepił do starego kumpla. – Za naszą przyjaźń. Slainte.

– Slainte. – Odparł Roarke, podnosząc szklankę do ust.

– Mówię ci, Roarke, wokół wrzask, pięści jak pociski, a ja głupi chciałem się tam przyczaić i w spokoju przeczekać. Barman dorwał kij baseballowy, zaczął walić w bar, towarzystwo podzieliło się na grupy, a tu nagle ci dwaj, co nagle wszystko zaczęli… a ja do dziś nie wiem, o co im poszło – wyciągają noże. Powinienem byłsię wtedy ewakuować, ale nie było możliwości, żeby przemknąć obok nich. Odkroili by mi kawał tyłka, a ja jakoś nie chciałem się z nimi jeszcze rozstawać. Wydawało mi się, że bezpieczniej będzie się wmieszać w tłum. Ludzie otoczyli tych dwóch, przyjmowali zakłady. Kilku gapiłów im pozazdrościło i sami, tak dla zabawy, zaczęli się okładać pięściami.

Roarke bez trudu przypominał sobie, że sami nieraz spędzali wieczór, zabawiając się w podobny sposób.

– Ile kieszeni zrobiłeś podczas bójki?

– Straciłem rachubę. – Odparł z uśmiechem Mick. – Odbiłem sobie za moją stratę. W powietrzu latały krzesła i ciała, nie mogłem się powstrzymać i dołączyłem do zabawy. Niech mnie diabli, jeśli ci dwaj, którzy to wszystko rozpętali, nie zadźgali się na śmierć. Widziałem na własne oczy, ich krew była czarna. I śmierdziała. Sam wiesz, jak łatwo rozpoznać zapach śmierci.

– Tak, wiem.

– Cóż, ludzie się rozstąpili i zaczęli uciekać jak szczury z tonącego okrętu. Barman postanowił wezwać gliny. Wtedy nagle mnie olśniło. Jeden z tych trupów był całkiem do mnie podobny. Ten sam kolor włosów i oczu i włosów, taka sama budowa. Czy to nie dar losu? Mick Connelly potrzebuje zniknąć, a czy jest lepszy sposób, niż zostać trupem na podłodze pubu w Liverpoolu? Podmieniłem dokumenty i zwiałem. – I tym sposobem Michael Joseph Connelly wykrwawił się na śmierć, jak przepowiedziała jego matka, a Bobby Pike odjechał najbliższym autobusem do Londynu. Ot i cała historia. – Mick wypił duży łyk piwa i odetchnął z zadowoleniem. – Chryste, jak się cieszę, że cię znowu spotkałem. Kiedyś to były czasy! Bawiliśmy się, nie stary? Ty, ja, Brian i reszta chłopaków.

– Racja.

– Słyszałem o Jenny. I o Tommym i Shawnie. Serce mało mi nie pękło, kiedy się dowiedziałem, jak zginęli. Ze starej paczki z Dublina zostaliśmy tylko my trzej, ty, ja i Bri.

– Brian nadal przebywa w Dublinie. Jest właścicielem Skarbonki, przez większość czasu sam prowadzi dar.

– Słyszałem o tym. – Rzekł Mick. – Któregoś dnia wpadne do Dublina odwiedzić stare śmiecie. Często tam wracasz?

– Nie. – Rzucił Roarke.

Jego gość pokiwał głową.

– W sumie nie wszystkie wspomnienia są takie miłe. No ale ty się nieźle urządziłeś, co? Zawsze wiedziałem, że do czegoś dojdziesz. – Wstał i z niedopitym piwem podszedł do szklanych drzwi. – Pomyśl, jesteś właścicielem tego cholernego hotelu i Bóg wie czego jeszcze. Przez ostatnie lata jeździłem troche po świecie i wszędzie, gdzie byłem, ludzie wymieniali nazwisko mojego przyjaciela z dzieciństwa jak Boga. – Odwrócił się do Roarke’a z uśmiechem. – Niech mnie cholera, jeśli nie jestem z ciebie dumny.

To sformułowanie uderzyło Roarke’a. Ludzie, którzy przyjaźnią się od dziecka, nie zwracają się do siebie w ten sposób.

– Mick, a ty co porabiasz?

– O, różne interesy. Zawsze jakieś interesy. Kiedy sprowadziły mnie tu, do Nowego Yorku, powiedziałem sobie:,,Mick, zatrzymasz się w tym eleganckim hotelu Roarke’a i sprawdzisz, co u niego słychać’’. Znów podróżuje pod nowym nazwiskiem. Od czasów Liverpoolu upłynęło już wystarczająco dużo lat. I zdaje mi się, że zbyt dużo czasu upłynęło, odkąd piłem piwo ze starymi przyjaciółmi.

– Sprawdziłeś, co u mnie słychać, i pijemy piwo. A teraz powiedz, o co tak naprawde chodzi?

Mick oparł się plecami o drzwi, podniósł do ust szklankę i pojrzał na Roarke’a.

– Przed tobą nic nie można było ukryć. Zawsze potrafiłeś wykryć kit jak radar. Tym razem powiedziałem ci prawdę szczerą jak złoto. Tak się składa, że interes, który mnie tu sprowadza, może cię zainteresować. Chodzi o kamienie. Piękne kolorowe kamyczki, które marnują się w jakichś ciemnych pudełkach.

– Rzuciłem to.

Mick parsknął śmiechem. Uspokoił się i mrugnął, widząc, że Roarke po prostu mu się przygląda.

– Coś ty, stary, to ja, Mick. Chyba mi nie powiesz, że twoje czarodziejskie palce przeszły na emeryturę?

– Umówmy się, że znalazłem dla nich inne zajęcie. Legalne. Od jakiegoś czasu nie mam potrzeby szperac po cudzych kieszeniach i wyłamywać zamków.

– Potrzeba, kto tu mówi o potrzebie? Bóg obdarzył cię prawdziwym talentem. Nie tylko sprawnymi palcami, ale i mózgiem. W życiu nie spotkałem kogoś tak sprytnego i rozgarniętego. Zostałeś stworzony po to, by kraść. – Mick z uśmiechem podszedł do swojego krzesła i usiadł. – Chyba nie myślisz, że uwierzę, że to pieprzone imperium to uczciwy interes.

– Ale tak jest. – Teraz, pomyślał Roarke. – To wystarczająco ekscytujące.

– Moje serce. – Mick teatralnie złapał się za pierś. – Nie jestem już taki młody. Mój organizm źle znosi tego rodzaju szok.

– Przeżyjesz. Będziesz musiał wymyślić coś innego, żeby zdobyć te kamienie.

– Szkoda. Wstyd. Grzech. Ale co robić. Jest, jak jest.- Mick westchnął. – Uczciwie i zgodnie z prawem, co? Mam też coś uczciwego. Wiesz, że lubię różności. Otworzyłem ze znajomymi mały interes. Bułka z masłem w porównaniu z tobą. Zapachy. Perfumy i tym podobne, a pomysł polega na tym, że pakujemy produkt w stylowe opakowanie. Takie romantyczne bzdety, rozumiesz. Może zainteresuje cię inwestycja?

– Możliwe.

– No to pogadamy następnym razem, kiedy będę w mieście. – Mick podniósł się. – Pewnie jesteś bardzo zajęty. Lepiej sprawdzę, jaki apartament mi się trafił, a ty wracaj do swoich obowiązków.

– Nie zgadzam się, żebyś zatrzymywał się w Palace. – Powiedział Roarke, wstając. – Zapraszam cię do mnie.

– To bardzo miłe z twojej strony, ale nie chciałbym przeszkadzać.

– Myślałem, że nie żyjesz. Jenny i cała reszta, z wyjątkiem Briana, odeszli. Nigdy nie odwiedzili mnie w moim domu. Każę przewieźć tam twoje rzeczy.

Agencje na całej planecie przygotowały profile psychologiczne i osobowościowe Yosta. Eve uznała, że to nie wystarczy. Zastanawiała się, czy nie wysyłać materiałów agencyjnych i swoich notatek doktor Mirze, wybitnej specjalistce od analiz psychologicznych, pracującej dla nowojorskiej policji.

Problem w tym, że zawodowy morderca był jedynie narzędziem. Chciała go dopaść, ale bardziej zależało jej na jego pracodawcy.

– FBI uważa, że stawka Yosta za jedno zlecenie wynosi około dwóch milionów dolarów plus wydatki. Kwota oczywiście rośnie w zależności od rodzaju wykonywanej pracy i samego celu.- Eve siedziała w Sali konferencyjnej w centrali i patrzała an ekran monitora, z którego uśmiechała się do niej Darlene. – Dlaczego 22 letnia pokojówka jest warta dwa miliony plus wydatki?

– Może coś wiedziała – zasugerował McNab. Ucieszył się, kiedy wezwano go na konsultacje. Jako specjalistę z wydziału przestępstw elektronicznych. Kiedy długie, jasne włosy ujarzmił trzema czerwonymi spinkami, jego ładna szczupła twarz nabrała poważnego wyrazu.

– U nas mówi się, że ofiara posiadała szkodliwe informacje. Jeśli nawet, to dlaczego nie zaaranżowano jakiegoś wypadku za znacznie mniejsze honorarium? Miała swoje zwyczaje, zawsze dojeżdżała do pracy publicznymi środkami transportu, a od przystanku do hotelu i odwrotnie chodziła pieszo, często samotnie. Wystarczyło stuknąć ją na ulicy i zabrać torebkę. Uznano by ją za ofiarę zwyczajnego napadu, nie byłoby dochodzenia.

– No tak. – Choć McNab przyznał jej rację, uważał, że jego obecność w zespole nie jest przypadkowa. Postanowił odegrać rolę adwokata diabła. – W przypadku ulicznego napadu istnieje element ryzyka. Dziewczyna może mieć szczęście, trafić na miłosiernego samarytanina, który udzieli jej pomocy. A tak, kiedy jest w pracy, sama przychodzi do pokoju i nie może być mowy o żadnej pomyłce. Sprawa jest przesądzona.

– I tym sposobem sprawa dostaje priorytet, a morderstwem zajmuje się ekipa najlepszych ludzi w dochodzeniówce. I Roarke- dodała, mimo,że nie miało to dla niej dużego znaczenia.- Ktoś, kto dysponuje odpowiednimi środkami, by wynająć profesjonalistę, na pewno wie w co się pakuje, robiąc to pod nosem Roarke’a.

– Może jest taki głupi. – Usta McNaba drgnęły w uśmiechu.

– Chyba ty jesteś głupszy – wtrąciła Peabody. – Ten, kto nająl Yosta, chciał wielkiego dochodzenia. Zależało mu na tym żeby media nagłośniły sprawę. Może chodziło o uwagę. Może płaci za to żeby go ktoś zauważył.

– No dobra, z tym mogę się zgodzić. – McNab, lekko zirytowany, zwrócił się do Peabody. – Ale dlaczego? To nie on został zauważony, ale zabójca i ofiara, więc po co to wszystko? Nie mamy żadnego sensownego motywu. Nie wiemy czy Frencz była celem, czy tylko przypadkową ofiarą.

– Jest ofiarą śmiertelną – ucięła Peabody.

– A gdyby tamtego wieczoru zamieniła się z inną dziewczyną, która znich by żyła?

– McNab zaskakujesz mnie. – W łagodnym głosie Eve pobrzmiewała ledwo dostrzegalna nuta sarkazmu. – Dedukujesz jak rasowy detektyw. Z tego co wiem, James Priori, alias Sylwester Yost nie wspomniał, że zależy mu właśnie na tym apartamencie. Nie określił nawet piętra. Mam przeczucie, od razu zaznaczam, że potwierdza je prawdopodobieństwo, bo tuż przed spotkaniem przejrzałam akta dochodzeniówki. No w wiecie, tu w wydziale zabójstw mamy taki przykry obowiązek. Więc mam przeczucie- powtórzyła, widząc grymas niezadowolenia na twarzach McNaba i Peabody- że Darlrne Frencz nie była celem. To oznacza że najprawdopodobniej nie miało znaczenia, kto pojawi się w apartamencie.

– Pani porucznik, dlaczego ktoś miałby zapłacić kilka milionów za zabicie przypadkowej osoby?

– Powiem więcej. – Eve zwróciła się do McNaba: – Dlaczego ktoś wynajmuje zabójce notowanego przez wszystkie agencje, którego w ciągu kilku godzin można zidentyfikować bez problemu? Dlaczego to morderstwo zostaje popełnione w miejscu publicznym, do którego media maja tak łatwy dostęp?

Męczącą ciszę przerwało westchnienie Feeneya.

– Ja nie wiem, Dallas, ale czarno to wszystko widzę. Próbujesz ich szkolić, dzielisz się swoim doświadczeniem, a oni siedzą jak idioci. Roarke. – Podpowiedział. – Celem jest Roarke.

To dlatego tak się martwiła. Dlaczego ktoś narażał się na takie wydatki i kłopoty, by przyciągnąć uwagę Roarke’a? Oto, na co mnie stać, proszę bardzo, oto, co mogę ci podrzucić pod drzwi.

O co w tym chodzi?

Media podniosą alarm, a on będzie dwoił i troił. Kilku gości odwoła rezerwacje, ale równocześnie pojawi się dwa razy więcej nowych, żądnych wrażeń i chorobliwie spragnionych sensacji. Kilku pracowników złoży wymówienie, lecz z pewnością znajdzie się sporo chętnych na ich miejsce. W sumie Roarke nie poniesie z tego tytułu kosztów, co więcej, zyska zainteresowanie klientów, które jak zwykle obróci na swoją korzyść.

Chyba że człowiek, który wynajął Yosta, zna Roarke’a. I to dobrze. Musiał wiedzieć jak wpłynie na niego wiadomość o tym, że w jego hotelu zamordowano niewinną dziewczynę.

Dla Roarke’a była to sprawa osobista. Jeśli motyw też był osobisty… tak, martwiło ją to.

Teraz miała dodatkową motywację, by jak najprędzej doprowadzić Yosta przed sąd. Chciała sprawiedliwości ze względu na Darlene Frencz i odpowiedzi ze względu na męża. Jeszcze raz przejrzała plik z danymi Yosta. Żadnej rodziny. Żadnych znajomych. Adres nieznany. Po prostu pustka, pomyślała z rozgoryczeniem. Pierwszy raz w jej karierze zdarzyło się, że znała nazwisko mordercy i miała przeciwko niemu niezbite dowody, a wszystko to udało się zgromadzić w ciągu niecałej doby od popełnienia zbrodni.

A jednak nie była w stanie się do niego dobrać.

Żadnych tropów.

– Gdzie sypiasz, sukinsynu? Gdzie jadasz? Jak spędzasz czas kiedy nie pracujesz?

Odsunęła się od biurka, odchyliła do tyłu głowę i przymknęła oczy.

Nie rzucasz się w oczy, myślała, wyobrażając sobie jego twarz, oczy, usta. Mieszkasz w małym, cichym domu w spokojnej okolicy. Musisz mieć ich kilka. Dużo podróżujesz. Masz własny środek transportu? Pewnie tak. Ale nic krzykliwego. Jakiś solidny, dyskretny, niezawodny pojazd. Klasyczny. Jak muzyka przy której zabijasz.

Jeśli przyjechałeś nim do Nowego Jorku, nie korzystałeś z hotelowego garażu.

Mięso i ziemniaki, przypomniała sobie posiłek, który zjadł w apartamencie. Prosty, ale drogi. Ubranie, w jakim wszedł i wyszedł, także spełniało te kryteria. Podobnie jak bagaż.

Bagaż.

Usiadła prosto, wywołała dane recepcji hotelu.

– Oczywiście, klasyczna waliza na kółkach. Prosta i droga. I nowa. Wygląda na całkiem świeży towar. Komputer, powiększ sektor 12 na 28, 20 %.

Czekaj…

Na ekranie pokazało się zbliżenie walizki stojącej u stóp Yosta. Solidna czarna skóra, wyraźnie nowa. Żadnej rysy, żadnej plamki, jakie zjawiają się podczas każdej, nawet krótkiej podróży.

– Komputer, powiększ sektor 6 na 10

Czekaj…

Tym razem miedziany znaczek firmowy był wyraźniejszy.

– Cachet. Świetnie, co nam to mówi? Komputer zidentyfikuj model walizki widocznej na ekranie. Szukaj przez Cachet.

Czekaj… Przedmiot zidentyfikowany. Model 345/92-C, sprzedawanay w klasie Bussines Elite, dostępny w wersji skórzanej i płóciennej. Wymiary 14X8X6 Spełnia wszystkie warunki bagażu do transportu powietrznego i pozaplanetarnego. 345/92-c to nowy model, na rynek wszedł w styczniu tego roku. Cachet to firma należąca do Solar Lights, oddziału Roarke Indusrries Corporation.

– Też mi nowość – mruknęła Eve. – W sprzedaży od stycznia. No i mamy trop. Komputer… a zresztą nieważne. Nacisnęła przycisk łącza wewnętrznego i przywołała McNaba.

– Cachet, walizka. Model 345/92-C, Bussines Elite. Chcę mieć listę sklepów, w których to sprzedają. Czarna skóra, model pojawił się w styczniu tego roku. Chce znac adresy sklepów i nazwiska osób, które kupiły taką walizkę.

– To potrwa…

– Co, brakuje ci czasu, McNab? – przerwała.

– Nie, pani porucznik. Już siębiore do roboty.

– Ja też – mruknęła, po czym wstała. Wzięła kurtkę i ruszyła w stronę biurka Peabody. – Jadę do domu, potrzebuję więcej danych. Zajmiesz się włosami.

– Włosami?

– Włosami Yosta. Mam wrażenie, że to nie jego. Ta fryzura jakoś mi nie pasuje do jego twarzy i stylu. Założę się, że to peruka. I to cholernie dobra. Moim zdaniem ma całą kolekcję. Zacznij od tej, którą widać na dyskietkach zabezpieczających. Sprawdź salony fryzjerskie i sklepy z perukami, te najlepsze, w dużych miastach. On nie nosiłby czegoś kiepskiej jakości. Skup się na naturalnym włosiu, koniecznie hipoalergicznym czy jak się to nazywa. Lubi, żeby wszystko było sterylnie czyste. Woli dźwigać skórzana walizkę zamiast lekkiej z płótna.

Peabody otworzyła usta, ale była już w drzwiach. Nie zdążyła zapytać co skórzana walizka ma wspólnego z perukami.

Kiedy Eve weszła do domu, Radke schodził właśnie po schodach. Zmarszczyła czoło na jego widok.

– Co ty tu robisz? – zapytała.

– Ja? Mieszkam.

– Wiesz, o co pytam.

– Tak. I sam mógłbym zadać ci to pytanie. Powinnaś być na służbie.

– Chcę coś sprawdzić, a wolałabym nie korzystać z komputer w centrali.

– Ach, tak.

– Tak, właśnie. Skoro już tu jesteś, pozwolisz, że zaoszczędzę trochę czasu i zadam ci kilka…- Urwała, Kidy położył rękę na jej ramieniu.

– Byłem na grze. Pomagałem Mickowi urządzić się w pokoju gościnnym.

– Mickowi?- Chciała coś dodać, ale w ostatniej chwili zamknęla usta.

– Zatrzyma się u nas na kilka dni, jeśli nie masz nic przeciwko temu.

– Nie, skąd. – Że też musiał się pojawić akurat teraz, pomyślała. Fatalnie. – Jak sam powiedziałes, ty tu mieszkasz.

– Ty również. Rozumiem, że to powrót do tego okresu w moim życiu, z którym do końca się nie uporałaś. – Wsunął palec pod szelkę jej kabury.- Pani porucznik, nie da się ukryć, że to część mojego życia.

– Poznałam kilku twoich przyjaciól z Dublina. Bardzo polubiłam Briiana.

– Wiem. – Położył dłonie na jej ramionach, pogładził ją po plecach, po czym przyciągnął. – Mick był dla mnie ważny, Eve. Dużo razem przeszliśmy, dobrego i złego. Myślałem, że nie żyje, pogodziłem się z tym.

– A teraz okazało się, że to nieprawda. – Rozumiała, jak kręte bywają ścieżki przyjaźni.- Czy mógłbyś go poprosić, żeby dopóki mieszka pod naszym dachem, nie robił niczego, za co musiałabym go aresztować?

Pocałował ją w usta.

– Myślę, że go polubisz.

– Mhm. – Oboje wiedzieli, że Roarke nie przystał na jej propozycję. – Wy, Irlandczycy, dajecie się lubić. Posłuchaj, chodzi mi tylko o to, że ze względu na morderstwo i śledztwo nie powinieneś się w nic mieszać.

Kiwnął głową.

– Nie chodziło o nią, prawda? – powiedział. – O tę biedną, małą pokojówkę?

– Nie sądzę. Musimy usiąść i razem zastanowić się, kto i dlaczego to zrobił Oczywiście, natychmiast jak skończę. Teraz muszę wydać kilka poleceń. Mamy dziś gości na kolacji.

– Dziś? Roarke…

– Jeśli ci nie pasuje, jakoś wytłumaczę twoją nieobecność. Wpadnie Magda z synem i jeszcze kilka osób. Zależy mi na tym, żeby załagodzić niekorzystne wrażenie, jakie wywarł wczorajszy incydent. Będą tu wszyscy uczestnicy aukcji, muszę im pokazać, że panuję nad sytuacją.

– A więc nie ma sensu prosić cię, żebyś przełożył spotkanie na inny dzień?

– Żadnego- odparł z zadowoleniem. – Nie mogę wycofywać się z hotalu ani innych moich inwestycji tylko dlatego, że ludzie uważają, że ktoś próbuje mnie zdenerwować.

– Wiesz, że następnym celem możesz być ty.

Roarke wciąż się uśmiechał.

– Nawet bym wolał. Nie chcę mieć na sumieniu kolejnej niewinnej ofiary. Na wszelki wypadek najlepsi ochroniarze będą w pobliż€.

Eve postanowiła, że sama będzie jeszcze bliżej.

– O której przychodzą goście? – zapytała.

– O ósmej.

– W takim razie biorę się do pracy. Zdaje się, że będę musiała włożyć coś ekstra?

Mąż podniósł jej dłoń i ucałował.

– Dziękuję.

– Daruj sobie. Oszczędź trochę czasu dla mnie, będziesz mi potrzebny jeszcze dzisiaj – dodała, wbiegając po schodach na górę.

– Kochana Eve, ja cię będę potrzebował bardziej.

Parsknęła, ale nie przystanęła. Zatrzymała się dopiero na piętrze na widok Micka wychodzącego z jednego z pokoi gościnnych. Bez marynarki robił wrażenie zadomowionego.

– O pani porucznik. – Obdarzył ją uśmiechem.- Nie ma nic gorszego niż niespodziewany gość, prawda? Na dodatek to przyjaciel męża z dzieciństwa, ktoś zupełnie obcy. Współczuję i ma nadzieję, że nie sprawię wielkiego kłopotu.

– To duży dom – odparła i od razu uświadomiła sobie, że nie była to zbyt uprzejma odpowiedź. Na szczęście przyjął ją z tak szczerym uśmiechem, że musiała go odwzajemnić.- Wybacz Mick. Jestem trochę rozkojarzona. Roarke’owi zależy na twojej obecności, a ja nie mam nic przeciwko temu.

– Dzięki, postaram się nie zanudzać cię opowieściami o naszych wspólnych przygodach z dawnych lat.

– Ależ ja z przyjemnością posłucham.

– Chyba sobie jednak darujemy. – Mrugnął do niej. – Nielichy domek – powiedział, rozglądając się. – Domek to niezbyt trefne określenie. Nie oddaje wspaniałości tego pałacu. Nie gubisz się w tych korytarzach?

– Czasami. – Zauważyła, że przyjaciel męża z zaciekawieniem patrzy na jej pas, przy którym nosi broń.- Jakiś problem?- spytała chłodno.

– Nie, skąd, choć przyznam, że nie przepadam za tego rodzaju bronią.

– Czyżby? – Leniwie położyła dłoń na kaburze. – A jaką wolisz?

Uniósł ugięte w łokciach ręce i zacisnął w pięści.

– To mi wystarcza. No, ale jeśli się ma taką pracę… a propos, właśnie pomyślałem, że to jedna z tych nielicznych przyjemnych rozmów z przedstawicielami tej profesji. Roarke i glina. Proszę mi wybaczyć, pni porucznik, ale to trochę dziwne. Może kiedyś opowiesz mi, jak to się stało, że jesteście razem. Bóg mi świadkiem, umieram z ciekawości.

– Zapytaj Roarke’a. Opowiada ciekawiej ode mnie.

– Chciałbym usłyszeć twoją wersję.- Zawahał się, ale w końcu się zdecydował. Przybliżył się do Eve i rzekł: – On nie zadowolił by się byle czym, więc domyślam się, że dobra z ciebie glina. A skoro jesteś bystra, na pewno zorientowałaś się, z kim masz do czynienia. Nie wiem, czy wiesz, że Roarke jest moim najstarszym przyjacielem. Zrobię wszystko, by zawrzeć pokój, jeśli nie coś więcej z kobietą, którą poślubił. – Wyciągnął do niej rękę.

– Zgadzam się na zawieszenie broni z przyjacielem mężczyzny, którego poślubiłam. – Odwzajemniła uścisk. – Mick, proszę cię, zachowuj się przyzwoicie, przynajmniej póki jesteś w Nowym Jorku. Nie chcę, żeby Roarke miał kłopoty.

– Ani ja. Sam też ich nie szukam. Pracujesz w zabójstwach, prawda?

– Zgadza się.

– Patrząc ci prosto w oczy, mogę powiedzieć, że nigdy nikogo nie zabiłem i nie zamierzam tego robić. Mam nadzieję, że to pomoże nam się zaprzyjaźnić.

– Na pewno nie zaszkodzi.

5

Eve zostawiła gościa pod opieką Roarke’a i Summerseta, a sama zaszyła się w domowym biurze, by jeszcze raz przejrzeć akta i przestudiować długą listę morderstw, które popełnił Yost, a które kwalifikowały go jako głównego podejrzanego w jej sprawie.

Rozkładała dane na części pierwsze, zestawiała je w różnych konfiguracjach, szukając błędów i zaniedbań w procedurze dochodzeniowej. Kiedy udało jej się coś znaleźć, kopiowała do pliku, który w myślach nazwała „ schrznianione”. Niestety, było tego sporo. Świadkowie nie zostali zbyt dokładnie przesłuchani. Oficer prowadzący nie zadał sobie trudu, by ich przycisnąć i wyciągnąć z nich więcej informacji. Wprawdzie istniały dowody rzeczowe, ale nikt nie zajął się ich analizą.

Badając każdy przypadek, zauważyła, że zawsze brakowało jakiegoś osobistego przedmiotu należącego do ofiary. Pierścionka, wstążki, spinki, bransoletki. Niczego kosztownego, co wykluczało rabunek jako motyw zbrodni.

Eve czuła, że to jednak nie stanowi wzorca jego stałych zachowań.

– Skoro wziął coś od jednej, zabierał od wszystkich – dumała.

Był skrupulatny, systematyczny, uporządkowany.

Pamiątki, pomyślała. Bierze coś na pamiątkę. A co zabrał Darlene?

Włączyła materiał skopiowany z dyskietki zabezpieczającej i przewinęła do miejsca, w którym Darlene pcha swój wózek do apartamentu 4602 i powiększyła obraz.

– Kolczyki. – Darlene miała w uszach maleńkie złote kółka, ukryte pod ciemnymi włosami. Choć Eve miała pewność, że takiej biżuterii nie znaleziono, sprawdziła zapis wideo z oględzin zmasakrowanych zwłok. – Zabrał ci kolczyki.

Kolekcjoner. Lubi swoją pracę, zastanawiała się. Chce pamiętać poszczególne zlecenia, lubi do nich wracać, lubi wspominać.

A więc nie chodzi mu tylko o pieniądze. Nie, to nie tylko forsa. Czyżby liczył się dreszczyk emocji towarzyszący zabijaniu?

Brzęczyk łącza wyrwał ją z zamyślenia. Nie odrywając oczu od zdjęć Darlene, odebrała.

– Dallas.

– Mam coś o narzędziu zbrodni – odezwał się McNab.- Srebrną linkę sprzedają na wagę lub na długość. Najczęściej zamawiają ją złotnicy, zawodowcy i amatorzy, a także artyści. Można kupić w detalu, ale w hurcie wypada o wiele taniej. Klienci detaliczni zwykle kupują niewielki ilości, na długość. Z tego, co wiem, to przeważnie zdobią tym włosy albo noszą jako bransoletki na rękach i nogach. Taki zakup to kwestia impulsu.

– To hurtownik – stwierdziła Eve. – Nie kupuje pod wpływem impulsu i nie lubi przepłacać – dodała, przypomniawszy sobie hotelowe kosmetyki.

– To samo pomyślałem. Tym towarem handluje ponad sto hurtowni, plus około 20 poza planetą. Żeby kupić materiał po cenie hurtowej, trzeba mieć licencję rzemieślniczą lub hurtowy numer identyfikacyjny. Jeśli ma się odpowiedni dokument, można zamówić drogą elektroniczną albo nabyć w zwyczajnej hurtowni.

– Dobra, zlokalizuj i sprawdź wszystkie. – Wywołała listę dowodów rzeczowych i sprawdziła długość linki znalezionej na miejscu zbrodni. – Na French użył linki o długości 60 cm. – Przejrzała akta pozostałych spraw i kiwnęła głową.- Tak, zawsze to samo. Sprawdź zamówienia o takiej długości i jej wielokrotnościach.- zamknęła na chwilę oczy.- Srebro z czasem matowieje, prawda?

– Tak, trzeba je polerować, chyba że jest pokryte warstwą ochronną. Mam przed sobą ich raport, nie ma wzmianki o żadnej warstwie ochronnej ani żadnych chemikaliów. Mógł dokładnie wypolerować. Nie mam pojęcia czy mogło coś zostać i czy to w jakikolwiek sposób wpływa na metal.

– Zaznacz wszystkie zakupy o długości 60 cm- poleciła Eve. – Ułóż chronologicznie aż do daty morderstwa. Coś mi się zdaje, że przed każdą robotą kupuje nowiutkie narzędzie.

Rozłączyła się. Przez chwilę myślała nad właściwościami czystego srebra, po czym wróciła do dokumentów. Jeszcze raz odnalazła wszystkie wzmianki o lince.

Inni oficerowie śledczy także nad tym pracowali ale w ponad połowie przypadków nie zwrócili uwagi na specyficzną długość linki. Z kolei większość tych, którzy to zauważyli, skoncentrowało się na dostawcach działających w mieście, gdzie popełniono zbrodnie.

Niedbaluchy. Przeklęte Niedbaluchy.

Wciąż marszcząc czoło, podniosła głowę, kiedy do pokoju wszedł Roarke.

– Co się dziej ze srebrem po wypolerowaniu?

– Robi się błyszczące.

– Ha, ha! Chodzi mi o to, czy substancja do polerowania zostawia jakieś ślady.

Usiadł na biurku i uśmiechnął się.

– Skąd ci przyszło do głowy, że mogę to wiedzieć?

– Do diabła, przecież ty znasz odpowiedź na każde pytanie.

– Pani mi pochlebia, pani porucznik, ale domowe czynności takie jak czyszczenie srebra to nie moja specjalność. Zapytaj Summerseta.

– Lepiej nie. Dowiem się w laboratorium.

Eve sięgnęła po komunikator, ale mąż dał jej znak, by się wstrzymała, po czym wezwał przez łącze domowe kamerdynera.

– Sommerset, czy preparat do czyszczenia srebra pozostawia na metalu jakieś ślady?

Na ekranie pojawiła się szczupła twarz Sommerseta

– Wprost przeciwnie. Fachowe czyszczenie polega na dokładnym wycieraniu preparatu, inaczej srebro matowieje.

– Dziękuję. Pomogło? – zwrócił się Roarke do Eve, zakończywszy transmisję.

– Próbuję zatykać dziury. Czy zajmujesz się sprzedażą srebrnych linek?

– Ni, myślę że tak

– Mnie też się tak wydawało.

– Jeśli potrzebujesz pomocy w pracy nad narzędziem zbrodni…

– McNab się tym zajął. Zobaczymy, jak daleko dojdziemy bez twojego udziału.

– Oczywiście. Ale chciałaś ze mną o czymś porozmawiać.

– A, tak. Gdzie twój kumpel?

– Mick relaksuje się w basenie. Mamy jeszcze kilka godzin do przyjścia gości.

– W porządku. – Nawszelki wypadek jednak wstała i podeszła do drzwi gabinetu. Zamykając je, przyglądała się mężczyźnie, którego kochała, poślubiła i z którym mieszkała. – Zakładając, że to robota zawodowca, zlecenie kosztowało co najmniej 2 miliony plus dodatkowe wydatki. Kto mógłby wydać tyle pieniędzy, żeby cię zdenerwować, speszyć czy w czymś ci przeszkodzić?

– Nie mam pojęcia. Z całą pewnością mam konkurencję, wrogów, rywali, których stać na taki wydatek żeby mi dokuczyć. Znam sporo ludzi, którzy mają osobiste powody, by mnie nienawidzić.

– Ilu z nich uznałoby, że morderstwo nie jest zbyt wygórowaną ceną?

– W interesach?- Uniósł ręce. – Mam wielu wrogów, to pewne, ale zwykle toczymy boje w salach konferencyjnych, nad księgami rachunkowymi. Jestem w stanie wyobrazić sobie, że któryś z nich mógł osiągnąć kres wytrzymałości i postanowił mnie wyeliminować z rynku, ale logicznie rzecz biorąc, zabójstwo pokojówki pracującym w moim hotelu nie jest najlepszym sposobem.

– Roarke, przecież nie zawsze toczyłeś boje tylko w salach konferencyjnych.

– To prawda, ale wtedy były inne czasy. Jeśli mamy do czynienia ze stara sprawą, to i tak ja powinienem być celem. Nawet jej nie znałem.

– Właśnie.- Eve podeszła do męża wpatrując się w jego twarz. – I o to mi chodzi. Jej śmierć cię boli, zajmuje twoje myśli. Wkurza cię.

– Istnieją inne sposoby, by to osiągnąć. Nie trzeba od razu zabijać niewinnych dziewczyn.

– A komu to przeszkadza? – drążyła dalej. – Pomyśl o przeszłości i o9 dniu dzisiejszym. Czy masz na oku jakieś większe transakcje, których wynik zależy od twojej koncentracji? Powiedzmy, że będziesz rozproszony, zarobi na tym kto inny. Może chodzi o Olympus? Pamiętasz, kiedy w ubiegłym tygodniu wziąłeś kilka dni wolnego, po powrocie spędziłeś sporo czasu, doprowadzając wszystko do normy.

– W przedsięwzięciach na taką skalę to się zdarza. Teraz sprawy są pod kontrolą.

– A gdybyś nie był tak skupiony?

Zastanowił się nad jej pytaniem.

– Cóż, możliwe, że pojawiłyby się jakieś przeszkody, jakieś dodatkowe koszty, ale nad tym projektem pracuje sztab moich najlepszych ludzi. Tak jak w poważnej firmie. Eve nie jestem niezastąpiony.

– Chrzanisz.- Zaskoczyła go swoją pewnością. – Przez cały czas trzymasz rękę na pulsie, to ty naciskasz każdy guzik. Racja, karuzela kręciłaby się i bez ciebie, ale nie z tą prędkością. Jesteś w tym wszystkim najważniejszy. Kto gra przeciwko tobie? Kto nie zgadza się na twoje reguły?

– Nikt konkretny. A poza tym, gdyby komuś zależało na odwróceniu mojej uwagi mierzyłby w ciebie.

– Nie sądzę. Wtedy ty ścigałbyś go do upadłego, a kiedy już byś go dopadł, zostałaby z niego kupka prochu.

Palec Roarke’a błądził po jej szyi, w końcu zatrzymał się na jej podbródku.

– Masz rację.

– Jeśli nie przychodzi ci do głowy żaden z aktualnych konkurentów, pomyśl o przeszłości. Czasami to wraca, choćbyś nie wiem jak bardzo chciał się od tego odciąć. Oboje o tym wiemy. Część twojej przeszłości chlapie się teraz w naszym basenie.

– To prawda.

– Roarke – Eve zawahała się na moment, postanowiła jednak podzielić się z mężem obawami – tak długo się nie widzieliście. Nie wiesz, kim jest, co prze te wszystkie lata robił. Nagle zjawia się w twoim hotelu, na kilka godzin po tym jak popełniono tu morderstwo.

– Myślisz, że Mick ma z tym coś wspólnego?- Znów się uśmiechnął, potrząsając głową. – To złodziej, naciągacz i kłamca, zgoda, ale nie morderca. W nim tego nie ma. Eve, oboje o tym wiemy, że człowiek albo jest zimny i wyrachowany, albo nie. Mick nie jest.

– Możliwe. Ale ludzie się zmieniają. Forsa za takie zlecenie niejednego mogła skusić.

– Tak, ale nie Micka. – Przynajmniej w tej jednej kwestii nie miał wątpliwości. – Masz rację, mógł się zmienić, ale nie aż tak. To się nigdy nie zmienia. Owszem, bez mrugnięcia okiem oskubałby ze wszystkiego własną babkę, ale nie zabiłby nawet bezpańskiego psa. Za nic nie przyłożyłby do tego ręki. Kiedy szło o czyjeś życie zawsze był zbyt miękki.

– No dobrze. – Eve i tak postanowiła mieć oko na Micka Connelly’ego. – W takim razie to ktoś inny. Skup się Roarke. Przypomnij sobie interesy, które robiłeś, wszystkie, te ostatnie też. Pomyśl i pozwól mi nad tym popracować.

– Obiecuję, że się tym zajmę.

– Świetnie. Wzmocnij ochronę osobistą.

– Aż tak?

– Miała nadzieję, że nie podejmie tego tematu, ale w głębi duszy wiedziała, że to się nie uda.

– To ty jesteś celem. Możliwe, że Darlene była tylko ostrzeżeniem. „ Spójrz jak blisko mogę podejść. To takie proste.” Następny możesz być ty.

– Albo ty. A ty wzmocniłaś własną ochronę?

– Ja nie mam żadnej ochrony, Roarke.

– No właśnie.

– Jestem policjantką.

– A ja sypiam z policjantką. – objął ją. – Szczęściarz ze mnie, co?

– Przestań. To nie są żarty.

– Wiem. A co do tych bzdur z ochroną, to zajmę się tym tylko dlatego, że nie chcę, żeby moja żona się złościła, kiedy będziemy mieć gości na kolacji. Milcz.- rzucił, widząc, że Eve otwiera usta, żeby coś powiedzieć. Upewnił się, że go posłucha.

Pocałunek był długi władczy, zupełnie nie przypominał tych z gatunku uwodzicielskich. Kiedy się od niego oderwała, czujnie zmrużyła oczy.

– Mogę ci dać obstawę- rzuciła.

– Możesz – przytaknął. – Ale sama przecież wiesz, że mogę łatwo ją zgubić. Jesteś jedyną gliną, jaką chcę mieć przy sobie. Właściwie, pani porucznik… – zanim się zorientowała, zdążył do połowy rozpiąć jej koszulę.

Odtrąciła jego dłonie.

– W tej chwili przestań. Nie mam teraz czasu.

Roarke uśmiechnął się.

– W takim razie będę szybki.

– Powiedziałam… – Nie dokończyła, bo w tym momencie poczuła na szyi lekkie muśnięcie jego zębów. Jej ciałem wstrząsnął przyjemny dreszcz. Choć oczy zdradzały, że kłamie, dała mu kuksańca w żebra. – Przestań.

– Nie mogę. Będę jak błyskawica. – Ze śmiechem rozpiął rozporek jej spodni i zamknął jej usta pocałunkiem.

Zamierzała go kopnąć, ale nogi jej się zaplątały, zresztą wcale nie chciała tego zrobić naprawdę. Westchnęła, kiedy usadowił ją na jej biurku, ale nikt nie uznałby tego za głos protestu.

– Jej oddech urywał się. Na wpół naga oparła się na łokciach.

– No dobrze – szepnęła- zrób to.

Pochylił się nad nią i uniósł jej brodę.

– Słyszałem twoje westchnienie.

– To był smiech.

– Czyżby? – Rozbawiony, podniecony, drażnił ja gryząc jej dolną wargę. – Zawsze mam kłopot z odróżnieniem. A to jaki odgłoś?

– Który?

Wszedł w nia jednym silnym pchnięciem, wywołując okrzyk zaskoczenia.

– Ten. – Pochylił głowę, rozkoszując się ciepłem jej podnieconego ciała. Biodra Eve uniosły się.- I ten.

Z trudem odzyskała oddech.

To tolerancja – wykrztusiła.

– Noskowo tak… zaczął się wycofywać, ale ona poderwała się i przytuliła się do niego.

– Musze częściej ćwiczyć tolerancję. – Odgarnęła mu włosy z twarzy i przylgnęła do jego ust.

Kiedy odezwał się sygnał domowego łacza, Roarke nie przerywając, sięgnął do aparatu i przełączył na „czekaj”.

Okazało się, że nie jest taki szybki, jak myślał. Kiedy Eve już była pewna, że utrzyma się na własnych nogach, odsunęła się od biurka i stanęła przed nim w samych butach, rozpiętej bluzce i szelkach od pistoletu.

Absurdalnie seksowna policjantka.

– Pewnie nie zechcesz zaczekać tu, aż przyniosę kamerę?

Spojrzała na siebie, a upewniwszy się jak wygląda, wydęła usta.

– Koniec zabawy. – Pochyliła się by podnieść spodnie, i zastygła w tej pozycji. – Człowieku, przez ciebie kręci mi się w głowie.

– Dziękuję, kochanie. To nie wszystko na co mnie stać, ale niestety mój czas jest piekielnie ograniczony.

Opierając ręce na kolanach, uniosła głowę. Roarke wyglądał na zadowolonego; włosy miał potargane, jego błękitne oczy nabrały sennego wyrazu.

– Może później pozwolę ci spróbować jeszcze raz – rzekła Eve.

– Jesteś dla mnie zbyt dobra. – Przechodząc obok niej pieszczotliwie klepnął ją w tyłek. – Lepiej się przygotujmy, zaraz zaczną się schodzić goście.

Eve odkryła, że podczas eleganckich proszonych kolacji nie chodzi jedynie o to, by podawać współbiesiadnikom talerz z ziemniakami. Należy zachować cały uroczysty rytuał, począwszy od odpowiedniego stroju i ozdób, poprzez wymianę uprzejmości, nawet kiedy nie ma się nastroju, aż po konsumpcję alkoholu przed posiłkiem i zakąski serwowane w innym pomieszczeniu niż to, w którym ma się odbyć kolacja.

Z doświadczenie wiedziała, że ta część spotkania trwa zwykle około godziny i nawet nie jest rozgrzewką przed tym, co nastąpi po posiłku.

Uważała, że potrafi sobie nieźle radzić z odgrywaniem roli gospodyni podczas ceremonii – oczywiście nie tak dobrze jak Roarke, ale jemu przecież nikt nie dorówna. W końcu to nie taka znowu sztuka ugościć kilka osób we własnym domu, nawet jeśli mózg zajęty jest zupełnie innymi sprawami.

Gdyby tylko udało się zgromadzić wiarygodne informacje na temat walizki i srebrnej linki, mogłaby zacząć sporządzać mapę obszaru, po którym porusza się Yost. Gdzie się zatrzymuje? Gdzie robi zakupy? Może w ten sposób uda się określić miejsce zamieszkania.

Lubi steki. Średnio wysmażone. Wołowina pierwszej klasy nie jest zbyt tania. Ciekawe, czy sam kupuje mięso, czy jada w restauracjach?

Wszystko najlepszej jakości.

Czy zawsze pozwalał sobie na luksus?

Na co jeszcze wydaje pieniądze? Ma ich sporo. Gdzie ulokował gotówkę? Gdyby tylko mogła…

– Eve, wydaje się pani zupełnie nieobecna.

– Słucham? – Eve spojrzała na Magdę, otrząsając się z zamyślenia. – Przepraszam.

– Nie trzeba. – Siedziały na jedwabnych poduszkach, na antycznej otomanie w głównym salonie. W uszach aktorki błyszczały brylanty, okrągłe jak planety. W zagłębieniu szyi również pobłyskiwały brylant naszyjnika. Piła bladoróżowy drink z wysokiego kieliszka. – Jestem przekonana, że to, co zaprząta pani głowę, jest dużo ważniejsze od głupstw, o których tu rozmawiamy. Wie pani, że mój apartament znajduje się dokładnie piętro niżej niż ten, w którym ją zamordowano?

– Nie, nie wiedziałam. – Eve przez chwilę zastanawiała się nad tym co usłyszała.

– Potworne. Przecież to jeszcze dziecko. Wydaje mi się, że widziałam ją dzień wcześniej w korytarzu, gdy wychodziłam z apartamentu. Ukłoniła mi się, zwróciła się do mnie po nazwisku. Spieszyłam się, więc ledwo się do niej uśmiechnęłam. Teraz mam wyrzuty sumienia – szepnęła Magda. – Ale to i tak bez znaczenia.

– Była sama? Może ktoś się przy niej kręcił? Która była godzina?- Kiedy aktorka zaczęła mrugać, Eve potrząsnęła głową. – Przepraszam, proszę wybaczyć, przyzwyczajenie zawodowe.

– Wszystko w porządku. Nikogo nie zauważyłam, ale wiem, że była 7.45. Umówiłam się w barze o 7.30 i denerwowałam się, bo byłam spóźniona. To takie gwiazdorskie. Zagadałam się z agentem o planach na przyszłość.

Odłóż pracę na bok, upomniała się Eve.

– Jakiś nowy film?

– To miłe, że pani pyta, choc wiem, że zupe`łnie to pani nie interesuje. Tak, to duża rola. Ale na razie, dopóki nie skończy się aukcja, nie mam czasu, by dokładniej przemyśleć decyzję. Eve, czy chce się pani dowiedzieć czegoś więcej o gościach? A może roarke już panią wprowadził?

– Nie, byliśmy zajęci. – Eve przypomniała sobie szybki, impulsywny seks na biurku. Prawie się uśmiechnęła.

– Świetnie, będę mogła poplotkować. Mój syn. – Magda rzuciła pełne uczucia spojrzenie w stronę złotowłosego mężczyzny stojącego przy kominku. Był przystojny, chociaż twarz miał surową. – Mój jedyny. Zdaje się, że wyrasta na poważnego biznesmena – powiedziała z dumą. – Nie wiem co bez niego zrobię. Jeszcze nie jest gotowy, by się ustatkować i dać mi wnuki, o które zaczęłam się już upominać, ale mam nadzieję, że nastąpi to niebawem. Liza Trent nie będzie moją synową, chociaż jest urocza.

Magda odwróciła się i dyskretnie obserwowała szczupłą blondynkę, która, uwieszona na ramieniu Vince’a, przysłuchiwała się temu co mówi.

– Ambitna, całkiem niezła aktorka. Na dłuższą metę nie w jego typie. Nie jest zbyt bystra, ale dobrze wpływa na jego ego. Niech pani spojrzy, jak ona na niego patrzy. Jak gdyby jego słowa miały wartość złota.

– Magdo, widzę, że pani za nią nie przepada.

– Nie twierdzę, że jej nie lubię. Jestem po prostu matką. Nie mogę się doczekać, kiedy Vince zrobi następny krok.

Nie wygląda, aby to miało szybko nastąpić, pomyślała Eve. Vince Lane był oczkiem w głowie matki, ale- jak na gust Eve- miał zbyt delikatną szczękę.

Zna się na modzie, nosi drogie ubrania, lecz w porównaniu z dyskretną elegancją Roarke’a, zdaniem Eve, wygląda jak w przebraniu. Ale co ona tam wie o modzie?

– A to Carlton Mince – wtajemniczała ją Magda. – Zawsze uważałam, że przypomina kreta. Niech go bóg błogosławi. Zajmuje się moimi finansami dłużej niż wypada się przyznawać. Bardzo mi pomógł w prowadzeniu fundacji. Moja ostoja i podpora, Carlton. Obawiam się, że inni także się nim interesują. A tamta kobieta w koszmarnej sukni to Minnie, jego żona. Minnie Mince, wyobraża pani sobie? Jest żywym dowodem na to, że człowiek może być zbyt chudy i za bardzo uzależniony, by podać się operacji plastycznej ciała.

Eve nie zdążyła się powstrzymać przed uśmiechem. Istotnie, kobieta wyglądała jak kij od miotły, owinięty jakimś dziwacznym przebraniem, ozdobioną toną świecidełek i piramidą czerwonych włosów.

– Dwadzieścia lat temu zatrudniła się u niego jako księgowa – objaśniała dalej Magda. – Miała beznadziejną fryzurę i chciała złapać Carltona. Udało jej się. Od dwunastu lat są małżeństwem a ona nadal fatalnie się czesze.

Eve roześmiała się.

– Zdaje się, że jest pani złośliwa.

– Możliwe, ale co to za przyjemność rozmawiać o ludziach, kiedy się mówi tylko miłe rzeczy? Patrząc na Minnie, dochodzę do wniosku, że nie ma takich pieniędzy, za które można by kupić dobry gust, a jednocześnie są z Carltonem idealną parą. Daje mu szczęście, a ponieważ on jest moim serdecznym przyjacielem, to wystarczy,, bym ją lubiła. Jest jeszcze ten czarujący przyjaciel Roarke’a z Irlandii. Droga Eve, proszę mi coś o nim opowiedzieć.

– Nie ma tego wiele. Razem dorastali w Dublinie. Nie widzieli się od lat.

– Zauważyłam, że cały czas mu się pani przygląda.

– Czyżby? – Eve wzruszyła ramionami. Nie powinna zapominać, że aktorzy są doskonałymi obserwatorami. Przynajmniej ci dobrzy aktorzy. – Och, chyba wszystkim się tak przyglądam. Kolejny nawyk zawodowy.

– Na niego nie patrzy pani jak policjantka – skomentowała Magda, widząc że zbliża się do nich Roarke.

– Drogie panie. – W nieświadomym a jednocześnie bardzo intymnym odruchu pogładził Eve po ramieniu. Jak na zawołanie w drzwiach pojawił się Summersem, by zaprosić wszystkich do stołu.

Przypuszczenie, że Magda jest znakomita obserwatorką ludzkiej natury, potwierdziło się podczas kolacji. Za każdym razem, kiedy Vince otwierał usta, Liza Trent chichotała lub w skupieniu marszczyła czoło. Musiała być niezłą aktorką, skoro potrafiła tak efektownie odegrać zafascynowanie.

Carlton Mince rzeczywiście był miły i łagodny jak kret. Odzywał się na wyraźne życzenie współbiesiadników i mówił spokojnym,opanowanym głosem. Kiedy nie musiał odpowiadać na pytania, koncentrował się na jedzeniu. Co do jego,żony, Eve zauważyła, jak rudowłosa kobieta ukradkiem sprawdza jakiej marki jest srebrna zastawa.

Kiedy konwersacja zeszła na temat aukcji, Vince mógł w końcu wykazać się znajomością rzeczy.

– Kolekcję pamiątek teatralnych Magdy Lane, a szczególnie kostium są niezrównane – mówił, delikatnie wgryzając się w kaczkę. – Próbowałem namówić ją, by ograniczyła się do tego jednego przedmiotu.

– Wolę pozbyć się wszystkiego za jednym zamachem – skwitowała z uśmiechem sławna aktorka. – Nigdy nie lubiłam się rozdrabniać.

– To prawda. – Syn posłał jej rozpaczliwe spojrzenie. – Suknia ze „Złamanej dumy” będzie zlicytowana na koniec aukcji.

– Och, dobrze ją pamiętam. – Mick westchnął z rozmarzeniem. – Rozpieszczona Pamela wchodzi do Sali balowej w swojej błyszczącej sukni, wyniosła niczym królowa śniegu, i wie, że żaden mężczyzna jej się nie oprze. Panno Lane, zarumieniłaby się pani, gdybym opowiedział jakie miałem sny, odkąd ujrzałem panią w tej sukni.

Wyraźnie zadowolona pochyliła się ku niemu.

– Panie Connelly, nieczęsto się rumienię.

Zakrztusił się.

– A ja owszem. Nie żal pani rozstawać się ze wspomnieniami?

– Nigdy się z nimi nie rozstanę. Pozbywam się jedynie wizualnej części. Dochody zasilą konto fundacji, która w tej chwili jest dla mnie najważniejsza.

– Ochrona i utrzymanie tych kostiumów pochłaniają majątek – wtrąciła Minnie, wywołując grymas na twarzy Magdy.

– Jestem przekonana, że jako była księgowa, pod koniec dnia zgodzisz się, że inwestycja była tego warta.

– Bezsprzecznie. – Carlton, nie odrywając się od kaczki skinął głową. – Już same tylko podatki…

– Och, Carlton, błagam, tylko nie podatki – jęknęła Magda. – Nie podczas tak cudownej kolacji. Na samą myśl dostaje niestrawności. Roarke, wino jest warte grzechu. To twoje?

– Mhm. Montcart, rocznik 2049. Wyjątkowo subtelne. – Roarke rozhuśtał wino w kieliszku i spojrzał pod światło. – Wspaniale klasyczne, pełne wdzięku i ducha. Pomyślałem, że będzie ci smakować.

Magda była wniebowzięta.

– Eve, muszę coś pani wyznać – wymruczała. – Jestem do szaleństwa zakochana w pani mężu. Mam nadzieję, że mnie pani nie aresztuje.

– Gdyby to było karalne, trzy czwarte kobiecej populacji Nowego Jorku siedziałoby za kratkami.

– Kochanie – Roarke popatrzył jej głęboko w oczy- pochlebiasz mi.

– Nic podobnego.

Liza chichotała, jak gdyby nic lepszego nie przychodziło jej do głowy.

– Trudno nie być zazdrosnym, kiedy mąż jest przystojny i ma władzę. – Ścisnęła znacząco ramię Vince’a. – Kiedy kobiety tak patrzą na mojego Vinciego, mam ochotę wydrapać im oczy.

– Tak?- Eve upiła łyk klasycznego rocznika 2049, próbując doszukać się wspomnianego wdzięku i ducha.- Ja po prostu walę w nos.

Kiedy Liza zastanawiała się, czy powinna się zgorszyć, czy okazać rozbawienie, Mick ukrył uśmiech, wycierając usta serwetką.

– Z tego co zauważyłem, Roarke przestał kolekcjonować kobiety. Znalazł swój skarb, drogocenny kamień, który błyszczy w oprawie, jaką przygotował. Kiedy byliśmy młodzi, z trudem poruszaliśmy się po mieście, bo te wszystkie piękności rzucały mu się do stóp.

– Pewnie mógłby pan opowiedzieć niejedną historię. – Magda delikatnie pogładziła dłoń Micka. – Roarke jest taki tajemniczy, milczy na temat swoich podbojów, a to tylko podsyca ciekawość.

– Mam opowieści na pęczki. A nawet więcej. Była taka rudowłosa piękna córka milionera z Paryża, która odwiedziła Dublin. Pewna drobna brunetka dwa razy w tygodniu piekła dla niego maślane bułeczki, jeśli dobrze pamiętam miała na imię Bridgett. Roarke, chyba niczego nie pokręciłem?

– Tak było. Poślubiła Toma Farrela, syna piekarza. Zdaje się, że wyszło wszystkim na dobre. – Roarke pamiętał to tak samo dokładnie, jak to że kiedy on uwodził rudą paryżankę- jak ona miała na imię?- w tym czasie Mick obrabiał jej przepastną torebkę do samego dna. Ostatecznie wszyscy byli zadowoleni z rezultatów.

– To były czasy – Mick westchnął. – Jako przyjaciel i gentelman nie mogę zdradzić więcej szczegółów. Roarke nie kolekcjonuje już kobiet, ale zawsze był z niego nie lada zbieracz. Plotka głosi, że masz imponującą kolekcję broni.

– Owszem, przez te lata wpadło mi w ręce kilka ciekawych sztuk.

– Pistolety? – zainteresował się Vince, na co jego matka przewróciła tylko oczami.

– Broń zawsze fascynowała mojego syna. Doprowadzał do szału całą ekipę, kiedy podczas zdjęć pojawiał się na planie.

– Mam w zbiorach sporo pistoletów. Może chcesz zobaczyć?

– Bardzo chętnie.

W tym pomieszczeniu przemoc unosiła się w powietrzu, a najważniejszym elementem wystroju wnętrza były narzędzie, które ludzie wynaleźli przeciwko ludziom. Piki, lance, muszkiety, colty zwane „obrońcami pokoju” i ręczne miotacze, które za sprawą niskiej ceny zdobyły popularność w czasie wojen miejskich.

Spadający sufit i lśniące szyby nie odwracały uwagi od gablot ani nie kryły odwiecznej fascynacji człowieka sztuką zniszczenia.

– Mój Boże. – Vince krążył po salonie. – Coś podobnego widziałem tylko w muzeum Smithsonian. Stworzenie takiej kolekcji musiało trwać lata.

– I to kilka. – Roarke zauważył zainteresowanie jakie w gościuu wzbudziła para XIX wiecznych pistoletów. Dotknął tabliczki z czytnikiem linii papilarnych i zwolnił blokadę. Kiedy szyba się podniosła wyjął z futerału jeden z pistoletów i podał Vince’owi.

– Piękny.

– Och. – Liza zadrżała, ale uwagi Eve nie uszedł błysk pożądania w jej oczach. – Czy jest niebezpieczny?

– Już nie.- Roarke uśmiechnął się do niej i wskazał inny futerał.- Ten mały z rękojeścią wysadzaną drogimi kamieniami został zaprojektowany specjalnie dla pań, mieści się w każdej damskiej torebce. Kiedyś należał do bogatej wdowy, która na początku naszego jakze niespokojnego wieku zabierała go na poranne spacery ze swoją ukochaną suczką rasy pekińczyk. Podobno zastrzeliła pechowego bandytę, dwóch złodziei, nieuprzejmego odźwiernego i pewnego łagodnego lhasa apso, który miał nieuczciwe zamiary wobec jej suczki.

– Dobry Boże.- Liza zatrzepotała długimi rzęsami, okalającymi jej fiołkowe oczy. – Zastrzeliła psa?

– Tak mówią.

– To były zupełnie inne czasy. – Mick oglądał lśniący chromowany półautomat. – Niesamowite – zwrócił się do Eve. – Zanim wprowadzono zakaz posiadania broni, każdy, kto miał w kieszeni trochę grosza, a w sercu potrzebę, mógł wejść do sklepu i kupić któreś z cacek leżących na ladzie… albo pod nią.

– Zawsze uważałam,że to bardziej idiotyczne niż niesamowite.

– Nie popiera pani prawa do noszenia broni, pani porucznik?- zapytał Vince, obracając w dłoni pistolet do pojedynkowania się. Wyobrażał sobie, że wygląda na człowieka z fantazją.

Eve wskazała głową mały automat.

– Pistolet nigdy nie służył do obrony, ale do zabijania.

– Mimo tego ludzie jakoś docierają do źródeł broni. – Z żalem odłożył pistolet do futerału i podszedł do Eve i Micka. – Inaczej byłaby pani bez pracy.

– Vincent, jesteś niegrzeczny – wtrąciła Liza.

– Nie, ma rację. – Eve pokiwała głową. – Ludzie zawsze znajdą sposób. Na szczęście od kilku lat nie zdarzają się masakry w szkołach, dzieci nie strzelają do siebie na korytarzach i boiskach, a na wpół śpiący małżonkowie nie zabijają swoich partnerów, którzy potknęli się idąc do łazienki. Przestali ginąć niewinni przechodnie, którzy znajdowali się na linii ognia wojujących ze sobą gangów ulicznych. Kiedyś był taki slogan „ To ludzie zabijają, nie pistolety”. Myślę, że jest w tym sporo prawdy. Pistolety są jednak bardzo pomocne.

– Zgadzam się – rzekł Mick. – Nigdy nie przepadałem za tymi paskudnymi hałaśliwymi zabawkami. Dobra kosa to jest to.- Odsunął się o krok, by wszyscy mogli zobaczyć jego nóż.- Zanim cię ktoś tym poczęstuje, musi podejść na tyle blisko, że przynajmniej spojrzy ci w oczy. Nóż wymaga odwagi. Łatwiej strzelić do człowieka z bezpiecznej odległości, niż stanąć z nim twarzą w twarz. Osobiście używam pięści. – Uśmiechnął się szeroko. – Uczciwa walka, w której człowiek się porządnie spoci, rozwiązuje większość problemów, a po wszystkim zawsze można pójść na piwo. – Odwrócił się do Roarke’a. – Rozwaliło się kilka nosów, co, Roarke?

– Pewnie więcej niż się należało. – Roarke zamknął gablotę. – Kawy? – gładko zmienił temat.

6

Eve, zapinając pasek od kabury. patrzyła na męża, który z zadowoleniem jadł lekkie śniadanie. W sypialni na ekranie ściennym migotały poranne wiadomości, a na monitorze komputera przesuwały się tajemnicze tabele z raportami giełdowymi.

Kot Galahad usiadł obok Roarke’a i z nadzieją wpatrywał się w leżący na talerzu plaster irlandzkiego bekonu.

– Jak to możliwe, że wyglądasz, jak gdybyś właśnie wrócił z tygodniowych wakacji w luksusowym kurorcie? – zapytała Eve z niedowierzaniem.

– Zdrowy styl życia?

– Nie chrzań. Wiem, że poszedłeś spać po trzeciej. Całą noc piliście whisky i opowiadaliście sobie jakieś brednie. Słyszałam, jak Mick się śmiał, kiedy wtaczaliście się na piętro.

– To fakt, pod koniec miał już trochę w czubie. – Roarke spojrzał na żonę, a w jego błękitnych oczach nie było śladu zmęczenia. – Kilka kieliszków whisky jeszcze nigdy mi nie zaszkodziło. Wybacz. że cię obudziliśmy.

– Tylko na chwilę. Nie słyszałam, kiedy przyszedłeś do łóżka.

– Najpierw musiałem ułożyć do snu Micka.

– Co zamierzacie dziś robić?

– Mick ma swoje sprawy do załatwienia. Jeśli będzie mnie potrzebował, Summerset powie mu. gdzie mnie szukać.

– Myślałam. że popracujesz trochę w domu.

– Nie. – Przygiądal się jej znad filiżanki kawy. – Nie dziś. Przestań się o mnie martwić. Ma pani dość spraw na głowie, pani porucznik.

– Ty jesteś tą najważniejszą.

Roześmiał się i wstał, by ją pocałować.

– Jestem głęboko poruszony.

– Niepotrzebnie. – Chwyciła go za rękę i ścisnęła, by podkreślić wagę swych słów. – Lepiej na siebie uważaj.

– Oczywiście.

– Może przynajmniej weźmiesz szofera? I limuzynę. – Wiedziała, że limuzyna ma wzmocnioną blachę i przetrzyma każde, choćby największe, gradobicie.

– Dobrze. zrobię to dla ciebie.

– Dzięki. Muszę pędzić.

– Pani porucznik?

– O co chodzi?

Ujął w dłonie jej twarz i delikatnie pocałował czoło, policzki, ista.

– Kocham cię.

Zawrzało w niej, a po chwili poczuła ogarniający ją spokój.

– Wiem. Choć nie jestem rudowłosą Francuzką z bogatym tatusiem. Ile na niej zarobiłeś?

– W jakim sensie?

Śmiejąc się, potrząsnęła głową.

– Och, nieważne. – Zanim wyszła, jeszcze raz na niego spojrzała. – Ja też cię kocham. Galahad dobrał się do twojego bekonu

Na korytarzu usłyszała nieco poirytowany głos Roarke”a:

– Ile razy rozmawialiśmy o takim zachowaniu?

Uśmiechnęła się i zbiegła po schodach.

Na dole, jak zwykie, czekał Summerset. W wyciągniętej dłoni dwoma kościstymi palcami trzymał jej skórzaną kurtkę.

– Zakładam, że będzie pani na kolacji?

– A zakładaj sobie, co tylko chcesz. – Wzięła od niego kurtkę. Wkładając ją, zerknęła w górę schodów. – Chwileczkę, Summerset, będziesz mi na minutę potrzebny.

– Słucham?

– Daruj sobie ten wyniosły ton – odezwała się ściszonym łosem. Wskazała dłonią wyjście. – Idziemy.

– Mam jeszcze sporo do zrobienia – zaczął.

– Milczeć. – Zamknęła drzwi i nabrała w płucaświeżego powietrza. – Jesteś z nim już dość długo, wiesz wszystko,czego mi potrzeba. Po pierwsze, opowiedz mi o tym Micku Connellym.

– Nie mam zwyczaju plotkować na temat naszych gości.

– Jasna cholera! – Pięść Eve nagle znalazła się na jego klatce piersiowej. – Czy ja wyglądam na osobę, którą interesują plotki? Ktoś chce wtrzsnąć Roarkiem. Nie wiem dlaczego, ale jakiś osobnik próbuje mu dokuczyć. Mów, co wiesz o Connellym.

Czarne jak onyks oczy Summerseta zwęziły się, kiedy zobaczył jej pieść. Przez chwile rozważał propozycję.

– Był szalony, tak jak oni wszyscy. Czasy były szalone. Z tego, co wiem, miał trudną sytuację w domu, ale i pozostali pod tym względem niczym się nie różnili. Niektórzy przeżywali większy dramat, inni mniejszy. Pojawił się, kiedy już pracowałem dla Roarke”a. Grzeczny, ale kiedy trzeba, potrafił być ostry. Był głodny, jak inni.

Czy kiedykolwiek pokłócił ię z Roarkiem?

– Wszyscy od czasu do czasu się kłócili, czasami dochodziło nawet do bójek. Mick dałby sobie za Roarke”a odciąć rękę. Każdy z nich by to zrobił. Mick go podziwiał. Roarke raz za niego oberwał, od policji – dodał Summerset z ironicznym uśmiechem. – Mick wpadł u pasera.

– Dobra. Dziękuję. – Uspokoiły ją słowa kamerdynera.

– Chodzi o tę zamordowaną pokojówkę?

– Tak. Chcę, żebyś wykorzystał ten swój długi nos do czegoś innego poza zadzieraniem. Spróbuj trochę powęszyć. Poszperaj w przeszłości. Jeśli zauważysz coś podejrzanego, jeśli cokolwiek przyjdzie ci do głowy, daj mi znać. Tylko ty możesz obserwować Roarke”a, nie wzbudzając jego podejrzeń. Spodziewa się, że będziesz wiedział, gdzie jest, więc nie spuszczaj go z oka.

Summerset położył rękę na jej ramieniu, powstrzymując ją przed odejściem.

– Grozi mu jakieś niebezpieczeństwo?

– Gdyby tak było, nie pozwoliłabym mu ruszyć się z domu na krok, nawet jeśli miałabym go związać.

Przez chwilę jeszcze kamerdyner stal przed domem i przyglądając się, jak Eve wsiada do swojego rozklekotanego pojazdu służbowego, zastanawiał się nad tym, co powiedziała.

Kiedy przechodziła przez salę detektywów, Eve zdawało się, że zaraz z uszu buchnie jej para. Światełko łącza wściekle migotało, dopominając się, by sprawdziła nagromadzone wiadomości, a komputer analizujący przychodzące dane rozgrzał się do czerwoności.

Zignorowała oba urządzenia i zaczęła szperać w szufladach.

– Pani porucznik? McNab…

– Potrzebny mi laser – obwieściła Eve zdziwionej asystentce.

I pełne uzbrojenie. Znalazła skórzany futerał, z którego wyjęła sześciocalowy nóż. Ostrze. wystawione na światło dzienne, błysnęło złowrogo.

Peabody otworzyła szeroko oczy.

– Pani porucznik?

– Zamierzam odwiedzić serwis. Jestem uzbrojona. Rozwalę tych skurwieli. Wszystkich po kolei. A potem zaniosę ciała do mojego samochodu i podłożę ogień.

– Jezu, Dallas, przecież mamy stan pogotowia.

– Wiem i jestem w najwyższym pogotowiu. – Eve rzuciła asystentce gniewne spojrzenie. Nie przejechałam nawet pięćdziesięciu mil po tym, jak te kłamliwe zasrańce powiedziały, że wóz jest zrobiony na cacy. Zrobiony na cacy? Mam ci powiedzieć. jak wygląda wóz zrobiony na cacy?

– Chętnie posłucham, ale najpierw schowaj nóż.

Gniewnie parskając, Eve wsunęła ostrze do pochwy”.

– Kopci, a poza tym strzela, kiedy staję na światłach. Po prostu wierzga jak wściekła…

– Kobyła?

– Właśnie. Odprowadziłam do diagnozy i wiesz, co się okazało? Że nadaje się do złomowania. To ma być jakiś żart czy co?

Peabody zagryzła drżące usta.

– Nie wiem, nie znam się na tym.

– Trochę popychał, trzasnął i ruszył. Dwie ulice dalej znów zaczął szarpać. No wiesz, rzucał się jak…

– Potwór Frankensteina?

Eve, wyczerpana wybuchem złości, opadła na krzesło.

– Jestem porucznikiem. Mam stopień oficera. Dlaczego nie dadzą mi przyzwoitego samochodu?

– Niestety, tak to już jest. Jeśli mogę coś zasugerować, zamiast schodzić do serwisantów z laserem, lepiej weź ze sobą skrzynkę piwa. Zrobisz dobre wrażenie, to od razu się postarają.

– Mam robić dobre wrażenie? Prędzej połknę żywego węża. Zadzwoń do nich. Powiedz, że wóz ma być gotowy za godzinę.

– Ja? – Oczy Peabody szkliły się, jak gdyby zaszły łzami. -

O rany! Zanim zrobię z siebie pośmiewisko, powinnam pani powiedzieć, że mamy informacje na temat walizki. I linki.

Do cholery, czemu od razu nie mówiłaś?! Eve natychmiast przysunęła się do komputera.

– Sama nie wiem, co we mnie wstąpiło. Stoję tu i paplam. – Kiedy to nie poskutkowało, Peabody westchnęła i wyszła, by podjąć pertraktacje z serwisem.

– Dobra, co my tu mamy? powiedziała do siebie Eve.

Zażądała, by komputer wyświetlił dane. Sporo sklepów i hurtowni miało w ofercie srebrną linkę identyczną jak ta, która posłużyła jako narzędzie zbrodni. Po uwzględnieniu jeszcze jednego czynnika, czyli długości sześćdziesiąt centymetrów lub ich wielokrotności – liczba ograniczyła się do osiemnastu, z czego sześć znajdowało się w granicach kraju. Tylko raz dokonano zakupu czterech długości, za gotówkę, w hurtowni mieszczącej się na Manhattanie.

– To tu. Założę się, że kupiłeś to tutaj. Kilka ulic od miejsca zbrodni.

Przeglądając dane na temat walizki, Eve zacisnęła usta w ponurym uśmiechu. Od stycznia sprzedano tysiące czarnych skórzanych walizek, ale kiedy sprawdziła cztery tygodnie poprzedzające morderstwo, okazało się, że jest ich mniej niż sto. Tego samego dnia co linkę kupiono ich tuzin. W Nowym Jorku tylko dwie, w tym jedną za gotówkę.

– Nie ma czegoś takiego jak zbieg okoliczności – mruczała pod nosem. – Tutaj robisz zakupy. Po co człowiekowi walizka, skoro nigdzie nie wyjeżdża. W ogóle nie było żadnej wycieczki. Byłeś tu, na miejscu.

Peruki, przypomniała sobie. Włączyła plik z danymi od Peabody i zaczęła przeglądać.

– Jezu, dlaczego ludziom nie wystarczają ich własne włosy?

W ciągu ostatnich sześciu miesięcy salony fryzjerskie, sklepy, i dostawcy sprzedali dosłownie miliony peruk i kosmyków służących do przedłużania, uzupełniania i zagęszczania włosów.

Wliczając w to usługi wypożyczalni, wynik należało co najmniej potroić.

Cierpliwie jak kot czekający, aż mysz wystawi nos ze swojej norki, otworzyła zdjęcie przedstawiające Yosta przed drzwiami apartamentu, wycięła jego głowę, wymazała twarz i zażądałaby komputer pokazał trójwymiarowy model peruki. Rezultat wpisała do banku danych.

– Komputer, pokaż listę peruk z ludzkich włosów, pasujących do modelu, zakupionych za gotówkę.

Czekaj… Za gotówkę, w określonym czasie sprzedano pięćset dwadzieścia sześć sztuk, lokalizacja.,.

Eve w skupieniu obserwowała dane pojawiające się na monitorze.

Salon Paradise, SPRZEDAŻ DETALICZNA, Nowy Jork, Piąta Aleja, dnia trzeciego maja.

Zatrzymaj. Mamy ptaszka. Ale miałeś pracowity dzień, tyle zakupów. Komputer. Pokaż całą listę zakupów na ten rachunek.

Czekaj… Peruka z ludzkich włosów, model Dystyngowany Gentleman, peruka z ludzkich włosów, model Jurny Kapitan, dwa opakowania preparatu do pielęgnacji peruk Samson, butelka eliksiru kolagenowego do pielęgnacji twarzy Młodość, barwnik do spojówek, po jednym opakowaniu w kolorach błękitnym, morskim, karmelowym, produkt dietetyczny dla męczyzn Fat-Zap, dwie świece aromatyczne o zapachł drewna sandałowego. Razem,

Po wliczeniu podatku, osiem tysięcy dolarów i pięćdziesiąt osiem centów.

– Kupa forsy, ale karta płatnicza, nawet fałszywa, to zawsze jakiś ślad. Komputer, dołącz zdjęcie peruki model Jurny Kapitan do akt. Wyślij kopię adresów sklepów z walizkami, salonów fryzjerskich i sklepów z artykułami złotniczymi do mojego podręcznego komputera.

Kiedy komputer wykonywał polecenia, Eve zajęła się swoim łączem. Od wczoraj pojawiły się trzydzieści dwie nowe wiadomości. Dziwne, ale w większości przypadków zostawili je dziennikarze liczący na oświadczenie lub, chociaż jakiekolwiek informacje. Miała ochotę od razu je skasować, ale ostatecznie uznała, że wypełnią jej czas oczekiwania na wóz.

Zaczęła przeglądać wiadomości i automatycznie przesyłać prośby od dziennikarzy do wydziału kontaktów z mediami. Sama odpowiadała na tego typu prośby tylko na wyraźny rozkaz szefa.

Zatrzymała się przy wiadomości od Nadine Furst, popularnej prezenterki z Kanału 75 i przyjaciółki Eve.

– Jeszcze nie teraz, kochanie – mruknęła.

Postanowiła odpowiedzieć, ale z opóźnionym czasem odbioru. Nadine odbierze wiadomość, kiedy ona będzie już poza biurem.

– Nadine, nie naciskaj – powiedziała. – W tej chwili nie mam dla ciebie żadnego materiału. Dochodzenie w toku, sprawdzamy ślady, ble, ble i tak dalej. Wiesz, co się mówi. Zadzwonię, jak tylko będę coś dla ciebie mieć. Jeśli będziesz blokować moje łącze, przestanę cię lubić.

Zadowolona z pomysłu, zaprogramowała łącze tak, by wiadomość została przesłana za godzinę. W ciągu dwudziestu minut napisała raport, który wysłała szefowi. Nie zdążyła jeszcze włożyć kurtki, kiedy na ekranie wideofonu pojawiła się twarz komendanta Whitneya.

– Dallas, proszę do mnie.

Na schodach wpadła na wjeżdżającą na górę Peabody.

– Co z serwisem?

– No… Jak zwykle opowiadali, jacy to są zapracowani.

Eve zmarszczyła czoło.

– Wspomniałaś o laserze?

– Pomyślałam, że lepiej zachować ten argument na czarną godzinę. – Podobnie jak i złośliwe komentarze serwisantów na temat pewnej pani porucznik, która ma na swoim koncie niesamowite osiągnięcia w eksploatacji służbowych pojazdów i sprzętu. – Dałam im do zrozumienia, że dochodzenie, które prowadzimy, ma priorytet, i dodałam, że komendantowi Whitneyowi nie podoba się, że jego najlepsi oficerowie jeżdżą takimi starymi gruchotami.

– Dobrze to załatwiłaś.

– , Jeżeli nie wpadnie im do głowy, żeby zadzwonić do komendanta po weryfikację. Może powinnaś poprosić szefa, żeby ich przycisnął?

– Nie mam zamiaru jęczeć przed komendantem ani wykorzystywać swojego stopnia.

– ,Ale nie przeszkadza ci, że ja muszę to robić -jęknęła Peabody.

– Zgadza się. – Nastrój Eve nieco się poprawił. Zeszły z ruchomych schodów i wsiadły do windy. – Złożę komendantowi raport, a potem prześlę ci najświeższe dane. Zdaje się, że nasz ptaszek ma swoje gniazdko gdzieś tu w Nowym Jorku.

– U nas?

– Emm. – Eve wysiadła z windy na piętrze, na którym mieściło się biuro Whitneya.

Ponieważ od jakiegoś czasu miała bezpośredni dostęp do szefa, zapukała w drzwi jego gabinetu i nie czekając na zaproszenie, weszła do środka.

Komendant siedział za biurkiem. Był postawnym mężczyzną, o dużej ciemnej twarzy, szerokich ramionach i prostych siwiejących włosach.

W biurze czekały na nią dwie osoby, mężczyzna i kobieta. Żadne z nich nie wstało, kiedy weszła, ale oboje bacznie jej się przyglądali. Eve nie pozostawała im dłużna.

Goście mieli na sobie czarne garnitury, niedbale zawiązane krawaty, a na nogach dobre buty wypolerowane z wojskową dokładnością. Od razu ich rozpoznała.

Federalni. Cholera!

– Pani porucznik. – Whitney kiwnął głową. Jego duże dłonie spoczywające na biurku nie drgnęły. – Agenci specjalni James Jacoby i Karen Stowe, FBI. Porucznik Dallas prowadzi dochodzenie w sprawie zabójstwa Darlene French. Jej asystentka Peabody. FBI interesuje pani sprawa, Dallas.

Eve nie odpowiedziała, nadal stała przy biurku szefa.

– Biuro oraz kilka innych agencji od kilku lat poszukuje Sylyestra Yosta podejrzanego o popełnienie wielu przestępstw, w tym także morderstwa.

Eye spojrzała w oczy Jacoby”ego.

– Wiem o tym z własnego dochodzenia.

– Biuro liczy na współpracę policji. W Nowym Jorku śledztwo prowadzi agentka Stowe i ja.

– Agentka Stowe i pan możecie prowadzić śledztwo, gdzie tylko chcecie. Mojego śledztwa na pewno nie będziecie tu prowadzić.

Brązowe oczy Jacoby”ego pociemniały.

– Działalność Yosta to sprawa federalna.

– Yost nie jest waszą własnością, agencie Jacoby. Nie należy ani do Interpolu, ani do Globalnych, ani nawet do nowojorskiej policji. Dochodzenie w sprawie śmierci Darlene French prowadzę ja i tak pozostanie.

– Radzę zmienić ton, jeśli nadal chce pani się tym zajmować.

– Radzę, żeby to pan zmienił ton, agencie Jacoby – wtrącił się Whitney. – Jeśli nadal chce pan przebywać w tym biurze. Policja jest gotowa współpracować z FBI w sprawie podejrzanego Yosta, ale na pewno nie zrezygnuje z porucznik Dallas. To ona będzie prowadzić dochodzenie dotyczące zabójstwa Darlene French. Proszę nie zapominać, gdzie leżą granice waszych kompetencji.

Jacoby nachylił się w stronę Whitneya. Oczy płonęły mu groźnie, był bliski wybuchu.

– Federalni od dawna mają na oku niejakiego Roarke”a, podejrzanego o różne nielegalne interesy, z którym związana jest pańska prowadząca. Myślę, że powierzenie jej tak ważnego śledztwa nie było najlepszym posunięciem.

– Jacoby, jeśli zamierza pan rzucać tu oskarżenia, niech się pan postara o jakieś dowody. – Eve z największym wysiłkiem utrzymała pozory spokoju w głosie. – Może zechce pan przedstawić akta kryminalne niejakiego Roarke” a?

– Dobrze pani wie, że nic takiego nie istnieje. – Jacoby poderwał się na równe nogi. – Chce pani sypiać z facetem, który złamał każde prawo, jakie obowiązuje na tej planecie, proszę bardzo, ale…

– Jacoby. -Agentka Stowe także się podniosła. Stanęła między kolegą a Eve. – Na miłość boską, nie mieszajmy do tego spraw osobistych.

– Słuszna uwaga. – Whitney odsunął się od biurka i wstał. – Agencie Jacoby, tym razem zignoruję pański niestosowny atak na mojego podwładnego. Jeśli w przyszłości coś podobnego się powtórzy, złożę raport u pańskich przełożonych. Rozpatrzymy pański wniosek o współpracę i udostępnienie danych dotyczących sprawy Darlene French, którą zajmuje się zespół dochodzeniowy prowadzony przez inspektor Eve Dallas. Proszę dostarczyć wniosek drogą formalną, na piśmie, z potwierdzeniem od pańskiego komendanta. To wszystko, dziękuję.

– Biuro może przejąć śledztwo.

– Wątpię – skwitował Whitney. – Oczywiście może pan złożyć w tej sprawie odpowiednią dokumentację. Do tego czasu radzę trzymać się z daleka od mojego biura i nie obrażać moich ludzi.

– Proszę nam wybaczyć, komendancie Whitney. – Stowe spojrzała ostrzegawczo na Jacoby”ego, dając mu do zrozumienia, że będzie lepiej, jeśli ten powstrzyma się od dalszych uwag. – Dziękujemy, że znalazł pan dla nas czas i poświęcił nam tyle uwagi. – Trąciła kolegę, wskazując głową wyjście.

– Lepiej się zastanów, zanim powiesz coś, czego będziesz później żałować -poradził Whitney, kiedy zamknęli za sobą drzwi.

– Zapewniam pana, komendancie, że nie ma niczego takiego, czego mogłabym żałować. – Na wszelki wypadek Eve wzięła głęboki wdech. Dziękuję za wsparcie.

– Jacoby przesadził. Wparował tu do mojego biura, myśląc, że wystraszę się jego federalnej odznaki. Gdyby grzecznie poprosił o możliwość współpracy, dostałby pozwolenie. Nie przejmie twojej sprawy, ale może dojść do tego, że będziesz zmuszona współpracować z Stowe i Jacobym. Masz coś przeciwko?

– Ja nie, komendancie.

Jego usta drgnęły w lekkim uśmiechu. Kiwnął głową i usiadł.

– Poproszę o raport.

Opowiedziała o wszystkim równie zwięźle i szczegółowo, jak na piśmie. Mówiąc, patrzyła, jak Whitney wydyma usta i unosi brwi. Zawsze reagował tak powściągliwie.

– Więc przez te wszystkie lata nikt go nigdy nie przyskrzynił? Na to wygląda. A nawet gdyby, to w żadnym raporcie nie ma o tym ani słowa. Sprawdzano linkę, ale nikomu nie przyszło do głowy, by przyjrzeć się szczegółom. Nikt nie zainteresował się konkretną długością czy miejscami sprzedaży. Nie rozumiem, jak można było zignorować coś tak oczywistego. Walizka i peruka dotyczą tylko sprawy French, niewykluczone jednak, że wcześniej też stosował podobne sztuczki. Profil osobowości sporządzony przez FBI jest gruntowny, ale zawiły, dlatego chcę poprosić o współpracę doktor Mirę. Niech rzuci okiem na dane, które zgromadziłam, i potwierdzi raport FBI.

– Zgoda. Wszystko musi przebiegać zgodnie z regulaminem. Musisz mieć oficjalne pozwolenie na wykonanie każdego kroku. Jacoby wygląda na faceta, który może się przyczepić do najdrobniejszego szczegółu. Ostrożnie z dziennikarzami. Nie rzucaj się zanadto w oczy. Ta sprawa w jakimś sensie dotyczy Roarke”a, a zatem i ciebie. Nie życzę sobie żadnych oświadczeń dla mediów, chyba że będziesz miała stuprocentową pewność.

– Tak jest, panie komendancie.

– Niech pani nie będzie taka zadowolona z siebie, pani porucznik. Zanim zamkniemy tę sprawę, dziennikarze nie dadzą pani spokoju. A teraz powiedz mi, czy podejrzewasz, kto pociąga za sznurki? Kto za tym wszystkim stoi?

– Nie mam pojęcia, komendancie.

– A zatem skoncentruj się na poszukiwaniu Yosta. Jesteś wolna.

– Tak jest, panie komendancie. – Odwróciła się i ruszyła za Peabody do wyjścia.

– Dallas?

– Tak, panie komendancie?

– Myślę, że Roarke powinien się spodziewać wizyty federalnych.

– Rozumiem.

Czekając na windę, Eve z trudem powstrzymała się przed wyładowaniem złości na ścianie.

– Jacoby traktuje Darlene French jak narzędzie – mruczała. – Dla niego też nie jest człowiekiem, tak jak i dla Yosta. Skurwiel.

– Przejmujesz się nią, Dallas.

– A tak, i nie zamierzam sobie odpuścić. – Eve już miała wejść do windy, kiedy zauważyła, że w środku stoi Stowe. – Trzymajcie się ode mnie z daleka.

Agentka FBI podniosła ręce.

– Jacoby wrócił do biura. Chcę porozmawiać. Zjadę z wami na dół.

– Jacoby to wyjątkowy kretyn.

– Przeważnie tak. – Stowe nieśmiało się uśmiechnęła. Szczupła trzydziestolatka robiła wszystko, by choć fryzurą jakoś zatuszować, że pracuje dla FBI. Jej kasztanowe włosy miały ciepły miodowy odcień, a ciemne oczy patrzyły ze szczerością. – Przepraszam za te jego uwagi. – Westchnęła. – Wiem, że moje przeprosiny, choć szczere, niewiele dla pani znaczą.

– Jeśli szczere, to może i znaczą.

– Rozumiem. To biurokracja, a przecież i tak wszyscy jesteśmy takimi samymi glinami.

– Czyżby?

– Yost. Pani na niego poluje i my na niego polujemy. Czy to takie ważne, kto przekręci klucz w jego celi?

– Nie wiem. Przez tyle lat nie udało się wam go przyskrzynić. Prawie tyle, ile żyła Darlene French.

– To prawda. Osobiście zajmuję się nim od trzech miesięcy, z czego jeden spędziłam przed monitorem, gromadząc i analizując dane na jego temat. Jeżeli uważa pani, że tak szybciej go złapiemy, oddam pani klucz.

Kiedy drzwi windy otworzyły się, Stowe zorientowała się, że zjechała do garażu. Eye wysiadła, a agentka nacisnęła przycisk parteru.

– Proszę tylko o to, żeby nie zwracała pani uwagi na wyskoki Jacoby”ego. Myślę, że możemy sobie wzajemnie pomóc.

Eye wsunęła dłoń między drzwi windy, nie pozwalając się im zasunąć.

– Postaraj się, żeby Jacoby nie wchodził mi w drogę, a ja się zastanowię.

Kiedy drzwi się zamknęły, ruszyła przed siebie, rozglądając się w poszukiwaniu służbowego pojazdu w kolorze zielonego groszku. Stał na swoim miejscu, zarysowany i z wgniecioną blachą. Jakiś dowcipny serwisant na tylnej szybie wymalował sprayem wielką jaskrawożółtą uśmiechniętą twarz.

Dobrze się stało, że jednak nie miała przy sobie lasera.

7

Eve dotarła do salonu jako pierwsza. Wóz mile ją zaskoczył, bo w drodze ani razu nie przyniósł jej wstydu.

Znała Paradise. Była tu w związku z innym morderstwem na tle seksualnym. Tamta sprawa też miała związek z Roarkiem. Przypomniała sobie, że to ona ich połączyła.

Choć od tego czasu minął ponad rok, w bogatym wystroju wnętrza nic się nie zmieniło. W tle sączyła się łagodna muzyka, niezagłuszająca dyskretnego szumu fontann, a powietrze pachniało świeżymi kwiatami. Klienci relaksowali się, popijając prawdziwą kawę, soki owocowe w wysokich szklankach lub wodę mineralną z bąbelkami. W recepcji za kontuarem stała kobieta z dużym biustem, w dopasowanej czerwonej sukience, ta sama, która przywitała Eye ostatnim razem.

Zmieniła fryzurę, zauważyła Eye. Tym razem burza loków, upiętych na czubku głowy, miała kolor różowy jak wielkanocna pisanka.

Nie rozpoznała Eye. Kiedy zauważyła zniszczoną kurtkę, znoszone buty i niedbałe uczesanie, w jej oczach, zamiast przyjaznego powitania, pojawiła się niechęć, wręcz niesmak.

– Przykro mi, obsługujemy tylko umówionych klientów. Niestety, nasi konsultanci mogą być do pani dyspozycji najwcześniej za osiem miesięcy. Może polecić pani jakiś inny salon?

Eye pochyliła się nad wysokim kontuarem.

– Denis, nie poznajesz mnie? Och, łamiesz mi serce. Chwileczkę, na pewno przypomnisz sobie to! – Uśmiechając się, wyjęła odznakę i podsunęła pod wyrzeźbiony ręką drogiego chirurga nos recepcjonistki.

– Och nie, znowu? – Denis dokładnie pamiętała, z kim ma do czynienia. Przypomniała sobie nawet, kogo policjantka poślubiła po tym, jak widziała ją ostatni raz. – Przepraszam, nie to chciałam powiedzieć, panno…

– Pani porucznik.

– Tak, oczywiście. – Denis zaryzykowała próbę radosnego śmiechu. – Przepraszam, ale jestem dziś trochę roztargniona. Mamy tyle pracy. Naturalnie, dla pani zawsze znajdziemy czas. W czym możemy pomóc?

– Gdzie jest dział sprzedaży?

– Z przyjemnością panią zaprowadzę. Szuka pani czegoś konkretnego czy tylko chce się pani rozejrzeć? Nasi konsultanci…

– Denis, po prostu pokaż mi, co tam macie. I poproś szefa działu.

– Oczywiście. Proszę za mną. Czy mają panie ochotę na coś do picia?

– Chętnie. Poproszę to różowe z bąbelkami. – Peabody mówiła szybko. Nie czekając, aż przełożona jej przerwie. – Bez alkoholu – dodała, widząc jej groźną minę.

– Zaraz podam.

Wjechały na piętro. Dział sprzedaży znajdował się za miniaturową oazą z basenami i palmami. Szerokie przeszklone drzwi prowadzące do części handlowej otworzyły się automatycznie. W obszernym pomieszczeniu mieściło się kilka stanowisk, przy których zajmowano się poprawianiem urody.

Sprzedawcy ubrani byli w zwiewne czerwone płaszcze i śnieżnobiałe skórzane kombinezony, ściśle przylegające do ich doskonałych ciał. Nad ladami umieszczono ekrany, na których pokazywano różne sposoby pielęgnacji skóry, masażu ciała, układania fryzur i techniki masażu relaksacyjnego. Wszystko przy użyciu sprzedawanych na miejscu produktów.

– Zapraszam do środka, proszę się rozejrzeć, a ja poszukam Martina. Zajmuje się obsługą klientów.

– O rany, ale cudeńka.- Peabody z zachwytem podeszła do imponującej gabloty, w której stały buteleczki z matowego szkła, przeróżne złote tubki i słoiczki z czerwonymi zakręt-

– W takich wytwornych miejscach zawsze dają próbki kosmetyków.

– Peabody, trzymaj ręce przy sobie i skup się na pracy.

– Ale to wszystko za darmo…

– Tak, a do tych prezentów wcisną ci krem za sześć miesięcznych pensji. – To miejsce pachnie jak dżungla. Eye nie mogła się uwolnić od tej myśli. Przegrzane, wypełnione zapachem potu dziwnie erotyczne. – To musi być najstarszy salon w mieście. Niczego nie kupię. – Spojrzała na gablotę, pełną bajecznie kolorowych pojemniczków. Zabawki dla dużych dziewczynek, pomyślała z niepokojącą zazdrością.

Stroje ekspedientów były niczym w porównaniu z kreacją Martina.

Przed nim dreptała Denis, stukając o posadzkę czerwonymi obcasami o niebotycznej wysokości. Wyglądała jak pokojówka, prowadząca członka rodziny królewskiej. Wprawdzie zanim znikła szklanymi drzwiami, nie dygnęła w ukłonie, ale Eye była pewna, że przebiegło jej to przez myśl.

Martin prezentował się szalenie dostojnie. Pod długim, ciągnącym się po ziemi, szafirowym płaszczem widać było błyszczący kombinezon ze srebrnej skóry, opinający jego doskonale umięśnione ciało. Pięknie wyrzeźbione uda, naprężone bicepsy, imponujące wybrzuszenie w wąskiej nogawce. Twarz miał proporcjonalną, a gęste kręcone włosy, srebrne jak kombinezon, związane szafirowym troczkiem, opadały na plecy w starannie przemyślanym nieładzie.

Uśmiechając się, wyciągnął w stronę Eye ciężką od biżuterii rękę. Porucznik Dallas – powiedział z uwodzicielskim francuskim akcentem. Zanim zdążyła zaprotestować, podniósł jej dłoń i pocałował powietrze tuż nad nią. – Co za zaszczyt, witamy w Paradise. W czym możemy pomóc?

– Szukam mężczyzny.

– Chreie, a kto z nas nie szuka?

– Mam na myśli konkretnego człowieka – wyjaśniła, z trudem opanowując rozbawienie. Wyjęła z teczki zdjęcie Yosta.

Martin przez chwilę przyglądał się portretowi.

– Przystojny, choć nieco brutalny typ. Moim zdaniem, Dystyngowany Gentleman nie pasuje do jego rysów twarzy i stylu. Sprzedawcy powinni byli mu odradzić ten zakup.

– Rozpoznaje pan perukę?

– Włosy zastępcze – poprawił z błyskiem w oczach. – Tak. Ten model nie cieszy się popularnością ze względu na kolor. Większość osób próbuje uniknąć siwych włosów. Mogę wiedzieć, dlaczego szuka pani tego człowieka w Paradise?

– Dlatego, że właśnie u was kupił te włosy zastępcze oraz sporo innych produktów. Trzeciego maja, płacił gotówką. Chciałabym porozmawiać z osobą, która go obsługiwała.

– Hm. Ma pani listę zakupów?

Eve wyjęła z teczki wydruk i wręczyła mężczyźnie.

– Sporo jak na gotówkę. Nie sądzi pani, że Jurny Kapitan bardziej do niego pasuje? Proszę chwileczkę zaczekać. Podszedł do brunetki, obsługującej najbliższe stoisko, i pokazał jej listę zakupów i zdjęcie. Przyglądając się, zmarszczyła czoło, po czym pokiwała głową i oddaliła się w pośpiechu. – Zdaje się, że wiem, która konsultantka zajmowała się tym klientem. Może wolą panie skorzystać z mojego gabinetu?

– Nie, dziękuję, tu jest dobrze. Poznał go pan?

– Niestety, moje kontakty z klientami ograniczają się jedynie do interwencji w razie problemów. Rozmawiam też z VIP-ami, takimi jak pani. 0, Jest Letta. Leta, ma coeur, mam nadzieję, że pomożesz pani porucznik Dallas.

– Oczywiście. – Słysząc nosowy głos konsultantki i silny akcent ze Środkowego Zachodu, Martin wykrzywił się z niesmakiem.

– Czy ten mężczyzna był twoim klientem? – Zapytała Eve, wskazując zdjęcie, które trzymała Letta.

– Tak. Jestem prawie pewna, że to on. Wydaje mi się, że tu na zdjęciu jest po operacji plastycznej oczu, zmienił też usta, ale zasadnicze rysy twarzy pozostały te same. I lista zakupów, pamiętam, co kupował.

– Czy kiedykolwiek wcześniej był w salonie?

– Cóż… Zdaje się, że tak. Nosi różne peruki, to znaczy włosy zastępcze – poprawiła się, rzucając Martinowi przepraszające spojrzenie. – Zmienia barwniki do skóry i oczu. Lubi zmieniać wygląd, jak wielu naszych klientów. To jedna z usług, jakie świadczymy w Paradise. Zmieniając wygląd, możesz wpływać na swoje samopoczucie i poprawiać…

– Letta, nie musisz mi wciskać tego marketingowego kitu. Przypomnij sobie dzień, kiedy kupował te rzeczy.

– No dobra. To znaczy, oczywiście, proszę pani. Zdaje się, że było wczesne popołudnie, bo część pracowników nie wróciła jeszcze z lunchu. Byłam zajęta, pewna kobieta oglądała każdy produkt, jaki mamy w kolorze blond. Przymierzyła dosłownie wszystko, a w końcu wyszła, niczego nie kupując. – Konsultantka przewróciła znacząco fioletowymi oczami; zaniepokoiła się, widząc surowy wzrok Martina, na szczęście uśmiechnął się do niej ze współczuciem, więc się uspokoiła. – Wtedy podszedł do mnie ten mężczyzna i poprosił o pokazanie Dystyngowanego Gentlemana z prawdziwych czarnych i siwych włosów. Odetchnęłam z ulgą. Wiedział, czego chce, choć wcale nie wydaje mi się, żeby akurat ten model do niego pasował.

– Dlaczego uważasz, że te włosy do niego nie pasowały?

– To duży, przysadzisty facet… Mężczyzna… O kwadratowej twarzy. Wystarczyło na niego popatrzeć, a od razu było wiadomo, że pracował rękami, może w handlu? Dystyngowany Gentleman był dla niego zbyt elegancki, ale się uparł. Sam przymierzył, nie potrzebował pomocy, wiedział, jak to się wkłada.

– A jakie miał włosy? Mam na myśli własne, nie zastępcze.

– Był łysy jak niemowlę… Naturalna łysina. Całkowita. Zdrowa skóra, o dobrze dobranym odcieniu, błyszcząca. Nie wiem, dlaczego chciał ją ukrywać. A potem na wystawie zobaczył Jurnego Kapitana, poprosił, żebym podała. Moim zdaniem, ten model bardziej do niego pasował. Powiedziałam mu, że wygląda jak generał. Chyba był zadowolony. Uśmiechał się. Ma bardzo

Przyjemny uśmiech. Zachowywał się wytwornie, był bardzo grzeczny. Zwracał się do mnie „panno Letto”, „uprzejmie dziękuję”, „bardzo proszę”. Nieczęsto zdarzają nam się tacy klienci.

Konsultantka przez chwilę w milczeniu, marszcząc czoło, zbierała myśli.

– A później powiedział, że chce kupić trochę Młodości. Roześmiał się, bo sama pani słyszy, jak to brzmi: kupić trochę młodości. Ja też się zaśmiałam. Przeszliśmy do stoiska z preparatami do pielęgnacji skóry. Jesteśmy tak wyszkoleni, że możemy obsługiwać klientów we wszystkich działach. Każdy z nas zna całą linię produktów Paradise i przez cały czas asystujemy naszym klientom. Oprowadziłam go po wszystkich stoiskach. Mówił dokładnie, o co mu chodzi, a kiedy ja coś proponowałam, grzecznie odmawiał. Nie kupił niczego, co mu doradzałam. Sam wiedział, czego potrzebuje. Na koniec przeszliśmy do stoiska z żywnością dietetyczną. Powiedziałam, że nie wygląda na osobę, która powinna stosować dietę, na co on stwierdził, że obawia się, że ostatnio zbyt dobrze się odżywia. Nie skorzystał z darmowej dostawy, powiedział, że chce zabrać zakupy ze sobą. Wystawiłam rachunek i zapakowałam towar. Wtedy wyjął z kieszeni pokaźny zwitek gotówki, a mnie mało oczy nie wyszły na wierzch.

– Wasi klienci nie płacą gotówką?

– O nie, często dokonujemy transakcji gotówkowych. Zwykle suma nie przekracza dwóch tysięcy, a tym razem rachunek wyniósł ponad cztery razy tyle. Chyba zauważył moje zaskoczenie, bo się uśmiechnął i powiedział, że kiedy robi takie zakupy, woli płacić na bieżąco.

– Spędziłaś z nim dużo czasu, prawda?

– Ponad godzinę.

– Powiedz, zwróciłaś uwagę, w jaki sposób mówił? Miał obcy akcent?

– Wydaje mi się, że tak. Ledwo zauważalny, nie potrafiłam go umiejscowić. Miał dziwny głos, taki wysoki. Jakby kobiecy. Miły, miękki, kulturalny. Wie pani, teraz, jak o tym myślę, mam wrażenie, że jednak Dystyngowany Gentleman do niego pasował.

– Przedstawił się? Wspomniał, gdzie mieszka, gdzie pracuje?

– Nie. Próbowałam coś z niego wyciągnąć, ale nie zdradził nazwiska. „Chętnie pokażę panu inne modele, panie…”, ale on tylko się uśmiechnął i pokręcił głową. Zwracałam się do niego per pan. Wtedy pomyślałam, że skoro nie chce, żeby mu dostarczyć zakupy do domu, to znaczy, że mieszka w Nowym Jorku, ale teraz nie jestem już taka przekonana.

– Mówiłaś, że już go kiedyś widziałaś.

– Tak, jestem prawie pewna. Zaraz po tym, jak zaczęłam tu pracować, w okolicach Bożego Narodzenia, pod koniec października, a może na początku listopada. Odpowiadałam za stoisko z preparatami do pielęgnacji skóry. Miał na sobie płaszcz i kapelusz, ale właściwie nie mam wątpliwości, że to był ten sam człowiek.

– Ty go obsługiwałaś?

Nie, Nina. Ale pamiętam, to na pewno był on. Wpadłyśmy na siebie, kiedy sięgałyśmy po produkty dla naszych klientów. Nina powiedziała, że ten facet chce kupić całą linię kosmetyków Młodość, produkowanych przez Artistry. Kosztuje dobre kilka tysięcy, więc jest z tego niezła prowizja. Zazdrościłam, że to nie mnie dostał się taki klient.

– I od tej pory go nie widziałaś?

– Nie, proszę pani.

Eye zadała jej jeszcze kilka pytań, a następnie poprosiła na rozmowę Ninę.

Okazało się, że ta nie ma takiej dobrej pamięci jak jej koleżanka. Dopiero kiedy Eye zwróciła się z pytaniami do pozostałych sprzedawców, przypomniała sobie, że Yost pojawiał się w Paradise raz, dwa razy do roku.

– W innych miastach też musi bywać w podobnych miejscach stwierdziła Eye, kiedy już siedziały w wozie. – Mniej więcej w tym stylu. Nie rezygnuje z luksusu, wszystko najlepszej jakości. Płaci gotówką, wchodząc do salonu, zawsze wie, czego chce. Zwraca uwagę na reklamę, interesuje się produktami, z których korzysta.

– Musi ciągle przesiadywać przed ekranem.

– Możliwe, ale ja się założę, że raczej sprawdza dane w komputerze. Zna składniki, opinie na temat producenta, reakcje klientów. Zobaczymy, czy WPE uda się odnaleźć jakiś ślad. Niech sprawdzą linię produktów pielęgnacyjnych, od października wstecz. Sporo tego kupił, a to może znaczyć, że zobaczył reklamę, sprawdził firmę i zdecydował się na zakup. Artistry na pewno ma swoją stronę z informacjami i pytaniami od klientów.

Sprawdziły jeszcze sklep z walizkami, ale nikt z pracowników nie przypomniał sobie Yosta. Dużo lepiej poszło im w centrum, u jubilera okazało się, że sprzedawca ma doskonałą pamięć wzrokową. Eye zrozumiała to już w chwili, gdy podeszła do szklanej lady pełnej nie oprawionych drogich kamieni, srebrnych monet i pustych pudełeczek na kosztowności. Oczy mężczyzny zaokrągliły się, a usta zaczęły drżeć. Słysząc jego przyspieszony oddech, zaczęła się martwić, że zaraz dostanie ataku serca.

– Pani Roarke! Pani Roarke!

Miał silny akcent, zdaje się, że hinduski, Eve była zbyt zajęta, by zastanawiać się, skąd pochodzi.

– Dallas – poprawiła go, machając mu przed oczyma odznaką. Porucznik Dallas.

– To dla nas zaszczyt. Nie jesteśmy godni – wykrztusił i zaczął w niezrozumiałym języku nawoływać współpracownika. – Proszę dalej, zapraszam w nasze skromne progi. Znajdzie pani wszystko, czego pani pragnie. Proszę wybierać. To prezent. Może naszyjnik? Bransoletkę? A może kolczyki?

– Informacje. Tylko informacje.

– Można zrobić zdjęcie? Tak? My oglądamy panią na ekranie, pani sławna, a dziś pani w naszym małym sklepiku. – Rzucił jakieś polecenie młodemu chłopakowi, a ten natychmiast przyniósł kamerę holograficzną.

– Stać, nie ruszać się. Mówię stać!

– A gdzie szanowny mąż? Pani robi u nas zakupy, tak? Z drugą

Panią. Mamy też prezent dla drugiej pani.

– Tak? – zadowolona Peabody podeszła bliżej.

– Milcz, Peabody. Nie, nie robię dziś zakupów. To sprawa „policyjna. Policyjna, rozumie pan?

– Nie wzywaliśmy policji. – Mężczyzna zwrócił się do filmującego chłopaka i znów powiedział do niego coś w dziwnym języku. Odpowiedź była gwałtowna; zdenerwowany chłopak pokręcił głową. – Nie, nie wzywaliśmy policji. Nie ma problemu. Ten naszyjnik będzie się pani podobał. – Odsunął długą, płaską szufladę pod ladą. – Nasz prezent. Sami projektujemy i robimy. Będziemy zaszczyceni, jeśli pani będzie nosić.

W innych okolicznościach Eve chyba nie oparłaby się pokusie i zamknęłaby mu usta pięścią. Patrzył na nią z nadzieją i uśmiechał się słodko jak spaniel.

To miłe z pana strony, ale nie wolno mi tego przyjąć. Jestem tu służbowo. Jeśli przyjmę prezent, będę miała kłopoty.

Kłopoty? Nie, nie chcemy kłopotów, chcemy tylko dać prezent.

Bardzo dziękuję, może innym razem. Dziś może mi pan pomóc, oglądając to zdjęcie. Poznaje pan tego człowieka?

W jego czarnych oczach niepokój mieszał się z rozczarowaniem. Spojrzał na zdjęcie, ale nadal podsuwał Eye pod nos naszyjnik.

– Tak, to pan John Smith.

– John Smith?

– Tak, pan Smith. On jest hobby… ma hobby – poprawił się szybko. – Robi biżuterię, ale nigdy nie kupuje kamieni, które mu radzimy. Tylko srebrną linkę. Sześćdziesiąt centymetrów. Zawsze.

– Jak często u pana kupuje?

– 0, tylko dwa razy. Raz, dawno temu, jeszcze w zimie, przed Bożym Narodzeniem. I jeszcze w ubiegłym tygodniu. Ale on nie ma na głowie takich włosów. Witam go w sklepie, pytam, czy chce zobaczyć nowe kamienie albo szkło, a on znowu mówi, że tylko srebro.

– Zapłacił gotówką?

– Tak, zawsze płaci prawdziwymi pieniędzmi.

– A skąd pan zna jego nazwisko?

– Ja pytam. Proszę pana, pan powie, jak się nazywa i kto panu polecił nasz skromny sklep?

– Co odpowiedział?

– On jest John Smith, a nasz sklep znalazł przez Internet. Czy pani pomogłem, pani porucznik Dallas Roarke?

– Wystarczy porucznik. Tak, bardzo mi pan pomógł. Co jeszcze pan o nim wie? Czy mówił coś o swoim hobby?

– Nie, on nigdy nie chce rozmawiać. On nie… – Zamknął oczy, zastanawiając się nad właściwym słowem. – On się nie interesuje. Mówię do mojego młodszego brata, że ja nie wiem, czy pan Smith odniesie sukces. On się wcale nie interesuje kamieniami ani szkłem, ani metalami. On nie patrzy na wzory z wystawy, nie opowiada o swojej pracy. Tylko biznes, on chce tylko robić biznes, pani rozumie?

– Tak.

– On jest grzeczny. W jego kieszeni dzwoni łącze, ale on nie odpowiada, kiedy robi biznes. Pytam, proszę pana, czy pan zadowolony ze srebrnej linki, którą pan kupił w zimie, a on na to: zrobiła swoje. I się uśmiecha. Mam nadzieje, że on nie jest pani przyjacielem, bo ja nie lubię, jak on się tak uśmiecha. Sprzedaję mu linkę i cieszę się, gdy odchodzi. Chyba panią obraziłem.

– Nie, skąd. Mówi pan bardzo ciekawe rzeczy. Peabody, czy mamy jeszcze wizytówki?

– Tak, pani porucznik. – Peabody wyjęła z kieszeni karteczkę.

– Proszę, żeby pan do mnie zadzwonił, jeśli ten człowiek pojawi się w pańskim sklepie. Niech pan mu nie mówi, że pytała o niego policja. Kiedy przyjdzie, niech pan, lub pański brat, idzie na zaplecze i jak najszybciej się ze mną skontaktuje.

Sprzedawca pokiwał głową.

To jest zły człowiek?

– Bardzo zły.

– To samo myślę, kiedy on się uśmiecha. Powiedziałem o tym kuzynowi, on też tak uważa.

Eye spojrzała na młodego chłopca, który ciągle trzymał w ręce amerę.

– Myślałam, że to pański brat.

– Mój kuzyn mieszka w Londynie. Mamy tam jeszcze jeden mały sklepik. My rozmawiamy, bo pan John Smith robi u niego zakupy.

– W Londynie? – Eye chwyciła go za nadgarstek. – A skąd pańskl kuzyn wie, że to ten sam mężczyzna?

– Srebrna linka, trzy razy po sześćdziesiąt centymetrów. Ale w Londynie pan Smith ma na głowie włosy koloru piasku. Ma też włosy na ustach. My i tak uważamy, że to ten sam człowiek.

Eye wyjęła notes.

– Niech pan poda adres tego sklepu w Londynie. I nazwisko kuzyna. – Wszystko dokładnie zapisała. – A czy poza tymi dwoma macie jeszcze jakieś małe sklepiki?

– Mamy dziesięć małych sklepików.

– Poproszę pana o jeszcze jedną przysługę.

Jego oczy błysnęły jak dwa brylanty.

– To dla mnie wielki zaszczyt.

– Potrzebne mi adresy wszystkich pańskich sklepów. Będę wdzięczna, jeśli skontaktuje się pan ze swoimi krewnymi, którzy tam pracują, i zapyta, czy ktoś kupował u nich srebrną linkę długości sześćdziesięciu centymetrów. Wyślę im zdjęcia tego człowieka. Jeśli pojawi się w którymś ze sklepów, proszę, żeby natychmiast mnie powiadomiono.

– To da się zrobić. Dla pani, pani porucznik Dallas Roarke. – Odwrócił się i przez chwilę rozmawiał z bratem. – Mój brat zdobędzie dla pani informacje, a ja osobiście zadzwonię do kuzynów.

– Niech im pan powie, że ja lub moja asystentka niedługo się z nimi skontaktujemy.

– Będą niezmiernie zadowoleni. – Wziął od brata dyskietkę z durną wręczył Eye, – Zechce pani przekazać szanownemu mężowi naszą wizytówkę. Być może kiedyś odwiedzi nasz mały sklepik?

– Oczywiście. Dziękuję za pomoc.

Sklepikarz podszedł do drzwi, otworzył je przed Eye i nisko się pokłonił. Kiedy wyszły na ulicę, stanął przed wejściem i z rozmarzeniem w oczach przyglądał się, jak wsiadają do wozu.

– Złap Feeneya – rzuciła Eye, kiedy usiadła za kółkiem.- Niech sprawdzi, czy w okolicach Londynu nie zdarzyły się podobne morderstwa.

– To dla mnie wielki zaszczyt, pani porucznik Dallas Roarke.

Peabody uśmiechnęła się pod piorunującym spojrzeniem przełożonej. – Przepraszam, nie mogłam się oprzeć. Musiałam to powiedzieć, tylko raz.

– Pożartowałyśmy sobie, a teraz do roboty. Powiedz Feeneyowi, że jeśli nie znajdzie niczego ciekawego, niech dokładnie zbada rejestr zaginionych osób. Przypuszczam, że niektórych ciał jeszcze nie odnaleziono. To zawodowiec – rzuciła właściwie sama do siebie, bo Peabody zajęta był rozmową z WPE. – Jeśli klient chce, żeby ktoś zniknął na dobre, on to potrafi. Ale samo morderstwo na pewno wygiąda podobnie. Facet ma swoje zwyczaje, rutyniarz.

Feeney już nad tym pracuje zaanonsowała Peabody.

– Co dalej?

– Ty skontaktujesz się z kuzynami, a ja spotkam się z doktor Mirą. Potrzebny mi profil psychologiczny. Niech federalni nie myślą, że mają najlepszych specjalistów od papierkowej roboty.

– Prawie wszystko za mnie zrobiłaś. – Doktor Mira zniżyła monitor komputera i spojrzała na Eye, która stała przy oknie z rękami w tylnych kieszeniach spodni i obserwowała ulicę.- Wydaje mi się, że dobrze znasz tego człowieka. Ci z FBI są wyjątkowo skrupulatni.

– Wiem, że możesz powiedzieć mi dużo więcej.

– Pochlebiasz mi. – Mira wstała, podeszła do autokucharza, zamówiła dwie herbaty i wróciła na miejsce. Miała na sobie prostą niebieską garsonkę. Jej gęste kasztanowe włosy opadały na ramiona, podkreślając delikatne rysy twarzy. W zamyśleniu nieświadomie bawiła się długim złotym łańcuszkiem, który nosiła na szyi.

– To socjopata. Prawdopodobnie jest na tyle inteligentny, że sobie to uświadamia. Pewnie nawet uważa za powód do durny. Duma często bywa motorem działania. Jest biznesmenem, chce być najlepszy w branży. Lubi życie na wysokim poziomie. Przypuszczam, że nie zdaje sobie sprawy z tego, że gwałt sprawia mu satysfakcję. To po prostu jeszcze jeden sposób, by zniszczyć ofiarę.

Mężczyznę czy kobietę, to bez znaczenia. Oczywiście nie ma to związku z seksem. Chodzi o to, by poniżyć. – Mira popatrzyła na zegarek, a potem na swoje łącze. Przez chwilę jej nieobecny wzrok błądził po pokoju.

– Wystarczyłoby samo uduszenie, ale on jeszcze bije i gwałci. Traktuje to jako całość. Jak gdyby sprawdzał kolor i bukiet wina, zanim przystąpi do degustacji.

Lubi swoją pracę.

– O tak – potwierdziła Mira. – I to bardzo. Dla niego to wyłącznie praca. Wątpię, by kiedykolwiek zabił przez przypadek lub z powodów osobistych. To zawodowiec, za swoje usługi bierze pieniądze, i to całkiem spore. Srebrna linka to jego wizytówka, reklama, jeśli wolisz, skierowana do potencjalnych klentów.

– Niczego nie ukrywa. Mamy narzędzie zbrodni, znamy jego twarz, nawet DNA, a jednak się przebiera.

– Moim zdaniem, robi to dla własnej przyjemności. Poszukuje odmiany ale i częściowo z próżności. – Mira niespokojnie chodziła po gabinecie. – Przebiera się, przygotowuje, przed wyjściem do pracy, tak jak inni mężczyźni, kiedy zastanawiają się jaką koszulę włożyć do biura. Ty, przedstawiciel prawa, nic go obchodzisz. Od lat wymyka się wymiarowi sprawiedliwości. Co najwyżej go bawisz.

– Już niedługo przestanie się śmiać.

Eve zerknęła przez ramię i zauważyła, że Mira marszczy czoło i cochwilę spogląda na zegarek. Zapomniała o herbacie. Pierwszy raz odkąd się znają.

– Coś się stało?

– Hm? Nie, wszystko w porządku.

– Wydajesz się rozkojarzona.

– Może trochę. Synowa właśnie rodzi, czekam na wiadomości. Z dziećmi tak to już jest, nie spieszą się, kiedy na nie czekamy.

– Chyba rzeczywiście.

Mira z niepokojem patrzyła na łącze, więc Eve sama podeszła do autokucharza i odebrała herbatę.

– Dziękuję. Już drugi raz w ciągu godziny zapomniałam, że zamówiłam herbatę. Przygotuję dla ciebie ten profil, Eve. Przynajmniej będę miała zajęcie. Nie spodziewaj się żadnych rewelacji ponad to, co już wiesz.

– Dlaczego Roarke? Możesz mi to wytłumaczyć?

Mira dopiero teraz uświadomiła sobie, że własne troski przesłoniły fakt, że sprawa Eve dotyczy jej życia osobistego. Usiadła i zaczekała, aż jej rozmówczyni zrobi to samo.

– Niestety, nie przychodzi mi do głowy nic, czego sama nie wzięłaś uwagę. Jest bogaty, ma władzę i wrogów. Różnego rodzaju rywali, zawodowych i osobistych. Jego przeszłość oficjalnie pozostaje dość niejasna. Być może tam powinnaś szukać ludzi, którym zależy na tym, by miał klopoty. Ale pewnie już o tym rozmawialiście.

– Tak, tylko że niczego się nie dowiedziałam. Gdyby ktoś próbował go wrobić, tak zorganizować morderstwo, żeby rzucić podejrzenia na Roarke”a, dawno bym się zorientowała. Rozumiem, że można się przyglądać konkurentom w interesach, ludziom żyjącym na wysokim poziomie, szukać kogoś, z kim zadarł lub kto sprawił mu ból, ale pokojówka? O co w tym, do cholery, chodzi?

Mira położyła dłoń na ręce Eye,

– Ta sprawa poruszyła was oboje. I ty, i Roarke jesteście zaangażowani. Może właśnie o to chodziło.

– I dlatego odbiera się komuś życie? Dobrze, Yost jest zawodowcem, dla niego to praca, ale dla zleceniodawcy musiało to mieć jakieś inne znaczenie. Yost kupił cztery długości linki. To za dużo jak na jedną Darlene French. On jeszcze nie skończył.

– Przejrzę dane jeszcze raz. Przygotuję dokładną analizę. To wszystko, co mogę dla ciebie zrobić. – Kiedy w końcu jej łącze się odezwało, Mira zerwała się jak sprinter do biegu. – Przepraszam.

Eye była zaskoczona, widząc, jak dostojna pani doktor galopuje w stronę biurka.

– Tak? Anthony, to ty…

– Chłopiec. Ponad cztery kilogramy, sześćdziesiąt cztery centymetry.

– Ach, ach… – Oczy Miry zaszkliły się. Usiadła w fotelu. – A Deborah?

– Wszystko w porządku, dobrze się czuje. Oboje są cudowni. Piękni, zobacz sama.

Eve przechyliła się, by spojrzeć na ciemnowłosego mężczyznę z czerwonym, wiercącym się noworodkiem na ręku.

– Babciu, przywitaj się z Matthew Jamesem Mirą.

– Cześć, Matthew. Ma twój nos, Anthony. Jest śliczny. Odwiedzę was, jak tylko będę mogła. Tak bym chciała wziąć go na ręce. Dzwoniłeś do ojca?

– Jeszcze nie.

– Wpadniemy wieczorem. – Dotknęła palcem ekranu, jak gdyby głaskała główkę dziecka. – Powiedz Deborah, że ją kochamy. I że jesteśmy z niej dumni.

– Hej,aja?

– Ciebie też kochamy. – Pocałowała czubek palca i czule dotknęła ekranu. – Do zobaczenia niebawem.

– Dzwonię do taty, a ty sobie popłacz.

– Chętnie. – Wyjmując z kieszeni chusteczkę, Mira zakończyła transmisję. – Wybacz. Wnuk.

– Gratuluję, wygląda… – jak czerwona pomarszczona suszona śliwka, pomyślała Eye, ale uznała, że w takich momentach ludzie oczekują czegoś innego -…zdrowo.

– Tak. – Mira westchnęła, ocierając czy. – Narodziny nowego człowieka uświadamiają mi, dlaczego tu jestem. Dziecko daje nadzieję, przypomina o możliwościach.

Osiem funtów, myśli Eye krążyly wokół tego jednego faktu. To jak dźwiganie piłki lekarskiej. Wstała.

– Pewnie chciałabyś już wyjść. Jeszcze tylko…

W tym momencie odezwał się jej komunikator.

– Dallas.

– Pani porucznik. – Na ekranie pojawiła się poważna twarz Peabody. – Mamy kolejne morderstwo. Ten sam sposób. Tym razem prywatna rezydencja, na górnym Manhattanie.

– Zaczekaj na mnie w garażu. Już schodzę.

– Tak jest. Sprawdziłam adres. Rezydencja należy do agencji nieruchomości Elite. To część koncernu Roarke Industries.

8

Przyjemny dom z cienmoczerwonej cegły znajdował się okolicy słynącej z wysokiego czynszu, modnych restauracji i ekskluzywnych sklepów. Na schodach przed wejściem stały podłużne, różowe kamienne donice tonące w białych kwiatach. Kilka ulic na południe takie donice nie uchowałyby się nawet przez jedną noc. Tu ludzie żyli wygodnie, spokojnie i nikomu nie przychodziło do głowy, by niszczyć własność sąsiada. Mieszkańcy sami dbali o swoje bezpieczeństwo, opłacając utrzymanie prywatnych androidów, które, odziane w granatowe mundury, pieszo patrolowały ulice. Dzięki temu nikt nie włóczył się po okolicy, a na chodnikach nie było śmieci.

Jonah Talbot mieszkał samotnie w jednym z takich komforowych dwupiętrowych domów. Tam też umarł, niestety nie tak komfortowo.

Eye przyglądała się ciału. Był dobrze zbudowanym trzydzieslatkiem. Został pobity, tak jak Darlene French, głównie po twarzy. Kilka siniaków w okolicy nerek i pod żebrami. Miał na sobie tylko szarą bawełnianą koszulkę. Spodenki leżały w kącie.

A więc doszło do gwałtu.

Zabójca zostawił go leżącego twarzą na podłodze, ze srebrną linką na karku.

– Wygląda na to, że pracował w domu. Sprawdziłaś jego dane?

– Tak jest, pani porucznik. Zaraz będą wyniki.

Eye wyjęła zestaw podręczny i przystąpiła do szacowania czasu zgonu

– Jonah Talbot – odczytała Peabody. – Mężczyzna, kawaler, lat trzydzieści trzy. Wiceprezes Starline Incorporated. Mieszkał pod tym adresem od listopada 2057. Rodzice rozwiedzeni, matka ponownie wyszła za mąż, urodziła jeszcze jedno dziecko.

– Zapisz pozostałe dane osobowe. Co to jest Starline?

Peabody wpisała nowe hasło.

– Wydawnictwo. Dyskietki, ale także książki, e-magazyny, prasa holograficzia. Wszystko, materiały w formie papierowej i elektronicznej – referowała Peabody. Nagle odchrząknęła i zamknęła monitor. – Firma powstała w 2015, w 2051 wykupiona przez Roarke Industries.

– Bliżej – szepnęła Eve. Po plecach przebiegły jej dreszcze. – Jest coraz bliżej. Ten facet ważył co najmniej dwa razy tyle co Darlene French, a i tak nie widać, żeby się bronił. – Ostrożnie podniosła dłoń Talbota. Jego kostki były zaczerwienione, a skóra popękana. – Kilka razy oberwał. Dlaczego tak mało? Wprawdzie nie jest taki postawny jak Yost, ale itak wygiąda na faceta w dobrej kondycji. Jeden przewrócony stół. Dwaj mężczyźni takiej postury powinni obrócić to pomieszczenie w perzynę.

Wiedziała to z doświadczenia. Nie tak dawno temu miała okazję obserwować, jak dwaj atletyczni faceci tłuką się w jej domowym gabinecie.

– Dobra, mamy to dokładnie sfilmowane. Przewróćmy go na plecy.

Usiadła na piętach, Peabody pochyliła się, by jej pomóc. Kiedy go odwracały, Eye poczuła opuchliznę i usłyszała chrzęst połamanych żeber.

Podciągnęła jego koszulkę.

– Nie zabił go tak od razu – powiedziała, oglądając rozległe przebarwienia na brzuchu. – Skurwiel nie walczy, tylko tłucze. Okulary.

Peabody podała jej okulary skanujące. Uzbrojona w powiększające soczewki, Eye dokładnie przyglądała się ciału.

– 0, tutaj, tuż pod lewą pachą. Jest ślad po nakłuciu. Facet za bardzo się opierał, więc zrobił mu zastrzyk uspokajający. Talbot stracił przytomność. Ciekawe, czy zanim go zgwałcił, zaczekał, aż oprzytomnieje. Założę się, że tak. Gwałt nie ma sensu, kiedy ofiara nie zdaje sobie sprawy z przemocy i własnego poniżenia.

Nie zapomniała że jej ojciec tak właśnie robił. Kiedy mdlała, bo za mocno ją zbił, po prostu czekał. Zawsze czekał. Musiała wiedzieć, czuć, błagać o litość.

– No, obudź się – szepnęła. – Wstawaj. Jak facet ma sobie ulżyć kiedy tak tu leżysz, mała dziwko?

– Pani porucznik?

– Zaczekał – rzekła Eve, otrząsając się. – Trzymał go przy życiu na tyle długo, by wyszły sińce. Czeka, aż ofiara odzyska resztkę sił i zacznie się bronić. Dopiero wtedy wyjmuje linkę, zaciska na szyi i kończy dzieło. – Zdjęła okulary. – Zajmę się materiałem. Skontaktuj się z McNabem i Feeneyem. Dowiedz się, czy było coś ciekawego na dyskietkach zabezpieczających.

– Tak jest.

– A jednak ci się udało – mruknęła, zabezpieczając zakrwawioną dłoń.

Tak jak i Darlene French, przypomniała sobie. A innym? Czy to zadrapanie, lub siniak, zdobyte podczas pracy, to dla Yosta jeszcze jedna pamiątka? Rana wojenna? Coś, co później będzie wspominał?

A co zabrał Jonahowi Talbotowi?

Włożyła okulary i jeszcze raz obejrzała ciało, tym razem koncentrując się na śladach po ukłuciach. Szybko znalazła to, czego szukała. Z lewej strony moszny.

Wzdrygnęła się na wspomnienie szoku, jakim było dla niej przeklucie uszu.

– Jezu, co się z tymi ludźmi dzieje? Do raportu: ślad na lewej części moszny oznacza, że ofiara nosiła tam kolczyk lub jakieś inne ozdoby.

Zdjęła okulary, wyprostowała się i stojąc nad zwłokami, zaczęła rozglądać się po pokoju. Słysząc na korytarzu czyjeś kroki, zwróciła się do Peabody:

– Powiedz ekipie, żeby zwrócili uwagę na ozdoby. Może znajdą coś podczas porządkowania terenu. Chodzi o przedmioty jakie faceci zawieszają sobie na jajach, wolę nie wiedzieć po co. Nasz znajomy lubi pamiątki, a z genitaliów ofiary zniknął kolczyk.

– Niestety, w tym przypadku nie mogę pomóc, pani porucznik. Odwróciła się w stronę drzwi i spojrzała na Roarke”a. Instynktownie podeszła do niego, zasłaniając zwłoki.

– Co ty tu robisz? Nie chcę, żebyś mi się tu kręcił.

– Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.

Stali twarzą w twarz. Eye położyła dłoń na jego klatce piersiowej.

– To miejsce zbrodni.

– Zdaję sobie z tego sprawę. Odsuń się, nie wejdę dalej.

W tonie męża usłyszała odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadała. Poczuła ukłucie w sercu, ale pozwoliła mu spojrzeć.

– Znałeś go.

– Tak. – Kiedy oglądał zwłoki, na jego twarzy gniew mieszałsię z żalem. – Masz już jego dane, ale powiem ci, że to był mądry, ambitny facet. Robił błyskawiczną karierę jako wydawca. Lubił książki. Prawdziwe, no wiesz, te, które trzyma się w dłoni i przewraca kartki.

Nie odpowiedziała. Wiedziała, że Roarke także uwielbia takie książki. A więc jest coś, co łączyło go z ofiarą. Radość, jaką daje przewracanie kartek.

– Dziś miał robić korektę – powiedział Roarke. Między gniew i żal zaczęło wkradać się poczucie winy. – Raz w tygodniu zostawał w domu, żeby popracować, choć bez problemu mógł to komuś zlecić. Miał w zespole wielu świetnych redaktorów. Z tego, co pamiętam, lubił żeglować, miał małą żaglówkę, cumował w porcie, na Long Island. Chciał kupić domek letniskowy w tamtej okolicy. Miał dziewczynę.

– Wiem, to ona go znalazła. Czeka w pokoju obok.

– Eve. to, co ci powiedziałem, nie ma żadnego związku z jego śmiercią. On nie żyje dlatego, że pracował dla mnie. – Podniósł wzrok na Eve. Jego oczy płonęły z wściekłości.

– Tak zamierzam prowadzić śledztwo. – Poza kadrem kamery chwyciła go za rękę. Czuła, że mąż cały drży, z trudem panował nad wzburzeniem. – Poczekaj na zewnątrz. Pozwól mi się nim zająć.

Przez ułamek sekundy wydawało jej się, że Roarke zrobi lub powie coś, co będzie musiała usunąć z nagrania. Nagle wyraz jego oczu zmienił się. Patrzył na mą tak zimnym wzrokiem, że aż poczuła chłód.

– Zaczekam – powiedział i wyszedł.

Na szczęście wyglądało na to, że dziewczyna Talbota, Dana, zdążyła się wypłakać, zanim Eye usiadła przy niej, by spisać zeznanie. Oczy miała czerwone i cały czas popijała wodę, jak gdyby atak płaczu ją odwodnił. Była wystarczająco przytomna i opanowana, by odpowiedzieć na pytania.

– Byliśmy umówieni na późny lancz. Powiedział, że będzie mógł zrobić sobie przerwę około drugiej. Tym razem to on mial płacić. – Usta dziewczyny drżały, przez chwilę zagryzała dolną wargę. – Płaciliśmy na zmianę. Jadaliśmy w Polo”s, na Osiemdziesiątej Drugiej. Oboje lubimy tę restaurację. Mieszkam w pobliżu. Zawsze w środy pracujemy w domu. Jestem szefem działu literackiego. Poznaliśmy się kilka miesięcy temu. Spóźniłam się. Przyszłam dopiero dwadzieścia po drugiej.

Urwała, napiła się wody i na chwilę przymknęła oczy. Nie była klasycznie piękną kobietą. Miała ostre rysy i twarz z charakterem.

– Zadzwonił klient, musiałam się nim zająć. Jonah mi dokuczał, bo zawsze się spóźniam. Podaje godzinę według „czasu Dany”. Ucieszyłam się, bo kiedy dotarłam na miejsce, jego jeszcze nie było. Chciałam mu trochę podokuczać. O Boże, nie mogę… chwileczkę, dobrze?

– Nie ma sprawy. Nie musi się pani spieszyć.

Tym razem Dana dotknęła szklanką czoła i powoli ją przesunęła.

– O wpół do trzeciej postanowiłam do niego zadzwonić i zapytać, co się dzieje. Nie odebrał, więc poczekałam jeszcze kwadrans. Od niego do restauracji idzie się pięć minut. Zdenerwowałam się, ale i zaniepokoiłam, rozumie pani?

– Tak, oczywiście.

– Pomyślałam, że po niego pójdę. Miałam nadzieję, że spotkamy się gdzieś po drodze, on będzie biegł i wymyśli jakieś wiarogodne usprawiedliwienie. Zastanawiałam się, czy od razu zrobić awanturę, czy pozwolić mu się wytłumaczyć. Weszłam do środka…

– Miała pani klucze?

– Co?

Opuchnięte oczy Dany błyszczały, ale widać było, że zaczyna się koncentrować. Świetnie, pomyślała Eye. Dobrze ci idzie, jakoś sobie z tym poradzisz.

– Pytałam, czy ma pani klucze, a może zna pani kod do drzwi?

– Nie, nie mam kluczy. Nie zaszliśmy tak daleko. Oboje chcieliśmy, żeby nasz związek był otwarty. Wie pani, takie są te nowoczesne amerykńskie pary. Każdy pilnie strzeże swojej niezależności. – Po policzkach zaczęły spływać jej łzy. Nie wytarła ich. – Drzwi nie były zamknięte na klucz. To mnie zaniepokoiło, nawet przestałam się złościć. Zawołałam go, a potem weszłam do środka. Powtarzałam sobie, że pewnie tak go pochłonęła książka, że stracił poczucie czasu, ale zaczęłam się bać. Już miałam się odwrócić i wyjść, ale coś mnie powstrzymało. Cały czas go wołałam. Ruszyłam w stronę jego gabinetu. Kiedy byłam przy drzwiach, zobaczyłam go. Zobaczyłam Jonaha. Leżał na podłodze w kałuży krwi. Przepraszam – powiedziała szybko i pochyliła głowę aż na kolana.

Kiedy zawroty głowy minęły, zauważyła leżącą na podłodze książkę. Pochlipując, podniosła ją i wyprostowała pogniecioną okładkę.

– Czytanie było jego nałogiem. Uwielbiał wszystkie rodzaje literatury. Książki, dyskietki, w formie audio i wideo. Nie tylko dom jest tego pełny, ale i biuro, a nawet łódź. Czy mogłabym… Czy myśli pani, że mogłabym ją zatrzymać?

– Przez jakiś czas wszystko musi zostać na swoim miejscu, ale kiedy skończymy, dopilnuję, żeby dostała pani tę książkę.

– Dziękuję. Bardzo dziękuję. – Dana wzięła głęboki oddech i wbiła wzrok w książkę, jak gdyby w ten sposób chciała się uspokoić. – Kiedy go znalazłam, wybiegłam na ulicę. Myślałam, że będę tak biegła, ale wtedy zobaczyłam patrol androidów. Zawołałam ich, a sama usiadłam na schodach i zaczęłam płakać.

– Czy Jonah zawsze w środy pracował w domu?

– Tak, z małymi wyjątkami. Czasami musiał gdzieś wyjechać albo miał ważne spotkanie.

– Zawsze w środy jadaliście razem lancz?

– Przez ostatnie dwa, dwa i pół miesiąca spotykaliśmy się każde środowe popołudnie. Myślę, że można to nazwać zwyczajem, choć oboje udawaliśmy, że jeszcze niczego takiego między nami nie ma. Wie pani, otwarty związek – przypomniała Dana. ocierając dłonią łzy z policzka.

– Czy łączyła was intymność?

– Łączył nas seks. – Prawie zdobyła się na uśmiech. – Unikaliśmy słowa intymność, ale żadne z nas nie spotykało się z nikim innym. Przynajmniej przez ostatnie tygodnie.

– Wiem, że to sprawa osobista, ale czy pan Talbot nosił jakieś ozdoby?

– Małe srebrne kółeczko na mosznie. Bardzo głupie, ale bardzo seksowne.

Zanim skończyły rozmawiać, Dana wypiła drugą szklankę wody. Próbowała wstać, ale zakręciło jej się w głowie. W ostatniej chwili Eye zdążyła podtrzymać ją przed upadkiem.

– Niech pani usiądzie i chwilę poczeka. Zaraz się pani lepiej

– Nic mi nie jest. Chcę wrócić do domu. Po prostu chcę już być w domu.

Policjant panią odwiezie.

– Jeśli można, wolałabym iść pieszo. Mieszkam tylko kilka ulic stąd, a muszę… muszę się przejść.

– W porządku. Być może będziemy musieli jeszcze z panią porozmawiać.

– Błagam. byłe nie dzisiaj. – Dana podeszła do drzwi i zatrzymała się. – Wydaje mi się, że zaczęłam się w nim zakochiwać. Nigdy się nie dowiem. Już nigdy nie będę tego wiedzieć. To takie straszne… to wszystko, co stało się z Jonahem.

Eye jeszcze przez chwilę siedziała w milczeniu. Próbowała zebrać myśli kotłujące się w jej głowie. Ciało w drodze do kostnicy, morderca metodycznie wykonujący swoją pracę, dwoje agentów FBI próbujących przejąć jej sprawę. W domu zamieszkał gość, któremu tak do końca nie ufała, a mąż prawdopodobnie znalazł się w poważnym niebezpieczeństwie i z pewnością przysporzy jej jeszcze sporo kłopotów.

Feeney, który wszedł do pokoju, zastał ją zamyśloną. Oczy miała na wpół zamknięte, a usta zaciśnięte. Zastanawiając się nad jej nastrojem, podszedł i usiadł przy niskim stoliku naprzeciwko Eye. Wyjął z kieszeni torebkę orzeszków i poczęstował ją.

– Mam dwie wiadomości. Którą wolisz usłyszeć najpierw, dobrą czy złą?

– Zacznij od tej gorszej, po co zmieniać atmosferę?

– Facet wszedł głównym wejściem. Niestety, ma klucz uniwersalny. To jest ta zła wiadomość.

– Policyjny klucz uniwersalny?

– Zgadza się. Albo świetną podróbkę. Okaże się, kiedy dokładniej obejrzymy zapis na dyskietkach. Moi chłopcy wyczyszczą obraz, może coś będzie widać. Nie w tym problem, Dallas. Chodzi o to, że wszedł do środka, jak gdyby tu mieszkał. Podszedł do drzwi, przesunął klucz, otworzył i wszedł jak do siebie. Nie mam żadnych wątpliwości, to robota Yosta. Laboranci niepotrzebnie badają próbkę DNA. Odpowiednio się ubrał, włożył nową perukę, długie ciemne włosy związane w kucyk. No wiesz, wyglądał jak artysta. Zdaje się, że to pasuje do tej okolicy.

– Wie, jak się wtopić w otoczenie.

– Miał walizkę. Klucz schował w zewnętrznej kieszeni i zabezpieczył. A poza tym znał dom. Od razu trafił do gabinetu.

Eye pochyliła się w jego stronę.

– Feeney, czy chcesz przez to powiedzieć, że kamery były włączone?

Otóż to. I to jest właśnie ta dobra wiadoniość. – Uśmiechnął się. – Yost albo nie wziął tego pod uwagę, albo miał to gdzieś, ale wszystkie kamery pracowały. Pewnie właściciel zapomniał je rano wyłączyć. Wszystko jest sfilmowane, jak kręci się po domu, zwyczajny ranek przed zabraniem się do pracy. Jest też dźwięk. Solidny system.

Eye poderwała się na równe nogi.

– Nie pomyślał o tym. Nikt nie włącza kamer zabezpieczających, kiedy pracuje w domu. Kto chciałby nagrywać, jak puszcza bąki i drapie się po tyłku? Feeney, to znaczy, że Yost to przeoczył.

– Tak, możliwe. Mamy całe zajście na dyskietce. Całe morder:stwo jest sfilmowane.

– Gdzie odtwarzacz? Chciałabym… -Urwała, przypomniawszy sobie o Roarke”u. Jęknęła. a Feeney nie potrafił powiedzieć, czy to żal, czy frustracja. A może jedno i drugie. – Obejrzę w centrali. Ustaw wszystko w sali konferencyjnej, dobrze? Zaraz do was dołączę, muszę jeszcze coś załatwić.

– Pewnie. Czeka na zewnątrz. – Feeney wstał, zgniótł torebkę orzeszkami i schował do kieszeni. – Nie chcę wsadzać nosa w nie swoje sprawy.

– Wiem. I za to cię lubię.

– Cóż, sama wiesz, że nie będzie mu teraz łatwo. Musi tak być. Możesz mu powiedzieć, żeby się nie przejmował, choć pewnie nic to nie da. Za jakiś czas odnajdzie w sobie gniew. Na początku będzie wściekły, ale się uspokoi. To taki typ. W końcu to jeszcze nic takiego. Być może będziemy mogli go wykorzystać. Oczywiście jak się uspokoi.

– Filozof z ciebie, Feeney.

– Tylko mówię. Pewnie zastanawiasz się, jak utrzymać go z dala od tej sprawy. – Spojrzał jej w oczy i pokiwał głową. Dokładnie o tym myślała. – Uważasz, że to dla niego bezpieczniejsze. Tak podpowiada ci serce, nie rozum. Rusz głową, Dallas, a na pewno zrozumiesz, że czasami cel staje się najlepszą bronią.

Możesz stać prźed tym celem, ale tego nie zauważać.

– Czyżbyś w tak zawiły sposób sugerował, żebym go oficjalnie wprowadziła do śledztwa?

– To twoja sprawa. Może chcę powiedzieć, że powinnaś pomyśleć o korzystaniu z każdego dostępnego źródła? To wszystko. – Feeney wzruszył ramionami, jak gdyby uznał, że i tak za dużo już powiedział, i wyszedł.

Eye zaczęła od wybrania odpowiednich mundurowych, z którymi mogłaby odwiedzić sąsiadów. Kątem oka obserwowała Roarke”a. Stał oparty o tylny zderzak nowego sedana. Patrzy na mnie. pomyślała. Czeka. A jednak robił wrażenie zdenerwowanego.

– Zaczekajcie na ninie – rzuciła do Peabody i przeszła na drugą stronę ulicy.

– Myślałam, że weźmiesz limuzynę z kierowcą.

– Miałem tak zrobić, ale kiedy dowiedziałem się o Jonahu, nie mogłem czekać.

– Kto ci powiedział?

– Mam swoje źródła. To przesłuchanie, pani porucznik? – Nie doczekawszy się odpowiedzi, zaklął miękko pod nosem. – Wybacz.

– Wiesz co, bądź tak miły i jedź do domu. Daj sobie wycisk na siłowni.

– Czy to twój sposób?

– Tak, zwykle działa.

– Muszę wracać do biura. Mam ważne spotkanie. Będziesz rozmawiać z rodziną?

– Tak.

Podniósł wzrok i przez chwilę patrzył na ładny dom z ciemnoczerwonej cegły. Myślał o tym wszystkim, co tam zaszlo.

– Chciałbym się zobaczyć z jego krewnymi.

– Oczywiście, zaraz po tym, jak zostaną oficjalnie poinformowani.

Spojrzał na nią. Feeney mial rację; było mu ciężko, ale powoli odnajdywał w sobie gniew. Widziała to w jego oczach.

– Eye, powiedz mi, co wiesz o tej sprawie. Nie odsyłaj mnie do moich źródeł.

– Jadę do centrali. Najpierw o wszystkim poinformuję rodzinę ofiary i złożę raport wstępny. Potem, razem z moimi ludźmi, przeanalizujemy dowody. Laboratorium pracuje na pełnych obrotach, lada moment będą wyniki. Doktor Mira przygotowuje profil psychologiczny. Badamy ślady, ale w tej chwili nie jestem gotowa, by o tym mówić, zwłaszcza tu, na miejscu zbrodni. Jednocześnie walczę o to, by federalni nie przejęli mojej sprawy. Poza tym bez wątpienia będę musiała złożyć oświadczenie dla mediów.

– Jakie ślady?

Zaraz to ze mnie wyciągnie.

– Roarke, powiedziałam ci, że na razie nie mogę o tym mówić. Proszę cię, nie naciskaj. Potrzebuję trochę czasu, żeby to przemyśleć.Nie potrafię łączyć pracy ze sprawami osobistymi tak naturalnie jak ty.

Myślała, że będzie zła, urażona, w najlepszym wypadku się zniecierpliwi. Tymczasem odczuwała jedynie troskę. On, człowiek, który prawie nigdy nie tracił zimnej krwi, był na granicy wytrzymałości nerwowej. Na jej oczach pogrążał się w rozpaczy.

Zrobiła coś, czego nie robiła nigdy dotąd, a przynajmniej nie w czasie służby i nie w miejscu publicznym, obserwowana przez policjantów. Objęła go, przyciągnęła do siebie i przytuliła się do jego policzka.

– Wybacz – szepnęła, żałując, że nie potrafi go pocieszyć. -tak strasznie mi przykro.

Gniew ściskający mu gardło, palący jego trzewia, rozrywający mu serce nieco złagodniał. Roarke zamknął oczy i przez chwilę trwał w ramionach żony.

Do tej pory nie miał nikogo, kto by go zrozumiał, pocieszył. Teraz zatopił się w jej obecności, zmył z siebie piekący żal, nabrał sił.

– Nie potrafię sobie z tym poradzić – powiedział cicho. -W mroku nie znajduję żadnych odpowiedzi.

– Znajdziesz. – Odsunęła się i pogłaskała go po włosach. – Przestań o tym myśleć, odłóż to na chwilę na bok, a znajdziesz odpowiedź.

– Potrzebuję cię dziś, Eve.

– Będę z tobą.

Wziął jej dłań, przycisnął do ust i pocałował.

– Dziękuję.

Zaczekała, aż mąż wsiądzie do samochodu i odjedzie. Miała posłać za nim tajniaka, chociaż do centrum. Ostatecznie zrezygnowała, bo wiedziała, że Roarke nie znosi ogonów. I tak by go zauważył i zgubił.

Pozwoliła mu odjechać.

Kiedy się odwróciła, zauważyła, że wszyscy policjanci nagle zainteresowali się przeciwną stroną ulicy. Nie tracąc czasu na zażenowanie, machnęła na Peabody.

Bierzmy się do roboty.

Roarke dotarł do biurowca w centrum miasta. Wsiadł do prywatnej windy i ruszył prosto do swojego gabinetu. Czuł narastający gniew. Wiedział, że będzie mógł dać mu Ujście dopiero, kiedy będzie zupełnie sam. Potrafił go poskromić. Zdobycie tej umiejętności sporo go kosztowało, ale to dzięki niej przetrwał najtrudniejsze lata i wybudował swoje imperium. To ona go ukształtowała. To dzięki tej umiejętności był tym, kim był.

Ale kim był, zastanawiał się, zatrzymując windę. Potrzebował czasu, by znaleźć odpowiedź na to pytanie. Człowiekiem, który może kupić wszystko, na co tylko przyjdzie mu ochota, tylko po to, by zaspokoić dawne pragnienia. Może mieć to, o czym kiedyś marzył. Wygody, styl, przyzwoitość, urodę.

Może wydać każde polecenie i już nigdy, przenigdy nie poczuje się bezsilny. Władza. Miał nieograniczoną władzę, która pozwalała mu się zabawić, stawić czoło każdemu wyzwaniu, spełnić każdą zachciankę.

Rządził imperium, a przynajmniej tak uważali niektórzy. Pracowały dla niego zastępy ludzi, od niego zależało ich życie. Życie.

Dwie osoby właśnie je straciły.

Nic na to nie poradzi. Nie zmieni tego, co się stało. Jedyne, co może zrobić, to dorwać tego, kto jest za to odpowiedzialny, tego, kto zapłacił. Wyrówna rachunki.

Wściekłość zaślepia, pomyślał. Nie pozwoli, by tak się stało, jego umysł będzie pracował na pełnych obrotach.

Nacisnął guzik, winda ruszyła. Kiedy wysiadał, wzrok miał ponury. ale chłodny. Recepcjonistka natychmiast wybiegła zza biurka i ruszyła w jego kierunku, jednak Mick, który czekał na sofie, był szybszy.

– No, no, chłopie, niezłe masz biuro.

– Mnie też się podoba. Proszę na razie nie łączyć rozmów, dobrze? – zwrócił się do recepcjonistki. – Chyba że zadzwoni żona. Chodź, Mick.

– Bardzo chętnie. Liczę na wycieczkę z przewodnikiem. Sądząc po rozmiarach recepcji, potrwa to kilka tygodni.

– Na razie musi ci wystarczyć mój gabinet. Za chwilę mam ważne spotkanie.

– Pracuś z ciebie. – Idąc za Roarkiem przeszkionym korytarzem, Mick zerkał to na panoramę Manhattanu, to na obwieszone dziełami sztuki ściany. – Jezu, człowieku, czy to autentyki?

Roarke zatrzymał się przed podwójnymi czarnymi drzwiami wiodącymi do jego prywatnego królestwa i lekko się uśmiechnął.

– Chyba nie handlujesz już dziełami sztuki?

Mick szeroko się uśmiechnął.

– Handluję wszystkim, co wpadnie mi w ręce, ale na twoje nie mam ochoty. Chryste, a pamiętasz, jak zrobiliśmy Muzeum Narodowe w Dublinie?

– Pewnie. Dziwne, ale moich pracowników te historie nigdy nie bawiły – odparł Roarke, otwierając przed przyjacielem drzwi.

– Ciągle zapominam, że ostatnio żyjesz w zgodzie z prawem. Najświętsza Panienko! – Mick wszedł do gabinetu i stanął jak wryty.

Oczywiście sam niejedno już widział i słyszał, więc wiedział, że plotki na temat majątku Roarke” a nie są przesadzone. Dom go oszołomił, ale na to, co zobaczył w jego miejscu pracy, nie był przygotowany.

Gabinet był ogromny. Widok roztaczający się za trzyczęściowymi oknami okazał się prawie tak doskonały jak dzieła sztuki zdobiące wnętrze. Sam sprzęt elektroniczny wart był fortunę. A wszystko to, począwszy od wielkich miękkich dywanów, poprzez ogromne ilości drewna uzupełnione niewielką ilością szkła, antyczne i nowoczesne meble, aż po supernowoczesne centrum komunikacyjne i informatyczne, wszystko należało do jego przyjaciela z dzieciństwa, z którym kiedyś razem biegali po cuchnących uliczkach Dublina.

– Napijesz się czegoś? Może kawy?

Mick głośno wypuścił powietrze.

– Kawy? Innym razem.

– Wobec tego ja, ponieważ mam jeszcze dużo pracy, piję kawę, tobie proponuję szklaneczkę irlandzkiej whisky. – Roarke podszedł do lśniącej szafki, w której znajdował się pełny barek.

Nalał Mickowi drinka, po czym zlecił autokucharzowi przygotowaiiie małej czarnej kawy.

– Za złodziejską duszę. – Mick podniósł szklankę. – Może nie jest dziś dla ciebie najważniejsza, ale z pewnością od niej się zaczęło.

– To prawda. Co robiłeś przez cały dzień?

– To i owo. Zwiedzałem miasto. – Mick spacerował, rozglądając po gabinecie. Otworzył ciemne drzwi i aż zagwizdał na widok przestronnej łazienki. – Brakuje tylko nagiej kobitki. Pewnie nie zamówisz towarzystwa dla starego kumpla, co?

– Nigdy nie zajmowałem się handlem żywym towarem – powiedział Roarke, siadając z kawą za biurkiem. – Nawet ja nie zszedłem poniżej pewnego poziomu.

– Fakt. Oczywiście nigdy nie musiałeś płacić za upojną noc, to się zdarza większości śmiertelników. – Mick podszedł do biurka i nie czekając na zaproszenie, rozsiadł się wygodnie na krześle naprzeciwko przyjaciela.

Dopiero teraz w pełni to do niego dotarło. Zrozumiał, że dzielą ich nie tylko lata i miłe. Człowiek, który zarządzał tym imperium, w niczym nie przypominał małego chłopca, z którym kiedyś razem kradł.

Roarke miał wrażenie, że w glosie przyjaciela usłyszał rozgoryczenie.

– Nie mam żadnych krewnych, Mick. Naprawdę cieszę się, że odnalazłem starego druha.

Mick kiwnął głową.

– To dobrze. Wybacz, że posądziłem cię o coś wręcz przeciwnego. Jestem pod wrażeniem, ale prawdę mówiąc, nie zazdroszczę ci tego wszystkiego, czego się przez ten czas dorobiłeś.

– Umówmy się, że to był łut szczęścia. Jeśli rzeczywiście chcesz pozwiedzać, mogę ci zorganizować wycieczkę. Za chwilę mam spotkanie, ale potem mógłbym cię odwieźć do domu.

– Jasne, chętnie. Muszę ci powiedzieć, że wyglądasz na faceta, któremu dobrze by zrobiło kilka piw w pubie. Masz to wypisane na twarzy.

– Straciłem przyjaciela. Zamordowano go dziś po południu.

+ Przykro mi. To niebezpieczne miasto. I niebezpieczny świat. Może odwołaj to spotkanie, znajdziemy przytulny pub i pożegnamy wojego kumpla?

– Nie mogę, ale dzięki za troskę.

Mick kiwnął głową. Czuł, że Roarke nie ma nastroju do wspomnień, więc szybko osuszył szklankę.

– Wiesz co, jeśli nie masz nic przeciwko, chętnie sobie zwiedzę to twoje królestwo. Potem muszę coś zalatwić. Spróbuję się wkręcić na pewną ważną kolację. Co ty na to?

– Nie ma sprawy.

– Więc chyba tak zrobię. Wrócę późno. Czy twoja ochrona nie będzie robić problemów?

– Summerset się tym zajmie.

– Ten człowiek to prawdziwy skarb. – Mick wstał. – Wstąpię po drodze do św. Patryka i zaświecę świeczkę za duszę twojego przyjaciela.

9

Eve siedziała w sali konferencyjnej i przyglądała się śmierci Jonaha Talbota. Oglądała i przysłuchiwała się każdemu szczegółowi. I jeszcze raz.

Atrakcyjny młody mężczyzna usiadł za biurkiem i w skupieniu wpatrywał się w monitor komputera. Czytał powieść, robił notatki, sprawnie posługując się klawiaturą. W tle z małych głośników sączyła się muzyka klasyczna.

Muzyka grała dość głośno. Nie usłyszał, że do domu dostał się morderca, który właśnie szedł korytarzem, a po chwili otworzył drzwi gabinetu.

Jeszcze raz obejrzała ten fragment. Patrzyła, jak Talbot zaczyna wyczuwać czyjąś obecność. Ciało instynktownie się napina, głowa szybko odwraca się w stronę drzwi. Otworzył szeroko oczy. Widziała w nich strach. Nie panikę, ale niepokój, zaskoczenie.

Twarz Yosta idealnie bez wyrazu. Oczy martwe jak u lalki. Z precyzją androida odstawia walizkę.

– Kim, u diabła, jesteś? Czego chcesz? – Talbot groźnym tonem domaga się odpowiedzi. Ludzie prawie zawsze pytają napastnika o nazwisko i powód, podczas gdy to pierwsze nie ma nąjmniejszego znaczenia, a drugie jest aż nazbyt oczywiste.

Yost nie odpowiada. po prostu rusza w stronę Talbota. Jak na mężczyznę tak okazałej postury porusza się zgrabnie i lekko. Jak gdyby przez całe życie pobierał lekcje tańca, zauważyła.

Talbot wstaje i szybko wychodzi zza biurka. Nie zamierza uciekać, ale walczyć. W tym momencie, przez ułamek sekundy, w martwych oczach pojawia się błysk. Zaczyna się przyjemna część pracy.

Pozwała, by Talbot uderzył pierwszy. Krew. Yost uśmiecha się kącikami ust i atakuje. Jęki, chrzęst łamanych kości, a w tle narastające dźwięki muzyki. Nie trwa to długo. Ciosy Yosta są zbyt skuteczne, by bawić się z ofiarą, by tracić na to więcej czasu, niż zaplanował. Podkłada się Talbotowi, który powala go na stół. Przez chwilę pozwała mu myśleć, że jeszcze może wygrać.

Wtedy Yost wsuwa rękę do kieszeni i wyjmuje strzykawkę. Igła wbija się tuż pod pachą Talbota.

Ciągle walczy. Przewraca oczami, ale nadal próbuje zadać ostateczny cios, którym powaliłby napastnika. Narkotyk mąci mu wzrok, paraliżuje mózg, spowalnia refleks, w końcu go zupełnie obezwładnia. Talbot traci przytomność.

Yost zaczyna bić. Powoli, metodycznie. Nie marnuje sił i energii. Nie wykonuje żadnych zbędnych ruchów. Porusza lekko ustami. Kiedy muzyka cichnie, okazuje się, że nuci.

Kończył masakrować głowę, więc wstaje i zaczyna kopać po żebrach. Odgłos jest wstrząsający.

– Nawet me dostał zadyszki – mruknęła Eye. – Był podniecony. Podobało mu się. Lubi swoją pracę.

Zostawia krwawiącego i obolałego Talbota na podłodze, a sam rozgiąda się po gabinecie. Dostrzega autokucharza, podchodzi i zamawia szklankę wody mineralnej. Spoglądnąwszy, która godzina, siada spokojnie i wypija wodę, znowu sprawdza czas, po czym wstaje i sięga do walizki. Wyjmuje z niej srebrną linkę, rozprostowuje w dłoniach i szarpie, by sprawdzić wytrzymałość.

Widząc jego uśmiech, Eve zrozumiała, dlaczego sprzedawca ze sklepu jubilerskiego tak się trząsł. Zaciska linkę wokół własnej szyi i krzyżuje końce, żeby się nie zsunęła. Widziała, jak jego twarz robi się czerwona z braku tienu.

Leżący na podłodze Talbot jęczy i zaczyna się wiercić.

Yost zdejmuje marynarkę, ostrożnie wiesza ją na krześle. Zdejmuje buty, potem skarpetki. Każdą wsuwa do buta. Następnie zrzuca spodnie. Układa w kanty, łączy nogawki i odkłada na bok.

Podchodzi do Talbota, zrywa z niego spodenki i kiwa z zadowoleniem głową. ściska go, jak gdyby sprawdzał reakcję mięśni.

Nie jest jeszcze w pełni podniecony. Jedną ręką delikatnie zaciska na swojej szyi linkę, drugą wykonuje kilka gwałtownych ruchów, doprowadzając się do wzwodu.

Klęka między nogami Talbota, pochyla się i poklepuje go lekko po policzku.

– Jesteś tam, Jonah? Chyba nie chcesz tego przespać? No, obudź się. Mam dla ciebie piękny prezent pożegnalny.

Talbot otwiera przekrwione oko, ale niczego nie widzi.

– Tak lepiej. Poznajesz ten kawałek? To 31 symfonia d-moli Mozarta. Allegro assai. Mój ulubiony fragment. Tak się cieszę, że możemy go razem posłuchać.

– Bierz, co chcesz – z trudem bełkocze Talbot. – Zabierz wszystko, co chcesz.

– Och, to bardzo miło z twojej strony. Taki miałem zamiar. Proszę bardzo, rusz się. – Chwyta Talbota za biodra i podnosi wielkimi rękami.

Gwałt jest powolny i brutalny. Eye zmusiła się, żeby znowu obejrzeć ten fragment, choć napawał ją odrazą, choć jej żołądek się buntował, a w gardle zamarł błagalny krzyk.

Patrzyła, widziała ten moment, kiedy się zatracił. Odrzucił w tył głowę, a na jego szyi błysnęła linka. Okrzyk zwycięstwa zagłuszył muzykę i jęk Talbota.

Jego ciałem wstrząsa orgazm. Twarz się rozpromienia, a w oczach pojawia się błysk rozkoszy. Trzęsie się, sapie, w końcu jedną ręką opiera się między łopatkami Talbota, a drugą sóbie pomaga. Po chwili dochodzi do siebie.

Oczy mu błyszczą, kiedy zdejmuje linkę i zakłada na szyję

Talbota. Wzrok ma bystry, kiedy krzyżuje końce i pociąga. Ciałem

Talbota wstrząsa dreszcz, palce zaciskają się na szyi, próbując rozluźnić drut, pięty wbijają się w podłogę.

Przynajmniej ta część nie trwa zbyt długo. Morderca tym razem jest szybki.

Gdy kończy, jego oczy są równie martwe jak oczy ofiary.

Spokojnie odwraca Talbota, ogląda nieruchome ciało, a następnie delikatnie zdejmuje kolczyk. Zamyka trofeum w dłoni i stopą obraca ciało twarzą do podłogi.

Nagi, błyszczący od potu, odwraca się, zbiera swoje ubrania teczkę i wychodzi. Prawdopodobnie kieruje się do łazienki na pierwszym piętrze, gdzie nie ma kamer. W gabinecie pojawia się dokładnie osiem minut później. Czysty, ubrany, z teczką w dłoni. Nie oglądając za siebie, opuszcza dom.

– Koniec projekcji poleciła Eye. Wstając, usłyszała westchnienie Peabody, w którym uczucie ulgi pomieszało się ze współczuciem. – Kilkakrotnie sprawdzał czas – zaczęła analizę. – Musiał mieć wszystko dokładnie rozplanowane. Poruszał się pewnie, co znaczy, że znal dom. Albo był tam już wcześniej, być może się włamał, albo zdobył plan. Podejrzewam, że wiedział o spotkaniu Talbota z dziewczyną. Na zapisie widać czas, wiemy, że wszedł do budynku punkt trzynasta. Wyszedł dokładnie po pięćdziesięciu minutach. Dziesięć minut przed umówionym lanczem. Gdyby nie dziewczyna, nie wiadomo, kiedy zainteresowano się jego zniknięciem. Yost zostawił drzwi otwarte, żeby szybciej znaleziono zwłoki. Nie ma powodu, żeby ukrywał morderstwo przed światem. Człowiek, który go wynajął, chce, żeby wszyscy jak najszybciej się o tym dowiedzieli.

Podeszła do tablicy, na której wisiały głównie zdjęcia Darlene French, a teraz także Jonaha Talbota.

– Z tego, co wiemy ub podejrzewamy, Yost popełnił około czterdziestu morderstw, ale po raz pierwszy, w przypadku Talbota, mamy zarejestrowany cały akt. To coś nowego, wyłom w zachowaniu. Yost prawdopodobnie me widział, że domowe kamery wszystko filmują. Powinien był to sprawdzić.

– Robi się niechlujny – wtrącił McNab. – Prędzej czy później wszyscy wpadają w rutynę i przestają dbać o szczegóły.

– Może to i niechlujstwo, a na pewno nowa informacja do profilu. Arogancja. Nie chciało mu się sprawdzać. Nie uwzględnił tego na liście czynności, jakie musi wykonać. Nie przejmuje się nami. Traktuje nas jak natrętne pchły, których można się pozbyć jednym pstryknięciem zanim zdążą ugryźć. Kupil cztery linki.

Mamy cztery potencjalne ofiary. To jakaś większa robota dla jednego klienta. Według naszej ewidencji, jak dotąd największa w karierze Yosta. Stawia nam wyzwanie, balansuje na granicy zdemaskowania. Facet czuje się bezkarny. Może nawet niezniszczalny.

– Podejrzewam, że za to zlecenie dostanie co najmniej dziesięć do dwunastu milionów dolarów. – Feeney podrapał się po brodzie. – Działa bardzo szybko, w tym tempie wypełni warunki kontraktu w ciągu tygodnia. Dostanie za to całkiem pokaźną sumę.

– . Nigdy dotąd nie wykonywał tylu zleceń w tak krótkim czasie – zauważyła Eye.

– Może po tym kontrakcie chce przejść na emeryturę albo przynajmniej zrobić sobie dłuższe wakacje. Zmieni sobie twarz i zaszyje się w jakimś luksusowym miejscu.

– Wakacje – dumała głośno Eve, wpatrując się w zdjęcie Yosta wiszące na tablicy. – Nigdy nie uderzał cztery razy w tej samej okolicy, kolejne zlecenia nie miały ze sobą nic wspólnego, zawsze wybierał daty i miejsca. – Przez chwilę zbierała myśli. – Pracuje od dwudziestu pięciu lat albo dłużej. Uważa to za swoją pracę. Dwadzieścia pięć, trzydzieści lat i emerytura. Zgadza się. Ale może też myśleć o wakacjach. Większość zawodowców po wykonaniu większych zleceń decyduje się na wakacje. Na pewno wszystko już zaplanował. On zawsze planuje.

– A dokąd pojechałby Roarke?

Eye gwałtownie odwróciła głowę i marszcząc czoło, spojrzała na Peabody.

– O co ci chodzi?

– Jak wynika z profilu psychologicznego, Yost postrzega siebie jako dobrze prosperującego biznesmena. Ma wyszukany gust. Lubi drogie przedmioty, stać go na wszystko, co najlepsze. Jedyna znana mi osoba, która pasuje do tego opisu, to Roarke. Jeśli miałby zrobić sobie przerwę po jakiejś ważniejszej sprawie, dokąd by pojechał?

– Dobrze pomyślane. – Eye pokiwała z uznaniem głową, zastanawiając się nad wyborem, jakiego dokonałby jej mąż. – Jest właścicielem połowy tego cholernego świata. To zależy. Gdyby szukał samotności, wyjechałby sam w towarzystwie kilku androidów do prowadzenia domu. Miasto odpada, szukałby relaksu, nie stymulacji. Profil wskazuje, że Yost jest większym samotnikiem od Roarke”a. Zarezerwował, a może nawet kupił sobie jakiś luksusowy dom z dobrze zaopatrzoną piwniczką i wszystkimi wygodami. Na podstawie danych, jakie zgromadziliśmy, niczego nie znajdziemy. To szukanie igły w stogu siana. – Jej zaciśnięte usta powoli wykrzywiły się w uśmiechu. – Myślę, że to idealne zadanie dla federalnych. Niech się pomęczą nad tym tropem, a my zajmiemy się muzyką. Rozpoznał ten utwór Mozarta, który leciał w tle. Znał dokładny tytuł, nawet sobie nucił. Peabody, zaczniesz sprawdzać najdroższe karnety operowe, balet, symfonie i tego typu przeintelektualizowane formy rozrywki. Bilety dla jednej osoby. Na pewno chodzi sam. McNab, ty skoncentrujesz się na zakupach. Za gotówkę. Płyty z muzyką klasyczną. Yost to kolekcjoner.

Eye, mówiąc, przemierzała salę rytmicznym krokiem. Jej myśli zaczęły się wreszcie układać w logiczny ciąg.

– Potrzebne nam wyniki z laboratońum. Zaraz poszukam Dickheada. Ciekawe, czy ekipa znalazła coś w łazience, w rurach odpływowych. Wziął prysznic, ale mydło dla gości pozostało nietknięte. Nasz skrupulatny socjopata nosi w teczce własne mydło i szampon. Założę się, że to nie są byle kosmetyki, przypuszczalnie mamy jeszcze jeden trop. Feeney, wróć do przeszukiwania danych na temat linki. Porozmawiaj z kuzynami, a ja popędzę Dickheada.

– Tak jest. – Kiedy Feeney wstawał, odezwał się sygnał jego komunikatora. – Chwileczkę. – Odszedł na bok, by swobodnie porozmawiać.

– Pani porucznik? – zaczął niepewnie McNab. – Zastanawiałem się nad…, nie wiem, jak to delikatnie powiedzieć. Podczas gwałtu Yost zawija drut wokół swojej szyi, żeby sobie ulżyć. Założę się, że choć facet słucha Mozarta i zna się na winach, na pewno ma coś wspólnego z pornografią, może nawet z licencjonowanymi kobietami do towarzystwa. Może któraś zwróciła uwagę na taką dewiację seksualną? Skoro jest samotnikiem, to zapewne robi to w domu, może nawet kręci filmy wideo, robi hologramy. Do tego potrzebne jest odpowiednie oprogramowanie. Coś takiego można kupić w legalnych sklepach. Ale ja mam wrażenie, że jego interesuje cięższy materiał, twarda pornografia, a to już jest towar czarnorynkowy.

– Widzę, że się orientujesz w temacie – skomentowała Peabody.

– Kiedyś zajmowałem się dewiacjanii, no wiesz… – Lekko się zmieszał pod jej spojrzeniem, ale szybko wrócił do Eye. – Mógłbym pójść tym śladem. Sama pani powiedziała, że to kolekcjoner. Na czarnym rynku mają pornosy, które uchodzą za filmy artystyczne. Od tego zacznę.

– McNab, czasami mnie zaskakujesz. Bierz się za to.

– Peabody, chcesz pooglądać świńskie filmy? – szepnął, a Eye, dla własnego świętego spokoju, udała, że tego nie słyszała.

– Sukinsyn – rzucił Feeney, chowając komunikator do kieszeni. – Mamy coś. Przeszukiwałem podobne przypadki, ale w czasie, który chodziło, nic takiego nie miało miejsca ani w Londynie, ani nawet w Anglii. Na wszelki wypadek wrzuciłem do komputera te dane w różnych wariacjach i proszę, znalazłem. Uderzył.

– Gdzie?

– W Kornwalii, na wybrzeżu. Policja znalazła w zatoce dwa ciała. W fatalnym stanie…, no… w wodzie. Wiecie, oni tam jeszcze mają prawdziwą przyrodę, więc wokół nich zalęgły się takie różne żyjątka. Ofiary zostały uduszone, ale nie znaleziono żadnego narzędzia zbrodni, dlatego wyszukiwarka nie wskazała tego przypadku. Poza tym lokalne media powiadomiły o zajściu dopiero dwa miesiące później.

– Dlaczego uważasz, że to Yost?

– Pasuje data, bo w końcu udało się ustalić czas zgonu. No i typ morderstwa. Obie ofiary, mężczyznę i kobietę, brutalnie pobito, szczególnie w okolicy twarzy. Obie dostały zastrzyk uspokajający i zostały zgwałcone. Mój człowiek odnalazł zdjęcia z sekcji i porównał obrażenia szyi. Z tego, co udało mu się odtworzyć, to pasują. Turysta, który znalazł ciała, nie czekał na przyjazd policji. Możliwe, że to on zabrał linki.

– Czy zidentyfikowano ofiary?

– Tak. To para drobnych przemytników. Mieli tam bazę, w domku nad morzem. Zbadam dokładniej tę sprawę. Porozmawiam z inspektorem, który prowadził śledztwo.

– Dobra. Jeśli znajdziesz coś nowego, natychmiast prześlij na mój domowy komputer. Ten trop też podrzucę federalnym. Może przestaną za mną łazić i zajmą się jakąś uczciwą robotą. To wszystko na dziś. Spotykamy się jutro o ósmej rano u mnie w domu. W razie czego od razu się ze mną kontaktujcie.

Odnalazła Dickiego i od razu przyparła go do muru. Próbował się wykręcić, skomlił, ale nie ustąpiła. Najpierw go postraszyła, potem przekupiła butelką jamajskiego rumu, dzięki czemu ich przyjaźń na nowo odżyła. Przyrzekł, że zajmie się sprawą rur odpływowych w pierwszej kolejności.

Potem złożyła raport Whitneyowi, który zgodził się, by przekazała wybrane dane agentom federalnym Stowe i Jacoby”emu. Tak jak się spodziewała, szef wyznaczył jej konferencję prasową, która miała się odbyć następnego dnia o drugiej trzydzieści.

Eye rozmyślała na ten temat, wracając na górę do swojego biura. Kiedy dotarła na miejsce, skontaktowała się ze Stowe.

Na ekranie pojawiła się twarz zdenerwowanej agentki.

– Pani porucznik, dlaczego muszę się dowiadywać z mediów tym, że popełniono morderstwo i podejrzewa się Sylyestra Yosta?

– Dlatego, że wieści się szybko rozchodzą, agentko Stowe, a ja byłam zajęta. Teraz chcę ci przekazać najświeższe informacje na temat tego ostatniego, zdarzenia. Jeśli zamierzasz dalej zrzędzić, nie marnuj mojego czasu.

– Powinniście byli zawiadomić mnie lub mojego kolegę, zanim zabezpieczono miejsce zbrodni.

– Nie przypominam sobie, żebym dostała taki rozkaz na piśmie. Dzwonię przez zwyczajną uprzejmość i mam wrażenie, że traktuje się mnie niezbyt uprzejmie.

– Współpraca…

– Jeśli chcesz współpracować, to zamknij się i słuchaj. – Eye urwała, czekając, aż Stowe opanuje wzburzenie. – Mam informacje, które mogą pomóc w waszym dochodzeniu, w moim zresztą też.

– Uważam, że wasza agencja szybciej sobie z tym poradzi. Chcecie ubić ze mną interes, proszę bardzo. Za dwadzieścia minut będę w centrum, w klubie Down and Dirty. Przynieście coś na wymianę.

Wyłączyła się, nim Stowe zdążyła cokolwiek odpowiedzieć.

Tak na wszelki wypadek była w Down and Dirty już po kwadransie.

Kiedy weszła, wytatuowany czarnoskóry łysy olbrzym z błyszczącą jak kula do kręgli głową uśmiechnął się szeroko, co wcale nie dodało mu urody.

– Cześć, biała kobieto.

– Cześć, czarny mężczyzno.

Choć było jeszcze za wcześnie na typową klientelę klubu, w którym wszystkie dziewczyny pracowały nago, przy stolikach siedziało kilku gości, a na scenie znudzona tancerka potrząsała imponującym biustem w rytm mechanicznej muzyki.

Klub należał do wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyzny. noszącego przydomek Crack, który zajmował się również przywoływaniem do porządku bardziej irytujących klientów, studzeniem rozgrzanych głów i łamaniem kości.

Zniknął na chwilę za barem, by przygotować czarną jak smoła kawę.

– Dawno nie widziałem u nas twojego suchego tyłka. Zacząłem za tobą tęsknić – powiedział, podając Eye filiżanlę parującego napoju.

– Crack, mój drogi, rozczulasz mnie. – Łyk kawy wystarczył, by jej przeszło. Zastanawiała się, czy jej przełyk w ogóle zdoła się po tym zregenerować. – Zamierzam się tu spotkać z dwoma typkami z FBI.

Był tak zniesmaczony, że uśmiechnięta czaszka, którą miał wytatuowaną na policzku, zdawała się paskudnie wykrzywiać.

– Skarbie, dlaczego mi to robisz? Po co sprowadzasz tu federalnych?

– Chcę im pokazać największe atrakcje naszego wspaniałego miasta. – Roześmiała się. – Zależy mi na tym, żeby te waszyngtońskie cwaniaki zobaczyły, jak wygiąda prawdziwe życie. Kobieca

– Mam się nimi zająć?

– No nie, wystarczy, żebyś na nich groźnie spojrzał. Postaraj się żeby cię długo wspominali. Och, i podaj im taką samą kawę.

Crack wyszczerzył w uśmiechu śnieżnobiałe zęby.

– Złośliwa jędza z ciebie.

– Dopiero teraz zauważyłeś? Masz tu coś, czego nie powinni widzieć?

– Nie… na razie jest czysto. – Jego wzrok powędrował w stronę wejścia. – Mmm, więcej białego mięsa. Bielusieńkie jak śnieg. Czy oni w ogóle zatrudniają kolorowych?

– Pewnie, ale zaraz ich wybielają. Crack, spadaj – mruknęła, odwracając się do swoich gości. – Witam agentów.

– Pani porucznik, miłe miejsce pani wybrała. – Jacoby, marszcząc nos, dokładnie obejrzał stołek, na którym zamierzał usiąść.

– To mój drugi dom. Napijecie się kawy? Ja stawiam.

– Wątpię, żeby w takiej norze podawali kawę.

– Nazywasz mój lokal norą? – Crack pochylił się nad barem i podetknął pod nos Jacoby”ego swoją wielką twarz.

– To idiota. – Karen Stowe odważnie stanęła miedzy nimi. – To genetyczne, nic na to nie poradzi. Dziękuję, ja chętnie się napiję.

– Zapraszam. – Crack z zaskakującym spokojem odwrócił się i zaczął przygotowywać kawę. Kiedy po chwili zerknął dyskretnie na Eve, dostrzegł w jej oczach zadowolenie.

– Macie coś na wymianę? – zapytała.

– Biuro nie ma zwyczaju handlowania z lokalną policją.

– Jacoby, na miłość boską, zamknij się, dobrze? – Stowe zwróciła się do Eve: – Możemy usiąść przy stoliku?

– Jasne. – Eve wzięła swoją filiżankę, zaczekała, aż Crack poda kawę agentom, po czym zaprowadziła ich do stolika w dalekim kącie.

– Zdobyłam informacje o czymś, co wygląda na robotę Yosta. Sędzia Sądu Najwyższego. Zniknął dwa lata temu.

– Media by szalały, gdyby uduszono i zgwałcono sędziego Sądu Najwyższego. Niczego takiego sobie nie przypominam. Moi ludzie też nie natknęli się na taką sprawę.

– Taka polityka. Sprawę zatuszowano. Bo sędzia nie był sam. Przebywał w towarzystwie nieletniej.

– Nie żyje?

– Nie. Z tego, co udało mi się dowiedzieć, dzieciak był pod wpływem narkotyków. Znaleziono ją związaną i zamkniętą w pokoju obok. Nie znam jej nazwiska. Nie udało mi się złamać zabezpieczenia, ale wygiąda na to, że służby rządowe błyskawicznie się nią zajęły. Prawdopodobnie objęto ją programem ochrony świadków. Nie chcą, żeby mała rozpowiadała o tym, że pan sędzia miał brzydki zwyczaj zabawiania się z dziećmi. Oficjalnie podano, że zmarł na atak serca, zanim przybyła ekipa pogotowia ratunkowego.

Nieźle.

– Twoja kolej.

Eye kiwnęła głową, próbując ukryć uśmiech zadowolenia, jaki wywołał widok Jacoby”ego, który po pierwszym łyku kawy nagle zrobił się zielony jak jej służbowy wóz. Oczy zaszły mu łzami, a kiedy zaczął się krztusić, podała jego koleżance wszystkie dane.

– W ciągu godziny możemy mieć akta od Brytyjczyków – powiedziała Stowe. – Powinniśmy bez problemu namierzyć tego turystę. Uważam, że wakacje i emerytura to dobry trop. Nasze dane się zgadzają. Nigdy nie uderzył więcej niż dwa razy w tym samym miejscu. Jeśli planuje tu cztery ataki, będzie chciał odpocząć. Na początek moi ludzie nad tym popracują, zobaczymy, co znajdą. Będę chciała porozmawiać z twoim mężem.

– Dałam ci dwa fanty za jeden. Nie naciągaj struny.

Jacoby, odzyskawszy nieco przytomność, pochylił się nad stolikiem.

– Możemy go w to wmieszać, Dallas. I nie potrzebujemy twojego pozwolenia.

– Tylko spróbuj, a zje cię na śniadanie. Posłuchaj – Eye zwróciła się do Stowe – gdyby coś o tej sprawie wiedział, gdyby coś przyszło mu do głowy, na pewno by mi powiedział. Znał Jonaha Talbota, przyjaźnili się, czuje się odpowiedzialny. Jeśli zaczniesz go dręczyć, wszystko zepsujesz, a niczego się od niego dowiesz. Mam osobiste powody, żeby tego faceta dopaść. Roarke także. Pomoże mi rozwiązać tą zagadkę, będzie ze mną pracował, będzie pracował dla nowojorskiej policji, ale nie będzie pracował z wami.

– Zrobi to, jeśli go o to poprosisz.

– Możliwe, ale ja go nie poproszę. Bierzcie, co wam dałam, i zacznijcie szukać. To dużo więcej, niż udało wam się dowiedzieć do tej pory. – Eve odsunęła się od stołu i wstała. Zanim odeszła, spojrzała znacząco na agentów. – Pozwólcie, że coś wam wyjaśnię. Spróbujcie ruszyć Roarke” a, a będziecie mieć ze mną do czynienia. Jeśli jakimś cudem uda wam się ze mną wygrać, on was żywcem ugotuje. Do końca życia będziecie się zastanawiać, co, do cholery, stało się z waszą jakże obiecującą karierą. Pracujcie ze mną, a uziemimy tego sukinsyna. Możecie mówić, że to wasza zasługa, mam to gdzieś. Ale nie zbliżajcie się za moimi plecami do Roarke”a, bo was zniszczę. – Odwróciła się na pięcie, pomaszerowała w stronę baru i rzuciła na ladę kilka żetonów za kawę.

– Dajesz w dupę, biała kobieto.

– Nawet jeszcze nie zaczęłam.

Kiedy Eye wyszła, Stowe odetchnęła z ulgą.

– No i co, całkiem nieźle nam poszło?

– Za kogo ona się uważa, ta lokalna pinda? Zeby tak nas traktować! – Jacoby był mocno obrażony.

– To dobra policjantka – zgasiła go Stowe. Chryste, miała już dość tego kretyna. Niestety, był jej biletem do zespołu pracującego nad sprawą Yosta. – Broni swojego osobistego i zawodowego terytorium.

– Dobre policjantki nie wychodzą za mąż za kryminalistów.

Stowe przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu.

– Prawdziwy kretyn z ciebie – rzekła w końcu. – Nie skomentuję tych twoich idiotycznych uwag. Jeśli nawet istnieją jakieś podejrzenia co do wcześniejszej działalności Roarke”a, nikt, żadna agencja nigdy niczego mu nie udowodniła. Nie ma dokumentacji, nie ma dowodów, nie ma niczego, co łączyłoby go jakimkolwiek przestępstwem. Chodzi o to, Jacoby, że facet jest ofiarą. On o tym wie, ona o tym wie i my o tym wiemy, więc weź na wstrzymanie.

Był na tyle zdenerwowany, że zanim zorientował się, co robi, upił spory łyk kawy.

– Po czyjej jesteś stronie? – spytał.

– Próbuję sobie przypomnieć i zdaje mi się, że po stronie prawa i porządku. A lokalna pinda na pewno o tym nie zapomina.

– A gówno. Coś przed nami ukrywa. Wie więcej.

– O rany, Jacoby, zacznij wreszcie myśleć. – Sarkazm Stowe był zbyt wyraźny. – Oczywiście, że coś ukrywa. Na jej miejscu postępowalibyśmy dokładnie tak samo. Powiedziała nam prawdę. Sprzedała nam świetne tropy. Musimy zobaczyć, dokąd na zaprowadzą. I mówiła serio, że nie dba o to, kto zgarnie laury zi przyskrzynienie Yosta. – Odsunęła nietkniętą kawę i wstała.

Szkoda, że ja nie mogę tego powiedzieć. Szkoda, że nie mogę powiedzieć, że mnie to nic nie obchodzi.

Po powrocie do domu Eye zamierzała udać się prosto do swojego gabinetu, by odebrać wiadomości przesłane przez współpracowników i sprawdzić trop podrzucony przez federalnych.

Tuż za drzwiami jej plany się zmieniły. Nie zdziwiła się, widząc w holu Summerseta. Już od dawna zaczynała i kończyła dzień od wymiany złośliwości z kamerdynerem.

Otworzyła usta, by mu dociąć, ale tym razem Summerset ją ubiegł.

– Roarke jest na górze.

– No i co z tego? Mieszka tu.

– Jest bardzo poruszony.

Poczuła skurcz żołądka. Żadne z nich nie zwróciło uwagi, że kiedy zaczęła zdejmować skórzaną kurtkę, Summerset nie tylko jej pomógł, ale z szacunkiem przewiesił sobie okrycie przez ramię.

– A Mick?

– Nie ma go w domu.

– To dobrze. Nie będzie przeszkadzał. Kiedy Roarke wrócił?

– Jakieś pół godziny temu. Rozmawiał przez wideofon, ale nie wchodził do swojego gabinetu. Jest w głównej sypialni.

Kiwnęła głową i ruszyła schodami w górę.

– Zajmę się nim.

– Nie wątpię – mruknął Summerset.

Znalazła męża w sypialni. Stał przy ogromnym oknie wychodzącym na tonący w wiosennych kwiatach ogród i rozmawiał przez przenośny zestaw.

– Jeśli mógłbym pani w czymś pomóc… jeśli tylko potrafię…

Słuchając odpowiedzi, otworzył okno i wychylił się, jak gdyby nagle zabrakło mu powietrza.

– Nam również go brakuje, pani Talbot. Bardzo za nim tęsknimy. Wszyscy go tu lubili i szanowali. Mam nadzieję, że to pani pomoże. Nie – powiedział po chwili. – Na razie nie wiadomo. To prawda. Proszę mi pozwolić zrobić to dla pani i rodziny.

Milczał przez dłuższy czas. Eye miała za sobą wystarczająco dużo rozmów z krewnymi ofiar, by wiedzieć, jak bardzo rozżalona i załamana jest w tej chwili matka Talbota.

I Roarke.

– Tak, oczywiście – odezwał się w końcu. – Proszę się ze mną skontaktować, jeśli tylko będę mógł coś dla pani zrobić. Naturalnie… Nie, oczywiście, że nie. Do widzenia, pani Talbot.

Nie odwracając się od okna, zdjął z głowy słuchawki. Milczal Eye podeszła do niego, objęła go w pasie i wtuliła się w jego plecy.

Wyczuła jego napięcie.

– Matka Jonaha.

– Słyszałam.

– Dziękowała za pomoc, za to, że znalazłem czas, by osobiście złożyć jej kondolencje. – Mówił cicho, zbyt cicho. Nie kryl sarkazmu. – Oczywiście nie wspomniałem, że gdyby nie pracowal dla mnie, nadal by żył.

– Może masz rację, ale…

– Gówno, nie może. – Złamał słuchawki i wyrzucił przez okno Jego gwałtowny ruch zaskoczył Eye; odsunęła się na krok, ale szybko odzyskała równowagę. Kiedy się odwrócił, była gotowi stawić mu czoło.

– Nic mu nie zrobił. Nic poza tym, że pracował dla mnie. Ta samo jak ta młoda pokojówka. Tylko dlatego ich pobił, zgwałcił a w końcu odebrał im życie. Odpowiadam za ludzi, którzy dla mnie pracują. Ilu jeszcze? Ilu jeszcze zginie tylko dlatego, że ich zatrudniłem?

– Właśnie o to mu chodzi. Żebyś zwątpił w siebie i zaczął się obwiniać.

Gniew, o którym mówił Feeney, zaczął brać nad nim górę. narastal, był coraz bardziej intensywny.

– No to mu się udało.

– Dajesz mu to, czego chce – zaczęła spokojnie. – Jeśli się dowie, że cię dotknął, będzie chciał więcej.

– I co wtedy? – Podniósł zaciśnięte w pięści dłonie. – Mogę walczyć z przeciwnikiem, który mnie atakuje. Poradziłbym sobie w ten czy inny sposób. Ale jak mam teraz walczyć? Ty wiesz, ilu ludzi dla mnie pracuje?

– Nie.

– Ja też nie wiedziałem, ale dziś sprawdziłem. Policzyłem, wiesz, że jestem w tym najlepszy. Miliony. Dałem mu wybór, miliony do wyboru.

– Nie, Roarke. – Podeszła do męża i delikatnie pogładziła go po ramionach. – Dobrze wiesz, że niczego mu nie dałeś. On sam bierze. Popełnisz błąd, oddając mu część siebie. On nie może się dowiedzieć, że cię ma.

– Jeśli się dowie, może przyjdzie do mnie.

– Może. Też o tym pomyślałam i bardzo mnie to martwi. – Głaskała jego ramiona, nieświadomie próbując go uspokoić. – Boję się tego, kiedy myślę sercem. Gdy pracuję głową, ten plan nie gra. Jemu nie zależy na twojej śmierci. On chce cię zranić. Rozumiesz, o czym mówię? Chce cię złamać, chce zadać ci ból… o to mu chodzi.

– Wjakim celu?

– Tego musimy się dowiedzieć. Dowiemy się. Usiądź.

– Nie chcę siadać.

– Usiądź – powtórzyła, zdobywając się na chłodny, nieznoszący sprzeciwu ton, jakim sam tak często posługiwał się w rozmowach z Eye.

Kiedy jego oczy zablysły, odwróciła się, by nalać mu kieliszek brandy. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie dodać środka uspokajającego, ale w końcu zrezygnowała, bo wiedziała, że zaraz by się domyślił. Mogłaby spróbować podać mu go na siłę, wlać do gardła, tak jak on jej to kiedyś zrobił, uznała jednak, że nie poradziłaby sobie.

A wtedy oboje byliby wściekli.

– Jadłeś coś?

Był zbyt strapiony, by rozbawiła go niespodziewana zamiana ról. Westchnął niecierpliwie.

– Nie. Może byś tak wróciła do swojej pracy?

– Może byś tak przestał się upierać? – Postawiła brandy na stole, przed sofą, i założyła ręce na biodra. – Usiądziesz czy sama mam cię posadzić? Chwila zapasów mogłaby ci dobrze zrobić. Jestem gotowa.

– Nie mam nastroju do walki. – Nie miał nastroju ani do walki, ani do dyskusji. – Ekran, start – wydal polecenie, siadając.

– Ekran, stop. – Zareagowała natychmiast. – Zadnych mediów.

– Ekran, start. – Jego oczy błysnęły gniewnie. – Jeśli nie chcesz oglądać, to sobie idź.

– Ekran, stop.

– Pani porucznik, stąpa pani po grząskim gruncie.

Skierował swoją złość na nią i o to jej chodziło. Jeszcze nie zamienił się w sopel lodu, jeszcze nie, pomyślała. Ale to miało się wkrótce zmienić.

– Jakoś sobie poradzę.

– Więc radź sobie gdzieś indziej. Nie potrzebuję twojej brandy, twojego towarzystwa ani twoich porad.

– Dobrze. Sama wypiję. – Nienawidziła brandy. – Porady zachowam dla siebie, ale nigdzie nie pójdę – powiedziała, siadając mu na kolanach.

Wziął ją pod pachy i posadził obok siebie.

– Więc ja to zrobię.

Zarzuciła mu ramiona na szyję.

– Nie, nie zrobisz tego. Czy to taki problem, że mam ochotę?

Wypuścił głośno powietrze, ale w końcu się poddał i oparł czoło ojej głowę.

– Działasz mi na nerwy. Nie wiem, dlaczego jeszcze cię tu trzymam.

– Ja też. Chociaż… – Musnęła ustami jego usta. – Może dlatego. To całkiem miłe. – Wpiotła pałce w jego włosy, odchyliła mu głowę w tył i zaczęła całować, długo i spokojnie.

– Eve – wyszeptał do jej ust.

– Pozwól. – Delikatnie i miękko całowała jego policzek. -

Pozwól mi. Kocham cię.

Nie mogła patrzeć, jak cierpi, nie mogła znieść, że tak się zamartwia. Będą razem pracować i walczyć, ale w tym momencie zależało jej tylko na tym, by odzyskał spokój.

Był taki silny. Jego siła imponowała jej, ale i stanowiła wyzwanie. Jeszcze nigdy jego mięśnie nie były tak napięte jak teraz. Ostrożnie masowała mu ramiona i plecy, podczas gdy jej usta próbowały go uwieść.

Kiedy delikatnie zacisnęła zęby na jego wardze, zauważyła, jak bardzo się kontroluje. Niepokoiło ją to, ale jednocześnie dawało poczucie bezpieczeństwa. Chciała wyzwolić jego słabość, a gniew zamienić w pożądanie.

Dłonie Eye wędrowały pod jego koszulą, powoli odpinając guziki. Pochyliła się, by pocałować odsłonięte ciało, dotknąć ustami tam, gdzie tak mocno, lecz wciąż zbyt jednostajnie biło serce Roarke”a.

– Uwielbiam twój smak. – Ręce znów powędrowały ku jego ramionom.

Usiadła na kolanach męża, a kiedy spojrzała mu w oczy i zauważyła, że ich gniewny błękit zasnuwa się mgłą ciemnego pragnienia, jej krew zaczęła krążyć szybciej.

Okazało się, że się myliła. Roarke nie był jeszcze gotowy. Jego gniew nie osłabł na tyle, by można go było ukoić delikatnym głaskaniem i cichymi westchnieniami.

Nie odrywając od niego wzroku, rozpięła pasek od kabury i rzuciła broń na podłogę. Rozpięta bluzkę, zsunęła ją z ramion. Pod spodem miała obcisłą bawełnianą podkoszulkę. Zauważyła, jak wzrok Roarke”a zatrzymuje się na jej piersiach. Sutki jej stwardniały, choć nawet ich nie dotknął.

Nie zrobił tego. Wiedział, że w chwili, w której pod palcami poczułby ciało Eye, łańcuch by pękł, a on straciłby nad sobą panowanie. Był na siebie wściekły, bo przecież chciała go pocieszyć. Opanował się i łagodnie dotknął jej policzka.

– Chodź do łóżka.

Uśmiechnęła się, a w jej uśmiechu nie było niczego pocieszającego.

– Zróbmy to tutaj. – Wyprostowała się, zdjęła podkoszulkę rzuciła ją na bok.

Wsunęła palce wjego włosy i przylgnęła do niego całym ciałem.

– Weź mnie – zażądała, wpijając się w jego usta.

Przestał się kontrolować. W jednej chwili była pod nim, przygwożdżona gwałtownym pchnięciem. Zatracił się. Położył na niej ręce i łapczywie, nieostrożnie zaczął wprowadzać na szczyt.

Kiedy krzyknęła, wziął więcej.

Jego usta zamknęły się na jej piersiach, zęby delikatnie zacisnęły się na sutkach, sprawiąjąc, że przeszyły ją rozkoszne dreszcze. Zachęcająco wyprężyła podniecone ciało, wbijając paznokcie w plecy Roarke”a. Ręce i nogi płątały się, kiedy gorączkowo pozbywali się ubrań.

Spocone ciała.

W mózgu Roarke”a obraz Eye zajął miejsce miotającej nim wściekłości. Myślał już tylko o niej. O swojej partnerce, o jej smukłym, zwinnym ciele. Krągłości doskonale do niego pasowały. Wypełniały każde wgłębienie. Piękna jasna skóra, tak delikatna gładka, ocierała się o jego naprężone mięśnie. Tak cudownie smakowała, kiedy ogarnął ją płomień namiętności. Jego krew wrzała.

Była rozpalona, gorąca i wilgotna. Kiedy wsunął w nią palce, uniosła biodra. Pragnął zobaczyć, jak osiąga rozkosz, chciał poczuć, jak eksploduje. Należała tylko do niego.

Jej oddech stawał się coraz szybszy i cięższy, ciało wygięło się łuk. Topniała w jego dłoniach. Nie mógł się powstrzymać, nie potrafił zdobyć się na delikatność. Ich usta się spotkały, a kiedy czuł, że jest na granicy, gwałtownie zagłębił się w Eve, dając jej nieopisaną rozkosz.

Ale on ciągle myślał o tym samym. Chcę więcej. Ogarnęly ją spazmy, a wtedy uniósł jej nogi i wszedł w nią jeszcze głębiej. Choć wzrok mu się mącił, widział w jej oczach błysk pożądania. Widział w nich własne odbicie.

– Jestem w tobie…-. wyszeptał dyszącym głosem, doprowadzając do szaleństwa. – Cały, ciałem, sercem, duszą. Zatopiona w odmęcie zmysłów, z trudem zdołała wypowiedzieć to, co tak bardzo pragnął usłyszeć. Chwyciła go za nadgarstki, by bie uronić ani jednego uderzenia jego pulsu.

– Chodź. Teraz. Będę z tobą.

Wtulił twarz w jej włosy i poddał się namiętnemu pulsowi

E ye straciła poczucie czasu. Nie wiedziała, jak długo trwało, zanim odzyskała przytomność umysłu. Kiedy w końcu zdołała przypomnieć sobie, jak się nazywa, Roarke ciągle jeszcze był na niej. Jego serce wciąż waliło jak oszalałe, ale ciało powoli się uspokajało.

Zsunęła dłoń po jego plecach i pieszczotliwie klepnęła go w pośladek.

– Czuję, że za jakieś dziesięć, piętnaście minut będę chciała troszkę pooddychać.

Podniósł głowę, a po chwili namysłu grzecznie oparł się na łokciach. Miała wypieki na twarzy, przymknięte oczy i lekko wykrzywiła usta.

– Wyglądasz na zadowoloną z siebie.

– A co, nie powinnam być? Z ciebie też jestem całkiem zadowolona.

Pochylił się i musnął ustami dołeczek w jej brodzie.

– Dziękuję.

– Nie musisz mi dziękować za seks. Jesteśmy małżeństwem.

– Nie chodzi mi o seks, choć nawiasem mówiąc, wart jest owacji. Dziękuję za to, że mnie rozumiesz. I za to, że… się o mnie troszczysz.

– Mam praktykę w rozgryzaniu twojej drugiej strony. – Odgarnęła mu włosy z czoła. – Lepiej się czujesz?

– Tak. – Usiadł, podnosząc ją ze sobą. – Zostańmy tak jeszcze przez chwilę – wymruczał, sadowiąc ją sobie na kolanach.

– Jak tak dalej pójdzie, to znów skończymy w poziomie.

– Hm, zachęcająca perspektywa. – Jego wściekłość jeszcze nie opadła, ale wyraźnie ostygła. Potrafił nad nią zapanować. – Niestety, mamy coś do zrobienia. Pani porucznik, czy znowu będziemy się kłócić o to, żebym mógł z panią nad tym pracować? Zepsujemy taki miły nastrój?

Przez chwilę milczała.

– Nie chcę się kłócić. Nie, nie zaczynaj od nowa. Pozwól mi dokończyć. – Spojrzała mu w oczy. – Nie chcę tego ze względów osobistych. Jakaś część mnie choleruje się o ciebie boi. I martwi. Policjantka, która tkwi we mnie, wie jednak. że im bardziej się w to zaangażujesz, tym bardziej będziesz mógł pomóc i tym szybciej zamkniemy sprawę. Kobieta i żona nie ma szans przeciwko policjantce, zwłaszcza że ciągle naciskasz.

– A jeśli ci powiem, że lepiej sobie z tym poradzę, kiedy zaangażuję się w śledztwo? Wiem, że wtedy będzie inaczej bolało.

– Tak. – Przez chwilę się zastanawiała. – Tak, chyba o tym wiem. Weźmiemy prysznic, coś zjemy, a potem zapoznam cię z regulaminem.

– Nigdy nie lubiłem tego słowa – powiedział, kiedy wstała. Regulamin.

Parsknęła śmiechem.

– Jest jeszcze coś.

Kiedy ubrani usiedli przy stole, by zjeść spaghetti z owocami morza, postanowiła określić warunki.

– Whitney zgodził się, żebyś oficjalnie wszedł w skład zespołu dochodzeniowego jako cywilny ekspert. Z tym stanowiskiem wiążą się nie tylko pewne przywileje i obowiązki, ale i skromne wynagrodzenie.

– Jak skromne?

Nabiła małża na widelec.

– Mniej, niż zapłaciłeś za najtańszą z twoich sześciuset par tutów. – Włożyła małża do ust. – Dostaniesz identyfikator…

– Odznakę?

– Nie rozśmieszaj mnie. Zwyczajną plakietkę ze zdjęciem. Nie dostaniesz broni.

– Nie szkodzi, przecież mam własną.

– Zamknij się. Będziesz miał dostęp do informacji dotyczących sprawy. O ich ujawnieniu zadecyduje inspektor prowadzący. Tak się składa, że to ja.

– Bardzo wygodnie.

– Twoim obowiązkiem będzie wykonywanie rozkazów, w przeciwnym razie uprawnienia zostaną natychmiast cofnięte. I znowu leży to w gestii inspektora prowadzącego. Taki mamy regulamin.

– Zawsze zastanawiałem się, ile stron ma ten wasz regulamin.

– Za pyskowanie i lekceważenie inspektora prowadzącego zostaną wyciągnięte konsekwencje.

– Kochanie, już nie mogę się doczekać.

Uśmiechnęła się szyderczo, choć bardzo pragnęła pokazać mu, jak się cieszy, że znów jest sobą.

– W toku śledztwa inspektor prowadzący i zespół dochodzeniowy może zażądać dostępu do niektórych twoich dokumentów.

– To zrozumiałe.

– W porządku. – Zjadła do końca spaghetti. – Bierzmy się do roboty.

– Tylko tyle? To cały regulamin?

– Reszty dowiesz się na bieżąco. Chodźmy do mnie. Zapoznasz się z najnowszymi danymi.

Praca z Roarkiem zawsze była przyjemna, bo rozumiał naturę gliny. I nie miało dla Eye znaczenia, że zawdzięczał to swoim wcześniejszym doświadczeniom, polegającym głównie na nabijaniu policji w butelkę.

Nie musiała mu niczego tłumaczyć, co zaoszczędziło im sporo czasu.

– Nie powiedziałaś FBI wszystkiego. Na pewno się domyślają.

– Racja. I muszą się z tym pogodzić.

– Zaczną się zastanawiać, podejrzewać, że rozszyfrowałaś Yosta w niecały tydzień, podczas gdy oni męczą się nad tą sprawą od ponad roku. To im się nie spodoba.

– Tak, zaraz z tego powodu pęknie mi serce.

– Pani porucznik, gdzie pani żyłka współzawodnictwa?

– Tym razem federalni, jeśli im tak bardzo zależy, mogą sobie przypisywać zwycięstwo. Yost i tak będzie wiedział, kto go uziemił. To mi wystarczy. Zlekceważyli znaczenie narzędzia zbrodni. W profilu psychologicznym tak bardzo podkreślają jego obsesję na punkcie detali, zauważyli, że postępuje według utartego wzorca zachowań, a jednak przeoczyli tak ważny szczegół.

– Nie sądzisz, że federalni za bardzo koncentrują się na gromadzeniu i przetwarzaniu danych, a zupełnie nie kierują się instynktem? Nie rozważają potencjalnych możliwości. – Uśmiechnął się, widząc zdziwione spojrzenie żony. – Nie mówię przez to, że miałem z nimi jakieś doświadczenia, o których chciałabyś teraz słyszeć.

– Czyżby? Cóż, chyba będziemy musieli później o tym poroz

– Hm, chodzi mi o to. że kiedy ty analizujesz dane, wyraźnie polegasz na instynkcie i nigdy nie zapominasz o różnych opcjach.

– Możliwe. Musisz jednak pamiętać, że niewielu federalnych związało się z facetem, którego stać na szampon za pięć tysięcy. Nie mają takiej perspektywy. Nie patrzą na życie jak bogaty, kochający luksus hedonista.

– Nie kupuję takich szamponów, a ty i tak byś sprawdziła ten trop. Zawsze wchodzisz w szczegóły. Mimo to znam się na ekskluzywnych produktach i dlatego jestem ekspertem.

– Cywilnym – uzupełniła. – I nie jesteś, ale będziesz. Od jutra, dopiero po tym, jak zatwierdzi to Whitney.

– Czekając na ten ważny moment, chciałbym zapoznać się dyskietką zabezpieczającą dotyczącą śmierci Jonaha.

– Nie.

– Chcę zobaczyć, w co Yost był ubrany i jak to na nim wyglądało. Widziałem dyskietkę z hotelu. Wtedy miał na sobie najlepszych brytyjskich projektantów.

– Jakim cudem, patrząc na zapis z dyskietki, rozpoznajesz, kto projektował marynarkę?

– Moja droga Eve – z lekkim uśmiechem strzepnął niewiIoczny pyłek z ramienia jej starej, spranej bawełnianej koszulki olicyjnej – po prostu dla jednych ludzi moda jest ważniejsza niżinnych.

– Myślisz, że to takie istotnie? Swoją drogą powinnam była domyślić, że snob bezbłędnie rozszyfruje drugiego snoba. – wyjęła dyskietkę z teczki na dokumenty i wsunęła do komputera. -Dobrze się przyjrzyj, jak wchodzi do domu. To musi ci wystaryzyć. I tyle zamierzała mu pokazać. – Komputer, otwórz plik – poleciła. – Zacznij od punktu zero, zakończ w punkcie piętnaście. Pokaż na ekranie ściennym.

Czekaj… Przetwarzanie fragmentu…

Oboje spojrzeli na ekran. Yost spokojnym krokiem wchodził na schody domu Jonaha Talbota. W tym momencie obraz się zatrzymał.

– Typowo brytyjski garnitur – potwierdził Roarke. – Buty także. Walizki nie widzę zbyt wyraźnie. Potrzebne zbliżenie.

– W porządku, Komputer, powiększ sektor dwanaście na dwadzieścia dwa. Dziesięć razy.

Czekaj…

Na ekranie ukazało się zbliżenie dłoni trzymającej walizkę.

– Nic nowego. Także brytyjska. Walizka od Whitforda, produkowana i sprzedawana wyłącznie w Londynie. Jestem właścicielem tej pieprzonej firmy.

– Świetnie. Skoncentrujemy się na londyńskich sklepach i brytyjskich projektantach.

– Konserwatywnych – dorzucił Roarke. Zmarszczyła czoło.

– Wydawało mi się, że pozuje raczej na artystę.

– Peruka i szal cię zmyliły, ale tak naprawdę gustuje w klasyce. Garnitur wygiąda na Marleya, ale ten sam prosty model szyje Smythe and Wexyill. Buty prawie na pewno od Canterbury”ego

Patrzyła z niedowierzaniem. Buty jak buty, normalne czarne wsuwane.

– No dobra. Zajmiemy się tym. Komputer, wysuń dyskietkę

– Komputer, anuluj. Obejrzę resztę.

– Nie, nie ma potrzeby.

– A jednak zobaczę – uparł się Roarke. – A może wolisz, żebym się tym zająl kiedy indziej?

– Nie ma sensu, żebyś przez to przechodził.

– Rozmawiałem zjego matką. Wysłuchałem jej żali. Komputer otwórz plik.

Eye zaklęła pod nosem i odwróciła się. Robiła, co mogla, aby utrzymać nerwy na wodzy. Wyjęła z barku dwa kieliszki i nalala wina. Roarke nie tknął brandy, którą mu wcześniej przygotowała.

Nie musiała oglądać nagrania, by przeżyć to jeszcze raz. Choć zamknęła oczy, nie mogła uwolnić się od horroru, dokładnie widziała każdą scenę. Martwiła się, że te obrazy będą ją nękać nawet we śnie albo, co gorsza, ujrzy siebie jako dziecko. Znowu będzie pobitą, zakrwawioną dziewczynką w brudnym pokoju z migoczącym czerwonym światłem.

Kiedy muzyka zaczęła narastać, wzięła kieliszki i wróciła mi miejsce, by dokończyć oglądanie u boku męża.

– Komputer, zatrzymaj. – Glos Roarke”a był zimny jak lód. Wpatrywał się w ekran, na którym widać było nieprzytomnegi Jonaha Talbota i jego zabójcę, rozpinającego koszulę. – Powiększ obraz, segment trzydzieści na czterdzieści dwa. – Kiedy komputer wykonał polecenie, Roarke kiwnął głową. – Na mankiecie widać maleńki znaczek. To koszula szyta ręcznie w Londynie, przy Borni Street. Od Finwycka. Komputer, pokaż dalej.

W milczeniu obejrzał zapis do końca. Jego twarz ani raz nic drgnęła, choć Eye czuła, że wszystko się w nim gotuje. Widziała jak gniew stygnie, robi się coraz chłodniejszy, a w końcu zamienia się w mrożący powietrze lód.

Kiedy Roarke skończył, podszedł do komputera, wyjął dyskietkę i położył na biurku. Przez chwilę, nie trwało to zbyt długo, zbierał w sobie.

– Wybacz, niepotrzebnie nalegałem, żeby to teraz obejrzeć.Zmusiłem cię, żebyś to jeszcze raz przeżyła. Nigdy nie zrozumiem, to znosisz, jakim cudem, dzień po dniu, śmierć za śmiercią, z sobie z tym radę.

– Tłumaczę sobie, że w końcu go dorwę, że go powstrzymam, dopilnuję, by trafił tam, gdzie już nigdy nie będzie mógł nikogo krzywdzić.

– To nie wystarczy. To za mało. – Napił się wina, próbując jak jgłębiej ukryć gniew i żal, pozostawiając sobie tylko zimną iciekłość. – Na ręce miał szwajcarski zegarek, tak jak można t było spodziewać. Wielofunkcyjny rolex. Sam taki noszę. tysiące innych osób, którym zależy na dokładności w tych prawach. Mogę ci pomóc, bo…

– Jesteś właścicielem fabryki.

– I kilku ważniejszych sklepów sprzedających ten model – dokończył. – A także walizki i buty. Co do ubrań, muszę mieć trochę więcej czasu. Podejrzewam, że nie obejdzie się bez urzędowych podkładek, nakazów i tego wszystkiego, czego potrzeba, żeby ujawnić dane osobowe klienta. Poza tym o tej porze w Londynie sklepy są zamknięte.

– Zajmę się tym rano. Popracuj nad resztą, a ja spróbuję się czegoś dowiedzieć w sprawie sędziego Sądu Najwyższego.

Roarke pokiwał głową, ale nie ruszył się z miejsca.

– Kazałaś McNabowi sprawdzić bilety do opery, na koncerty symfoniczne i tym podobne – powiedział, popijając wino. – Jeżeli natrafi na jakieś problemy, daj mi znać. Dla mnie to kwestia wideofonu.

– Jasne. Gdyby coś, zaraz się do ciebie zgłoszę.

– A co do czarnorynkowej pornografii i tego typu programów, to ciągle jeszcze mam kontakty, to znaczy znam kogoś, kto zna kogoś… no wiesz.

– Nie, Roarke. Szybko się rozniesie, że węszysz w tym środowisku. Dostawca może go zaalarmować.

– O to nie musisz się martwić. Mogę się bez problemu ukryć, ale jeśli wolisz, zaczekamy, zobaczymy, jak poradzi sobie Ian. Mój sprzęt ma większe możliwości, nie zostawia tylu śladów – przypomniał.

– Nie tym razem. Korzystam z nierejestrowanego komputera, choćby tylko analizując dane, i sama nie potrafię się przed sobą usprawiedliwić. Tym bardziej nie wiem, jak wyjaśnić to zespołowi. Skąd wzięłam takie szczegółowe wyniki? Nie, w tej sprawie trzymamy się regulaminu.

– Ty tu rządzisz – powiedział Roarke i wyszedł do swójego gabinetu, zabierając ze sobą kieliszek z winem.

Kilka ulic dalej, na południe od centrum, w zagraconym mieszkanku McNab pochylał się nad swoim komputerem. Za jego plecami Peabody, w służbowej koszulce i spodniach od munduru, w skupieniu wpatrywała się w monitor jednego z jego komputerów.

Facet kolekcjonuje je tak jak inni, na przykład, hologramy słynnych sportowców, nie mogła się nadziwić.

Od przeglądania stron pornograficznych rozbolała ją głowa, ale nie przerwała pracy. Szukała nazwisk, koncentrowała się na tytułach, odnośnikach i przydomkach potencjalnych klientów, którzy skorzystali z możliwości darmowego obejrzenia trzydziestu sekund filmu.

McNab twierdził, że Yost może krążyć po labiryncie stron internetowych związanych z seksem i dokonywać wyboru na podstawie reklamówek. Możliwe, że zamawia je on-line. Jeśli jeszcze płaci kartą kredytową, niewątpliwie byłby to przełom w dochodzeniu. Ale nawet gdyby tylko chciał przeglądać półminutowe filmiki reklamowe, musiałby się zalogować i podać swój pseudonim.

Większość była oczywista i wzbudzała uśmiech Peabody.

„Napalony pies”, „Kutas”, „Twardziel”. Wątpliwe, by Sylyester Yost wybrał coś tak prymitywnego i głupiego.

Wyprostowała się, przetarła zmęczone oczy i sięgnęła po torebkę, by poszukać proszków przeciwbólowych.

McNab odwrócił się i zaczął masować jej kark.

– Może zrobimy sobie przerwę?

– Zażyję coś od bólu głowy i rozprostuję nogi.

Wstała i kręcąc ramionami, poszła do kuchni po szklankę wody.

Wiedział, że odwołała randkę z Charlesem Monroem, by z nim popracować. McNab był dziwnie zadowolony, że wymuskany facet do towarzystwa dostał na dziś kosza. To nic, że jedynie ze względu na pracę. Miał coraz większą ochotę odbić na jego ślicznej twarzy podeszwę swojego buta. Któregoś dnia…

Jego uwagę przykuła akcja rozgrywająca się na ekranie. Zaczął chichotać na widok czterech nagich ciał uprawiających coś w rodzaju zapasów. Dwie kobiety i dwaj mężczyźni splątani byli w zupełnie niewiarygodnej kombinacji.

– Jezus Maria.

– Co? Masz coś? Co znalazłeś? – Peabody natychmiast przybiegła do pokoju, pochyliła się nad ekranem, a po chwili, klnąc pod nosem, uderzyła McNaba dłonią w głowę. – Do cholery, przestań się wydurniać. Myślałam, że znalazłeś… – Urwała, oszołomiona. – O rany. – To jedyny komentarz, najaki się zdobyła.

Oboje, wpatrując się w to, co działo się na ekranie, przechylili na bok głowy.

– Ta babka musi mieć podwójne stawy.

– Potrójne – zaryzykował McNab. – A już na pewno wszyscy mają gumowe kręgosłupy. Nikt normalny nie wygiąłby się do takiej pozycji.

Odwrócili głowy i ich oczy się spotkały. Patrzyli na siebie pożądliwie, ale i z wyzwaniem.

– Chyba nie pozwolimy, żeby zgraja aktorów porno była od nas lepsza? – McNab powoli rozpinał jej rozporek.

– Jasne, że nie. To może boleć.

– Gliny nie czują bólu.

– Czyżby? Przekonaj się. – śmiejąc się, pociągnęła go na podłogę…

W innej części miasta Sylyester Yost kończył wieczorny kieliszek brandy i cygaro. W tym czasie jego jedyny android, którego uaktywnił na dokladnie dwanaście minut, mial uprzątnąć nieład panujący w kuchni i jadalni.

Oczywiście, sam sprawdzi efekt. Nawet najlepiej zaprogramowane androidy czasami nie były w stanie sprostać precyzyjnie sformułowanym wymaganiom Yosta. Na kolację przyrządził doskonalą cielęcinę w sosie. Zwykle po wykonaniu zlecenia lubił pokręcić się po kuchni, uwielbiał wdychać smakowite aromaty i kosztować odpowiednie wino. Niestety, takim przyjemnościom towarzyszy góra brudnych naczyń. I tu z pomocą przychodził android. Zamiast nastawiać zmywarkę do naczyń, Yost wolał relaksować się z kieliszkiem brandy w jednej i cygarem w drugiej dłoni.

Ubrany w długi czarny szlafrok z jedwabiu, z na wpół przymkniętymi oczyma rozkoszował się dźwiękami kwartetów smyczkowych Beethovena.

Zawsze uważał, że człowiek po ciężkim dniu pracy zasługuje na taką chwilę.

Niebawem chwila ta miała zamienić się w całe dnie, a dnie w tygodnie. Spokojna emerytura już na niego czekała. Cóż, pewnie będzie tęsknił za pracą. Jeśli będzie bardzo tęsknił, nic nie stoi na przeszkodzie, by od czasu do czasu przyjął jakieś zlecenie.

Tylko te ciekawe, żeby zabić potwora nudy.

Z pewnością jednak, mając muzykę i sztukę, będzie się doskonale bawił i cieszył ze swojej samotności.

Kiedy zaproponowano mu ten kontrakt, potraktował to jako znak. To zlecenie było doskonałym końcem kariery. Nigdy dotąd nie miał do czynienia z człowiekiem pokroju Roarke”a i dlatego, ze względu na jego możliwości, mógł i zażądał potrójnej stawki za trzy obiekty.

Co do czwartego, pozostawiono mu wolną rękę. Jeśli w ciągu dwóch miesięcy od wykonania pierwszego kontraktu zdoła zabić samego Roarke”a, otrzyma wspaniały bonus w postaci dwudziestu pięciu milionów dolarów.

Cóż za piękna emerytura, pomyślał z rozmarzeniem.

Nie miał najnmiejszej wątpliwości, że wypełni całe zlecenie.

To będzie najpiękniejszy moment w jego karierze. Od dawna czekał na taką okazję.

11

Eve metodycznie przedzierała się przez blokady zabezpieczające, próbując dotrzeć do danych personalnych sędziego Thomasa Wernera. Według oficjalnego raportu, Werner zmarł na atak serca w swoim luksusowym domu na przedmieściach wschodniego Waszyngtonu.

Zidentyfikowanie sędziego zajęło jej sporo czasu, bo dysponowała bardzo skąpymi informacjami. Po przeszukaniu archiwum wiadomości z ubiegłej zimy w końcu natrafiła na wzmiankę o śmierci Wernera. Teraz należało znaleźć sposób, by jakoś obejść ustawę o ochronie prywatności, która pozwalała osobom o jego pozycji ustrzec się przed poszukiwaczami sensacji. I utrudniała prowadzenie dochodzenia nawet po podaniu odpowiedniego hasła identyfikacyjnego.

– Ty głupi sukinsynu! – rzuciła. – Jestem gliną. Podałam ci numer odznaki, kod dostępu do akt sprawy i próbkę głosu. Do ciężkiej cholery, czego jeszcze chcesz?!

– Jakiś problem, pani porucznik?

Nie podniosła głowy, by spojrzeć na Roarke”a.

– Pieprzona waszyngtońska biurokracja. Mam zwrócić się z tym zleceniem w godzinach pracy. Do diabła, przecież właśnie pracuję!

– Może mógłbym…

Rzuciła mu groźne spojrzenie i pochyliła się nad komputerem, zasłaniając monitor.

– Nie popisuj się.

– Nawet mi to do głowy nie przyszło.

– Tylko czekasz, żeby mi przytrzeć nosa.

– Ależ skąd, po prostu chcę ci pomóc. Zignoruję tą zniewagę. Zajmij się listą zakupów, którą ci przyniosłem, a ja spróbuję złamać twoją nieszczęsną blokadę.

Zlecenie nie może zostać zrealizowane – obwieścił słodkim głosem komputer. – Dane personalne i medyczne dotyczące sędziego Thomasa Wernera są o tej porze niedostępne. Proszę spróbować jeszcze raz. Agencja pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00 – 15.00. Proszę dostarczyć zlecenie w trzech kopiach i dołączyć odpowiedni formularz. Wypełniając formularz, należy odpowiedzieć na wszystkie pytania. Brak lub niepełna odpowiedź opóźni procedurę. Zlecenia złożone przez osoby nie- upoważnione nie będą zrealizowane. Należy podać potwierdzony kod identyjikacyjny. Czas oczekiwania na realizację zlecenia – trzy dni robocze.

Ostrzeżenie!!! Próba wejścia do rejestru bez złożenia odpowiedniego zlecenia i bez podania potwierdzonego kodu identyfikacyjnego jest niezgodna z prawem federalnym i grozi aresztowaniem oraz karą nie mniejszą niż pięć tysięcy dolarów lub więzieniem.

– Nie jest zbyt przyjazny. – Roarke westchnął.

Nie odpowiedziała. Wstała, obeszła biurko i wzięła kopię, o której wspomniał. Kiedy zajął jej miejsce przed komputerem, poszła z listą do kuchni pod pretekstem, że przygotuje kawę.

Za nic nie będzie patrzeć, jak jej mąż bez najmniejszego wysiłku łamie blokadę i dociera do zabezpieczonych danych.

Oparła się o blat i przebiegając wzrokiem po liście, sięgnęła do autokucharza po kubek kawy. Zrobił to, co miał tam do zrobienia, zauważyła, podkreślając wszystkie zakupy za gotówkę, jakich dokonano tamtego lutowego dnia.

Pasuje do Yosta, pomyślała. Jeszcze jedno zakupowe szaleństwo. Nowa walizka, nowe buty – sześć par – nowy portfel, cztery skórzane paski, kilka par jedwabnych i kaszmirowych skarpet. W sklepie, który zidentyfikował Roarke, zamówił dwie szyte na miarę koszule.

Wstąpił tylko w dwa miejsca. W dwóch sklepach wydał ponad trzydzieści tysięcy eurodolarów.

Roarke dorzucił dane ze sklepu złotniczego w Londynie. Jubiler okazał się równie pomocny jak jego kuzyn z Nowego Jorku i potwierdził, że Yost nabył u niego za gotówkę dwie długości srebrnej linki.

Nic na zapas. Znowu ta jego pewność siebie. Wyraźnie polegał na swoim profesjonalizmie.

Zakładając, że prawidłowo oszacowano czas zgonu pary przemytników z Kornwalii, zrobił zakupy na dwa, trzy dni wcześniej, po czym ruszył na północ, gdzie dokonał podwójnego morderstwa.

Jak dotarł do Kornwalii? – zastanawiała się Eye. Czy miał w Londynie samochód? Czy na miejscu wynajął dom? A może zatrzymał się wjakimś modnym hotelu, apotem wynajął transport? Pociąg czy samolot?

Ponieważ prawie na pewno nie chodził nigdzie pieszo, liczyła, że może uda się odtworzyć plan jego zajęć podczas pobytu w Anglii.

– Pytanie – powiedziała, wróciwszy do swojego gabinetu. – Czy masz dom w Londynie?

– Tak, ale rzadko z niego korzystam. Zazwyczaj mieszkam w moim prywatnym apartamencie w New Savoy. Mają doskonałą obsługę.

– A samochód?

– Dwa. W garażu.

– Jak długo jedzie się do Kornwalii?

– Nigdy nie byłem w Kornwalii, musiałbym sprawdzić – odparł Roarke, nie patrząc na żonę. Siedział przy jej stanowisku pracy i jak na gust Eye, czuł się zbyt swobodnie. – Gdybym wybierał się tak daleko, prawdopodobnie, dla zaoszczędzenia czasu, zdecydowałbym się lecieć minihelikopterem prosto z biura. No chyba że miałbym ochotę na wycieczkę krajoznawczą.

– A jeśli nie chciałbyś się rzucać w oczy?

– W takim przypadku wynająłbym jakiś szybki samochód.

– Też o tym pomyślałam. Do pociągu czy samolotu trzeba się jakoś dostać, a i potem, na miejscu, też potrzebny jest środek transportu. To zbyteczne utrudnienia, a on tego nie lubi. Czy, według ciebie, New Savoy to najlepszy hotel w mieście?

– Tak mi się zawsze wydawało.

– Twój?

– Mhm. Chcesz to przejrzeć?

– A jeśli nas aresztują, obciążą karą i wtrącą do więzienia?

– Poprosimy o sąsiednie cele.

– Rany, strasznie śmieszne. – Podeszła do biurka, pochyliła się i przez ramię Roarke” a zaczęła przeglądać dane.

– Potwierdza się ta historia z atakiem serca. Jeśli informacje federalnych są prawdziwe, powinno tu być coś więcej.

– Można wejść do archiwum szpitala. – Roarke cmoknął i pochylił lekko głowę, by podrapać policzek żony. – Założę się, że to nie jest legalne.

– Skoro mogą federalni, mogę i ja. Otwieraj.

– Uwielbiam, kiedy tak mówisz. – Wystarczyło, że nacisnął jeden klawisz, by na ekranie ukazały się gotowe do skopiowania pliki.

– Zrobiłeś to, zanim ci pozwoliłam.

– Nie wiem, o czym mówisz. Po prostu postępowałem zgodnie z rozkazami inspektora prowadzącego śledztwo. Nie przekroczyłem uprawnień eksperta, nawiasem mówiąc cywilnego, ale jeśli czujesz, że powinnaś mnie ukarać…

Pochyliła się nad nim jeszcze niżej i ugryzła go w ucho.

– Och, dziękuję, pani porucznik.

Stłumiła śmiech.

– Złamany nos, pęknięta szczęka, uszkodzone oko, złamane cztery żebra i dwa palce, krwotok tu, obrzęk tam. Sporo tego jak na zawał serca.

– Są też ślady sodomii.

– I to jeszcze za życia. Przyczyną śmierci było uduszenie. Federalni mieli rację. Skoro już tu jesteśmy, to może sprawdzimy, czy dziewczynkę poddano badaniom i leczeniu. Ta sama data zgłoszenia, mniej więcej o tej samej porze, płeć żeńska, nieletnia. Prawdopodobnie rozpoznano molestowanie seksualne, mogła być w szoku. Może jakieś drobne obrażenia, siniaki, poza tym obecność nielegalnych subtancji we krwi.

Uruchomił przeszukiwanie, po czym sięgnął po jej kubek z kawą.

– Co ci to da? – spytał. – I tak wiesz, kto zabił Wernera.

– Wszystko jest ważne. Istnieje prawdopodobieństwo, że pomagała to zorganizować.

– 0, jest – mruknął Roarke. – Mollie Newman, pici żeńskiej, lat szesnaście. Trafiłaś w dziesiątkę. Nawet ze śladową ilością Exotica i Zonera.

– Jest jedyną osobą, o której wiemy, że widziała Yosta w akcji i przeżyła.

Zoner. Werner nie mógł jej tego dać. Po co zadawałby się z naćpanym dzieciakiem? – zastanawiała się Eye. To musiał być prezent od Yosta.

– Chcę odnaleźć tę Mollie. Nie ma tu gdzieś nazwisk rodziców lub opiekunów? Freda Newman, matka. Sprawdzimy ją, może znaj dziemy coś ciekawego.

– Eve, twoi przyjaciele z FBI już mają jej dane i z całą pewnością wiedzą, gdzie jej szukać. Podrzucili ci to, żebyś się zakopała w niepotrzebnej robocie.

– Wiem, ale i tak chcę to sprawdzić. Chcę wiedzieć, gdzie w Waszyngtonie kupił linkę. Zazwyczaj kupuje w pobliżu miejsca zbrodni. Zobaczmy, gdzie… – Urwała, bo w tym momencie rozległ się dzwonek łącza. – Dallas.

– Pani porucznik, zdaje się, że mamy coś na stronach pornograficznych.

– Peabody, do diabła, co ty masz na sobie?!

Jej podwładna, rumieniąc się, spojrzała na cienki kwiecisty szlafroczek z szafy McNaba, który włożyła, by nie krępował jej ruchów.

– Yyy… no… to szlafrok.

– Bardzo twarzowy – wtrącił się Roarke.

Rumieniec Peabody ogarnął całą twarz. Zmieszana dziewczyna zaczęła się bawić jaskraworóżowymi klapami.

– Och, dziękuję, naprawdę włożyłam go, bo mundur… Nie mogłam…

– Daruj sobie – ucięła Eye. – Co macie?

– Od tego przeglądania stron aż mnie oczy rozbolały. Notowałam pseudonimy. Ludzie, nie uwierzylibyście, jakie kretyńskie ksywy wymyślają sobie niektórzy faceci. Sądząc po tym, co znalazłam w jego profilu, doszłam do wniosku, że nasz ptaszek wybrał sobie coś bardziej klasycznego. Zaczęłam od Srebrny. Po prostu takie…

– Tak, rozumiem. Znalazłaś jego adres?

– Cóż, my…

Na ekranie pojawił się McNab, który bez ceregieli odepchnął

Peabody na bok. Nie miał na sobie szlafroka. Ani koszuli.

– Tu zaczęła się zabawa. Te zboczki często zabezpieczają swoje dane, zwłaszcza ci, którzy mają rodziny i dobrze płatną pracę. Nie chcą, żeby inni wiedzieli, że się podniecają, oglądając pornosy. Ale kiedy zabrałem się za tego Srebrnego, komputer rozgrzał się do czerwoności. Nikt nie robi aż takiego halo, i to na legalnych stronach. Serwer przeadresowujący odsyłał mnie z Hong-

– kongu do Pragi, z Pragi do Chicago, a stamtąd do Vegas i tak dalej.

– Streszczaj się, McNab, dobrze?

– Nawet nie jestem w połowie. Nie ma mowy, żebym na moim sprzęcie dotarł do prawdziwego źródła. Przenosimy się do biura w elektronicznym. Mam tam lepszy komputer, może uda się go namierzyć. Nie mogę powiedzieć, jak długo to potrwa. Zaraz wychodzimy.

– Nie. Pracujesz od szesnastu, siedemnastu godzin, to wystarczy. – Zapewne niecały ten czas poświęcił na sprawy natury służbowej. – Zostań w domu. Sama nad tym posiedzę.

– Bez obrazy, pani porucznik, ale do tego trzeba mieć sporą wiedzę techniczną. Nie złamie pani tych wszystkich zabezpieczeń, do tego potrzebna jest magia.

Roarke wszedł na wizję i włączył się do rozmowy.

– McNab – powiedział na przywitanie i to wystarczyło.

– No tak, spoko, poradzicie sobie. Zaraz prześlę to, co mam. Tak jak mówiłem, znaleźliśmy Srebrnego na legalnych stronach. Niektóre są całkiem ostre, ale mieszczą się w normie. Na razie nie trafiliśmy na nic paskudnego, ale do końca jeszcze daleko.

– Dobra robota. Zasłużyliście na przerwę.

– Właśnie sobie zrobiliśmy. – Nie opanował uśmiechu. – Jesteśmy wypoczęci i zregenerowani.

– Dzięki za szczerość – rzuciła oschle Eye. – Prześlij dane ni domowy komputer Roarke”a. – Przerwała połączenie i odeszl kawałek, by przemyśleć to, co usłyszała. – Zostawiam to tobie zwróciła się do męża. – Przerwij, kiedy uznasz, że masz dosy… a rano przekaż wszystko Feeneyowi lub McNabowi. Wiem, że masz inne sprawy na głowie.

– Jakoś sobie poradzę.

– A, zapomniałam ci powiedzieć. Jutro mam konferencję prasową. Może i ty powinieneś zwołać coś takiego?

– Już to zrobiłem. Nie martw się o mnie, Eye.

– A kto ci powiedział, że się martwię? – Usłyszała krótki sygnał dobiegający z gabinetu Roarke”a. – Są dane od McNaba.

Dokładnie zbadała linkę. Teraz, kiedy wiedziała, gdzie i jak szukać, wszystko wydawało się proste. Na dzień przed tym, jak Werner doznał „ataku serca”, Yost kupił za gotówkę jedmi długość. Sklep jubilerski mieścił się w Georgetown i od siedem dziesięciu pięciu lat służył najbardziej wyrobionym klientom.

Eye wyobraziła sobie, że tamtego dnia Yost zaszedł też do kilku innych sklepów, by sprawić sobie drobne prezenty. Sprawdziła biura podróży, firmy zajmujące się wynajmem luksusowych środków transportu oraz pięć najlepszych hoteli w okolicy wschodniego Waszyngtonu.

Poleciła, by komputer wyszukał nazwiska figurujące na wszystkich listach.

W oczekiwaniu na wyniki zrobila sobie jeszcze jedną kawę i postanowiła dać przemęczonym oczom chwilę odpoczynku. Zawsze się zastanawiała, jak ci trutnie z elektronicznego znoszą to niekończące się ślęczenie przed komputerami. Przeniosła się na fotel do spania, zamknęła oczy i zaczęła się zastanawiać nad tym, co ma jeszcze zrobić.

Odnaleźć sklepy jubilerskie, hotete, firmy wynajmujące samochody. W Londynie i we wschodnim Waszyngtonie. Postarać się o pozwolenie na zlokalizowanie Fredy i Mollie Newman. Pewnie nie dadzą, ale i tak poproszę. Przygotować się do tej idiotycznej konferencji prasowej. Złapać doktor Mirę i sprawdzić, jak idzie praca nad profilem. Zapytać Feeneya, co z linką.

Pośrednicy w handlu nieruchomościami. Prywatne posiadłości.

Tym zajmie się Roarke. Laboratorium. Dorwać Dickheada.

Kostnica. Sprawdzić, czy można przekazać krewnym szczątkiJonaha Talbota.

Lepiej zajrzę do Roarke”a. Ciekawe,jak mu idzie. Zajrzę do niego minutkę, postanowiła. Była to ostatnia myśl, zanim zapadła w sen.

W ciemność.

Dreszcze. Nie z powodu ciemności, ale chłodu. Strach to zinma jak lód skóra okrywająca jej drobne kruche kości, drżące, tak że prawie słyszy ten bezradny, głuchy odgłos.

Nie ma się gdzie schować. Nigdy nie miała. Nie przed nim. Nadchodzi. Słyszy jego ciężkie, nieśpieszne kroki, coraz wyraźniej, już jest przed jej sypialnią. Spogląda w stronę okna i zastanawia się, co by było, gdyby tak wstała z łóżka, rzuciła się w dół przez okno. Spadając, byłaby wolna.

Śmierć to wolność.

Za bardzo się boi. Bardziej boi się spadania niż tego, co za chwilę stanie się w jej pokoju.

Ma przecież tylko osiem lat.

Drzwi otwierają się, koszmar w koszmarze, ciemność wkracza w ciemność, jego sylwetka wyraźnie odcina się od półmroku korytarza. Postać bez twarzy.

Tatuś wrócił do domu. Przyszedł prosto do ciebie, dziecinko.

Błagam, nie. Błagam.

Ta prośba pozostała krzykiem w jej głowie. Nie wypowiedziała jej. I tak by go to nie powstrzymało, byłoby jeszcze gorzej. Jeśli to w ogóle możliwe.

Czuje na sobie jego dłonie. Skradają się pod kołdrą, niczym ogromne pająki, dotykają jej zimnej skóry. Było gorzej, po stokroć gorzej, kiedy robił to tak powoli, a potem…

Zacisnęła powieki, chciała uciec myślami, gdziekolwiek byle dalej od niego. Coś jej nie pozwala, powstrzymuje ją. Nie wystarczy. że ją hańbi, że się nad nią znęca.

Skrzywdził ją. Wiedział, jak bardzo. Ścisnął jej palce, aż zaczęła płakać. Jego oddech stawał się cięższy, powietrze wypełniak) obrzydliwe podniecenie.

Niegrzeczna dziewczynka.

Próbowała go odepchnąć, skurczyć się, zmniejszyć na tyle. by nie mógł w nią wejść. Teraz już głośno go błagała, zbyt przerażona, zbyt zdesperowana, by się powstrzymać. Wołała. Z jej gardła wydobył się jeden długi rozdzierający krzyk bólu, rozpaczy, kiedy brutalnie się w nią wcisnął i zaczął penetrować.

Jej oczy zaszły łzami, otworzyła je. Nie mogła opanować płaczu. Sztywna z przerażenia, patrzała na ojca, na jego zmieniającą się twarz. Rysy zamazały się

To Yost ją gwałcił. To Yost zacisnął jej na szyi srebrny drut. Choć nie była już bezbronnym dzieckiem, ale dojrzałą kobietą, policjantką, nie potrafiła go powstrzymać.

Nie ma czym oddychać. Brakuje jej powietrza. Na skórze, w miejscu, gdzie linka przecięla delikatną tkankę, czuje cienką, zimną strużkę krwi. W głowie ogłuszający szum, jak gdyby krzyczał cały świat.

Wyrywa się, szarpie, próbuje pomóc sobie pięściami, paznokciami, zębami. Na nic. Jest przygwożdżona.

– Eve, obudź się, Eve.

Roarke trzymał ją w objęciach, ale ona nadal tkwiła uwięziona w swoim przerażającym śnie. Patrzył w jej dzikie niewidzące oczy, czuł paniczne bicie jej serca. Była taka chłodna.

Wołał ją, przytulał w nadziei, że może dzięki temu ją rozgrzeje. Jej przerażenie trzymało go za gardło. Strach, niczym wściekły pies, zacisnął szczękę i nie wypuszczał ich obojga.

Miotała się w jego ramionach, walczyła, z trudem łykając powietrze jak tonący. W końcu zdesperowany, nie wiedząc, co robić, zaczął ja całować, jak gdyby wierzył, że może pomóc jej oddychać.

Nagle zesztywniała.

– Już dobrze, nic ci nie grozi – szeptał, kołysząc ją jak dziecko. – Jesteś w domu. Kochanie, zmarzłaś. – Ale nie miał odwagi jej zostawić, nawet by poszukać koca. – Przytul się do mnie.

– Nic mi nie jest, wszystko w porządku. – Nie wierzyła w to. nie.

– Przytul się do mnie. Potrzebuję cię.

Objęła go drżącymi, ciężkimi rękoma i wtuliła twarz w jego

– Czułam twój zapach, słyszałam twój głos, ale nie mogłam znaleźć.

– Jestem przy tobie. – Nie potrafił jej opowiedzieć, co czuje za każdym razem, gdy ona przeżywa swój koszmar z dzieciństwa. Nie znał słów, by opisać, jak bardzo rozdziera mu to duszę. – Tu jestem – mruczał, wtulając usta w jej włosy. – Miałaś zły sen.

– Tak, zły jak zawsze. Już po wszystkim. – Odsunęła się najdalej, jak mogła, i spojrzała na twarz Roarke”a. Jego ciemne, pełne emocji oczy płonęły. – Dla ciebie też był zły.

– Tak jak zawsze, Eye. – Przyciągnął ją do siebie, jej serce biło przy jego sercu. Kiedy najgorsze minęło, pogłaskał ją po plecach. – Przyniosę ci wody.

– Dzięki.

Wyszedł, a wtedy ona schowała głowę w dłoniach. Powtarzała sobie, że w końcu kiedyś to się skończy. Przejdzie jej, zawsze przechodziło. Przełknie gorzki, zniewalający strach i zabierze się do pracy. Będzie pamiętać, kim jest teraz, zapomni, kim była kiedyś.

Ofiara. Zawsze była ofiarą.

Do pracy. Nabrała głęboko powietrza i podniosła głowę. Powinna wrócić do pracy, bo tam ma władzę, kontrolę. W pracy zna swój cel.

Kiedy Roarke wrócił, podał jej wodę i kucnął u stóp Eve.

Czuła się lepiej. Na tyle lepiej, by ulga i wdzięczność ustąpiły miejsca podejrzliwości.

– Wrzuciłeś tu coś na uspokojenie?

– Wypij, Eve.

– Niech cię diabli, Roarke.

– Niech cię diabli, Eve – powtórzył za nią łagodnie i wypił połowę. – Dokończ.

Zmarszczyła nos i nie odrywając od niego oczu, powoli, małymi łyczkami, opróżniła szklankę. Robił wrażenie znużonego, nieczęsto się zdarzało, a nawet zmęczonego, co nie zdarzało się prawie nigdy.

Eye uprzytomnila sobie, że to nie pracy mu trzeba, ale relaksu. Wiedziała, że nawet gdyby sama odłożyła swoje obowiązki na jutro, nie zdoła namówić go na odpoczynek. Zaczekałby, aż ona uśnie, a sam wróciłby do pracy.

Tym razem mu się nie uda. Nie tylko on wie, który guzik nacisnąć. Odstawiła pustą szklankę.

– Zadowolony?

– Mniej więcej. Powinnaś dać sobie na dziś spokój. Prześpij się

Doskonale, pomyślała, celowo nie okazując zadowolenia.

– Masz rację – powiedziała wyraźnie bez entuzjazmu. – I tak nie mogę się skupić, tylko…

– Tylko co?

– Zostaniesz ze mną? – Wzięła jego dłoń. Wiem, że to głupie ale…

– Nie, to wcale nie jest głupie. – Usiadł w fotelu obok niej Objęła go, a kiedy zaczął głaskać jej włosy, przytuliła się d niego. – Wyłącz się chociaż do rana.

– Tak zrobię – przytaknęła, myśląc o tym, że i on do rana nie wymknie się z jej ramion. – Nie odchodź, dobrze?

Dobrze.

Upewniwszy się, że Roarke jej nie zostawi, że sam odpocznie. zamknęła oczy i pozwoliła sobie zapaść w mocny sen bez marzeń,

Zasnęła na długo, długo przed nim.

Kiedy się obudziła, ciągle trzymając Roarke”a w ramionach, za oknem z wolna budził się dzień. Przez chwilę pozostała w bezruchu, korzystając z rzadkiej okazji, by popatrzeć, jak mąż śpi.

Znowu pozwoliła się zaskoczyć miłości. Uniesienie ogarnęło ją jak zwykle bez ostrzeżenia. Nie było to spokojne, zwyczajne uczucie, do którego przywykła, ale gorący poryw namiętności, dziki wybuch, wulkan emocji, który wypełnił jej wnętrze. Radość, zakłopotanie, zaborczość, pożądanie i jakieś nieokreślone zadowolenie z siebie, graniczące ze zdumieniem, wszystko to stopiło w niej w jedną masę emocji.

Był tak absurdalnie piękny, że ogarnęły ją wątpliwości, czy kiedykolwiek zdoła pojąć, jak to się stało, że należy tylko do niej.

Był jej. Spośród wszystkich kobiet świata wybrał właśnie ją. Do diabła, pragnął tylko jej, pomyślała, uśmiechając się szeroko. Zdobył ją, wziął. Kiedy zrozumiała, jakie to podniecające, zrobił kolejny krok.

Pokochał ją.

Nie wierzyła, że kiedykolwiek spotka takiego człowieka. Nie mogła uwierzyć, że nosi w sobie tak wielkie uczucie. I potrafi je odwzajemnić.

A tymczasem proszę, policjantka i milioner śpią razem w fotelu, niczym para przemęczonych androidów. Poczuła się cholernie szczęsliwa. Ciągle się uśmiechała, kiedy otworzył swoje cudowne oczy. Błękitne, czyste jak kryształ i jak zwykle łagodnie rozbawione.

– Dzień dobry, pani porucznik.

– Nie rozumiem, jak można być tak przytomnym zaraz po przebudzeniu. I to bez kawy.

– Denerwujące, co?

– A tak. – Był ciepły, piękny i należał tylko do niej. Mogłaby go teraz schrupać jak świeżą bułeczkę. A właściwie to czemu nie, pomyślała. Do licha, nic nie stoi na przeszkodzie!

– Skoro już się obudziłeś – jej dłoń prześliznęła się w dół po jego torsie -…i jesteś gotowy, mam dla ciebie małe zadanie.

– Czyżby? – Szukała jego ust. celowo je omijając, to znów zaczepnie gryząc jego wargi. Ku zdumieniu i niekłamanej przyjemności Roarke”a, jego twarda męskość znalazła się nagle w jej dłoniach. Pieściła go czule, a jej język wędrował po jego szyi. Dla nowojorskiej policji zrobię wszystko – wyszeptał między jednym westchnieniem a drugim. – O Jezu! -jęknął, przewracąjąc oczyma. – Czy ja już zacząłem tę pracę?

Jakiś czas później Eye, rozluźniona i wypoczęta, wyszła z kuchni z dwoma kubkami kawy. Zdziwiła się, widząc, że w gabinecie nadal panuje półmrok. Roarke, z błogim uśmiechem, głaskał siedzącego mu na kolanach Galahada.

– Jak na eksperta w cywilu, chyba dość się już wybyczyłeś.

– Mhm. – Wziął od niej kawę. – Chodzę wcześnie spać, rano seks, kawa do lóżka. Ostatnio zachowujesz się jak prawdziwa żona. Eye, czyżbyś zaczęła się o mnie troszczyć?

– Hej, jeśli nie chcesz tej kawy, sama ją wypije. I co z tego. że się troszczę? A poza tym nie wyjeżdżaj mi tu z gadką o żonie. bo mnie to strasznie denerwuje.

– Dziękuję, kochanie, chętnie napiję się kawy. Jestem poruszony i szczęśliwy, że tak o mnie dbasz. A denerwowanie cię i nazywanie żoną to jedno z moich ulubionych zajęć.

– Świetnie. Skoro wszystko sobie wyjaśniliśmy, rusz tyłek, bo mamy dziś sporo pracy.

12

P o kilku pierwszych rozmowach wideofonicznych Eye w końcu udało się skontaktować z detektywem z Kornwalii, który zajmował się sprawą morderstw. W ciągu piętnastominutowej rozmowy sierżant z silnym północnym akcentem przekazał jej informacje na temat zajścia, dane obu ofiar, które na podstawie linii papilarnych i DNA zidentyftkowało MCDK, ukochane dziecko Feeneya.

Detektyw Fortique okazał się wesoły i bardzo rozmowny opowiedział jej, jak to po długich nużących poszukiwaniach w końcu udało im się ustalić, kim był turysta, który rzekomo znalazł ciała i powiadomił policję.

Fortique zaoszczędził jej sporo czasu i kłopotu. Wezwał do siebie świadka i maglował tak długo, aż mężczyzna przyznał się do zabrania dwóch kawałków srebrnej linki.

Eye uznała, że brytyjska policja jest dużo bardziej skora do współpracy niż agenci federalni. Chętnie odwzajemniła uprzejmość zamorskiego kolegi, informując go o zakupach, jakie Yost zrobił w Londynie. Wymieniwszy grzeczności, zakończyli rozmowę.

Wideofon do sklepu jubilerskiego potwierdził jej podejrzenia. Sprzedawcy od razu przypomnieli sobie Sylyestra Yosta. Zapamiętali klienta o tak doskonałym guście i manierach, który zrobił u nich ogromne zakupy za gotówkę.

Jeszcze jeden węzeł mniej, zauważyła z zadowoleniem i zabrała się do poszukiwania hoteli.

Pracownicy New Savoy okazali się mniej entuzjastyczni oil policji i londyńskich kupców. Odsyłano ją od recepcjonistki do szefa zmiany, który z kolei poradził jej, by zwróciła się do dyrekcji. Wyglądało na to, że utknie tam na dobre.

Szefem hotelu była dobiegająca sześćdziesiątki kobieta o włosach koloru stali, kościstej twarzy i wystającym podbródku. Oczy mial. błękitne jaku niemowlęcia, w jej monotonnym głosie pobrzmiewała szczegółowo dopracowana uprzejmość.

– Niestety, w tej sprawie nie mogę pomóc, pani porucznik ściśle przestrzegamy zasad obowiązujących w New Sayoy i dlatego oprócz dbania o wygodę gości zapewniamy całkowhi dyskrecję.

– Nie uważa pani, że kiedy goście zaczynają gwałcić i mordować, liczą się z możliwością utraty prywatności?

– Możliwe. Niestety, nie mogę udzielać żadnych informacji o gościach. A jeśli pani się myli? Złamałabym przepisy, co więcej. mogłabym urazić któregoś z naszych gości. Dopóki nie przedstawi pani odpowiedniej dokumentacji, w tym międzynarodowego nakazu, by hotel udostępnił dane wspomnianej osoby, mam związane ręce.

Chętnie sama bym ci je związała, a potem wykopała ten kościsty tyłek przez okno z najwyższego piętra tego zasranego hotelu.

– Pani Clydesboro, zmusza mnie pani, żebym o piątej pięćdziesiąt obudziła przełożonego i adwokata do spraw współpracy międzynarodowej? Zapewniam, że im się to nie spodoba.

– Obawiam się, że będzie pani musiała pokonać tą przeszkodę. Proszę się ze mną skontaktować, kiedy tylko…

– Dość tego, a teraz posłuchaj, siostro…

– Chwileczkę. – W drzwiach od trzydziestu sekund stał Roarke i przysłuchiwał się wymianie zdań. Podszedł do biurka i przejął łącze. – Pani Clydesboro.

Eye z zadowoleniem patrzyła, jak zasuszona twarz kobiety blednie, a jej mlecznoniebieskie oczy otwierają się szeroko ze zdziwienia.

– Och, to pan!

Proszę udostępnić porucznik Dallas wszystkie dane, jakich zażąda.

– Oczywiście. Pan wybaczy, nie wiedzialam, że autoryzował ten nakaz.

– Naturalnie, przecież nie mogła pani o tym wiedzieć – odparł z rozbawieniem. – Ale skoro już pani wie, proszę się zabrać do pracy.

– Osobiście wszystkiego dopilnuję. Pani porucznik. proszę przysłać opis mężczyzny, który, pani zdaniem, zatrzymał się w naszym hotelu, a ja natychmiast poproszę pracowników. by potwierdzili lub zaprzeczyli pani przypuszczeniom.

– Wysyłam zdjęcie, daty, kiedy ten człowiek przebywał w Lonynie, oraz opis. Proszę poinformować pracowników, że mężczyzna był prawdopodobnie w przebraniu i miał inne znaki szczególne. kolor oczu i włosów także może być różny. Podejrzewam, że zatrzymał się w którymś z luksusowych apartamentów, podróżował samotnie, możliwe, że własnym pojazdem.

– Za godzinę będzie pani mieć odpowiedź.

– Swietnie – powiedziała Eye, rozłączając się, po czym mruknęła pod nosem: – Biurokratyczna małpa.

– Na tym polega jej praca. Te zasady obowiązują we wszystkich najlepszych hotelach w Londynie. Chcesz, żebym przetarł dla ciebie ścieżki?

Wzruszyła ramionami i wstała.

– Czemu nie? A jak twoje poszukiwania? Znalazłeś coś?

– Tak, chyba tak. Zdaje się, że komputer znajdował się tu, w mieście, Reszta to na razie ciągle zagadki.

– A dokładniej. Możesz podać dokładniejszą lokalizację?

– Jeśli mi dasz trochę czasu, zaprowadzę cię pod jego drzwi.

– Ile?

– Tyle, ile trzeba.

– No tak,ale jak…

– Pani porucznik, niecierpliwość w niczym tu nie pomoże. – Spojrzał w stronę drzwi, w których właśnie pojawił się Mick.

– Przeszkadzam?

– Nie, skąd. – Eye zauważyła, że Roarke szybko zapisał dokument i ręcznie wygasił ekran. – Wcześnie wracasz, mniemam, że interesy dobrze poszły.

Mick rozpromienił się w uśmiechu.

– Mówiąc szczerze, nawet me marzyłem, że będzie tak dobrze. Ładnie pachnie! Czy to kawa?

– Tak. – Róarke był pewny, że Eye z wściekłości zgrzyta zębami. – Napijesz się z nami?

– Chętnie. Poproszę mocną z kropelką czegoś irlandzkiego, jeśli można.

– Da się zrobić.

Mick uśmiechnął się do Eye, kiedy Roarke ruszył w stronę kuchni, a tuż za nim, przeczuwając śniadanie, kot.

– Ten facet prawie nigdy nie śpi. To cud, że znalazł kobietę, która tak jak i on wstaje jeszcze przed świtem.

– Ty też wyglądasz całkiem żwawo jak na kogoś, kto się bawił przez całą noc.

– Pewne zajęcia dodają mężczyźnie energii. Pracujesz czasami w domu, prawda?

– Prawda.

Mick pokiwał głową.

– Widzę, że nie możesz się już doczekać, kiedy będziesz mogła wrócić do tego, co robiłaś. Zaraz znikam. Mam nadzieję, że mi wybaczysz to, co powiem, ale Roarke pracujący ramię w ramię z gliną to widok dość niezwykły.

– Bardzo niezwykły. – Obróciła się, kiedy do gabinetu wszedł Roarke z dużym kubkiem parującej kawy z whisky.

– Oto odpowiedź na modlitwy. Dzięki, przyjacielu. Wypiję w swoim pokoju, na dobry sen.

– Jeszcze chwila. Eye, masz nazwiska tej pary z Kornwalii?

– Mam czy nie, to sprawa policji.

– Mick może ich znać. – Roarke patrzył żonie w oczy. – I ich rywali.

Miał rację. Potencjalny przemytnik mógł się na coś przydać, choćby jako gość.

– Britt i Joseph Haguesowie.

– Cóż. – Mick z uwagą wpatrywał się we wzmocnioną kawę. -Możliwe, oczywiście, dużo podróżuję, mogłem gdzieś słyszeć te nazwiska. Dokładnie me pamiętam. – Spojrzał znacząco na Roarke”a. – Nie mogę powiedzieć. Nie pamiętam – powtórzył.

– Robiłeś z nimi interesy? – zaatakowała Eye. – Takie, które nie spodobałyby się celnikom?

– Robię interesy z różnymi ludźmi – odezwał się chłodno. – Nie mam zwyczaju rozmawiać o nich ani o ich sprawach z glinami. Dziwię się, że mnie oto pytasz – zwrócił się do Roarke”a. – Jestem niemile zaskoczony. Spodziewasz się, że będę sypał przyjaciół i współpracowników?

– Twoi przyjaciele i współpracownicy nie żyją – powiedziała stanowczo Eye. – Zostali zamordowani.

– Britt i Joe? – Jego zielone oczy otworzyły się szeroko ze zdziwienia i pociemniały. Powoli usiadł na krześle. – Nic o tym nie słyszałem. Nikt mi nie mówił.

– Ich ciała znaleziono w Kornwalii. Zdaje się, że nie od razu. Policja bardzo długo nie mogła zidentyfikować zwłok.

– Dobry Boże, niech spoczywają w pokoju. Tacy sympatyczni ludzie. Jak to się stało?

– Komu mogło zależeć na ich śmierci? – odpowiedziała pytaniem Eye. – Kto był w stanie słono zapłacić za wyeliminowanie ich z gry?

– Nie jestem pewien. Muszę przyznać, że mieli spore powodzenie. Sprowadzali do Londynu wysokiej klasy alkohole i nielegalne substancje, a stamtąd dalej do Paryża, Aten, Rzymu. Założę się, że nadepnęli na niejeden odcisk. W branży zaistnieli dopiero parę lat temu. Boże, nie mogę uwierzyć. – Mick napił się kawy, próbując się uspokoić.

– Nie znałeś ich – powiedział do Roarke” a. – Jak wspomniałem, zajmowali się eksportem od kilku lat. Działali tylko na terenie Europy. Niedawno kupili domek na wsi. Bóg jeden wie dlaczego, ale lubili wiejskie życie.

– Czyim interesom zagrażali? – zapytał Roarke.

– Trudno powiedzieć, weszli w paradę tylu ludziom. Przecież zawsze znajdzie się miejsce dla jeszcze jednego przemytnika. Na świecie jest mnóstwo rzeczy, które powinny zmienić właściciela. Może Francolini? Tak, to wredny skurwiel, a oni działali na jego terenie. Nie zawahałby się przez nasłaniem na nich któregoś ze swoich goryli. Uciszyłby ich na dobre.

– Nie zatrudnia płatnych zabójców. – Roarke dokładnie pamiętał Francoliniego, – Ma wystarczająco dużo swoich ludzi, którzy przeleją krew, jeśli tego zażąda. Nie wyszedłby poza rodzinę.

– Płatny zabójca? No to faktycznie Francolini odpada. A Lafarge? Albo Hornbecker. Hornbecker mógłby zapłacić za czyjąś śmierć. Musiałby mieć dobry powód, żeby nadwerężać swój budżet.

– Franz Hornbecker z Frankfurtu – wyjaśnił Roarke. – Za moich czasów był płotką.

– Ostatnio miał szczęście. – Mick westchnął. – Nie wiem, co jeszcze wam powiedzieć. Britt i Joe… Nie mogę uwierzyć. Dlaczego, jeśli wolno spytać, glina z Nowego Jorku interesuje się losem dwójki dobrze zapowiadających się angielskich przemytników?

– Ich śmierć może mieć związek ze sprawą, którą prowadzę.

– Jeżeli tak jest, mam nadzieje, że złapiecie bydlaka, który ich załatwił. – Mick wstał. – Nie mam pojęcia, w co się ostatnimi czasy wplątali, ale mogę popytać. Po cichu.

– Będziemy wdzięczni za pomoc i informacje.

– Zobaczę, co się da zrobić. – Pochylił się i pogłaskał kota, łaszącego się u jego nóg. – Idę do łóżka. Och, Roarke… – Zanim wyszedł, jeszcze sobie coś przypomniał. – Jeśli będziesz mial wolną chwilę, chciałbym omówić z tobą sprawę, o której ci wspominałem.

– Moja administratorka się tym zajmie.

– O rany, słyszałeś? Moja administratorka się tym zajmie – zwrócił się do Galahada, biorąc go na ręce. – Czy ty wiesz, jak to brzmi?

– Jaką sprawę? – zapytała Eye, gdy Mick zamknął za sobą drzwi.

– Perfumy – wyjaśnił Roarke. – Wszystko legalne. Powiedziałem mu, że nie wchodzę w nic, co rozgniewałoby moją glinę. Zajmę się tymi wideofonami w twojej sprawie.

– Dlaczego twój komputer tak piszczy?

– A piszczy? – Oderwał się od swoich myśli i nastawił uszu. Uśmiechnął się, usłyszawszy sygnał. – Zdaje się, że za chwilę będziemy u drzwi Yosta. – Natychmiast się poderwał i ruszył do swojego gabinetu. Pochylił się nad monitorem, przejrzał dane. – Hm, wyświetl na ekranie ściennym – polecił. Odwrócił się spojrzał na przesuwające się po ekranie rzędy cyfr i krzyżujące się linie.

– Co to? Współrzędne? – zainteresowała się Eye.

– Tak, i to bardzo dokładne. Ciekawe. Komputer, otwórz mapę Nowego Jorku na drugim ekranie. Trochę skakał po mieście. Niezła przykrywka. Bardzo sprytne posunięcie, bo przeszkadza w określeniu ostatecznej lokalizacji.

– To znaczy co? Chodzi o to, że nie wiemy, czy to zachodnia, czy wschodnia cześć miasta? – Bezskutecznie próbowała rozszyfrować migające liczby.

– Mniej więcej. Przeskakuje tam i z powrotem, w górę na dół, w okolicę Long Island i znowu do centrum. Mamy kilka możliwości, ale najprawdopodobniej… Komputer, powiększ górny zachodni Manhattan. Tak, dobra. Odkoduj formułę lokacyjną, dopasuj symbol ulicy. Widzisz? – zapytał, kładąc rękę na karku Eye.

– Wygiąda na to, że Yost jest naszym sąsiadem.

– To kilka ulic stąd. Niech to szlag, tylko cztery ulice dalej.

– Zdaje się, że za rzadko chodzimy na spacery po okolicy. Jesteś pewny?

– Na dziewięćdziesiąt procent.

– Wystarczająco. Dobra, potrzebny mi dokładny opis tego budynku. Nazwiska lokatorów, rodzaj zabezpieczeń, plan ulic.

– Nie ma problemu. Właściwie to wydaje mi się, że jestem jego właścicielem.

– Wydaje ci się?

– Czasami człowiek traci rachubę. Komputer, kto jest właścicielem nieruchomości widocznych na drugim ekranie?

Czekaj.

Właścicielem nieruchomości jest Roarke Industries.

– No widzisz. Zaczekaj, sprawdzę pliki dotyczące moich nieruchomości. Zaraz będziesz miała wszystkie dane.

– Czasami tracisz rachubę? – Eye spojrzała na męża z niedowierzaniem. – Zapomniałeś o całym budynku?

– No wiesz, często kupuję i sprzedaję nieruchomości, zwłaszcza na własnym podwórku. – Uśmiechnął się do niej. – Każdy ma jakieś hobby. – Po chwili lista mieszkańców była gotowa. – Cudownie, nieprawdaż? Wszystko wynajęte. Nie znoszę, kiedy te piękne apartamenty się marnują.

– Wyłącz rodziny, pary, tych, którzy mają współlokatorów, i samotne kobiety.

Ku jej zaskoczeniu komputer natychmiast wykonał polecenie. Nie wiedziała, że Roarke zaprogramował go tak, by reagował na jej głos.

Na liście pozostało dziesięć nazwisk.

– Pokaż umowy o wynajem.

Przebiegła wzrokiem po nowych danych. Po wykluczeniu mężczyzn powyżej sześćdziesiątki i poniżej czterdziestki lista zawęziła się do dwóch osób.

– Jacob Hawthome, analityk komputerowy, pięćdziesiąt trzy lata, samotny. Szacowany roczny dochód dwa przecinek sześć miliona dolarów. Mieszka w apartamencie na ostatnim piętrze, tak? Yost też wybrałby najlepszy kąsek.

– Zgadza się.

– Ma kilka lat za dużo, ale i tak mi pasuje. Sprawdź obydwa nazwiska. Lepiej się upewnić. Zwołam ekipę.

Dwie godziny później cały zespół zebrał się w domowym gabinecie Eye. Miała do dyspozycji dwudziestu oficerów do zadań specjalnych oraz dziesięciu mundurowych, których sama wybrała. Może i była to przesada, ale nie zamierzała ryzykować i pozwolić, by Yost się wymknął.

Czekając na nakaz przeszukania mieszkania, jeszcze raz powtórzyli plan.

– W budynku mieści się pięćdziesiąt sześć lokali. Wszystkie są zamieszkane. Pamiętajcie, że bezpieczeństwo osób cywilnych jest najważniejsze.

Na ekranie widać było plan budynku. Eye, omawiając każde mieszkanie, zaznaczała je laserowym wskaźnikiem.

– Według naszych informacji, podejrzany mężczyzna zajmuje apartament na najwyższym piętrze. Jest to jedyny lokal na tym poziomie. Windy i podjazdy będą wyłączone, a wejścia na klatkę schodową zablokowane. Nie możemy pozwolić, żeby wydostał się ze swojego piętra i wziął zakładników. Na piętrze znajduje się sześć wyjść. Przy każdym będą stały dwie osoby z Grupy B. Grupa A obstawi wyjścia z budynku. Na mój rozkaz tutaj i tutaj wchodzą czarno-biali. Zamykają ruch uliczny. Nie likwidujemy osobnika. Jeśli zajdzie taka konieczność, ogłuszamy. Broń w gotowości.

Oderwała wzrok od ekranu i spojrzała na twarze swoich ludzi.

– To zawodowy morderca. Przez ponad czterdzieści lat udawało mu się zwodzić wymiar sprawiedliwości. Jest podejrzany o popełnienie czterdziestu morderstw. To szybki, inteligentny i niebezpieczny facet. Naszym celem jest odnalezienie go i ujęcie na terenie budynku. Jeśli operacja się nie powiedzie, zdejmie go druga linia. Wszyscy w pełnym uzbrojeniu i kamizelkach.

Odwróciła się do ekranu, podzieliła go na dwie części i wyświetliła twarz Yosta.

– Oto mężczyzna, którego szukamy. Każdy z was otrzyma jego zdjęcie. Ostrzegam, że często korzysta z przebrania. Kapitan Feeney wyjaśni, jaką rolę w tej operacji odgrywa WPE.

Feeney pociągnął nosem, podrapał się i wstał.

– Kamery zabezpieczające zainstalowane na tym piętrze będą przekazywać obraz do Bazy 1. Trzydzieści minut temu otrzyma1i- my potwierdzenie, że podejrzany przebywa na terenie operacynyrn. Przed rozpoczęciem akcji dostaniemy jeszcze jedno potwierdzenie. Podejrzany, patrząc na swoje monitory, zobaczy pusty korytarz. Niestety nie powstrzymamy go przed drapaniem się po dupie i wyglądaniem przez okno, dlatego cała ekipa, łącznie z mundurowymi, pozostaje na swoich pozycjach i czeka na rozkazy. Ja i porucznik Dallas będziemy koordynować przebieg akcji z Bazy 1. Ekipa porozurujewa się na kanale trzecim, proszę ustawić swoje komunikatory. I żadnego pieprzenia głupot podczas operacji. Do roboty, bierzmy się za tego faceta.

Eye kiwnęła głową.

– McNab, Peabody, porucznik Marks i ja wkroczymy do akcji tym wejściem. Wszystkie rozkazy będą przekazywane do szefów zespołów i do Bazy 1. Są pytania? – Czekała, uważnie studiując ich twarze. Wiedziała, że to twardzi faceci. I twarde kobiety. Znają swoją robotę. – Idźcie do swoich ludzi i przekażcie rozkazy. Zaczniemy, jak tylko nadejdzie nakaz.

Dlaczego, do cholery, to tak długo trwa? Zastanawiała się, kiedy opuszczali gabinet. Złożyła raport i prośbę ponad dwie godziny temu. Będzie musiała skontaktować się z sędzią i go pospieszyć.

Wtedy przyszło jej do głowy, że Feeney lepiej się do tego nadaje. Miał wyższy stopień i był od niej bardziej kulturalny. Sędzia na pewno chętniej go wysłucha.

– Feeney, coś kręcą z tym nakazem. Może spróbujesz to przyspieszyć?

– Cholerna polityka. – Mrucząc pod nosem, podszedł do jej biurka.

Kiedy zajął się łączem, Eye zwróciła się do Roarke”a:

– Dzięki za pomoc z kamerami i planem. Wszystko powinno pójść gładko.

„Powinno” to niepokojące sformułowanie, pomyślał.

– Jako właściciel budynku nalegam, by pozwolono mi wejść z wami do apartamentu.

– Bredzisz i dobrze o tym wiesz. Jeśli się nie uspokoisz, to zabronię Feeneyowi wpuszczać cię do Bazy 1. Roarke, wiem, jak postępować z podejrzanym, więc mi nie przeszkadzaj.

– A gdzie masz kamizelkę?

– Na razie u Peabody. Strasznie w niej gorąco, a poza tym jest ciężka

– Ubiorę się przed samą akcją. – Zerknęła przez ramię na Feeneya, który wykłócał się o coś przez wideofon.

– Coś jest nie tak – mruknęła i już miała do niego podejść, kiedy w drzwiach stanął komendant Whitney.

– Pani porucznik, operacja została odwołana.

– Odwołana? O co, do cholery, chodzi? Namierzyliśmy go, jest swojej norze. Możemy go mieć w ciągu godzimy.

Feeney, klnąc wściekle, poderwal się na równe nogi.

– Pieprzone skurwysyny! Wystawiliście nas do wiatru! Niech szlag trafi taką politykę!

– Racja. – Głos Whitneya był opanowany i chłodny, ale w oczach pojawiły się gniewnie błyski. – Dokładnie tak. – Musiał być równie sfrustrowany, bo zamiast poinformować Eve o tym przez wideofon, przyszedł osobiście odwołać akcję. – Federalni zwietrzyli twoją operację.

– A co mnie to obchodzi? Komendancie, to ja prowadzę dochodzenie i ja zdobyłam dane, dzięki którym dotarliśmy tak daleko. Podejrzany zabił dwie osoby na moim terenie. Ja jestem prowadzącą.

– Myślisz, że o tym nie wiem? Dallas, w ciągu pół godziny zdążyłem obrazić Soonera, asystenta szefa, całe FBI i dwóch sędziów. Postraszyłem też kilka osób, które się przypadkiem nawinęły. Federalni zatrzymali nakaz i wcisnęli swoich ludzi. Niech no tylko się dowiem, od kogo usłyszeli o twojej prośbie, osobiście skopię mu dupę. Tymczasem fakty są takie: my stąd spadamy, oni wchodzą.

Eye z trudem rozluźniła zaciśnięte pięści. Później, obiecała sobie. Później coś rozwali.

– Wiem, że ominęli procedurę. Nie było żadnych nakazów. wypięli się na zwyczajowy tok postępowania. Kiedy będzie po wszystkim, złożę oficjalny protest.

– Nie baw się w to, Dallas. Polityka to śmierdząca gra, ale to moja gra. Uwierz mi, ja się tym zajmę. Agenci Jacoby i Stowe liczą, że dzięki tej akcji zrobią karierę, lecz się cholernie przeliczą.

– Z całym szacunkiem, szefie, ale gówno mnie obchodzi Jacoby i Stowe. Niech tylko złapią Yosta. Chcę go przesłuchać w sprawie zabójstwa French i Talbota. I to zanim federalni wejdą z nim w jakieś układy.

– Już się tym zająłem. Znam, kogo trzeba, komisarz Tibble obiecał pomóc. Przesłuchasz go, Dallas.

Nie była pewna, czy zdobędzie się na rzeczową odpowiedź. więc tylko kiwnęła głową, po czym podeszła do okna. Na dole na ulicy policjanci czekali na jej rozkaz. Cóż, nie będzie żadnego rozkazu.

– Zawiadomię ekipę – zaproponował Feeney.

– Nie. Ja tu dowodziłam. Sama im powiem.

– Feeney – odezwał się Whitney, kiedy Eye opuściła pokój. – Każ swoim najlepszym ludziom wytropić, gdzie był przeciek.

To musiał być ktoś z działu komunikacji albo od sędziego

Beesleya. Chcę wiedzieć, kto powiadomił Jacoby”ego o prośbie o nakaz.

– Już się za to biorę. – Feeney spojrzał pytająco w stronę Roarke”a, który nieznacznie kiwnął głową.

Ależ oczywiście, pomyślał, z największą przyjemnością pomogę WPE w naprawianiu tego przecieku.

– Roarke. – Jeśli nawet Whitney zauważył to nieme porozumienie, udał, że nie zrozumiał. – Bez względu na to, jak zakończy się ta akcja, w imieniu nowojorskiej policji chcę panu oficjalnie podziękować za pomoc i współpracę w dochodzeniu.

– Oficjalnie przyjmuję podziękowania. Czy mogę zapytać, co pan wie o tych agentach?

– Niewiele, ale to się wkrótce zmieni. Nie mają pojęcia, kogo wkurzyli.

– Pamiętam z doświadczenia, że lepiej pana nie drażnić, Jack, bo robi się pan wyjątkowo wredny.

Whitney odwrócił się i uśmiechnął do Roarke” a.

– To prawda, tylko że tym razem miałem na myśli Dallas. Obedrze ich ze skóry, a ja jej w tym pomogę. – Kiedy odezwał się sygnał jego komunikatora, wyszedł z pokoju i dopiero na korytarzu wyjął urządzenie z kieszeni.

– To ona miała go dopaść. – Feeney przemierzał gabinet czym wzburzony kogut, broniący swojej ulubionej kwoki. – Federalni dobrze o tym wiedzieli. Namierzyła Yosta w ciągu niecalego tygodnia. Jeden pieprzony tydzień wystarczył, żeby zaczęła mu deptać po piętach. A oni zmarnowali całe lata i nawet się do niego nie zbliżyli. Założę się, że zazdrość zżera te ich rozlazłe federalne tyłki. To dlatego uderzyli poniżej pasa.

– Bez wątpienia. Feeney, co byś zrobił, gdyby w twoje ręce wpadły nagle jakieś poufne informacje na temat agentów Stowe i Jacoby”ego? Oczywiście z anonimowego źródła.

Feeney zatrzymał się i spojrzał podejrzliwie na Roarke”a.

Hm, przydałoby się coś takiego. Niestety, węszenie wokół agentów federalnych to ryzykowny sport. Przestępstwo federalne.

– Naprawdę? Jako szanujący prawo obywatel cieszę się, że takie sprawy traktowane są poważnie.

Roarke podszedł do okna i zerknął na ulicę. – Wiem, jak jej ciężko – odezwał się po chwili. Musi stanąć przed ekipą i ogłosić, że cała jej praca, wszystkie przygotowania poszły na marne. Tak po prostu odsunięto ich na bok, żeby federalni mogli zgarnąć laury.

– Dallas nie nosi odznaki po to, żeby zgarniać laury.

Roarke spojrzał na niego przez ramię.

Oto facet, który wszystkiego ją nauczył, pomyślał. To on ją ukształtował, zrobił z niej prawdziwą policjantkę.

– Oczywiście, masz rację. Pozostanie jej satysfakcja, że zrobiła co do niej należy, dopilnowała by wymierzono sprawiedliwość. Zabójstwa na tle seksualnym są dla niej wyjątkowo trudne.

– Tak, wiem. Feeney wbił wzrok w swoje buty.

– Ostatniej nocy miała koszmary. Ta sprawa nie dawała jej spokoju. Obudziłem ją z przerażającego, brutalnego snu. A dziś rano obaj widzieliśmy, jak staje na swoim posterunku jak zbiera się w sobie i sprawnie organizuje całą ekipę. Przygotowana do wykonania obowiązku. Wiesz, ile ją to kosztuje? Ci skurwiele z FBI nigdy nie zrozumieją jednego: jej odwagi. – Roarke znowu popatrzył na ulicę. Eve skończyła rozmawiać ze swoimi ludźmi i wracała do domu. – Absolutna, niezachwiana odwaga. Federalni mają gdzieś ofiary. To tylko nazwiska, kolejne dane do statystyk. Dla niej to ludzie, twarze. Nie, oni nigdy nie pojmą, co sprawia, że Eve jest taka, jaka jest. Ona ma serce.

– Masz rację. – Feeney westchnął ciężko. – I o tym trzeba pamiętać. Powiem więcej, i powiem to jej, sobie, ekipie, każdemu, kto będzie słuchał. Federalni mogą go przymknąć, ale to ona go dopadła.

– Nikt nikogo nie przymknie. – Do pokoju wszedł Whitney, jego twarz była nieporuszona jak skała. – Zniknął.

13

Feeney wrzał. Jego tyrada była nasycona złośliwością i irlandzkimi przekleństwami. Eve, idąc po schodach, a potem korytarzem, przysłuchiwała się, jak rzuca gromy.

Wiedziała, że wystrychnięto ich na dudka.

– Skurwysyny, to mało powiedziane – perorował Feeney. – To pieprzone, bezmózgie buraki. Zgubili go. Zgubili cholernego masowego mordercę, bo żądza sławy zaślepiła te ich śmierdzące zakute łby. Przez te kretyńskie zagrywki ptaszek wyfrunął z klatki.

– Nie wiemy na pewno, czy dowiedział się o zasadzce – wtrącił się Whitney.

Feeney urwał przemowę i rzucił szefowi piorunujące spojrzenie.

– Jack, nie chrzań. Komu chcesz wcisnąć ten kit? Przeciek był od nich, sami dali mu czas. Mielibyśmy go, na Boga, byłby już nasz, gdyby te rządowe fiuty nie rozpieprzyły naszej akcji.

– Zniknął. – Eye nie była zdenerwowana. Dziwne, ale wybuch Feeneya pomógł jej się opanować. Czuła ogarniającą ją pustkę.

– Rządowa zasadzka się nie udała. – Whitney nie okazywał wściekłości i rozgoryczenia. – Weszli do mieszkania przed kilkoma minutami. Yosta nie było.

– A sprawdzali kamery zabezpieczające? Rozmawiali z portierem i ochraniarzami? Zapytali ich, czy facet jest w budynku?

– Nie znam szczegółów. Oficjalne oświadczenie brzmi: podejrzany zbiegł. Obława się nie powiodła.

Eve kiwnęła tylko głową.

– Chciałabym to osobiście potwierdzić, komendancie.

– Ja także. – Whitney spojrzał najpierw na nią, następnie n Feeneya. – Idziemy.

Federalni nie okazali się zbyt przyjaźni. W eleganckim przyciemnionym holu budynku, w którym przeprowadzono nie udaną akcję, panowała ponura atmosfera. Na widok miejscowej policji nastroje stały się wyraźnie wrogie.

Eve czuła, że gdyby nie obecność Whitneya, nie obeszłoby się bez pyskówki. Stopień i zimne opanowanie szefa ostudziło jej temperament.

Widząc, że Feeney ciągle jeszcze trzęsie się z wściekłości, kiwnęła na McNaba.

– Wykorzystaj swój chłopięcy urok i spróbuj się czego dowiedzieć od elektroników z FBI. Może sprawdzili albo sprawdzają dyskietki zabezpieczające. Chcę wiedzieć, jak i kiedy Yost wymknął się z budynku, którym wyjściem i co ze sobą zabrał.

– Już się robi. – McNab włożył ręce do kieszeni szerokich spodni w kolorze dojrzałych truskawek i odmaszerował.

– Peabody, przejdź się po piętrach, dyskretnie podpytaj sąsiadów, może coś widzieli. Postaraj się nie ściągać na siebie uwagi federalnych. Byłoby dobrze, gdyby ci się udało wydobyć coś z androidów pracujących w budynku.

Eve, Whitney i Feeney weszli do windy i w milczeniu jechali na górę. Chciała wszystko spokojnie przemyśleć. Czas akcji był ściśle tajny. Yost musiał mieć niezłe znajomości. W FBI? W policji? Pewnie i tu, i tu. Działał szybko i sprawnie, ale jeszcze nie zrobił tego, co miał do zrobienia w Nowym Jorku. Błyskawicznie się ulotnił, lecz na pewno jest w pobliżu. W hotelu? Możliwe. Była skłonna uwierzyć, że Yost, albo jego pracodawca, miał w pogotowiu jakąś kryjówkę. Gdzieś się zaszył. Musi dokończyć robotę.

Wie, że depczemy mu po piętach. Ciekawe, jak długo będzie czekał, zanim wykona następny ruch?

Zajęta rozmyślaniem, wyszła z windy pierwsza, nie czekając na szefa. Od razu nadziała się na Jacoby”ego.

Oczy błysnęły mu złowrogo, cofnął się, przyjmując postawę boksera gotowego się do ataku.

– To akcja FBI.

– To akcja, którą FBI zwyczajnie spieprzyło – powiedział

Whitney, wysuwając się przed Eve, nim ta zdążyła otworzyć usta. – Agencie, zechce pan wyjaśnić, jakim cudem udało się panu pańskiej ekipie zgubić podejrzanego, którego zlokalizowali moi kudzie?

Jacoby wiedział, z której strony spadnie cios. Zamierzał zrobić wszystko, by oszczędzić własnego karku i zrzucić winę na łiejscową policję.

– Agenci federalni przygotowywali tę operację od dłuższego czasu. Nie muszę wyjaśniać…

– Racja – przerwał mu Whitney. – Od lat nieudolnie próbowaliście znaleźć Yosta. Moja podwiadna namierzyła go w kilka dni. Nie dość, że skorzystaliście z naszego sukcesu i przejęliście doskonale przygotowaną akcję, to jeszcze nie wiadomo jakim cudem udało się wam wszystko schrzanić. Agencie Jacoby, odpowie pan za to nie tylko przed swoimi przełożonymi, ale także przede mną, moim szefem i inspektorem prowadzącym. Niech pan nie liczy na to, że nie będzie się pan musiał tłumaczyć.

A teraz… – Zrobił krok do przodu, dyskretnie kiwając na Eye.

– Może zacznie pan ode mnie?

Po korytarzu kręcili się ludzie z oddziału prewencyjnego. Na plecach mundurów mieli wielkie jaskrawożółte inicjały agencji. Eye minęła ich i weszła do apartamentu.

Mieszkanie zostało już dokładnie przeszukane, ale agenci nadal się tam kręcili. Nie przeszkodziło jej to, dostała to, czego chciała. Zobaczyła na własne oczy, jak mieszkał.

Bogato, pomyślała w pierwszej chwili. Na podłodze leżały puszyste dywany i miękkie poduszki. Za ścianą ze szkła, za którą rozpościerał się widok na miasto, znajdował się przestronny kamienny taras, osłonięty od wiatru bujną roślinnością w lśniących donicach:

Gustownie, zauważyła. Delikatnie kojące pastele ścian stinowiły doskonałe tło dla starannie dobranych obrazów w eleganckich złotych ramach, a do tego stare drewniane meble. Nauczyła się rozpoznawać spokojną elegancję antyków.

Urządził się z wyczuciem i stylem. W salonie panował lekki nieład, który zapewne był skutkiem wizyty federalnych. Wypolerowane na połysk meble przykryła ledwo widoczna warstewka kurzu.

Na niskim stoliku z rzeźbionymi wygiętymi nogami stały świeże kwiaty w kryształowym wazonie. Pod ścianą, na podeście, posąg nagiej długowłosej kobiety z białego marmuru, W drewnianej obudowie na ścianie znalazła zdemontowane centrum komunikacyj ne i konsolę przeznaczoną do rozrywki.

Nie, na pewno tu nie pracował, zastanawiała się. Nie w salonie. Mógł się tu zabawiać, owszem, ale nie robił niczego poważnego. Eve powoli obracała się, rejestrując wszystko swoim podręcznym minizestawem.

Zastanawiała się, czy Roarke dobrze by się czuł, otoczony takimi obrazami, rzeźbami, meblami.

Kamera filmująca salon nie zarejestrowała jej obecności, kiedy łukowatym przejściem wchodziła do eleganckiej jadalni. Ciężki kryształowy żyrandol idealnie pasował do masywnych, nieco męskich mebli. Duży stół zdobił bukiet niskich kolorowych kwiatów, obok niego stały srebrne świeczniki z długimi białymi świecami.

Lśniąca czystością kuchnia znajdowała się na prawo. Eye wydęła ze zdumieniem usta, kiedy otworzyła lodówkę wielkości czołgu. Była pełna jedzenia, tak samo jak autokucharz. Półki uginały się od drogich produktów doskonałej jakości, a głównie czerwonego mięsa.

W szufladach znalazła starannie posegregowane przybory kuchenne, potrzebne do gotowania. Słoiczki, butelki z olejem, przyprawy, wszystko, co przydaje się osobie, która lubi sama przyrządzać posiłki.

Ciekawe, pomyślała, wyobrażając sobie Yosta stojącego przy wielkiej kuchence i pichcącego jakąś wyszukaną potrawę. Pewnie słuchał muzyki, może klasycznej, na przykład opery. Wkładał śnieżnobiały fartuszek, który znalazła w szafie. Był wykrochmalony i idealnie odprasowany.

Sam gotował. Zorganizowany i samowystarczalny mężczyzna. Czasami pewnie zamawiał coś w autokucharzu. Z kredensu wyjmował wytworną porcelanę, zapalał świece i w samotności delektował się swoim doskonałym posiłkiem. Mężczyzna o wyfinowanym guście, rozsmakowany w zabijaniu.

Wycofała się z kuchni, by dokładniej obejrzeć pokój, który przerobił na nowoczesną, wyposażoną w najnowocześniejszy sprzęt salę do treningu. Ściany wysokiego pomieszczenia wyłożone były lustrami, drewniana podłoga pachniała czystością.

Scieżka do biegów wyposażona w program stymulujący różne nawierzchnie, basen, maszyny wspomagające trening samoobrony, namiot ciśnień. Lustra na wszystkich ścianach i kamery rejestrujące przebieg ćwiczeń.

Yost dbał o formę i lubił na siebie patrzeć.

Za ścianą znajdowała się sypialnia. To tutaj zaspokajał swoje żądze. Sliskie materiały, zmysłowe kolory, pod błękitnym satynowym baldachimem łóżko żelowe wielkości jeziora. A na suficie baldachimu lustro. Lubił się sobie przyglądać nie tylko w czasie treningu.

Główna łazienka, jak można się było spodziewać, urządzona była równie wygodnie. Eye znalazła tu całą kolekcję maleńkich mydełek, szamponów, olejków i balsamów z najlepszych hoteli na świecie. Ekonomiczny rozmiar, zauważyła. Nie zajmują zbyt dużo miejsca w torbie podróżnej. Zabierasz je ze sobą, żeby po sobie posprzątać, co, Yost?

Gwałcąc i mordując, robi się straszny bałagan, człowiek się poci, brudzi. Kiedy ma się pod ręką te luksusowe kosmetyki w zgrabnych buteleczkach, można się natychmiast odświeżyć. Kosmetyki były posegregowane i ustawione na półkach w wysokiej szafce. Zauważyła między nimi nieregularne przerwy, a więc kilku pojemniczków brakowało. Zabrał je ze sobą. Nic nie powinno się zmarnować.

Prawdziwym majstersztykiem okazała się garderoba, jeśli tak duże i wymyślnie zaaranżowane pomieszczenie można nazwać garderobą.

Wyobrażała sobie, że opuszczał dom w pośpiechu. Tymczasem nigdzie nie było śladu nieporządku. W obrotowej szafie wisiało kilka pustych wieszaków. Na półce stały szare kamienne stojaki na peruki. Każdy cal doskonale zagospodarowany.

A było tych cali sporo.

Setki garniturów, od jasnoniebieskich, poprzez szare, po czarne. Dalej, w równym rzędzie, na dwóch poziomach, koszule we wszystkich odcieniach bieli i delikatnych pastelach. W drugiej, równie przepastnej, szafie skrupulatnie ułożone ubrania codzienne. Kombinezony, stroje do ćwiczeń, jedwabne szlafroki. Morze krawatów, apaszek, szali i pasków, równych jak linijki, posegregowanych i zawieszonych w dokładnie takich samych odstępach. Góry butów w przezroczystych pudłach, które dla większego porządku zostały jeszcze ponumerowane. Naliczyła sześć brakujących par.

Między drążkami szafy znajdował się śnieżnobiały kontuar, nad którym rozpościerało się ogromne potrójne lustro otoczone małymi lampkami. Przed lustrem stało krzesło z obiciem. Pod kontuarem zauważyła dwa tuziny szuflad. Odsunęła kilka z nich. Kolekcja kolorowych kosmetyków, jaką znalazła, przyprawiłaby jej przyjaciółkę Mayis o palpitację serca. Nie przestając nagrywać, oglądała etykietki. O kosmetykach wiedziała jeszcze mniej niż o malarstwie.

Wyszła z garderoby, przeszła po miękkim dywanie, a w końcu znalazła to, czego szukała. Najważniejsze miejsce w domu, miejsce, w którym pracował. Przed komputerem Yosta stała Karen Stowe w towarzystwie dwóch agentów federalnych, zajętych przeglądaniem dysków.

– Spieszył się – powiedziała Stowe. Z rękoma na biodrach przyglądała się danym, przesuwającym się na monitorze. – Nie mógł wszystkiego ze sobą zabrać.

– Zabrał wszystko, co chciał – odezwała się Eye, wchodząc do pokoju.

Głowa agentki FBI podniosła się gwałtownie, jak gdyby znienacka dostała potężny cios w szczękę. Zacisnęła usta.

– Dajcie znać, jak coś znajdziecie – poleciła, po czym ruszyła w stronę drzwi, Kiwnęła na Eye, by poszła za nią, ale ta zignorowała sygnał.

– Spakował walizki, zabrał to, co uznał za najbardziej niezbędne – mówiła dalej Eye. – Przejrzał wszystkie pliki z danymi na dyskach. Jest systematyczny i zorganizowany, więc nie zabrało mu to zbyt dużo czasu. Na pewno ma laptop i kilka zgrabnych elektronicznych cacek, które idealnie mieszczą się w torbie podróżnej. Ma to wszystko ze sobą. Moim zdaniem, potrzebował góra pół godziny na przygotowanie się do ewakuacji po tym, jak dowiedział się o waszej operacji.

– Nie zamierzam teraz o tym rozmawiać.

– Szkoda. Moi ludzie namierzyli go, podczas gdy wy bez sensu wokół niego krążyliście. Komu zapłaciłaś, żeby zdobyć informacje o nakazie? Co obiecałaś w zamian za to, że wepchniesz mi się przed nosem i schrzanisz całą moją robotę?

– FBI ma pierwszeństwo.

– Nie pieprz, Stowe. Sprawiedliwość ma pierwszeństwo. Gdybym na czas dostała nakaz, Sylyester Yost siedziałby teraz za kratkami, zamiast wić sobie nowe gniazdko.

Agentka wiedziała, że Eye ma rację. Niech to szlag, miała rację.

– Skąd możesz mieć taką pewność?

– Mogę mieć pewność co do jednego: facet zniknął. Schrzaniłaś i facet zniknął. Wyjaśnisz mi to, kiedy znajdziemy następne ciało?

Stowe przymknęła na moment oczy i nabrała głęboko powietrza.

– Możemy wyjść i porozmawiać o tym na osobności?

– Nie.

– Dobra. – Agentka. w przypływie złości trzasnęła drzwiami, żeby jej koledzy pracujący w gabinecie Yosta nie słyszeli ich rozmowy. – Posłuchaj, wściekasz się i masz do tego prawo. Zrozum, wykonywałam tylko swoje obowiązki. Jacoby przyszedł do mnie i powiedział o twoim nakazie. To był jego pomysł, wszystko wcześniej zorganizował. Miałam szansę przymknąć Yosta. Musiałam z niej skorzystać. Zrobiłabyś to samo.

– To ty posłuchaj. Nie znasz mnie, koleżanko. Nie gram w te wasze gierki, nie zbieram punktów, kopiąc pod innymi dołki. Chciałaś wielkiej akcji i nie obchodziło cię, kto ją przygotuje. A teraz obie mamy puste ręce, a na dodatek szykuje się jeszcze jedno morderstwo. – Eve urwała, widząc, że Stowe nerwowo się skrzywiła. – Chyba się domyśliłaś, co? Chętnie zobaczę, jak za ten paskudny numer skopią tyłek tobie i twojemu koledze, ale niestety to nie zapobiegnie kolejnej śmierci. Już nic nie może jej zapobiec.

– No dobra – odezwała się w końcu Stowe, a kiedy Eve odwróciła się, zamierzając odejść, agentka chwyciła ją za ramię. Mówiła przyciszonym głosem, jej oczy nabrały ponurego, choć przepraszającego wyrazu. – Masz rację. Od początku do końca miałaś rację.

– I co z tego? Teraz to już bez znaczenia. Stowe, trzymaj się ode mnie z daleka. Ty i ten kretyn, z którym pracujesz, trzymajcie się z daleka ode mnie, moich ludzi i mojego śledztwa, bo jak ja się za was wezmę, to z waszych tyłków posypią się wióry.

Eye ruszyła w stronę drzwi. Zanim zdążyła wyjść, natknęła się na Jacoby”ego.

– Czy ten sprzęt jest włączony? zapytał urzędowym tonem.

– Zejdź mi z drogi.

– Nie może pani tu niczego filmować. To niezgodne z prawem – zaczął, wyciągając rękę po podręczny zestaw Eve. Była szybsza niż kobra, a jej atak bardziej bolesny. Chwyciła go za nadgarstek, kciukiem nacisnęła miejsce pulsu i wykręciła mu rękę.

– Trzymaj rękę z daleka, bo ci ją urwę i każę zjeść.

Promieniujący ból na moment go sparaliżował. Zacisnął drugą rękę w pięść.

– To groźba i napad na agenta federalnego.

Zabawne. Wydawało mi się, że napadłam i grożę federalnemu dupkowi. Chcesz się bić, Jacoby? – Nadstawiła wyzywająco policzek. – No dalej, śmiało, uderz mnie na oczach twoich kumpli i współpracowników, a zobaczymy, kto z nas wyjdzie stąd na własnych nogach.

– Pani porucznik.

– Komendancie. – Zauważyła Whitneya, ale nadal nie spuszczała wzroku z Jacoby” ego. Jego oczy zaczęły zachodzić łzami.

– Jest pani potrzebna w centrali. Musi pani podpisać skargę przeciwko agentom Stowe i Jacoby”emu. Dallas, puść tego durnia – powiedział łagodnie. – Nie jest wart twoich nerwów.

– Tak jest – mruknęła Eve, puściła rękę Jacoby” ego i cofnęła się o krok.

Może go skompromitowała, a może po prostu był skończonym idiotą, ale w tym momencie Jacoby się na mą rzucił. Nie zastanawiała się, nie zawahała się nawet przez ułamek sekundy. Wykonała zgrabny półobrót, wyrzuciła w górę łokieć i zacisnęła ramię na szyi agenta. Zanim upadł, usłyszała głośne trzaśnięcie zębów.

Miała nadzieję, że odgryzł sobie kawałek języka. Z trudem się pozbierał i spojrzał na nią mętnym wzrokiem. Dokończyła obrót i twardo stanęła na rozstawionych nogach. Na szczęście Whitney ich rozdzielił.

– Wniosę oskarżenie. – Z kącika ust Jacoby”emu sączyła się strużka kiwi. Wyjął z kieszeni komunikator.

– Nie radzę, agencie. Zaatakował pan moją podwładną i to bez ostrzeżenia. Działała w samoobronie. Wszystko jest sfilmowane. – Uśmiechając się, Whitney pukał palcem w swój podręczny sprzęt. – Spróbuj tylko zadzwonić, a jeszcze dziś staniesz przed komisją dyscyplinarną. Brutalnie napadłeś nie tylko na inspektora policji, ale także na mnie i mój cholerny wydział. Spadaj, bo wrzucę cię razem z twoją karierą do kibla i spuszczę wodę. – Przez chwilę patrzył Jacoby”emu prosto w oczy, w końcu kiwnął na Eye, żeby odeszła, i sam ruszył za nią.

Kiedy zbliżali się do wind, Feeney przyglądał się swoim paznokciom.

– Trzeba było go kopnąć w jaja.

Chciałam, ale przecież on nie ma jaj. – Nagle spoważniała, wyprostowała się i spojrzała na Whitneya. – Komendancie, przepraszam…

– Nie psuj nastroju. – Wszedł do windy i skulił ramiona. – Muszę częściej wpadać na akcje w terenie. Już zapomniałem, jaki czasami jest ubaw. Dallas, chcę mieć zaraz na biurku dyskietkę z zapisem i analizą sceny. Sprawdź, czy istnieje prawdopodobieństwo, że ptaszek nadal jest w mieście lub okolicy. Jeśli się okaże, że tak, dowiedz się, gdzie może się ukrywać. Skontaktuj się…

Urwał i spojrzał jej podejrzliwie w oczy.

– Dallas, skąd u ciebie taka powściągliwość? Dlaczego nie mówisz, że sama dobrze wiesz, co masz robić?

– Szefie, nawet mi to przez myśl nie przeszło. – Zwycięstwo nad Jacobym poprawiło jej nieco humor, zdobyła się nawet na coś w rodzaju uśmiechu. – Prawie wcale tak nie pomyślałam.

– Skoro wiesz, co robić, wracaj do swoich zajęć. – Whitney wyszedł z windy. – Muszę wykonać kilka wideofonów i nawrzucać kilku ważniakom.

– W końcu się rozgrzał – mruknął Feeney, kiedy zostali sami.

– Czyżby?

– Nie znałaś go, kiedy patrolował ulice. Był bezlitosny. Jack to potrafi. Czasami krew się lala strumieniami, a on nawet okiem nie mrugnął. – Feeney wyjął z kieszeni paczkę orzeszków. – ściągnę McNaba. Wracasz z tym do centrali?

– Na razie tak. – Sięgnęła po komunikator, by wezwać Peabody, ale właśnie w tym momencie jej podwładna wysiadła z windy po przeciwnej stronie holu. – Jedziesz ze mną.

Eye zaczekała, aż wyjdą z budynku i wsiądą do samochodu.

– Raport?

– Zamknięty w sobie, powściągliwy. Jeśli już się z kimś kontaktował, był bardzo grzeczny. Zawsze doskonale ubrany. Zawsze sam. Rozmawiałam z kilkunastoma sąsiadami i dwoma ochroniarzami. Nikt nigdy nie widział go w żadnym towarzystwie. Miał jednego androida. Ochroniarz widział, jak federalni wynosili to, co z niego zostało. Twierdzi, że wyglądało, jakby maszyna była zaprogramowana na samozniszczenie.

– Dobrze się zabezpieczył.

– Kobieta z piętnastego piętra, typ matrony z towarzystwa, powiedziała, że kilka razy rozmawiała z nim w holu. Spotykała go też w operze. Miałaś rację. Wykupił bilety sezonowe, miejsce w loży, po prawej stronie sceny. Zawsze przychodził sam.

– Podrzucimy to chłopakom, ale wątpię, żeby zaryzykował, choć tak bardzo lubi muzykę. Domyśli się, że rozmawialiśmy z sąsiadami i dokładnie znamy jego zwyczaje. Przez jakiś czas da sobie spokój i będzie omijał ulubione miejsca.

– Byłam kilka razy w operze, z Charlesem. Próbowałam się rozejrzećpo lożach, ale nic ciekawego nie zauważyłam. Popytam go. Częściej tam bywa, może coś widział.

Eve bębniła palcami po kierownicy, rozważała sytuację, po czym brawurowo przecięła drogę ekspresowej taksówce.

– Zapytaj go, ale nie wciągaj do śledztwa. I tak mamy za dużo cywilnych rąk do pieczenia tego chleba.

– A skoro mowa o jedzeniu… – zaczęła Peabody, spoglądając tęsknie w kierunku budki na rogu ulicy.

– Ledwo dochodzi południe. Nie możesz być już głodna.

– Mogę. Założę się, że me jadłaś śniadania. Sniadanie jest najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia. Rezygnując z niego, narażamy się na obniżenie nastroju i sprawności umysłowej, co może prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych i emocjonalnych. Badania dowodzą, że…

– O Jezu! – Eye wcisnęła się przed kolejną taksówkę, zjechała na chodnik i gwałtownie zahamowała. – Masz sześćdziesiąt sekund.

– To aż nadto.

Asystentka wyskoczyła z samochodu i błyskawicznie dopadła budki. Po drodze wyjęła odznakę, którą machnęła przed nosami tych, którzy stali w kolejce, skracając czas oczekiwania na upragnione frytki sojowe do minimum.

Przybiegła z powrotem, choć miała jeszcze w zapasie kilka sekund. Wsiadła i z promiennym uśmiechem podsunęła Eye porcję frytek. Jej szeroki uśmiech nieco osłabł, kiedy Eye wzięła od niej pudełko i położyła sobie na kolanach.

– Myślałam, że nie jesteś głodna.

– To po co kupiłaś drugą porcję?

– Chciałam być miła. – Peabody próbowała zachować resztki godności, choć straciła nadzieję na dodatkowe frytki. W końcu nie zamierzała pozwolić, żeby jedzenie się zmarnowało. – To pewnie chce pani i to?

– Dzięki. – Eye wzięła puszkę pepsi, kilka frytek i włączyła się do ruchu. – Sięgnij za moje siedzenie. – Wskazała brodą.

Jest tam rekorder. Skopiuj materiał na dyskietkę i zapisz mi twardym dysku. Za godzinę chcę mieć na biurku raport z rozmów z sąsiadami. Skontaktuj się też z Charlesem Monroem.

Peabody odłączyła rekorder i wsunęła go do kieszeni kurtki.

– Tak jest.

– Peabody, lepiej się orientujesz w tych różnych kobiecych sprawach niż ja. Przejrzyj materiał, a zwłaszcza ten fragment z garderobą Yosta. Zwróć uwagę na kosmetyki do makijażu. Jeśli myślisz, że będziesz mieć problemy, skonsultuję się z Mayis. Ona się na tym zna.

– Orientuję się w ograniczonym przedziale cenowym. Nie stać mnie na kremy i pudry z górnych półek, ale mogę spróbować, może rozpoznam marki.

– Zrób dodatkową kopię tego fragmentu. Prześlę to Mayis.

Dokończyła frytki w drodze do biura. Przed wejściem zgniotła puste pudełko, wyrzuciła je do kosza, po czym zamknęła się w swoim gabinecie. Miała jeszcze coś do zrobienia, zanim zabierze się do papierkowej roboty, i potrzebowała do tego prywatności.

Dla pewności sięgnęła po swój osobisty kieszonkowy wideofon.

Roarke odebrał po drugim sygnale.

– Witam, pani porucznik. Jak sprawy?

– Jako tako. Przycisnęłam Jacoby”ego poza protokołem, ale za to z błogosławieństwem od góry. Lepsze to niż nic.

– Mam nadzieję, że wszystko zarejestrowałaś. Chciałbym to zobaczyć.

– Tak, właściwie o to poszło. Jacoby się rzucał, musiałam go oklepać. Między innymi dlatego dzwonię. Muszę… – Urwała, kiedy dokładniej przyjrzała się mężowi i zorientowała się, gdzie się znajduje. – Co ty tam robisz? – zapytała ostro. – Mówiłam ci, że nie życzę sobie żadnych danych pochodzących z twojego nierejestrowanego komputera.

– A kto powiedział, że to dane dla ciebie?

– Posłuchaj…

– Mam na głowie różne obowiązki. Nie zamierzam przekazywać ci danych z nieoficjalnych i nielegalnych źródeł. A poza tym, przyszła odpowiedź z New Savoy. Potwierdzili, że Yost się u nich zatrzymywał. Wszystko ci już przesłałem. W czym jeszcze mogę omóc?

Przyglądała mu się podejrzliwe, mrużąc oczy

– Nie kłamiesz?

– Uważasz, że Yosta nie było w Londynie?

– Nie bądź taki mądry. Chodzi mi o to, co robisz w tym pokoju.

– Gdybym skłamał, teraz brnąłbym w to dalej. Coś mi się zdaje, że będziesz musiała mi zaufać. Co ty na to? – Uśmiechnął się do niej. – Kochanie, bardzo chętnie przegadałbym tak z tobą calutki dzień, ale niestety, mam jeszcze sporo pracy. Mów, czego chcesz.

No dobra. – Westchnęła ciężko. – Sfilmowałam mieszkanie Yosta. Luksus i elegancja. Podobałoby ci się. Mogę analizować fragment po fragmencie, ale pomyślałam, że ty rzucisz okiem i od razu wszystko rozszyfrujesz. Byłoby szybciej. Obrazy, rzeźby, antyczne meble. Czy oglądając zapis na dyskietce, dasz radę określić, czy są autentyczne?

– Pewnie tak. Myślę, że sobie poradzę, choć nie mogę dać stuprocentowej gwarancji. Dobre kopie można rozpoznać tylko z bliska.

– Nie wygląda na faceta, który kolekcjonowałby dobre kopie. Jest czuły na tym punkcie. I próżny. Zupełnie jak jeden mój znajomy.

– Obrażasz swojego cywilnego eksperta.

– Staram się nie przepuścić żadnej okazji. Roarke, może uda ci się określić źródła, z jakich pochodzą dzieła sztuki i meble.

– Nie ma sprawy, prześlij ten materiał.

– Będę wdzięczna.

– To się okaże. Do widzenia, pani porucznik. – Rozłączył się, oparł wygodnie w fotelu i zaczął studiować dane, które pojawiły się na ekranie ściennym.

Data, miejsce urodzenia, rodzina nie były dla niego zbyt interesujące. Roarke zauważył, że Jacoby jako student nigdy nic był orłem. Skończył z marnymi wynikami, a właściwie to ledwo dostał dyplom. Miał wzloty i upadki. Najsłabiej szły mu z socjologii i nauki społeczne. Słabe wyniki nadrabiał talentem analitycznym.

Niewiele brakowało, a nie zaliczyłby szkolenia w FBI. Z trudem spełniał minimalne wymagania, uratowały go dobre wyniki w strzelaniu i obchodzeniu się z bronią, elektronice i taktyce.

W ściśle tajnym profilu psychologicznym wspomniano o problemach w kontaktach ze zwierzchnikami i współpracownikami Jacoby miał tendencję do ignorowania, a nawet omijania procedury. Stwierdzono, że nie potrafi pracować w zespole. Trzy razy postawiono mu zarzut niesubordynacji. Był podejrzany o umyślne naruszenie dowodu rzeczowego. W tej sprawie przeprowadzono międzynarodowe dochodzenie.

Kawaler, heteroseksualny, wydawał się przedkładać usługi licencjonowanych pań do towarzystwa nad trwałe związki.

Nie posiadał kartoteki kryminalnej, nie był notowany. Wygląda na to, że nie miał żadnych przywar. Roarke pokręcił z niedowierzaniem głową. Nie wątpił w prawdziwość akt FBI. Zwykle były dokładne i wyczerpujące. Sam lepiej by ich nie opracowaĘ Człowiek bez wad może być albo nieuleczalnie nudny, albo śmiertelnie niebezpieczny.

Kupował ubrania z wyprzedaży, mieszkał w małym skromnym mieszkaniu. Nie mial przyjaciół.

Po prostu mały cud, medytował Roarke. Skoro zaszedi tak daleko, postanowił zajrzeć jeszcze do akt spraw, które prowadził Jacoby.

Kiedy komputer przetwarzał informacje, Roarke włączył ekran z danymi Karen Stowe.

To ona jest mózgiem w tym zespole, pomyślał. Absolwentka American Uniyersity, studia ukończyła z wyróżnieniem. Zrobiła dwa fakultety: prawo kryminalne i elektronikę. Do FBI zwerbowano ją zaraz po studiach. Szkolenie ukończyła w przepisowym terminie, zmieściła się w najzdolniejszej piątce. W profilu psychologicznym określono ją jako osobę silnie zmotywowaną, chętną do działania, skoncentrowaną, ze skłonnością do pracoholizmu i lubiącą podejmować ryzyko. Postępowała zgodnie z przepisami, ale w razie konieczności potrafiła nagiąć je do swoich potrzeb. Jej wadą był brak obiektywizmu. Często zbyt mocno angażowała się w sprawę, przedkładając osobiste motywy nad prawo.

Roarke zauważył, że pod tym względem ma wiele wspólnego z Eye. Dziwne, że między nimi nie doszło jeszcze do rękoczynów.

Dzięki ambicji, uporowi i umiejętnościom systematycznie wspinała się po szczeblach kariery. Co ciekawe, sama na ochotnika zgłosiła się do prowadzenia śledztwa w sprawie Yosta. Jeśli idzie o życie osobiste, Karen Stowe miała czterech kochanków. Nigdy jednocześnie, wszyscy byli mężczyznami. Z pierwszym związała się w szkole średniej, z drugim na trzecim roku studiów. Wyglądało to tak, jak gdyby dokładnie planowała czas i długość każdego romansu. Podczas szkolenia w FBI weszła tylko w jeden związek, który trwał dłużej niż sześć miesięcy. Stały krąg przyjaciół. W wolnym czasie lubiła malować. Nie miała na koncie żadnych nagan ani ostrzeżeń.

Polecił komputerowi odnalezienie akt prowadzonych przez nią spraw, a w oczekiwaniu na rezultaty wrócił do Jacoby”ego.

Godzinę później zrobił sobie przerwę na kawę. Wracając, zauważył, że miga światełko oznaczające wpłynięcie nowych danych. Pani porucznik przesłała swój film, pomyślał. Postanowił odłożyć akta Stowe i zająć się czymś innym, ale kiedy polecił komputerowi zapisanie danych i zamknięcie pliku, jego uwagę przykuł drobny szczegół.

Nie chodziło o żadną z jej spraw. ale o prośbę o udostępnienie akt. Wniosek złożyła sześć miesięcy przed tym, jak przydzielono ją do prowadzenia sprawy Yosta.

Ciekawe, dlaczego agent specjalny Karen Stowe zainteresowała się szczegółami morderstwa popełnionego w Paryżu. Yost był głównym podejrzanym, ale niczego mu nie udowodniono. Nie ustalono przyczyn morderstwa przez uduszenie, połączonego z gwałtem na Winifred C. Cates, lat dwadzieścia trzy, zatrudnionej jako asystentka ambasadora Stanów Zjednoczonych w Paryżu. Yost pojawił się na pierwszym miejscu na liście podejrzanych ze względu na metodę, a nie motywy. Nie doszukano się niczego. co mogłoby go łączyć z ofiarą.

– A może nie chodziło o niego? – myślał Roarke iui gio. Może interesowała cię ofiara? Komputer, znajdź dane personalne ofiary, Cates, Winifred C.

Czekaj…

Popijając kawę, słuchał cichego mruczenia maszyny.

Cates, Winifred Carole, płci żeńskiej, rasy mieszanej, urodzona 5 stycznia 2029 w Sayannah, stan Georgia. Rodzice Marlo Barrons i John Cates, rozwiedzeni. Brak rodzeństwa. Dołączono zdjęcie.

Czy podać opis wyglądu?

– Nie, dalej.

Wykształcenie: szkoła podstawowa w trybie indywidualnym, pełne stypendium Moss-Riley w szkole średniej, ukończony kurs języka i nauk politycznych. Pełne stypendium American Uniyersity…

– Stój. Porównaj pliki Stowe i Cates. Daty i szkoły. Podobieństwa wyświetl na ekranie.

Czekaj… Trwa przetwarzanie danych… Stowe i Cates ukończyły American Uniyersity, daty te same. Cates otrzymała najwyższe wyróżnienie, Stowe specjalne wyróżnienie. Były na jednym roku. Zajęły odpowiednio pierwszą i drugą lokatę.

– Stój. Znałaś ją, prawda? – mruknął Roarke. – To nie jest zwykle śledztwo. To sprawa osobista.

14

Peabody zeskoczyła z ruchomych schodów, przebiegła korytasz, skręciła do biura ekipy i wpadła prosto na McNaba.

– 0, jesteś. – Uśmiechnął się do niej jak chłopiec, któremu długich poszukiwaniach udało się odnaleźć ukochanego szczeniaka.

– Nie, to ty jesteś. Szukałam cię. Przed chwilą dowiedziałam że FBI zwołuje konferencję prasową. Domagają się obecności Dallas. Pewnie chcą, żeby dziennikarze wzięli ją w obroty.

– Tak, dokładnie o to im chodzi. – Za plecami miał drzwi. McNab, który nigdy nie przepuszczał okazji, jak zwykle nadział na klamkę.

– Na razie nie wiadomo, czy Whitney rzuci ją na pożarcie. Jeśli tak, powinniśmy wszyscy tam być. Nasza konferencja, która miała się odbyć dziś po południu, została odwołana.

McNab kiwał głową, popychając Peabody do wąskiego kantorka, przylegającego do ich biura.

– Daj znać gdzie i kiedy, a tymczasem… – Przyparł ją do ściany zaczął całować jej kark.

– Jezu, McNab – jęknęła, ale nie stawiała większego oporu. Weź się w garść.

– Zaraz, – Jedną ręką operował przy zamku w drzwiach, drti rozpinał guziki jej munduru. -Mmm, Peabody, jesteś taka kobieca sam nie wiem, co robię.

Jego zęby muskały jej szyję, niżej, czuła go na… o tak…

– A ja mam wrażenie, że dobrze wiesz, co robis,.

Jednym szarpnięciem rozpięła mu rozporek. W końcu jaki policjant nie poświęciłby koledze kilku minut?

Był twardy jak skała.

– Jak wy, faceci, w ogóle możecie chodzić z czymś takim między nogami?

– Kwestia przyzwyczajenia. – Zapach, bliskość jej ciała doprowadzały go do szaleństwa. Kiedy wzięła go w swoje silne, zręczne dłonie, czuł, że jest najszczęśliwszym szaleńcem na ziemi. – O rany, Peabody. – Znalazł jej usta, jej językj – Błagam… – Przerwał, bo w tym momencie rozległ się brzęczyk jej kieszonkowego łącza. – Nie odbieraj. – Szamotał się z jej spodniami, niecierpliwy, gotowy, by w nią wejść. – Zostaw.

– Muszę. – Nie mogła złapać oddechu, kolana jej drżały, ale obowiązek to obowiązek. – Zaczekaj… chwileczkę. – Wymknęła się z jego objęć, nabrała powietrza w płuca i glośno wypuściła. Jej policzki zarumieniły się, pod bluzką zarysowaly się nabrzmiałe piersi. W ostatniej chwili przyszło jej do głowy, by zanwni odbierze, zablokować przekaz wideo.

– Peabody.

– Delia. Jesteś dziś wyjątkowo oficjalna. Masz zadyszkę To bardzo seksowne.

– Charles. – Natychmiast odzyskała trzeźwość umysłu. Nie zauważyła, że McNab spochmurniał. – Dzięki, że się tak szybko odezwałeś.

– Wiesz, jak lubię do ciebie dzwonić.

Sprawił jej tym przyjemność, uśmiechnęła się, trochę głupkowato. Zawsze mówił takie miłe rzeczy.

– Wiem, jaki jesteś zajęty, ale pomyślałam, że może móglbyś mi pomóc. Mam pytanie dotyczące śledztwa.

– Dla ciebie z przyjemnością znajdę czas. Co mogę zrobić?

Obrażony McNab odwrócił się do niej plecami i wbił wzrok w stojące w kącie butle i pojemniki ze środkami czystości. Czy ona nie słyszy tego fałszywego tonu w jego głosie? Nie wie, że ten głąb jest taki zajęty, bo z jakąś znudzoną bogatą damulką odpracowuje na golasa to swoje zawrotne honorarium?

– Chciałam, żebyś zidentyfikował pewnego człowieka – tłumaczyła Peabody. – Mężczyzna, rasy mieszanej, około pięćdziesiątki. Wielbiciel opery. Zawsze zajmuje pierwszą lożę po prawej stronie sceny w Metropolitan.

– Pierwsza loża po prawej, tak? Jasne, wiem, o kogo chodzi. Nigdy nie opuścił żadnej premiery. Zawsze przychodzi sam.

– To on. Możesz go opisać?

– Facet nie wygiąda na miłośnika opery. Przypomina raczej zawodowego zapaśnika. Dokładnie wygolony, głowa i twarz. Nosi stroje wieczorowe od najlepszych projektantów. Bardzo elegancki i zadbany. Nie wychodzi z loży w czasie antraktu. Z nikim nie rozmawia. Jedna z moich klientek kiedyś go rozpoznała.

– Naprawdę?

– Tak. Wspomniała, że jest przedsiębiorcą. No, ale to mogło oznaczać wszystko.

– Powiedziała, jak się nazywa?

– Zdaje się, że tak. Zaczekaj, tak, już wiem. Roles. Martin K. Roles. Jestem prawie pewny.

– Podaj mi jej nazwisko.

– Delio – zaczął nieco urażony. – Wiesz, że czuję się nie-

– No dobra. To może mógłbyś się z nią skontaktować i niby przypadkiem wypytać, skąd zna tego człowieka?

– W porządku. Zrobię to dla ciebie. Moglibyśmy się później spotkać na drinka i o tym pogadać, co ty na to? Jestem umówiony na dziesiątą, ale do tego czasu będę wolny. Może w Palace Hotel, powiedzmy o ósmej, w Restauracji Królewskiej?

Królewska, pomyślała z rozmarzeniem. Luksusowe miejsce. Do drinków serwują oliwki wielkości gołębich jaj, a wszystko na pięknych srebrnych półmiskach. A poza tym nigdy nie wiadomo, która ze znanych osobistości wpadnie na kieliszek szampana. Włoży błękitną sukienkę, tę długą, która podkreśla biodra, albo…

– Z przyjemnością, tylko nie wiem, czy nie będę musiała iść.

– Ot, życie gliny. Stęskniłem się za tobą.

– Naprawdę? – Rozpływając się z zadowolenia, uśmiechnęła się promiennie. – Ja też.

– To może umówmy się tak: moja propozycja na wieczór pozostanie otwarta. Jeśli uda ci się wyrwać między szóstą a dziewiątą, możemy się spotkać. Jeśli nie, po prostu prześlę ci informacje, a spotkamy się kiedy indziej.

– Świetnie. Dam ci znać, jak tylko będę coś wiedzieć. Dzięki, Charles.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Do zobaczenia, ślicznotko.

Przerwała połączenie. Rozmowa wprawiła ją w nieco euforyczny nastrój. Nieczęsto nazywają ją ślicznotką.

– Chyba coś mamy – zaczęła z ożywieniem. Schowała łącze do kieszeni i zaczęła zapinać stanik i bluzkę. – Jeśli uda mu się…

– Za kogo ty mnie, do cholery, bierzesz?

Spojrzała na niego za zdziwieniem. Surowy, groźny ton McNaba był czymś nowym. Jego oczy błyszczały niczym okruchy zielonego szkła.

– Co?

– Za kogo ty się uważasz? – wyrzucił z siebie. – Pozwalasz się dotykać, mało brakowało, a zrobiłbym to, a za chwilę flirtujesz sobie przez łącze i umawiasz się na randkę z tą pieprzoną męską dziwką.

Nie była pewna, czy dobrze zrozumiała jego słowa, ale dotarł do niej ostry ton. Złośliwy podtekst był wystarczająco jasny.

– Nie flirtowałam, idioto. – No, może trochę. Z przykrością zauważyła, że przez chwilę czuła się winna. – Musiałam coś sprawdzić. To był rozkaz. A poza tym, nie twój interes.

– Czyżby? – Chwycił ją za ramiona i popchnął na ścianę. Tym razem nie było w tym nic z erotycznej zabawy.

Nerwy wzięły górę nad poczuciem winy.

– O co ci chodzi? Puść mnie, bo oberwiesz. – Peabody wiedziała, że w normalnych okolicznościach na pewno by to zrobiła. Tym razem okoliczności wcale nie były normalne, a ona ciągle jeszcze drżała.

– O co mi chodzi? Chcesz wiedzieć, o co mi chodzi? – McNab był bliski wybuchu. – Mam dosyć tego, że z mojego łóżka lecisz prosto do łóżka Monroego. O to mi chodzi.

– Słucham? – Wybałuszyła na niego oczy. – Słucham?

– Myślisz, że możesz mnie traktować jak zastępstwo za tego kutasa do wynajęcia? O nie, Peabody. Pomyliłaś się. Nic z tego nie będzie.

Najpierw się zaczerwieniła, a potem zbladła. Nie mial racji. Ani odrobinę. Jej znajomość z Charlesem była czysto platoniczna. Niech ją diabli, jeśli mu teraz o tym powie.

– To głupie i okrutne, co mówisz. Spadaj, sukinsynu.

Popchnęła go. Zdenerwowała się i zaniepokoiła, kiedy nie drgnął.

– Tak? Powiedziałem tylko, co myślę. A ty jak byś się czuła, gdybym cię dotykał i w tym samym czasie gadał sobie przez łącze z jakimiś panienkami? Jak byś to, do cholery, potraktowała?

Nie miała pojęcia. Nigdy się nad tym nie zastanawiała. Kurczowo trzymała się swojej złości, która w tej chwili była jej jedyną obroną.

– Posłuchaj, McNab, możesz sobie gadać, z kim chcesz, nawet z panienkami, i kiedy chcesz. Zejdź ze mnie, dobrze? Nie będziesz mi mówił, co mam robić i z kim rozmawiać. Razem pracujemy i sypiamy ze sobą, ale to nie znaczy, że jesteśmy swoją własnością.

Nie masz prawa tak się na mnie wydzierać o to, że rozmawiam z informatorem. Jeśli zechcę, będę dla Charlesa tańczyć nago na stole, a tobie nic do tego.

Po prawdzie nigdy tego nie robiła, nawet się przed Charlesem nie rozebrała, ale nie o to przecież teraz chodziło.

– A więc tego chcesz? – McNab był wściekły, lecz jeszcze bardziej zraniony. Nie mógł pozwolić, żeby to zauważyła, więc kiwnął tylko głową i cofnął się o krok. – Bardzo proszę.

– I dobrze.

– świetnie. – Szarpnął klamkę, ale zapomniał, że zablokował zamek, co zepsuło efekt. Rzucił Peabody ostatnie obrażone spojrzenie i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Mrucząc coś do siebie, pośpiesznie zapięła guziki i popawila mundur. Pociągnęła nosem. O nie, pomyślała, prostujjąc plecy i wypinając dumnie piersi. Nie będzie sterczeć w kantorku i płakać. Na pewno nie przez tego durnia Iana McNaba.

Eve uzupełniała raport o najnowsze zestawienie wyników poszukiwań, kiedy do biura weszła Nadine Furst.

W pierwszym odruchu Eve siarczyście zaklęła. Natychmiast się opanowała, błyskawicznie zapisała dane i zamknęła dokument, a potem komputer, nie czekając, aż wszędobyiska reporterka wsadzi tam swój wścibski nos.

– Co jest? – przywitała ją Eye.

– Ja też się cieszę, że cię widzę. Ładnie wyglądasz. Owszem, chętnie napiję się kawy. – Nadine, jak zwykle, czuła się jak u siebie w domu. Podeszła do autokucharza i poleciła przygotowanie dwóch filiżanek.

Była piękną zadbaną blondynką. Jej doskonale przystrzyżone włosy łagodziły nieco lisie rysy twarzy. Szyty na miarę, czerwony jak mak kostium tuszował, jej zdaniem, zbyt wybujałe krągłości figury i podkreślał naprawdę ładne nogi.

Dzięki doskonałej prezencji Nadine była jedną z najlepszych dziennikarek w mieście, specjalizujących się w reportażach na żywo. Oprócz tego miała kilka innych zalet. Bystry umysł, inteligencję i niesamowitą intuicję, która zawsze podpowiadała jej, gdzie wydarzy się coś ciekawego. Potrafiła zwęszyć sensację, choćby próbowano ją ukryć pod stekiem zręcznych kłamstw.

– Jestem zajęta, Nadine. Do zobaczenia.

– Tak, wiem. – Niezrażona dziennikarka postawiła przed Eye kubek kawy, a sama usiadła na niewygodnym skrzypiącym krześle naprzeciwko niej. – Za godzinę mamy konferencję prasową z FBI w sprawie tego morderstwa na górnym Manhattanie.

– Dlaczego się do niej nie przygotowujesz?

– Och… – Nadine uśmiechnęła się chytrze i upiła łyk kawy.

Właśnie to robię. Najpierw FBI zwołało konferencję, potem dowiedziałam się, że i ty jesteś w to zamieszana. Zastanawiam się i coś mi się wydaję, że cię wykluczono ze sprawy. Policja odwołała konferencję, która była zaplanowana dużo wcześniej. Pani porucznik… czy może pani to skomentować?

– Nie. – Razem z Whitneyem zastanawiali się nad tym przez dwadzieścia minut. – To była operacja FBI, ani ja, ani mój wydział nie miał z tym nic wspólnego.

– Ale po wszystkim byłaś na miejscu. Ktoś mi o tym powiedział. Co tam robiłaś?

– Byłam przypadkiem w okolicy.

– Dallas, daj spokój. – Nadine pochyliła się ku niej nad biurkiem. – Jesteśmy tylko ty i ja. Zadnych kamer, żadnych mikrofonów. Zdradź jakiś szczegół.

– Nie ma mowy. Widzisz, że pracuję, Nadine.

– Chodzi o zabójstwa. Wiem o dwóch, dokonanych tą samą metodą, co sugeruje, że zrobiła to jedna osoba. Skoro tak ciężko nad nimi pracujesz, a na dodatek zajmujesz się przygotowaniami do aukcji Magdy Lane, dlaczego wtrącałaś się do obławy przeprowadzanej przez FBI?

– Do niczego się nie wtrącałam.

– Tak, jasne, Dallas. – Nadine, zadowolona z siebie, oparła się na krześle. – Co łączy twoją sprawę z operacją FBI?

Eye uśmiechnęła się, usiadła wygodniej i zaczęła powoli sączyć kawę.

– Zapytaj o to agentów specjalnych Jacoby”ego lub Stowe. Zapytaj, dlaczego za pieniądze podatników sprowadzili do prywatnego budynku uzbrojoną po zęby ekipę, nawet nie sprawdziwszy, czy podejrzany w ogóle się tam znajduje. Możesz też zapytać, jak się czują, wiedząc, że pojawienie się ich federalnych tyłków w budynku zaalarmowało podejrzanego, który teraz będzie jeszcze ostrożniejszy.

– No, no, może nie uzyskałam żadnej odpowiedzi, ale za to mam kilka bardzo ciekawych pytań. Zaleźli ci za skórę, co?

– Tak prywatnie? Wtrącają się do mojego dochodzenia, przejęli moją akcję, po czym ją schrzanili.

– A mimo to nadal żyją. Jestem rozczarowana.

Eve uśmiechnęła się słabo.

– Mam nadzieję, że się wykrwawią w czasie konferencji. Nie wątpię, że ty mnie nie zawiedziesz.

– Och, a jednak na coś się przydam. Czuję się usatysfakcjonowana. – Nadine dokończyła kawę i zaczęła się bawić pustą filiżanką. – Skoro jestem taka miła i chętnie współpracuję, może chciałabyś mi się odwdzięczyć drobną przysługą?

– Dowiedziałaś się wszystkiego, czego miałaś się dowiedzieć.

– Chodzi o co innego. Aukcja. Jako dziennikarka mam wejściówkę, ale niestety nie będę mogła uczestniczyć w licytacji. Dallas, jestem jej fanką. Może znalazłabyś dla mnie jakiś bilet?

– Tylko tyle? – Eye wzruszyła ramionami. – Jasne, powinnam mieć jeden wolny.

Nadine przekrzywiła głowę, podniosła dwa palce i przybrała błagalny wyraz twarzy.

– Dwa?

– Będę się lepiej bawić, jeśli przyprowadzę ze sobą chłopaka. Bądź człowiekiem.

– Bycie człowiekiem czasami jest cholemie trudne. Zobaczę. co się da zrobić.

– Dzięki. – Nadine poderwała się na nogi. – Muszę lecieć do biura federalnego rozstawić sprzęt. Włącz ekran i patrz, jak ich zniszczę.

– Postaram się.

– Czołem, Peabody. – Nadine zauważyła ją w ostatniej chwili. Machnęła na pożegnanie ręką i wybiegła.

– Peabody, nie wiem, czy znajdę jakiś ekran, żeby obejrzeć konferencję. Dopilnuj, żeby ktoś to nagrał – poleciła Eye.

– Tak jest. Nie musisz w tym osobiście uczestniczyć?

– Nie. Federalni będą sami. – Eye otworzyła komputer i wróciła do przeglądania dokumentów. – Zarządzam odprawę dla ekipy. Sprawdź, czy Feeney i McNab zdążą na szesnastą zero zero. I zarezerwuj salę konferencyjną.

Asystentka w duszy się skrzywiła, ale kiwnęła głową.

– Tak jest. Rozmawiałam z Charlesem Monroem.

Choć myślami była gdzie indziej, uwagę Eye przykuł chłodny ton dziewczyny.

– Jakiś problem? – zapytała, patrząc jej w oczy.

– Nie, pani porucznik. Skojarzył Yosta i potwierdził, że regularnie bywa w operze. Zawsze przychodzi na premiery. Jedna klientek Charlesa go rozpoznała. Powiedziała, że nazywa Martin K. Roles i jest przedsiębiorcą.

– Mamy jeszcze jeden pseudonim. Swietnie. Zaraz to sprawdzę. Jak nazywa się ta klientka?

– Charles nie chciał podać jej danych. Zaproponował, że sam się z nią skontaktuje i zapyta, skąd zna Rolesa. Jeśli… – Peabody odchrząknęła, bo czuła dziwny ucisk w gardle. – Jeśli informacje me będą wystarczająco dokładne, wtedy go przycisnę.

– Dobra, na razie wystarczy to, co masz. – Zołądek Eye zaczął się kurczyć. Asystentka miała w oczach łzy, a usta jej drżały. – Peabody, co się z tobą dzieje? – zapytała ostro.

– Nic.

– Czy ty aby nie zamierzasz mi tu płakać? Wiesz, że nie znoszę, kiedy płaczesz na służbie.

– Nie płaczę. – Jeszcze nie, ale niewiele brakowało, żeby zaczęła. – Po prostu źle się czuję. To wszystko. Zastanawiam się, czy nie mogłabym się zwolnić z odprawy?

– Zjadłaś za dużo frytek sojowych – stwierdziła z ulgą Eye. – Jeśli źle się czujesz, idź do szpitala, niech ci dadzą jakieś proszki. Prześpij się pół godziny. – Kiedy zerknęła na zegarek, żeby sprawdzić czas, dobiegło ją ciche, stłumione chlipnięcie.

Podniosła głowę. Nagle do niej dotarło.

– Cholera! Niech to wszyscy diabli! Znów zadawałaś się z McNabem, tak?

– Wolałabym, żebyś nie wymieniała przy mnie tego nazwiska – powiedziała Peabody, próbując uratować resztki godności.

– Wiedziałam, że tak będzie. Wiedziałam. Po prostu wiedziałam. – Eye poderwała się na równe nogi i z całej siły kopnęła biurka.

– Powiedział, że jestem…

– Milczeć! – Eye podniosła ręce, jak gdyby chciała zatrzymać spadający meteoryt. – O nie, nic z tego. Nie będziesz mi opowiadać tych bredni. Nie mam zamiaru tego wysłuchiwać. Nie chcę wiedzieć, nie chcę słyszeć, nie chcę o tym myśleć. Koniec. To jest posterunek, a ty jesteś gliną – wyrzucała z siebie słowa, przestraszona widokiem łez w ciemnych oczach Peabody.

– Tak jest.

– O rany. – Eye chwyciła się za głowę, sprawdzając, czy jej mózg nadal jest na swoim miejscu. – No dobra, a teraz posłuchaj. Idź do szpitala i zażyj coś na uspokojenie. Połóż się na chwilę, a potem weź się w garść. Masz być na odprawie. Sama wszystko przygotuję, a ty zachowuj się jak policjant. Prywatne sprawy zostaw sobie na wieczór.

– Tak jest. – Peabody, pochlipując, odwróciła się.

– Peabody? Chyba nie chcesz, żeby cię widział w takim stanie?

Asystentka oprzytomniała. Wyprostowała się i poprawiła mundur.

– Nie. – Wytarła ręką nos. – Nie – powtórzyła i wyszła.

– No i dobrze – mruknęła do siebie Eye i usiadła przy biurku, by zająć się obowiązkami swojej podwładnej.

W drugim końcu budynku panowała zupełnie inna atmosfera. Korytarze były tu szersze, a podłogi dokładniej umyte. W kabinach, zabudowanych najlepszym sprzętem, na jaki stać policję, pracowali policjanci w cywilu. Większość w gustownych garniturach, kilku preferowało mniej zobowiązujący styl.

Szum komputerów, nieustające brzęczenie, pikanie i dzwonienie brzmiały tu jak muzyka. Na ekranach ściennych migały zdjęcia, tabele i niekończące się sznury danych.

Na tyłach biura znajdowały się trzy pomieszczenia konferencyjne przystosowane do prowadzenia symulacji holograficznych. Równie często wykorzystywano je w celach prywatnych, do projekcji fantazji, romantycznych przerw czy po prostu drzemek.

W Wydziale Przestępstw Elektronicznych zawsze panował hałas i tłok. Sciany pomalowano na stymulującą pracę mózgu czerwień.

Przekroczywszy próg, Roarke rozejrzał się z zawodową ciekawością. Stwierdził, że pracują na całkiem przyzwoitym sprzęcie, choć nie dalej jak za pół roku będą zmuszeni uznać go za przestarzały. Był właścicielem pewnej firmy, prowadzącej prace badawczo-rozwojowe, w której niedawno oddano do użytku prototyp komputera laserowego. Tylko patrzeć, jak na rynku pojawi się superszybki model, przy którym w miarę niezły sprzęt policji jednak nie będzie miał najmniejszych szans.

Zanotował w pamięci, że powinien skontaktować któregoś z dyrektorów marketingowych z działem inwestycji nowojorskiej policji. Pomyślał, że urządzenie drugiego domu żony może przynieść całkiem niezły dochód.

W jednej z tych higienicznych kabin zauważył McNaba. Ruszył w jego stronę, bezbłędnie pokonując labirynt korytarzy. Prawie wszyscy mieli na głowach zestawy słuchawkowe, krążyli po całym pomieszczeniu, przekazując sobie informacje i nieustannie wstukując nowe dane do podręcznych komputerów. Tylko jeden McNab oparł łokcie na stole, wbił w ścianę niewidzący wzrok siedział w kompletnym bezruchu.

– Ian.

McNab poderwał się, uderzając kolanami w biurko. Zaklął, jak to zwykle w takich wypadkach, i spojrzał na Roarke”a.

– Cześć. Co ty tu robisz?

– Chciałem się zobaczyć z Feeneyem.

– Jasne. Jest u siebie w gabinecie. Tamtędy. – McNab wskazał korytarz. – Tam na prawo. Drzwi powinny być otwarte.

– Dzięki. Coś się stało?

McNab wzruszył kościstymi ramionami.

– Kobiety.

– No tak. A dokładniej?

– Dokładniej to nie są tego warte.

– Jakieś problemy z Peabody?

– Już nie. Pora, żebym wrócił do tego, co robię najlepiej. Umówiłem się na dziś wieczór zjedną rudą. Ma najpiękniejsze piersi, jakie może stworzyć ludzka ręka, i nosi czarną skórzaną bieliznę.

– Rozumiem. – A ponieważ faktycznie dobrze go rozumiał, poklepał McNaba po plecach. – Przykro mi.

– Hej. – McNab wyprostował się, udając, że nie ma ściśniętego żołądka i wcale nie czuje się tak, jakby w brzuchu nosił ołowiany odważnik. – Poradzę sobie. Ruda ma siostrę. Może zrobimy jakiś sympatyczny trójkąt. – Brzęczyk łącza rozwiał ekscytującą wizję wieczoru. – Mam robotę.

– Nie będę ci dłużej przeszkadzał.

Roarke minął rząd kabin i zapracowanych detektywów i wszedł w wąski korytarz prowadzący do gabinetu Feeneya. Drzwi rzeczywiście były otwarte. Feeney siedział za biurkiem. Rozczochrane włosy sterczały mu na wszystkie strony, a jego rozbiegane oczy próbowały objąć dane migoczące na trzech ekranach ściennych równocześnie.

Zauważył, że ma gościa. Podniósł na powitanie rękę, ale nadal nie odrywał wzroku od ekranów, Po chwili zaczął mrugać.

– Zapisz, opracuj dane porównawcze bieżącego dokumentu i pliku AB-286. Rezultaty wyświetl po otrzymaniu polecenia.

Dopiero teraz oparł się i spojrzał na Roarke”a.

– Nie spodziewałem się twojej wizyty.

– Wybacz, że przeszkadzam.

– I tak chwilę potrwą, zanim będę miał wyniki.

– Ty jesteś taki wolny czy sprzęt? – zapytał z uśmiechem Roarke.

– I ja, i komputer. Skanuję nasze akta, szukam osób, które mogły zlecić Yostowi wykonanie poszczególnych zadań. Może uda mi się znaleźć jakiś punkt zaczepienia. – Feeney sięgnął do miski z orzeszkami. – Bolą mnie od tego oczy. Całymi godzinami wpatruję się w ekrany. Znowu będę musiał się leczyć.

Roarke przechylił głowę, by lepiej przyjrzeć się komputerowL Feeneya.

Niezły zestaw.

– Sześć tygodni walczyłem z tymi od budżetu o pieniądze. Ja, szef całego WPE, muszę żebrać o środki na zakup nowocześniejszego sprzętu. To żałosne.

– Twój nowoczesny sprzęt za pół roku będzie przeżytkiem.

Feeney pociągnął nosem.

– Słyszałem o twoim 60T8zM i o nowej wersji 75000TMS. Widziałem je co prawda tylko u was w domu, w gabinecie Dallas. Musisz chyba mieć jakieś problemy, skoro zamierzasz wypuścić je na rynek dopiero za pół roku.

– Nie nazwałbym tego problemami. Co byś powiedział na T8M, pracujący w systemie 100000, który jest w stanie wykoywać do pięciuset zadań jednocześnie?

– Taki system nie istnieje. Zaden laser nie osiągnie takiej j prędkości. Nie ma takiego układu scalonego czy nawet zespołu układów, który mógłby temu podołać.

Roarke uśmiechnął się tajemniczo.

– Już jest.

Feeney nagle pobladł i położył rękę na sercu.

– Nie baw się moim kosztem, kolego. Takie żarty mogą doprowadzić człowieka do rozstroju nerwowego.

– Nie zechciałbyś przetestować dla mnie prototypu? Sprawdzisz szybkości i powiesz, co o tym sądzisz. Bardzo jestem ciekaw twojej opinii.

– Mój pierworodny syn jest mniej więcej w twoim wieku, ale me sądzę, żeby ci się na coś przydał. Mów, czego chcesz w zamian?

– Chcę, żebyś wykorzystał swoje wpływy podczas negocjacji warunków kontraktu, na mocy którego Roarke Industries wyposaży najpierw całą nowojorską policję, a potem policję w całym kraju w najnowocześniejszy sprzęt, w tym także we wspomniany przeze mnie model. Oczywiście, w zależności od waszego budżetu. Co ty na to?

– Jeśli twój sprzęt faktycznie jest taki szybki, jak mówisz, możesz na mnie liczyć. Zrobię, co w mojej mocy. Kiedy go podrzucisz?

– W ciągu tygodnia. Dam ci znać. – Roarke ruszył ku drzwiom.

– Po to przyszedłeś?

– Tak. A poza tym chciałem się zobaczyć z żoną, zanim pójdę. Mam kilka spotkań. – Odwrócił się i spojrzał Feeneyowi w oczy. – Udanych łowów.

Feeney potrząsnął głową. Nie mógł się uwolnić od myśli o nowym modelu 100000T8rM. Westchnął z rozmarzeniemi wrócił do pracy. Spojrzał na swój komputer i ze zdziwieniem zauważył leżącą obok niego dyskietkę. Nie było jej tu przed pojawieniem się Roarke”a, stwierdził ze zdumieniem.

Może i był zmęczony, a oczy trochę go piekły, ale jeszcze nie oślepł! Niech to diabli, jeśli zauważył, kiedy on ją tam położył.

Wziął dyskietkę, dokładnie się jej przyjrzał i chichocząc, wsunął do stacji. Ciekawe, co też mu podrzucił ten przebiegły Irlandczyk?

W uroczym trzypiętrowym domu w centrum miasta Sylyester Yost kończył lekki lancz, składający się z wegetariańskiego makaronu w sosie winegret, zakrapianego doskonałym Fume Blanc i rozkoszował się dźwiękami arii finałowej z „Aidy”.

Nieczęsto pijał wino o tak wczesnej porze, ale dziś uznał, że zasłużył na nagrodę. Wychodząc z budynku, minął tabun agentów federalnych i ekipę taktyczną FBI. Dosłownie na kilka minut przed rozpoczęciem akcji wsiadł do swojej długiej czarnej limuzyny i z uśmiechem na twarzy obserwował zajście przez przyciemniane szyby.

Nie przeszkadzało mu, że miał tak mało czasu. Takie akcje to zwykle miła odmiana w rutynie codziennej pracy.

Mimo to nie był zadowolony. Dopiero wino poprawiło mu humor. ściszył muzykę i sięgnął po łącze. Zarówno on, jak i jego rozmówca zawsze blokowali przekaz wideo. Na samym początku znajomości zgodzili się też korzystać z elektronicznego alternatora głosu. Profesjonalista, który wie, jak się do tego zabrać, potrafi odkodować nawet najlepiej zabezpieczone łącza.

– Jestem na miejscu – zaczął Yost.

– To dobrze. Mam nadzieję, że niczego panu nie brakuje.

– Na razie wszystko jest w porządku. Poniosłem dziś straty. Same dzieła sztuki były warte kitka milionów. Będę musiał na nowo skompletować całą garderobę.

– Zdaję sobie sprawę. Liczę, że uda nam się odzyskać, jeśli niecały, to chociaż część pańskiego majątku. Proszę dać mi trochę czasu. Jeżeli-nie, zwrócę panu połowę kosztów. Nie mogę i nie wezmę na siebie całej odpowiedzialności za to, co się stało.

Yost mógł się targować, ale uważał się za uczciwego biznesmena. To, że został wykryty i naraził się na straty, było po części jego winą. Teraz musiał się dowiedzieć, gdzie i kiedy popełnił błąd.

– Zgadzam się, ale tylko dlatego, że zdążył mnie pan w porę zawiadomić i odpowiada mi kryjówka, którą pan dla mnie przygotował. Plan nadal obowiązuje, czy tak?

– Naturalnie. Jutro uderzy pan w kolejny cel.

– Jak pan sobie życzy. – Yost małymi łyczkami sączył popołudniową kawę. – Jeszcze jedno, myślę, że powinien pan wiedzieć, że wkrótce zamierzam zlikwidować porucznik Dallas. Narobiła już dość kłopotów. Za dużo wie.

– Nie zapłacę panu za Dallas.

– Proszę się nie obawiać. To prezent.

– Od początku panu mówiłem, dlaczego nie włączyłem jej do planu. Jeśli coś się jej stanie, Roarke będzie mnie ścigał do końca swoich dni. Wystarczy, że znajdziemy jej coś innego do roboty do czasu, kiedy wykona pan zadanie.

– Dallas jest moja. Zrobię to na własną rękę i w odpowiednim czasie. To nie jest część kontraktu i pan nie ma z tym nic wspólnego. Nie interesuje mnie pańska opinia w tej sprawie. Wypełnię kontrakt, tak jak się umówiliśmy. – Yost zaczął delikatnie i rytmicznie bębnić palcami po stole. – Jest mi coś winna i zapłaci za to. Niech pan pomyśli, jej śmierć kompletnie wytrąci Roarke”a z równowagi, a tym samym ułatwi panu zadanie.

– Ona nie jest pańskim celem.

– Znam swoje cele. – Bębnienie stawało się coraz głośniejsze. Yost szybko zauważył swoje zdenerwowanie. Opanował się i położył rękę na stole. Ku własnemu niezadowoleniu uświadomił sobie, że wcale nie jest taki spokojny, jak myślał. Targała nim wściekłość. W jego wnętrzu tliło się jeszcze jedno uczucie, którego nie doznał od tak dawna, że zapomniał już, jak smakuje.

Strach.

– Jutro go zlikwiduję. Zgodnie z planem. Nie będzie powodu do zmartwień. Roarke nikogo nie będzie ścigał, kiedy zajmę się gliną. Zamierzam go wyeliminować i pan za to zapłaci.

– Jeśli zdoła pan skasować Roarke”a w czasie określonym w załączniku, dostanie pan swoje honorarium. Czy kiedykolwek pana zawiodłem?

– A zatem na pańskim miejscu zacząłbym przygotowywać się do transferu funduszy.

Yost bez pożegnania przerwał transmisję, wstał od stołu i zaczął przemierzać salon. Kiedy poczuł, że wściekłość powoli zaczyna mu przechodzić, udał się na piętro do pomieszczenia multimedialnego, by rozstawić swój sprzęt.

Usiadł, silą woli opanował emocje i z jasnym umysłem przystąpił do przeglądania informacji, jakie zebrał na temat Eve.

15

Roarke nie dotarł do biura Eve. Zastał ją na korytarzu, przy jednym z automatów z żywnością. Wyglądało na to, że wdała sięw poważną awanturę z oporną maszyną.

– Ty zachłanny skurwysynu, przecież ci dałam ten przeklęty żeton kredytowy. Dla podkreślenia wagi swoich słów Eye huknęła pięścią w miejsce, gdzie mogłoby znajdować się serce maszyny, gdyby takowe miała.

Próba uszkodzenia lub zniszczenia zostanie potraktowana jako przestępstwo.

Roarke był pewny, że spokojny, śpiewny głos automatu podniósł

Eye ciśnienie.

Automat wyposażony jest w skaner, który zarejestrował numer twojej odznaki. Dallas Eye, porucznik. Proszę wrzucić odpowiedni żeton kredytowy lub podać kod kredytowy, a następnie wskazać produkt. Powtarzam, nie niszcz mienia. Proszę powstrzymać się przed próbami uszkodzenia automatu.

– No dobra, ty elektroniczny złodzieju. Powstrzymam się przed próbami zniszczenia lub uszkodzenia. Po prostu to zrobię.

Przyjęła pozycję, gotowa kopnąć prawą nogą. Roarke z doświadczenia wiedział, że Eye potrafi jednym ciosem wywołać paraliż. Nie zdążyła wykonać ruchu, bo stanął przed żoną i lekko ją szturchnął, wytrącając z równowagi.

– Pani pozwoli, że pomogę.

– Nie dawaj bydlakowi ani kredytu więcej – syknęła. ale Roarke mimo jej ostrzeżenia wsunął żeton do otworu.

– Batonik czekoladowy, tak? Jadłaś jakiś normalny lancz?

– Tak, tak, tak. Jeśli ludzie nie przestaną mu ustępować, dalei będzie kradł.

– Eye, kochanie, to tylko maszyna. Ona nie potrafi myśleć.

– A słyszałeś o sztucznej inteligencji, mądralo?

– Automatom z żywnością to nie grozi.

Nacisnął za nią odpowiedni symbol.

Wybrałeś czekoladowy baton królewski. Waga osiem uncji. Wartość energetyczna sześćdziesiąt osiem kalorii, zawartoś tłuszczu dwa przecinek jeden grama. Skład: soja i jej pochodne, nie zawiera białka zwierzęcego, słodzony chemicznie preparatem Sweet-t, zamiast czekolady zastosowano wyrób czekoladopodobny Choc-o-Like.

– Brzmi zachęcająco – powiedział Roarke, podając żonie batonik.

Produkt nie ma wartości odżywczej. Spożycie może wywołać nadmierne zdenerwowanie i bezsenność. Smacznego. Miłego dnia.

– Chrzań się – odpowiedziała uprzejmie Eye, odwijając szeleszczące opakowanie. – Znowu mi ukradli batoniki. Przykleiłam je z tyłu mojego autokucharza, ale i tam zaglądają. Dwa batony z prawdziwej czekolady, nie takie sztuczne badziewie nafaszerowane chemią jak to. Niech no dorwę tego, kto to zrobił, obedrę drania ze skóry. I nie będę się spieszyć.

Pierwszy słodki kęs natychmiast ją ożywił.

– A ty co tu robisz?

– Podziwiam moją żonę. Bezwarunkowo. – Jakoś nie mógł się powstrzymać, ujął jej twarz i namiętnie ją pocałował. – Mój Boże, jakim cudem przeżyłem bez ciebie tyle lat?

– O Jezu, przestań. – Choć jej ciałem wstrząsnął przyjemny dreszczyk podniecenia, czujnie rozglądała się po korytarzu, obawiając się ciekawskich uszu i oczu współpracowników. Gdyby ktoś ich przyłapał na czułościach, koledzy przez długie tygodnie nie daliby jej spokoju.

– Chodźmy do biura.

– Z przyjemnością.

Kiedy weszli w znajdujące się za jej plecami drzwi, przyciągnął do siebie i zaczął całować.

– Jestem na służbie – mruczała prosto w jego usta, czując, że jej mózg przestaje sprawnie funkcjonować.

– Wiem, tylko minutkę. – Któregoś dnia może przywyknie do tego, że pożądanie, miłość do niej chwyta go za gardło W najmniej oczekiwanych momentach, ale zanim do tego dojdzie, będzie pozwalał się ponieść niespodziewanej namiętności.

– No dobra. – Wycofał się i zsunął dłonie z jej ramion na nadgarstki. – Trudno, musi wystarczyć.

– Przez ciebie kręci mi się w głowie. – Próbowała otrząsnąć się z zamroczenia. – To lepsze niż sztuczna czekolada.

– Eye, kochanie, jestem wzruszony.

– Było całkiem miło, ale za chwilę mam odprawę. Po co przyszedłeś?

– Chciałem ci kupić batonik. A propos, słyszałaś, że Peabody i McNab się posprzeczali?

– Nie cierpię tego słowa, Wiedziałam, że to się tak skończy. To twoja wina, nie trzeba było doradzać McNabowi. Kazałam Peabody wziąć coś na uspokojenie i na chwilę się położyć.

– Rozmawiałaś z nią o tym?

– Nie, nie rozmawiałam i nie zamierzam tego robić.

– Eve.

Wyprostowała się, wyczuwając w głosie męża nutkę potępienia.

– Mój drogi, tu się pracuje. Morderstwa, gwałty, prawo i porządek, no wiesz, te sprawy. Co ja mam robić, kiedy ona przychodzi do mnie cała zasmarkana i ze łzami w oczach?

– Słuchać – odparł ze spokojem.

– O rany, Roarke.

– Tak czy owak – mówił dalej z lekkim rozbawieniem – przyszedłem, żeby ci powiedzieć, że dziś wieczorem jestem umówiony z Magdą Lane i jej przyjaciółmi. Chciała, żehy przyszła, ale wytłumaczyłem jej, że masz dużo pracy. Postarani się nie wracać zbyt późno.

W ostatniej chwili zdławiła westchnienie.

– Jeśli zdradzisz, gdzie i kiedy odbywa się to spotkanie, moie uda mi się na chwilę wpaść.

– Eve, nie liczę na to, że znajdziesz czas.

– Wiem i właśnie dlatego postaram się wpaść.

– Na szczycie Nowego Jorku. W Top, ósma trzydzieści. Dzięki

– Jeżeli nie będzie mnie do dziewiątej trzydzieści, nie czekajcie.

– W porządku: Czy znaleźliście coś nowego, o czym jaku ekspert powinienem wiedzieć?

– Niewiele, ale jak chcesz, możesz zostać na odprawie.

– Nie mogę. Za chwilę mam spotkanie na mieście. Zrobisz dla mnie indywidualną odprawę dziś wieczorem. – Ujął jej dłoń i delikatnie pocałował kostki, które obiła sobie, pojedynkując się z automatem. – Postaraj się choć przez jeden dzień nie wdawać w bójki z obiektami nieożywionymi.

– Ha, ha – mruknęła pod nosem, kiedy wyszedł, po czym podeszła do drzwi i z czułością patrzyła, jak znika na końcu korytarza. Ma niezły tyłek, pomyślała, zagryzając czekoladowy batonik. Naprawdę fantastyczny tyłek.

Szybko otrząsnęła się z rozmarzenia. Zebrała dokumenty i dyskietki, potrzebne do odprawy, i udała się do zarezerwowanej wcześniej sali konferencyjnej, by wszystko przygotować.

Ledwo zaczęła, kiedy pojawiła się Peabody.

– Ja to zrobię, pani porucznik.

Eye z ulgą zauważyła, że w oczach asystentki nie ma śladu łez, jej głos był spokojny, a sylwetka wyprostowana. Już otwierała usta, by zapytać Peabody, czy lepiej się czuje, kiedy uświadomiła sobie, jakie to niebezpieczne. Takie pytanie to jak ruchome piaski. Pociągnie człowieka na samo dno, niepotrzebnie wywoła dyskusję o problemie, której lepiej unikać. Odsunęła się więc i w milczeniu czekała, aż Peabody załaduje do komputera dyskietki i rozłoży na stole kopie uaktualnień.

– Mam tu zapis konferencji prasowej. Chcesz, żebym załadowała dyskietkę?

– Nie, obejrzę sobie w domu. W ramach rozrywki. Udało ci się to zobaczyć?

– Tak. Cały czas robili uniki, ale w końcu Nadine ich przygwoździła pytaniem o procedurę operacyjną. Zapytała, dlaczego weszli do budynku, nie wiedząc, czy podejrzany w ogóle jest na miejscu. Jacoby zaczął ściemniać coś na temat tajemnicy służbowej i próbował się wymigać hasłem „bez komentarza”.

Wtedy Nadine stwierdziła, że podejrzany, znany profesjonalny morderca, wymknął im się z rąk i nadal przebywa na wolności, choć FBI przeprowadziło tak kosztowną akcję, i zapytała dlaczego, ich zdaniem, tak się stało,

– Poczciwa stara Nadine.

– Tak, była doskonała. Zapytała bardzo grzecznie, powiedziałabym nawet, że ze współczuciem w głosie. Zanim Jacoby się pozbierał, dziennikarze podchwycili temat i w tym momencie rozpętała się burza. Zakończyli konferencję na dziesięć minut przed czasem.

– Media jeden, federalni zero.

– Poniżej zera, ale przecież nie wypada winić całego Biura za głupotę dwojga agentów.

– Może i nie, ale mnie się to podoba. – Eye obejrzała się, kiedy do sali wpadł Feeney.

Szczerzył zęby w czymś, co od biedy mogło uchodzić za uśmiech, i machał do niej dyskietką.

– Mam tu coś dla ciebie. – Prawie śpiewał. – Informacje pierwsza klasa. Niech no tylko federalni jeszcze raz spróbują wejść na nasze podwórko! Agent specjalny Stowe znała jedną z ofiar. Osobiście.

– Jakim cudem?

– Razem studiowały. Były w tej samej grupie, należały do tych samych klubów. Co więcej, przez trzy miesiące razem mieszkały, zanim ofiara wyjechała za granicę.

– Przyjaźniły się? Jak to się stało, że nie znalazłam wzmianki o tym w żadnym profilu?

– Stowe nie przyznała się, że coś ją łączyło z ofiarą. Zataiła informację.

Eye poczuła, że ma w ręce nową broń. Dopiero po chwili zaczęła się zastanawiać. Obejrzała dyskietkę, którą Feeney jaladowywał właśnie do komputera.

– Skąd to masz?

Wiedział, że o to zapyta, więc na wszelki wypadek przekopiował dane na dyskietkę pochodzącą z zapasów służbowych.

– Anonimowe źródło.

Zmrużyła oczy. Roarke.

– Nagle znalazłeś jakiegoś informatora, który ma dostęp do ściśle tajnych dokumentów dotyczących agentów federalnych i akt FBI?

– Na to wygląda – odparł radośnie. – Sam ciągle nie mogę w to uwierzyć. Ta dyskietka nagle pojawiła się na moim biurku. Mamy prawo korzystać z informacji pochodzących z anonimowych źródeł. Z tego, co wiem, w FBI są przecieki.

Mogła się kłócić, mogła naciskać, ale przecież nawet gdyby wiedział, że dyskietkę podrzucił Roarke, Feeney i tak nigdy by się do tego nie przyznał.

– Rzućmy okiem. Spóźniłeś się – przywitała wchodzącego McNaba.

– Przepraszam, pani porucznik, coś mnie zatrzymało. – Przeszedł przez pomieszczenie i usiadł na krześle, ostentacyjnie ignorując obecność Peabody.

Ta równie ostentacyjnie zlekceważyła jego wejście. W efekcie temperatura w sali wyraźnie opadła, a atmosfera zrobiła się raczej nieprzyjemna. Eye i Feeney wymienili zbolałe spojrzenia.

– Na stole przed tobą leży kopia uaktualnionego raportu. Mamy jeszcze jeden pseudonim, pod jakim ukrywa się Yost. – Wskazała dłonią tablicę, na której wisiały zdjęcia Yosta w różnych przebramach, podpisane różnymi nazwiskami. Obok nich przypięto zdjęcia i nazwiska jego ofiar, miejsca, w których dokonał zbrodni, i dowody rzeczowe znalezione przy ofiarach. – Sprawdziłam te informacje – mówiła dalej. – Komputer, wyświetl na ekranie dane: Roles, Martin K. Zwróćcie uwagę, jak starannie buduje swoje altr ego. Ma komplet dokumentów, linie kredytowe, stały pobyt, choć adres jest fałszywy. Pod tym nazwiskiem płaci podatki, dba o zdrowie i podróżuje za granicę. Ma nawet paszport. Oczywiście pod innymi pseudonimami też jest aktywny, ale z tego, co wiem, z żadnego innego nazwiska nie korzysta tak często. Moim zdaniem, właśnie pod tym nazwiskiem zamierza przejść na emeryturę. To jedyne czyste, niczym niezszargane dane personalne. Nie jest nigdzie notowany, żadna agencja, nawet CompuGuard, nic na niego nie ma.

– Yost to zdolny haker. Mógł podrasować dane każdej agencji – wtrącił McNab.

– Zgoda. Nie wie, że skojarzyliśmy z nim to nazwisko. Na tym się skupimy i postaramy się, żeby w naszych oficjalnych aktach nie było o nim żadnej wzmianki. W tej sprawie porozumiewamy się na trzecim poziome zabezpieczeń. Zachowajcie szczególną ostrożność. Przypominam, wszelkie poszukiwania prowadzimy na trzecim poziomie. Jeśli posiada jakieś nieruchomości, to na pewno na to nazwisko. Znajdźcie wszystko.

– Zabiorę się za to zaraz po odprawie – powiedział McNab. – Próbowałem zrobić katalog wstępny. Zestawiłem wszystkie znane nam ofiary i przeszukałem rejestr pod kątem potencjalnych zleceniodawców. Wyskoczyło kilka nazwisk, ale nic na tyle pewnego, żeby można się tego trzymać.

– Widzę, że pokaz ignorancji w wykonaniu naszych kolegów z FBI nie poszedł na marne. Nikogo nie ruszamy, dopóki nie zdobędziemy pewności. Ktoś tak ostrożny i doświadczony na pewno dopracował fałszywą tożsamość w każdym szczególe. Jeśli go spłoszymy, Yost zniknie, a jego miejsce zajmie Roles, na którego nic nie mamy. Operacja jest ściśle tajna. A teraz kapitan Feeney zapozna nas ze swoją niespodzianką.

Eye dała Feeneyowi znak, że może zaczynać. Kapitan zatarł z zadowoleniem ręce, wstał i opowiedział o rewelacjach, które przekazał mu Roarke.

McNab omal nie spadł z krzesła.

– . Ostre zagranie.

Peabody spojrzała na niego i pogardliwie pokiwała głową.

– Co ty możesz wiedzieć o ostrych zagraniach.

Tak śię ucieszył, że to ona przerwała milczenie, że prawie nie zauważył zniewagi.

– Urodziłem się, żeby ostro grać.

Feeney uciął zaczepki.

– Próby dostępu do oficjalnych danych są niezgodne z prawem.

Te dane pochodzą z anonimowego źródła. Mój informator złamał zabezpieczenia, nie zostawiając po sobie żadnych śladów, więc zakładam, że jest urzędnikiem federalnym.

– Tak, a świnie mają skrzydła – mruknęła pod nosem Eye. Nieważne skąd, ważne, że w ogóle mamy te informacje. Potraktujmy je jako narzędzie – powiedziała, widząc niezadowolenie malujące się na twarzach współpracowników. – Nie młotek ale wytrych. Feeney, chciałabym zorganizować prywatne spotkanie ze Stowe i wykorzystać twoją dyskietkę. Jej akta są bez, zarzutu. Jeśli te dane okażą się prawdziwe, będzie to znaczyło. że skłamała, a może nawet sfałszowała oficjalne dokumenty. Jeżeli to dotrze do federalnych androidów, agentka Stowe będzie miała spaprane papiery. Nie obejdzie się też bez nagany. Odsuną ją od sprawy i przynajmniej na jakiś czas oddelegują do biura w jakiejś zapyziałej dziurze. Ona tego nie chce. Śmiem twierdzić, że nie chce tego tak bardzo, że gotowa pójśc z nami na układ.

– Rób, co uważasz za stosowne, byle za bardzo nie śmierdziało. Pamiętaj, że agent specjalny Jacoby nie grzeszy wyjątkową inteligencją, ale też nie jest ostatnim durniem. Według profilu, to przeciętniak. średnio zdolny, a przy tym arogancki, ambitny i sprawia kłopoty przełożonym. Takie cechy czynią go dość niebezpiecznym osobnikiem. Jeśli ktoś miałby nam to spieprzyć, to z pewnością właśnie on. Sugeruję, by Mira zerknęła na jego profil i powiedziała, co o nim myśli.

To ty dostałeś dane – powiedziała Eye. -Ty do niej zadzwoń. A teraz wyniki testu prawdopodobieństwa. -Poleciła, by komputer wyświetlił je na ekranie. – Jak widzicie, prawdopodobieństwo, że spróbuje wykonać zlecenie do końca- wynosi dziewięćdziesiąt osiem procent. Yost to perfekcjonista, nie pozwoli, żeby ktoś pokrzyżował mu szyki. Zaatakuje kolejną ofiarę zgodnie z wcześniejszym planem. Dwa pierwsze morderstwa nastąpiły w krótkim odstępie czasu. Uważam, że trzecią próbę podejmie w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin. Istnieje ponaddziewięćdziesięciosześcioprocentowe prawdopodobieństwo, że podejrzany przebywa w mieście lub okolicy. Wynik oparto na założeniu, że ce1 także znajduje się w mieście lub okolicy. Niestety, co do tego nie mamy pewności i dlatego nie możemy przewidzieć, kogo atatakuje.

Jeszcze raz spojrzała na ekran.

– Cały czas nad tym pracujemy. I czekamy.

Kończąc, rozdzieliła zadania i zwołała odprawę na ósmą rano następnego dnia.

– Mamy jeszcze godzinę. Jeśli do tego czasu nic się nie wydarzy,

– jesteście wolni. Prześpijcie się, a jutro od rana ruszamy pełną parą.

– Pomysł jest niezły, ale wątpię, czy uda mi się dziś odpocząć. Mam randkę. – McNab przez całą odprawę czekał, żeby to powiedzieć. Wykazał się ogromną siłą woli, bo nie spojrzał przy tym na reakcję Peabody.

Za to Eve dokładnie ją widziała. Szok, początkowy ból przeszedł w czystą wściekłość, którą Peabody szybko opanowała. Zimna jak lód, zauważyła. Gdybym jej nie znała, nie domyśliłabym się, jak bardzo ją to zabolało.

Jasna cholera.

– McNab, wszyscy cieszymy się w twoim imieniu – powiedziała chłodno Eye. – Punkt ósma w tej sali. Na dzisiaj to wszystko, możecie odejść. – Mówiąc to, nie spuszczała z niego wzroku. Z niekłamaną przyjemnością zauważyła, jak się lekko skurczył.

Po chwili wstał i podszedł do wyjścia. Feeney przewrócił oczami, po czym ruszył za nim. Kiedy był już wystarczająco blisko, palnął przemądrzałego chłopaka w głowę.

– Au, co jest?

– Już ty dobrze wiesz, co jest.

– Oczywiście, jasne. Ona może sobie kręcić z jakimś padalcem do wynajęcia, tak? A kiedy ja umawiam się na randkę, zaraz wszyscy biją mnie po głowie.

Feeney zawsze bezbłędnie rozpoznawal przygnębienie. Wykrzywił z niezadowoleniem twarz i wbił palec w kościstą khitkę piersiową McNaba.

– Nie o tym mówię.

– Ani ja. – McNab skulił ramiona i na dobre się nidąul.

– Peabody – zaczęła Eye, nie czekając, aż podwładna zacznie się żalić.

– Zamknij wszystkie pliki i zabierz dyskietki. Zarezerwuj salę na jutrzejszą odprawę.

– Tak jest. – Dziewczyna przełknęła ślinę, a fakt, że było to słychać, sprawił jej dodatkową przykrość.

– Skontaktuj się z Monroem, sprawdź, czy dowiedział się czegoś o Rolesie. Bądź u siebie w biurze, żebym nie musiała cię szukać.

– Tak jest.

Eye zaczekała, aż asystentka, sztywna jak android, uprzątnie salę i wyjdzie.

– Nic z tego nie będzie – mruknęła pod nosem. – Wysłuchaj jej, łatwo mu powiedzieć. Akurat się na tym zna. – Kiedy w końcu zdołała się uwolnić od myśli na temat Peabody, usiadła przed łączem i wybrała numer biura federalnego.

– Stowe.

– Dallas. Musimy się spotkać. Tylko ty i ja. Dziś wieczorem.

– Jestem zajęta, a poza tym nie interesują mnie spotkania z tobą. Ani dziś, ani kiedy indziej. Bierzesz mnie za idiotkę? Myślisz, że nie wiem, że to ty podpuściłaś tę dziennikarkę?

– Ta dziennikarka sama świetnie sobie radzi. – Eye odczekała chwilę przed zadaniem ciosu. – Winifred C. Cates. – powiedziała i w milczeniu przyglądała się pobladłej agentce.

– Co z nią? – odparła Stowe z godnym podziwu opanowaniem. To jedna z domniemanych ofiar Yosta.

– Dziś wieczorem, Stowe, chyba że wolisz o tym porozmawiać przez łącze.

– Pracuję do siódmej.

– Siódma trzydzieści w The Blue Squirrel. Taka sprytna agentka na pewno znajdzie adres.

Stowe przysunęła się do ekranu i spytała przyciszonym głosem:

– Będziesz sama?

– Tak. To na razie. Siódma trzydziści. Nie każ mi na siebie czekać.

Eye przerwała transmisję i spojrzała na zegarek, próbując jak najlepiej rozplanować czas. Pełna najgorszych obaw, ruszyła do biura ekipy, po drodze wstępując do swojego gabinetu po kurtkę.

Gdyby tylko nie musiała rozmawiać z Peabody, wolałaby nawet spotkanie z armią androidów wyposażonych w laserowe sklpele.

– Złapałaś Charlesa? – zapytała, podchodząc do kabiny podwładnej.

– Tak. Jego klientka poznała mężczyznę podającego się za Martina K. Rolesa ubiegłej zimy, na aukcji w Sotheby” s. Przelicytował ją. Chodziło o krajobraz Masterfielda z 2021 roku. Kobieta przypomniała sobie, że zapłacił dwa i pół miliona.

– Sotheby”s. Jest po piątej, więc pewnie zdążyli już zamknąć. Dobra, idziemy. – Zaczekała, aż Peabody się pozbiera. – Co jeszcze mówiła?

– Charles powiedział, że ta kobieta uważa Rolesa za niezwykle kulturalnego i eleganckiego człowieka, który doskonale zna się na sztuce. Chciała nawet, żeby ją do siebie zaprosił, kiedy wystawi obraz, ale nie okazał zainteresowania. Charles mówi, że to świetna babka, po trzydziestce, z klasą, cholernie bogata. Większość facetów bez zastanowienia skorzystałaby z okazji, więc uznała, że Roles woli mężczyzn. Próbowała nawiązać z nim jakąś rozmowę, poplotkować o wspólnych znajomych, wypytać, gdzie bywa i jakie kluby wspiera, ale uchylał się od odpowiedzi, a w końcu ją spławił.

– Skoro to taka babka z klasą, to po co wynajmuje sobie licencjonowanego pana do towarzystwa?

– Pewnie dlatego, że Charles też ma klasę, a poza tym taka znajomość nie wymaga żadnych zobowiązań. Robi wszystko, czego klientka chce, i to, kiedy ona ma na to ochotę. – Peabody, wzdychając, wysiadła z windy w garażu. – Ludzie wynajmują ich albo tylko się z nimi spotykają z różnych powodów. Nie zawsze chodzi o seks.

– No dobrze. Sotheby”s zostawimy sobie na jutro. – Roarke na tym zna, więc może będzie mógł pomóc, pomyślała Eye.

– Tak jest, pani porucznik. A teraz dokąd jedziemy?

– Dokąd chcesz. – Eye otworzyła drzwi do samochodu i pit iiyI na Peabody przez przeszklony dach. – Może się czegoś nipijciiiy?

– Pani porucznik?

– Posprzeczałam się dziś z Roarkiem. To był mój wybór Czasami, na krótką metę, to pomaga.

W oczach asystentki dostrzegła wdzięczność.

– Jeśli to ode mnie zależy, wolałabym lody.

– Pewnie. Sama też wybrałabym lody. No to jedziemy.

Ogromny deser lodowy z polewą, stojący przed nią na stole, wzbudzał apetyt, ale i mdłości. Bez wątpienia zje całą porcję. Bez wątpienia się po tym rozchoruje. Czego to człowiek nie robi dla przyjaciół.

Ostrożnie skosztowała pierwszą łyżeczkę.

– No dobra, wyrzuć to z siebie.

– Pani porucznik?

– Słucham, powiedz, co się stało.

Peabody otworzyła ze zdziwieniem oczy. Słowa Eve zaskoczyły ją jeszcze bardziej niż bananowa niespodzianka.

– Dallas, ty chcesz, żebym ci o tym opowiedziała?

– Nie, nie chcę, żebyś mi opowiadała. Masz mi powiedzieć, o co chodzi, bo na tym polega przyjaźń. Podobno. Słucham. – Eye nabrała na łyżeczkę kolejną porcję, a drugą ręką machnęła zachęcająco na asystentkę.

– To miło z twojej strony. – Peabody znów się rozczuliła. By poprawić sobie nastrój, sięgnęła po porcję bezbiałkowej bitej śmietany. – Wygłupialiśmy się w kantorku, na naszym piętrze i…

Eye z pełnymi ustami podniosła rękę.

– Przepraszam – powiedziała, przełknąwszy. – Czy ty i detektyw McNab zajmowaliście się seksem podczas służby? I to na komendzie?

– Nic nie powiem, jeśli będziesz mitu cytować regulamin – stwierdziła z kamienną twarzą Peabody. – No więc do pełnego seksu jeszcze nie doszło. Po prostu się wygłupialiśmy.

– Tak, to faktycznie co innego. Policjanci zawsze się wygłupiają w kantorkach. Jezu, Peabody. – Eye przymknęła oczy, połknęła łyżkę lodów, po czym ciężko odetchnęła. – No dobra, skończyłam. Mów dalej.

– Sama nie wiem, skąd się to bierze. To takie… pierwotne.

– Och, to – parsknęła Eye.

Peabody uśmiechnęła się. Pogardliwy ton przełożonej wcale nie uraził jej uczuć.

– Pierwszy raz zrobiliśmy to w windzie.

– Peabody, ja naprawdę bardzo się staram. Czy my musimy wchodzić w aż takie szczegóły i mówić o tym, co robisz z McNabem? Przychodzą mi na myśl dziwne obrazki.

– W pewnym sensie to wszystko ma ze sobą związek. Ja wcale nie myślę tylko o nim i o tym, żeby to z nim robić, nawet nie chcę się z nim wygłupiać i nagle, nawet nie wiem kiedy i dlaczego, znów to robimy… no wiesz, seks. No więc my wtedy… – Szybko podjęła przerwany wątek w obawie, że straci zainteresowanie słuchaczki.

– W kantorku.

– Tak, i wtedy zadzwonił Charles. Chodziło o nasze śledztwo. Przekazał mi informacje, a kiedy skończyliśmy rozmawiać, McNab się nagle wściekł. – Peabody zapchała sobie usta lodami bananowymi z obrzydliwie słodkim karmelem. – Zaczął na mnie wrzeszczeć, „za kogo ty mnie bierzesz?” i tym podobne. I mówił o Charlesie różne wstrętne rzeczy, a on tylko oddał mi przysługę. To była służbowa sprawa. A potem mnie chwycił.

– Zachowywał się wobec ciebie brutalnie?

– Tak. Nie, właściwie to nie. Ale wyglądał tak, jakby chciał mi przyłożyć. I wiesz, co powiedział? – Peabody machała w powietrzu łyżeczką. – Wiesz, co powiedział?

– Nie było mnie przy tym, pamiętasz?

– Powiedział, że go traktuję jak zastępstwo za kutasa du wynajęcia. – Peabody zaczęła mieszać w pucharku topniejącą bananową niespodziankę. – Powiedział mi to prosto w oczy. I jeszcze, że z jego łóżka lecę prosto do Charlesa.

– Nie wiedziałam, że sypiasz z Charlesem.

– Nie sypiam. Ale to nie ma w tej chwili żadnego znaczenia

Jego zachowanie wydało się Eye logiczne. Długo zastanawiała się nad odpowiedzią, która podtrzymałaby Peabody na duchu.

– A to świnia.

– Już nigdy się do niego nie odezwę.

– Przypominam, że razem pracujecie.

– No dobra. To będę z nim rozmawiać wyłącznie w sprawach służbowych. Mam nadzieję, że dostanie wysypki na jajach.

– Bardzo pocieszająca myśl.

Przez chwilę w milczeniu rozważały taką możliwość.

– Peabody. – Eye czuła, że ma przed sobą najgorszą część tej pokrzepiającej rozmowy. – Nie znam się na sprawach damsko-męskich.

– Jak możesz tak mówić? Tyi Roarke jesteście… parą doskonałą.

– Nie, nikt nie jest doskonały. Pracujemy nad naszym związkiem. Właściwie to wszystko zasługa Roarke”a, ale ja staram się od niego uczyć. Jest jedynym mężczyzną w moim życiu.

Peabody otworzyła szeroko oczy?

– Żartujesz!

Uwaga, ruchomy piasek.

– Nie o tym miałyśmy rozmawiać. Chodziło mi o to, że nie jestem w tych sprawach ekspertem. Posłuchaj, gdyby tak spojrzeć na tę sytuację z boku, to mamy troje graczy. Ty, McNab i Charles. – Eye nakreśliła łyżeczką trójkąt w tym, co zostało z jej deseru. – Ty jesteś wierzchołkiem, łączącym każdy punkt. Spójrz,

Eye uznała, że to ma znaczenie, ale przypomniała sobie, jaką rolę ma do spełnienia.

– McNab to dupek.

– I to skończony.

– Pewnie nie wspomniałaś mu, że nic cię z Charlesem nie łączy?

– A skąd!

Eye kiwnęła głową z wyrozumiałością.

– Pewnie sama też bym to przemilczała. Byłabym zbyt wkurzona. Co mu powiedziałaś?

– Ze nie jesteśmy swoją własnością i że będę się widywać, z kim zechcę. I on też może. I co? Ten łajdak umówił się z jakąś zdzirą.

Oba te punkty odnoszą się do siebie wyłącznie poprzez relację tobą. McNab jest zazdrosny

– O nie. On po prostu jest świnią.

– Masz prawo uważać go za świnię. Peabody, ale przecież… spotykasz się z Charlesem, prawda?

– Coś w tym rodzaju.

– A sypiasz z McNabem.

– Sypiałam.

– McNab zaklada, że sypiasz z Charlesem. – Eye podniosła palce, powsiszymując asystentkę przed wygłoszeniem komentarza. – To fałszywe założenie. McNab popełnił błąd, bo cię o to nie zapytał. A jeśli nawet przespałaś się z Charlesem, to twoja sprawa. Wolno ci. Ale to jest jego założenie. Ty. – Wbiła łyżeczkę w wierzchołek trójkąta. – Seks. Dwóch facetów. Z jednym zabawiasz się w kantorku w kotka i myszkę, po czym nagle zaczynasz rozmawiać przez łącze z drugim.

– To była sprawa służbowa.

– Założę się, że twoje umundurowanie pozostawiało wiele do życzenia, ale mniejsza o to. McNab był tam z tobą, rozgrzany, gotowy na wszystko, kiedy ty postanowiłaś uciąć sobie pogawędkę zjego rywalem. O ile znam Charlesa, nie poprzestał na przekazaniu ci informacji. Flirtował z tobą. Podczas gdy ty rozmawiałaś z Charlesem, McNab nagle wystawił kły. Nie twierdzę, że nie jest idiotą. Oczywiście, że mm jest, ale nawet idioci mają uczucia. Chyba.

Peabody wyprostowała się.

– Uważasz, że to moja wina.

– Nie, uważam, że to wina Roarke”a. – Widząc, że Peabody nie zrozumiała, Eye pokręciła głową. – Nieważne. Tu nie chodzi o winę. Posłuchaj, romansujesz z kolegą z pracy. To mi z daleka zalatuje problemami. Myślę, że on nie ma prawa mówić ci, z kim masz się spotykać czy spać, ale z drugiej strony sądzę, że w ogóle nie powinnaś go w to mieszać. Oboje to schrzaniliście.

Peabody przez chwilę rozważała jej słowa.

– Ale on bardziej.

– Oczywiście.

– Możliwe. Możliwe – powtórzyła, po namyśle. – Pewnie masz rację z tym trójkątem i relacjami. Ale to on natychmiast znalazł sobie jakaś rudą małpę. Jeśli McNab liczy, że będę rozpaczać tylko dlatego, że namówił jakąś idiotkę na randkę, to jest większym durniem, niż myślałam.

– I o to chodzi.

– Dzięki, Dallas. Już mi lepiej.

Eye spojrzała na pusty puchar po deserze i położyła dłoń ni przepełnionym żołądku.

– Dobrze, że chociaż jednej z nas się to udało.

16

Spotykanie się w Blue Squirrel z żołądkiem pełnym lodów z kremem miało swoje dobre strony. Eye wiedziała, że nikt nie zdoła jej namówić, by tam coś zjadła lub wypiła.

Słowo klub było zbyt uprzejmym określeniem na miejsce takie jak Squirrel. Jedyne, co można było powiedzieć o muzyce, to że tam byka. a dokładniej, że była bardzo głośna. Co do menu, jedyna pozytywną rekomendacją, jakiej mogła udzielić, był fakt, że nikt nigdy nie zmarł po zjedzeniu klubowego posiłku.

Nie miała wiarygodnych danych dotyczących liczby hospitalizacji.

Mimo to, nawet o tak wczesnej porze, w lokalu panował ścisk. Przy stolikach wielkości główki od szpilki tłoczyli się urzędnicy, którzy po godziuiach spędzonych w nudnej pracy mieli ochotę na odrobinę niebezpieczeństwa. Zespól składał się z dwóch muzyków o sterczących ku górze niebieskich włosach i ciałach pokrytych neonową farbą, Kiedy weszła, uderzali długimi gumowymi pałeczkami w podwójny keyboard, wyjąc przy tym coś o wykrwawianiu się dla miłości.

Goście nie posiadali się z zachwytu. Między innymi dlatego Eve lubiła to miejsce.

Zależało jej na stoliku gdzieś z tyłu, więc przepychała się między gośćmi, rozglądając się, czy przypadkiem Stowe nic pokazała się pierwsza. Stolik, który sobie upatrzyła, był już zajęty. Siedząca przy nim para najwyraźniej próbowała się przekonać, kto głębiej włoży partnerowi język do gardła. Eyc przerwała zawody, kładąc na stole odznakę, i kciukiem wskazała kierunek, w którym powinni się udać.

Kątem oka dostrzegła, jak grupka młodych ludzi, siedzących przy stoliku na lewo, w panice upycha woreczki z nielegalną substancją do. kieszeni i pośpiesznie się oddała. Potęga odznaki, pomyślała, rozsiadając się wygodnie na kanapie.

Zanim wyszła za mąż, lubiła od czasu do czasu wpaść do tego lokalu, zwłaszcza kiedy śpiewała Mayis. Odkąd jej przyjaciółkę uznano za największą wschodzącą gwiazdę w show-biznesie, występowała jedynie w dużych, renomowanych klubach.

– Hej, lala, chcesz się zabawić?

Eye podniosła głowę i przyjrzała się nachalnemu podrywaczowi o szerokim uśmiechu i optymistycznie wybrzuszonym kroczu. Kiedy zauważył, gdzie zatrzymał się jej wzrok, poklepał się po swojej dumie.

– Duży Sammy ma na ciebie ochotę.

Duży Sammy był w co najmniej pięćdziesięciu procentach wypchany, a pozostałą część wspierała silna dawka środka dopingującego. Eve jeszcze raz wyjęła odznakę i położyłają na stole.

– Spadaj.

Mężczyzna natychmiast zniknął. Eve, z odznaką na wierzchu. została sama. Przez chwilę słuchała piosenki i oglądała zmieniające się kolory, aż w końcu pojawiła się Stowe.

Spóźniłaś się.

– Nie z mojej winy. – Agentka wcisnęła się za stolik i usiadła. – Musisz się tak rekłamować? – zapytała, wskazując wzrokiem odznakę.

– Tutaj się opłaca. Te patałachy trzymają się z daleka. Stowe rozejrzała się. Eve zauważyła, że rozluźniła krawat, co więcej, w chwili szaleństwa rozpięła kołnierzyk koszuli. Federalna wersja swobodnego stroju.

– Bez wątpienia wybierasz bardzo ciekawe miejsca. Można się tu czegoś napić? Czy to bezpieczne?

– Alkohol zabija zarazki. Nie to co te ich prochy.

Stowe nacisnęła guzik automatycznego menu, znajdującego się z boku stolika.

– Skąd wiesz o Winifred?

– Nie przyszłam tu odpowiadać na pytania, Stowe. Zacznij od wyjaśnienia, dlaczego nie powinnam informować waszych przełożonych o twoim związku z ofiarą i tym sposobem pozbyć się ciebie, a może i Jacoby”ego?

– Dlaczego tego jeszcze nie zrobiłaś?

– Znowu zadajesz pytania.

Stowe przemilczała kąśliwą uwagę.

– Zakładam, że chcesz iść na jakiś układ.

Eye musiała przyznać, że agentka jest niesamowicie opanowana.

– Zakładaj sobie, co chcesz, ale najpierw musisz mnie przekonać, że nie powinnam dzwonić do Waszyngtonu i rozmawiać z zastępcą dyrektora FBI.

Stowe w milczeniu sięgnęła po szklankę z jasnobłękitnym trunkiem, podesłaną z baru. Zamiast wypić, przyglądała się drinkowi.

– Mam obsesję sukcesu. Współzawodnictwo zawsze było moim nałogiem. Na studiach miałam tylko jeden cel. Chciałam być najlepsza w grupie. Winifred Cates mi w tym przeszkadzała. Studiowałam ją tak jak każdy inny przedmiot. Próbowałam znaleźć jej wady, słabości, niedociągnięcia, ale niczego takiego nie było. Nienawidziłam jej za to, że była błyskotliwa, przyjazna, ładna i lłubiana. – Przerwała, wypiła łyk, po czym gwałtownie nabrała powietrza w płuca. – Rany boskie! – Wstrząśnięta, patrzyła na szklankę w dłoni. – To jest legalne?

– Prawie całkiem.

Agentka ostrożnie odstawiła drinka na stolik.

– Próbowała się ze mną zaprzyjaźnić, ale ją odepchnęłam. Nie zamierzałam bratać się z najgorszym wrogiem. Przez pierwszy i drugi semestr miałyśmy prawie takie same wyniki. Wakacje spędziłam nad książkami, zakuwałam, jak gdyby od tego zależało moje życie. Później dowiedziałam się, że ona wylegiwała się na plaży i pracowała dorywczo jako tłumacz dla senatora stanowego. Była świetną lingwistką. Oczywiście, byłam cholernie zazdrosna. Minął kolejny semestr, a wtedy jeden z profesorów wyznaczył nas do tego samego projektu. Miałyśmy tworzyć zespół. Już nie tylko współzawodnictwo, ale współpraca. To mnie dodatkowo zmobilizowało.

Stowe nie zareagowała na zamieszanie, jakie nagle wybuchło tuż obok ich stolika. Nie obejrzała się, w zamyśleniu przesuwała po stole szklankę.

– Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Nie oparłam jej się. Miała te wszystkie cechy, których mnie brakowało. Była zabawna, otwarta, ciepła. O Boże. – Przypływ ciągle nieutulonego żalu wytrącił ją z równowagi. Zamknęła oczy, próbując się uspokoić. Tym razem nie spieszyła się, sącząc mocny alkohol. – Sprawiła, że zostałyśmy przyjaciółkami. Nadal nie uważam, że była w tym choć odrobina mojej zasługi. Ona po prostu… ona taka już była. Zmieniłam się. To ona mnie zmieniła. Otworzyłam się na wiele spraw. Nauczyłam się bawić, śmiać. Mogłam z nią rozmawiać o wszystkim i o niczym. Potrafiłam z nią milczeć. Była punktem zwrotnym w moim życiu. Była moją najlepszą przyjaciółką. – Stowe podniosła w końcu wzrok znad szklanki i spojrzała w oczy Eye. – Najlepsza przyjaciółka. Rozumiesz, co to znaczy?

– Tak, rozumiem.

Pokiwała głową i przymknęła oczy.

– Po studiach przeniosła się do Paryża. Znalazła tam pracę. Chciała zmieniać świat, chciała zdobyć jak najwięcej doświadczeń. Kilka razy ją odwiedziłam. Mieszkała w ładnym apartamencie, w centrum miasta. Znała wszystkich sąsiadów. Miała takiego dziwnego psa, wabił się Jacques. Kochało się w niej z tuzin facetów. Prowadziła wystawne życie i bardzo ciężko pracowała. Uwielbiała swoją pracę i politykę. Kiedy przyjeżdżała do Waszyngtonu, zawsze się spotykałyśmy. Mogłyśmy się nie widzieć całymi miesiącami, ale kiedy w końcu się zeszłyśmy, było tak, jak gdyśmy się w ogóle nie rozstawały. Nie było między nami żadnego dystansu. Obie robiłyśmy to, o czym marzyłyśmy. Było po prostu cudownie. Mniej więcej tydzień przed… przed tym, jak to się stało, zadzwoniła do mnie. Byłam w terenie, wiadomość odebrałam dopiero kilka dni później. Nie mówiła zbyt wiele, właściwie tylko, że dzieje sę coś dziwnego i że musi ze mną o tym porozmawiać. Wyglądała na zdenerwowaną, może trochę zaniepokojoną. Powiedziała, że mam nie dzwonić do niej do pracy ani do domu. Zostawiła numer podręcznego łącza, nowy. Zdziwiłam się, ale tak naprawdę się tym nie zainteresowałam. Było już późno, więc postanowiłam skontaktować się z nią następnego dnia i poszłam spać. Najzwyczajniej w świecie położyłam się do łóżka i zasnęłam jak zasrane niemowlę. Szlag by to trafił.

Jednym haustem dopiła drinka.

– Rankiem obudził mnie dzwonek łącza. Sprawa, którą wtedy prowadziłam, zaczęła się komplikować i musiałam natychmiast jechać do biura. Nie miałam czasu, żeby przed wyjściem porozmawiać z Winnie. Dopiero nazajutrz sobie o niej przypomniałam. Wykręciłam numer, który mi podała, ale nikt nie odebrał. Miałam strasznie dużo pracy, więc odłożyłam to na później. Obiecałam sobie, że jeszcze tego dnia ją złapię. Nie udało się. Nie zdążyłam, bo…

– Nie żyła – dokończyła Eye.

– Tak, już nie żyła. Jej ciało znaleziono za miastem, przy drodze. Została pobita, zgwałcona, a na końcu uduszona. Zmarła dwa dni po tym, jak dostałam jej wiadomość. Mogłam jej pomóc, miałam na to całe dwa dni. Nie zadzwoniłam do niej. Gdybym to ja chciała się z nią skontaktować, na pewno by się do mnie odezwała. Choćby nie wiem co. Nigdy nie była tak zajęta, żeby mi odmówić pomocy.

– Więc włamałaś się do jej akt i wymazałaś informację o waszej znajomości.

– Biuro nie pochwala osobistego zaangażowania. Gdyby wiedzieli, dlaczego szukam Yosta, nigdy by mi nie pozwolili zajmować się tą sprawą.

– Czy Jacoby o tym wie?

– On jest ostatnią osobą, której bym o tym powiedziała. Cn zamierzasz zrobić?

Eve przyglądała się jej twarzy.

– Mam przyjaciółkę. Poznałyśmy się, kiedy ją przymknęłam. Nigdy wcześniej nie miałam przyjaciółki. Gdyby coś jej do końca życia szukałabym sprawcy.

Stowe westchnęła niepewnie i zerknęła gdzieś w bok.

– Jasne – rzuciła w końcu.

– To, że rozumiem, czym się kierowałaś, nie znaczy, że będę cię kryła. Twój kolega to narwaniec i skończony dureń, ale wiem, że ty taka nie jesteś. Zakładam, że będziesz na tyle sprytna, by przyznać mi rację. Gdybyście się nie wtrącili, ten skurwiel Yost byłby już za kratkami.

Z bólem, ale jednak, Stowe spojrzała prawdzie w oczy.

– Wiem. To tak samo moja wina, jak i Jacoby”ego. Za bardzo zależało mi na tym, żebym to ja go przymknęła. Tak bardzo, że zaryzykowałam. Więcej nie popełnię tego błędu.

– Pokaż mi swoje karty. Twoja przyjaciółka pracowała w ambasadzie. Powiedz, czego się tam dowiedziałaś?

– Prawie niczego. Nawet u siebie trudno się przebić przez mur protokołu dyplomatycznego i polityki, a co dopiero w obcym kraju! Z początku Francuzi uznali, że jej śmierć była wynikiem kłótni kochanków. Jak wspomniałam, miała wielu facetów. Wiedziałam, że to przykrywka, sama zaczęłam w tym szperać. Zrobili zestawienie porównawcze i wyszło im, że najprawdopodobniej to dzieło Yosta, ale kiedy dokładniej się w tym rozejrzeli, zamknęli całą sprawę.

– Dlaczego?

– Po pierwsze, nic na nią nie mieli. Była czystajak łza. Zadnych związków, z nikim, kto mógłby zlecić taki kontrakt. Facetów, z którymi się spotykała, nie było stać na opłacenie mordercy, nawet gdyby chcieli. Zresztą oni po prostu do tego nie pasowali. Winnie nie łamała serc, nie niszczyła nikomu życia. To nie w jej stylu. Kiedy do mnie dzwoniła, była zdenerwowana, prosiła, żebym nie kontaktowała się z nią w pracy. Spróbowałam trzymać się tego wątku.

– I?

– Miała być tłumaczem dla syna ambasadora podczas dyplomatycznego spotkania z Niemcami i Amerykanami. Chodziło o jakiś międzynarodowy projekt pozaplanetarny. Budowa nowej stacji łączności. Ciągłe spotkania i rozjazdy to praktycznie jedyne, czym zajmowała się w ciągu ostatnich trzech tygodni przed śmiercią. Zdobyłam nazwiska głównych graczy, ale kiedy zaczęłam szukać, uruchomiłam wiele blokad. To ważni, bogaci i świetnie zabezpieczeni faceci. Musiałam się wycofać. Gdybym zbyt mocno naciskała, odsunięto by mnie od śledztwa.

– Podaj te nazwiska.

– Mówiłam ci, że lepiej w to nie wchodzić.

– Po prostu podaj mi nazwiska. Sama będę się martwić, kiedy już w to wejdę.

Stowe wzruszyła ramionami, wyjęła z torebki elektroniczny notatnik i odszukała nazwiska.

– Jacoby sfiksował na twoim punkcie – powiedziała, podając Eve notatnik. – Od samego początku się na ciebie uwziął. Nie spocznie, dopóki ci nie przyłoży i sam nie przymknie Yosta.

– Już się boję. – Eye uśmiechnęła się szeroko, kopiując dane do swojego komputera.

– On ma znajomości i wpływy. Nie powinnaś go tak lekko traktować.

– Takie pasożyty jak on zawsze traktuję poważnie. Posłuchaj, zrobimy tak. Jeszcze dziś prześlesz mi na mój domowy komputer wszystko, co na ten temat wiesz, dane, tropy, przypuszczenia.

– Na miłość boską…

– Wszystko – powtórzyła ostro Eye. – Nie próbuj mnie oszukiwać, bo pogrzebię cię, zanim nadejdzie ranek. Masz mnie informować o każdym waszym kroku, o wszystkim, czego się dowiecie, o każdym śladzie, na jaki traficie.

– Wiesz co, już zaczynałam wierzyć, że zależy ci tylko na tym, żeby go powstrzymać. Chodzi o sławę, prawda? O to, kto na koficu zbierze gratulacje.

– Jeszcze nie skończyłam – powiedziała łagodnie Eye. – Jeśli będziesz grać uczciwie, a ja pierwsza go namierzę, dam ci cynk. Zrobię wszystko, żebyś wzięła udział w akcji i osobiście go przymknęła.

Stowe otworzyła drżące usta, ale po chwili się opanowała.

– Winnie na pewno by cię polubiła. – Wyciągnęła nad stolikiem rękę. – Umowa stoi.

E ye wsiadła do samochodu i zerknęła na zegarek. Dochodziła dziewiąta, a to znaczyło, że w żaden sposób nie zdąży wrócić do domu, przebrać się w coś wystrzałowego i dotrzeć na przyjęcie przed umówioną godziną.

Miała dwie możliwości. Mogła zrobić to, na co naprawdę miała ochotę: wypiąć się na uroczystą kolację, wrócić do domu, wziąć gorący prysznic i zaczekać na wiadomości od Stowe.

Albo mogła iść prosto do restauracji. W ubraniu, w którym przez cały dzień pracowała, usiądzie przy srebrnym stoliku z olśniewającym widokiem na miasto i przez cały wieczór będzie konwersować z bandą znudzonych bogaczy, z którymi nie ma nic wspólnego. A potem, kiedy zrobi się bardzo późno, wróci do domu, prawdopodobnie na lekkim rauszu, i będzie pracować, az oczy same jej się zamkną.

Miotała się między poczuciem obowiązku a pragnieniem, w końcu ciężko westchnęła i ruszyła w kierunku centrum.

Postanowiła załatwić jeszcze jedną sprawę. Wyjęła łącze, nacisnęła numer Mavis.

Z głośnika ryknął ogłuszający hałas, jeszcze zanim na ekranie pojawiła się twarz przyjaciółki. Na lewej kości policzkowej miała nowy zmywalny tatuaż; zdaje się, że przedstawiał zielonego karalucha.

– Cześć, Dallas! Zaczekaj sekundkę. Jesteś w swoim samochodzie? Czekaj, posłuchaj tego?

– Mavis…

Ale Mayis znikła. Po chwili pojawiła się i to na pasażerskim siedzeniu w samochodzie.

– Jezu Chryste!

– Niezłe, co? Jestem w studiu nagraniowym. w pomieszczeniu holograficznym. Kręcimy efekty specjalne do wideoklipu. – Mayis spojrzała na siebie i roześmiała się, widząc, że zamiast siedzieć w fotelu, zapadła się gdzieś głęboko. – Och, tyłek mi zginął.

– Zdaje się, że ubranie także.

Mayis Freestone była drobną kobietą. Jej kochanek, który projektował dla niej stroje, najwyraźniej oszczędzał na materiale, kiedy wystroił ją jedynie w trzy maleńkie jaskraworóżowe gwiazdki. Połączone cienkimi srebrnymi łańcuszkami, nie zakryły niczego ponad to, co nakazywało prawo.

– Pełny odjazd, nie? Mam jeszcze jedną, na tyłku, ale jej nie zobaczysz, bo źle usiadłam. Mam przerwę w nagraniu. Co słychać? Dokąd jedziemy?

– Do centrum. Roarke urządził dziś jedną z tych swoich ważnych kolacji. Mam do ciebie prośbę.

– Jasne, mów, o co chodzi.

– Sfilmowałam na wideo ogromną kolekcję ubrań i kosmetyków. Same najlepsze marki. Czy mogłabyś rzucić na to okiem i powiedzieć, gdzie coś takiego można kupić? Chodzi mi o sklepy i hurtownie. Prawdopodobnie trzeba będzie zgromadzić to wszystko na nowo.

– Czy to jakaś policyjna historia? Uwielbiam dla ciebie pracować.

– Chcę tylko widzieć, gdzie to kupić.

– Nie ma sprawy, ale powinnaś raczej zwrócić się do Triny. Wie wszystko na temat kosmetyków i wyglądu. Pracuje w tej branży, więc na pewno będzie znała sklepy i hurtownie.

Eye skrzywiła się. Myślała o Trinie, ale…

– Posłuchaj, niechętnie o tym mówię, więc jeśli ktoś się o tym dowie, będę musiała cię zabić… no więc… ja się jej trochę boję.

– Ty chyba kpisz!

– Ona zawsze tak dziwnie na mnie patrzy. Jeśli się z nią skontaktuję, znowu powie, że muszę coś zrobić z włosami, wypaćka mi twarz jakimś świństwem, a potem wciśnie mi ten przeklęty krem ujędrniający do piersi.

– Teraz mają go w kolorze kiwi.

– Fuj.

– Swoją drogą, przydałoby ci się dobre strzyżenie. Znowu zarosłaś. Założę się, że nie robiłaś manikiuru, odkąd ostatnio cię związałyśmy.

– Odczep się, co? Bądź człowiekiem.

Mayis westchnęła.

– No dobrze. Podeślij mi to nagranie. Umówię się z Triną i razem to obejrzymy.

– Dzięki.

– Nie ma sprawy. – Mayis obejrzała się za siebie i machnęła do pustego tylnego siedzenia. – Muszę lecieć – powiedziała do Eye. – Za dwie minuty zaczynamy następne ujęcie.

– Wyślę ci film jeszcze dziś wieczorem. Im szybciej dasz odpowiedź, tym lepiej.

– Oczywiście, od czego się ma przyjaciół? Odezwę się jutro.

Eye pomyślała o Stowe i Winnie i przez chwilę żałowała, że nie może wyciągnąć ręki i dotknąć Mayis, wymienić prawdziwego uścisku.

– Mavis…

– Tak?

– Yy… kocham cię.

Mayis otworzyła szeroko oczy i uśmiechnęła się.

– Jestem pod wrażeniem. Też cię kocham. Do jutra – rzuciła na zakończenie i znikła.

Roarke nie zdecydował się urządzić kolacji w prywatnej jadalni. Tym razem zależało mu na mniej oficjalnej atmosferze, jaką zapewniała główna restauracja mieszcząca się na siedemdziesiątym piętrze wieżowca Top. Stolik stał obok szklanej ściany, a że noc była ciepła i jasna, otwarto dach, by goście mieli wrażenie, że przebywają na świeżym powietrzu.

Od czasu do czasu tramwaje podpływały bliżej, niż pozwalały na to przepisy ruchu powietrznego. Podnieceni turyści, uzbrojeni w kamery i rekordery, filmowali przepych, w jakim żyła garstka uprzywilejowanych. Kiedy ich ciekawość stawała się zbyt nachalna, interweniowały jednoosobowe helikoptery ochrony powietrznej.

Na ogół jednak nie podejmowano tak ostatecznych środków.

Restauracja powoli się obracała, pozwalając podziwiać całą malowniczą panoramę miasta. Na środku sali znajdował się podest dla muzyków. Dwuosobowy zespól umilał gościom czas, generując łagodne, przyjazne dla ucha dźwięki.

Roarke wybral to miejsce, bo nie spodziewał się, że Eve zechce do nich dołączyć.

Nie znosiła wysokości.

W kolacji uczestniczyły te same osoby, które kilka dni temu spotkały się u niego w domu, w tym również Mick. Przyjaciel był w doskonałym nastroju i zabawiał towarzystwo dykteryjkami. nie zawsze zgodnymi z prawdą. Choć wypił więcej wina, niż nakazywał rozsądek, nikt nie mógł zarzucić Michaelowi Connelly”emu, że nie ma głowy do alkoholu.

– Chyba nie myśli pan, że uwierzymy w to, że wyskoczyl pan za burtę i pokonał kanał wpław! – Magda śmiała się, grożąc mu palcem. – Mówił pan, że to było w lutym. Woda musiała być lodowata.

– To prawda. Proszę mi wierzyć, tak się bałem, że moi wspólnicy mnie odkryją i wbiją w tyłek harpun, że zupełnie przestałem odczuwać chłód. Tym sposobem bezpiecznie dopłynąłem do brzegu, no może wypiłem trochę za dużo morskiej wody. Roarke, pamiętasz, jak kiedyś weszliśmy na statek wypływający z Dublina i przechwyciliśmy ładunek nielegalnej whisky? Byliśmy mlodzi, ledwo zaczęliśmy się golić.

– Zdaje się, że masz lepszą pamięć ode mnie – wykręcił się Roarke, choć dokładnie przypomniał sobie całe zajście.

– Och, ciągle zapominam, jaki z niego porządny obywatel. Mick uśmiechnął się do Magdy. – Spójrzcie tylko, oto dlaczego tak się zmienił.

Do sali weszła Eye. Miała na sobie starą skórzaną kurtkę z odznaką, a na nogach znoszone buty. Za nią dreptał odziany w smoking, zdenerwowany kierownik sali.

– Madam – mówił błagalnym głosem. – Bardzo panią proszę.

– Pani porucznik – rzuciła, próbując nie zwracać uwagi na wysokość i obroty. Stały grunt, jak na jej gust, znajdował się zdecydowanie zbyt daleko. W jednej chwili zatrzymała i odwróciła, wbijając palec w pierś mężczyzny. – To ja pana proszę. Niech mi pan da spokój i nie zmusza, żebym pana aresztowała za publiczne utrudnianie gościom życia.

– Na Boga, Roarke. – Magda w zachwycie oheiwiwaIa spektakl. – Ona jest wspaniała.

– Też tak uważam. – Roarke wstał. – Anton – odezwał się łagodnie, ale kierownik sali od razu zareagował. – Niech pan będzie tak uprzejmy i dopilnuje, by przyniesiono krzesło i nakrycie dla mojej żony.

– Żony? – Anton zbladł jak ściana, co przy jego oliwkowej cerze było prawie niemożliwe. – Oczywiście, proszę pana. Natychmiast.

Wyłamując palce, patrzył, jak Eye podchodzi do stolika. Celowo ignorując zapierający dech w piersiach widok, wbiła wzrok w twarze zgromadzonych tam gości. Tylko oni ją interesowali.

– Przepraszam za spóźnienie.

Zrezygnowała z kolacji, stwierdzając, że wystarczy jej, jak skosztuje porcji Roarke” a, i odprawiła kelnera. Przygotowanie miejsca przy stoliku wywołało krótkie zamieszanie. Usiadla najdalej od szklanej ściany, jak to możliwe. Wypadło, że spędzi wieczór między Vince”em, synem Magdy, a Caritonem Mince”em, którzy zapewne śmiertelnie ją zanudzą.

– Domyślam się, że była pani zajęta jakąś ważną sprawą kryminalną – zagadnął Vince, sącząc drinka. – Zawsze fascynowała mnie osobowość przestępcy. Może nam pani opowiedzieć o człowieku, na którego polujecie?

– Jest dobry w tym, co robi.

– To tak jak i pani. W przeciwnym razie nie zaszłaby pani tak daleko. Czy policja ma jakieś… pstrykał palcami, szukając odpowiedniego słowa – tropy?

– Vince. – Magda łagodnie się uśmiechnęła. – Jestem pewna, że Eve nie ma ochoty rozmawiać podczas kolacji o swojej pracy.

– Proszę mi wybaczyć. Zawsze interesowałem się przestępczością. Oczywiście z rozsądnej odległości. Odkąd zajmuję się zabezpieczaniem wystawy i aukcji, zacząłem się zastanawiać nad techniczną stroną tego typu działalności.

Eye sięgnęła po kieliszek wina, który z nabożeństwem postawił przed nią kelner.

– Szukasz złego faceta, a kiedy go złapiesz, wsadzasz go za kratki i liczysz, że sąd zostawi go tam na jakiś czas.

– Och. – Cariton nabrał na talerz porcję owoców morza w sosie śmietanowym i pokiwał głową. – To musi być przykre. Pani się stara, robi, co może, a i tak znajdzie się sposób, żeby ominąć prawo. Czy nie czuje się pani wtedy przegrana? – Przyglądał.ie.i się z uprzejmym zainteresowaniem. – Często się coś takiego zdarza?

– Czasami. – Młody kelner postawił przed nią na stole śliczny maleńki talerz grillowanych krewetek. Jej ulubione danie. Spojrzała na Roarke”a, który właśnie się do niej uśmiechał.

Tylko on potrafi robić takie małe cuda.

– Macie dobre zabezpieczenie – powiedziała. – Oczywiście. jak na te warunki. Moim zdaniem, należało zdecydować się na bardziej prywatne przedsięwzięcie, a przede wszystkim ograniczyć dostęp publiczności.

Carlton entuzjastycznie kiwnął głową.

– To samo mówiłem, pani porucznik. Niestety, to jak rzucanie grochem o ścianę. Zignorowano moje argumenty. – Spojrzał znacząco w stronę Magdy. – Nawet nie chcę myśleć, ile nas będzie kosztować ochrona i ubezpieczenie. Straciłbym apetyt.

– Stary maruda. – Magda uśmiechnęła się do niego. – Miejsce jest doskonałe i należy do pakietu. Elegancki Pałace Hotel i fakt, że publiczność może obejrzeć eksponaty, zanim zostaną zlicytowane, podkręcają atmosferę. Zdobyliśmy zainteresowanie mediów, co może pozytywnie wpłynąć nie tylko na samą aukcję, ale i na fundację.

– Muszę przyznać, że wystawa robi niesamowite wrażenie – wtrącił Mick. – Obejrzałem ją dzisiaj.

– Ach, jaka szkoda, że nie wspomniał pan, że chce ją zobaczyć. Oprowadziłabym pana osobiście.

– Nie chciałem zajmować pani cennego czasu.

– Nonsens. Mam nadzieję, że zostanie pan w mieście przynaj mniej do aukcji.

– Prawdę mówiąc, nie miałem takiego zamiaru, ale po tym jak panią poznałem i zobaczyłem to wszystko na własne oczy, muszę wziąć udział w licytacji.

Widząc, że goście zajęli się rozmową, Roarke kiwnął na kelnera. Kiedy odwrócił się, żeby zamówić kolejną butelkę wina poczuł, że o jego łydkę sugestywnie ociera się drobna wąstka stopa. Nie dając nic po sobie poznać, dokończył składanie zamówienia.

Stopy Eye były wąskie, ale nie tak małe. Poza tym siedział zbyt daleko, by mogła sobie pozwolić na taką zabawę pod stołem. Dyskretnie rozejrzał się po twarzach gości. Jego jedyną reakcją było subtelne uniesienie brwi, kiedy zauważył lekki, jak gdyby koci, uśmiech na twarzy Lizy Trent, która od niechcenia grzebała widelcem w drugim daniu.

Zastanawiał się, czy zignorować zaczepki, czy się roześmiać. Zanim się zdecydował, Liza podniosła wzrok i posłała uwodzicielskie spojrzenie wcale nie jemu, ale Mickowi. Odetchnął z ulgą. uświadomiwszy sobie, że po prostu zaszla pomyłka.

Interesujące, pomyślał, kiedy bose palce wśliznęły mu się pod nogawkę. I niebezpieczne.

– Lizo -zagadnął. Z przyjemnością poczuł, że jej stopa drgnęła nerwowo. Spojrzał na nią chłodno, a widząc na jej twarzy lekkie zmieszanie, domyślił się, że zrozumiała pomyłkę. Szybko wycofała stopę. – Jak pani smakuje?

– Och, kolacja jest wyśmienita, dziękuję.

Roarke zaczekał, aż kolacja się skończy, a szampan zostanie wypity. Wsiadł do samochodu razem z Mickiem.

Wyjął papierośnicę i poczęstował przyjaciela. Przez chwilę palili w błogiej ciszy.

– A pamiętasz, jak zwinęliśmy ciężarówkę z papierosami? Chryste, ile mogliśmy mieć wtedy łat? Z dziesięć? – Rozmarzony Mick wyprostował nogi. – Tego dnia wypaliliśmy chyba cały karton. Ty, ja, Brian Keiły i Jack Bodine. Jack, niech go Bóg ma w opiece, strasznie się wtedy pochorował. Resztę sprzedaliśmy Loganowi Sześć Palców i nieźle na tym zarobiliśmy.

– Tak, pamiętam. Kilka lat później jego ciało znaleziono w rzece. Bez palców.

– No cóż.

– Mick, nad czym tak myślisz? Czy nad tym, jak przelecieć kobietę Vince”a Lane”a?

Miek udał, że jest zaskoczony.

– O czym ty mówisz? Prawie jej nie… – Mick urwał i roześmiał kiwając głową. – Rany, szkoda nawet próbować. Przecież ciebie się nie da oszukać. Nigdy nie nabrałeś się na moje cholerne łgarstwa. Jak się domyśliłeś?

– Zrobiła mi podniecający masaż stopą, który był przeznaczony dla ciebie. Ma niezłe stopy, ale kiepsko trafia do celu.

– Kobiety nie mają za grosz wyczucia. No więc prawda jest taka. Wpadłem dziś na nią w tym twoim luksusowym hotelu, kiedy przyszedłem zobaczyć wystawę. I tak od słowa do słowa, skończyliśmy na górze w jej apartamencie. Co miałem zrobić?

– Uwodzisz ją.

Mick uśmiechnął się tajemniczo.

– Przyjacielu, powiedz dokładniej, o co ci chodzi?

– Postaraj się zachować dyskrecję, przynajmniej do czasu, aż ubiję z nimi interes.

– Pierwszy raz słyszę, żebyś robił takie zamieszanie wokół seksu, ale zgoda. Ze względu na dawne czasy.

– Jestem wdzięczny.

– To nic takiego. W końcu kobieta to tylko kobieta. Dziwię się, że sam nie skosztowałeś Lizy. Wierz mi, jest słodka.

– Mam kobietę. Zonę.

Mick roześmiał się beztrosko.

– Od kiedy to żona jest dla faceta przeszkodą? Zawsze można skubnąć tu i tam. Przecież nikomu nie dzieje się krzywda, prawda?

Roarke czekał, aż brama do domu powoli i dostojnie się otworzy.

– Pamiętam, jak kiedyś wszyscy, ty, ja, Bn, Jack i Tommy, i Shawn, upiliśmy się w naszym pubie. Siedzieliśmy przy barze i zastanawialiśmy się nad tym, czego pragniemy najbardziej na świecie. Jedna rzecz, za którą bylibyśmy w stanie oddać wszystko. Pamiętasz, Mick?

– Jasne. Whisky wprawiła nas w filozoficzny nastrój. Powie działem wtedy, że mnie najbardziej zadowoliłoby morze pieniędzy. Wtedy mógłbym kupić sobie całą resztę, co nie? O ile mylę, Shawn, jak to Shawn, chciał mieć kutasa wielkiego jak u słonia, ale on był z nas najbardziej pijany i chyba tak do końca tego nie przemyślał. – Mick odwrócił się i przez chwilę przyglądał się Roarke”owi. – Teraz, kiedy tak się nad tym zastanawiam, nie przypominam sobie, co ty powiedziałeś. Wybrałeś tę jedyną rzecz?

– Nie. Nie potrafiłem się zdecydować. Wolność, pieniądze, władza, spokój; tydzień bez mojego starego. Nie byłem w stanie wybrać, więc nic nie powiedziałem. Dziś wiem. Eye. To ona jest tą moją jedyną rzeczą na świecie.

17

Eve wróciła do domu pierwsza i od razu udała się do swojego gabinetu, by nadrobić choć odrobinę straconego czasu. Na początek przesłała Mavis film, o którym rozmawiały. Następnie otworzyła dane, które nadeszły podczas jej nieobecności. Na stojąco, z dłońmi opartymi o blat biurka, przejrzała pliki.

Profil Stowe okazał się bardzo wiarygodny. Agentka była sumienną i pracowitą kobietą. Oficjalne dane nieco Eye rozczarowały; prawdę mówiąc, spodziewała się czegoś więcej, ale prywatne notatki Stowe były bardzo pouczające.

Robiłaś z tych akt prywatny użytek, co? – domyśliła się Eye.

Sama postąpiłabym identycznie.

Stowe przyjęła taktykę Feeneya. Przeprowadziła analizę prawdopodobieństw i porównała ofiary pod kątem przyjaciół, krewnych i wspólników w interesach. Rozmawiała ze wszystkimi osobami, kilkoro z nich nawet zostało uznanych za podejrzanych i oficjalnie przesłuchanych. Niestety, na tym się skończyło.

Eye otworzyła kolejne dokumenty, przeczytała ich zawartość i uśmiechnęła się. Wyglądało na to, że FBI miało takie same problemy z Interpolem, jakie ona miała z FBI. Nikt nie chciał podzielić informacjami.

To jeden z powodów, dla których ptaszek ciągle jest na wolności

Usiadła i zaczęła się zastanawiać. Przeciwnik wie, jak działa prawo i gdzie może się spodziewać kolein i wybojów. Zna się na papierkowej robocie i polityce.

Opiera się na tym od samego początku.

Wykonuje zlecenie w jednym miejscu i natychmiast się przenosi. Robi sebie wakacje i czeka, aż sprawa przycichnie. Kilka dni w Paryżu, kilka w Nowym Jorku, opera, zakupy, luksusowy apartament z widokiem na miasto. A tymczasem francuska policja kręci się w kółko, próbując złapać własny ogon.

Wypad do Vegas II, trochę hazardu, kolejne zlecenie i powrót do domu prywatnym promem kosmicznym, zanim policja między planetarna zorientuje się, co się stało.

Wejście Roarke”a wyrwało ją z zamyślenia.

– Może zna się na pilotażu.

– Hm?

– Nie zawsze można liczyć na transport publiczny. Nawet najlepszym przewoźnikom zdarzają się awarie, opóźnienia, zmiany trasy. Po co ryzykować? Prywatny samolot albo prywatny prom kosmiczny. Może jedno i drugie. Tak, McNab musi to zbadać. Wiem, że to szukanie igły w… stogu igieł, ale może akurat nam się poszczęści. A gdzie twój kot? Nie przyszedł za tobą?

– Porzucił mnie dla Micka. Zaprzyjaźnili się.

Objął ją od tylu i wtulił twarz w jej kark.

– Chcesz, żebym ci powiedział, jak wyglądałaś, kiedy weszłaś dziś do restauracji?

– Jak glina. Wybacz, nie zdążyłam się przebrać.

– Jak bardzo seksowna glina. Długie nogi, groźna mina. Cieszę się, że znalazłaś czas.

– Tak? – Odwróciła się. – Wobec tego jesteś mi coś winny.

– W końcu.

– Nawet wiem, jak możesz mi się odwdzięczyć.

– Kochanie. – Jego dłonie zaczęły wędrować po jej ciele. – Z przyjemnością.

– Nie, nie to miałam na myśli. Tobie tylko seks w głowie.

– Tak? Dziękuję.

Uwolniła się z jego uścisku, nie czekając, aż posunie się za daleko, i usiadła na biurku.

– Po odprawie miałam kilka spotkań. Najpierw z Peabody.

– Dobrze zrobiłaś.

– Nie bardzo. Nie mogę na nią liczyć, kiedy tak się snuje i chlipie. Nie jest w stanie się skoncentrować. A ty się tak nie uśmiechaj, bo mnie to denerwuje. McNab ją dobił, opowiadając o swojej dzisiejszej randce.

– Typowa niezbyt wyszukana zagrywka.

– Nie znam się na tego typu zagrywkach. Trafił w dziesiątkę. Peabody się załamała. Wzięłam ją na lody i pozwoliłam jej się wygadać. Teraz ty musisz tego wysłuchać.

– A dostanę lody?

– . Nie spojrzę na nic, co choćby przypomina deser lodowy, przez co najmniej dwa tygodnie.

Opowiedziała Roarke”owi całą rozmowę, bo chciała od niego usłyszeć, czy dobrze się zachowała i czy powiedziała to, co należało powiedzieć. Znał się na tym lepiej od niej i wiedział, co robić, kiedy ktoś płacze człowiekowi w rękaw.

– To jasne. Jest zazdrosny o Monroego.

– Zazdrość to małe, wredne uczucie.

– Ale bardzo ludzkie. Moim zdaniem, jego uczucia wobec niej są silniejsze, a przynajmniej bardziej wyraźne niż jej wobec niego. Taka sytuacja musi być strasznie frustrująca. To jest frustrujące – poprawił się, muskając palcami jej policzek. – Wiem po sobie.

– Ale w końcu dopiąłeś swego, prawda? Mam nadzieję, że to się szybko skończy i zamiast obłapiać się po kantorkach, znowu będą jak dawniej.

– Powinnaś bardziej panować nad takimi dzikimi porywami romantyzmu.

– Roarke, nie zamierzam powtarzać, że to przewidziałam.

Roześmiał się.

– Ale i tak powtórzysz.

– Posłuchaj, mówiłam ci już, że prowadzimy skomplikowane dochodzenie, a oni ciągle sobie dokuczają, chodzą nadąsani i próbują ze sobą walczyć. Do diabła, to nie przedszkole, to policja.

– Racja, ale to tylko ludzie, a nie androidy.

– No dobrze. – Machnęła zrezygnowana ręką. – Oby sobie to wszystko wyjaśnili przed zamknięciem sprawy. Wracąjąc do śledztwa, Whitney użył swoich wpływów i zdobył dla mnie dodatkowe dane o Mollie Newman.

– Ach, to ta nieletnia przyjaciółka sędziego.

– Raczej rozrywka. Wyobraź sobie, że była z nim spokrewniona Sędzia był jej wujem, poprzez małżeństwo. Miły, zdolny dzieciak Dobrze się uczyła, marzyła, że zostanie prawnikiem. Sędzia najwyraźnićj chciał jej pomóc, co nie skończyło się dla niego zbyi dobrze. Postanowiłam, przynajmniej na razie, jej do tego nic mieszać.

– Może jednak powinnaś z nią porozmawiać?

– Myślę, że nie warto. – Eye rozważyła wszystkie za i przeciw. Uznała, że informacje, których mogłaby udzielić dziewczyna niczego by nie zmieniły. – Yost nie dba o to, czy ktoś go rozpozna, czy nie. Mollie go widziała, ale to bez znaczenia. Nie sądzę, żeby coś jej zrobił. To nie w jego stylu.

– Nie za nią mu zapłacono.

– Właśnie. W raporcie ze szpitala wspomniano o molestowąniu seksualnym i obecności nielegalnych substancji. Exotica i molestowanie to pewnie sprawka sędziego. ale Zoner podał jej Yost. Uśpił ją, żeby mu nie przeszkadzała w pracy. Nie muszę z nią rozmawiać. Dam jej spokój, chyba że się okaże, że ona lub jej matka były w jakiś sposób powiązane z Yostem. Dziewczyna dość już przeszła.

Nikt nie rozumie tego lepiej niż ty, pomyślał.

– Dobra, nie będziemy jej zadręczać – rzekł.

– Wyobraź sobie, że Feeney przyniósł dziś na odprawę bardzo ciekawy materiał. Sciśle tajne dane na temat Jacoby”ego i Stowe.

Gdyby grali w pokera, jego brak zainteresowania mógłby uchodzić za oznakę wyjątkowo słabej karty.

– Tak?

– Roarke, przestań. Wiem, że maczałeś w tym palce.

– Pani porucznik, już pani mówiłem, że nigdy nie zostawiam odcisków.

– A ja ci mówiłam, że nie życzę sobie, żebyś łamał przepisy tylko po to, by zdobyć dla mnie informacje.

– Niczego nie złamałem.

– Posłużyłeś się Feeneyem.

– Tak powiedział? – Uśmiechnął się, kiedy prychnęła. – Nie wydaje mi się. Mogę tylko przypuszczać, że te dane, które ostarczył nieznany informator, okazały się przydatne.

Wykrzywiła się do niego, wstała i zaczęła krążyć po gabinecie. Kiedy się uspokoiła, usiadła i opowiedziała mu o spotkaniu Karen Stowe.

– Niełatwo się pogodzić ze stratą przyjaciela. – Roarke westchnął. – Ale najtrudniej jest wtedy, kiedy człowiek wie, że mógł temu zapobiec.

Wiedziała, że sam przeszedł przez to pieklo. Przysunęła się do niego i położyła ręce na jego ramionach.

– Rozmyślanie o tym, co można było zrobić, nikomu nie przywróci życia.

– Wiem, dlatego pomóż jej zaniknąć ten rozdział w życiu, tak jak pomogłaś mnie. Powiedz, co mam zrobić?

– Podała mi trzy nazwiska. Potrzebuję informacji o tych osobach, ale nie chcę zostawiać śladów w systemie. To nie jest nielegalne. Chodzi mi o to, żeby nie wzbudzać ich niepokoju. Zaglądanie do danych personalnych przyciągnie uwagę ochrony, a tego bym nie chciała. Dopóki nie złamiesz zabezpieczeń, będziesz działał zgodnie z prawem. Zależy mi na dyskrecji. Jeśli sama zacznę szukać, federalni zaraz mnie namierzą, a do ciebie się nie przyczepią.

– Jacoby mógłby się zorientować, że zaglądałaś w akta dotyczące sprawy Winifred i sam też by to zrobił. Wtedy naraziłabyś Stowe.

– Właśnie. Roarke, czy możesz to dla mnie zrobić, nie łamiąc przy tym prawa?

– Oczywiście, choć ostrzegam, mogę je lekko poturbować. Nic wielkiego, przyrzekam, że jeśli będę wyjątkowo niezdarny i pozwolę się przyłapać, zapłacę co najwyżej symboliczną karę.

– Nie mogę prosić o kolejny oficjalny nakaz, bo ciągle nie wiemy, skąd był ostatni przeciek.

– Co to za nazwiska?

Eye otworzyła podręczny komputer i przywołała dokument

– Cóż, tak się składa, że znam tych ludzi. Być może uda nam się uniknąć włamywania do ich systemu.

– Znasz ich?

– Znam Hinricka, tego Niemca, i Naplesa, Amerykanina. Jeśli dobrze pamiętam, mieszka na stale w Londynie. Gerade, syn ambasadora, to równie sławna postać. Na pierwszy rzut oka utalentowany dyplomata, kochający ojciec i mąż, uczciwy urzędnik służby cywilnej.

– A na drugi?

– Zepsuty, niesympatyczny młodzieniec, o trudnym charakterze. Z tego, co słyszałem, ma skłonności do seksu grupowego i nielegalnych substancji. Kilka razy był na odwyku w najlepszych prywatnych klinikach. Ojciec go zmusił. Zdaje się, że synek nie ma zbyt silnej woli.

– Skąd ty to wszystko wiesz?

– Kiedy ma pieniądze, lubi życie na wysokim poziomie, a seks i nałóg sporo kosztują. Powiedzmy, że ma wstęp do różnych domów i korzystając z okazji, pomaga niektórym cennym przedmiotom zmienić właściciela.

Pomógł któremuś z twoich cennych przedmiotów?

No wiesz! Kiedy ja zajmowałem się tym haniebnym procederem, nie potrzebowałem takich pomocników. Zresztą do mnie należało organizowanie transportu. Dawno temu, pani porucznik. Nie dziwię się, że tak zabezpieczyli swoje bazy danych.

– Wobec tego mogę dziś spać spokojnie. Winifred Cates tuż przed śmiercią pracowała dla tych ludzi jako tłumaczka. Chodziło o jakąś międzynarodową stację łączności.

– Niemożliwe. – Roarke zmarszczył w zamyśleniu czoło. – Gdyby pracowano nad takim projektem, coś bym o tym wiedział, a już na pewno obiłyby mi się o uszy nazwiska tych zawodników. Z niektórych dziedzin się wycofałem, ale jeśli chodzi o łączność, możesz mi wierzyć, jestem na bieżąco. – Poklepał ją po ramieniu, kiedy parsknęła. – Co jak co, ale ta tematyka jest mi bliska. Zaufaj mi, to była zwykła przykrywka. Naples, owszem, zajmuje się łącznością, ale zyski czerpie z przemytu. Nielegalne substancje, kontrabanda, a szczególnie żywy towar. Hinrick ma szerszą ofertę, ale przemyt to jego pasja.

– Twierdzisz, że Naples mieszka w Anglii. Być może Haguesowie, ta para przemytników, których zamordowano w Kornwalii, mieli z nim jakieś powiązania.

Przez chwilę milczał.

– Tak, możliwe – odezwał się cicho.

– Nietrudno sobie wyobrazić scenariusz. Winifred przypadkiem usłyszała lub zobaczyła coś, czego nie powinna. a co wydało jej się na tyle podejrzane, że postanowiła skontaktować się przyjaciółką z FBI. Poprosiła o pomoc i dlatego należało ją usunąć. W tym celu najęli Yosta. Kiedy para niezależnych i przedsiębiorczych przemytników zaczęła za bardzo się panoszyć, znów wezwali Yosta. Jeśli uda nam się powiązać tych ludzi z którymś z morderstw, będę o krok bliżej do schwytania Yosta. – Eye urwała, zastanawiając się nad szczegółami. – Tylko dlaczego federalni nic nie wiedzą o ich kryminalnej działalności?

Roarke prawie się uśmiechnął.

– Pani porucznik, niektórzy potrafią zachować ostrożność.

– Czy są tak dobrzy jak ty? Cofam pytanie – rzuciła, zanim zdążył odpowiedzieć. – Nikt nie jest tak dobry. Dobra, jak myślisz, który z tej trójki mógł zlecić zamordowanie urzędnika służby cywilnej?

– Za mało znam Gerade”a, ale gdybym miał wybierać między Naplesem a Hinrickiem, postawiłbym na Naplesa. Hinrick to gentleman. Inaczej by ją załatwił. Zabić? Nie, on uważa, że to niegrzeczne.

– Jak miło, że mam do czynienia z tak dobrze wychowanym przestępcą.

Podczas gdy Roarke przeszukiwał w swoim gabinecie dane, Eye zajęła się dokumentami od Stowe. Zestawiła informacje. które od niej otrzymała, z tym, co sama wiedziała, i zamyśliła się nad wynikami prawdopodobieństwa.

Yost nie będzie dłużej czekał. Nie miała najmniejszego pojęcia kto może być następnym celem, i nadal nie udało jej się choćby w przybliżeniu zlokalizować jego kryjówki.

Ktoś zginie, myślała. I to niebawem. A ona w żaden sposób nie zdoła temu zapobiec.

Po raz kolejny otworzyła plik z aktami ofiar. Darlene French. Zwyczajna młoda kobieta, która miała przed sobą długą i nieskomplikowaną przyszłość.

Miejsce zbrodni: hotel Pałace. Powiązania: Roarke.

Jonah Talbot. Młody, zdolny mężczyzna. Piął się w górę po szczeblach kariery i mógł wiele w życiu osiągnąć. Miejsce zbrodni: wynajęty dom. Powiązania: Roarke.

Oboje dla mego pracowali. Oboje zginęli w miejscach należących do niego.

Roarke nie znał French, była jednym z tysięcy bezimiennych pracowników. Talbot był czymś w rodzaju przyjaciela.

Trzecia ofiara będzie kimś jeszcze bliższym.

Czyżby chodziło o nią? Nawet by wolała, ale to posunięcie raczej nie wchodziło w grę. Za duży przeskok. Jeśli trzyma się planu, być może będzie to kolejny pracownik. Ktoś, z kim Roarke jest bliżej związany i kogo dobrze zna.

Caro, jego administratorka? Pasowała do schematu, dlatego Eye zdecydowała się przydzielić kobiecie ochronę.

Ale nie mogła przecież przydzielić anioła stróża każdemu wyżej postawionemu pracownikowi w mieście.

A jeśli Yost przeniósł się w inne miejsce, jeśli zamierza uderzyć w którąś z niezliczonych organizacji, firm czy biur Roarke”a, rozsianych po całej planecie i poza nią? Liczba potencjalnych ofiar była astronomiczna. Nie ma sposobu, żeby przewidzieć.

Mimo to Eye postanowiła spróbować. Może na podstawie tej góry danych, jaką dostarczył jej Roarke, uda się ograniczyć pole możliwości. Pierwszym osiągnięciem był piekielny ból głowy. Jakim cudem jeden człowiek może posiadać aż taki majątek? I po co? Jak on się w tym wszystkim orientuje?

W końcu zrezygnowała. Doszła do wniosku, że nie tędy droga. Skoro sam Roarke nie był w stanie wskazać potencjalnej ofiary, ona tym bardziej sobie z tym nie poradzi. Postanowiła zrobić przerwę na kawę. Wycieczka do kuchni i z powrotem pomogła jej uporządkować myśli.

Osobista zemsta. Jeśli to jest motyw, logicznie kolejnym celem powinien być Roarke. Albo przynajmniej ktoś bardzo mu bliski.

Interesy. Chodzi o interesy. Na jakim projekcie najbardziej mu zależy?

Wróciła do pracy i masując pulsujące skronie, jeszcze raz zaczęła przyglądać się danym od męża. W chwili obecnej zajmował się kilkudziesięcioma projektami, które wkrótce wkroczą w fazę realizacji. Same liczby mogły przyprawić o zawrót głowy.

Olympus. To jego dziecko, myślała. Niewiarygodnie skomplikowana fantazja, którą zamierzał urzeczywistnić. Wymyślił sobie, że zbuduje tam cholerny świat, z hotelami, kasynami, domami wypoczynkowymi, parkami, luksusowymi apartamentami. Wszystko urządzone z przepychem, na najwyższym poziomie.

Wille, domy spokojnej starości. Rezydencje, eleganckie garsoniery, apartamenty prezydenckie. Coś dla ludzi, którzy nie liczą się z pieniędzmi i mogą sobie pozwolić na każdy luksus.

Dokładnie w stylu Yosta.

Ruszyła do gabinetu Roarke”a, ale zatrzymała się w drzwiach.

Siedząc przed panelem, wyglądał jak kapitan okrętu. Czarne lśniące włosy, związane na karku, zasłaniały mu szyję. W skupieniu wpatrywał się w ekrany, a jego oczy miały chłodny stalowoniebieski odcień.

Marynarkę powiesił na oparciu krzesła, rozpiął kołnierzyk koszuli i podwinął rękawy. Było w nim coś takiego, co zawsze wywoływało u niej dziwne skurcze żołądka, kiedy tak mu się przyglądała.

Mogłaby godzinami na niego patrzeć i niezmiennie dziwić się, należy tylko do niej.

Ktoś chce cię skrzywdzić, pomyślała. Nigdy na to nie pozwolę.

Podniósł głowę. Zawsze wyczuwał jej obecność. Ich oczy spotkały i przez chwilę patrzyli tak na siebie. W ułamku sekundy bez słowa, przekazali sobie tysiące myśli.

– Jeśli będziesz się ciągle o mnie martwić, nigdy go nie złapiesz.

– A kto ci powiedział, że się martwię?

Nie ruszając się z miejsca, Roarke wyciągnił do niej rękę. Podeszła do niego, wzięła jego dłoń i mocno uścisnęła.

– Kiedy cię poznałam, nie chciałam, żebyś się mieszał w moje życie – zaczęła nieśmiało. – Byłeś jednym wielkim niekończącym się problemem. Za każym razem, gdy na ciebie patrzyłam, słyszałam twój głos, a wystarczyło, żebym o tobie pomyślała, i moje życie komplikowało się jeszcze bardziej

– A teraz?

– Teraz? To ty jesteś moim życiem. – ścisnęła jego dłoń ostatni raz i puściła. – No dobra, wystarczy tych ckliwych bredni. Olympus.

– Co Olympus?

– Sprzedajesz tam nieruchomości. Luksusowe domy, szpanerskie apartamenty i takie tam.

– W marketingu określa się je w nieco bardziej wyszukany sposób, ale poza tym to prawda. Ach… – Od razu się domyślił, co chciała powiedzieć. – Możliwe, że Sylyester Yost skorzystał z oferty i spokojnie tam wypoczywa, ciesząc się z uroków zamkniętej i samowystarczalnej społeczności.

– Mógłbyś to sprawdzić. W ciągu ostatnich dwóch lat przyjął o dwanaście procent więcej kontraktów. Może potrzebował pieniędzy na jakieś miłe gniazdko, w którym spędzi emeryturę. Najlepiej szukać pod nazwiskiem Roles. To nie jest ostateczna odpowiedź, ale sugestia, jedno z ogniw, z których można zbudować łańcuch.

Podeszła do panelu i usiadła naprzeciwko męża.

– Pomyśl o swoich międzynarodowych partnerach w projekcie Olympus. O inwestorach, współpracownikach. Czy któryś z nich poczuł się urażony, nieszczęśliwy, rozgoryczony, dlatego że to tobie przypadł w udziale najsmaczniejszy kąsek?

– Czasami zdarzają się drobne nieporozumienia, ale nic poważnego nie przychodzi mi do głowy. Prace nad projektem idą gładko i zgodnie z planem. To ja podjąłem największe ryzyko finansowe i dlatego mnie przypadnie główna część zysków. Członkowie konsorcjum są zadowoleni. Już dziś dochody przekraczają nasze wstępne oczekiwania. Kiwnęła głową.

– W porządku. Powiem ci, jak ja to wszystko widzę. Jeśli to interesy, to w grę wchodzi któryś z tych nowojorskich. Wydaje mi się, że gdyby chodziło o australijski, Yost uderzałby w Australii. Tam próbowałby wysadzić cię z siodła.

– Tak, ja też się nad tym zastanawiąłem.

– Za pierwszym razem zaatakował w hotelu. Wszyscy wiedzieli, że wtedy będziesz na miejscu. Zdrugim razem wybrał należący do ciebie apartament. Pracowałeś wtedy w pobliżu, dosłownie kilka minut od tego miejsca. Roarke, co łączy Darlene French i Jonaha Talbota?

– Nie mam pojęcia.

– Mylisz się. Wiesz, co ich łączy, tylko jeszcze tego nie widzisz. Niestety, ja też. – W myślach automatycznie weszła w rolę inspektora przesłuchującego świadka. – Darlene French była pokojówką w twoim hotelu. Czy miałeś z nią osobisty kontakt?

– Nie, nigdy.

– Kto ją przyjął do pracy?

– Podejrzewam, że złożyła podanie do działu zatrudnienia. a umowę podpisała Hilo.

Nie nadzorujesz przyjęć i zwolnień?

– Eye, nie miałbym czasu na nic innego.

– Ale to twój hotel. Twoja firma.

– Powołałem w tym celu specjalne działy – odparł z nutką zniecierpliwienia w głosie. Na czele każdego działu stoi szef, któremu zapewniam pewną niezależność. Pani porucznik, moja firma została tak zorganizowana, by sprawnie działać w każdych warunkach. Doskonała koordynacja poszczególnych działów pozwala unikać…

– Czy Talbot kiedykolwiek pracował dla Pałace?

– Nie, nigdy. – Dostrzegła w oczach Roarke”a lekką frustrację. Wiedział, do czego żona zmierza. Chciała wprowadzić go w nastrój przesłuchania, by jako świadek odruchowo odpowiadał na jej pytania. Udało jej się. – Nigdy nie zatrzymywał się w moim hotelu. Sprawdziłem. Sądzę, że od czasu do czasu umieszczał tam autorów, którzy dla niego pracowali. Na pewno bywał z nimi w restauracji. Umawiał się tam z pisarzami i wspólnikami na kolacje. Ale to raczej nie będzie ogniwo, o jakie ci chodzi

– Czy urządzał tam przyjęcia? No wiesz, takie profesjonalne. Może coś planował?

– Nie, ale mógł w czymś takim uczestniczyć. Tymi sprawami w wydawnictwie zajmuje się dział reklamy. W tej chwili niczego nie planowano. Przez najbliższy miesiąc na tapecie będzie jedynie wystawa Magdy i aukcja.

– Rozumietn. Może Talbot miał z tym coś wspólnego?

– Wydawnictwo nie ma z aukcją żadnego związku… Jonah zajmował się zakupami, redagowaniem i publikowaniem rękopisów. Hotel i to, co się tam dzieje, to zupełnie odrębna… – Urwał w pół zdania.

– O co chodzi? – Eye widziała, że w głowie zaświtała mu nowa myśl.

– Idiota ze mnie – mruknął, wstając z krzesła. – Rękopis. W przyszłym miesiącu wydajemy na dysku biografię Magdy. Wyjdzie też publikacja dotycząca aukcji. szczegółowy opis każdego eksponatu, historia, znaczenie i tak dalej. Na pewno to Jonah by się tym zajmował. Wydaje mi się, że biografię napisał jeden z jego autorów, więc to on robiłby korektę.

– Magda. – Jej mózg analizował wszelkie możliwości, tworząc siatkę związków. – To ona jest ogniwem. To ma sens. Może to nie ty jesteś celem, ale ona.

– Może oboje jesteśmy celem. Aukcja.

Eye wstała i zaczęła krążyć po gabinecie. Jej umysł zawsze lepiej pracował, kiedy była na nogach.

– Magda Lane rezyduje w Pałace. W twoim hotelu odbywa się jedno z najważniejszych wydarzeń w jej karierze. Nie w jej willi, nie w domu aukcyjnym, ale w twoim hotelu. Kto wpadł na ten pomysł?

– Ona. A przynajmniej to ona mi o tym powiedziała. Chodziło o media – dodał. – W ten sposób mogła ściągnąć uwagę mediów i udało się.

– Od jak dawna nad tym pracowaliście?

– Skontaktowała się ze mną w tej sprawie ponad rok temu. Wiesz, takie przedsięwzięcia wymagają pracy i czasu.

– Ktoś, kto chciał pomieszać szyki tobie lub wam obojgu, nie musiał się spieszyć. Winifred Case została zamordowana w Paryżu osiem miesięcy temu. Przemytnicy z Kornwalii dwa miesiące później. Czyli tak, wydawnictwo publikuje dysk. Kto jeszcze jest w to wmieszany? Ochrona? Kto z osób zajmujących się ochroną hotelu i aukcji jest najbliżej ciebie? Dobrze się zastanów i podaj nazwiska. Pomyśl też o dziale reklamy i… o Jezu, już sama nie wiem.

– Dobrze, przejrzę wszystko, dział po dziale, stanowisko po stanowisku.

– A teraz Magda. Mamy jej syna, głównego księgowego i jego żonę. Kto jeszcze?

– Wiem, kto jeszcze.

– Od tego zaczniemy. Trzeba dać tym ludziom jak najlepszą ochronę. – Eye urwała, zatrzymała się i spojrzała na męża. – Na razie jednak trzymamy się tego, że ofiary pracują dla ciebie. To oni mają pierwszeństwo.

Kiwając głową, zabrał się do przeglądania plików dotyczących aukcji.