/ Language: Netherlands / Genre:sf, / Series: Ender (nl)

Ender wint

Orson Card

De Aarde is in oorlog met een agressief buitenaards ras. Het leger is op zoek naar een genetisch speciaal slag mensen als officieren in de oorlog. Een van hen is Ender, die als jongen bij zijn ouders gehaald wordt om samen met een groep andere jongens getraint te worden tot marinier.

Orson Scott Card

De tactiek van Ender

Voor Geoffrey,

Die mij eraan herinnert

Hoe jong en hoe oud

Kinderen kunnen zijn

Dankbetuiging

Delen van dit boek kwamen voor in ‘Ender’s Game’, mijn eerste es-sefverhaal dat in druk verscheen in de Analog van augustus 1977 onder redactie van Ben Bova; zijn vertrouwen in mij en in dit verhaal is de grondslag van mijn schrijversloopbaan.

Harriet McDougal van Tor is een van die zeldzame redacteuren -zo een die een verhaal begrijpt en de schrijver kan helpen om er precies van te maken wat hij zich er oorspronkelijk van had voorgesteld. Ze betalen haar niet genoeg. Harriets taak werd echter flink vergemakkelijkt door het uitnemende werk van mijn inwonende redacteur, Kristine Card. Ik betaal haar ook niet genoeg.

Bedanken wil ik ook Barbara Bova, die door dik, en soms ook door dun, mijn vriendin en vertegenwoordiger bleef; en Tom Doherty, mijn uitgever die zich tijdens de ABA in Dallas door mij liet overhalen om dit boek te doen, wat óf een bewijs is van zijn voortreffelijke oordeelsvermogen, óf van hoe gaar iemand kan worden op een congres.

1. Drietje

‘Ik heb door zijn ogen gekeken, ik heb door zijn oren geluisterd en ik zeg je dat hij het is. Althans de beste benadering die we kunnen krijgen.’

‘Dat zei je ook over de broer.’

‘De broer bleek onmogelijk. Om andere redenen. Had niets met zijn bekwaamheid te maken.’

‘Net als de zuster. En over hem bestaan ook twijfels. Hij is te plooibaar. Veel te bereidwillig om zich door de wil van een ander te laten overdonderen.’

‘Niet als die ander de vijand is.’

‘Wat moeten we dan? Hem voortdurend met vijanden omringen?’

‘Als het moet wél, ja.’

‘Ik dacht dat je zei dat je dit joch wel mocht.’

‘Als de kruiperds hem te pakken krijgen, ben ik daarbij vergeleken zijn lievelingsoom.’

‘Goed dan. Ten slotte zijn we de wereld aan het redden. Neem hem maar.’

* * *

De monitormevrouw lachte heel aardig, maakte zijn haar in de war en zei: ‘Andrew, je zal er zo langzamerhand wel doodziek van zijn om al maar met die akelige monitor te moeten rondlopen. Nou, ik heb goed nieuws voor je. Vandaag gaan we de monitor eruit halen. We halen hem er gewoon hoepla uit en het doet helemaal niet zeer.’

Ender knikte. Dat was natuurlijk een leugen, dat het niet zeer zou doen. Maar aangezien volwassenen dat altijd zeiden als het juist wél zeer zou doen, kon hij die opmerking als een nauwkeurige voorspelling van de toekomst aannemen. Soms waren leugens betrouwbaarder dan de waarheid.

‘Als je nu even hier op de onderzoektafel gaat zitten, Andrew, dan komt de dokter zo bij je.’

De monitor weg. Ender probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn om het apparaatje niet meer onder aan zijn nek te hebben. Als ik me in bed op mijn rug draai voel ik geen druk meer op die plek. Als ik aan het douchen ben voel ik het niet meer zinderen en de warmte opnemen.

En Peter zal geen hekel meer aan me hebben. Als ik thuis kom laat ik hem zien dat de monitor eruit is en dan ziet hij dat ik het ook niet heb gered. Dat ik vanaf nu ook maar een gewone jongen ben, net als hij. Dan is dat niet meer zo erg. Dan vergeeft hij me wel dat ik mijn monitor een heel jaar langer heb gehad dan hij de zijne. Misschien worden we wel.

Waarschijnlijk toch geen vrienden. Nee, Peter was te gevaarlijk. Peter werd zo verschrikkelijk kwaad. Maar broers wel. Geen vijanden, geen vrienden, maar broers — die normaal met elkaar in één huis konden wonen. Hij zal geen hekel meer aan me hebben, hij zal me gewoon met rust laten. En als hij kruiperds en ruimtevaarders wil spelen dan hoef ik misschien wel niet mee te doen, dan kan ik misschien wel gewoon gaan zitten lezen.

Maar zelfs terwijl hij dat dacht wist Ender donders goed dat Peter hem niet met rust zou laten. Peter keek altijd op een bepaalde manier als hij een van zijn gemene buien had en als Ender die blik, die glans zag, dan wist hij dat hem met rust laten nou net het enige was wat Peter niet zou doen. Ik ben mijn piano-oefeningen aan het doen, Ender. Kom jij even de bladen voor me omslaan. O, heeft het monitorventje het te druk om zijn broer te helpen? Is hij daar te slim voor? Moet je eerst een paar kruiperds uit de weg ruimen, ruimtevaarder? Nee, nee, je mag me helemaal niet meer helpen. Ik kan het zelf wel, misbakseltje, smerig Drietje.

‘Dit is zo gebeurd hoor, Andrew,’zei de dokter.

Ender knikte.

‘Het is ontworpen om makkelijk verwijderd te kunnen worden. Zonder infecties en zonder wond. Maar het gaat wel een beetje jeuken en sommige mensen zeggen dat ze het gevoel hebben of ze iets missen. Je blijft maar rondneuzen naar iets, iets waarnaar je op zoek was, maar je kan het niet vinden en je kan je ook niet meer herinneren wat het was. Ik zal het je dus alvast maar vertellen. Dan zoek je je monitor, en die is er niet meer. Na een paar dagen gaat dat gevoel vanzelf over.’

De dokter verdraaide iets aan de onderkant van Enders achterhoofd. Plotseling vlijmde er een snijdende pijn door hem heen alsof hij van zijn nek tot zijn kruis doorboord werd met een lange naald. Ender voelde zijn spieren verkrampen en zijn hele rug trok hol zodat hij achterover viel; zijn hoofd bonkte met een klap tegen de onderzoektafel. Hij voelde zijn benen spartelen en hij wrong zo heftig met zijn in elkaar geslagen handen dat het zeer deed.

‘Didil’schreeuwde de dokter. ‘Kom vlug helpen!’De verpleegster kwam aanrennen en hijgde van schrik. ‘Moet die spieren zien te ontspannen. Schiet op, haal wat! Waar wacht je op!’

Er werd iets doorgegeven; Ender kon het niet zien. Hij rolde opzij en viel van de onderzoektafel. ‘Vang hem!’riep de verpleegster.

‘Hou hem nou gewoon maar stil —’

‘Houd u hem maar vast dokter, hij is te sterk voor mij —’

‘Niet die hele spuit! Wil je hem een hartstilstand bezorgen Ender voelde vlak boven de kraag van zijn bloes een naald in zijn rug prikken. Het brandde, maar overal waar het vuur zich door zijn lijf verspreidde, begonnen zijn spieren zich geleidelijk te ontspannen. Nu kon hij huilen van angst en pijn.

‘Alles goed met je, Andrew?’vroeg de zuster. Andrew wist niet meer hoe hij moest praten. Ze tilden hem op de tafel. Ze controleerden zijn polsslag en deden allerlei andere dingen; hij begreep het niet allemaal.

De dokter stond te trillen; zijn stem beefde. ‘Ze laten die kinderen drie jaar met die dingen rondlopen, wat kunnen ze nou anders verwachten? We hadden hem kunnen uitschakelen, besef je dat wel? We hadden voorgoed de stekker uit zijn hersens kunnen trekken.’’Wanneer is de injectie uitgewerkt?’vroeg de verpleegster. ‘Hou hem minstens nog een uur hier. Hou hem goed in de gaten. Als hij niet binnen een kwartier begint te praten, waarschuw me dan. Had hem wel voorgoed kunnen uitschakelen. Ik heb de hersens van een kruiperd niet.’

Pas een kwartier voor de laatste bel kwam hij weer terug in de klas bij juffrouw Pumphrey. Hij stond nog niet helemaal vast op zijn benen.

‘Alles in orde, Andrew?’vroeg juffrouw Pumphrey.

Hij knikte.

‘Was je niet lekker?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Je ziet er niet goed uit.’

‘Ik mankeer niks.’

‘Ga maar gauw zitten, Andrew.’

Hij ging op weg naar zijn plaats, maar bleef ineens staan. Wat zocht ik nou ook weer? Ik weet niet meer wat ik zocht. ‘Je plaats is daar,’zei juffrouw Pumphrey.

Hij ging zitten maar het was iets anders dat hij miste, iets dat hij kwijt was. Ik vind het straks wel.

‘Je monitor,’fluisterde het meisje achter hem. Andrew haalde zijn schouders op. ‘Zijn monitor,’fluisterde ze tegen de anderen. Andrew voelde aan zijn nek. Daar zat een pleister. Het ding was verdwenen. Hij was nu net als de anderen.

‘Afgevallen, Andy?’vroeg een jongen die schuin achter hem aan de andere kant van het looppad zat. Wist niet meer hoe hij heette. Peter. Nee, dat was iemand anders.

‘Stilson hou je mond,’zei juffrouw Pumphrey. Stilson grijnsde.

Juffrouw Pumphrey vertelde verder over vermenigvuldigen. Ender zat afwezig op zijn lessenaar te krabbelen. Hij tekende reliëfkaarten van bergachtige eilanden en gaf dan zijn lessenaar opdracht om ze vanuit alle aanzichthoeken in drie dimensies op het beeldscherm te laten verschijnen. De onderwijzeres wist uiteraard dat hij niet oplette, maar ze zou hem rustig laten zitten. Hij wist altijd het antwoord, ook als ze dacht dat hij niet oplette.

In een hoek van zijn lessenaar verscheen een woord dat langs de rand van zijn lessenaar begon te wandelen. Aanvankelijk stond het ondersteboven en achterstevoren, maar lang voordat het de onderrand van zijn lessenaar bereikte en goedom kwam te staan, wist Ender al wat er stond.

DRIETJE

Ender grijnsde. Hij was het die had uitgeplust hoe je boodschappen kon sturen en hoe je ze kon laten wandelen — en al was de boodschap van zijn anonieme vijand dan een scheldwoord, de manier waarop hij werd bezorgd was een compliment. Het was niet zijn schuld dat hij een Drietje was. Dat had de regering bedacht, zij hadden er opdracht voor gegeven — anders had Ender als Drietje toch nooit hier op school kunnen komen. En nu was de monitor verwijderd. Het experiment-Andrew Wiggin was dus niet geslaagd. Hij was ervan overtuigd dat ze als het mogelijk was maar wat graag de uitzonderingsregels nietig zouden verklaren die het mogelijk hadden gemaakt dat hij geboren werd. Experiment niet geslaagd, dus uitwissen de hele boel.

De bel rinkelde. Iedereen begon aan de afsluitprocedure voor zijn lessenaar, of tikte nog vlug een herinneringsboodschap voor zichzelf in. Weer anderen kopieerden lessen of gegevensbestanden naar hun computer thuis. Een paar kinderen stelden zich op bij de printers omdat er nog iets werd uitgeprint dat ze wilden laten zien. Ender spreidde zijn handen over het kinderformaat-toetsenbord aan de rand van zijn lessenaar en vroeg zich af hoe het zou voelen om net zulke grote handen te hebben als grote mensen. Wat zou dat grof en onhandig voelen, met van die dikke, stompe vingers en die vlezige handpalmen. Ze hadden natuurlijk wel grotere toetsenborden — maar hoe konden hun dikke vingers in hemelsnaam een dun lijntje trekken zoals Ender dat kon; een dun lijntje zo nauwkeurig dat hij het vanuit het midden naar de rand van zijn lessenaar zevenennegentig spiraalwindingen kon laten maken zonder dat de lijnen elkaar raakten of overlapten. Dan had hij tenminste wat te doen terwijl de juf doorzeurde over rekenen. Rekenen! Valentine had hem rekenen geleerd toen hij drie was.

‘Gaat het wel, Andrew?’

‘Ja juf.’

‘Je mist de bus hoor.’

Ender knikte en stond op. De andere kinderen waren al weg. Maar ze zouden gerust wel op hem staan wachten, de rotkinderen. Zijn monitor die hoorde wat hij hoorde en zag wat hij zag, reed niet meer mee op zijn nek. Ze konden zeggen wat ze wilden. Ze zouden hem nu misschien wel slaan — nu kon niemand hen meer zien en dus zou niemand Ender te hulp komen. De monitor had zo zijn voordelen, en die zou hij missen.

Het was Stilson natuurlijk. Hij was niet echt groter dan de meeste andere kinderen, maar hij was wel groter dan Ender. En hij had een paar anderen meegenomen. Dat deed hij altijd.

‘Hé Drietje.’

Niet antwoorden. Niks zeggen.

‘Hé Drie, we hebben het tegen jou, Drie, hé kruiperdvriend, we hebben het tegen jou.’

Weet niks terug te zeggen. Alles wat ik zeg maakt het alleen maar erger. Gewoon m’n mond houden dus.

Hé, Drietje, hé drol, je bent mooi gezakt, hè? Dacht dat je heel wat beter was dan wij hè, maar nou ben je je klikspaan kwijt, Droldrie, je hebt een pleister in je nek.’

‘Mag ik er nu door?’vroeg Ender.

‘Mag hij er nu door? Zullen we hem er door laten?’Ze begonnen allemaal te lachen. ‘Natuurlijk mag je er door. We laten eerst je arm door en dan laten we je reet door en dan misschien een stukje van je knie.’

Nu begonnen de anderen ook mee te jouwen. ‘Droldrie heeft z’n klikspaan nie. Droldrie heeft z’n klikspaan nie.’

Stilson gaf hem met één hand telkens een zet; en iemand die achter hem stond duwde hem dan weer terug in de richting van Stilson.

‘Wiegje gaat van wik-wak,’zei iemand.

‘Tennis!’

‘Ping-pong!’

Dit zou niet prettig aflopen. En dus besloot Ender dat hij liever niet degene wilde zijn die er uiteindelijk het beroerdst af kwam. De eersTVolgende keer dat Stilsons arm naar voren kwam om hem een zet te geven, graaide Ender naar de arm. Hij miste.

‘O, wil je vechten? Wil je vechten, Droldrie?’

De lui achter Enders rug grepen hem van alle kanten beet en hielden hem vast.

Ender had helemaal geen zin om te lachen, maar hij lachte toch. ‘Tjee, moeten jullie met zo veel zijn om één Drietje aan te kunnen?’

‘Wij zijn mensen, geen Drietjes, drollekop. Jij bent zo sterk als een muizescheet!’

Maar ze lieten hem wel los. En zodra ze dat deden gaf Ender een hoge, harde trap die Stilson vierkant op zijn borstbeen raakte. Hij viel als een blok op de grond. Ender stond stomverbaasd — hij was helemaal niet van plan geweest om Stilson met één schop omver te maaien. Het kwam helemaal niet bij hem op dat Stilson zo’n vechtpartijtje als dit niet serieus nam, dat hij helemaal niet rekende op een echte wanhoopsknal.

De anderen deinsden in eerste instantie achteruit en Stilson bleef doodstil liggen. Ze vroegen zich allemaal af of hij dood was. Maar Ender probeerde een manier te bedenken om wraakacties te voorkomen. Om ervoor te zorgen dat ze hem niet morgen met de hele troep tegelijk zouden grijpen. Ik moet deze knokpartij nu definitief winnen, anders kan ik in het vervolg iedere dag knokken en wordt het alleen maar steeds erger.

Ook al was hij nog maar zes jaar oud, Ender kende de stilzwijgende regels van de manhaftige ongewapende strijd. Het was verboden om een tegenstander te raken die hulpeloos op de grond lag; dat zou alleen een beest doen.

En dus liep Ender op Stilsons liggende gestalte af en gaf hem nog een schop, een gemene trap tegen zijn ribben. Stilson kreunde en rolde bij hem vandaan. Ender liep om hem heen en schopte hem nog een keer, in zijn kruis. Stilson kon geen geluid meer uitbrengen; hij vouwde zich geluidloos dubbel terwijl de tranen uit zijn ogen stroomden.

Toen keek Ender de anderen onverschillig aan. ‘Misschien waren jullie van plan om me met zijn allen te grijpen. Jullie zouden me vast wel behoorlijk in elkaar kunnen slaan. Maar onthou goed wat ik met mensen doe die mij kwaad proberen te doen. Vanaf dat moment zouden jullie je al maar afvragen wanneer ik je te grazen zou nemen, en hoe erg het zou zijn.’Hij gaf Stilson een schop in zijn gezicht. Bloed uit zijn neus gulpte spetterend op de grond. ‘Het zou niet zo erg zijn als dit,’zei Ender, ‘erger nog.’

Hij draaide zich om en liep weg. Er kwam niemand achter hem aan. Hij sloeg de hoek om en liep de gang naar de bushalte in. Hij kon de jongens achter zijn rug horen zeggen: ‘Tjee, moet je hem eens zien. Helemaal in de vernieling.’Ender liet zijn hoofd tegen de muur van de gang zakken en huilde tot de bus kwam. Ik ben net als Peter. Als ze mijn monitor weghalen, ben ik net als Peter.

2. Peter

‘Goed, dus die is eruit. Hoe doet hij het?’

‘Als je een paar jaar in iemands lijf huist, raak je eraan gewend.

Als ik nu naar zijn gezicht kijk, kan ik niet uitmaken wat er in hem omgaat. Ik ben niet gewend om zijn gezichtsuitdrukkingen te zien. Ik ben gewend om ze te voelen.’

‘Kom op zeg, we hebben het hier niet over psychoanalyse. Wij zijn militairen, geen medicijnmannen. Je hebt hem net de aanvoerder van een groep pestkoppen in elkaar zien slaan.’

‘Dat deed hij heel grondig. Hij gaf hem niet gewoon een pak slaag, hij sloeg hem finaal in elkaar. Net als Mazer Rackham op de —’

‘Spaar me. Dus volgens het oordeel van de commissie kan hij ermee door.’

‘Grotendeels wel, ja. Eerst eens kijken wat hij met zijn broer aanvangt nu de monitor eruit is.’

‘Zijn broer. Ben je niet bang voor wat zijn broer met hem zal doen?’

‘Jij hebt mij zelf voorgehouden dat dit geen risicoloze onderneming was.’

‘Ik heb nog wat oude banden doorgenomen. Ik kan er niks aan doen, ik vind dat kind nu eenmaal een leuke knul. Volgens mij werken we hem de vernieling in.’

‘Uiteraard. Dat is ons werk. Wij zijn de boze toverheks. Wij beloven een pannekoekenhuisje, maar we vreten de donderstenen met huid en haar op.’

* * *

‘Jammer voor je, Ender,’fluisterde Valentine. Ze keek naar de pleister in zijn nek.

Ender legde zijn hand tegen de wand en de deur viel achter hem dicht. ‘Het kan me niet schelen. Ik ben blij dat ik hem kwijt ben.’

‘Wat is er kwijt?’Peter liep de woonkamer in, kauwend op een mond vol brood met pindakaas.

Ender zag Peter niet als de knappe tienjarige jongen met de dikke bos donkere krullen boven een gezicht dat dat van Alexander de Grote had kunnen zijn, die volwassenen zagen. Ender keek alleen maar naar Peter om te zien of hij kwaad was of zich verveelde; de gevaarlijke stemmingen die bijna altijd tot narigheid leidden. En zodra Peters ogen de pleister in zijn nek bespeurden, begonnen ze verraderlijk boos te schitteren.

Valentine zag het ook. ‘Nu is hij net als wij,’zei ze in een poging om hem te sussen voor hij de tijd had om toe te slaan.

Maar Peter wilde zich niet laten sussen. ‘Net als wij? Hij houdt dat stomme ding tot zijn zesde. Wanneer raakte jij de jouwe kwijt? Jij was drie. Ik was nog geen vijf toen ik de mijne kwijtraakte. Hij had het bijna gered, dat kleine sekreet, die kleine kruiperd.’

Heel goed, dacht Ender. Praat maar door, Peter. Praten is prima.

‘Zo, dus nu word je niet meer door je beschermengels in de gaten gehouden,’zei Peter. ‘Nou controleren ze niet of je pijn voelt, luisteren ze niet naar wat ik zeg, zien ze niet wat ik je doe. Hoe vind je dat? Hoe vind je dat?’

Ender haalde zijn schouders op.

Ineens begon Peter te grijnzen en hij klapte zogenaamd vrolijk in zijn handen. ‘Laten we kruiperds en ruimtevaarders spelen,’zei hij.

‘Waar is mamma?’vroeg Valentine.

‘Weg,’zei Peter. ‘Ik ben de baas.’

‘Ik denk dat ik pappa maar even bel.’

‘Ga je gang,’zei Peter. ‘Je weet dat hij er toch nooit is.’

‘Ik doe wel mee,’zei Ender.

‘Jij bent de kruiperd,’zei Peter.

‘Laat hem nu eens een keer de ruimtevaarder zijn,’zei Valentine.

‘Hou jij je stinkbek erbuiten, dikke tor,’zei Peter. ‘Kom mee naar boven en kies je wapen.’

Het zou geen leuk spelletje worden, wist Ender. Het was geen kwestie van winnen. Als er kinderen in de gangen speelden, soms met hele troepen tegelijk, dan wonnen de kruiperds ook nooit en er werd wel eens gemeen gespeeld ook. Maar hier in hun flat zou het spel al gelijk gemeen beginnen en de kruiperd kon niet gewoon opgeven en ervandoor gaan zoals de kruiperds in de echte oorlog deden. De kruiperd deed mee tot de ruimtevaarder besloot dat het afgelopen was.

Peter trok zijn onderste la open en pakte het kruiperdmasker. Moeder was kwaad geworden toen Peter het had gekocht, maar vader wees haar erop dat de oorlog heus niet zou verdwijnen door krui-perdmaskers te verstoppen en je kinderen te verbieden om met speelgoedlaserwapens te spelen. Naarmate ze beter werden in oorlogsspelletjes hadden ze een betere kans om het te overleven als de kruiperds terugkwamen.

Als ik de spelletjes tenminste overleef, dacht Ender. Hij zette het masker op. Het sloot hem in als een grote hand die tegen zijn gezicht werd geduwd. Maar zo voelt het niet om een kruiperd te zijn, dacht Ender. Die dragen dit gezicht niet als een masker, het is hun gezicht. Zouden kruiperds op hun thuiswerelden mensenmaskers opzetten en oorlogje spelen? En hoe zouden ze ons noemen? Slijmerds, omdat we zo zacht en vettig zijn bij hen vergeleken?

‘Kijk maar uit, slijmerd,’zei Ender.

Hij kon Peter amper zien door de ooggaten. Peter grijnsde tegen hem. ‘Slijmerd, hè? Nou, vieze kruiperd, laten we eens kijken hoe jij die lelijke kop van je breekt.’

Ender kon het niet zien aankomen. Hij zag alleen dat Peter zijn gewicht een beetje verplaatste; het masker beperkte zijn gezichtsveld tot recht vooruit. Plotseling voelde hij de klap en de pijn van een stomp tegen de zijkant van zijn hoofd; hij verloor zijn evenwicht en viel opzij.

‘Je ziet niet zo best, hè kruiperd?’zei Peter.

Ender begon het masker af te trekken. Peter zette zijn teen op Enders kruis. ‘Masker ophouden,’zei Peter.

Ender duwde het masker weer op zijn plaats en trok zijn handen weg.

Peter drukte zijn voet omlaag. Ender verging van de pijn; hij kromp in elkaar.

‘Stilliggen, kruiperd. We gaan je opensnijden voor vivisectie, kruiperd. Eindelijk hebben we een van jullie levend in handen kunnen krijgen en nu zullen we eens uitzoeken hoe jullie in elkaar zitten.’

‘Peter, hou op,’zei Ender.

‘Peter, hou op. Heel goed. Dus jullie kruiperds kunnen onze namen raden. Jullie kunnen je stem laten klinken als die van zielige, schattige kindertjes om ons zo gek te krijgen dat we jullie lief vinden en aardig tegen jullie zijn. Nou, dat gaat niet op. Ik ziel maar al te goed wat je bent. Het was de bedoeling dat je een mens zou worden, smerig Drietje, maar eigenlijk ben je een kruiperd, en nou wordt het zichtbaar.’

Hij haalde zijn voet weg, deed een stap naar voren en ging bovenop Ender zitten, met zijn knie in Enders buik, vlak onder het borstbeen. Hij liet zijn gewicht steeds meer op Ender drukken. Ademhalen werd moeilijk.

‘Zo zou ik je dood kunnen maken,’fluisterde Peter. ‘Gewoon steeds harder blijven drukken tot je dood bent. En ik gewoon zeggen dat ik niet wist dat het je pijn zou doen, dat we gewoon aan het spelen waren en ze zouden me geloven en er zou geen vuiltje aan de lucht zijn. En jij zou dood zijn. Geen vuiltje aan de lucht.’

Ender kon niet praten; de lucht werd uit zijn longen geperst. Peter zou het best kunnen menen. Waarschijnlijk meende hij het niet, maar aan de andere kant zou hij het best wél kunnen menen.

‘Reken maar dat ik het meen,’zei Peter. ‘Wat je ook denkt, ik meen het. Ze hebben jou alleen maar geboren laten worden omdat ik zo veel beloofde. Maar ik voldeed niet aan de verwachtingen. Jij deed het beter. Ze denken dat jij beter bent. Maar ik wil geen klein broertje dat beter is, Ender. Ik wil geen Drietje.’

‘Dan ga ik het vertellen.’

‘Jou gelooft toch niemand.’

‘Reken maar dat ze me zouden geloven.’

‘Dan ben jij er ook geweest, zusjelief.’

‘O ja,’zei Valentine. ‘Dat geloven ze vast. “Ik wist niet dat Andrew daarvan dood zou gaan. En toen hij dood was, wist ik toch niet dat Valentine er ook van zou doodgaan.” ’

De druk nam iets af.

‘Nou, dan doe ik het vandaag nog niet. Maar er komt een dag dat jullie niet met zijn tweeën zijn. En dan gaat er een ongeluk gebeuren.’

‘Jij hebt alleen maar een hele hoop praatjes,’zei Valentine. ‘Je meent er niks van.’

‘O nee?’

‘En weet je waarom je het niet meent?’vroeg Valentine. ‘Omdat je later in de regering wil. Jij wil gekozen worden. En ze stemmen niet op je als je tegenstanders het feit kunnen opgraven dat jouw broer en zus bij een verdacht ongeluk om het leven zijn gekomen toen ze nog klein waren. Vooral ook vanwege de brief die ik in mijn geheime bestand heb gestopt dat bij mijn dood geopend moet worden.’

‘Lul toch niet zo stom,’zei Peter.

‘Er staat in dat ik geen natuurlijke dood ben gestorven. Peter vermoordde me en als hij Andrew niet al vermoord heeft, doet hij dat binnenkort. Niet genoeg om je te veroordelen, maar genoeg om te voorkomen dat jij ooit gekozen wordt.’

‘Jij bent nu zijn monitor,’zei Peter. ‘Je kunt hem maar beter dag en nacht in de gaten houden. Altijd paraat zijn.’

‘Ender en ik zijn niet stom. Wij haalden net zulke goede cijfers als jij. Voor sommige dingen zelfs betere. Wij zijn allemaal van die fantastisch pientere kinderen. Jij bent niet de slimste, Peter, gewoon alleen maar de grootste.’

‘O, dat weet ik wel. Maar er komt een dag dat je niet op hem let, dat je het vergeet. En ineens denk je er dan aan en dan hol je naar hem toe en daar zit hij gewoon en hij mankeert helemaal niks. En de volgende keer maak je je niet zo druk meer en loop je niet zo hard. En elke keer mankeert hij helemaal niks. En dan ga je denken dat ik het allemaal vergeten ben. Ook al zal je je herinneren dat ik dit heb gezegd, toch zal je gaan denken dat ik het vergeten ben. En de jaren zullen verstrijken. En dan ineens gebeurt er een afschuwelijk ongeluk en ik vind zijn lijk en ik huil tranen met tuiten om hem en dan zal je je dit gesprek herinneren, Vallie, maar dan zal je je schamen dat je aan zoiets denkt omdat je weet dat ik veranderd ben, dat het echt een ongeluk was, dat het wreed van je is om nog zo precies te weten wat ik als kind bij een ruzie heb gezegd. Behalve dan dat het toevallig wel de waarheid is. Ik ga dit opsparen en hij gaat sterven en jij gaat helemaal niks doen, helemaal niks. Maar blijf jij maar geloven dat ik gewoon alleen maar de grootste ben.’

‘De grootste idioot,’zei Valentine.

Peter sprong overeind en vloog op haar af. Zij dook weg. Ender trok zijn masker af. Peter liet zich op zijn rug op zijn bed vallen en begon te lachen. Keihard, maar wel van oprechte pret en de tranen stonden hem in zijn ogen. ‘O, jongens, jullie zijn gewoon ijzersterk, de grootste sukkels van de hele Aarde.’

‘Nu gaat hij ons vertellen dat het allemaal maar een geintje was,’zei Valentine.

‘Geen geintje, een spel. Jongens, ik kan jullie alles wijsmaken. Ik kan jullie als marionetten laten ronddansen.’Met een namaak-monsterstem zei hij: ‘Ik ga jullie doodmaken en in kleine stukjes hakken en dan gooi ik jullie in de afvalkuil.’Hij begon weer te lachen. ‘De grootste sukkels in het zonnestelsel.’

Ender stond te kijken naar hoe hij zat te lachen en dacht aan Stilson en aan hoe het voelde om iemand zo hard voor zijn bast te schoppen. Deze hier is degene die het nodig had. Deze had die schoppen moeten hebben.

Alsof ze gedachten kon lezen, fluisterde Valentine: ‘Nee, Ender.’

Peter liet zich vliegensvlug opzij vallen, rolde van het bed en sprong in gevechtshouding. ‘O ja, Ender,’zei hij. ‘Wanneer je maar wilt, Ender.’

Ender tilde zijn rechterbeen op en trok zijn schoen uit. Hij hield hem omhoog. ‘Zie je dat hier op de teen? Dat is bloed, Peter.’

‘Ooh. Ooh, ik ga dood, ik ga dood. Ender heeft een rups doodgetrapt en nou gaat-ie mij grijpen.’

Er was gewoon geen vat op hem te krijgen. Peter was in weeen een moordenaar en niemand wist het behalve Valentine en Ender.

Moeder kwam thuis en troostte Ender over de monitor. Vader kwam thuis en bleef maar zeggen dat het zo’n geweldige verrassing was, dat ze zulke fantastische kinderen hadden dat de regering hun opdroeg om er drie te krijgen en dat de regering ze nu achteraf toch geen van drieën wilde hebben zodat ze nu nog steeds drie kinderen hadden, nog steeds hun Drietje hadden... tot Ender hem wel in zijn gezicht wilde schreeuwen: ik weet dat ik een Drietje ben, ik weet het, ik ga wel weg als je dat wilt zodat je je niet voor iedereen hoeft te schamen, het spijt me dat ik de monitor kwijt ben en nu hebben jullie drie kinderen zonder duidelijke verklaring, zo lastig voor je, het spijt me, spijt me, spijt me.

Hij lag in bed in het donker omhoog te staren. Op het bovenbed boven zijn hoofd hoorde hij Peter rusteloos woelen en draaien. Toen liet Peter zich uit zijn bed glijden en liep de kamer uit. Ender hoorde het ruisende geluid van de w.c. die doorgetrokken werd en toen stond Peter afgetekend in de deuropening.

Hij denkt dat ik slaap. Hij gaat me vermoorden.

Peter liep naar het dubbele bed en hij begon inderdaad niet in zijn bed te klimmen. In plaats daarvan kwam hij naast Enders hoofd staan.

Maar hij pakte geen kussen om Ender mee te smoren. Hij had geen wapen.

Hij fluisterde: ‘Ender, ik vind het vreselijk, vreselijk, ik weet hoe je je voelt, ik vind het heel akelig, ik ben je broer, ik hou van je.’

Een hele tijd later was aan Peters regelmatige ademhaling te horen dat hij sliep. Ender peuterde de pleister van zijn nek. En huilde die dag voor de tweede keer.

3. Graff

‘De zuster is onze zwakke schakel. Hij is echt gek op haar.’

‘Weet ik. Zij kan alles te niet doen, van het begin af aan. Hij zal vast niet bij haar weg willen.’’Wat ga je nu dan doen?’

‘Hem ervan overtuigen dat hij liever met ons mee wil dan bij haar blijven.’

‘Hoe denk je dat te doen?’’Door tegen hem te liegen.’’En als dat niet werkt?’

‘Dan vertel ik hem de waarheid. In noodgevallen mogen we dat doen. We kunnen uiteindelijk niet alles voorzien, wel?’

* * *

Ender had niet veel trek aan het ontbijt. Hij bleef zich maar afvragen hoe het op school zou gaan. Stilson weer onder ogen komen na de vechtpartij van gister. Wat Stilsons vrienden zouden doen. Waarschijnlijk niks, maar daar kon hij niet op rekenen. Hij had helemaal geen zin om naar school te gaan.

‘Je eet niet, Andrew,’zei zijn moeder.

Peter kwam de kamer binnen. ‘Goedemorgen, Ender. Bedankt voor het achterlaten van je slijmerige washandje midden in de douche.’

‘Speciaal voor jou,’mompelde Ender.

‘Andrew, je moet wat eten.’

Ender stak zijn polsen naar voren, een gebaar dat betekende: geef me maar een infuus.

‘Vreselijk grappig,’zei moeder. ‘Ik probeer goed voor jullie te zorgen, maar daar trekken mijn geniale kinderen zich niets van aan.’

‘Dat we zo geniaal zijn komt alleen door jouw genen hoor, mam,’zei Peter. ‘Van pap hebben we het vast niet meegekregen.’

‘Dat heb ik gehoord,’zei vader, zonder op te kijken van het nieuws dat op het tafelscherm vertoond werd terwijl hij zat te eten.

‘Zou ook zonde geweest zijn als je het niet had gehoord.’

De tafel piepte. Er was iemand aan de deur.

‘Wie is dat?’vroeg moeder.

Vader tikte een toets aan en op zijn beeldscherm verscheen een man. Hij droeg het enige militaire uniform dat tegenwoordig nog iets betekende, dat van de I.V., de Internationale Vloot.

‘Ik dacht dat dat afgelopen was,’zei vader.

Peter zei niets, die schonk gewoon melk over zijn cornflakes.

En Ender dacht: Misschien hoef ik vandaag toch wel niet naar school.

Vader toetste de deur open en stond op van tafel. ‘Ik regel het wel,’zei hij. ‘Jullie blijven gewoon zitten eten.’

Ze bleven zitten, maar eten deden ze niet. Een paar minuten later verscheen vader weer in de kamer en wenkte moeder.

‘Jij zit tot over je oren in de stront,’zei Peter. ‘Ze zijn erachter gekomen wat je met Stilson hebt uitgehaald en nou zetten ze je gevangen in Gordel.’

‘Ik ben nog maar zes, debiel, ik val onder de kinderrechter.’

‘Jij bent een Drietje, drol. Jij hebt geen rechten.’

Valentine kwam binnen met haar haar in een slaperig aureool om haar gezicht. ‘Waar zijn mam en pap? Ik ben veel te beroerd om naar school te gaan.’

‘Zeker weer een onderzoek orale vaardigheid, hè,’zei Peter.

‘Hou je kop, Peter,’zei Valentine.

‘Wees blij en geniet ervan,’zei Peter. ‘Het had allemaal veel erger kunnen zijn.’

‘Ik zou niet weten hoe.’

‘Het had een onderzoek anale vaardigheid kunnen zijn.’

‘Ha ha,’zei Valentine. ‘Waar zijn vader en moeder?’

‘In gesprek met een kerel van de I.V.’

Onwillekeurig keek ze naar Ender. Tenslotte verwachtten ze al jaren dat er iemand zou komen om hun te vertellen dat Ender geslaagd was, dat Ender nodig was.

‘Dat klopt, kijk maar naar hem,’zei Peter. ‘Maar het zou ook om mij kunnen gaan, weet je. Misschien hebben ze inmiddels ontdekt dat ik toch de beste van het stel was.’Peter voelde zich gekwetst en dus deed hij zoals gewoonlijk weer ontzettend verwaand.

De deur ging open. ‘Ender,’zei vader, ‘kom eens even hier.’

‘Jammer Peter,’jouwde Valentine.

Vader keek kwaad. ‘Jongens, dit is niet iets om geintjes over te maken.’

Ender liep achter zijn vader aan de woonkamer in. De I.V.-officier stond op toen ze binnenkwamen, maar hij gaf Ender geen hand.

Moeder stond aan haar trouwring te draaien. ‘Andrew,’zei ze, ‘ik had nooit gedacht dat jij zo’n vechtersbaas was.’

‘Die jongen van Stilson ligt in het ziekenhuis,’zei vader. ‘Je hebt hem verschrikkelijk toegetakeld. Nog wel met je schoen, Ender, nu niet bepaald sportief.’

Ender schudde zijn hoofd. Hij had verwacht dat er iemand van school over Stilson zou komen, niet een officier van de vloot. Dit was ernstiger dan hij had verwacht. En hij kon toch echt niet bedenken wat hij anders had moeten doen.

‘Heb je een verklaring voor je gedrag, jongeman?’vroeg de officier.

Ender schudde opnieuw zijn hoofd. Hij wist niet wat hij moest zeggen en hij was bang om nog monsterlijker te lijken dan hij uit zijn daden nu al leek. Ik slik de straf wel, dacht hij. Dan is het tenminste achter de rug.

‘We zijn bereid om de verzachtende omstandigheden in aanmerking te nemen,’zei de officier. ‘Maar ik moet erbij vertellen dat het er niet goed voor je uitziet. Hem in zijn kruis schoppen, hem herhaaldelijk tegen zijn hoofd en zijn lijf schoppen terwijl hij op de grond lag — klinkt alsof je er lol in had.’

‘Dat had ik niet,’fluisterde Ender.

‘Waarom heb je het dan gedaan?’

‘Hij had al zijn vrienden daar,’zei Ender.

‘En? Maakt dat het minder erg?’

‘Nee.’

‘Vertel me eens waarom je hem bleef schoppen. Je had toch al gewonnen.’

‘Door hem tegen de grond te slaan had ik de eerste ronde gewonnen. Maar ik wilde de volgende rondes ook winnen, en liefst meteen maar, want dan zouden ze me tenminste met rust laten.’Ender kon het niet helpen, hij was zo bang en hij schaamde zich zo voor wat hij had gedaan; hij begon weer te huilen, hoe hij ook zijn best deed om het in te houden. Ender vond huilen iets vreselijks en hij deed het zelden en nu had hij binnen één dag wel drie keer gehuild. En elke keer werd het erger. Hij schaamde zich dood om hier een potje te staan grienen waar zijn vader en moeder en deze militair bij waren. ‘Jullie haalden mijn monitor weg,’zei Ender. ‘Ik moest me toch verdedigen?’

‘Ender, je had een volwassene om hulp moeten vragen,’begon vader.

Maar de officier stond op en liep door de kamer naar Ender toe. Hij stak zijn hand uit. ‘Ik heet Graff, Ender. Kolonel Hyrum Graff. Ik ben directeur van de Basisopleiding van de Krijgsschool in de Gordel. Ik ben hier om je te vragen of je bij ons op school wilt komen.’

Dus toch. ‘Maar de monitor.’

‘Als laatste stap van de test wilden we zien wat er zou gebeuren als we de monitor weghaalden. We doen het niet altijd op die manier, maar in jouw geval —’

‘En ik ben geslaagd?’

Moeder vond het ongelooflijk. ‘Door die jongen van Stilson het ziekenhuis in te schoppen? Wat hadden jullie gedaan als Andrew hem vermoord had? Hem een medaille gegeven?’

‘Het gaat niet om wat hij deed, mevrouw Wiggin. Het gaat om het waarom.’Kolonel Graff overhandigde haar een map vol formulieren. ‘Hier zijn de vereiste papieren. Uw zoon is door de I.V.-Selectiedienst goedgekeurd. Uw toestemming hebben we natuurlijk al, op papier gezet op het moment dat uw zwangerschap bevestigd werd, anders had hij niet geboren kunnen worden. Vanaf dat moment was hij van ons, als hij voldeed.’

Vader zei met trillende stem: ‘Het is niet erg aardig van u om ons te laten denken dat jullie hem niet wilden hebben en hem dan toch weg te halen.’

‘En die poppenkast met die jongen van Stilson,’zei moeder.

‘Het was geen poppenkast, mevrouw Wiggin. Tot we wisten wat Enders beweegreden was, konden we er niet zeker van zijn dat hij niet een tweede — we moesten weten wat dat gedrag inhield. Of tenminste wat Ender dacht dat het inhield.’

‘Moet u hem per se met die idiote koosnaam aanduiden?’Moeder begon te huilen.

‘Het spijt me, mevrouw Wiggin. Maar zo noemt hij zichzelf.’

‘Wat gaat u nu doen, kolonel Graff?’vroeg vader. ‘Wandelt u dadelijk zo de deur met hem uit?’

‘Dat hangt ervan af,’zei Graff.

‘Waarvan?’

‘Van of Ender met me mee wil.’

Moeders huilen ging over in verbitterd lachen. ‘O, dus het is achteraf toch nog vrijwillig, wat aardig!’

‘U beiden hebt de keus gemaakt toen u Ender verwekte. Maar Ender zelf heeft nog helemaal geen keus gemaakt. Dienstplichtigen zijn prima kanonnevlees, maar voor officieren hebben we vrijwilligers nodig.’

‘Officieren?’vroeg Ender. Bij het geluid van zijn stem vielen de anderen stil.

‘Ja,’zei Graff. ‘De Krijgsschool is een opleidingsinstituut voor toekomstige sterschipgezagvoerders, smaldeelbevelhebbers en opperadmiraals.’

‘Geen voor de gek houderij hier, hè!’zei vader boos. ‘Hoe veel van de jongens op de Krijgsschool worden uiteindelijk ook echt gezagvoerder van een sterschip?’

‘Dat gegeven is helaas geheim, meneer Wiggin. Maar ik kan wel zeggen dat van de jongens die bij ons door het eerste jaar heen komen, er nog nooit één geen aanstelling als officier heeft gehad. En er heeft er ook nimmer een gediend in een lagere rang dan die van bevelhebber van een interplanetair vaartuig. Ook in de defensiemacht binnen ons eigen zonnestelsel zijn eervolle plaatsen te bezetten.’

‘Hoe veel komen er door het eerste jaar heen?’vroeg Ender.

‘Iedereen die dat wil,’zei Graff.

Ender zei bijna: Ik wil het. Maar hij hield zijn mond. Dit zou hem uit school houden, maar dat was stom, dat was maar een probleem van een paar dagen. Het zou hem bij Peter vandaan houden — dat was belangrijker, dat zou een kwestie van overleven kunnen zijn. Maar vader en moeder verlaten, en vooral Valentine. En soldaat worden. Ender hield helemaal niet van vechten. Hij hield niet van Peters manier van vechten, de sterke tegen de zwakke, en hij hield ook niet van zijn eigen manier, de slimme tegen de domme.

‘Volgens mij,’zei Graff, ‘moeten Ender en ik eens even onder vier ogen praten.’

‘Nee,’zei vader.

‘Ik beloof dat ik hem niet meeneem, zonder u nog een keer met hem te laten spreken,’zei Graff. ‘En u kunt het me eigenlijk niet echt beletten.’

Vader keek Graff nog een keer woest aan, stond vervolgens op en liep de kamer uit. Moeder bleef even staan en gaf Ender een kneepje in zijn hand. Ze deed de deur achter zich dicht toen ze de kamer uitliep.

‘Ender,’zei Graff, ‘als je met mij meegaat zul je hier een hele tijd niet terugkeren. De Krijgsschool kent geen vakanties. En geen bezoek. Een volledige opleiding duurt tot je zestiende jaar — je krijgt je eerste verlof, onder bepaalde omstandigheden, als je twaalf bent. Geloof me, Ender, mensen veranderen in zes jaar, in tien jaar. Als je met mij meegaat is je zuster Valentine een vrouw als je haar terugziet. Jullie zullen vreemden voor elkaar zijn. Je zult nog steeds van haar houden, Ender, maar je zal haar niet meer kennen. Je ziet dat ik je niet voorspiegel dat het makkelijk zal zijn.’

‘Mam en pap?’

‘Ik ken je, Ender. Ik draai nu al weer een heel tijdje jouw monitorschijven af. Je zal je vader en moeder niet missen, niet echt erg en niet erg lang. En ze zullen jou ook niet al te lang missen.’

Onwillekeurig sprongen Ender de tranen in zijn ogen. Hij wendde zijn gezicht af, maar verdomde het om de tranen weg te vegen.

‘Ze houden heus wel van je, Ender. Maar je moet begrijpen wat jouw bestaan hun gekost heeft. Ze komen allebei uit een godsdienstig gezin, weet je. Je vader onTVing bij zijn doop de naam Johannes Paulus Wieczorek. Katholiek. De zevende van negen kinderen.’

Negen kinderen. Dat was ondenkbaar. Misdadig.

‘Tja, mensen doen nu eenmaal rare dingen voor hun godsdienst. Je kent de strafsancties, Ender — die waren destijds nog niet zo hardvochtig, maar evengoed verre van makkelijk. Alleen de eerste twee kinderen kregen gratis onderwijs. Bij elk nieuw kind ging de belasting fors omhoog. Toen je vader zestien werd deed hij een beroep op de Wet Spijtoptanten Gezinssamenstelling om zich van zijn familieleden los te maken. Hij veranderde zijn naam, zwoor zijn godsdienst af en legde een eed af dat hij nooit meer dan de toegestane twee kinderen zou nemen. Hij meende het. Alle schaamte en pesterij die hij als kind had meegemaakt — hij zwoer dat zijn kinderen dat nooit zouden hoeven meemaken. Begrijp je wel?’

‘Hij wilde mij helemaal niet.’

‘Tja, tegenwoordig wil niemand meer een Drietje. Dan kan je toch moeilijk verwachten dat ze blij met je zijn. Maar jouw vader en moeder zijn een bijzonder geval. Ze hebben allebei hun godsdienst afgezworen — je moeder was mormoons — maar in werkelijkheid zijn hun gevoelens nog steeds erg dubbelzinnig. Weet je wat dubbelzinnig betekent?’

‘Ze voelen twee dingen tegelijk.’

‘Ze schamen zich voor het feit dat ze uit gezinnen afkomstig zijn die zich niet aan de wet wensen te houden. Ze houden dat geheim. Dat gaat zelfs zover dat je moeder tegen niemand zal toegeven dat ze in Utah is geboren, om maar te voorkomen dat iemand iets zal vermoeden. Je vader ontkent zijn Poolse afkomst aangezien Polen nog steeds het verdrag niet heeft ondertekend en er tegen Polen ook internationale strafsancties lopen. Zie je, een Drietje krijgen, ook al was dat rechtstreeks op bevel van de regering, doet alles te niet wat ze hebben proberen op te bouwen.’

‘Dat weet ik.’

‘Maar het is nog veel ingewikkelder. Je vader heeft je evengoed wettelijk toegestane heiligennamen gegeven. Hij heeft jullie zelfs alle drie gedoopt zodra jullie na je geboorte thuiskwamen. En jullie moeder maakte daar bezwaar tegen. Ze hadden er iedere keer weer ruzie over, niet omdat ze niet wilde dat jullie gedoopt werden, maar omdat ze niet wilde dat jullie katholiek gedoopt werden. Ze hebben eigenlijk hun godsdienst helemaal niet afgezworen. Ze beschouwen jou als een soort ereprijs voor het feit dat ze de wet hebben weten te omzeilen en toch een derde kind hebben weten te krijgen. Maar je bent ook een soort levend bewijs van hun lafheid, van het feit dat ze niet verder durven gaan en de wet aan hun laars lappen terwijl ze eigenlijk vinden dat dat zou moeten. En je bent ook een openbare steen des aanstoots, want met elke stap die jij doet stuur je hun pogingen om zich aan te passen aan de normale samenleving die zich wél aan de wet houdt, in het honderd.’

‘Hoe weet u dit allemaal?’

‘We hebben je broer en je zuster ook gemonitord, Ender. Je zou er versteld van staan als je wist hoe gevoelig die instrumenten zijn. Wij waren rechtstreeks met jouw brein verbonden. We hoorden alles wat jij hoorde, of je nu zorgvuldig luisterde of niet. Of je nu begreep wat er gezegd werd of niet. Wij begrijpen het wel.’

‘Dus mijn ouders houden van me en houden tegelijk niet van me?’

‘Ze houden van je. De vraag is of ze je graag hier willen hebben. Jouw aanwezigheid in dit huis roept voortdurend verscheurde gevoelens op. Je bent een bron van spanning. Begrijp je dat?’

‘Ik ben niet degene die de spanning veroorzaakt.’

‘Niet met wat je doet, Ender. Maar het blote feit dat je bestaat. Je broer heeft een hekel aan je omdat jij het levende bewijs bent van het feit dat hij niet goed genoeg was. Je ouders koesteren een wrok tegen je vanwege hun verleden dat ze proberen te ontlopen.’

‘Valentine houdt van me.’

‘Met haar hele hart. Ze is je zonder enige terughoudendheid volledig toegedaan en jij aanbidt haar. Ik zei toch al dat het niet makkelijk zou worden.’

‘Hoe is het daar?’

‘Keihard werken. Studeren, net als hier op school, behalve dan dat jullie daar veel meer wiskunde en computers krijgen. Militaire geschiedenis. Strategie en tactiek. En vooral natuurlijk de strijdzaal.’

‘Wat is dat?’

‘Oorlogje spelen. Alle jongens zijn ingedeeld in legers. Iedere dag worden er in nul g nepveldslagen gestreden. Niemand raakt gewond, maar winnen en verliezen zijn belangrijk. Iedereen begint als gewoon soldaat die bevelen moet opvolgen. Oudere jongens zijn jullie officieren en het is hun plicht om jullie te oefenen en jullie te leiden in de strijd. Meer kan ik je niet vertellen. Het is net zoiets als kruiperds en ruimtevaarders — behalve dan dat je wapens hebt die het echt doen en dat je schouder aan schouder vecht met je medesoldaten en dat jouw hele toekomst en de toekomst van de mensheid afhangt van hoe goed jij leert en hoe goed jij vecht. Het is een zwaar leven en je zult geen normale jeugd hebben. Maar met jouw verstand en dan bovendien nog een Drietje, zou je toch al niet zo’n erg normale jeugd hebben.’

‘Alleen jongens?’

‘Een paar meisjes. Ze voldoen niet zo vaak aan de toelatingseisen. Ze hebben te veel eeuwen evolutie tegen. Maar er zal in ieder geval geen Valentine tussen zitten. Maar broers zul je er wel vinden, Ender.’

‘Zoals Peter?’

‘Peter werd niet toegelaten, Ender, om precies dezelfde redenen als jij een hekel aan hem hebt.’

‘Ik heb geen hekel aan hem. Ik ben alleen maar —’

‘Bang van hem. Tja, Peter is niet helemaal slecht, weet je. Hij was de beste die we in lange tijd hebben meegemaakt. We vroegen je ouders om als volgende kind een dochter te kiezen — dat waren ze toch al van plan — in de hoop dat Valentine zou uitpakken als Peter maar dan zachtaardiger. Ze was te zachtaardig. En dus bestelden we jou.’

‘Om half Peter, half Valentine te worden.’

‘Als het allemaal goed uitpakte.’

‘En deed het dat?’

‘Tot nu toe wel. Onze toetsen zijn heel goed, Ender. Maar ze vertellen ons lang niet alles. Als puntje bij paaltje komt, vertellen ze ons eigenlijk helemaal niks. Maar ze zijn beter dan niets.’Graff leunde naar voren en nam Enders handen in de zijne. ‘Ender Wiggin, als het er alleen om ging om voor jou de beste en meest gelukkige toekomst te kiezen, dan zou ik tegen je zeggen dat je thuis moest blijven. Blijf thuis, groei op, word gelukkig. Er zijn erger dingen dan een Drietje zijn, erger dingen dan een grote broer die niet kan beslissen of hij nu een mens wil zijn of een jakhals. De Krijgsschool is een van die ergere dingen. Maar we hebben je nodig. De kruiperds lijken dan nu misschien wel iets uit een spelletje, Ender, maar de vorige keer hadden ze ons bijna finaal uitgeroeid. En dat was nog niet alles. Ze hadden ons volledig in hun macht; hadden betere wapens en waren met meer. Het enige dat ons redde was het feit dat we de meest briljante militaire bevelhebber hadden die we ooit hebben gevonden. Of je het nou toeschrijft aan het noodlot, aan god, of aan stom geluk, wij hadden Mazer Rackham.

Maar nu hebben we hem niet meer, Ender. We hebben alles bij elkaar geschraapt wat de mensheid kon opbrengen; een vloot die de vloot die zij de vorige keer op ons afstuurden op een handjevol kinderen in een zwembad doet lijken. Nieuwe wapens hebben we ook. Maar misschien is het evengoed nog niet genoeg. Want in die tachtig jaar na de vorige oorlog, hebben zij evenveel tijd gehad om zich voor te bereiden als wij. We hebben het beste nodig wat we kunnen krijgen, en met spoed. Misschien zullen we niets aan je hebben, maar misschien ook wel. Misschien stort je wel in onder de druk, misschien bederft het je hele leven, misschien ga je me wel haten om het feit dat ik vandaag naar je huis ben gekomen. Maar als er een kans bestaat dat de mensheid het zal overleven en dat de kruiperds ons met rust laten omdat jij bij de vloot zit — dan vraag ik je om het te doen. Om met me mee te gaan.’

Ender had moeite om kolonel Graff scherp te zien. De man leek heel ver weg en ontzettend klein, alsof Ender hem met een pincet kon oppakken en hem zo in een zak kon stoppen. Weggaan van alles hier, naar een plek waar hij het heel zwaar zou krijgen, zonder Valentine en zonder pap en mam.

En toen dacht hij aan de films van de kruiperds die iedereen minstens een keer per jaar moest bekijken. De vernietiging van China. De Slag in de Gordel. Dood en leed en schrik. En Mazer Rackham die met zijn briljante manoeuvres een vijandelijke vloot versloeg die tweemaal zo groot was als die van hem en tweemaal zoveel vuurkracht had. En dan in van die kleine mensenscheepjes die zo zwak en broos leken. Alsof het een strijd was van kinderen tegen grote mensen. En wij wonnen.

‘Ik ben bang,’zei Ender. ‘Maar ik ga toch met u mee.’

‘Vertel me dat nog eens,’zei Graff.

‘Het is toch de reden dat ik geboren ben, niet? Als ik niet ga, waarom besta ik dan?’

‘Niet goed genoeg,’zei Graff.

‘Ik wil niet,’zei Ender, ‘maar ik ga toch.’

Graff knikte. ‘Je mag nog van gedachten veranderen. Tot het moment dat je bij mij in de auto stapt, mag je nog van gedachten veranderen. Daarna blijf je zolang de Internationale Vloot het wil. Begrijp je dat?’

Ender knikte.

‘Goed. Nou, dan gaan we het hun maar vertellen, niet?’

Moeder huilde. Vader drukte Ender stijf tegen zich aan. Peter gaf hem een hand en zei: ‘Het geluk is met de dommen.’Valentine gaf hem een zoen en maakte zijn wang nat met haar tranen.

Hij hoefde niets in te pakken. Hij moest niets meenemen. ‘De school verschaft alles wat je nodig hebt, van uniformen tot en met boeken en schriften. En wat speelgoed aangaat — er wordt maar één spel gespeeld.’

‘Vaarwel,’zei Ender tegen zijn gezinsleden. Hij legde zijn hand in die van kolonel Graff en liep met hem de deur uit.

‘Schiet een paar kruiperds voor me overhoop,’schreeuwde Peter hem achterna.

‘Ik hou van je, Andrew!’riep moeder.

‘We zullen je schrijven!’zei vader.

En toen hij in de auto stapte die geruisloos in de gang stond te wachten, hoorde hij Valentine verdrietig roepen: ‘Kom heelhuids terug, Ender! Ik blijf altijd van je houden!’

4. Pendellichting

‘Met Ender moeten we een moeizaam evenwicht vinden. Hij moet voldoende apart gezet worden om creatief te blijven — anders past hij zich gewoon aan het systeem hier aan en dan zijn we hem kwijt. Maar tegelijk moeten we ervoor zorgen dat hij zijn sterke leidinggevende aanleg behoudt.’

‘Als hij een bevordering verdient, krijgt hij vanzelf een leidinggevende positie.’

‘Zo eenvoudig is het niet. Mazer Rackham kon zijn kleine vloot hanteren en daardoor winnen. Tegen de tijd dat de volgende oorlog plaatsvindt, is het allemaal veel te veel, zelfs voor een genie. Veel te veel scheepjes. Hij moet soepel kunnen samenwerken met zijn ondergeschikten.’

‘O, mooi. Hij moet een genie zijn en nog aardig op de koop toe.’

‘Niet aardig. Als hij aardig is, krijgen de kruiperds ons te pakken.’

‘Je gaat hem dus in een uitzonderingspositie manoeuvreren.’

‘Tegen de tijd dat we bij de school aankomen heb ik hem volledig geïsoleerd van de rest van de jongens.’

‘Daar twijfel ik niet aan. Ik zie vol verwachting uit naar je komst. Ik heb de opnamen gezien van wat hij met die jongen van Stilson uithaalde. Je neemt nu niet bepaald een beminnelijk ventje mee hierheen.’

‘Daar vergis je je in. Hij is nog veel beminnelijker. Maar maak je daar maar geen zorgen om. Dat hebben we er in een wip uit.’

‘Soms denk ik wel eens dat je het leuk vindt om die kleine genietjes af te knijpen.’

‘Het is uiteindelijk een hele kunst, en ik ben er erg goed in. Maar leuk vinden? Nou, misschien wel. Als ze naderhand de stukken weer op hun plaats weten te krijgen en ze er beter van worden, wel.’

‘Wat een monster.’

‘Bedankt. Betekent dat dat ik opslag krijg?’

‘Alleen een medaille. Het budget is niet onuitputtelijk.’

* * *

Ze zeggen dat gewichtloosheid desoriëntatie kan veroorzaken, vooral bij kinderen omdat hun richtingsgevoel nog niet echt zeker is. Maar Ender was al gedesoriënteerd voor hij de zwaartekracht van de Aarde niet meer voelde. Zelfs al voor de lancering van de pendel begon.

Er werden nog negentien andere jongens tegelijk met hem gelanceerd. Ze stapten achter elkaar de bus uit en de lift in. Ze praatten en vertelden moppen en liepen op te scheppen en te lachen. Ender liep er zwijgend tussen. Hij zag dat Graff en de andere officieren hen in de gaten hielden. Onderzoekend. Alles wat we doen betekent iets, besefte Ender. Dat zij lachen. Dat ik niet lach.

Hij speelde met de gedachte om te proberen net zo te doen als de andere jongens. Maar er schoot hem geen enkele mop te binnen en die van hen leken helemaal niet leuk. Waar zij hun lach ook vandaan haalden, Ender kon in zijn binnenste nergens zo’n plek vinden. Hij was bang en angst maakte hem ernstig.

Ze hadden hem een uniform laten aantrekken, een eendelig pak; het was een gek gevoel om geen riem om je middel te hebben. Hij voelde zich hobbezakkig en naakt in die kleren. Er draaiden TV-camera’s die als dieren op de schouders van kruipende, sluipende mannen zaten. De mannen bewogen zich traag en katachtig om de bewegingen van de camera vloeiend te maken. Ender merkte ineens dat hij zelf ook vloeiende bewegingen maakte.

Hij stelde zich voor dat hij op TV geïnterviewd werd. De presentator zou vragen: Hoe voelt u zich, meneer Wiggin? Nou, eigenlijk heel goed, alleen heb ik honger. Honger? O ja, vanaf twintig uur voor de lancering mag je niets meer eten. Wat interessant, dat wist ik eigenlijk niet. We hebben eigenlijk allemaal flink veel honger. En ondertussen zouden Ender en de TV-man voortdurend vloeiend voor de cameraman heen en weer benen, met lange, soepele passen. Nu pas voelde Ender een opwelling om te lachen. Hij grijnsde. De andere jongens om hem heen lachten op dit moment ook net, maar om een andere reden. Ze denken dat ik om hun grap lach, dacht Ender. Maar ik lach om iets dat veel leuker is.

‘Een voor een de ladder op,’zei een officier. ‘Als je bij een lege zitplaats komt ga je zitten. Er zijn geen plaatsjes bij het raam.’

Het was een geintje. De andere jongens lachten.

Ender was bijna de laatste, maar niet de allerlaatste. De TV-camera’s bleven stug doordraaien. Zal Valentine me in de pendel zien verdwijnen? Hij overwoog even om naar haar te zwaaien, of naar de cameraman toe te hollen om te vragen: ‘Mag ik even de groeten doen aan Valentine?’Hij wist niet dat het uit de opname geknipt zou worden als hij dat zou doen, want de jongens die uitzwermden naar de Krijgsschool hoorden allemaal helden te zijn. Ze hoorden helemaal niemand te missen. Ender wist niets van die censuur, maar hij wist wel dat het verkeerd zou zijn om naar de cameraman toe te hollen.

Hij liep over de korte brug naar de deur van de pendel. Hij zag dat de wand aan zijn rechterhand bekleed was met vloerbedekking. Op dat moment raakte hij zijn oriëntatie kwijt. Zodra hij die wand als een vloer zag, begon hij het gevoel te krijgen dat hij over een wand liep. Hij kwam bij de ladder en zag dat het verticale oppervlak achter de ladder ook met vloerbedekking was bekleed. Ik klim tegen de vloer omhoog. Hand over hand, tree voor tree.

En daarna beeldde hij zich voor de lol in dat hij langs de wand naar beneden klom. Het lukte hem bijna onmiddellijk om zijn lijf voor de gek te houden, ondanks alle onweerlegbare blijken van zwaartekracht. Hij merkte dat hij zich stijf aan zijn stoel vastklemde, ook al drukte de zwaartekracht hem stevig tegen de zitting.

De andere jongens zaten een beetje op hun stoelen te wippen, te duwen, te stompen en te schreeuwen. Ender zocht zorgvuldig naar de riemen en puzzelde uit hoe ze in elkaar geklikt moesten worden om hem over kruis, middel en schouders vast te snoeren. Hij stelde zich voor dat het schip ondersteboven aan de onderkant van de Aarde bengelde waar het door de reuzenvingers van de zwaartekracht stevig op zijn plaats werd gehouden. Maar we zullen wegglijden, dacht hij. We gaan van deze planeet afvallen.

Op dat moment wist hij niet hoe belangrijk dat was. Maar later zou hij zich herinneren dat hij nog voor hij de Aarde echt verliet de planeet al als een planeet begon te zien, net als alle andere planeten en niet eens per se als zijn eigen planeet.

‘O, je hebt het al uitgepuzzeld,’zei Graff. Hij stond op de ladder.

‘Gaat u met ons mee?’vroeg Ender.

‘Meestal kom ik helemaal niet naar beneden voor de rekrutering,’zei Graff. ‘Ik ben daar boven zo’n beetje de baas. Beheerder van de school. Zoiets als een directeur. Ze zeiden dat ik mijn baan zou kwijtraken als ik niet terugkwam.’Hij lachte.

Ender lachte terug. Hij voelde zich bij Graff wel op zijn gemak. Graff was een prima kerel. En hij was het hoofd van de Krijgsschool. Ender ontspande zich een beetje. Hij zou daar een vriend hebben.

De riemen van de jongens die niet net als Ender hadden gedaan, werden dichtgegespt. En daarna moesten ze een uur wachten terwijl een TV-scherm voor in de pendel hen vertrouwd maakte met het vliegen in een pendel, de geschiedenis van de ruimtevaart en hun mogelijke toekomst op de grote sterschepen van de I.V. Ontzettend saai allemaal. Ender had zulke films wel vaker gezien.

Maar nog niet eerder terwijl hij zat vastgesnoerd aan een stoel in een ruimtependel. Ondersteboven hangend aan de buik van de Aarde.

De lancering zelf was niet zo erg. Een beetje eng. Het schokte een beetje en hij raakte heel even in paniek bij de gedachte dat dit wel eens de allereerste mislukte pendellancering uit de geschiedenis zou kunnen zijn. Uit de films was helemaal niet duidelijk geworden hoeveel geweld je kon verwachten terwijl je op je rug in die zachte stoel lag.

Toen was het achter de rug en hing hij echt in zijn riemen omdat er nergens zwaartekracht meer te bespeuren was.

Maar omdat hij zich al opnieuw had georiënteerd was hij helemaal niet verbaasd om Graff achterwaarts tegen de ladder omhoog te zien komen, alsof hij omlaag klom naar de neus van de pendel. En dus vond hij het ook niet raar toen Graff zijn voeten onder een sport haakte en zich met zijn handen afzette zodat hij ineens met een zwaai overeind stond, alsof dit een doodgewoon vliegtuig was.

Voor sommige jongens was het heroriënteren te veel. Eén jongen begon te kokhalzen; toen begreep Ender ook waarom ze vanaf twintig uur voor de lancering niets meer hadden mogen eten. Braaksel in nul g zou helemaal niet leuk zijn.

Maar Ender vond Graffs zwaartekrachtspelletje wel leuk. En hij bouwde het verder uit en stelde zich voor dat Graff ondersteboven aan het middenpad hing en dat hij recht opzij uit een wand naar voren stak. De zwaartekracht kon alle kanten op. Waarheen ik maar wil. Ik kan Graff op zijn hoofd laten staan zonder dat hij er iets van merkt.

‘Wat vind jij zo leuk, Wiggin?’

Graffs stem klonk scherp en boos. Wat heb ik verkeerd gedaan, dacht Ender. Zat ik soms hardop te lachen?

‘Ik vroeg je iets, soldaat!’blafte Graff.

O ja. Dit is het begin van het opleidingsprogramma. Ender had wel eens een militaire serie gevolgd op de TV en daarin schreeuwden ze in het begin van de opleiding altijd heel erg voor de soldaat en de officier goede vrienden werden.

‘Jawel kolonel,’zei Ender.

‘Nou, geef dan antwoord!’

‘Ik stelde me voor dat u ondersteboven aan uw voeten hing en dat vond ik grappig.’

Het klonk anders behoorlijk stom, nu Graff hem met een kille blik stond aan te kijken. ‘Ja, dat zal jij wel grappig vinden. Vindt iemand anders het soms ook grappig?’

Gemompelde ontkenningen.

‘En waarom niet?’Graff keek hen minachtend aan. ‘Zaagselkop-pen, dat hebben we op deze vlucht. Debieltjes met de hersens van een garnaal. Er was er maar één van jullie die verstand genoeg had om te beseffen dat je bij nul G zelf bepaalt wat boven en onder is. Begrijp je dat, Shafts?’

De jongen knikte.

‘Nee, dat begreep je niet. Natuurlijk begreep je het niet. Niet alleen stom, maar nog een leugenaar ook. Er zit in deze pendel maar één jongen met nog een beetje hersens en dat is Ender Wiggin. Kijk maar eens goed naar hem, jongetjes. Hij is straks al bevelhebber als jullie daarboven nog in je luier rondlopen. Omdat hij weet hoe je in nul g moet denken, en jullie alleen maar willen overgeven.’

Zo hoorde deze serie helemaal niet te verlopen. Graff hoorde de pik op hem te hebben, niet hem te prijzen als de beste. Ze hoorden in het begin tegenover elkaar te staan om later dikke vrienden te kunnen worden.

‘De meesten van jullie gaan zakken als een baksteen. Wen daar maar vast aan, jongetjes. De meesten van jullie belanden uiteindelijk op de landmachtopleiding omdat jullie niet genoeg hersens hebben om in de diepe ruimte een schip te besturen. Bij de meesten van jullie is het weggegooid geld om jullie helemaal naar de Krijgsschool te brengen, omdat jullie toch te stom zijn. Misschien dat sommigen het zouden kunnen redden. Sommigen van jullie zijn misschien wat waard voor de mensheid. Maar reken er maar niet op. Er is er maar één waarop ik reken.’

Plotseling maakte Graff een salto achterover, greep de ladder met twee handen beet en zwaaide vervolgens zijn benen bij de ladder vandaan. Als de vloer onder was stond hij op zijn handen. Maar als de vloer boven was bungelde hij aan zijn handen. Hand over hand zwaaide hij door het gangpad terug naar zijn stoel.

‘Lijkt erop dat jij het hier voor mekaar hebt,’fluisterde de jongen die naast hem zat.

Ender schudde zijn hoofd.

‘O, zeker te goed om tegen me te praten?’zei de jongen.

‘Ik heb niet gevraagd of hij al die dingen wilde zeggen, hoor,’fluisterde Ender.

Hij voelde een scherpe pijn boven op zijn hoofd. En nog een keer. Achter zijn rug werd gegiecheld. De jongen op de stoel achter hem had zeker zijn riemen losgemaakt. Weer een klap op zijn hoofd. Ga weg, dacht Ender. Ik heb je niks gedaan.

Weer een klap op zijn hoofd. Gelach van de jongens. Zag Graff dit niet? Waarom maakte hij er geen eind aan? Weer een klap. Harder. Die deed echt zeer. Waar was Graff?

Toen werd het hem ineens duidelijk. Graff had dit met opzet veroorzaakt. Het was erger dan het gescheld in de TV-series. Als de sergeant tegen je tekeer ging vonden de anderen je aardiger. Maar als de officier je graag mag, krijgen de anderen een hekel aan je.

‘Hé, drollebak,’werd er achter hem gefluisterd. Weer kreeg hij een klap op zijn hoofd. ‘Vind je dit leuk? Hé, superbrein, geinig hè?’Weer een klap, dit keer zo hard dat Ender een kreetje van de pijn slaakte.

Als Graff hem dit flikte, dan was hij voor hulp uitsluitend op zichzelf aangewezen. Hij wachtte tot hij de volgende klap verwachtte. Nu, dacht hij. En ja, daar kwam de klap. Hij deed zeer, maar Ender probeerde de volgende al te voelen aankomen. Nu. En ja, precies op tijd. Nou heb ik je, dacht Ender.

Op het moment dat de volgende klap eraan kwam, stak Ender allebei zijn handen omhoog, greep de jongen bij zijn pols en trok vervolgens met een harde ruk de arm omlaag.

In normale zwaartekracht zou de jongen met een klap tegen de rugleuning van Enders stoel zijn geklapt, wat hem een pijnlijke borst opgeleverd zou hebben. Maar bij nul g kantelde hij finaal over de rugleuning heen en vloog in de richting van het plafond. Daar had Ender niet op gerekend. Hij had niet beseft dat zelfs de kracht van een kind in nul g behoorlijk toeneemt. De jongen zeilde door de lucht, botste tegen het plafond, tegen een andere jongen in zijn stoel en vloog vervolgens met maaiende armen door het gangpad tot hij schreeuwend tegen het schot voor in het passagiersruim bonkte, met zijn linkerarm in een rare hoek onder zijn lijf.

Het duurde maar een paar seconden. Graff was al ter plaatse en griste de jongen uit de lucht. Handig duwde hij hem door het gangpad voor zich uit naar de andere man. ‘Linkerarm gebroken denk ik,’zei hij. Een paar seconden later had de jongen een injectie gekregen en lag hij stil in de lucht terwijl de officier een om zijn arm geschoven ballonspalk op druk bracht.

Ender was misselijk. Hij had alleen de arm van de jongen maar willen grijpen. Nee. Nee, hij had hem flink pijn willen doen en hij had uit alle macht getrokken. Hij had het niet zo in het openbaar willen doen, maar de jongen voelde precies de pijn die Ender hem had toegewenst. Nul g had hem verraden, dat was alles. Ik ben Peter. Ik ben net als hij. En Ender haatte zichzelf.

Graff bleef voor in het passagiersruim staan. ‘Zijn jullie soms traag van begrip? Kunnen jullie zwakzinnige hersentjes niet eens één ding onthouden? Jullie werden hierheen gebracht om soldaten te worden. Op jullie oude school, in je oude gezin, waren jullie misschien wel hele pieten, of misschien stoere binken of erg bijdehand. Maar wij kozen de besten van de besten en dat is het enige soort kinderen waar je van nu af aan mee te maken hebt. En als ik jullie vertel dat Ender Wiggin de beste van deze vlucht is, dan moeten jullie dat in je oren knopen met je garnalenhersens. Val hem niet lastig. Er zijn wel eens eerder jongetjes doodgegaan op de Krijgsschool. Is dat duidelijk?’

De rest van de vlucht bleef het doodstil. De jongen die naast Ender zat lette overdreven goed op dat hij hem niet per ongeluk aanraakte.

Ik ben geen moordenaar, hield Ender zichzelf telkens weer voor. Ik ben geen Peter. Wat hij ook zegt, ik zou dat nooit doen. Ik ben niet zo. Het was zelfverdediging. Ik verdroeg het een hele tijd. Ik ben niet wat hij zei.

Een stem uit de luidspreker deelde hun mee dat ze de school naderden; vaart minderen en aanleggen duurde twintig minuten. Ender was een beetje trager dan de anderen. Ze wilden hem maar wat graag als laatste uit de pendel laten stappen en klommen een voor een omhoog in de richting die omlaag was geweest toen ze aan boord kwamen. Graff stond te wachten aan het eind van de nauwe slurf die van de pendel naar het hart van de Krijgsschool liep.

‘Was het een goede vlucht, Ender?’vroeg Graff opgewekt.

‘Ik dacht dat u mijn vriend was.’Ongewild trilde Enders stem een beetje.

Graff keek verbaasd. ‘Hoe kom je daar in hemelsnaam bij, Ender?’

‘Omdat u —’Omdat u aardig tegen me was en eerlijk. ‘Omdat u niet loog.’

‘Ik ben nu ook niet van plan om te liegen,’zei Graff. ‘Het is mijn taak niet om iemands vriend te zijn. Mijn taak is om de beste soldaten van de wereld af te leveren. Uit de hele wereldgeschiedenis. We hebben een Napoleon nodig. Een Alexander. Behalve dan dat Napoleon uiteindelijk toch verloor en Alexander opbrandde en jong stierf. Wij hebben een Julius Caesar nodig, behalve dan dat hij zichzelf tot dictator bombardeerde en dat met de dood moest bekopen. Het is mijn taak om zo’n schepsel af te leveren, plus alle mannen en vrouwen die hij nodig zal hebben om hem te helpen. En daarin komt nergens voor dat ik bevriend moet raken met kinderen.’

‘U heeft ervoor gezorgd dat ze een hekel aan me hebben.’

‘Nou en? Wat denk je daaraan te gaan doen? In een hoekje gaan zitten kniezen? Hun kontjes likken zodat ze je weer aardig gaan vinden? Er is maar één ding waarmee je kunt zorgen dat ze geen hekel meer aan je hebben. En dat is alles zo goed doen dat ze niet meer om je heen kunnen. Ik heb hun verteld dat jij de beste was. Nou moet jij dat verdomme maar waarmaken.’

‘En als ik dat niet kan?’

‘Dat is dan jammer. Hoor eens, Ender, ik vind het akelig voor je als je eenzaam en bang bent. Maar de kruiperds liggen op de loer. Met tien miljard, met honderd miljard, misschien wel met een biljoen, weten wij veel. En met wie weet hoeveel schepen. Met wapens die we niet kunnen begrijpen. En met de bereidheid om die wapens te gebruiken om ons uit te roeien. De wereld staat niet op het spel, Ender. Alleen wij. Alleen de mensheid. Voor de rest van de aarde maakt het niet uit of wij uitgeroeid worden; die zou zich aanpassen en met de volgende stap van de evolutie verder gaan. Maar de mensheid wil niet sterven. Als soort hebben wij ons ontwikkeld om te overleven. En wij doen dat door te zwoegen en te zwoegen en dan eindelijk één keer in de paar generaties een geniaal individu voort te brengen. De persoon die het wiel uiTVindt. En de gloeilamp. En het vliegtuig. De persoon die een stad bouwt, een natie, een rijk. Begrijp je dit een beetje?’

Ender dacht van wel, maar hij wist het niet zeker en dus zei hij niets.

‘Nee. Natuurlijk niet. Dan zal ik het in klare taal zeggen. Menselijke individuen zijn vrij, behalve wanneer de mensheid hen nodig heeft. Misschien heeft de mensheid jou nodig. Om iets te doen. Ik denk dat de mensheid mij nodig heeft — om uit te zoeken wat jij allemaal kunt. Misschien doen we allebei wel verachtelijke dingen, Ender, maar als de mensheid blijft voortbestaan, dan waren we goede werktuigen.’

‘Is dat alles? Gewoon maar werktuigen?’

‘Individuele mensen zijn allemaal werktuigen die door de anderen gebruikt worden om ons met zijn allen te helpen overleven.’

‘Dat is een leugen.’

‘Nee. Het is wel maar een halve waarheid. Over de andere helft mag je je druk maken als we deze oorlog gewonnen hebben.’

‘Die is al afgelopen voor ik volwassen ben,’zei Ender.

‘Ik hoop dat je dat mis hebt,’zei Graff. ‘En trouwens, je maakt jezelf nu niet bepaald populair door met mij te praten. De andere jongens staan elkaar nu vast te vertellen dat die slijmerd van een Ender Wiggin expres heeft getreuzeld om te kunnen strooplikken bij Graff. Als het praatje eenmaal gaat dat je een lerarenlievelingetje bent, dan lig je er voorgoed uit.’

Met andere woorden, ga weg en laat me met rust. ‘Goeiedag,’zei Ender. Hij trok zich hand over hand door de slurf waarin de andere jongens waren verdwenen.

Graff keek hem na.

Een van de leraren in zijn nabijheid zei: ‘Is dat hem?’

‘Joost mag het weten,’zei Graff. ‘Als het Ender niet is, dan kan hij maar beter gauw opduiken.’

‘Misschien bestaat hij wel niet,’zei de leraar.

‘Misschien niet. Maar als dat zo is, Anderson, dan ben ik van mening dat god een kruiperd is. En die uitspraak mag je citeren.’

‘Dat zal ik zeker doen.’

Ze stonden nog een tijdje zwijgend naast elkaar.

‘Anderson.’

‘Mmm.’

‘Die knaap heeft het mis. Ik ben zijn vriend.’

‘Dat weet ik.’

‘Er zit geen kwaad bij. Hij is door en door goed, tot op de bodem van zijn hart.’

‘Ik heb de verslagen gelezen.’

‘Anderson, denk eens aan wat we hem allemaal gaan aandoen.’

Anderson zei uitdagend: ‘We gaan van hem de beste militaire bevelhebber van de hele geschiedenis maken.’

‘En dan leggen we het lot van de wereld op zijn schouders. Voor zijn eigen bestwil hoop ik maar dat hij het niet is. Echt waar.’

‘Kop op. De kruiperds kunnen ons wel allemaal uitmoorden voor hij zijn opleiding afrondt.’

Graff grijnsde. ‘Je hebt gelijk. Ik voel me al een heel stuk beter.’

5. Spelletjes

‘Mijn oprechte bewondering, hoor. Een arm breken — dat was een meesterlijke zet.’

‘Dat was een ongeluk.’

‘Nee toch? En ik heb je al aanbevolen in je officiële beoordelingsverslag.’

‘Het is veel te drastisch. Dat andere kleine sekreet wordt er een held door. Daar kunnen een heleboel kinderen last van krijgen bij de opleiding. Ik dacht eigenlijk dat hij wel iemand te hulp zou roepen.’

‘Iemand te hulp roepen? Ik dacht dat dat juist was wat je zo in hem waardeerde — dat hij zijn eigen problemen oplost. Als hij daarginds door een vijandelijke vloot omsingeld is komt er ook niemand aansnellen als hij om hulp roept.’

‘Wie had nou verwacht dat die kleine hufter zijn riemen zou losmaken. En dan ook nog precies op de verkeerde manier tegen het schot klappen.’

‘Het zoveelste voorbeeld van de stommiteit van het militaire apparaat. Als je een beetje hersens had zou je een echt beroep gekozen hebben, levensverzekeringsmakelaar of zo.’

‘Dat geldt ook voor jou, meesterbrein.’

‘We zullen moeten aanvaarden dat we maar tweederangs zijn. En dat het lot van de mensheid in onze handen ligt. Geeft je een verrukkelijk gevoel van macht, niet? Vooral omdat we dit keer als we verliezen helemaal geen kritiek zullen krijgen.’

‘Zo heb ik het nog nooit bekeken. Maar laten we toch maar liever niet verliezen.’

‘We wachten eerst eens af hoe Ender dit oplost. Als we hem al kwijt zijn, als hij dit niet aankan, wie hebben we dan? Is er nog wel een ander?’

‘Ik maak wel een lijstje.’

‘Zoek dan ondertussen gelijk even uit hoe we Ender eventueel weer terug kunnen krijgen.’

‘Dat heb ik je al gezegd. Zijn isolatie mag niet verbroken worden. Hij mag absoluut niet gaan geloven dat iemand hem ooit uit de puree zal halen, onder geen voorwaarde. Als hij ooit een keer denkt dat er een makkelijke uitweg is, is hij verloren.’

‘Je hebt gelijk. Dat zou verschrikkelijk zijn, als hij dacht dat hij een vriend had.’

‘Vrienden mag hij best hebben. Ouders zijn het die verboden zijn.’

* * *

De andere jongens hadden hun britsen al gekozen toen Ender arriveerde. Ender bleef in de deuropening van de slaapzaal staan en zocht naar het ene bed dat nog over moest zijn. Het plafond was laag — als Ender op zijn tenen stond kon hij het aanraken. Een ruimte met kindermaten en de benedenbritsen op de grond. De andere jongens hielden hem schuins in de gaten. Ja hoor, de onderste brits naast de deur was het enige lege bed. Even bedacht Ender dat hij door te pikken dat de anderen hem het akeligste plekje opdrongen, misschien wel uitlokte dat hij later de pispaal zou worden. Maar hij kon toch slecht iemand anders van zijn plek jagen.

En dus grijnsde hij breed. ‘Hé, bedankt zeg,’zei hij. Zonder enig spoortje van spot. Hij zei het met een oprechtheid als hadden ze de beste plek voor hem bewaard. ‘Ik was al bang dat ik om het onderste bed bij de deur zou moeten soebatten.’

Hij ging zitten en keek in het kastje dat aan het voeteneind van de brits stond. Er zat een mededeling aan de binnenkant van de deur geplakt.

Leg je hand op de aftaster aan het hoofdeind van je brits en zeg tweemaal hardop je naam.

Ender vond de aftaster; een plaat ondoorzichtig plastic. Hij legde zijn linkerhand erop en zei: ‘Ender Wiggin. Ender Wiggin.’

De aftaster lichtte even groen op. Ender deed het kastje dicht en probeerde het weer open te trekken. Dat lukte niet. Toen legde hij zijn hand op de aftaster en zei: ‘Ender Wiggin.’De kastdeur vloog open. Plus die van nog drie andere kastjes.

In een ervan lagen vier overalls zoals die hij nu ook aanhad, plus nog een witte. In een ander kastje lag een kleine lessenaar die sprekend leek op zijn schoollessenaar. Het leren was dus nog niet afgelopen.

Maar in het grootste kastje lag de echte verrassing. Op het eerste gezicht zag het eruit als een ruimtepak, compleet met helm en handschoenen. Maar dat was het niet. Er was geen luchtdichte verzegeling. Toch zou het je hele lichaam doeltreffend omsluiten. Het had een dikke beschermende laag en het was ook een beetje stijf.

En er hoorde een handwapen bij. Leek wel een beetje op een laserpistool want het uiteinde was van massief, doorzichtig glas. Maar ze zouden kinderen toch geen dodelijke wapens geven —

‘Geen laser,’zei een man. Ender keek op. Het was iemand die hij nog niet eerder had gezien. Een jonge, aardig uitziende man. ‘Maar het heeft wel een hele smalle kegel. Goed gebundeld. Als je het op een wand van honderd meter ver richt kun je een lichtcirkeltje krijgen met een diameter van zeveneneenhalve centimeter.’

‘Waar is het voor?’vroeg Ender.

‘Voor een van de spelen die hier in de vrije tijd gespeeld worden. Heeft nog iemand anders zijn kastje open?’De man keek om zich heen. ‘Ik bedoel, hebben jullie de aanwijzingen opgevolgd en je stem en je hand geregistreerd. Tot je dat hebt gedaan, kun je niet in je kastjes. Deze slaapzaal is zo ongeveer het komende jaar je thuis in de Krijgsschool, dus zorg dat je de brits krijgt die je wilt en zorg dat je die houdt. Gewoonlijk laten we jullie je eigen kameroudste kiezen en geven die de onderste brits naast de deur, maar kennelijk is die plek al bezet. We kunnen nu de code van de kastjes niet meer veranderen. Denk er dus over wie je zou willen kiezen. Over zeven minuten avondeten. Volg de verlichte stippen op de vloer. Jullie kleurcode is rood geel geel — als jullie ergens heen moeten volg je altijd rood geel geel, drie stippen naast elkaar — je volgt gewoon de route die die lichtstippen aanwijzen. Wat is jullie kleurcode jongens?’

‘Rood, geel, geel.’

‘Uitstekend. Ik heet Dap. Ik ben de komende paar maanden jullie moeder.’

De jongens lachten.

‘Lach maar wat je wilt, maar knoop het goed in je oren. Mocht je in school verdwalen, wat hier heel goed mogelijk is, maak dan nooit zomaar deuren open. Sommige deuren zijn buitendeuren.’Weer werd er gelachen. ‘Zeg gewoon tegen iemand dat je moeder Dap heet, dan bellen ze mij. Of vertel je kleurcode, dan schakelen ze een lichtwijzer voor je in om thuis te komen. Als je een probleem hebt, kom er dan met mij over praten. Onthou goed, ik ben de enige hier die ervoor betaald wordt om aardig tegen jullie te zijn. Maar niet al te aardig. Wie een brutale bek opzet, krijgt een slag voor zijn harses. Afgesproken?’

Weer lachten ze. Dap had een zaal vol vrienden. De vriendschap van bange kinderen is makkelijk te winnen.

‘Kan iemand me vertellen welke kant beneden is?’

Ze vertelden het hem.

‘Goed, dat klopt. Maar die richting is buitenwaarts. Het schip wentelt om zijn as en dat geeft je het gevoel dat dat beneden is. In feite is de vloer gekromd in die richting. Als je lang genoeg die kant op blijft lopen kom je op den duur weer terug op je vertrekpunt. Je kunt het alleen maar beter niet proberen. Die kant op liggen de lerarenverblijven en die kant op die van de grotere kinderen. En de grotere kinderen zijn helemaal niet gediend van opdringerige Pendelkoters. Je zou wel eens behoorlijk afgeknepen kunnen worden. Zeker weten trouwens dat jullie zwaar afgeknepen zullen worden. En als dat gebeurt hoef je niet bij mij te komen janken. Begrepen? Dit is de Krijgsschool en geen kleuterschool.’

‘Maar wat moeten we dan doen?’vroeg een jongen, een erg klein zwart gozertje die een bovenbed vlak bij Ender had.

‘Als je niet afgeknepen wilt worden, moet je zelf maar bedenken wat je daartegen wilt doen. Maar ik waarschuw jullie — iemand vermoorden is strikt verboden. Net als iemand opzettelijk verwonden. Ik heb begrepen dat er tijdens de vlucht hierheen een poging tot moord is gedaan. Een gebroken arm. Als er nog een keer zoiets voorkomt, wordt er iemand koud gezet. Begrepen?’

‘Wat is koud zetten?’vroeg de jongen met zijn arm in de ballonspalk.

‘Buiten zetten in de kou. Naar de Aarde terugsturen. Weggejaagd worden van de Krijgsschool.’

Niemand keek naar Ender.

‘Dus jongens, als er onder jullie een paar zitten die van plan zijn om moeilijkheden te veroorzaken, doe het dan in ieder geval pienter. Afgesproken?’

Dap vertrok. Ze keken nog steeds niet naar Ender.

Ender voelde in zijn buik een grote bal van angst groeien. De knul die hij een gebroken arm had bezorgd — met hem had Ender geen medelijden. Dat was een Stilson. En net als Stilson was hij al een groepje aanhangers aan het verzamelen. Een klein kluitje kinderen, waaronder en paar van de grootsten. Ze zaten te lachen aan de andere kant van de slaapzaal en af en toe keek er een om en staarde naar Ender.

Ender verlangde naar huis, met heel zijn hart. Wat had dit alles met het redden van de wereld te maken? De monitor was verdwenen. Het was weer Ender tegen de hele club, alleen zaten ze nu ook nog bij hem in de kamer. Het was weer Peter, maar dit keer zonder Valentine.

De angst bleef hangen, de hele maaltijd door, toen niemand bij hem kwam zitten in de eetzaal. De andere jongens praatten honderd uit over van alles — het grote scorebord aan een van de wanden, het eten, de grotere kinderen. Ender kon alleen maar in zijn dooie eentje toekijken.

Het scorebord gaf de stand van een competitie aan. Winst- en verliespunten, plus de jongste uitslagen. Sommige grotere jongens hadden kennelijk weddenschappen lopen over de jongste wedstrijden. Twee ploegen, Harpij en Adder, hadden geen jongste uitslag — dat vakje knipperde. Ender bedacht dat die vast nu aan het spelen waren.

Aan de uniformen die ze droegen zag hij dat de oudere jongens in groepen verdeeld waren. Sommigen met verschillende uniformen praatten met elkaar, maar over het algemeen hadden de groepen allemaal hun eigen territorium. Pendelgasten — hun eigen groep en de twee of drie groepen boven hen — hadden allemaal effen blauwe uniformen. Maar de grotere kinderen, die bij de ploegen hoorden, droegen veel kleuriger kleding. Ender probeerde te raden welk uniform bij welke naam hoorde. Schorpioen en Spin waren makkelijk. Net als Vlam en Vloed.

Een grotere jongen kwam bij hem zitten. Niet een klein beetje groter — zo te zien was hij wel twaalf of dertien. Al bezig uit te groeien tot zijn volwassen gestalte.

‘Hoi,’zei hij.

‘Hoi,’zei Ender.

‘Ik heet Mick.’

‘Ender.’

‘Is dat een naam?’

‘Sinds mijn geboorte wel. Mijn zuster noemde me zo.’

‘Geen beroerde naam voor hier. Ender. Afmaker. Wat jij?’

‘Ik hoop het.’

‘Ender, ben jij de kruiperd in jouw vlucht?’

Ender haalde zijn schouders op.

‘Ik zag dat je alleen zat te eten. Elke vlucht heeft zo iemand. Gozer die niemand mag. Soms denk ik wel eens dat de leraren zoiets met opzet doen. De leraren zijn niet erg aardig. Dat merk je nog wel.’

‘Ja.’

‘Dus jij bent de kruiperd?’

‘Dat zal wel, ja.’

‘Hé. Er zijn erger dingen hoor.’Hij gaf Ender zijn kadet en pakte zelf Enders pudding. ‘Je moet voedzame dingen eten. Daar word je sterk van.’Mick viel aan op de pudding.

‘En jij?’vroeg Ender.

‘Ik? Ik ben niks. Ik ben een scheet in de luchTVerversing. Ik ben er altijd, maar meestal weet niemand dat.’

Ender grijnsde aarzelend.

‘Ja, lollig, maar geen geintje. Ik heb het hier niet gemaakt. Nou begin ik ook nog te groeien. Ik zal wel gauw naar mijn volgende school gestuurd worden. En reken maar niet dat dat de Officiersopleiding zal zijn. Ik ben nooit een leider geweest, zie je. Alleen de jongens die leiders worden krijgen die kans.’

‘Hoe leg je het aan om leider te worden?’

‘Hé, als ik dat wist, dacht je dan dat ik hier nog zo zou rondlopen? Hoeveel gozers van mijn lengte zie je hier?’

Niet veel. Ender zei maar niets.

‘Een paar. Ik ben niet het enige half koudgezette kruiperdvoer. We zijn met een paar. De andere jongens zijn allemaal bevelhebbers. Alle jongens van mijn vlucht hebben nu hun eigen groep. Ik niet.’

Ender knikte.

‘Moet je horen, ventje. Ik zal je een goede raad geven. Zorg dat je vrienden krijgt. Wees een leider. Lik een paar reten als het nodig is, maar als de andere jongens de schurft aan je hebben — weet je wat ik bedoel?’

Ender knikte weer.

‘Ach man, je weet helemaal niks. Jullie Pendelgasten zijn allemaal hetzelfde. Jullie weten geen ene moer. Koppen zo leeg als de ruimte. Zit niks in. En als ze ergens door geraakt worden storten ze in. Maar goed, als je ooit zo wordt als ik, vergeet dan niet dat iemand je heeft gewaarschuwd. Dit is de laatste keer dat iemand iets aardigs voor je doet.’

‘Waarom vertel je me dit dan allemaal?’vroeg Ender.

‘Wat nou, een bijdehante vlerk? Hou je kop en eet door.’

Ender hield zijn kop en at door. Hij mocht Mick niet. En hij wist dat er geen kijk op was dat hij zo zou worden. Misschien was dat wel waar de leraren op aanstuurden, maar Ender was niet van plan om zich bij hun plannen aan te passen.

Ik ben niet van plan om de kruiperd van mijn groep te worden, dacht Ender. Ik heb Valentine en vader en moeder niet achtergelaten om hier vervolgens koudgezet te worden.

Toen hij zijn vork naar zijn mond bracht voelde hij zijn gezinsleden om zich heen, zoals hij hen altijd om zich heen had gehad. Hij wist precies naar welke kant hij zijn hoofd moest draaien om als hij opkeek moeder te zien die Valentine het slurpen probeerde af te leren. Hij wist precies waar vader het nieuws zou zitten doornemen terwijl hij zogenaamd aan het tafelgesprek deelnam. Peter, die net deed of hij een geplette doperwt uit zijn neus te voorschijn haalde — zelfs Peter kon af en toe leuk zijn.

Het was een vergissing om aan hen te denken. Hij voelde een snik in zijn keel omhoog wellen en slikte die weg; hij kon zijn bord niet meer zien.

Hij kon hier niet gaan zitten huilen. Er was geen kijk op dat hij met enig erbarmen behandeld zou worden. Dap was moeder niet. Elk teken van zwakte zou de Stilsons en de Peters vertellen dat deze jongen te breken was. Ender deed wat hij altijd deed als Peter hem pijnigde. Hij begon getallen te verdubbelen. Een, twee, vier, acht, zestien, tweeëndertig, vierenzestig. En verder, tot het hoogste getal dat hij kon onthouden: 128, 256, 512, 1024, 2048, 4096, 8192, 16384, 32768, 65536, 131072, 262144. Bij 67108864 begon hij een beetje onzeker te worden — was hij een cijfer kwijtgeraakt? Hoorde hij nu in de tien miljoenen, de honderd miljoenen of gewoon in de miljoenen te zitten? Hij probeerde zijn laatste getal nog eens te verdubbelen en raakte het kwijt. 1342 en nog wat. 16? of 17738? Hij was het kwijt. Overnieuw beginnen. Tot hij het niet meer kon onthouden. De pijn was verdwenen. De tranen waren verdwenen. Hij zou niet huilen.

Tot het moment waarop ‘s avonds het licht werd uitgeschakeld en hij in de verte een paar jongens om hun moeders of vaders of hun honden hoorde huilen. Hij kon het niet helpen. Zijn lippen vormden Valentines naam. Hij hoorde haar lachende stem van ver, aan het andere eind van de gang. Hij kon moeder langs zijn deur zien lopen en even binnen kijken om te zien of alles in orde was. Hij kon vader om de video horen lachen. Het was allemaal zo duidelijk en het zou nooit meer zo zijn. Ik ben al oud als ik hen ooit weer terugzie, op zijn vroegst op mijn twaalfde. Waarom heb ik ja gezegd? Waarom heb ik zo stom gedaan? Naar school gaan zou toch niks voorgesteld hebben. Gewoon elke dag Stilson tegenkomen. En Peter. Hij was een zeikerd, Ender was niet bang van hem.

Ik wil naar huis, fluisterde hij.

Maar zijn fluisterstem was de stem waarmee hij schreeuwde van pijn als Peter hem pijnigde. Het geluid bereikte alleen zijn eigen oren, en soms kwam het daar niet eens aan.

En weliswaar drupten zijn tranen ongewild op zijn laken, maar zijn snikken waren zo zacht dat het bed er niet van schudde en zo stil dat ze niet te horen waren. Maar de pijn was wel degelijk aanwezig en veroorzaakte een brok in zijn keel en een brandend gevoel in zijn borst en zijn ogen. Ik wil naar huis.

Die avond kwam Dap hun slaapzaal binnen waar hij stilletjes tussen de bedden doorliep en hier en daar een hand aanraakte. Waar hij kwam werd eerder meer gehuild dan minder. Een vriendelijk gebaar was in dit angstaanjagende oord al genoeg om sommige jongens in tranen te doen uitbarsten. Maar Ender niet. Toen Dap bij hem langs kwam was hij al uitgehuild en zijn gezicht was al weer droog. Het was het leugengezicht dat hij altijd aan vader en moeder liet zien als Peter gemeen tegen hem was geweest en hij dat niet durfde laten merken. Bedankt, Peter. Bedankt voor mijn droge ogen en mijn geluidloze snikken. Jij hebt me geleerd om alles wat ik voelde te verbergen. En dat heb ik nu meer dan ooit nodig.

Ze kregen les. Elke dag uren lang. Lezen. Rekenen. Geschiedenis. Videobanden van de bloedige gevechten in de nabije ruimte waarbij de mariniers tegen de wanden van de kruiperdschepen uit elkaar spatten. Holo-opnames van de schone strijd van de vloot; schepen die in lichtwolkjes veranderden als de ruimtevaartuigen elkaar behendig vernietigden in de diepe nacht. Er viel heel wat te leren. Ender werkte net zo hard als de anderen; ze moesten allemaal voor het eerst van hun leven echt hun best doen omdat ze nu moesten wedijveren met klasgenoten die minstens zo pienter waren als zij.

Maar waar ze echt voor leefden waren de spelen. Die vulden de uren tussen waken en slapen.

Al op hun tweede dag op de Krijgsschool maakte Dap hen vertrouwd met de speelzaal. Die was helemaal boven, een heel eind boven de dekken waar de jongens woonden en werkten. Ze klommen langs ladders omhoog tot waar de zwaartekracht merkbaar zwakker werd en daar in de gewelfde ruimte zagen ze de schitterende lichtjes van de spelcomputers.

Een aantal van de spelen kenden ze al; sommige hadden ze zelfs thuis al gespeeld. Makkelijke en moeilijke. Ender liep de tweedimensionale videospellen voorbij en begon de spellen die de grotere jongens speelden te bekijken, de holografische spellen met in de lucht zwevende voorwerpen. Hij was de enige Pendelgast in dat deel van de zaal en hij werd regelmatig door een van de grotere jongens opzij geduwd. Wat moet je hier? Maak dat je wegkomt. Vlieg op. En vliegen deed hij uiteraard; met de lage zwaartekracht hier raakten je voeten zo hun houvast kwijt en dan zeilde hij door de lucht tot hij tegen iets of iemand aanbotste.

Maar iedere keer haalde hij zichzelf weer uit de knoop en iedere keer ging hij weer terug, soms wel naar een andere plek als hij het spel vanuit een andere hoek wilde bekijken. Hij was te klein om de regelpanelen te kunnen zien en zag dus niet hoe het spel werd bediend. Dat maakte niet uit. Hij zag toch het verloop in de lucht. De manier waarop de speler tunnels in het duister groef, tunnels van licht, die dan door de vijandelijke schepen werden opgespoord en genadeloos gevolgd tot ze het schip van de speler te pakken kregen. De speler kon vallen zetten: mijnen, zwevende bommen, lussen in de lucht die de vijandelijke schepen dwongen tot het eindeloos herhalen van dezelfde weg. Sommige spelers waren pienter. Andere verloren snel.

Maar Ender vond het veel leuker als er twee jongens tegen elkaar speelden. Dan moesten ze elkaars tunnels gebruiken en het werd al gauw duidelijk wie de strategische kant van het spel een beetje goed beheerste.

Binnen het uur ging de eerste bekoring er een beetje af. Inmiddels begreep Ender de wetmatigheden van het spel. Hij begreep de regels die de computer volgde en wist dus dat hij, als hij de bediening een maal onder de knie had, de vijand altijd te slim af kon zijn. Spiralen trekken als de vijand zó was; lussen als de vijand zus was. Bij een val op de loer gaan liggen. Zeven vallen zetten en ze dan op deze manier lokken. Daarna was er geen kunst meer aan en was het alleen een kwestie van doorspelen tot de computer zo snel werd dat menselijke reflexen hem niet meer de baas konden. Dat was niet leuk. Hij wilde graag tegen de andere jongens spelen. De jongens die door de computer zo getraind waren dat ze zelfs als ze tegen elkaar speelden nog probeerden om de computer de loef af te steken. Denken als een machine in plaats van als een jongen.

Ik zou op deze manier van ze kunnen winnen. Ik zou op die manier van ze kunnen winnen.

‘Ik zou graag een keer tegen jou spelen,’zei hij tegen de jongen die net had gewonnen.

‘Bof ik effe, wat hebben we hier?’vroeg de jongen. ‘Een kruiperd of een onderkruipsel?’

‘Er is pas een nieuwe kudde dwergen aan boord gekomen,’zei een andere jongen.

‘Maar dit praat. Wist jij dat ze konden praten?’

‘Ik snap het al,’zei Ender. ‘Jij durft met mij niet om twee potjes winst van de drie te spelen.’

‘Van jou winnen,’zei de jongen, ‘is net zo makkelijk als pissen in het douchehok.’

‘En niet half zo leuk,’zei een ander.

‘Ik heet Ender Wiggin.’

‘Hoor es hier, kleine plegiskop. Jij bent helemaal niks. Vat je wel? Noppes, vat je wel? En noppes blijf je tot je der een hebt gemold. Vat je wel?’

De oudere jongens hadden zo hun eigen taaltje. Ender pikte dat vlug genoeg op. ‘Dus jij durft niet om twee van de drie potjes winst tegen noppes?’

De andere jongens begonnen ongeduldig te worden. ‘Maak die kontkrummel effe af, dan kunnen we weer verder.’

En dus nam Ender plaats achter het vreemde regelpaneel. Zijn handen waren klein, maar de bediening van het spel was doodeenvoudig. Het was even uitproberen om erachter te komen met welke knoppen je welke wapens bediende. Bewegingen werden bestuurd met een standaarddraadbal. Aanvankelijk waren zijn reflexen nog wat traag. De andere jongen, waarvan hij nog steeds niet wist hoe hij heette, stond al gauw flink voor. Maar Ender leerde een hoop en deed het al heel wat beter tegen de tijd dat het spel was afgelopen.

‘Tevreden, dwerg?’

‘Twee van de drie.’

‘Twee van de drie mag hier niet van ons.’

‘Goed, jij wint dus van me, de allereerste keer dat ik dit spel aanraak,’zei Ender. ‘Als dat je geen tweede keer lukt, kan je er niks van.’

Ze speelden nog een potje en dit keer was Ender behendig genoeg om een paar manoeuvres uit te kunnen halen die de jongen kennelijk nog nooit had gezien. Zijn patronen waren daar niet op toegesneden. Ender won niet met gemak, maar hij won wel.

Nu was het afgelopen met het gelach en het gegein van de grotere jongens. Het derde potje werd in doodse stilte gespeeld. Ender won het snel en doeltreffend.

Toen het potje uit was zei een van de oudere jongens: ‘Wordt tijd dat ze deze machine vervangen. Zo langzamerhand kan iedere zult-kop hem verslaan.’

Er kon geen lovend woordje af. Het bleef doodstil toen Ender wegwandelde.

Hij liep niet erg ver. Bleef een eindje verderop staan kijken naar hoe de volgende spelers de dingen probeerden te gebruiken die hij hun had laten zien. Elke zultkop? Ender had een binnenpretje. Die zullen mij niet zo gauw vergeten.

Hij voelde zich prima. Hij had iets gewonnen en nog wel tegen oudere jongens. Misschien wel niet de beste van de oudere jongens, maar hij was in ieder geval dat paniekerige gevoel kwijt dat hij het hier niet zou redden, dat de Krijgsschool te zwaar voor hem zou blijken. Het enige wat hij hoefde te doen was het spel bekijken tot hij begreep hoe het werkte en dan kon hij het systeem gebruiken en zelfs uitblinken.

Het afwachten en kijken was nog het ergst. Want ondertussen kreeg hij van alles te verduren. De jongen wiens arm hij gebroken had was op wraak uit. Ender kwam er al gauw achter dat hij Bernard heette. Hij sprak dat uit met een Frans accent omdat de Fransen met hun aanmatigende afscheidingspolitiek hadden bedongen dat bij hen de kinderen pas Standaard leerden als ze vier jaar waren, wanneer de Franse taaipatronen al ingesleten waren. Zijn accent maakte hem uitheems en interessant; zijn gebroken arm maakte hem een martelaar; zijn sadisme maakte hem tot een natuurlijk middelpunt voor al die jongens die het leuk vonden om een ander pijn te zien lijden.

Ender werd hun vijand.

Kleine dingetjes. Elke keer dat ze de deur in of uit liepen een schop tegen zijn bed. Hem aanstoten als hij met zijn dienblad vol eten liep. Hem laten struikelen op de ladders. Ender leerde razendsnel om geen enkel eigendom buiten zijn kastjes te laten slingeren; hij leerde ook een snelle voetentechniek, om overeind te kunnen blijven. ‘Maladroit,’noemde Bernard hem eens en die naam bleef hangen.

Er waren momenten waarop Ender ontzettend kwaad was. Kwaad worden op Bernard had natuurlijk geen zin. Dat zat hem in het soort persoon dat hij was — een kwelgeest. Wat Ender zo razend maakte was het feit dat de anderen zo bereidwillig met hem meededen. Ze wisten vast en zeker dat Bernards wraak volkomen ongerechTVaardigd was. Ze wisten vast en zeker dat hij in de pendel Ender het eerst had geslagen, dat Ender alleen maar op zijn geweld had gereageerd. Of ze het nu wisten of niet, ze deden alsof ze het niet wisten; maar zelfs als ze het niet wisten hadden ze uit Bernards eigen gedrag kunnen opmaken dat hij een slang was.

Ten slotte was Ender niet zijn enige doelwit. Bernard was bezig een koninkrijk op te bouwen, niet waar.

Ender keek van de zijlijn toe hoe Bernard zijn rangorde indeelde. Sommige jongens kon hij goed gebruiken en daar slijmde hij verschrikkelijk tegen. Andere jongens waren bereidwillige dienaren en deden alles wat hij verlangde ook al deed hij ontzettend minachtend tegen ze.

Maar er waren er een paar die zich ergerden aan Bernards heerschappij.

Ender had al toekijkend gezien wie er een hekel aan Bernard hadden. Shen was klein, eerzuchtig en gauw op stang te jagen. Bernard had dat al vlug ontdekt en begon hem Worm te noemen. ‘Omdat hij zo klein is,’zei Bernard, ‘en omdat hij kronkelt. Moet je zien hoe hij met zijn kont wiebelt als hij loopt.’

Shen stampte kwaad weg, maar daar moesten ze alleen maar nog harder om lachen. ‘Moet je kijken wat een wiebelkont! De mazzel, Worm.’

Ender zei niets tegen Shen — dan zou het al te duidelijk worden dat hij zelf een tegengroep om zich heen aan het verzamelen was. Hij bleef gewoon met zijn lessenaar op zijn schoot zitten en probeerde zo ijverig mogelijk te lijken.

Hij was helemaal niet aan het leren. Hij droeg zijn lessenaar op om elke dertig seconden een bericht naar de interruptwachtlijst te blijven sturen. Het bericht was voor iedereen en het was kort en bondig. Alleen uitpuzzelen hoe hij de afzender onbekend kon houden, zoals de leraren dat konden, was een hele toer geweest. Aan berichten van een van de jongens werd altijd automatisch hun naam toegevoegd. Ender had het beveiligingssysteem van de leraren nog niet kunnen kraken en hij kon dus niet net doen of hij een leraar was. Maar wat hem wél lukte was een nieuw bestand openen voor een niet bestaande leerling, die hij in een opwelling God had genoemd.

Pas toen het bericht klaar was om verzonden te worden probeerde hij Shens blik te vangen. Net als alle andere jongens zat hij toe te kijken hoe Bernard en zijn aanhang zaten te lachen en te geinen om de wiskundeleraar die heel vaak zomaar midden in een zin stilviel en dan rondkeek of hij net bij de verkeerde halte uit de bus was gestapt en niet wist waar hij was.

Maar uiteindelijk keek Shen toch een keer om. Ender knikte naar hem, wees naar zijn lessenaar en grijnsde. Shen keek verbouwereerd. Ender tilde zijn lessenaar een stukje op en wees ernaar. Shen pakte zijn eigen lessenaar. Op dat moment verstuurde Ender het bericht. Shen zag het bijna meteen. Shen las het en begon toen hardop te lachen. Hij keek naar Ender als om te zeggen: Heb jij dit gedaan? Ender haalde zijn schouders op als om te zeggen: Ik weet niet wie het heeft gedaan, maar ik was het in ieder geval niet.

Shen moest weer lachen en verscheidene andere jongens die wat verder bij Bernards groepje vandaan zaten haalden ook hun lessenaars te voorschijn om te kijken. Elke dertig seconden verscheen het bericht op elke lessenaar, wandelde vlug om het hele scherm heen en verdween weer. De jongens zaten allemaal te lachen.

‘Wat is er zo grappig?’wilde Bernard weten. Ender zorgde ervoor dat hij niet zat te grijnzen toen Bernard de slaapzaal rondkeek. Hij deed net of hij bang voor Bernard was, wat bij vele anderen echt het geval was. Shen zat natuurlijk extra uitdagend te grijnzen. Dat duurde even en toen droeg Bernard een van zijn maten op om een lessenaar te pakken. Samen lazen ze het bericht.

HOU JE KONT GEDEKT. BERNARD LIGT OP DE LOER.

— GOD

Bernard werd rood van woede. ‘Wie heeft dit gedaan!’schreeuwde hij.

‘God,’zei Shen.

‘Jij was het in ieder geval niet,’zei Bernard. ‘Een worm heeft niet genoeg hersens om zoiets te kunnen.’

Enders bericht werkte maar vijf minuten. Een tijdje later verscheen er een bericht van Bernard op zijn lessenaar.

IK WEET DAT JIJ HET WAS.

— BERNARD

Ender keek niet op. Hij deed zelfs of hij het bericht helemaal niet gezien had. Bernard wil me gewoon op een schuldig gezicht betrappen. Hij weet niks.

Het maakte natuurlijk niets uit of hij het wist of niet. Bernard zou hem extra gaan dwarszitten omdat hij nu zijn hele positie opnieuw moest opbouwen. Het enige waar hij absoluut niet tegen kon was als andere jongens om hem lachten. Hij moest duidelijk maken wie er de baas was. En dus werd Ender die morgen in de doucheruimte ondersteboven gelopen. Een van Bernards maten deed net of hij over hem struikelde en wist een knie in zijn buik te planten. Ender onderging het zwijgend. Hij was nog steeds niet tot openlijke oorlogvoering overgegaan en wachtte nog steeds af. Hij zou niets doen.

Maar in de oorlog met de lessenaars had hij zijn volgende aanval al geplaatst. Toen hij uit de doucheruimte terugkwam liep Bernard woedend tegen bedden te schoppen en tegen jongens te schreeuwen. ‘Ik heb dat niet geschreven! Hou je bek!’

Op de lessenaar van elke jongen marcheerde het volgende bericht langs de rand van het scherm:

WAT HEB JE EEN LEKKER KONTJE. OM TE ZOENEN.

— BERNARD

‘Ik héb dat bericht niet geschreven!’schreeuwde Bernard. Toen het geschreeuw een tijdje gaande was verscheen Dap in de deuropening.

‘Wat is dat hier allemaal met die herrie?’vroeg hij.

‘Iemand stuurt berichten met mijn naam eronder,’zei Bernard gemelijk.

‘Wat voor bericht?’

‘Wat voor bericht doet er helemaal niet toe!’

‘Voor mij wel.’Dap pakte de meest nabije lessenaar, toevallig die van de jongen in het bed boven Ender. Dap las het bericht, glimlachte even en gaf de lessenaar terug.

‘Interessant,’zei hij.

‘Ga je niet uitzoeken wie het heeft gedaan?’wilde Bernard weten.

‘Oh, ik weet wie het heeft gedaan,’zei Dap.

Ja, dacht Ender. Het systeem was veel te makkelijk te kraken. Het is de bedoeling dat we het kraken, of tenminste stukken ervan. Ze weten dat ik het was.

‘Nou, wie was het dan?’schreeuwde Bernard.

‘Is dat geschreeuw voor mij bedoeld, soldaat?’vroeg Dap op zachte toon.

In één klap sloeg de stemming in de slaapzaal om. Van woede onder Bernards beste vrienden en nauwelijks verholen vermaak onder de anderen, werden ze ineens allemaal doodernstig.

Het gezag ging zich laten gelden.

‘Nee Dap,’zei Bernard.

‘Iedereen weet dat het systeem automatisch de naam van de afzender toevoegt.’

‘Maar ik heb dat niet geschreven!’zei Bernard.

‘Hoorde ik je weer schreeuwen?’vroeg Dap.

‘Gister stuurde iemand een bericht dat ondertekend was door GOD,’zei Bernard.

‘Is het heus?’zei Dap. ‘Ik wist niet dat hij op ons systeem was aangesloten.’Dap draaide zich om en vertrok en de hele zaal bulderde van het lachen.

Bernards poging om de heerschappij over de slaapzaal te verwerven was mislukt — hij had nog maar een paar aanhangers. Maar dat waren wel de gemeensten. En Ender wist dat hij het zwaar te verduren zou hebben zolang hij nog de kat uit de boom keek. Toch had zijn gerommel met het systeem goed gewerkt. Bernard was ingetoomd en alle jongens die een beetje wat in hun mars hadden, waren van hem bevrijd. En het mooiste was nog dat Ender het had gedaan zonder hem in het ziekenhuis te doen belanden. Veel beter deze manier.

Daarna begon hij in alle ernst aan het karwei om een beveiliging voor zijn eigen lessenaar te ontwerpen, want de in het systeem ingebouwde bescherming schoot duidelijk te kort. Als iemand van zes jaar die kon kraken dan was hij duidelijk bedoeld als een speelgoeddingetje en niet als een serieuze beveiliging. Een van de vele spelletjes die de leraren voor ons bedacht hebben. En hier ben ik toevallig erg goed in.

‘Hoe had je dat gedaan?’vroeg Shen hem onder het ontbijt.

Ender bedacht zwijgend dat dit de eerste keer was dat een andere Pendelgast uit zijn eigen lichting met het eten bij hem was komen zitten. ‘Wat gedaan?’vroeg hij.

‘Dat bericht sturen met een schuilnaam eronder. En met Bernards naam! Die was geweldig. Ze noemen hem nu Kontloerder. Als er leraren in de buurt zijn zeggen ze gewoon Loerder, maar iedereen weet waar hij naar loert.’

‘Arme Bernard,’mompelde Ender. ‘En hij is juist zo gevoelig.’

‘Vertel op, Ender. Jij hebt het systeem gekraakt. Hoe heb je het gedaan?’

Ender schudde lachend zijn hoofd. ‘Bedankt dat je denkt dat ik slim genoeg ben om dat te kunnen. Ik zag het gewoon toevallig het eerst, meer niet.’

‘Nou ook goed hoor. Je hoeft het me niet te vertellen,’zei Shen. ‘Maar goed was het.’Ze aten een tijdje zwijgend door. ‘Wiebel ik echt met mijn kont als ik loop?’

‘Mmm,’zei Ender. ‘Een klein beetje maar. Je moet gewoon niet van die grote lange stappen nemen, dat is alles.’

Shen knikte.

‘De enige die op zoiets let is Bernard.’

‘Bernard is een zwijn.’

Ender haalde zijn schouders op. ‘Varkens zijn over het algemeen best aardige beesten.’

Shen lachte. ‘Je hebt gelijk. Dat was een belediging voor de varkens.’

Ze barstten allebei in lachen uit en twee andere Pendelgasten kwamen bij hen zitten. Enders eenzaamheid was afgelopen. De oorlog moest nog beginnen.

6. De Reuzendrank

‘We hebben in het verleden ook wel teleurstellende kinderen gehad, waar we ons jarenlang aan vastklampten in de hoop dat ze het zouden redden en dan redden ze het toch niet. Het prettige van Ender is dat hij er kennelijk vastberaden op aanstuurt om binnen de eerste zes maanden koudgezet te worden.’

‘O ja?’

‘Je ziet toch wel wat er hier aan de hand is? Hij is bij het improvisatiespel in de Reuzendrank blijven steken. Heeft de jongen zelfmoordneigingen? Daar heb ik je nooit over gehoord.’

‘Iedereen loopt op een gegeven moment tegen de Reuzendrank op.’

‘Maar Ender kan er niet afblijven. Net als Pinual.’

‘Iedereen lijkt op het een of andere moment precies op Pinual. Maar hij is de enige die zich van kant heeft gemaakt. En volgens mij had dat niets met de Reuzendrank te maken.’

‘Het is mijn nek die je daarmee op het spel zet. En moet je eens zien wat hij met zijn lichting heeft uitgevreten.’

‘Dat was zijn schuld niet, weet je wel.’

‘Kan me niet schelen. Zijn schuld of niet, hij vergiftigt die groep. Ze horen een hechte groep te vormen en waar Ender staat zie ik een kilometersbrede kloof.’

‘Ik ben trouwens toch niet van plan om hem nog erg lang in die groep te laten.’

‘Dan maak je maar nieuwe plannen. Die lichting is doodziek en hij is de ziektehaard. Hij blijft tot die kwaal genezen is.’

‘Ik was de ziektehaard. Ik zorgde dat hij alleen kwam te staan, en het heeft prima gewerkt.’

‘Gun hem de tijd. Eens kijken wat hij ermee doet.’

‘We hebben de tijd niet.’

‘We hebben de tijd niet om een jongen die even veel kans heeft om een monster te worden als een militair genie, overhaast te bevorderen.’

‘Is dit een dienstbevel?’

‘Het opnameapparaat staat aan. Dat staat altijd aan, je bent volledig gedekt, lelijke hufter.’

‘Als het een dienstbevel is dan zal ik —’

‘Het is een dienstbevel. Hij blijft waar hij is tot we zien hoe hij de toestand in zijn lichting aanpakt. Graff, ik krijg een maagzweer van je.’

‘Als je de school aan mij zou overlaten en zelf voor de vloot zou zorgen, had je ook geen maagzweer.’

‘De vloot zoekt een opperbevelhebber. En zolang jij me die niet bezorgt, heb ik helemaal niets om voor te zorgen.’

* * *

Als kinderen die voor het eerst in een zwembad kwamen druppelden ze onhandig de strijdzaal binnen, zich stevig vastklemmend aan de handvaten langs de wanden. Nul g was griezelig, desoriënterend; ze merkten al gauw dat alles makkelijker ging als ze hun voeten helemaal niet gebruikten.

Vervelender was dat de pakken hun bewegingen nogal belemmerden. Het was moeilijker om precieze bewegingen te maken want de pakken plooiden net een beetje trager en werkten net een beetje meer tegen dan alle andere kleren die ze ooit eerder gedragen hadden.

Ender greep het handvat stevig beet en boog zijn knieën. Hij merkte dat het pak niet alleen een vertragend maar ook een versterkend effect had op beweging. Het was moeilijk om ze op gang te krijgen, maar de broekspijpen van het pak bleven doorbewegen met een behoorlijke kracht als zijn spieren al waren gestopt. Als ik zo hard afzet met mijn voeten, duwt het pak tweemaal zo hard. Ik zal wel een tijdje erg onhandig zijn. Kan maar beter beginnen te oefenen.

En dus gaf hij, met zijn handen nog om het handvat, een krachtige afzet met zijn voeten.

Onmiddellijk kiepte hij om, zijn voeten vlogen over zijn hoofd en hij klapte plat met zijn rug tegen de wand. De terugstoot leek nog wel sterker en zijn handen werden losgerukt van het handvat. Hij vloog hals over kop rondbuitelend dwars door de strijdzaal.

Een misselijk makend ogenblik lang probeerde hij zijn vorige bo-ven-onder oriëntatie vast te houden en zijn lijf probeerde zich op te richten en zocht naar de ontbrekende zwaartekracht. Toen dwong hij zichzelf om zijn gezichtspunt te veranderen. Hij vloog met grote snelheid op een wand af. Dat was omlaag. En meteen had hij zichzelf weer onder controle. Hij vloog niet, hij viel. Dit was een lange duik. Hij kon kiezen hoe hij het oppervlak zou raken.

Ik ga te hard om houvast te krijgen en te houden, maar ik kan de klap verzachten, ik kan onder een schuine hoek wegvliegen als ik op het moment dat ik de wand raak een draai maak en mijn voeten gebruik —

Het ging niet helemaal zoals zijn bedoeling was. Hij vloog inderdaad onder een schuine hoek weg, maar niet onder de hoek die hij had voorspeld. En hij kreeg ook de tijd niet om er over na te denken. Hij bonkte weer tegen een wand aan, dit keer zo snel dat hij zich er niet op had kunnen voorbereiden. Maar wel ontdekte hij louter bij toeval een manier om met zijn voeten de terugkaatshoek te kunnen bepalen. Nu zoefde hij weer door de zaal in de richting van de andere jongens die zich nog aan de wand vastklemden. Dit keer was zijn vaart voldoende afgenomen om een handvat te kunnen grijpen. Hij hing in een krankzinnige hoek ten opzichte van de andere jongens, maar zijn oriëntatie was al weer veranderd en voor zover hij het kon bekijken lagen ze allemaal op de vloer en hingen ze niet aan een wand en hing hij net zo min op zijn kop als zij.

‘Is dit een poging tot zelfmoord, of zo?’vroeg Shen.

‘Probeer het maar eens,’zei Ender. ‘Het pak zorgt ervoor dat jfc je niet bezeert en je kan met je benen de richting bepalen waarin je terugveert, ongeveer zo.’Hij deed de beweging na die hij net had gemaakt.

Shen schudde zijn hoofd — hij was niet van plan om zo’n idioot kunstje te proberen. Maar een andere jongen duwde zich wel af, niet zo snel als Ender de eerste keer, omdat hij niet met een salto begon, maar toch behoorlijk snel. Ender hoefde zijn gezicht niet eens te zien om te weten dat het Bernard was. En vlak na hem vertrok Bernards beste vriend, Alai.

Ender keek hen na toen ze door de reusachtige zaal zeilden; Bernard die worstelde om zich te oriënteren naar de richting die hij als de vloer beschouwde en Alai die zich helemaal aan de beweging overgaf en zich opmaakte om van de wand terug te kaatsen. Geen wonder dat Bernard in de pendel zijn arm brak, dacht Ender. Hij verkrampt helemaal als hij door de lucht zeilt. Hij raakt in paniek. Ender grifte die informatie in zijn geheugen om hem later te kunnen gebruiken.

Met nog een ander stukje informatie. Alai deed geen afzet in dezelfde richting als Bernard. Hij mikte op een hoek van de zaal. Hun banen weken steeds meer uiteen naarmate ze verder vlogen en waar Bernard met een onhandige smak tegen zijn wand botste, wipte Alai met een lichTVoetige driesprong die hem bijna al zijn snelheid deed behouden en hem onder een verrassende hoek deed wegzoeven over de drie oppervlakken die in de hoek bijeenkwamen. Alai joelde uitgelaten en de jongens die naar hem keken joelden mee. Sommigen van hen vergaten dat ze gewichtloos waren en lieten de wand los om in hun handen te klappen. Nu dobberden ze traag alle kanten op, zwaaiend met hun armen en zwembewegingen makend.

Dat is inderdaad een probleem, bedacht Ender. Stel dat je merkt dat je stuurloos ronddobbert. Je kan je nergens tegen afzetten.

Even kwam de gedachte bij hem op om zich te laten dobberen zodat hij al proberend naar een oplossing kon zoeken. Maar hij zag de vruchteloze pogingen van de anderen om hun bewegingsrichting on der controle te krijgen en hij kon niets bedenken dat hij nog kon doen dat zij niet al deden.

Terwijl hij zich met een hand aan de vloer vasthield veugelde hij gedachteloos aan het speelgoedwapen dat vlak onder zijn schouder in de voorkant van zijn pak gestoken was. Toen herinnerde hij zich de handraketjes die de mariniers soms gebruikten als ze een vijandige post enterden. Hij trok het wapen uit zijn pak en bekeek het. In de slaapzaal had hij al alle knoppen ingedrukt maar daar deed het wapen helemaal niets. Misschien zou het hier in de strijdzaal wel werken. Er stond geen gebruiksaanwijzing op. De bedieningsknoppen hadden geen opschriften. Waar de trekker zat, was wel duidelijk — net als alle kinderen had hij bijkans al vanaf zijn zuigelingentijd speelgoedwapens gehad. Er zaten twee knoppen op waar hij met zijn duim makkelijk bij kon en nog een paar andere aan de onderkant van de loop, die zonder twee handen te gebruiken bijna onbereikbaar waren. Kennelijk waren de twee knoppen bij zijn duim bedoeld voor razendsnel gebruik.

Hij richtte het wapen op de vloer en haalde de trekker over. Hij voelde het wapen onmiddellijk warm worden; toen hij de trekker losliet koelde het meteen weer af. Er verscheen ook een klein licht-cirkeltje op de vloer op de plaats waarop hij had gericht.

Hij drukte de rode knop boven op het wapen in en haalde nog een keer de trekker over. Zelfde liedje.

Toen drukte hij de witte knop in. Dat veroorzaakte een heldere lichtflits die een groot gebied verlichtte, maar lang niet zo fel. Het wapen bleef volkomen koel als de witte knop werd ingedrukt.

De rode knop maakte er een laser van — maar Dap had gezegd dat het geen echte laser was — terwijl de witte knop er een lamp van maakte. Allebei niet erg bruikbaar om je mee te verplaatsen.

Dan hangt dus alles af van de manier waarop je je afzet, de koers die je kiest als je van start gaat. Dat betekent dat we het afzetten en terugkaatsen ontzettend goed onder de knie zullen moeten krijgen anders komen we op den duur allemaal hulpeloos midden in de ruimte te dobberen. Ender keek de zaal rond. Een paar van de jongens dreven inmiddels in de nabijheid van een wand en probeerden, door hevig met hun armen te zwaaien een houvast te krijgen. De meesten lachten omdat ze hulpeloos tegen elkaar op botsten en sommigen hielden elkaar bij de hand en draaiden in kringetjes rond. Er waren er maar een paar die zich net als Ender aan een van de wanden vasthielden en rustig toekeken.

Een daarvan, zag hij, was Alai. Hij was niet zo erg ver bij Ender vandaan bij een andere wand beland. In een plotselinge opwelling gaf Ender een afzet en zoefde snel op Alai af. Eenmaal los van de wand vroeg hij zich af wat hij moest zeggen. Alai was Bernards vriend. Wat had Ender hem nou te vertellen?

Maar ja, hij kon nu niet meer van koers veranderen. En dus keek hij recht voor zich uit en maakte ondertussen kleine bewegingen met handen en benen waarmee hij kon bepalen naar welke kant zijn gezicht gekeerd was onder het zweven. Te laat besefte hij dat hij iets te goed had gemikt. Hij zou niet naast Alai landen — hij zou bovenop hem landen.

‘Hier, grijp mijn hand!’riep Alai.

Ender stak zijn hand uit. Alai ving de schok van de botsing op en hielp Ender om een redelijk zachte landing tegen de wand te maken.

‘Prima zeg,’zei Ender. ‘Zulke dingen zouden we moeten oefenen.’

‘Dat dacht ik ook, maar ze liggen allemaal slap van het lachen,’zei Alai. ‘Wat gebeurt er als we daar samen terechtkomen? Dan zouden we elkaar in tegengestelde richting moeten kunnen wegduwen.’

‘Ja.’

‘Goed?’

Het was een erkenning van het feit dat het tussen hen misschien niet allemaal koek en ei was. Is het goed als we iets samen doen? Als antwoord greep Ender Alai bij zijn pols en zette zich schrap om af te zetten.

‘Klaar?’zei Alai. ‘Af!’

Aangezien ze zich niet met dezelfde kracht afzetten, begonnen ze om elkaar heen te draaien. Ender maakte een paar kleine bewegingen met zijn handen en veranderde de stand van zijn been. Ze begonnen langzamer te draaien. Hij deed het nog eens. Nu draaiden ze helemaal niet meer om elkaar heen, maar zweefden ze gelijkmatig voort.

‘Koppie koppie, Ender,’zei Alai. Dat was de hoogst mogelijke lof. ‘Zullen we ons nu maar afduwen, anders knallen we tegen dat zootje aan.’

‘Dan zien we mekaar weer in die hoek.’Ender wilde deze brug naar het vijandelijke kamp wel graag heel houden.

‘De laatste verzamelt scheten in een melkfles,’zei Alai.

Vervolgens begonnen ze langzaam maar gestadig net zo lang te manoeuvreren tot ze wijdbeens met het gezicht naar elkaar toe zaten en de handen en knieën van de één die van de ander raakten.

‘En nou gewoon douwen?’vroeg Alai.

‘Ik heb het ook nog nooit gedaan,’zei Ender.

Ze duwden zich af. Dat gaf hun meer vaart dan ze verwacht hadden. Ender botste tegen een groepje jongens aan en belandde op een heel andere wand dan hij had verwacht. Het duurde even voor hij zijn oriëntatie terug had en de hoek in het oog kreeg waar Alai en hij elkaar zouden treffen. Alai was er al naar onderweg. Ender pikte een koers uit met twee afzetten erin om de grootste kluiten jongens te vermijden.

Toen Ender in de hoek arriveerde, had Alai zijn armen door twee handvaten gestoken en deed hij net of hij sliep.

‘Jij hebt gewonnen.’

‘Ik wil je schetenverzameling zien,’zei Alai.

‘Die bewaar ik in jouw kastje. Heb je dat niet gemerkt?’

‘Ik dacht dat dat mijn sokken waren.’

‘We dragen geen sokken meer.’

‘O ja.’Dat deed hen eraan denken dat ze allebei ver van huis waren. Daardoor ging de lol van de zojuist verworven stuurmanskunst er een beetje af.

Ender haalde zijn wapen te voorschijn en liet zien wat hij over de twee duimknoppen had ontdekt.

‘Wat doet het als je het op een persoon richt?’vroeg Alai.

‘Weet ik niet.’

‘Kunnen we toch uitproberen.’

Ender schudde zijn hoofd. ‘Stel je voor dat we iemand verwonden.’

‘Ik bedoelde natuurlijk dat we elkaar in onze voet zouden schieten of zo. Ik ben Bernard niet, ik heb nooit voor de lol katten gemarteld.’

‘Oh.’

‘Kan vast niet erg gevaarlijk zijn, anders zouden ze deze wapens niet aan kinderen geven.’

‘We zijn nu soldaten.’

‘Schiet mij maar in m’n voet.’

‘Nee, schiet jij mij maar in de mijne.’

‘Dan schieten we gewoon in elkaars voet.’

Dat deden ze. Onmiddellijk voelde Ender de pijp van het pak verstijven en bij de knie- en enkelgewrichten onbeweeglijk worden.

‘Ben jij ook bevroren?’vroeg Alai.

‘Zo stijf als een plank.’

‘Kom op, dan gaan we een paar anderen bevriezen,’zei Alai. ‘Onze eerste oorlog. Wij tegen de anderen.’

Ze grinnikten. Toen zei Ender: ‘We kunnen beter Bernard erbij vragen.’

Alai trok verbaasd een wenkbrauw op. ‘Oh?’

‘En Shen.’

‘Die kleine spleetoog die zo met zijn reet wiebelt?’

Ender besliste dat Alai een geintje maakte. ‘Hoor es, we kunnen niet allemaal nikkers zijn.’

Alai grijnsde. ‘Als je dat tegen mijn grantata had gezegd had hij je vermoord.’

‘Voor het zover kwam had mijn betovergrootvader hem allang verkocht.’

‘Kom op, dan halen we Bernard en Shen en dan gaan we die kruiperdvrienden eens bevriezen.’

Twintig minuten later was iedereen in de zaal stijf bevroren op Ender, Bernard, Shen en Alai na. Het viertal zat luidkeels te joelen en te lachen tot Dap binnenkwam.

‘Ik zie dat jullie al uitgevist hebben hoe je je uitrusting moet gebruiken,’zei hij. Toen deed hij iets met een regelaartje dat hij in zijn hand droeg. Iedereen zweefde traag in de richting van de wand waarop hij stond. Hij liep tussen de bevroren jongens door en tikte hen aan waardoor hun pakken weer soepel werden. Er volgde een lawine van klachten dat het niet eerlijk was dat Bernard en Alai hen allemaal hadden aangeschoten toen ze nog helemaal niet klaar waren.

‘Waarom waren jullie niet klaar?’vroeg Dap. ‘Jullie hadden je pak net zo lang aan als zij. Jullie hadden precies evenveel tijd om rond te fladderen als dronken eenden. Hou op met dat gejank, dan gaan we beginnen.’

Ender merkte op dat iedereen aannam dat Bernard en Alai in het gevecht de aanvoerders waren geweest. Dat was prima. Bernard wist dat Ender en Alai samen hadden uitgeprobeerd hoe de wapens gebruikt moesten worden. En Ender en Alai waren bevriend. Bernard dacht misschien wel dat Ender zich bij zijn groep had aangesloten, maar dat was niet zo. Ender had zich bij een nieuwe groep aangesloten. Bij de groep van Alai. En Bernard hoorde daar ook bij.

Dat was niet meteen iedereen duidelijk; Bernard speelde nog steeds de baas en liet zijn handlangers allerlei karweitjes opknappen. Maar Alai bewoog zich nu vrijelijk door de hele slaapzaal en als Bernard uit zijn bol ging kon Alai hem met een geintje meestal wel weer kalmeren. Toen het moment aanbrak waarop ze hun kameroudste moesten kiezen, werd Alai met vrijwel algemene stemmen gekozen. Bernard mokte nog een paar dagen maar daarna knapte hij flink op en iedereen schikte zich in het nieuwe patroon. De lichting was niet langer verdeeld in Bernards intieme vriendenkring en Enders uitgestotenen. Alai vormde de brug.

Ender zat op zijn bed met zijn lessenaar op zijn knieën. Ze hadden vrij spel en Ender deed het Improvisatiespel. Dat was een steeds veranderend, krankjorum spel waarin de schoolcomputer telkens met nieuwe dingen op de proppen kwam zodat er een doolhof ontstond waarin je kon ronddwalen. Dingen die je leuk vond werden een tijdje bewaard zodat je er naar kon terugkeren; als je dat te lang niet deed, verdwenen ze en kwam er iets anders voor in de plaats.

Soms waren het grappige dingen. Soms waren ze spannend en moest hij razendsnel zijn om in leven te blijven. Hij was al een heleboel keer dood geweest, maar dat was prima, dat hoorde zo bij spelletjes; tot je doorkreeg hoe het moest, ging je een heleboel keren dood.

Zijn figuurtje op het scherm was begonnen als een kleine jongen. Daarna was hij nog een tijdje een beer geweest en nu was hij een grote muis met grote handen en lange, dunne vingers. Hij liet zijn figuurtje onder een heleboel enorme meubelstukken doorrennen. Hij had ook vaak met de kat gespeeld, maar het begon erg saai te worden — het werd te makkelijk om alles te ontwijken, hij kende alle meubelstukken.

Niet door het muizegaatje dit keer, nam hij zich voor. Ik ben doodziek van die Reus. Dat stomme spel is toch niet te winnen. Alles wat ik kies is fout.

Maar hij ging toch weer door het muizegaatje en over het bruggetje de tuin in. Hij ontweek de eenden en de bommenwerpende muskieten — hij had geprobeerd om daarmee te spelen maar dat was veel te makkelijk, en als hij te lang met de eenden speelde veranderde hij in een vis en dat stond hem helemaal niet aan. Vis-zijn leek veel te veel op bevriezen in de strijdzaal en met een verstijfd lijf te moeten wachten tot de tijd om was en Dap hem kwam ontdooien. En zoals gewoonlijk belandde hij dus weer op de glooiende hellingen van de heuvels.

Daar begonnen de aardverschuivingen. Aanvankelijk was hij er telkens weer in terechtgekomen en verpletterd tot een overdreven plas bloed die onder een hoop stenen vandaan sijpelde. Maar inmiddels had hij er slag van om door op een bepaalde manier schuin tegen de helling op te lopen en steeds maar hogere grond op te zoeken te voorkomen dat hij verpletterd werd.

En net als altijd bestonden de aardverschuivingen op een gegeven moment helemaal niet meer uit aarde en stenen. Het oppervlak van de helling barstte open en in plaats van leisteen zat er witbrood onder, luchtig en omhoog komend als rijzend deeg naarmate de korst verder openbarstte en afbrokkelde. Het was zacht en sponzig. Zijn figuurtje verplaatste zich nu trager. En toen hij van het brood af sprong, stond hij op een tafel. Reusachtig brood achter zijn rug; reusachtig blok boter naast hem. En de Reus zelf die hem met zijn kin op zijn handen zat aan te staren. Enders figuurtje was ongeveer even groot als het reuzenhoofd van kin tot kruin.

‘Ik denk dat ik je hoofd er maar eens ga afbijten,’zei de Reus, zoals gewoonlijk.

Dit keer bleef Ender niet staan en hij holde ook niet weg, maar hij liet zijn figuurtje naar het gezicht van de Reus toelopen en gaf hem een schop tegen zijn kin.

De Reus stak zijn tong uit en Ender viel achterover.

‘Heb je zin in een raadselspelletje?’vroeg de Reus. Het maakte dus niets uit — de Reus speelde altijd alleen maar het raadselspelletje. Stomme computer. Hij had wel miljoenen mogelijke draaiboeken in zijn geheugen en de Reus kende maar één stom spelletje.

Zoals altijd zette de Reus twee enorme borrelglazen die tot Enders knieën reikten voor hem op tafel. Zoals altijd waren die met twee verschillende dranken gevuld. De computer was wel zo goed dat het nooit dezelfde dranken waren, tenminste niet voor zover hij zich herinnerde. Dit keer bevatte het ene glas een dikke, romig aandoende vloeistof. Het andere siste en schuimde.

‘De ene drank is giftig, de andere niet,’zei de Reus. ‘Als je goed raadt, neem ik je mee naar Sprookjesland.’

Raden betekende dat hij zijn hoofd in een van de glazen moest steken en van de drank drinken. Hij raadde nooit goed. Soms loste zijn hele hoofd op. Soms vloog hij in brand. Soms viel hij in het glas en verdronk. Soms viel hij er weer uit, werd helemaal groen en rotte weg. Het was altijd afschuwelijk en de Reus zat altijd keihard te lachen.

Ender wist dat hij zou sterven, wat hij ook koos. Het spel was doorgestoken kaart. Als hij de eerste keer dood ging zou zijn figuurtje weer op de tafel van de Reus verschijnen om nog een keer het raadselspel te spelen. Na zijn tweede dood kwam hij terug bij de aardverschuivingen. Daarna bij het bruggetje naar de tuin. Daarna bij het muizegaatje. En als hij dan toch weer naar de Reus bleef terugkeren en weer het raadselspel speelde en weer stierf, werd zijn lessenaar zwart en zou de tekst ‘Einde vrij spel’langs de rand van het scherm marcheren. Dan liet Ender zich op zijn rug op zijn bed vallen waar hij lag te trillen tot hij eindelijk in slaap kon komen. Het spel was doorgestoken kaart maar de Reus bleef maar beloven om hem naar Sprookjesland te brengen, een of ander stom kinderachtig Sprookjesland voor kleuters waar vast een of andere stomme Donald Duck of Pac-Man of Sneeuwwitje zou rondlopen, de moeite niet waard om er heen te gaan, maar hij moest en zou een manier vinden om de Reus te verslaan en er te komen.

Hij dronk van de romige vloeistof. Onmiddellijk begon hij op te zwellen en op te stijgen als een ballon. De Reus schaterde het uit. Hij was weer dood.

Hij raadde nog een keer en dit keer werd de vloeistof hard, zoals beton, en hield zijn hoofd gevangen terwijl de Reus hem langs zijn ruggegraat opensneed, hem als een vis ontgraatte en hem begon op te peuzelen terwijl zijn armen en benen nog bewogen.

Hij dook weer op bij de aardverschuivingen en besloot om niet verder te spelen. Hij liet zich zelfs een keer door de aardverschuivingen bedelven. Maar al stond het koude zweet hem op de rug, met zijn volgende leven trok hij opnieuw de heuvels in tot ze in brood veranderden en hij was weer present op de reuzentafel toen hem de borrelglazen werden voorgezet.

Hij staarde naar de twee dranken. Een ervan schuimde en de ander vertoonde golven als de zee. Hij probeerde te raden wat voor soort dood welke drank zou veroorzaken. Misschien komt er wel een vis uit de oceaan die me opvreet. En dat schuim zal me wel verstikken. Wat een rotspel. Wat een stom kolerespel.

En in plaats van zijn gezicht in een van de glazen te steken schopte hij er een om en toen het tweede ook. Vervolgens glipte hij tussen de enorme handen van de Reus door die ‘Jij speelt vals! Jij speelt vals!’begon te schreeuwen. Hij belandde met een grote sprong op het gezicht van de Reus, klauterde langs zijn bovenlip en zijn neus omhoog en begon in het oog van de Reus te graven. Het leek wel kwark, zo makkelijk liet het spul zich eruit scheppen en terwijl de Reus maar schreeuwde, groef Enders figuurtje een tunnel door het oog, kroop erin en groef zich steeds dieper in.

De Reus viel achterover op de grond. Het tafereel veranderde onder het vallen en toen de Reus op de grond belandde, stonden er overal ingewikkelde, kantachtige bomen. Er vloog een vleermuis op die op de neus van de dode Reus landde. Ender liet zijn figuurtje uit het oog van de Reus opduiken.

‘Hoe ben je hier gekomen?’vroeg de vleermuis. ‘Er komt hier nooit iemand.’

Ender kon natuurlijk geen antwoord geven. En dus bukte hij zich, greep een handvol van het spul uit het oog van de Reus en hield dat de vleermuis voor.

De vleermuis nam het aan en vloog weg onder het roepen van: ‘Welkom in Sprookjesland.’

Het was hem gelukt. Nu zou hij op onderzoek uit moeten gaan. Hij zou van het reuzenhoofd omlaag moeten klimmen om te zien wat hij ten langen leste had bereikt.

In plaats daarvan schakelde hij zijn lessenaar uit, borg hem op in zijn kastje, trok zijn kleren uit en trok zijn dekens over zich heen. Hij had de Reus helemaal niet willen doden. Dit was nota bene een spelletje! Helemaal geen kwestie van kiezen tussen zijn eigen gruwelijke dood en een nog erger moord. Ik ben een moordenaar, zelfs in mijn spel. Peter zou trots op me zijn.

7. Salamander

‘Is het niet prettig om te weten dat Ender het onmogelijke kan doen?’

‘Ik heb de dood van de spelers altijd al walgelijk gevonden. Ik heb de Reuzendrank altijd al het meest ontaarde deel van het hele Improvisatiespel gevonden, maar dat regelrecht op dat oog afgaan -en zo iemand moeten we het opperbevel over onze vloot geven?’

‘Wat belangrijk is, is dat hij het spel dat niet gewonnen kon worden, gewonnen heeft.’

‘Ik neem aan dat je hem nu wel zult bevorderen.’

‘We wilden alleen even afwachten hoe hij die kwestie met Bernard zou oplossen. Hij heeft het perfect aangepakt.’

‘Dus zodra hij een situatie de baas wordt, schuif je hem weer door naar een nieuwe die hij niet aankan. Krijgt hij helemaal geen rust?’

‘Hij krijgt een maand of twee, drie met zijn lichting. Dat is voor een kind tamelijk lang, hoor.’

‘Vind jij nu ook wel eens dat deze jongens helemaal niet op kinderen lijken? Als ik kijk naar wat ze doen, naar de manier waarop ze praten, dan vind ik hen helemaal niet op jonge kinderen lijken.’

‘Ze zijn de meest briljante kinderen van de hele wereld, elk op zijn eigen manier.’

‘Maar dan moeten ze zich toch eigenlijk even goed als kinderen gedragen ? Ze zijn gewoon niet normaal. Ze gedragen zich als figuren uit de geschiedenis. Napoleon en Wellington. Caesar en Brutus.’

‘We proberen de wereld te redden en niet het gewonde hart te helen. Jij bent te veel met ze begaan.’

‘Generaal Levy kent geen medelijden, met niemand. Alle video’s maken dat duidelijk. Maar doe deze jongen geen pijn.’

‘Is dat een geintje?’

‘Ik bedoel, doe hem niet meer pijn dan noodzakelijk is.’

* * *

Bij het eten kwam Alai tegenover Ender zitten. ‘Ik ben er eindelijk achter hoe je dat bericht hebt verstuurd. Met Bernards naam eronder.’

‘Ik?’vroeg Ender.

‘Ja, kom nou, wie anders? Bernard was het in ieder geval niet. En Shen is niet zo goed met de computer. En ik weet dat ik het niet was. Wie anders dus? Doet er ook helemaal niet toe. Ik heb uitgepuzzeld hoe je een nieuwe leerling kunt invoeren. Jij hebt gewoon een leerling ingevoerd die je Bernard-spatie noemde, B-E-R-N-A-R-D-spatie, zodat de computer hem er niet uitschopte als de dubbel van een al bestaande leerling.’

‘Zo te horen zou dat wel kunnen werken,’zei Ender.

‘Goed, goed. Nou, het werkt dus inderdaad. Maar jij deed dat zowat op de eerste dag.’

‘Of iemand anders. Misschien deed Dap het wel om Bernards heerschappij een beetje binnen de perken te houden.’

‘Ik heb ook nog iets anders gemerkt. Met jouw naam kan het niet.’

‘O nee?’

‘Alles met Ender erin wordt verworpen. Ik kan trouwens ook niet in je bestanden komen. Jij hebt je eigen beveiliging gemaakt.’

‘Mogelijk.’

Alai grijnsde. ‘Ik heb ergens ingebroken en een puinhoop van iemands bestanden gemaakt. Ik heb bescherming nodig, Ender. Ik moet jouw systeem hebben.’

‘Als ik je mijn systeem geef, dan weet je hoe het moet en dan kraak je mijn bestanden om er een puinhoop van te maken.’

‘Ik?’vroeg Alai. ‘Je allerbeste vriend!’

Ender moest lachen. ‘Ik maak wel een beveiliging voor je.’

‘Nu meteen?’

‘Mag ik eerst mijn bord leegeten?’

‘Jij eet nooit je bord leeg.’

Dat was waar. Er lag altijd nog eten op Enders bord na de maaltijd. Ender keek naar zijn bord en besloot dat hij klaar was met eten. ‘Kom op dan.’

Toen ze in de slaapzaal waren liet Ender zich op zijn bed zakken en zei: ‘Haal je lessenaar maar, dan zal ik je laten zien hoe het moet.’Maar toen Alai met zijn lessenaar bij Enders bed kwam, zat Ender daar nog steeds en waren zijn kastjes nog dicht.

‘Problemen? vroeg Alai.

Als antwoord legde Ender zijn handpalm op zijn kastje. ‘Poging tot Openen door Onbevoegde,’meldde het. Het ging niet open.

‘Je bent te grazen genomen, jongen,’zei Alai. ‘Je bestaat niet meer.’

‘Wil je nou nog steeds zo graag mijn beveiligingssysteem?’Ender stond op en liep bij zijn bed vandaan.

‘Ender,’zei Alai.

Ender draaide zich om. Alai hield een stukje papier omhoog.

‘Wat is dat?’

‘Weet je dat niet? Het lag op je bed. Je bent er vast op gaan zitten.’

Ender pakte het aan.

ENDER WIGGIN

INGEDEELD BIJ SALAMANDERLEGER

BEVELHEBBER BONZO MADRID

INGAAND ONMIDDELLIJK

CODE GROEN GROEN BRUIN

GEEN BEZITTINGEN MEEBRENGEN

‘Je bent goochem, Ender, maar je doet het in de strijdzaal niet beter dan ik.’

Ender schudde zijn hoofd. Het was het stomste wat hij kon bedenken, om hem op dit moment te bevorderen. Niemand werd bevorderd voor hij acht jaar was. Ender was nog niet eens zeven. En meestal schoven de lichtingen tegelijk door naar de legers zodat de meeste legers gelijktijdig een of meer nieuwelingen kregen. Op geen van de andere bedden lag een overplaatsingsbriefje.

Net nu alles eindelijk een beetje begon te lopen. Net nu Bernard eindelijk met iedereen overweg kon, zelfs met Ender. Net nu Ender en Alai echte vrienden begonnen te worden. Net nu zijn leven een beetje draaglijk werd.

Ender stak zijn hand uit om Alai van zijn brits overeind te trekken.

‘Het Salamanderleger staat wel hoog in de competitie,’zei Alai.

Ender was zo kwaad over de oneerlijkheid van de overplaatsing dat er tranen in zijn ogen sprongen. Niet huilen, hield hij zichzelf voor.

Alai zag de tranen maar had het fatsoen om zijn mond erover te houden. ‘Het zijn strontkoppen, Ender, je mag niet eens je eigen spulletjes meenemen.’

Ender grinnikte en moest gelukkig toch niet huilen. ‘Zal ik mijn kleren uittrekken en in mijn blote kont gaan?’

Alai begon ook te lachen.

In een opwelling sloeg Ender zijn armen om hem heen en omhelsde hem, bijna even hartelijk als hij bij Valentine altijd deed. Hij moest op dat moment zelfs even aan Valentine denken en verlangde verschrikkelijk naar huis. ‘Ik wil helemaal niet,’zei hij.

Alai sloeg zijn armen om Enders schouders. ‘Ik begrijp het wel, Ender. Jij bent de beste van ons. Ze willen jou vast zo snel mogelijk alles leren.’

‘Ze willen me helemaal niet alles leren,’zei Ender. ‘Ik wilde graag leren hoe het is om een vriend te hebben.’

Alai knikte met een ernstig gezicht. ‘Mijn vriend voor altijd, en altijd de beste,’zei hij. Toen grijnsde hij. ‘Hak ze in de pan de kruiperds.’

‘Reken maar,’lachte Ender terug.

Ineens gaf Alai Ender een zoen op zijn wang en hij fluisterde hem in zijn oor: ‘Salaam.’Toen wendde hij zich met een rooie kop af en liep naar zijn eigen brits achter in de slaapzaal. Ender vermoedde dat de zoen en het woord op een of andere manier verboden waren. Misschien wel een onderdrukte godsdienst. Of misschien had het woord wel een eigen, bijzondere betekenis voor Alai alleen. Wat het voor Alai ook betekende, Ender wist dat het heilig voor hem was; dat hij zich aan Ender had blootgegeven, zoals Enders moeder eens had gedaan toen hij nog heel klein was, nog voor ze de monitor in zijn nek geplaatst hadden, en ze haar handen op zijn hoofd had gelegd toen ze dacht dat hij sliep, en ze voor hem had gebeden. Ender had daar nooit met iemand over gesproken, zelfs niet met zijn moeder, maar hij had het bewaard als een gewijde herinnering aan hoe zijn moeder van hem hield als ze dacht dat niemand, zelfs hij niet, haar kon horen of zien. Dat was wat Alai hem had gegeven; een geschenk dat zo heilig was dat zelfs Ender niet mocht weten wat het betekende.

Na zoiets viel er niets meer te zeggen. Alai kwam bij zijn brits aan, draaide zich om en keek naar Ender. Ze bleven elkaar even in de ogen kijken, verbonden door wederzijds begrip. Toen liep Ender de slaapzaal uit.

In dit deel van de school zou hij geen groen groen bruin aantreffen; hij zou de kleuren in een van de openbare ruimten moeten oppikken. De anderen zouden al gauw klaar zijn met eten; hij had geen zin om naar de eetzaal te gaan. De speelzaal zou nu wel zo goed als leeg zijn.

Zoals hij zich nu voelde lokten de spellen hem geen van alle erg aan. Hij liep dus naar de rij openbare lessenaars achterin de zaal en riep zijn eigen persoonlijke spel op. Hij zorgde ervoor om snel in Sprookjesland te belanden. De Reus was tegenwoordig dood als hij daar arriveerde; hij moest zich voorzichtig over de rand van de tafel laten zakken, op de poot van de omgevallen stoel van de Reus springen en dan de sprong naar de grond wagen. Een paar maal had hij ratten aan het lijk van de Reus zien knagen; maar nadat Ender er een had gedood met een speld uit de kapotte kiel van de Reus, hadden ze hem verder met rust gelaten.

In feite was het lijk van de Reus al helemaal vergaan. Wat er door de kleine aaseters opgevreten kon worden was opgevreten; de maden hadden hun werk gedaan in de ingewanden; wat er over was was een uitgedroogde mummie, uitgehold, met verkrampt grijnzende tanden, lege ogen en gekromde vingers. Ender herinnerde zich hoe hij zich een weg door het oog had gegraven toen het nog leefde en hem kwaadaardig en listig aankeek. Ender was zo kwaad en gefrustreerd dat hij met liefde nog een keer zo’n moord zou plegen. Maar de Reus was inmiddels een onderdeel van het landschap en hij kon zijn woede dus niet meer op hem koelen.

Ender was nog iedere keer over het bruggetje naar het kasteel van de Hartenvrouw gegaan, waar er genoeg spelletjes voor hem te spelen waren; maar die lokten hem nu geen van alle aan. Hij liep om het lijk van de Reus heen en volgde de beek stroomopwaarts tot waar hij uit het bos opdook. Daar trof hij een speeltuin aan met glijbanen en klimrekken, wippen en draaimolentjes en een stuk of tien vrolijk spelende kinderen. Ender liep erheen en merkte dat hij in het spel een kind geworden was, hoewel zijn figuurtje in de spellen meestal volwassen was. Hij was zelfs nog kleiner dan de andere kinderen.

Hij sloot zich aan bij de rij voor de glijbaan. De andere kinderen negeerden hem. Hij klom omhoog en keek hoe de jongen voor hem de lange, spiralende afdaling naar de grond maakte. Toen ging hij zitten en begon te glijden.

Hij had amper een tel gegleden toen hij dwars door de glijbaan heen zakte en op de grond onder de ladder belandde. De glijbaan kon hem niet houden.

De klimrekken ook niet. Hij kon een klein stukje omhoog klauteren, maar dan begaf ineens een willekeurige stang het en viel hij. Hij kon op de wip zitten tot hij het hoogste punt bereikte en dan viel hij. Als de draaimolen snel draaide kon hij zich niet aan de stangen vasthouden en werd hij er door de middelpuntvliedende kracht uitgeslingerd.

En de andere kinderen; hun lachen was rauw en beledigend. Ze kwamen om hem heen staan en bleven secondenlang staan wijzen en lachen voor ze weer verder speelden.

Ender had hen met plezier geslagen of in de beek gegooid. In plaats daarvan liep hij het bos in. Hij vond een pad dat al gauw overging in een antieke klinkerweg, erg overwoekerd met onkruid maar nog bruikbaar genoeg. Aan beide kanten van de weg vond hij verwijzingen naar mogelijke spellen, maar Ender volgde die geen van alle. Hij wilde weten waar de weg heen liep.

Die liep naar een open plek met een put in het midden en een bordje erbij waarop stond: ‘Drink, Reiziger.’Ender liep naar voren en keek in de put. Bijna meteen hoorde hij gegrom. Uit het bos dook een tiental kwijlende wolven met mensengezichten op. Ender herkende hen -het waren de kinderen uit de speeltuin. Alleen hadden ze nu vlijmscherpe tanden; de ongewapende Ender was weldra verscheurd.

Zoals gewoonlijk verscheen zijn volgende figuurtje op dezelfde plaats en werd opnieuw verscheurd, hoewel Ender nu in de put probeerde te klimmen.

Maar de keer daarna belandde hij in de speeltuin. Weer lachten de kinderen hem uit. Ja, lachen jullie maar, dacht Ender. IK weet wat jullie zijn. Hij gaf een van hen een duw. Ze kwam boos achter hem aan. Ender lokte haar mee de glijbaan op. Hij viel er natuurlijk doorheen, maar omdat zij zo dicht achter hem zat, viel zij er dit keer ook doorheen. Toen ze de grond raakte, veranderde ze in een wolf en bleef ze dood of verdoofd liggen.

Een voor een liet Ender de anderen in een val lopen. Maar voor hij klaar was met de laatste begonnen de wolven bij te komen zonder weer in kinderen te veranderen. Ender werd opnieuw verscheurd.

Trillend en zwetend zag Ender dat zijn figuurtje dit keer op de tafel van de Reus terugkwam. Ik moet ophouden, hield hij zichzelf voor. Ik moet me bij mijn nieuwe leger melden.

Maar in plaats daarvan liet hij zijn figuurtje van de tafel klauteren en om het lijk van de Reus heen naar de speeltuin lopen.

Zodra dit keer een kind de grond raakte en in een wolf veranderde, sleepte Ender het lijf naar de beek en trok het in het water. Elke keer begon het lijf te sissen alsof het water een bijtend zuur was; de wolf teerde weg en een donkere rookwolk steeg op en dreef weg. Hij wist zich makkelijk van de kinderen te ontdoen, hoewel ze hem op het laatst met twee of drie tegelijk begonnen te volgen. Op de open plek trof Ender dit keer geen wolven aan en hij liet zich aan het emmertouw in de put zakken.

Het was schemerig in de onderaardse grot maar hij zag stapels edelstenen. Die liep hij voorbij en hij merkte dat er achter zijn rug ogen tussen de edelstenen glinsterden. Een met eten beladen tafel kon hem niet bekoren. Hij liep tussen een groep kooien door die aan het plafond van de grot hingen met elk een uitheems, aantrekkelijk ogend schepsel erin. Ik kom later wel een keer met jullie spelen, dacht Ender. Eindelijk bereikte hij een deur waarop in schitterende smaragden de volgende woorden stonden:

EINDE VAN DE WERELD

Hij aarzelde geen moment. Hij deed de deur open en stapte over de drempel.

Hij stond op een smalle richel hoog boven een steile afgrond, met in de diepte een landschap van licht- en donkergroen bos met veegjes herfstkleuren en hier en daar stukken ontgonnen land met door ossen getrokken ploegen en kleine dorpjes, een kasteel op een heuvel in de verte en door de wind voortgedreven wolken in de lucht onder zijn voeten. Boven zijn hoofd was de hemel het plafond van een reusachtige grot waar kristallen schitterden in fonkelende stalactieten.

De deur viel achter hem dicht; Ender staarde ingespannen naar het tafereel. Doordat het zo mooi was, bekommerde hij zich minder om zijn overleven dan gewoonlijk. Wat voor spel dit oord voor hem in petto had kon hem momenteel eigenlijk ook niet veel schelen. Hij had het gevonden en het aanschouwen ervan was op zich al een beloning. Dus sprong hij zonder over de consequenties na te denken van de richel.

Nu zoefde hij omlaag naar een kolkende rivier met woeste rotsblokken; maar onder het vallen schoof er een wolk tussen hem en de grond die hem opving en wegdroeg. De wolk bracht hem naar de toren van het kasteel en droeg hem door het open raam naar binnen. Daar liet hij hem achter in een kamer zonder zichtbare deur in vloer of plafond en met ramen waaruit een val zeker dodelijk zou zijn.

Een ogenblik geleden was hij nog onbekommerd van de richel gesprongen; dit keer aarzelde hij.

Het kleedje voor de haard ontrafelde zich tot een lange, dunne slang met gemene tanden.

‘Ik ben je enige uitweg,’zei de slang. ‘De dood is je enige uitweg.’

Ender speurde het vertrek af op zoek naar een wapen toen het scherm ineens donker werd. Langs de rand van de lessenaar verscheen een knipperende boodschap.

OGENBLIKKELIJK BIJ JE BEVELHEBBER MELDEN.

JE BENT LAAT.

GROEN GROEN BRUIN.

Woedend schakelde Ender de lessenaar uit. Hij liep naar de kleurcodewand, zocht de groen groen bruine lichtwijzer, tikte die aan en volgde hem toen hij voor zijn voeten oplichtte. Het donkergroen, lichtgroen en bruin van de kleurcode deed hem denken aan het vroege herfstrijk dat hij in het spel had gevonden. Ik moet daar zien terug te keren, nam hij zich voor. De slang is een lange draad; ik kan me uit de toren omlaag laten zakken om in dat oord rond te kijken. Misschien heet het wel het einde van de wereld omdat het het einde van de spellen is, omdat ik daar naar een van de dorpen kan gaan om een van de jongetjes te worden die daar werken en spelen, en er zonder iets naar het leven te hoeven staan en zonder dat mij iets naar het leven staat, een gewoon leven te leiden.

Maar toen hij daar verder over nadacht zou hij niet weten wat hij zich moest voorstellen bij ‘een gewoon leven leiden’. Hij had het zijn hele leven nog nooit gedaan. Maar hij zou het wel graag willen.

Legers waren groter dan pendellichtingen en de slaapzaal van het leger was ook groter. Hij was lang en smal met aan beide zijden britsen; zelfs zo lang dat de kromming van de vloer duidelijk zichtbaar was waar het verste eind van het vertrek omhoog krulde, een duidelijk onderdeel van het wiel van de Krijgsschool.

Ender stond in de deuropening. Een paar jongens in de nabijheid van de deur keken in zijn richting, maar ze waren ouder en het leek wel alsof ze hem helemaal niet gezien hadden. Ze gingen gewoon door met het gesprek dat ze voerden, op hun britsen hangend en liggend. Ze hadden het natuurlijk over wed strijd gevechten — daar hadden oudere jongens het altijd over. Ze waren allemaal een stuk langer dan Ender. De tien- en elfjarigen torenden allemaal boven hem uit; zelfs de jongsten waren toch al acht en Ender was niet groot voor zijn leeftijd.

Hij probeerde te zien wie van de jongens de bevelhebber was, maar de meesten waren gekleed in iets dat het midden hield tussen hun wedstrijdtenue en wat de soldaten altijd hun slaapuniform noemden -van top tot teen in hun blote nakie. Een heleboel van hen hadden hun lessenaar voor zich, maar er waren er maar weinig aan het studeren.

Ender stapte de slaapzaal binnen. Zodra hij dat deed, werd hij opgemerkt.

‘Wat moet je?’wilde de jongen op het bovenste bed bij de deur weten. Hij was de grootste van het stel. Ender had hem al eerder gezien, een jonge reus met een paar rafelige baardharen aan zijn kin. ‘Jij bent geen Salamander.’

‘Het is de bedoeling van wel, denk ik,’zei Ender. ‘Groen groen bruin, toch? Ik ben overgeplaatst.’Hij liet de jongen die kennelijk de deur bewaakte zijn papiertje zien.

De deurbewaker greep ernaar. Ender trok het gauw terug zodat hij er net niet bij kon. ‘Ik moet dat aan Bonzo Madrid geven.’

Nu mengde een andere jongen zich in het gesprek, een kleinere jongen, maar nog altijd een stuk groter dan Ender. ‘Niet bonn-zo, pissebed. Boon-so. Spaanse naam. Bonzo Madrid. Aqui nosotros hablamos español, Señor Gran Fedor.’

‘Dan ben jij zeker Bonzo?’zei Ender, dit keer met de juiste uitspraak van de naam.

‘Nee, ik ben gewoon een briljant en begaafd talenwonder. Petra Arkanian. De enige griet in het Salamanderleger. Met meer kloten dan alle anderen in deze kamer.’

‘Moet je opoe Petra weer eens horen,’zei een van de jongens.

‘Grote kak op een klein potje,’zei een van de anderen.

Bijna iedereen moest lachen.

‘Tussen ons gezegd en gezwegen,’zei Petra, ‘als ze de Krijgsschool een klisma moesten geven, zouden ze die er bij groen groen bruin insteken.’

Ender kreeg een gevoel van wanhoop. Alles werkte al in zijn nadeel — volkomen ongeoefend, klein van stuk, onervaren, gedoemd om wrok op te wekken vanwege zijn voortijdige bevordering. En dan liep hij stom toevallig ook nog precies de verkeerde vriend op. Een buitenbeentje in het Salamanderleger en ze had er zojuist voor gezorgd dat hij in de gedachten van de rest van het leger met haar verbonden was geraakt. En dat allemaal in een paar tellen. Ender keek naar de lachende, spottende gezichten en stelde zich voor dat ze behaarde lijven hadden en een verscheurend gebit met puntige tanden. Ben ik dan de enige mens in dit hele oord? Zijn de anderen allemaal wilde beesten die er alleen maar op uit zijn om anderen te verslinden?

Toen moest hij aan Alai denken. Er was natuurlijk in ieder leger wel iemand die de moeite waard was.

Ineens hield het gelach op en viel de hele groep stil hoewel niemand hen tot rust had gemaand. Ender draaide zich om naar de deuropening. Daar stond een lange, donkere, slanke jongen met prachtige zwarte ogen en dunne, elegante lippen. Zo’n schoonheid zou ik wel willen volgen, zei iets in Enders binnenste. Wat die ogen zien zou ik ook wel willen zien.

‘Wie ben je?’vroeg de jongen kalm.

‘Ender Wiggin, commandant,’zei Ender. ‘Overgeplaatst van pendellichting naar Salamanderleger.’Hij stak zijn dienstopdracht naar voren.

De jongen nam het papier aan met een snelle, zekere beweging, zonder Enders hand aan te raken. ‘Hoe oud ben je, Wiggin?’vroeg hij.

‘Bijna zeven.’

Nog steeds kalm zei hij: ‘Ik vroeg hoe oud je bent, niet hoe oud je bijna bent.’

‘Ik ben zes jaar, negen maanden en twaalf dagen.’

‘Hoe lang heb je in de strijdzaal gewerkt?’

‘Een paar maanden nu. Ik schiet al veel beter.’

‘Ooit aan gevechtsoefeningen deelgenomen? Ooit deel uitgemaakt van een plton? Ooit een gezamenlijke oefening meegemaakt?’

Ender had zelfs nog nooit van zulke dingen gehoord. Hij schudde zijn hoofd.

Madrid keek hem strak aan. ‘Zo. Je zult er wel gauw achterkomen dat de officieren die deze school leiden, en met name majoor Anderson die de baas van het spul is, dol zijn op rotgeintjes. Salamander begint zich net een beetje uit de grauwe massa van het plebs omhoog te werken. We hebben twaalf van onze laatste twintig gevechten gewonnen. We hebben de Ratten, de Schorpioenen en de Bloedhonden ingehaald en we staan klaar om de leidende positie in de competitie over te nemen. En uiteraard krijg ik dus zo’n nutteloos, ongeoefend, hopeloos onderontwikkeld exemplaar als jij op mijn dak geschoven.’

Petra zei zacht: ‘Hij staat anders bepaald niet te dringen om kennis met je te maken.’

‘Kop dicht, Arkanian,’zei Madrid. ‘Eén beproeving was zeker nog niet genoeg. Maar wat voor hindernissen onze officieren ook voor ons opwerpen, wij blijven —’

‘Salamander!’schreeuwden de soldaten als één man.

Intuïtief nam Ender dit voorval ineens heel anders waar. Het was een patroon, een ritueel. Madrid was niet bezig hem te kwellen, hij maakte zich alleen meester van een onverwachte gebeurtenis en gebruikte die om zijn greep op zijn leger te versterken.

‘Wij zijn het vuur dat hen zal verzengen, met huid en haar, met hoofd en hart; vele vlammen zijn we, maar toch één vuur.’

‘Salamander!’schreeuwden ze weer.

‘Zelfs deze wurm zal ons niet verzwakken.’

Even voelde Ender zijn hoop oplaaien. ‘Ik zal hard werken en vlug leren,’zei hij.

‘Ik heb jou geen toestemming gegeven om je mond open te doen,’antwoordde Madrid. ‘Ik ben van plan om je zo vlug ik kan te ruilen met iemand anders. Ik zal misschien wel een waardevol iemand op je moeten toegeven, maar al ben je nog zo klein, je bent erger dan waardeloos. Een onvermijdelijke extra ijspegel bij elk gevecht, dat ben je en waar we nu staan maakt elke bevroren soldaat verschil in de stand. Ik heb niets tegen je Wiggin, maar je kunt vast je ervaring wel opdoen op kosten van een ander.’

‘Wat een schat is hij toch, hè,’zei Petra.

Madrid deed een stap in de richting van het meisje en gaf haar met de rug van zijn hand een klap in haar gezicht. Het maakte bijna geen geluid want hij raakte haar alleen met zijn nagels. Maar ze had vier helderrode plekjes op haar wang en kleine bloeddruppeltjes gaven de plaats aan waar de punten van zijn nagels haar hadden geraakt.

‘Hier volgen je instructies, Wiggin. Ik verwacht dat dit de laatste keer is dat ik tegen je hoef te praten. Jij blijft uit de weg als wij in de strijdzaal oefenen. Je moet daar uiteraard wel aanwezig zijn, maar je wordt niet ingedeeld bij een plton en je neemt geen deel aan de oefeningen. Als we voor een gevecht worden opgeroepen kleed je je snel aan en meld je je samen met de anderen bij de poort. Maar je stapt pas een volle vier minuten na aanvang van de wedstrijd door de poort en vervolgens blijf je in de buurt van de poort met je wapen ongebruikt in zijn holster tot het moment waarop de wedstrijd is afgelopen.’

Ender knikte. Hij zou dus een nul zijn. Hij hoopte maar dat hij gauw uitgeruild zou worden.

Hij had ook gemerkt dat Petra geen kik had gegeven en ook haar wang niet had aangeraakt, hoewel een van de bloeddruppeltjes een straaltje was geworden dat in een streep naar haar kin liep. Ze was misschien wel een buitenbeentje, maar aangezien Bonzo Madrid toch Enders vriend niet zou worden, wat er ook gebeurde, kon hij net zo goed vriendschap sluiten met Petra.

Hij kreeg achter in de slaapzaal een brits toegewezen. Een bovenbed, zodat hij als hij op zijn brits lag niet eens de deur kon zien; die ging verscholen achter de kromming van het plafond. Er lagen andere jongens om hem heen, vermoeid uitziende, stuurs kijkende jongens, de minst gewaardeerden. Ze hadden geen welkomstwoorden voor Ender over.

Ender probeerde zijn kastje te openen door zijn handpalm ertegen te leggen, maar er gebeurde niets. Toen besefte hij dat de kastjes niet afgesloten waren. Ze hadden alle vier een ring aan de deur waarmee je ze kon opentrekken. Het was gedaan met privé-zaken als je eenmaal in een leger zat.

Er lag een uniform in het kastje. Niet het lichtblauwe geval van de pendelgasten, maar het met oranje afgezette donkergroene uniform van het Salamanderleger. Het paste niet zo goed. Maar ze hadden misschien wel nooit een uniform voor zo’n jong persoon hoeven leveren.

Hij begon het juist uit te trekken toen hij Petra door het gangpad in de richting van zijn brits zag lopen. Hij liet zich van zijn bed glijden en sprong op de vloer om haar te groeten.

‘Hou je gemak,’zei ze. ‘Ik ben geen officier.’

‘Je bent toch een pltonleider?’

In de buurt grinnikte iemand.

‘Hoe kom je daar nou bij, Wiggin?’

‘Je hebt een brits aan de voorkant van de slaapzaal.’

‘Ik heb een brits aan de voorkant omdat ik de beste scherpschutter van het Salamanderleger ben en omdat Bonzo bang is dat ik een revolutie op touw zal zetten als de pltonleiders geen oogje op me houden. Alsof ik iets zou kunnen beginnen met dit stelletje sukkels.’Ze wees naar de stuurs kijkende jongens op de britsen om hen heen.

Waar was ze mee bezig, het nog erger te maken dan het al was? ‘Iedereen is beter dan ik,’zei Ender in een poging om afstand te nemen van haar minachting voor de jongens die tenslotte zijn slaap-maten zouden zijn.

‘Ik ben een griet,’zei ze, ‘en jij bent een kontkrummel van zes jaar. We hebben zoveel gemeen, waarom worden we geen vrienden?’

‘Ik ben niet van plan om je huiswerk voor je te maken,’zei hij.

Het duurde even voor ze doorhad dat het een grapje was. ‘Ha,’zei ze. ‘Het is allemaal zo militair als je eenmaal aan de competitie meedoet. De lessen zijn ook heel anders dan voor pendelgasten. Geschiedenis en strategie en tactiek en kruiperds en wiskunde en sterren, dingen die je nodig hebt als gezagvoerder of bevelhebber. Je zult het wel zien.’

‘Dus nou ben ik je vriend. Levert dat nog wat op?’vroeg Ender. Hij deed haar stoere manier van praten na, alsof alles haar onverschillig liet.

‘Bonzo is niet van plan om je te laten oefenen. Hij zal je je lessenaar laten meenemen naar de strijdzaal om te studeren. In zekere zin heeft hij natuurlijk gelijk — hij heeft geen zin om zijn zorgvuldig uitgekiende manoeuvres te laten verpesten door een ongeoefend gozertje.’Ze verviel in het eigen taaltje waarin ze zich in de Krijgsschool meestal uitdrukten. ‘Bonzo, die is zo precies. Zo netjes, als-ie op een bord pist, spat-ie niet eens.’

Ender grijnsde.

‘De strijdzaal is altijd open. Als je wil neem ik je mee in onze vrije tijd en laat ik je een paar dingen zien die ik goed kan. Ik ben geen geweldig soldaat, maar ik ben behoorlijk goed en ik weet in ieder geval meer dan jij.’

‘Graag,’zei Ender.

‘We beginnen morgenochtend na het ontbijt.’

‘Maar als iemand dan de zaal gebruikt? Mijn lichting ging altijd vlak na het ontbijt.’

‘Geen probleem hoor. Het hele hart van de Krijgsschool, de naaf van het wiel bestaat uit strijdzalen. Ze draaien niet mee met de rest van het station. Zo komen ze aan de nullo, de nul g — het hele zaakje staat gewoon stil. Geen draaiing, geen beneden. Maar ze kunnen het zo regelen dat een willekeurige zaal precies voor de door ons allemaal gebruikte ingang zit. Als je eenmaal binnen bent, schuiven ze door en dan zit er een nieuwe strijdzaal achter de ingang.’

‘Oh.’

‘Afgesproken dus. Na het ontbijt.’

‘Top,’zei Ender.

Ze begon weg te lopen.

‘Petra,’zei hij.

Ze draaide zich om.

‘Bedankt.’

Ze zei niets, draaide zich alleen om en liep weg door het gangpad.

Ender klom weer op zijn brits en trok zijn uniform verder uit. Hij lag naakt op zijn bed en rommelde een beetje met zijn nieuwe lessenaar. Hij besloot om eens te kijken of ze nog iets aan zijn toegangscodes hadden veranderd. Reken maar, ze hadden zijn hele beveiligingssysteem gewist. Hier kon je niets in eigendom hebben, zelfs een lessenaar niet.

Het licht werd wat zwakker. Begon bedtijd te worden. Ender wist niet welk washok hij moest gebruiken.

‘De deur door en dan linksaf,’zei de jongen op de brits naast hem. ‘We delen met Ratten, Condors en Eekhoorns.’

Ender bedankte hem en begon door het gangpad te lopen.

‘Hé,’zei de jongen. ‘Zo kan je niet gaan hoor. Buiten dit vertrek altijd je uniform aan.’

‘Ook als je alleen maar naar de w.c. moet?’

‘Juist dan. En het is verboden om met iemand van een ander leger te praten. Tijdens de maaltijd of in het washok. In de speelzaal kun je het nog wel eens ongestraft doen en natuurlijk altijd als een leraar het je opdraagt. Maar als Bonzo je betrapt ben je er geweest.’

‘Bedankt.’

‘Enne, Bonzo wordt witheet als je in je nakie loopt waar Petra bij is.’

‘Zij liep anders in haar nakie toen ik binnenkwam.’

‘Zij doet wat ze wil, maar jij moet je kleren aanhouden. Bevel van Bonzo.’

Dat was stom. Petra leek nog precies een jongen, het was een stomme regel. Het zette haar apart, maakte haar anders, verdeelde het leger. Stom, stom. Hoe had Bonzo bevelhebber kunnen worden als hij niet eens beter wist? Alai zou een betere bevelhebber zijn dan Bonzo. Hij wist hoe je van een groep een eenheid moest maken.

Ik weet ook hoe ik van een groep een eenheid moet maken, bedacht Ender. Misschien word ik ook nog wel eens bevelhebber.

In het washok stond hij zijn handen te wassen toen iemand tegen hem begon te praten. ‘Hé, stoppen ze tegenwoordig babies in Salamanderuniformen ?’

Ender zei niets terug. Hij droogde gewoon zijn handen af.

‘Hé jongens, moet je kijken! Salamander krijgt tegenwoordig babies ! Moet je dit zien! Hij kan zo onder mijn benen doorlopen zonder mijn ballen te raken!’

‘Dat komt omdat jij die niet hebt, Dink, daarom is dat,’zei iemand anders.

Toen Ender het washok uitliep hoorde hij iemand anders zeggen: ‘Het is Wiggin. Je weet wel, die wijsneus uit de speelzaal.’

Hij liep grijnzend door de gang. Hij mocht dan klein zijn, ze wisten tenminste hoe hij heette. Van de speelzaal natuurlijk, dus het stelde niks voor. Maar hij zou ze nog wel een poepie laten ruiken. Hij werd ook een goed soldaat. Ze zouden gauw genoeg weten wie hij was. Niet bij de Salamanders misschien, maar toch gauw genoeg.

Petra stond hem op te wachten in de gang naar de strijdzaal. ‘Even wachten,’zei ze tegen Ender. ‘De Konijnen zijn net naar binnen en het duurt een paar minuten voor de volgende strijdzaal toegankelijk is.’

Ender ging naast haar zitten. ‘Er zit meer vast aan die strijdzalen dan alleen dat doordraaien van de een naar de ander,’zei hij. ‘Hoe komt het bijvoorbeeld dat er vlak voor we naar binnen gaan in de gang voor de zaal wel zwaartekracht is?’

Petra deed haar ogen dicht. ‘En als de strijdzalen echt in vrije val verkeren, wat gebeurt er dan als er een met de rest van de school verbonden wordt? Waarom begint hij dan niet mee te bewegen met de draaiing van de school?’

Ender knikte.

‘Dat zijn de geheimen,’zei Petra zacht fluisterend. ‘Steek je neus er niet in. Met de laatste soldaat die dat probeerde gebeurden nogal vreselijke dingen. Hij werd in het washok gevonden, aan zijn voeten opgehangen aan het plafond en met zijn kop in de plee.’

‘Dus ik ben niet de eerste die die vragen stelt.’

‘Ik zal je iets vertellen dat je goed moet onthouden, kleintje.’Als zij kleintje zei, klonk het vriendelijk en in het geheel niet minachtend. ‘Ze vertellen je nooit een greintje meer dan nodig is. Maar elk kind met een beetje hersens weet dat er in de wetenschap nogal wat is veranderd sinds de dagen van Mazer Rackham en de Onoverwinnelijke Vloot. Kennelijk is zwaartekracht inmiddels beheersbaar. We kunnen hem inschakelen en uitschakelen, van richting veranderen en misschien wel terugkaatsen — ik heb een heleboel handige dingen bedacht die je zou kunnen doen met zwaartekrachtwapens en zwaartekrachtaandrijving op sterschepen. En bedenk eens wat sterschepen allemaal niet zouden kunnen uithalen met nabije planeten. Misschien zouden ze er wel grote happen uit kunnen bijten door de eigen zwaartekracht van de planeet terug te kaatsen, maar dan uit een andere richting en tot een smallere kegel gebundeld. Maar zij zeggen helemaal niets.’

Ender begreep meer dan ze zei. Beheersen van zwaartekracht was één ding; bedrog door officieren was een tweede; maar de belangrijkste boodschap was dat de volwassenen de vijand waren en niet de andere legers. Zij vertellen ons de waarheid niet.

‘Kom op, kleintje,’zei ze. ‘De strijdzaal wacht. Petra lacht. Haar vaste hand doet zonder beven elke vijand schielijk sneven.’Ze giechelde. ‘Petra de poëet, noemen ze me.’

‘Ze zeggen ook dat je volslagen knetter bent.’

‘Als je het maar weet, bilderitsie.’Ze had tien doelwitballen bij zich in een net. Ender hield zich met een hand vast aan de wand en gebruikte de andere om haar aan haar uniform vast te houden en steun te geven toen ze die zo hard mogelijk in verschillende richtingen gooide. In de nul g ruimte stuiterden ze overal heen. ‘Laat los,’zei ze. Ze zette zich zo af dat ze opzettelijk een tollende beweging kreeg; met een paar behendige handbewegingen stabiliseerde ze zichzelf en begon zorgvuldig een voor een op de ballen te mikken. Als ze er een raakte gloeide de bal rood op in plaats van wit. Ender wist dat de kleurverandering korter dan twee minuten duurde. Er was nog maar één bal weer wit geworden toen ze de laatste raakte.

Met een nauwkeurige afzet tegen de wand zoefde ze met hoge snelheid naar Ender terug. Hij ving haar op en hield haar vast om te voorkomen dat ze door de botsing weer terugveerde — een van de eerste technieken die ze hem in de Pendellichting geleerd hadden.

‘Je bent geweldig,’zei hij.

‘De beste. En jij gaat leren hoe je dat moet doen.’

Petra leerde hem om zijn arm recht te houden, om met de hele arm te richten. ‘Iets dat de meeste soldaten niet beseffen is dat hoe verder je doelwit van je af ligt, hoe langer je de bundel binnen een cirkeltje met een diameter van ongeveer twee centimeter moet houden. Het is het verschil tussen een tiende seconde en een halve seconde, maar in een gevecht is dat een hele tijd. Een heleboel soldaten denken dat ze misten als ze precies raak schoten maar zich gewoon veel te vlug verplaatsten. Je kan je wapen dus niet als een zwaard gebruiken om iemand met een paar grote houwen doormidden te hakken. Je moet zorgvuldig mikken.’

Ze gebruikte de ballenverzamelaar om de ballen terug te halen en liet ze vervolgens een voor een langzaam door de zaal vliegen. Ender schoot erop. Hij miste ze allemaal.

‘Mooi,’zei ze. ‘Je hebt geen slechte gewoontes.’

‘Ook geen goeie,’merkte hij op.

‘Die leer ik je wel.’

Die eerste morgen deden ze weinig meer dan kletsen. Over hoe je moest denken onder het mikken. Je moest je eigen bewegingsrichting en die van je vijand tegelijk in de gaten houden. Je moest je arm gestrekt houden en met je lijf mikken zodat je ook nog kon schieten als je arm bevroren was. Je moest uitproberen op welk moment je trekker daadwerkelijk vuur gaf en dan precies tot daar gaan, dan hoefde je niet iedere keer dat je vuurde dat hele ding naar achteren te trekken. Je moest je lijf ontspannen en je spieren slap houden, anders ging je trillen.

Meer oefening kreeg Ender die dag niet. Tijdens het legeroefenuur die middag, kreeg Ender opdracht om zijn lessenaar mee te nemen en in een hoekje van de zaal zijn huiswerk te maken. Bonzo moest al zijn soldaten in de strijdzaal hebben maar hij was niet verplicht om hen allemaal te gebruiken.

Maar Ender maakte zijn huiswerk niet. Als hij niet als soldaat mocht oefenen kon hij altijd nog wat tactiek van Bonzo opsteken. Het Salamanderleger was verdeeld in de standaard vier pltons van elk tien soldaten. Sommige bevelhebbers deelden hun pltons zo in dat het A-plton gevormd werd door de beste soldaten en het D-plton door de slechtste. Bonzo had gemengde pltons zodat ze allemaal goede én zwakke soldaten bevatten.

Alleen had het B-plton maar negen jongens. Ender vroeg zich af wie er overgeplaatst was om ruimte voor hem te maken. Het werd al gauw duidelijk dat B-plton een nieuwe leider had. Geen wonder dat Bonzo zo de smoor in had — hij was een pltonleider kwijt geraakt en had Ender teruggekregen.

En Bonzo had ook nog ergens anders gelijk in gehad. Ender was hier niet klaar voor. De oefentijd werd in zijn geheel besteed aan formatiemanoeuvres. Pltons die elkaar niet konden zien oefenden het uiTVoeren van exact getimede gevechtshandelingen in formatie. Pltons oefenden de techniek van elkaar gebruiken om plotselinge koersveranderingen tot stand te brengen zonder hun formatie te verliezen. Al deze soldaten hanteerden als vanzelfsprekend allerlei vaardigheden die Ender miste. De vaardigheid om een zachte landing te maken door het grootste deel van de botsingsenergie te absorberen. Nauwkeurig koershouden bij het zweven. Koerswijzigingen tot stand brengen door gebruik te maken van de bevroren soldaten die willekeurig door het vertrek ronddreven. Wentelen, tollen, duiken. Langs de wand glippen — een ontzettend lastige manoeuvre maar wel een van de meest waardevolle omdat de vijand dan niet achter je kon komen.

Naarmate Ender er steeds meer achter kwam hoe veel hij eigenlijk niet wist, zag hij toch ook dingen die hij wel zou kunnen verbeteren. De gesmeerd verlopende in formatie uitgevoerde manoeuvres waren een vergissing. De soldaten waren weliswaar in staat om een geschreeuwd bevel ogenblikkelijk uit te voeren, maar het maakte hen ook voorspelbaar. Bovendien werd er weinig aan het initiatief van de individuele soldaat overgelaten. Als het patroon eenmaal was gekozen moesten ze het tot het einde toe uiTVoeren. Er was geen ruimte voor aanpassing aan hoe de vijand op de formatie reageerde.

Toen ze die avond vrij spel hadden vroeg Ender aan Petra of ze met hem wilde oefenen.

‘Nee,’zei ze. ‘Ik wil ooit nog eens bevelhebber worden, dus ik moet in de speelzaal spelen.’Iedereen was ervan overtuigd dat de leraren de speelzaal in de gaten hielden en daar mogelijke kandidaten voor het bevelhebberschap uitkozen. Maar Ender twijfelde daaraan. Pltonleiders hadden een betere kans om te laten zien wat ze als bevelhebber zouden kunnen doen dan iemand die een videospelletje speelde.

Maar hij ging niet met Petra in discussie. Hij was al blij genoeg dat ze na het ontbijt met hem wilde oefenen. Toch zou hij ervaring moeten opdoen. En in zijn eentje ging dat nu eenmaal niet, op een paar van de basisvaardigheden na. De moeilijke dingen moest je meestal in paren of in ploegen oefenen. Had hij Alai en Shen nog maar om mee te oefenen.

Hé, waarom zou hij eigenlijk niet met hen oefenen? Hij had nog nooit gehoord van een soldaat die met Pendelgastjes oefende, maar het was niet verboden. Zoiets werd gewoon niet gedaan; er werd veel te veel neergekeken op Pendellichtingen. Nou, Ender werd toch nog steeds als een pendelgast behandeld. Hij had iemand nodig om mee te oefenen en op zijn beurt kon hij hen helpen om wat dingen te leren die hij de grotere jongens zag doen.

‘Hela, de grote krijger keert weer!’zei Bernard. Ender stond in de deuropening van zijn oude slaapzaal. Hij was nog maar een dag weg maar het kwam hem hier al volkomen onbekend voor en de anderen van zijn lichting leken wel vreemden. Bijna draaide hij ter plekke om. Maar daar was Alai, die van hun vriendschap iets gewijds had gemaakt. Alai was geen vreemde.

Ender deed geen enkele poging om te verbloemen hoe hij in het Salamanderleger behandeld werd. ‘En ze hebben gelijk. Ik ben ongeveer even nuttig als een niesbui in een ruimtepak.’Alai moest lachen en er kwam een stel anderen om hen heen staan. Ender deed zijn voorstel. Elke dag onder vrij spel keihard werken in de strijdzaal onder Enders leiding. Zij zouden dingen leren van de legers, van de wedstrijdgevechten die Ender zou bijwonen; Ender zou de oefening krijgen die hij nodig had om zich de vaardigheden van een soldaat te verwerven. ‘We werken gewoon gelijk op,’zei Ender.

Veel van de andere jongens wilden ook graag komen. ‘Tuurlijk,’zei Ender. ‘Maar er moet gewerkt worden. Als jullie maar een beetje rondlummelen, moet ik jullie niet hebben. Ik heb geen zin om mijn tijd te verspillen.’

Nou, tijd verspillen deden ze niet. Ender was nog erg onhandig in zijn pogingen om hun te vertellen wat hij had gezien en in het bedenken van manieren om dat ook te doen. Maar aan het eind van de vrij-spelperiode hadden ze toch een paar dingen opgestoken. Ze waren doodop maar bepaalde technieken begonnen ze aardig door te krijgen.

‘Waar was jij ?’vroeg Bonzo.

Ender stond stram naast de brits van zijn bevelhebber. ‘Oefenen in de strijdzaal.’

‘Ik hoorde dat je een deel van je oude Pendellichting had meegenomen.’

‘Ik kon niet in mijn eentje oefenen.’

‘Ik wil niet hebben dat soldaten van het Salamanderleger met Pendelgastjes omgaan. Je bent nu soldaat.’

Ender keek hem zwijgend aan.

‘Heb je me gehoord, Wiggin?’

‘Jawel commandant.’

‘Er wordt niet meer geoefend met die kleine kontkrummels.’

‘Kan ik u even onder vier ogen spreken?’vroeg Ender.

Het was een verzoek dat bevelhebbers moesten inwilligen. Bonzo trok een kwaaie kop en ging Ender voor naar de gang. ‘Luister eens goed Wiggin, ik wil jou helemaal niet hebben, ik probeer je zo snel mogelijk kwijt te raken, maar als je me moeilijkheden bezorgt plak ik je achter het behang, begrepen?’

Een goede bevelhebber hoeft niet van die stomme dreigementen te gebruiken, bedacht Ender.

Bonzo ergerde zich aan Enders zwijgen. ‘Hé, je hebt me zelf gevraagd om hierheen te komen, doe dan je mond ook open.’

‘Commandant, het was volkomen terecht dat u me niet in een plton wenste in te delen. Ik weet helemaal niks.’

‘Ik heb jou niet nodig om me te vertellen dat iets wat ik doe terecht is.’

‘Maar ik wil een goed soldaat worden. Ik zal uw gewone oefeningen niet bederven, maar ik moet oefenen en dus oefen ik met de enige mensen die met mij willen oefenen en dat is mijn Pendellichting.’

‘Jij doet wat ik je zeg, kleine rotzak.’

‘Jazeker, commandant. Alle rechtmatige dienstbevelen die u mij geeft zal ik opvolgen. Maar vrij spel is vrij. Dienstbevelen mogen dan niet gegeven worden. Geen enkel. Door niemand.’

Hij zag dat Bonzo witheet van woede begon te worden. Vurige woede was slecht. Enders woede was kil en daardoor kon hij er gebruik van maken. Die van Bonzo was witheet en dat betekende dat hij werd gebruikt.

‘Commandant, ik moet aan mijn carrière denken. Ik zal u niet hinderen bij uw oefeningen en uw wedstrijdgevechten, maar ik zal toch eens wat moeten leren. Ik heb niet gevraagd om naar uw leger overgeplaatst te worden en u probeert mij zo snel mogelijk te ruilen. Maar als ik niks weet wil niemand mij hebben, nietwaar? Als u me iets laat leren kunt u me des te eerder kwijt voor een soldaat waar u wel wat aan hebt.’

Bonzo was toch niet zo stom dat hij in zijn woede een verstandige opmerking niet herkende. Maar daarmee was hij zijn woede nog niet kwijt.

‘Zolang jij deel uitmaakt van het Salamanderleger, volg je mijn bevelen op.’

‘Als u de baas gaat spelen over mijn vrij-spelperiode, kan ik u laten koudzetten.’

Dat was waarschijnlijk helemaal niet waar. Maar onmogelijk was het niet. Als Ender er een hoop stampij over maakte was het niet ondenkbaar dat Bonzo wegens inmenging in vrij spel van zijn bevel ontheven zou worden. Bovendien moest hij ook rekening houden met het feit dat de officieren kennelijk iets in Ender zagen, anders hadden ze hem niet bevorderd. Misschien kon Ender inderdaad wel zoveel invloed uitoefenen op de leraren dat hij iemand kon laten koudzetten. ‘Smeerlap,’zei Bonzo.

‘Het is mijn schuld niet dat u me dat bevel gaf waar iedereen bij was,’zei Ender. ‘Maar als u wilt, doe ik wel net of ik me gewonnen heb gegeven. Dan kunt u me morgen vertellen dat u van gedachten veranderd bent.’

‘Jij hoeft me niet te vertellen wat ik moet doen.’

‘Ik wil niet dat de andere jongens denken dat u bakzeil hebt gehaald. Dan wordt het moeilijker om gezag uit te oefenen.’

Bonzo haatte hem om dat vriendelijke gebaar. Het was net of Ender hem zijn post als een gunst schonk. Om witheet van te worden, maar hij had geen keus. Geen enkele keus. Het kwam niet bij Bonzo op dat hij het zelf had veroorzaakt door Ender een onredelijk bevel te geven. Hij wist alleen maar dat Ender van hem had gewonnen en hem dat vervolgens nog eens flink had ingepeperd door zich heel grootmoedig op te stellen.

‘Ik krijg jou nog wel een keer,’zei Bonzo.

‘Vast wel,’zei Ender. De zoemer klonk als teken dat dadelijk het licht zou uitgaan. Ender liep met een somber gezicht de slaapzaal weer in. Hij zag er verslagen en boos uit. De andere jongens trokken de voor de hand liggende conclusie.

En de volgende morgen, toen Ender de slaapzaal uit liep om te gaan ontbijten, hield Bonzo hem staande en zei luidkeels: ‘Ik ben van gedachten veranderd, lastpak. Misschien steek je nog wat op van dat oefenen met die Pendelgasten zodat ik je makkelijker kwijt kan. Hoe eerder ik van je af ben, hoe beter.’

‘Dank u, commandant,’zei Ender.

‘Stik er maar in,’fluisterde Bonzo. ‘Ik hoop dat je koudgezet wordt.’

Ender grijnsde dankbaar en liep de slaapzaal uit. Na het ontbijt oefende hij weer met Petra. De hele middag keek hij naar de oefeningen van Bonzo en verzon manieren om zijn leger te vernietigen. In de vrij-spelperiode oefenden Alai en hij met de anderen tot ze uitgeput waren. Dit lukt me wel, dacht Ender toen hij in bed lag en zijn spieren zich trillend ontspanden. Ik kan het wel aan.

Vier dagen later hadden de Salamanders een wedstrijdgevecht. Ender holde achter de echte soldaten aan toen ze in looppas door de gangen naar de strijdzaal renden. Op de wanden waren twee kleurcodes te zien, het groen groen bruin van de Salamanders en het zwart wit zwart van de Condors. Toen ze de plek bereikten waar anders altijd de strijdzaal te vinden was, splitste de gang zich en werd groen groen bruin naar links gestuurd en zwart wit zwart naar rechts. Na een bocht naar rechts kwam het leger tot stilstand voor een blinde wand.

De pltons stelden zich zwijgend op. Ender hield zich op de achtergrond. Bonzo gaf zijn strijdorders. ‘A gaat langs de handvaten omhoog. B naar links, C naar rechts en D omlaag.’Hij controleerde of de pltons precies goed stonden om zijn orders te kunnen uiTVoeren en ging toen verder: ‘En jij pielemuis, jij wacht hier vier minuten, stapt dan naar binnen en blijft bij de deur hangen. En waag het niet om je wapen uit je pak te halen.’

Ender knikte. Plotseling werd de wand achter Bonzo’s rug doorzichtig. Het was dus geen wand maar een krachTVeld. De strijdzaal zag er ook heel anders uit. Enorme bruine dozen die het uitzicht gedeeltelijk belemmerden, hingen midden in de ruimte. Dus dit waren de obstakels die door de soldaten sterren genoemd werden. Zo te zien waren ze willekeurig verdeeld in de ruimte. Het scheen Bonzo niet te interesseren op welke plaats ze hingen. Kennelijk wisten de soldaten al hoe ze met de sterren moesten omgaan.

Maar toen Ender vanuit de gang naar het gevecht zat te kijken werd het hem al gauw duidelijk dat ze helemaal niet wisten hoe ze met de sterren moesten omgaan. Ze wisten wel hoe ze met een zachte landing een ster moesten bereiken om hem als dekking te gebruiken, de tactiek waarmee ze vijandelijke posten op een ster aanvielen. Maar zo te zien hadden ze er geen flauw benul van welke sterren belangrijk waren. Ze bleven maar sterren aanvallen waar ze door langs de wand te schuiven makkelijk voorbij hadden kunnen komen op weg naar een meer vooruitgeschoven positie.

De andere bevelhebber deed zijn voordeel met Bonzo’s gebrekkige strategie. Het Condorleger dwong de Salamanders tot kostbare aanvallen. Er waren steeds minder onbevroren Salamanders over voor de aanval op de volgende ster. Na vijf of zes minuten was al duidelijk dat het Salamanderleger de vijand niet zou kunnen verslaan door aan te vallen.

Ender stapte door de poort. Hij dreef een stukje omlaag. De strijd-zalen waarin hij had geoefend hadden hun deuren altijd op vloerniveau. Maar voor wedstrijdgevechten zat de deur midden in een wand, even ver van de vloer als van het plafond.

Ineens merkte hij dat hij een bliksemsnelle heroriëntatie had doorgemaakt, net als in de pendel. Wat eerst beneden was, was nu eens boven en dan weer opzij. In nullo was er geen enkele noodzaak om dezelfde oriëntatie te houden als die hij in de gang had gehad. Als je naar de volmaakt vierkante deuren keek, kon je met geen mogelijkheid bepalen wat boven was geweest. En dat deed er ook helemaal niets toe. Want Ender had inmiddels ontdekt welke oriëntatie nuttig was. De poort van de vijand was beneden. Het doel van de wedstrijd was de thuispoort van de vijand te bereiken.

Ender maakte de bewegingen die zijn lichaamsstand aanpasten aan zijn nieuwe richting. Nu was niet langer zijn hele lijf breed uitgespreid naar de vijand gekeerd, maar alleen Enders voeten wezen in hun richting. Hij was nu een veel kleiner doelwit.

Iemand zag hem. Hij zweefde ten slotte doelloos door de ruimte. In een reflex trok hij zijn benen op onder zijn lijf. Precies op dat moment werd hij geraakt en de pijpen van zijn flitspak bevroren in die houding. Zijn armen bleven onbevroren want als het geen treffer op de romp was, bevroren alleen de ledematen die geraakt werden. Ender bedacht dat als hij niet met zijn voeten in de richting van de vijand had gezweefd, ze zijn romp geraakt zouden hebben. Dan zou hij zich niet meer hebben kunnen bewegen.

Omdat Bonzo hem had opgedragen om absoluut zijn wapen niet te trekken, bleef Ender doorzweven. Hij hield zijn hoofd en zijn armen doodstil alsof die ook bevroren waren. De vijand negeerde hem en concentreerde zijn vuur op de soldaten die op hen schoten. Het was een verbitterde strijd. Hoewel ze nu ver in de minderheid waren bleven de Salamanders koppig stand houden. De strijd viel uiteen in een tiental individuele schietduels. Nu leverde Bonzo’s discipline wel wat op, want elke Salamander die bevroor nam minstens één vijand met zich mee. Niemand vluchtte of raakte in paniek, iedereen bleef kalm en mikte zorgvuldig.

Vooral Petra was levensgevaarlijk. De Condors merkten het en spanden zich hevig in om haar te bevriezen. Eerst raakte haar schiet-arm bevroren en er kwam pas een eind aan haar stroom vloeken toen ze haar volledig bevroren en haar helm haar kaak klem zette. Binnen een paar minuten was het afgelopen. Het Salamanderleger bood geen weerstand meer.

Ender zag met genoegen dat de Condors maar net aan de vijf soldaten konden opbrengen die minimaal vereist waren om de overwinning binnen te halen. Vier van hen drukten hun helmen tegen de oplichtende plekken in de vier hoeken van de poort van de Salamanders en de vijfde glipte door het krachTVeld. Dat maakte een eind aan de wedstrijd. De verlichting kwam terug op volle sterkte en Anderson kwam uit de lerarendeur de zaal in.

Ik had mijn wapen kunnen trekken toen de vijand onze poort naderde, dacht Ender. Ik had mijn wapen kunnen trekken en er een kunnen raken en dan waren ze met te weinig geweest. Dan zou het gelijkspel geweest zijn. Zonder vier man om de vier hoeken aan te raken en een vijfde man om door de poort te gaan, had Condor niet gewonnen. Bonzo, ezelsveulen, ik had je deze nederlaag kunnen besparen. Misschien had ik hem zelfs wel in een overwinning kunnen veranderen, want ze vormden daar een makkelijk doelwit en ze zouden aanvankelijk niet geweten hebben waar de schoten vandaan kwamen. Raak schieten in zo’n situatie zou me nog wel lukken.

Maar hij had nu eenmaal zijn orders en Ender had beloofd om die te gehoorzamen. Het deed hem toch wel een beetje genoegen dat het Salamanderleger op de officiële scorelijst niet de verwachte eenenveertig buiten gevecht gesteld of uitgeschakeld kreeg aangetekend, maar veertig uitgeschakeld en één aangeschoten. Bonzo begreep er niets van tot hij Andersons boeken raadpleegde en besefte om wie het ging. Aangeschoten, Bonzo, dacht Ender. Ik kon nog schieten.

Hij verwachtte dat Bonzo naar hem toe zou komen en zou zeggen: ‘Als zoiets de volgende keer weer voorkomt, kun je schieten.’Maar Bonzo zei helemaal niets tegen hem tot de volgende morgen na het ontbijt. Bonzo at natuurlijk in de bevelhebbersmess, maar Ender was er vrij zeker van dat de eigenaardige score daar even veel opschudding zou verwekken als in de soldatenkantine. In elke andere wedstrijd die niet in gelijk spel eindigde was altijd elk lid van het verliezende leger uitgeschakeld — volledig bevroren — of buiten gevecht gesteld, wat betekende dat niet hun hele lichaam bevroren was, maar dat ze niet meer konden schieten of de vijand anderszins schade berokkenen. Salamander was het enige verliezende leger met een soldaat in de categorie Aangeschoten maar Produktief.

Ender vertelde uit zichzelf niet hoe dat kwam, maar de andere Salamanders aarzelden niet om duidelijk te maken hoe die score tot stand was gekomen. En toen andere jongens hem vroegen waarom hij in weerwil van zijn opdracht niet toch had geschoten, antwoordde hij kalm: ‘Ik doe wat me wordt opgedragen.’

Na het ontbijt kwam Bonzo hem opzoeken. ‘Dat bevel blijft van kracht,’zei hij, ‘denk daarom.’

Dat gaat je punten kosten, stomkop. Misschien ben ik wel geen goed soldaat, maar ik kan toch wel mijn nut hebben en er is geen enkele reden waarom je me dat zou moeten verhinderen.

Ender zei niets.

Een interessant bijverschijnsel van de wedstrijd was dat Ender in de top van de doelmatigheidsranglijst van soldaten terechtkwam. Aangezien hij geen enkel schot had afgevuurd, was zijn trefferslijst volmaakt — geen enkele misser. En aangezien hij nog nooit was uitgeschakeld of buiten gevecht gesteld, was zijn percentage daar uitstekend. Niemand kon aan hem tippen. Een heleboel jongens moesten erom lachen en anderen maakten zich er kwaad om, maar op de hooggewaardeerde doelmatigheidsranglijst stond Ender nu bovenaan.

Hij bleef de oefenperiodes van het leger werkeloos bijwonen en bleef op eigen houtje hard doorwerken, ‘s morgens met Petra en ‘s avonds met zijn vrienden. Steeds meer lui uit de Pendellichting deden mee, niet voor de lol maar omdat ze resultaat zagen — ze werden steeds beter. Maar Ender en Alai bleven hen wel een flink eind voor.

Deels kwam dat doordat Alai telkens nieuwe dingen bleef proberen die Ender dwongen om nieuwe tactieken te bedenken om daaraan het hoofd te kunnen bieden. En deels kwam het doordat ze telkens domme vergissingen maakten die hen op het idee brachten om dingen te doen die een zichzelf respecterend, goed geoefend soldaat niet eens zou willen proberen. Veel van de dingen die ze uitprobeerden bleken onbruikbaar. Maar het was altijd leuk en altijd spannend en er waren genoeg dingen die wél lukten, zodat ze donders goed beseften dat het vruchten afwierp. De avonden waren het beste deel van de dag.

De volgende twee wedstrijden waren een makkelijke overwinning voor de Salamanders; Ender kwam vijf minuten na aanvang binnen en bleef onbeschadigd door de verslagen vijand. Ender begon te beseffen dat het Condorleger dat hen had verslagen, ongewoon goed was; Bonzo’s strategisch inzicht mocht dan niet geweldig zijn, toch waren de Salamanders een van de betere ploegen en ze klommen op de scorelijst langzaam omhoog in een verwoede strijd om de vierde plaats met de Ratten.

Ender werd zeven. Ze deden niet veel aan datums en kalenders op de Krijgsschool maar Ender had een manier gevonden om op zijn lessenaar de datum te laten verschijnen en hij wist dus op welke dag hij jarig was. De school wist het ook; ze namen hem de maat en verstrekten hem een nieuw Salamanderuniform en een nieuw flitspak voor de strijdzaal. Hij liep in zijn nieuwe kleren terug naar de slaapzaal. Het uniform voelde vreemd los alsof zijn huid hem niet goed meer paste.

Eigenlijk wilde hij bij Petra’s brits blijven staan om haar over thuis te vertellen, over hoe hij meestal zijn verjaardag vierde of alleen maar om haar te vertellen dat hij jarig was zodat zij hem kon feliciteren. Maar niemand vertelde dat hij jarig was. Dat was kinderachtig. Dat deden landrotten. Taarten en dat soort malle gebruiken. Toen hij zes werd had Valentine een taart voor hem gebakken. Hij zakte in en smaakte verschrikkelijk. Niemand kon er meer koken; het was echt iets voor Valentine om zoiets idioots te proberen. Iedereen pestte Valentine ermee, maar Ender bewaarde een klein stukje in zijn kast. Toen haalden ze zijn monitor weg en vertrok hij en voor zover hij wist lag het nog steeds in zijn kast; een klein brokje vettig, geel stof. Niemand praatte over thuis; dat deden soldaten niet. Er bestond geen leven-vóór-de-Krijgsschool. Niemand kreeg brieven en niemand schreef brieven. Iedereen deed net of het hem niks kon schelen.

Maar het kan mij wel schelen, dacht Ender. Ik ben alleen maar hier om ervoor te zorgen dat de kruiperds Valentine geen oog uitschieten, of haar hoofd kapotknallen zoals bij de soldaten in de video-opnames van de eerste gevechten met de kruiperds. Dat ze niet haar hoofd opensplijten met een straal zo heet dat haar hersens haar schedel doen openbarsten en als rijzend brooddeeg naar buiten puilen, zoals het in mijn ergste nachtmerries gebeurt — in mijn akeligste nachten als ik bevend maar muisstil wakker word omdat ik geen kik durf te geven, anders horen ze dat ik mijn familie mis, ik wil naar huis.

De volgende ochtend ging het een stuk beter. Thuis was niet meer dan een doffe pijn achter in zijn geheugen. Een vermoeid schrijnen van de ogen. Toen ze zich stonden aan te kleden kwam Bonzo binnenstappen. ‘Flitstenue!’riep hij. Ze hadden een wedstrijdgevecht. Enders vierde wedstrijd.

Luipaardleger was de vijand. Het zou een makkie worden. Luipaard was nieuw en stond altijd onderaan op de scorelijst. Het was nog maar zes maanden geleden geformeerd met Pol Slattery als bevelhebber. Ender trok zijn nieuwe flitspak aan en stelde zich op in de rij. Bonzo trok hem ruw uit de rij en liet hem helemaal achteraan lopen. Dat was nergens voor nodig, zei Ender zwijgend. Je had me best in de rij kunnen laten meelopen.

Ender keek uit de gang toe. Pol Slattery was jong, maar hij was kien, hij had een hoop nieuwe ideeën. Hij hield zijn soldaten in beweging en liet ze van ster naar ster snellen en langs de wanden glijden om achter en boven de onverstoorbare Salamanders te komen. Ender grijnsde. Bonzo raakte hopeloos in de bonen en zijn manschappen ook. De Luipaarden leken wel overal te zitten. Maar de strijd was niet zo ongelijk als hij wel leek. Ender merkte dat de Luipaarden een hoop mensen kwijtraakten — door hun roekeloze tactiek waren ze vaak ongedekt. Maar wat het verschil uitmaakte, was dat de Salamanders zich verslagen voelden. Ze hadden het initiatief helemaal uit handen gegeven. Hoewel ze nog ongeveer evenveel manschappen overhadden als de vijand, kropen ze bij elkaar op een kluitje als de laatste overlevenden van een bloedbad, alsof ze hoopten dat de vijand hen bij de slachtpartij over het hoofd zou zien.

Ender liet zich langzaam door de poort glijden, oriënteerde zich zodanig dat de poort van de vijand beneden was, en zweefde langzaam in oostelijke richting naar een hoek waar hij niet opgemerkt zou worden. Hij schoot zelfs op zijn eigen benen om ze te bevriezen in de knielende positie die hem de beste bescherming bood. Voor een terloopse toeschouwer zag hij eruit als een bevroren soldaat die hulpeloos buiten de gevechtszone was gedreven.

Nu de Salamanders gelaten wachtten tot ze afgeslacht werden, begonnen de Luipaarden hen gehoorzaam uit te roeien. Ze hadden nog negen jongens over toen de Salamanders eindelijk ophielden met vuren. Ze verzamelden zich en maakten zich op om de poort van de Salamanders te openen.

Ender mikte zorgvuldig met gestrekte arm zoals Petra hem had geleerd. Voor iemand besefte wat er aan de hand was had hij al drie soldaten bevroren die op het punt stonden om hun helm tegen de verlichte plekken in de hoeken van de poort te drukken. Toen zagen een paar van de anderen hem en schoten op hem — maar aanvankelijk raakten ze alleen zijn toch al bevroren benen. Dat gaf hem de tijd om de laatste twee man bij de poort te grazen te nemen. Luipaard had nog vier niet bevroren manschappen toen Ender eindelijk uitgeschakeld werd door een voltreffer in zijn arm. Het was gelijkspel en ze hadden hem niet eens vol op zijn romp kunnen raken.

Pol Slattery was woedend, maar er was niets oneerlijks aan. Iedereen in het Luipaardleger nam aan dat het een strategische zet van Bonzo was geweest om een man achter te houden tot de laatste minuut. Het kwam niet bij hen op dat kleine Ender tegen uitdrukkelijk bevel in had gevuurd. Maar de Salamanders wisten het wel. Bonzo wist het ook en Ender zag aan de manier waarop zijn bevelhebber naar hem keek dat Bonzo hem haatte voor dit voorkomen van een volledige nederlaag. Kan me niks schelen, dacht Ender bij zichzelf. Dan ben ik tenminste makkelijker uit te ruilen en ondertussen zakken jullie tenminste niet zo erg ver omlaag op het scorebord. Ruil me maar in. Van jou kan ik toch niks meer leren. Jij weet alleen maar hoe je stijlvol ten onder moet gaan, Bonzo.

Wat heb ik eigenlijk tot nu allemaal geleerd? Ender maakte in gedachten een opsomming terwijl hij zich naast zijn brits stond uit te kleden. De poort van de vijand is beneden. Je kan in de strijd je benen als schild gebruiken. Een kleine achterhoede die tot aan het eind van de wedstrijd op de achtergrond wordt gehouden, kan de strijd beslissen. En soldaten kunnen soms beslissingen nemen die verstandiger zijn dan de bevelen die ze hebben meegekregen.

Inmiddels in zijn blootje, stond hij net op het punt om op zijn brits te klauteren toen Bonzo op hem af kwam met een grimmige trek op zijn gezicht. Zo heb ik Peter ook wel zien kijken, dacht Ender, zwijgend maar met moordlust in zijn ogen. Maar Bonzo is Peter niet. Bonzo is veel banger.

‘Wiggin, ik heb je eindelijk kunnen ruilen. Ik ben erin geslaagd om de Ratten ervan te overtuigen dat jouw ongelooflijke plaats op de doelmatigheidsranglijst meer dan toeval is. Morgen ga je daarheen.’

‘Dank u wel, commandant,’zei Ender.

Misschien klonk zijn stem te dankbaar. Plotseling haalde Bonzo naar hem uit en gaf hem een enorme lel met de open hand tegen zijn wang. Ender wankelde opzij tegen zijn brits aan en hij viel bijna. Toen gaf Bonzo hem nog een keiharde stomp in zijn maag toe. Ender viel op zijn knieën.

‘Je hebt mijn bevelen genegeerd,’zei Bonzo. Luid genoeg om het voor iedereen hoorbaar te maken. ‘Een goed soldaat doet altijd wat hem wordt opgedragen.’

Zelfs terwijl hij een kreet van pijn niet kon onderdrukken, schepte Ender een kwaadaardig genoegen in het gemompel dat hij overal in de slaapzaal hoorde opstijgen. Bonzo wat ben je toch een domkop. Je bent niet bezig om de discipline te versterken, je vernielt hem alleen maar. Ze weten dat ik de nederlaag in gelijkspel heb omgezet. En nu zien ze hoe jij me daarvoor beloont. Je zet jezelf voor gek waar iedereen bij is. Nou kan je je discipline wel vergeten.

De volgende dag vertelde Ender aan Petra dat het voor haar waarschijnlijk beter zou zijn om de schietoefeningen na het ontbijt maar te staken. Bonzo zou momenteel alles opvatten als een uitdaging en ze kon dus maar beter een tijdje bij Ender uit de buurt blijven. Ze begreep het volkomen. ‘Trouwens,’zei ze, ‘erg veel beter dan nu zal je toch nooit leren schieten.’

Hij liet lessenaar en flitspak in zijn kast achter. Hij zou zijn Salamanderuniform dragen tot hij gelegenheid had om het in het magazijn om te ruilen voor het bruin met zwarte uniform van de Ratten. Hij had geen persoonlijke bezittingen meegebracht toen hij kwam; hij nam ze ook niet mee nu hij ging. Er was trouwens niets dat de moeite waard was om het persoonlijk te bezitten — alles van waarde zat in de schoolcomputer of in zijn eigen hoofd en handen.

Hij gebruikte een van de openbare lessenaars achter in de speelzaal om zich op te geven voor een cursus vechten-onder-Aardse-zwaartekracht-voor-de-enkele-man in het uur vlak na het ontbijt. Hij was niet van plan om wraak te nemen op Bonzo voor die klappen. Maar hij was wel van plan om ervoor te zorgen dat niemand hem dat ooit nog zou kunnen flikken.

8. Rat

‘Kolonel Graff, de wedstrijden zijn tot nu toe altijd eerlijk van opzet geweest. De sterverdeling was óf willekeurig óf symmetrisch.’

‘Eerlijkheid is een geweldige eigenschap, majoor Anderson. Maar het heeft niets met oorlog te maken.’

‘Zo vervals je de competitie. De vergelijkende scorelijst verliest elke betekenis.’’Helaas, ja.’

‘Het kan wel maanden, jaren duren, om de nieuwe strijdzalen te ontwikkelen en de simulaties te laten runnen.’

‘Daarom vraag ik het ook nu al. Dan kun je alvast beginnen. Wees een beetje creatief. Verzamel alle ongelijke, onmogelijke, oneerlijke sterverdelingen die je maar kunt bedenken. Bedenk ook andere manieren om de spelregels te ontduiken. Late verwittiging. Ongelijk aantal manschappen. Laat dan de simulaties runnen en kijk welke het moeilijkst en welke het makkelijkst zijn. We willen een oplopende moeilijkheidsgraad. We willen hem geleidelijk aan beter laten worden.’

‘Wanneer ga je hem een commando geven? Als hij acht is?’

‘Natuurlijk niet. Ik heb zijn leger nog niet eens bij elkaar.’

‘O, dus aan die kant speel je ook vals?’

‘Jij laat je te veel meeslepen door de competitie, Anderson. Je vergeet dat het alleen maar een gevechtsoefening is.’

‘Plus status, identiteit, doel, naam; alles wat deze kinderen maakt tot wat ze zijn, ontlenen ze aan deze competitie. Als bekend raakt dat daarmee gerommeld kan worden, dat de uitslag beïnvloed kan worden, dat er vals gespeeld kan worden, dan stort deze hele school in. En nu overdrijf ik niet.’

‘Dat weet ik.’

‘Ik hoop dus maar dat Ender Wiggin echt de ware is, want jij zal voorlopig de doelmatigheid van onze opleidingsmethode grondig verpest hebben.’

‘Als Ender het niet is, als zijn toppunt van militaire kundigheid niet samenvalt met de aankomst van onze vloten bij de thuiswereld van de kruiperds, dan maakt het niks meer uit wat onze opleidingsmethode wel of niet is.’

‘Ik hoop dat je me zult willen vergeven, kolonel Graff, maar ik voel het als mijn plicht om jouw bevelen en mijn mening over de gevolgen daarvan door te geven aan de Strateeg en de Hegemoon.’

‘Waarom niet aan onze geliefde Polemarch?’

‘Iedereen weet dat jij die volledig in je zak hebt.’

‘Wat een vijandige toon, majoor Anderson. Ik dacht altijd dat we vrienden waren.’

‘Dat zijn we ook. En ik ben van mening dat je heel goed gelijk kunt hebben over Ender. Ik vind het alleen niet juist dat jij en jij alleen over het lot van de wereld beslist.’

‘Ik vind het zelfs niet juist dat ik over het lot van Ender Wiggin beslis.’

‘Je vindt het dus niet erg als ik hen op de hoogte stel?’

‘Natuurlijk vind ik het erg, bemoeizuchtige ezel. Dit is iets dat een beslissing vergt van mensen die weten wat ze doen, niet van die bangebroeken van een politici die alleen maar op hun post zitten omdat ze toevallig politieke macht hadden in het land waar ze vandaan komen.’

‘Maar je begrijpt waarom ik het doe?’

‘Omdat je zo’n kortzichtige bureaucratische klootzak bent dat je denkt dat je je moet indekken voor het geval de boel misloopt. Nou, als de boel misloopt zijn we allemaal kruiperdvoer. Vertrouw me dus maar, Anderson en haal me niet die hele vervloekte Hegemonie op m’n nek. Wat ik aan het doen ben is al moeilijk genoeg zonder hen erbij.’

‘Oh, is het soms oneerlijk? Spannen ze tegen je samen? Jij mag het wel tegen Ender Wiggin doen, maar zelf kan je er niet tegen, bedoel je dat soms?’

‘Ender Wiggin is tien keer zo slim en tien keer zo sterk als ik. Wat ik hem aandoe zal zijn genialiteit naar boven brengen. Als ik dat zou moeten doormaken, zou ik eraan onderdoor gaan. Majoor Anderson, ik weet dat ik de competitie bederf, en ik weet dat jij er nog meer van geniet dan de jongens die erin meespelen. Haat me maar als het nodig is, maar hou me niet tegen.’

‘Ik behoud me het recht voor om op elk willekeurig moment contact te zoeken met de Hegemonie en de Strateeg. Maar ga voorlopig je gang maar.’

‘Mijn dank is groot.’

* * *

‘Ender Wiggin, de kleine kontkrummel die boven aan de lijst staat, wat een genoegen om je in ons midden te hebben.’De bevelhebber van de Ratten lag languit op een benedenbrits, slechts gekleed in zijn lessenaar. ‘Met jou erbij kan geen enkel leger verliezen.’Verscheidene van de jongens om hen heen schoten in de lach.

Een grotere tegenstelling dan tussen Salamanders en Ratten was bijna niet denkbaar. De slaapzaal was rommelig, vol en lawaaiig. Ender had gedacht dat na Bonzo het ontbreken van discipline een verademing zou zijn. Maar nu merkte hij dat hij aan rust en orde gewend was geraakt en dat de wanorde hier hem op zijn zenuwen werkte.

‘Wij draaien hier emmes, Ender Dender. Vok de Gok, jodenjongen extraordinair, aangenaam. En jij bent niks anders dan een vliegenpoepie van een garnalenbrein van een goj. Onthou dat goed.’

Sinds de oprichting van de I.V. was de Strateeg van de militaire strijdkrachten altijd joods geweest. Dat was vanwege de mythe dat joodse generaals nooit een oorlog verloren. En tot dusver was dat nog steeds waar gebleken. Vandaar dat elk joods kind op de Krijgsschool ervan droomde om ooit Strateeg te worden, en van het begin af aan al een zeker aanzien genoot. Maar het riep ook wrok op. Het Rattenleger werd vaak met Smoustroepen aangeduid, half lovend bedoeld, half als woordspeling op de Stoottroepen van Mazer Rackham. En er waren toch wel een heleboel mensen die er maar wat graag op wezen dat tijdens de Tweede Invasie weliswaar een joodse Amerikaan in zijn hoedanigheid van president, Hegemoon van het bondgenootschap was, een joodse Israëliër Strateeg belast met de defensie van de I.V. en een joodse Rus Polemarch van de vloot, maar dat het Mazer Rackham, een onbekende, tweemaal door de krijgsraad veroordeelde Maori halfbloed uit Nieuw Zeeland was die met zijn Stoottroepen de kruiperdvloot uit elkaar joeg en tenslotte in de strijd rond Saturnus vernietigde.

Als Mazer Rackham de wereld kon redden dan maakte het dus geen moer uit of je joods was of niet, zeiden de mensen.

Maar het maakte wel degelijk uit en Vok de Gok wist het. Hij spotte met zichzelf om de spottende opmerkingen van antisemieten voor te zijn — bijna iedereen die hij in de strijd versloeg was, althans tijdelijk, een jodenhater — maar hij zorgde er ook voor dat iedereen donders goed wist wat hij was. Zijn leger stond op de tweede plaats en rukte op naar de eerste.

‘Ik heb je in mijn leger opgenomen goj, omdat ik niet wilde dat de mensen denken dat ik alleen maar win omdat ik zulke goeie soldaten heb. Ik wil dat ze weten dat ik zelfs met zo’n kleine opdonder van een soldaat als jij evengoed kan winnen. We hebben hier maar drie regels. Je doet wat ik zeg en je pist niet in je bed.’

Ender knikte. Hij wist dat Vok wilde dat hij zou vragen wat de derde regel was. En dus deed hij dat.

‘Dat waren de drie regels. We hebben hier niet zulke hoge cijfers voor wiskunde ook.’

De boodschap was duidelijk. Winnen is belangrijker dan wat dan ook.

‘Je oefenuurtjes met die stumperdjes van een Pendelaartjes zijn afgelopen, Wiggin. Finito. Je zit nu in een grote-jongens-leger. Ik deel je in bij het plton van Dink Meeker. Voor zover het jou aangaat is Dink Meeker vanaf dit moment God.’

‘Wie ben jij dan?’

‘Ik ben de personeelschef die God heeft ingehuurd.’Vok grijnsde. ‘En het is je verboden om je lessenaar te gebruiken tot je in één gevecht twee vijandelijke soldaten hebt bevroren. Dit is een bevel uit zelfverdediging. Ik heb gehoord dat je nogal slag van programmeren hebt. Ik wil niet dat je met mijn lessenaar zit te kloten.’

Iedereen brulde van het lachen. Het duurde even voor Ender begreep waarom. Vok had zijn lessenaar geprogrammeerd om een meer dan levensgrote, bewegende afbeelding van mannelijke geslachtsdelen te tonen die heen en weer waggelde op de lessenaar die Vok voor zijn blote kruis hield. Echt iets voor Bonzo om me te ruilen met zo’n bevelhebber, dacht Ender. Hoe kan een jongen die zo zijn tijd besteedt toch nog gevechten winnen?

Ender trof Dink Meeker aan in de speelzaal; hij speelde niet maar keek alleen. ‘Een van de jongens vertelde me wie je was,’zei Ender. ‘Ik ben Ender Wiggin.’

‘Weet ik,’zei Meeker.

‘Ik ben in jouw plton ingedeeld.’

‘Weet ik,’zei hij nogmaals.

‘Ik ben nog een groentje hoor.’

Dink keek hem aan. ‘Hoor eens, Wiggin, dat weet ik allemaal al lang. Waarom denk je eigenlijk dat ik Vok heb gevraagd om te zorgen dat hij jou te pakken kreeg?’

Hij was niet geloosd, hij was opgepikt, er was om hem gevraagd. Meeker wilde hem hebben. ‘Waarom dan?’vroeg Ender.

‘Ik heb je zien oefenen met je Pendellichting. Ik denk dat het wel wat kan worden met je. Bonzo is een stomkop en ik wilde dat je betere oefening kreeg dan Petra je kan geven. Zij kan eigenlijk alleen maar goed schieten.’

‘Dat moest ik ook leren.’

‘Je beweegt je nog steeds of je bang bent om in je broek te pissen.’

‘Leer me dan hoe het wel moet.’

‘Leer het je zelf maar.’

‘Ik ben niet van plan om op te houden met de oefeningen in de vrij-spelperiode, hoor.’

‘Ik wil helemaal niet dat je daarmee ophoudt.’

‘Vok de Gok wel.’

‘Vok de Gok kan je niet tegenhouden. Net als hij je niet kan verhinderen om je lessenaar te gebruiken.’

‘Ik dacht dat bevelhebbers je willekeurig wat konden opdragen.’

‘Ze kunnen de maan wel opdragen om blauw te worden, maar daarom gebeurt het nog niet. Hoor eens, Ender, bevelhebbers hebben net zoveel gezag over je als je zelf toestaat. Hoe slaafser je hun gehoorzaamt, hoe meer macht ze over je hebben.’

‘Wat weerhoudt hen ervan om me pijn te doen?’

‘Ik dacht dat je daarom die gevechtscursus voor de enkele man volgde.’

‘Tjee, je hebt me wel in de smiezen gehouden zeg.’

Dink gaf geen antwoord.

‘Ik wil niet dat Vok de pest aan me krijgt. Ik wil nou wel eens meedoen met de wedstrijden, ik ben het spuugzat om tot het eind uit m’n neus te zitten vreten.’

‘Dan gaat je score omlaag hoor.’

Dit keer gaf Ender geen antwoord.

‘Hoor eens Ender, zolang je in mijn plton zit, doe je mee met de wedstrijd.’

Ender merkte al gauw waarom. Dink oefende zijn plton gescheiden van de rest van de Ratten, krachtig en gedisciplineerd; hij pleegde nimmer overleg met Vok en het hele leger voerde maar zelden een gezamenlijke manoeuvre uit. Het leek wel of Vok één leger commandeerde en Dink een veel kleiner legertje dat toevallig op dezelfde tijd in de strijdzaal oefende.

Dink begon de eerste oefening met Ender te vragen om zijn aanvalshouding met de voeten naar voren te demonstreren. Het stond de andere jongens helemaal niet aan. ‘Hoe kunnen we nu aanvallen als we op onze rug liggen?’vroegen ze.

Tot Enders verbazing verbeterde Dink hen niet en zei hij niet: ‘Jullie vallen niet aan op je rug, je laat je in hun richting omlaag vallen.’Hij had gezien wat Ender deed, maar hij had niet begrepen wat voor oriëntatie daarmee gemoeid was. Het werd Ender al gauw duidelijk dat Dink weliswaar heel erg goed was, maar dat zijn hardnekkige vasthouden aan de oriëntatie van de zwaartekracht uit de gang in plaats van de poort van de vijand als beneden te beschouwen, zijn denken belemmerde.

Ze oefenden een aanval op een door de vijand bezette ster. Voor ze Enders houding met de voeten naar voren probeerden, hadden ze altijd in staande houding aangevallen zodat hun hele romp als schietschijf voor de vijand diende. Maar zelfs nu nog vielen ze de vijand na het bereiken van de ster maar van één kant aan; ‘Bovenover,’riep Dink en ze gingen bovenover. Het sierde hem dat hij hen vervolgens de oefening liet herhalen met de kreet: ‘Nog een keer maar dan ondersteboven,’maar vanwege hun vasthouden aan een zwaartekrachtrichting die hier niet bestond, werden de jongens erg onhandig als de manoeuvre naar omlaag werd uitgevoerd, alsof ze duizelig werden.

Ze vonden de aanvalshouding met de voeten naar voren een verschrikking. Dink dwong hen om die te oefenen. Als gevolg daarvan vonden ze Ender ook een verschrikking. ‘Moeten we soms vechten leren van zo’n Pendelgastje?’mopperde een van hen, zorgvuldig zo hard pratend dat Ender het zou kunnen horen. ‘Ja,’antwoordde Dink. Ze bleven eraan werken.

En ze kregen het onder de knie. In oefenschermutselingen merkten ze hoeveel moeilijker het was om een vijand te raken die met zijn voeten naar voren aanviel. Zodra ze daarvan eenmaal overtuigd waren, oefenden ze de manoeuvre heel wat bereidwilliger.

Die avond kwam Ender voor het eerst naar de strijdzaal na een hele middag hard werken. Hij was moe.

‘Nu je in een echt leger zit,’zei Alai, ‘hoef je niet met ons te blijven oefenen hoor.’

‘Van jou kan ik dingen leren die niemand weet,’zei Ender.

‘Dink Meeker is de beste. Ik heb gehoord dat hij jouw pltonleider is.’

‘Nou, laten we dan aan de slag gaan. Ik zal jullie leren wat ik vandaag van hem heb geleerd.’

Hij liet Alai en een stuk of twintig anderen dezelfde oefeningen doen als waar hij zich de hele middag mee vermoeid had. Maar hij bracht nieuwe nuances aan in de patronen door de jongens de manoeuvres te laten proberen met één been bevroren, met beide benen bevroren of met gebruikmaking van in hun geheel bevroren jongens als afzetpunt voor een koersverandering.

Halverwege de oefenperiode zag Ender Petra en Dink samen in de deuropening staan kijken. Toen hij later nog eens die kant op keek waren ze weg.

Ze houden me dus in de gaten en ze weten dus wat wij hier doen. Hij wist niet of Dink zijn vriend was; Petra wel, dacht hij, maar helemaal zeker was hij er niet van. Misschien waren ze wel kwaad omdat hij dingen deed die normaal gesproken voorbehouden waren aan bevelhebbers en pltonleiders — soldaten drillen en oefenen. Misschien waren ze wel beledigd dat een soldaat zo vriendschappelijk met Pendelgasten omging. Het zat hem niet lekker dat de oudere kinderen kwamen kijken.

‘Ik dacht dat ik je had verboden om je lessenaar te gebruiken.’Vok de Gok stond naast Enders brits.

Ender keek niet op. ‘Ik maak m’n trigonometrie-huiswerk voor morgen.’

Vok duwde met zijn knie tegen Enders lessenaar. ‘Ik had gezegd dat je hem niet mocht gebruiken.’

Ender legde de lessenaar op zijn brits en kwam overeind. ‘Ik heb trigonometrie harder nodig dan jou.’

Vok was minstens veertig centimeter langer dan Ender. Maar Ender maakte zich niet druk. Vok zou gerust geen geweld gebruiken en als het wel zover kwam, dan dacht Ender zichzelf wel te kunnen redden. Vok was lui en hij wist niets van handgemeen.

‘Je begint te zakken op de ranglijst, jongen,’zei Vok.

‘Ik verwachtte niet anders. Ik kwam alleen maar op die lijst voor vanwege de stomme manier waarop de Salamanders met me omsprongen.’

‘Stom? Met die strategie heeft Bonzo een paar doorslaggevende wedstrijden gewonnen.’

‘Met Bonzo’s strategie zou je nog geen kussengevecht kunnen winnen. Elke keer dat ik mijn wapen afvuurde, handelde ik in strijd met mijn orders.’

Dat had Vok niet geweten. Het maakte hem kwaad. ‘Dus alles wat Bonzo over je vertelde was gelogen. Je bent niet alleen klein en onbekwaam, maar ook nog ongehoorzaam.’

‘Maar ik heb in mijn eentje een nederlaag in gelijkspel omgezet.’

‘We zullen de volgende keer eens zien hoe jij het in je eentje doet.’Vok liep weg.

Een van de jongens uit Enders plton zei hoofdschuddend: ‘Wat ben je toch een stomme oen.’

Ender keek naar Dink die op zijn lessenaar zat te krabbelen. Dink keek op, zag dat Ender naar hem keek en staarde strak terug. Zonder uitdrukking op zijn gezicht. Niks. Goed, dacht Ender. Ik kan wel voor mezelf zorgen.

Twee dagen later hadden ze een wedstrijdgevecht. Het was de eerste keer dat Ender zou meevechten als lid van een plton; hij was zenuwachtig. Dinks plton stelde zich op langs de rechterwand van de gang en Ender lette zorgvuldig op dat hij zijn gewicht niet naar één kant liet overhellen. Blijf in evenwicht.

‘Wiggin!’riep Vok de Gok.

Ender voelde hoe de angst hem in de keel schoot en naar zijn ingewanden zakte, hij rilde ervan. Vok zag het.

‘Pisgrilletje? De bibberatie? Pis maar niet in je broek, Pendelaartje.’Vok haakte een vinger achter de loop van Enders wapen en trok hem naar het krachTVeld dat de strijdzaal aan het oog onttrok. ‘Nu zullen we eens zien hoe goed je het doet, Ender. Zodra die deur opengaat, spring je erdoor en gaat regelrecht op de poort van de vijand af.’

Zelfmoord. Zinloze, betekenisloze zelfvernietiging. Maar hier moest hij bevelen opvolgen, dit was een gevecht, geen lesuur. Even brieste Ender in stilte van woede; toen vond hij zijn kalmte terug. ‘Uitstekend, commandant,’zei hij. ‘Ik zal vuren in de richting van hun hoofdstrijdmacht.’

Vok lachte. ‘Je krijgt helemaal de tijd niet om te vuren, garnaal.’

De wand verdween. Ender sprong omhoog, greep twee handvaten aan het plafond en zwiepte zich naar voren en omlaag zodat hij met grote snelheid op de poort van de vijand afvloog.

Het was het Duizendpootleger en toen Ender al halverwege de strijdzaal was begonnen zij net zo’n beetje binnen te druppelen. Een heel stel kon op tijd de dekking van de sterren bereiken, maar Ender had zijn benen onder zich opgetrokken, hield zijn wapen voor zijn kruis en schoot tussen zijn benen door om er zoveel mogelijk te bevriezen op het moment dat ze door de poort kwamen.

Ze raakten zijn benen maar hij had nog drie kostbare seconden voor ze hem konden uitschakelen door een treffer op zijn romp. Hij bevroor er nog een paar en zwiepte toen razendsnel zijn armen naar buiten zodat ze gestrekt tegenover elkaar kwamen te staan. De hand met zijn wapen wees in de richting van de hoofdstrijdmacht van de Duizendpoten. Hij vuurde in de kluit vijanden en toen wisten ze hem te bevriezen.

Een seconde later knalde hij tegen het krachTVeld van de vijandelijke poort aan en kaatste woest tollend terug. Hij belandde midden in een groep vijandelijke soldaten achter een ster; zij gaven hem een zet zodat hij nog sneller begon te tollen. Gedurende de rest van het gevecht bleef hij hulpeloos rondbotsen, hoewel zijn snelheid door wrijving met de lucht geleidelijk aan wel wat afnam. Hij kon niet nagaan hoeveel manschappen hij had bevroren voor hij zelf werd koudgemaakt, maar hij begreep wel zo ongeveer dat de Ratten zoals gewoonlijk weer gewonnen hadden.

Na de wedstrijd zei Vok helemaal niets tegen hem. Ender stond nog steeds bovenaan omdat hij er drie had bevroren, twee had uitgeschakeld en zeven had aangeschoten. Er werd niet meer over ongehoorzaamheid gepraat en over of Ender zijn lessenaar mocht gebruiken. Vok bleef in zijn deel van de slaapzaal en liet Ender met rust.

Dink Meeker begon een bliksem-entree vanuit de gang te oefenen — Enders aanval op de vijand terwijl ze nog door de deur binnenkwamen had een vernietigende uitwerking gehad. ‘Als één man zoveel schade kan aanrichten, moet je eens nagaan wat een heel plton kan doen.’Dink vroeg majoor Anderson om ook tijdens de oefenperiodes een deur in het midden van de wand te openen in plaats van alleen die op vloerniveau, zodat ze hun entree konden oefenen onder gevechtsomstandigheden. Dat raakte bekend. Van nu af aan kon niemand meer vijf of tien of vijftien seconden in de gang blijven hangen voor een laatste instructie. Het spel was veranderd.

Meer wedstrijdgevechten. Dit keer draaide Ender normaal mee in een plton. Hij maakte fouten. Hij verloor man-tegen-man-schermutselingen. Hij zakte van de eerste plaats naar de tweede plaats op de ranglijst en vervolgens naar de vierde. Daarna maakte hij minder fouten en begon hij zich binnen het raamwerk van het plton thuis te voelen. En hij begon weer te stijgen, eerst naar de derde plaats, toen naar de tweede en toen naar de eerste.

Op een gegeven moment bleef Ender na de oefenperiode in de strijdzaal hangen. Hij had gemerkt dat Dink Meeker meestal pas laat in de eetzaal arriveerde en hij nam aan dat dat was omdat hij extra lang oefende. Ender had niet erg veel trek en hij wilde zien wat Dink Meeker oefende als niemand anders hem kon zien.

Maar Dink oefende helemaal niet. Hij bleef naast de deur naar Ender staan kijken.

Ender stond aan de andere kant van de zaal naar Dink te kijken.

Geen van tweeën zei een woord. Het was duidelijk dat Dink verwachtte dat Ender zou vertrekken. Het was even duidelijk dat Ender nee zei.

Dink draaide Ender zijn rug toe, trok netjes zijn flitspak uit en zette zich zachtjes af tegen de vloer. Hij dreef langzaam naar het midden van het vertrek, heel langzaam. Zijn lijf ontspande zich bijna volledig zodat het net leek of zijn handen en armen gevangen waren in bijna niet bestaande luchtstromingen in de zaal.

Na de snelheid en de spanning van de oefening, na de uitputting en de oplettendheid, was het heel rustgevend om hem zo te zien zweven. Het duurde een minuut of tien voor hij al drijvend een wand raakte. Toen gaf hij een vinnige afzet, keerde terug naar zijn flitspak en trok het weer aan.

‘Kom mee,’zei hij tegen Ender.

Ze liepen naar de slaapzaal. De zaal was leeg omdat alle jongens in de kantine zaten. Ze gingen elk naar hun eigen brits en kleedden zich om in daags uniform. Ender slenterde naar Dinks brits en wachtte even tot Dink klaar was.

‘Waarom bleef je wachten?’vroeg Dink.

‘Had geen trek.’

‘Nou, nu weet je waarom ik geen bevelhebber ben.’

Ender had zich dat inderdaad afgevraagd.

‘Ze hebben me tot twee maal toe bevorderd en ik heb twee maal geweigerd.’

Geweigerd?

‘Ze haalden mijn oude kasten, mijn brits en mijn lessenaar weg, wezen me een bevelhebberskamer toe en gaven me een leger. Maar ik bleef gewoon in m’n kamer zitten tot ze toegaven en me weer in het leger van een ander stopten.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik niet met me laat sollen. Ik kan niet geloven dat jij deze hele schijtzooi nog niet hebt doorzien, Ender. Maar dat zal wel komen doordat je nog jong bent. De andere legers, die zijn de vijand niet. De vijand zijn de leraren. Zij stoken ons op om tegen elkaar te vechten, om elkaar te haten. De competitie is alles. Winnen winnen winnen. En wat stelt het helemaal voor? We vechten ons dood, proberen net zo lang elkaar te verslaan tot we er knettergek van worden en die ouwe schoften zitten ons maar te bestuderen, te observeren, naar onze zwakke plekken te zoeken en te beslissen of we al goed genoeg zijn of niet. Goed genoeg waarvoor? Ik was zes jaar toen ze me hier brachten. Wist ik verdomme veel? Zij beslisten dat ik goed in het programma paste, maar niemand heeft me ooit gevraagd of het programma wel bij mij paste.’

‘Waarom ga je dan niet naar huis?’

Dink grijnsde scheef. ‘Omdat ik het spel niet kan opgeven.’Hij trok aan het materiaal van zijn flitspak dat naast hem op zijn brits lag. ‘Omdat ik hier gek op ben.’

‘Waarom wil je dan geen bevelhebber worden?’

Dink schudde zijn hoofd. ‘Nooit. Moet je zien wat er van Volker is geworden. Die jongen is volslagen knetter. Vok de Gok. Slaapt hier samen met ons in plaats van in zijn kamer. Waarom? Omdat hij bang is om alleen te zijn, Ender. Bang in het donker.’

‘Vok?’

‘Maar ze hebben hem bevelhebber gemaakt en hij moet zich nu dus wel als een bevelhebber gedragen. Hij weet niet wat hij doet. Hij wint, maar dat vindt hij nog het allerengst omdat hij niet weet waarom hij wint, behalve dan dat ik er iets mee te maken heb. Op elk moment kan iemand ontdekken dat Volker helemaal geen magische Israëlische generaal is die altijd kan winnen. Hij weet niet waarom iemand wint of verliest. Niemand weet dat.’

‘Dat betekent nog niet dat hij gek is, Dink.’

‘Ik weet het, jij bent hier nu een jaar, jij denkt dat deze mensen normaal zijn. Nou, dat zijn ze niet. Wij zijn het niet. Ik snuffel in de bibliotheek, ik lees boeken op mijn lessenaar. Oude boeken, want iets nieuws geven ze ons niet, maar ik heb toch aardig doorgekregen wat kinderen eigenlijk zijn en wij zijn geen kinderen. Kinderen kunnen soms verliezen en dat kan niemand wat schelen. Kinderen zitten niet in legers, kinderen zijn geen bevelhebbers, ze zijn niet de baas over veertig andere kinderen. Niemand kan zoiets verdragen zonder een beetje gek te worden.’

Ender probeerde zich te herinneren hoe andere kinderen waren, in zijn klas op school, in de stad. Maar de enige die hem te binnen wilde schieten was Stilson.

‘Ik had een broer. Een doodgewone gozer. Het enige waar hij om gaf waren meiden. En vliegtuigen. Hij wilde vliegenier worden. Hij balde altijd met zijn vrienden. Een razendsnel spel waarbij je de bal door een hoepel mikte en stuiterend door de gangen rende tot de wijkagenten je bal inpikten. We hadden altijd lol. Hij leerde me net hoe ik moest stuiteren toen ik werd weggehaald.’

Ender herinnerde zich zijn eigen broer en dat was niet zo’n prettige herinnering.

Dink begreep de uitdrukking op Enders gezicht verkeerd. ‘Hé, ik weet dat niemand hier over thuis hoort te praten. Maar we komen toch ergens vandaan. De Krijgsschool heeft ons niet gemaakt, hoor. De Krijgsschool maakt helemaal niks. Die vernietigt alleen maar. En we herinneren ons toch allemaal wel dingen van thuis. Misschien geen leuke dingen, maar we herinneren ze ons toch en dan staan we te liegen en doen net alsof — hoor nou eens, Ender, waarom heeft niemand het ooit over thuis? Dat geeft toch wel aan hoe belangrijk het is? Het feit dat niemand zelfs maar wil toegeven dat — ach kolere.’

‘Nee, het geeft niet,’zei Ender. ‘Ik moest alleen aan Valentine denken. Mijn zus.’

‘Ik wilde je niet van streek maken.’

‘Geeft niet hoor. Ik denk niet zo vaak aan haar omdat ik er altijd — net als nu van word.’

‘Dat klopt, wij huilen nooit. Jezus, dat is me eigenlijk nooit opgevallen. Niemand hier huilt er ooit. We proberen echte volwassenen te zijn. Net als onze vaders. Ik wil wedden dat je vader net zo iemand was als jij. Ik wil wedden dat hij een kalme vent was die alles rustig slikte en dan ineens kon uitbarsten en —’

‘Ik lijk helemaal niet op m’n vader.’

‘Nou, dan heb ik het mis. Maar neem nou Bonzo, jouw ouwe bevelhebber. Die heeft last van een vergevorderde aanval van Spaans eergevoel. Hij kan zichzelf niet toestaan om zwakke plekken te hebben. Als je beter bent dan hij, beledig je hem. Als je sterker bent, castreer je hem. Daarom heeft hij zo’n hekel aan jou, omdat je niet wilde lijden toen hij je probeerde te straffen. Daar haat hij je zó om dat hij je met liefde zou willen doden. Hij is knettergek. Ze zijn allemaal knettergek.’

‘En jij niet?’

‘Ik ben ook knettergek, maatje, maar wanneer ik op z’n gekst ben, zweef ik tenminste in m’n eentje in de ruimte en dan sijpelt die gekte langzaam uit me weg en wordt door de wanden opgenomen en die komt er pas weer uit als er gevechten plaatsvinden en kleine jongens tegen de wanden opbotsen en de gekte eruit persen.’

Ender grijnsde.

‘En jij bent ook knetter,’zei Dink. ‘Kom op, we gaan eten.’

‘Misschien kan je toch bevelhebber worden zonder gek te worden. Jij weet van die gekte en misschien betekent dat wel dat je er niet voor door de knieën hoeft te gaan.’

‘Ik ben niet van plan om me door die schoften te laten sturen, Ender. Ze hebben jou ook op het oog en ze zijn niet van plan om je aardig te behandelen. Moet je zien wat ze tot nu toe allemaal uitgevreten hebben.’

‘Ze hebben niks anders gedaan dan me bevorderen.’

‘En dat maakte je leven er heel wat makkelijker op, niet?’

Ender moest lachen en schudde zijn hoofd. ‘Misschien heb je wel gelijk.’

‘Ze denken dat ze je in hun zak hebben. Dat moet je niet toelaten.’

‘Maar daarvoor ben ik juist hier,’zei Ender. ‘Om me door hun in een werktuig te laten veranderen. Om de wereld te redden.’

‘Ik kan niet geloven dat jij dat nog steeds gelooft.’

‘Wat gelooft?’

‘Het kruiperdgevaar. De wereld redden. Hoor eens Ender, als de kruiperds terug zouden komen om ons in te maken, zouden ze er allang zijn. Er komt geen nieuwe kruiperdaanval. Wij hebben hen verslagen en nu zijn ze weg.’

‘Maar de videobanden —’

‘Allemaal van de Eerste en de Tweede Invasie. Jouw grootouders waren nog niet eens geboren toen Mazer Rackham de kruiperds verdelgde. Kijk maar eens goed. Het is allemaal nep. Er is geen oorlog en ze belazeren ons gewoon.’

‘Maar waarom dan?’

‘Omdat zolang de mensen bang blijven voor de kruiperds, de I.V. aan de macht kan blijven en zolang de I.V. aan de macht is, bepaalde landen hun heerschappij kunnen handhaven. Maar blijf goed naar het nieuws kijken, Ender. De mensen zullen dit spelletje gauw genoeg doorkrijgen en dan krijgen we een burgeroorlog die alle oorlogen zal doen verbleken. Dat is het gevaar, Ender, niet de kruiperds. En als die oorlog komt, zullen jij en ik geen vrienden zijn. Omdat jij een Amerikaan bent, net als onze geliefde leraren. En ik niet.’

Ze liepen naar de kantine en praatten onder het eten over andere dingen. Maar Ender bleef maar nadenken over wat Dink had gezegd. De Krijgsschool was zo’n gesloten gemeenschap, het spel was zo belangrijk in de ogen van de kinderen dat Ender helemaal vergeten was dat er ook nog een buitenwereld bestond. Spaans eergevoel. Burgeroorlog. Politiek. De Krijgsschool was maar een heel beperkt wereldje, niet waar?

Maar Ender kwam niet tot dezelfde slotsom als Dink. De kruiperds waren echt. Het gevaar was echt. De I.V. had vele dingen in zijn macht, maar niet de omroepen en de netwerken. Niet in de streek waar Ender was opgegroeid. Bij Dink thuis in Nederland, waar ze al drie eeuwen onder Russische overheersing leefden, was alles misschien wel in handen van de overheid, maar Ender wist dat in Amerika leugens nooit erg lang standhielden. Tenminste dat geloofde hij.

Hij geloofde het, maar het zaad van de twijfel was gezaaid en het bleef leven en kreeg er af en toe een klein worteltje bij. Het veranderde alles, dat wortelende zaadje. Het maakte dat Ender beter ging luisteren naar wat mensen bedoelden, in plaats van naar wat ze zeiden. Het maakte hem wijs.

‘s Avonds waren er bij lange na niet zoveel jongens als anders op hun oefenuurtje.

‘Waar is Bernard?’vroeg Ender.

Alai grijnsde. Shen deed zijn ogen dicht en trok een gezicht alsof hij verzaligd zat te mediteren.

‘Heb je het niet gehoord?’zei een andere jongen, een Pendelgast uit een jongere lichting. ‘Het gerucht gaat dat elke Pendelgast die met jou oefent, nooit iets zal bereiken in een van de legers. Het gerucht gaat dat de bevelhebbers geen soldaten willen die door jouw oefeningen bedorven zijn.’

Ender knikte.

‘Maar zoals ik het bekijk,’zei de Pendelgast, ‘word ik gewoon de best mogelijke soldaat en elke bevelhebber die er een beetje kijk op heeft, zal me dan willen hebben. Niet dan?’

‘Zo is het,’zei Ender overtuigd.

Ze gingen gewoon aan de slag. Toen ze ongeveer een half uur bezig waren en net het voorkomen van botsingen met bevroren soldaten oefenden, kwam er een aantal bevelhebbers in verschillende uniformen binnen. Ze begonnen omstandig namen te noteren.

‘Hé,’schreeuwde Alai, ‘zorg er wel voor dat je m’n naam goed spelt!’

De volgende avond waren er nog minder jongens. Nu kreeg Ender de verhalen te horen — Pendelgastjes die in de washokken een pak slaag opliepen, of ongelukjes kregen in de kantine en de speelzaal, of die al hun bestanden vernield vonden door grotere jongens die het primitieve beveiligingssysteem van de lessenaars van de Pendel-gasten gekraakt hadden.

‘Vanavond gaan we niet oefenen,’zei Ender.

‘Sodemieter op, natuurlijk wel,’zei Alai.

‘We laten het effe een paar dagen betijen. Ik wil niet dat de kleintjes narigheid oplopen.’

‘Als je ermee ophoudt, al is het maar voor één avond, dan denken ze gelijk dat zulk soort dingen werkt. Het zou hetzelfde zijn alsof je toen Bernard nog zo’n rotzak was, bakzeil voor hem had gehaald.’

‘Bovendien,’zei Shen, ‘zijn wij niet bang en het kan ons ook niks schelen en dus ben je het aan ons verplicht om door te gaan. Wij hebben de oefening nodig en jij ook.’

Ender herinnerde zich wat Dink had gezegd. Vergeleken bij de hele wereld was het spel natuurlijk onbelangrijk. Waarom zou iemand elke avond van zijn leven opofferen om dit stomme, stomme spel te spelen?

‘Zoveel bereiken we trouwens niet,’zei Ender. Hij begon naar de deur te lopen.

Alai hield hem tegen. ‘Maken ze jou ook bang? Rammen ze je in mekaar in het washok? Steken ze je kop in de pisbak? Steekt er iemand een pistool in je hol?’

‘Nee,’zei Ender.

‘Ben je nog steeds mijn vriend?’vroeg Alai wat kalmer nu.

‘Ja.’

‘Dan ben ik jouw vriend ook, Ender, en dan blijf ik hier en oefen met je.’

De oudere jongens kwamen weer kijken, maar dit keer waren er minder bevelhebbers bij. De meesten waren van een paar legers. Ender herkende Salamanderuniformen. En zelfs een paar Ratten. Dit keer noteerden ze geen namen. In plaats daarvan scholden ze en bespotten ze de Pendelgasten en lachten hen uit toen ze met hun ongeoefende lijven moeilijke vaardigheden onder de knie probeerden te krijgen. Een paar van de jongens raakten erdoor aangeslagen.

‘Luister naar ze,’zei Ender tegen de anderen. ‘Onthou de woorden. Als je ooit je vijand knetter wilt maken, moet je zulke dingen schreeuwen. Als ze razend worden gaan ze stomme dingen doen. Maar wij worden niet razend.’

Shen vond het een goed idee en na elke sneer van de oudere jongens liet hij een stuk of vier Pendelgasten de woorden een keer of vijf, zes luidkeels herhalen. Toen ze de schimpscheuten als kinderversjes begonnen te zingen, duwden een paar van de oudere jongens zich van de wand af en kwamen de zaal in om te knokken.

De flitspakken waren ontworpen voor gevechten die gevoerd werden met onschuldige lichtstralen; ze boden maar weinig bescherming en belemmerden je verschrikkelijk in je bewegingen bij een man-tegen-man-gevecht in nul g. De helft van de jongens was trouwens bevroren en kon dus helemaal niet vechten; maar door hun stijve pakken waren ze misschien toch bruikbaar. Ender gaf zijn Pendelgasten vlug opdracht om zich in een hoek van de zaal te verzamelen. De oudere jongens moesten alleen maar nog harder lachen en sommigen die bij de wand waren blijven staan kwamen nu ook de zaal in om zich bij de aanvallers te voegen toen ze Enders groep de hoek in zagen vluchten.

Ender en Alai besloten om de vijand een bevroren soldaat in het gezicht te smijten. De bevroren Pendelgast trof doel met zijn helm naar voren en het tweetal ketste op elkaar af. De oudere jongen greep naar zijn borst waar de helm hem had geraakt en schreeuwde van pijn.

Er werd niet meer gespot. De overige oudere jongens kwamen de zaal in om mee te doen met de strijd. Ender schatte de kans dat er jongens van hem ongedeerd zouden blijven vrij klein. Maar de vijand kwam in het wilde weg op hen af; ze hadden nog nooit eerder samengewerkt terwijl de inmiddels nog maar twaalf manschappen van Enders kleine oefenlegertje elkaar goed kenden en goed met elkaar konden samenwerken.

‘We gaan nova!’riep Ender. De andere jongens lachten. Ze splitsten zich in drie groepen, grepen elkaars handen en namen een hurk-houding aan met de voeten tegen elkaar zodat ze kleine sterren tegen de achterwand vormden. ‘We gaan om hen heen en proberen de deur te bereiken. Nu!’

Op dit teken spatten de sterren uit elkaar en zette elke jongen zich af in een andere richting, maar wel onder een schuine hoek zodat hij via een afzet tegen een wand koers kon zetten naar de deur. Aangezien alle vijanden zich in het midden van de zaal bevonden, waar koersveranderingen heel wat moeilijker te verwezenlijken waren, was het niet zo’n moeilijke manoeuvre.

Ender had zijn positie zo gekozen dat hij na zijn afzet in de baan van de bevroren soldaat zou belanden die hij zojuist als projectiel had gebruikt. De jongen was inmiddels niet meer bevroren en liet zich door Ender vangen, ronddraaien en wegslingeren in de richting van de deur. Helaas was het noodzakelijke gevolg hiervan dat Ender in tegengestelde richting schoot en zijn snelheid kwijtraakte. Afgesneden van zijn soldaten dreef hij tamelijk langzaam in de richting van het stuk van de strijdzaal waar de oudere jongens zich verzameld hadden. Hij wist zijn houding zo te veranderen dat hij kon zien of zijn soldaten allemaal veilig de wand bij de deur bereikt hadden.

Maar inmiddels had de woedende, chaotische troep vijanden hem in de gaten gekregen. Ender schatte hoe lang het nog zou duren voor hij de wand bereikte en een nieuwe afzet kon doen. Niet vlug genoeg. Er waren al verschillende vijanden naar hem onderweg. Verbaasd herkende Ender het gezicht van Stilson in hun midden. Toen huiverde hij en besefte dat hij zich natuurlijk vergist moest hebben. Maar het was wel een zelfde situatie en dit keer zouden ze geen genoegen nemen met uitschakeling van één tegenstander. Voor zover Ender wist was er geen leider en deze jongens waren een stuk groter dan hij.

Maar hij had in de gevechtscursus voor de enkele man toch al heel wat opgestoken over massaverplaatsing en over de natuurkunde van bewegende voorwerpen. Wedstrijdgevechten eindigden zelden in man-tegen-man-gevechten — je botste nooit tegen een vijand op die niet al bevroren was. En in de paar seconden die hij nog had, probeerde Ender een zo gunstig mogelijke positie te krijgen ten opzichte van zijn naderende visite.

Gelukkig wisten zij even weinig over vechten in nul g als hij en de paar jongens die hem een dreun probeerden te verkopen merkten dat vuistslagen niet erg veel uithaalden als hun lijven even hard achteruit bewogen als hun vuisten naar voren. Maar er waren er een paar in de groep die aan botten breken dachten, zoals Ender al gauw in de gaten had. Maar hij was niet van plan om daarop te blijven wachten.

Hij wist een van de stompers bij zijn arm te grijpen en smeet hem zo hard hij kon de zaal in. Dat bracht Ender uit de buurt van de rest van die eerste aanval, maar nog niet erg in de richting van de deur. ‘Blijf daar!’schreeuwde hij tegen zijn vrienden die zich kennelijk opmaakten om hem te komen redden. ‘Blijf daar nou maar!’

Iemand greep Ender bij een voet. De stevige greep gaf Ender gelegenheid om zich schrap te zetten en hij kon met zijn andere voet een flinke trap tegen het oor en de schouder van de jongen geven, zodat die een luide kreet slaakte en hem liet schieten. Als de jongen Ender had losgelaten op het moment dat hij naar beneden trapte, zou hij zich lang zo erg niet bezeerd hebben en had Ender de manoeuvre als afzet kunnen gebruiken. Maar de jongen had zijn voet veel te goed vastgehouden; zijn oor was gescheurd en strooide bloed-druppeltjes in de lucht en Ender dreef nu nog langzamer verder.

Ik ben weer bezig, dacht Ender. Ik ben weer mensen aan het verwonden alleen maar om mijn eigen huid te redden. Waarom laten ze me niet met rust, dan hoef ik hun ook geen pijn te doen.

Er kwamen nu drie jongens op hem af en dit keer werkten ze samen. Maar ze moesten hem toch eerst te pakken zien te krijgen voor ze hem pijn konden doen. Ender nam snel een houding aan die uitlokte dat twee hem bij zijn benen zouden grijpen waardoor hij zijn handen vrij zou hebben voor de derde.

En wel hoor, ze trapten er in. Ender greep de derde jongen bij de schouders van zijn uniform, trok hem met een plotselinge ruk omhoog en ramde hem in zijn gezicht met zijn helm. Weer een gil en een regen bloeddruppeltjes. De twee jongens die zijn benen vasthadden, wrikten eraan zodat hij begon te draaien. Ender duwde de knul met de bloedneus in de richting van de een; ze raakten in elkaar verward en Enders ene been kwam vrij. Daarna was het een koud kunstje om de greep van de andere jongen te gebruiken als tegenkracht voor een forse schop in zijn kruis, waarna hij zich tegen hem afzette in de richting van de deur. Een geweldige afzet was het niet en hij ging dus niet bijzonder hard, maar dat maakte niets uit. Niemand kwam hem achterna.

Hij bereikte zijn vrienden bij de deur. Ze vingen hem op en schoven hem door naar de deur. Ze lachten en gaven hem speelse stompen. ‘Hé, slechterik!’zeiden ze. ‘Hé, doerak! Hé, driftkikker!’

‘Genoeg geoefend voor vandaag,’zei Ender.

‘Morgen zijn ze er weer, hoor,’zei Shen.

‘Hebben ze niks aan,’zei Ender. ‘Als ze zonder pakken komen, doen we dit gewoon nog eens. En als ze met pakken komen kunnen we ze bevriezen.’

‘Bovendien,’zei Alai, ‘zullen de leraren het wel verhinderen.’

Ender herinnerde zich wat Dink hem had verteld en vroeg zich af of Alai wel gelijk had.

‘Hé Ender,’schreeuwde een van de oudere jongens hem na toen hij de strijdzaal verliet. ‘Je stelt geen moer voor, man! Geen moer!’

‘Mijn oude bevelhebber Bonzo,’zei Ender. ‘Volgens mij heeft hij een hekel aan me.’

Die avond bekeek Ender op zijn lessenaar de rapporten van die dag. Vier jongens waren op ziekenrapport verschenen. Een met gekneusde ribben, één met een blauwe zak, één met een gescheurd oor en één met een gebroken neus en een losse tand. De oorzaak van de verwonding was in alle gevallen dezelfde:

ONGELUKKIGE BOTSING IN NUL G

Als de leraren toestonden dat dat op het officiële rapport kwam te staan dan was het duidelijk dat ze niet van plan waren om iemand te straffen voor die gemene vechtpartij in de strijdzaal. Zouden ze helemaal niets doen? Kon het hun dan niet schelen wat er in deze school gebeurt?

Aangezien hij eerder dan gewoonlijk op de slaapzaal terug was, riep hij het improvisatiespel op op zijn lessenaar. Het was al een tijdje geleden dat hij het had gespeeld. Lang genoeg om hem niet te laten beginnen waar hij de vorige keer was gestopt. In plaats daarvan begon hij nu bij het lijk van de Reus. Maar nu was het nog nauwelijks herkenbaar als een lijk, tenzij je op een afstandje ging staan en er nauwlettend naar keek. Het was verweerd tot een heuvel, overwoekerd door gras en klimranken. Alleen de rand van het gezicht van de Reus was nog zichtbaar; wit bot dat als kalksteen uit een vermoeide, verweerde berghelling omhoog stak.

Ender had helemaal geen zin om weer met de wolfkinderen te moeten vechten, maar tot zijn verbazing waren ze er niet. Misschien bleven ze als ze eenmaal gedood waren wel voorgoed weg. Hij werd er een beetje verdrietig van.

Hij trok door de onderaardse gangen naar de afgrond die uitkeek over het schitterende bos. Weer sprong hij omlaag en weer werd hij door een wolk opgevangen en naar de kamer in de kasteeltoren gebracht.

Het kleed begon zich weer te ontrafelen tot een slang, maar dit keer aarzelde Ender geen seconde. Hij ging op de kop van de slang staan en verpletterde die onder zijn voet. De slang draaide en kronkelde onder zijn voet en als reactie wrikte hij de kop steeds dieper in de stenen vloer. Eindelijk bleef hij stil liggen. Ender pakte de slang en schudde eraan tot hij zich in zijn volle lengte uitrolde en het patroon van het kleed verdween. De slang achter zich aan slepend ging hij op zoek naar een uitweg.

In plaats daarvan vond hij een spiegel. En in de spiegel zag hij een gezicht dat hij heel goed kende. Het was Peter; bloed droop langs zijn kin en uit een mondhoek hing nog een puntje slangestaart naar buiten.

Ender slaakte een kreet en duwde zijn lessenaar van zich af. De paar jongens in de slaapzaal schrokken van het geluid, maar hij verontschuldigde zich en zei dat er niets aan de hand was. Ze gingen weg. Hij keek weer op het scherm van zijn lessenaar. Zijn figuurtje stond nog steeds in de spiegel te staren. Hij probeerde het meubilair op te tillen om de spiegel stuk te slaan, maar het was niet van zijn plaats te krijgen. De spiegel was ook niet van de wand te krijgen. Tenslotte smeet Ender de slang tegen de spiegel. De spiegel verbrijzelde en erachter werd een gat in de wand zichtbaar. Uit het gat kropen tientallen slangetjes naar buiten die razendsnel op Enders figuurtje afkropen en hem begonnen te bijten. Zenuwachtig de slangetjes van zich afslaand, stortte het figuurtje op de grond en ging ten onder in een wriemelende hoop kleine slangen.

Het scherm werd zwart en er verschenen woorden.

NOG EEN SPELLETJE?

Ender schakelde zijn lessenaar uit en borg hem weg.

De volgende dag kwamen verscheidene bevelhebbers naar Ender toe of ze stuurden een soldaat om hem te vertellen dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, de meerderheid vond de extra oefenuurtjes een prima idee en hij moest er vooral mee doorgaan. En om ervoor te zorgen dat hij niet meer werd lastig gevallen, stuurden ze een paar van hun oudere soldaten die wel wat extra oefening konden gebruiken om met hem mee te oefenen. ‘Die zijn net zo groot als de kruiperds die jullie gisteravond aanvielen. Ze zullen zich wel twee keer bedenken.’

In plaats van een stuk of tien jongens waren er die avond vijfenveertig, en of het nu door de aanwezigheid van de oudere jongens aan Enders kant kwam of doordat de vijand na gisteravond zijn buik vol had, geen van hun vijanden kwam opdagen.

Ender waagde zich niet meer aan het improvisatiespel. Maar het bleef hem wel achtervolgen in zijn dromen. Hij bleef zich maar herinneren hoe het voelde om de kop van de slang te verpletteren onder zijn voet, zoals hij die jongen zijn oor had gescheurd en zoals hij Stilson verrot had geslagen en Bernards arm had gebroken. En om daarna met het lijk van de vijand in zijn handen te staan en Peters gezicht uit de spiegel naar hem te zien staren. Dit spel weet veel te veel van me. Dit spel vertelt smerige leugens. Ik ben Peter niet. Ik heb geen moordlust in mijn hart.

En dan kwam zijn ergste angst, dat hij wel een moordenaar was, alleen een nog veel betere dan Peter ooit was geweest; dat het juist deze karaktertrek van hem was die zijn leraren zo aanstond. Ten slotte hadden ze juist moordenaars nodig voor de oorlog met de kruiperds. Mensen die de vijand volledig konden verpletteren zodat hun bloed door de hele ruimte rondspatte.

Nou, ik ben jullie man. Ik ben de bloeddorstige klootzak die jullie je wensten toen jullie me lieten fokken. Ik ben jullie werktuig en wat maakt het uit dat ik dat deel van mezelf dat jullie het hardst nodig hebben het meest haat. Wat maakt het uit dat ik toen in het spel de kleine slangetjes mij doodbeten, ze volkomen gelijk gaf en blij toe was.

9. Locke en Demosthenes

‘Ik heb je niet laten roepen om tijd te verdoen. Hoe kon die computer dat voor de donder klaarspelen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Hoe komt hij aan een foto van Enders broer en hoe kon hij die verwerken in de grafische taferelen van dat Sprookjeslandprogramma?’

‘Kolonel Graff, ik ben er niet bij geweest toen hij werd geprogrammeerd. Het enige dat ik weet is dat de computer nog nooit iemand naar dit oord heeft meegenomen. Sprookjesland was al vreemd genoeg, maar dit is geen Sprookjesland meer. Het ligt voorbij het Einde van de Wereld en —’

‘Ik weet hoe de plaatsen heten, ik weet alleen niet wat ze betekenen.’

‘Sprookjesland werd ingeprogrammeerd. Het wordt op een paar andere plaatsen genoemd. Maar nergens is er sprake van het Einde van de Wereld. We hebben er geen enkele ervaring mee.’

‘Het bevalt me helemaal niet dat de computer op die manier met Enders geest rondklooit. Peter Wiggin is de meest invloedrijke persoon in zijn leven, op zijn zuster Valentine na misschien.’

‘En het improvisatiespel is ontworpen om hen te helpen vormen, om hen te helpen werelden te vinden waarin ze zich op hun gemak kunnen voelen.’

‘U snapt er ook niets van hè, majoor Imbu? Ik wil niet dat Ender zich op zijn gemak voelt met het einde van de wereld. Het is onze taak hier niet om ons op ons gemak te voelen met het einde van de wereld!’

‘Het Einde van de Wereld in het spel is niet noodzakelijk het eind van de mensheid in de oorlog met de kruiperds. Het heeft een eigen betekenis voor Ender.’

‘Mooi. Wat voor betekenis?’

‘Ik weet het niet, kolonel. Ik ben de jongen niet. Vraag het hem.’

‘Majoor Imbu, ik vraag het aan u.’

‘Er kunnen wel duizend betekenissen zijn.’

‘Probeer er eens een.’

‘U hebt de jongen steeds apart gezet. Misschien wenst hij wel dat er een eind aan deze wereld komt, aan de Krijgsschool. Of misschien heeft het te maken met het eind van de wereld waarin hij als kleine jongen opgroeide, zijn thuis dat hij achterliet toen hij hierheen kwam. Of misschien is dit zijn manier wel om te verwerken dat hij zo veel andere kinderen hier bezeerd heeft. Ender is een gevoelig kind, weet u, en hij heeft nogal wat lelijke lichamelijke schade aangericht, misschien wenst hij wel dat er een eind aan die wereld komt.’

‘Of geen van de bovengenoemde mogelijkheden.’

‘Het improvisatiespel bouwt een band op tussen kind en computer. Samen maken ze de verhalen. De verhalen zijn waar, in die zin dat ze de werkelijkheid van het leven van het kind weerspiegelen. Dat is wat ik weet.’

‘Dan zal ik u vertellen wat ik weet, majoor Imbu. Die foto van Peter Wiggin kan absoluut niet uit ons schoolarchief afkomstig zijn. Wij hebben niets over hem, elektronisch of anderszins, van na het tijdstip dat Ender hier arriveerde. En die foto is van recenter datum.’

‘Dat is nog maar anderhalf jaar geleden, kolonel. Zoveel verandert een jongen toch niet in die tijd.’

‘Hij draagt zijn haar inmiddels heel anders. Zijn gebit is gereguleerd. Ik heb een recente foto van de grond laten komen en die vergeleken. De enige manier waarop de computer hier in de Krijgsschool die foto te pakken heeft kunnen krijgen was door hem op te vragen van een computer op de grond. En niet eens één die aan de I.V. is verbonden. Dat vereist nogal wat opvraagmacht. Wij kunnen niet zomaar in Guilford County, North Carolina een foto uit het schoolarchief plukken. Heeft iemand van de school toestemming gegeven voor het overnemen van die foto?’

‘U begrijpt het niet, kolonel. Onze Krijgsschoolcomputer is maar een deel van het I.V.-netwerk. Als wij een foto willen hebben, moeten wij een aanvraag indienen, maar als het improvisatiespel besluit dat de foto noodzakelijk is —’

‘Dan kan het die gewoon pakken.’

‘Niet zonder meer. Alleen als het voor de bestwil van het kind is.’

‘Goed, het is dus voor zijn bestwil. Maar waarom. Zijn broer is gevaarlijk, zijn broer werd afgewezen voor deze opleiding omdat hij een van de slechtste mensen is die wij ooit onder ogen hebben gehad. Waarom is hij zo belangrijk voor Ender? Waarom nu pas na al die tijd?’

‘Kolonel, ik weet het echt niet. En het improvisatiespel is zo ontworpen dat wij het er niet uit kunnen afleiden. Misschien weet het spel het zelf niet eens. Dit is onverkend gebied.’

‘Je bedoelt dat de computer het gaandeweg verzint?’

‘Zo zou je het kunnen stellen.’

‘Nou ja, dat beurt me toch een beetje op. Ik dacht dat ik de enige was.’

* * *

Valentine vierde Enders achtste verjaardag in haar eentje in de beboste achtertuin van hun nieuwe huis in Greensboro. Ze maakte een stukje grond vrij van dennenaalden en bladeren en schreef daar zijn naam in de grond met een takje. Toen bouwde ze een klein tipivormig vuurtje van takjes en naalden en stak dat aan. Er kwam rook af die tussen de takken en de naalden van de pijnboom boven haar hoofd omhoog kronkelde. Helemaal naar de ruimte, zei ze zwijgend. Helemaal naar de Krijgsschool.

Ze hadden nooit brieven gekregen en voor zover ze wisten hadden hun eigen brieven hem ook nooit bereikt. Toen hij pas meegenomen was, zaten vader en moeder iedere paar dagen aan tafel lange brieven aan hem in te toetsen. Maar al gauw veranderde dat in één keer in de week en toen er maar geen antwoord kwam in één keer in de maand. Nu was het al twee jaar geleden dat hij was weggegaan en er werd niet eens bij zijn verjaardag stilgestaan. Hij is dood, dacht ze verbitterd, omdat wij hem vergeten zijn.

Maar Valentine was hem niet vergeten. Ze zei niets tegen haar ouders en ze liet vooral Peter niet merken dat ze vaak aan Ender dacht, dat ze hem vaak brieven schreef waarvan ze wist dat hij ze niet zou beantwoorden. En toen vader en moeder hun vertelden dat ze uit de stad naar, nota bene, North Carolina wilden verhuizen, wist Valentine dat ze Ender waarschijnlijk nooit meer terug zou zien. Ze trokken weg van de enige plaats waar hij hen wist te vinden. Hoe zou Ender hen hier kunnen vinden tussen deze bomen, onder deze zware, veranderlijke luchten? Hij had zijn hele leven in het hart van de gangenstad gewoond en als hij nog steeds op de Krijgsschool was, dan was er daar zelfs nog minder natuur. Wat zou hij hiervan denken?

Valentine wist waarom ze hierheen verhuisd waren. Het was voor Peter, in de hoop dat een leven tussen bomen en kleine wilde dieren, een leven in de natuur in de meest ongerepte vorm die vader en moeder konden bedenken, een verzachtende invloed zou hebben op hun vreemde, beangstigende zoon. En in zekere zin was dat ook gebeurd. Peter vond het hier meteen heerlijk. Hij maakte lange wandeltochten dwars door de bossen naar het open terrein — soms bleef hij wel een hele dag weg met behalve zijn lessenaar niet meer dan een of twee boterhammen in de rugzak op zijn rug en niet meer dan een klein zakmes in zijn zak.

Maar Valentine wist beter. Zij had een half gevilde eekhoorn gezien die met takjes door zijn handjes en voetjes aan de grond was vastgenageld. Ze zag precies voor zich hoe Peter hem had gevangen, hem aan de grond had genageld en vervolgens zorgvuldig zijn huid had opengesneden en losgetrokken zonder het buikvlies te doorboren, om de spieren te zien lillen en verkrampen. Hoe lang had het geduurd voor de eekhoorn dood was? En al die tijd had Peter er vlakbij gezeten, met zijn rug tegen de boom waarin de eekhoorn misschien wel zijn nest had, spelend met zijn lessenaar terwijl het leven uit de eekhoorn wegvloeide.

Aanvankelijk was ze geschokt en moest ze aan tafel bijna overgeven toen ze Peter zo smakelijk zag zitten eten en zo vrolijk zag zitten praten. Maar later dacht ze er wat meer over na en besefte ze dat het voor Peter misschien wel een soort magie was, zoiets als haar kleine vuurtjes; een offer dat op een of andere manier de duistere goden die op zijn ziel aasden tevreden stelde. Hij kon beter eekhoorns kwellen dan andere kinderen. Peter was altijd al een kweker van pijn geweest, die hij uitplantte, verzorgde en gretig verslond als hij rijp was; hij kon het maar beter via deze kleine, scherpe doses binnenkrijgen dan via stompzinnige wreedheid jegens de kinderen op school.

‘Een modelleerling,’zeiden zijn onderwijzers. ‘Ik wilde dat we er nog honderd zo op school hadden. Is altijd aan het leren, levert al zijn werk op tijd in. Hij is gek op studeren.’

Maar Valentine wist dat het bedrog was. Peter hield inderdaad van leren, maar hij had nog nooit iets van de onderwijzers opgestoken. Hij deed zijn kennis op via zijn lessenaar thuis, waar hij bibliotheken en gegevensbestanden aanboorde en veel studeerde en nadacht en vooral veel met Valentine praatte. Toch deed hij op school net of hij opgetogen was over de kinderachtige dagelijkse lessen. Tjee, ik wist niet dat kikkers er van binnen zo uitzagen, zei hij dan, terwijl hij thuis celbindingen in organismen bestudeerde door filotische DNA-vergelijking. Peter was een meesterlijk vleier en al zijn onderwijzers vielen ervoor.

Toch was het prettig. Peter vocht nooit meer. Speelde nooit meer de baas. Kon met iedereen opschieten. Het was een nieuwe Peter.

Iedereen geloofde het. Vader en moeder zeiden het, zo vaak dat Valentine wel in hun oren wilde krijsen: Het is de nieuwe Peter niet! Het is de oude Peter, alleen nog slimmer!

Hoe slim? Slimmer dan jij, vader. Slimmer dan jij, moeder. Slimmer dan iedereen die jullie kennen.

Maar niet slimmer dan ik.

‘Ik heb lopen nadenken,’zei Peter, ‘over of ik je nou moet doden of niet.’

Valentine stond tegen de stam van de pijnboom geleund, naast de smeulende as van haar kleine vuurtje. ‘Ik ben ook gek op jou, Peter.’

‘Het zou zo makkelijk zijn. Jij maakt altijd van die stomme kleine vuurtjes. Het is gewoon een kwestie van je bewusteloos slaan en je verbranden. Je bent zo’n pyromaan.’

‘Ik loop er al een tijdje over te denken om jou in je slaap te castreren.’

‘Helemaal niet waar. Jij denkt alleen maar zulke dingen als ik in je nabijheid ben. Ik haal het beste in je boven. Nee, Valentine, ik heb besloten om je niet te doden. Ik heb besloten dat je me gaat helpen.’

‘O ja?’Een paar jaar geleden zou Valentine doodsbang geweest zijn voor Peters dreigementen. Maar nu werd ze niet meer zo gauw bang. Niet dat ze eraan twijfelde dat hij niet in staat was om haar te vermoorden. Ze kon niet iets bedenken dat zo vreselijk was dat ze geloofde dat zelfs Peter het niet zou doen. Maar ze wist ook dat Peter niet krankzinnig was, niet in de zin dat hij zichzelf niet in de hand had. Hij had zichzelf beter in de hand dan wie van haar bekenden ook. Op haar zelf na misschien. Peter kon elk verlangen zo lang als nodig van zich afzetten; hij kon elke gemoedsbeweging verbergen. En Valentine wist dus dat hij haar nooit in een vlaag van woede zou vermoorden. Hij zou het alleen doen als de voordelen de risico’s overtroffen. En dat deden ze niet. In zekere zin gaf ze hierom zelfs de voorkeur aan Peter boven andere mensen. Hij handelde altijd uit verstandelijk beredeneerd eigenbelang. Het enige wat ze dus te doen had om te voorkomen dat ze gevaar liep, was ervoor zorgen dat zij levend Peters belang meer diende dan dood.

‘Valentine, de boel gaat spaak lopen. Ik heb de troepenbewegingen in Rusland in de gaten gehouden.’

‘Waar hebben we het over?’

‘Over de wereld, Val. Je kent Rusland toch? Groot rijk? Warschaupact? Heerschappij over Eurazië van Nederland tot en met Pakistan?’

‘Zij maken hun troepenbewegingen niet openbaar, Peter.’

‘Natuurlijk niet. Maar het vervoersschema van hun passagiers-en vrachttreinen is wel openbaar. Ik heb mijn lessenaar dat schema laten uitpluizen om erachter te komen wanneer de geheime troepen-treinen over dezelfde lijnen rijden. Dat heb ik ook van de afgelopen drie jaar gedaan. Het laatste half jaar hebben ze het troepentransport sterk opgevoerd, ze bereiden zich voor op een oorlog. Een oorlog op de grond.’

‘Maar de Bond dan? En de kruiperds?’Valentine wist niet waar Peter heen wilde maar hij hield vaak van dit soort gesprekken met haar, praktische besprekingen van wat er in de wereld gebeurde. Hij gebruikte haar om zijn gedachten op uit te proberen, om ze bij te schaven. En tegelijk schaafde ze ook haar eigen denken bij. Ze merkte dat ze het weliswaar zelden met Peter eens was over hoe de wereld zou moeten zijn, maar dat ze het zelden oneens waren over hoe de wereld was. Ze waren heel handig geworden in het uitzeven van juiste informatie uit de verhalen van de hopeloos onnozele, goedgelovige verslaggevers. De nieuwskudde, noemde Peter hen.

‘De Polemarch is immers een Rus. En hij weet wat er met de vloot gebeurt. Of ze hebben ontdekt dat de kruiperds uiteindelijk toch niet gevaarlijk zijn, of er is een groot gevecht op komst. Hoe het ook zij, de oorlog met de kruiperds zal weldra afgelopen zijn. Ze bereiden zich voor op na de oorlog.’

‘Als ze hun troepen verplaatsen, moet dat op aanwijzing van de Strateeg zijn.’

‘Het is allemaal intern, binnen het Warschaupact zelf.’

Dit was verontrustend. De façade van vrede en samenwerking was al bijna sinds het begin van de oorlog met de kruiperds ongeschonden gebleven. Wat Peter had ontdekt was een fundamentele verstoring in de wereldorde. Ze had zich een voorstelling gevormd, even levendig als de herinnering aan zelf beleefde dingen, van hoe de wereld geweest was voor de kruiperds hen tot onderlinge vrede dwongen. ‘Dus het wordt weer net zoals vroeger.’

‘Met een paar wijzigingen. De afweerschermen zorgen ervoor dat niemand meer kernwapens hanteert. We moeten elkaar met duizenden tegelijk afslachten in plaats van met miljoenen.’Peter grijnsde. ‘Val, het zat er dik in dat het een keer zou gebeuren. Op dit moment bestaat er een reusachtige internationale vloot- en legermacht, waarover de Amerikanen de oppermacht hebben. Als de oorlog met de kruiperds achter de rug is, zal al die macht verdwijnen omdat hij helemaal gefundeerd is op angst voor de kruiperds. En plotseling kijken we om ons heen om te ontdekken dat alle oude bondgenootschappen verdwenen zijn, dood en verdwenen, behalve dat ene, het Warschaupact. En dan wordt het de dollar tegen vijf miljoen lasers. Wij hebben de planetoïdengordel, maar zij hebben de Aarde en je raakt daarginds akelig snel door je rozijnen en je selderie heen, zonder de Aarde.’

Wat Valentine eigenlijk nog het meest verontrustte was dat Peter er zich helemaal geen zorgen over scheen te maken. ‘Peter, waarom krijg ik het idee dat jij dit als een gouden kans voor Peter Wiggin beschouwt?’

‘Voor ons allebei, Val.’

‘Peter, jij bent twaalf jaar. Ik ben tien. Ze hebben een woord voor mensen van onze leeftijd. Ze noemen ons kinderen en ze zijn aardig voor ons.’

‘Maar wij denken toch anders dan andere kinderen, Val. Wij praten toch anders dan andere kinderen. En we schrijven vooral heel anders dan andere kinderen.’

‘Voor een gesprek dat begon met het dreigement om me te vermoorden, zijn we toch wat van ons onderwerp afgedwaald, lijkt me.’Maar Valentine merkte dat ze opgewonden raakte. Schrijven was iets dat Val beter kon dan Peter. Dat wisten ze allebei. Peter had het zelfs een keer uitgesproken toen hij zei dat hij altijd kon zien wat andere mensen het meest in zichzelf haatten, terwijl Val altijd kon zien wat andere mensen het meest aanstond in zichzelf, zodat ze hen enorm kon vleien. Hij bracht het op een cynische manier naar voren, maar het was wel waar. Valentine kon andere mensen heel goed overhalen tot haar standpunt — ze kon hen ervan overtuigen dat ze wilden wat zij wilde dat ze wilden. Maar Peter kon hen alleen maar angst laten voelen voor dat waarvoor hij hen angst wilde laten voelen. Toen hij Val daar voor het eerst op wees, had ze ontzettend de pest in. Zij wilde graag geloven dat ze goed mensen kon overtuigen omdat ze gelijk had en niet omdat ze zo handig was. Maar hoe ze zich ook voorhield dat ze nooit mensen zou willen uitbuiten zoals Peter dat deed, toch genoot ze van de wetenschap dat ze op haar eigen manier andere mensen kon sturen. En ze kon niet alleen sturen wat ze deden. Ze kon in zekere zin ook sturen wat ze wilden. Ze schaamde zich ervoor dat ze van die macht genoot en toch betrapte ze zichzelf er af en toe op dat ze er gebruik van maakte. Om onderwijzers te laten doen wat zij wilde, of andere leerlingen. Om moeder en vader haar inzicht te laten delen. Soms slaagde ze er zelfs in om Peter te overtuigen. Dat was nog het meest beangstigende van alles — dat ze Peter goed genoeg begreep, dat ze hem voldoende aanvoelde om als het ware in zijn huid te kruipen. Ze had meer van Peter dan ze wilde toegeven, hoewel ze er soms toch wel over nadacht. Terwijl Peter stond te praten dacht zij: Jij droomt van macht, Peter, maar ik ben op mijn eigen manier machtiger dan jij.

‘Ik heb de geschiedenis bestudeerd,’zei Peter. ‘Ik heb van alles geleerd over patronen in mensengedrag. Er zijn tijden waarin de wereld zich herordent en in dergelijke tijden kunnen de juiste woorden de hele wereld veranderen. Denk maar eens aan wat Perikles in Athene deed en Demosthenes —’

‘Ja, ze slaagden erin om Athene tweemaal ten onder te laten gaan.’

‘Perikles wel ja, maar Demosthenes had groot gelijk over Philippus —’

‘Misschien daagde hij hem juist wel uit —’

‘Zie je nou? Precies wat geschiedkundigen altijd doen, kibbelen over oorzaak en gevolg terwijl het erom gaat dat er tijden zijn waarin de wereld zich in een stroomversnelling bevindt en de juiste stem op de juiste plaats de wereld in beweging kan brengen. Thomas Paine en Ben Franklin bijvoorbeeld. Bismarck. Lenin.’

‘Niet bepaald gelijksoortige gevallen, Peter.’Nu sprak ze hem uit gewoonte tegen; ze zag waar hij heen wilde en ze dacht dat het misschien wel mogelijk zou zijn.

‘Ik verwachtte ook eigenlijk niet dat jij het zou begrijpen. Jij gelooft nog altijd dat onderwijzers dingen weten die de moeite van het leren waard zijn.’

Ik begrijp meer dan jij denkt, Peter. ‘Dus jij ziet jezelf als Bismarck?’

‘Ik zie mezelf als iemand die weet hoe hij ideeën moet doen posTVatten in de publieke opinie. Heb jij nooit een uitdrukking bedacht, Val, een pientere opmerking, en als je die dan had gezegd dan hoorde je een week of twee later een of andere volwassene die uitdrukking gebruiken tegen een andere volwassene, terwijl je hen allebei helemaal niet kende? Of je kwam hem tegen op de televisie of in een netwerk?’

‘Ik dacht altijd dat ik hem dus kennelijk al eerder gehoord moest hebben en me maar had verbeeld dat ik hem zelf had verzonnen.’

‘Dan had je het mis. Er zijn misschien maar twee- of drieduizend mensen op de wereld die net zo slim zijn als wij, zus. De meesten zijn ergens hun brood aan het verdienen. In het onderwijs, de arme donders, of in het wetenschappelijk onderzoek. Er zijn er maar heel weinig die daadwerkelijk een machtspositie bekleden.’

‘We hebben gewoon ontzettend geboft.’

‘Die Val, grappig als een konijn met één poot.’

‘Waarvan je er ongetwijfeld verscheidene in deze bossen kunt aantreffen.’

‘Mooi in een kringetje rondhoppend.’

Valentine moest om het afschuwelijke beeld lachen en haatte zichzelf onmiddellijk voor het feit dat ze zoiets leuk kon vinden.

‘Val, wij kunnen dingen zeggen die twee weken later op ieders lip liggen. Dat kunnen we. We hoeven niet te wachten tot we volwassen zijn en veilig opgeborgen in een of andere baan.’

‘Peter, je bent nog maar twaalf.’

‘Nee hoor, in de netwerken niet. In de netwerken kan ik mezelf noemen wat ik wil, en jij ook.’

‘Op de netwerken zijn we duidelijk herkenbaar als studenten en we kunnen niet eens aan echte discussies deelnemen, behalve in de audiomodus en dat betekent dat we in ieder geval niets mogen zeggen.’

‘Ik heb een plan.’

‘Jij hebt altijd plannen.’Ze wendde onverschilligheid voor maar ze luisterde gretig.

‘Wij kunnen als volwaardige volwassenen in de netwerken terechtkomen met een door onszelf gekozen naam, als vader ons toestaat om zijn grondwettelijk toegangsrecht van ingezetene te gebruiken.’

‘En waarom zou hij dat doen? We hebben al studententoegangsrecht. Wat ga je hem vertellen, ik heb grondwettelijk toegangsrecht nodig omdat ik de wereld wil veroveren?’

‘Nee, Val. Ik ga hem helemaal niks vertellen. Jij gaat hem vertellen dat je zo bezorgd over me bent. Dat ik zo goed mijn best doe op school, maar dat jij weet dat ik er knettergek van word dat ik nooit eens met een verstandig persoon kan praten, dat iedereen altijd zo op zijn hurken tegen me doet omdat ik jong ben en dat ik nooit eens de kans krijg om met gelijken te discussiëren. Je kunt bewijzen dat de spanning me te veel wordt.’

Valentine dacht aan het lijkje van de eekhoorn in het bos en besefte dat zelfs die vondst deel uitmaakte van Peters plan. Of althans, hij had hem in zijn plan opgenomen toen het eenmaal was gebeurd.

‘Je moet ervoor zorgen dat hij ons toestemming geeft om van zijn toegangsrecht gebruik te maken. Om daar onze eigen identiteit aan te nemen en geheim te houden wie we zijn zodat mensen ons eindelijk het intellectuele respect zullen geven dat we verdienen.’

Valentine kon hem op zijn ideeën aanvallen, maar nooit om dit soort dingen. Ze kon niet zeggen: Wat brengt je op de gedachte dat je respect verdient? Ze had over Adolf Hitler gelezen en ze vroeg zich af hoe hij op zijn twaalfde geweest was. Niet zo pienter, niet op de manier van Peter, maar wel hongerig naar eer, dat vast wel. En wat zou het voor de wereld betekend hebben als hij in zijn jeugd in een dorsmachine terecht was gekomen of door een paard was doodgetrapt?

‘Val,’zei Peter, ‘ik weet hoe je over me denkt. Jij vindt mij geen aardig persoon.’

Valentine gooide een dennenaald in zijn richting. ‘Een pijl door je hart.’

‘Ik was al heel lang van plan om hierover met je te praten. Maar ik was aldoor te bang.’

Ze stak een dennenaald in haar mond en blies die naar hem toe. Hij viel bijna recht omlaag. ‘Weer een lancering mislukt.’Probeerde hij zwakheid voor te wenden?

‘Val, ik was bang dat je me niet zou geloven. Dat je niet zou geloven dat ik het zou kunnen.’

‘Peter, ik geloof dat jij tot alles in staat bent en dat je dat waarschijnlijk ook wel zult doen.’

‘Maar ik was nog veel banger dat je me wel zou geloven en me zou proberen tegen te houden.’

‘Loop heen, dreig nog een keer dat je me gaat vermoorden, Peter.’

Geloofde hij nou werkelijk dat zij zich liet inpakken door zijn aardige-en-bescheiden-jongen toer?

‘Goed, ik geef toe, ik heb een misselijk gevoel voor humor. Het spijt me. Je weet dat ik je alleen maar pestte. Ik heb je hulp nodig.’

‘Jij bent precies waarop de wereld zit te wachten. Een twaalfjarige om al onze problemen op te lossen.’

‘Het is niet mijn schuld dat ik op dit moment twaalf ben. En het is niet mijn schuld dat zich op dit moment de gelegenheid voordoet. Dit moment is het moment waarop ik de loop der dingen kan beïnvloeden. De wereld is altijd een democratie in tijden van stroomversnelling en dan wint de man die het beste praatje houdt. Iedereen denkt dat Hitler aan de macht kwam vanwege zijn legers, vanwege het feit dat zij tot doden bereid waren en dat is natuurlijk ook wel gedeeltelijk waar, omdat macht in de echte wereld altijd gebaseerd is op de dreiging van eerverlies en dood. Maar hij is voornamelijk door zijn woorden aan de macht gekomen, door de juiste woorden op het juiste moment.’

‘Ik vergeleek hem in gedachten net met jou.’

‘Ik heb geen hekel aan joodse mensen, Val. Ik wil niemand vernietigen. En ik wil ook geen oorlog. Ik wil dat de wereld een geheel blijft. Is dat zo slecht? Ik wil niet dat alles weer op de oude manier gaat. Heb je wel eens wat over de wereldoorlogen gelezen?’

‘Ja.’

‘Dat kan allemaal terugkomen. Of nog erger. We zouden ingesloten kunnen raken door het Warschaupact. Wat een verrukkelijk idee.’

‘Peter, we zijn kinderen, begrijp je dat niet? We gaan nog naar school, we zijn nog aan het opgroeien —’Maar zelfs terwijl ze zich nog verzette wilde ze al overgehaald worden. Eigenlijk wilde ze van het begin af aan al door hem overgehaald worden.

Maar Peter wist niet dat hij al had gewonnen. ‘Als ik dat geloof, als ik me daarbij neerleg, dan moet ik blijven zitten toekijken terwijl alle kansen aan mijn neus voorbijgaan en als ik oud genoeg ben is het te laat. Val, luister naar me. Ik weet hoe je over me denkt, hoe je altijd over me hebt gedacht. Ik was een valse, gemene broer. Ik was wreed tegen jou en nog wreder tegen Ender voor ze hem meenamen. Maar ik haatte jullie niet. Ik hield van jullie alletwee, ik moest alleen — ik moest de baas zijn, begrijp je dat? Dat is voor mij het allerbelangrijkst, het is mijn grootste gave, ik kan zien waar de zwakke plekken zitten, ik kan zien hoe ik die kan bereiken en gebruiken, ik zie die dingen gewoon zonder er mijn best voor te hoeven doen. Ik zou zakenman kunnen worden en een groot bedrijf kunnen leiden, ik zou net zo lang intrigeren en manipuleren tot ik helemaal bovenaan stond en wat zou ik dan nog helemaal hebben? Niks. Ik ga heersen, Val, ik ga ergens macht over uitoefenen. Maar ik wil wel dat het iets is dat de moeite waard is om over te heersen. Ik wil wel iets bereiken dat de moeite waard is. Een Pax Americana over de hele wereld. Want als er dan een ander komt nadat we de kruiperds verslagen hebben, als er een ander komt die ons wil verslaan, dan zal die merken dat wij al over duizend werelden zijn uitgezwermd, dat wij met elkaar in vrede leven en niet te vernietigen zijn. Begrijp je het? Ik wil de mensheid voor zelfvernietiging behoeden.’

Ze had hem nog nooit met zulke oprechte ernst horen spreken. Zonder enig spoor van spot of leugen in zijn stem. Hij werd er steeds beter in. Of misschien zat hij dit keer echt dicht bij de waarheid. ‘Dus een jongen van twaalf en zijn kleine zusje gaan de wereld redden?’

‘Hoe oud was Alexander? Het zal niet in een etmaal lukken. Ik ga nog maar net beginnen. Als jij me wilt helpen.’

‘Ik geloof niet dat wat jij met die eekhoorns uithaalde bij je rollenspel hoorde. Ik denk dat je dat deed omdat je het heerlijk vindt.’

Plotseling sloeg Peter zijn handen voor zijn ogen en begon te huilen. Val nam aan dat hij deed alsof, maar later begon ze toch te twijfelen. Het was uiteindelijk mogelijk dat hij van haar hield en dat hij in dit moment van angstaanjagende kans bereid was zijn zwakte te tonen om haar liefde te winnen. Hij manipuleert me, dacht ze, maar dat betekent nog niet dat hij niet oprecht is. Zijn wangen waren nat toen hij zijn handen liet zakken en zijn ogen hadden rode randen. ‘Ik weet het,’zei hij. ‘Dat is mijn grootste angst. Dat ik echt een monster ben. Ik wil geen moordenaar zijn, maar ik kan het gewoon niet helpen.’

Ze had hem zich nog nooit zo zien blootgeven. Wat ben je toch slim, Peter. Je hebt je zwakke plek verborgen gehouden om mij daar nu mee te kunnen ontroeren. En toch raakte ze erdoor ontroerd. Want als het waar was, zelfs maar gedeeltelijk, dan was Peter geen monster en dan kon ze haar Peter-achtige genoegen in macht uitleven zonder bang te hoeven zijn om zelf een monster te worden. Ze wist dat Peter zelfs nu alles berekende, maar ze geloofde dat hij ondanks de berekening de waarheid vertelde. Het had heel diep verborgen gelegen, maar hij had net zo lang doorgewroet tot hij haar vertrouwen had gevonden.

‘Val, als jij me niet helpt, weet ik niet wat er van me zal worden. Maar als jij erbij bent als mijn deelgenoot in alles, dan kan jij ervoor zorgen dat ik niet — zo word. Zo slecht.’

Ze knikte. Jij doet net of jij de macht met me wilt delen, bedacht ze, maar in feite heb ik macht over jou, ook al weet je dat niet. ‘Goed dan. Ik zal je helpen.’

Zodra vader hen allebei op zijn grondwettelijke toegangsrecht had bijgeschreven, begonnen ze het terrein te verkennen. Ze hielden zich verre van de netwerken die het gebruik van je ware naam vereisten. Dat was helemaal niet moeilijk, want alles wat ware namen vereiste had met geld te maken. Ze hadden geen geld nodig. Ze hadden respect nodig, en dat konden ze verdienen. Met valse namen, op de juiste netwerken, konden ze zijn wie ze maar wilden. Oude mannen, vrouwen van middelbare leeftijd, wie dan ook, zolang ze maar zorgvuldig in de gaten hielden op welke manier ze schreven. Het enige dat mensen te zien zouden krijgen waren hun woorden, hun ideeën. Op de netwerken begon elke burger gelijk.

Voor hun eerste pogingen gebruikten ze wegwerpnamen en nog niet de personages die Peter beroemd en invloedrijk wilde maken. Ze werden uiteraard niet onmiddellijk uitgenodigd om deel te nemen aan de grote nationale en internationale politieke forums — ze konden daar voorlopig alleen maar publiek zijn. Maar ze meldden zich aan en keken toe; ze lazen een aantal van de essays van de grote namen en waren getuige van de debatten die zich op hun lessenaars afspeelden.

Maar in de vergaderingen van minder belang, waarin de gewone mensen hun commentaar gaven op de grote debatten, begonnen zij al spoedig ook hun commentaar ten beste te geven. Aanvankelijk had Peter erop aangedrongen dat ze opzettelijk opruiende stukken zouden schrijven. ‘We kunnen er niet achterkomen hoe onze stijl van schrijven werkt als we geen reacties krijgen — en als we saaie stukken produceren, zal niemand antwoord geven.’

Ze maakten geen saaie stukken en de mensen reageerden. De antwoorden die in de openbare netwerken ingetoetst werden waren zuur en scherp; de antwoorden die over de post gestuurd werden omdat ze alleen voor de ogen van Peter en Valentine bestemd waren, waren giftig. Maar ze merkten al snel welke kenmerken van hun geschriften als kinderlijk en onvolwassen werden aangevallen. En ze werden beter.

Toen Peter van mening was dat ze nu wel wisten hoe ze op een volwassen manier moesten schrijven, wiste hij hun oude personages en begonnen ze zich erop voor te bereiden om op een serieuze manier de aandacht te trekken.

‘We moeten vooral de schijn wekken dat we niets met elkaar te maken hebben. We schrijven op verschillende tijdstippen over verschillende onderwerpen. We verwijzen nooit naar elkaar. Jij neemt voornamelijk de netwerken van de westkust voor je rekening en ik neem die van het zuiden. Ook wat de streekgebonden zaken betreft. Dus je zal je huiswerk moeten maken.’

Ze maakten hun huiswerk. Vader en moeder maakten zich er wel eens zorgen om dat Peter en Valentine zo voortdurend in elkaars gezelschap verkeerden, met allebei altijd hun lessenaar onder de arm. Maar ze konden nergens over klagen — ze haalden goede cijfers op school en Valentine had zo’n goede invloed op Peter. Ze had zijn hele houding ten opzichte van alles weten te veranderen. Als het mooi weer was zaten Peter en Valentine samen in het bos en als het regende in minirestaurants en overdekte parken, waar ze hun politieke commentaren opstelden. Peter had beide karakters zorgvuldig ontworpen zodat ze geen van tweeën al zijn ideeën hadden en ze hadden zelfs een paar reservepersonages die ze gebruikten om meningen van derden te berde te brengen. ‘Ze moeten gewoon allebei proberen om volgelingen te werven,’zei Peter.

Toen Val een keer doodziek werd van het schrijven en herschrijven tot het naar Peters zin was, gaf ze het op en riep: ‘Schrijf het dan zelf!’

‘Dat kan ik niet,’antwoordde hij. ‘Ze mogen zich niet op dezelfde manier uitdrukken. Niet één keer. Jij vergeet dat we op een goeie dag zo beroemd zullen zijn dat er zeker iemand onderzoek naar ons zal gaan doen. We moeten elke keer als twee verschillende mensen uit de bus komen.’

En dus schreef ze verder. Haar voornaamste identiteit op de netwerken was Demosthenes — Peter had de naam gekozen. Hij noemde zichzelf Locke. Het waren duidelijk pseudoniemen, maar dat was een onderdeel van het plan. ‘Als we een beetje geluk hebben zullen ze gaan proberen te raden wie ze zijn.’

‘Als we beroemd genoeg worden, kan de regering altijd inzage eisen en erachter komen wie we werkelijk zijn.’

‘Als het zover komt zitten we inmiddels al zo goed ingeburgerd dat het ons niet veel nadeel zal berokkenen. Misschien zullen de mensen het als een schok ervaren dat Demosthenes en Locke twee kinderen zijn, maar ze zullen al gewend zijn om naar ons te luisteren.’

Ze begonnen debatten samen te stellen voor hun personages. Valentine stelde een openingsverklaring op en Peter verzon een weg-werpnaam waaronder hij op haar stuk reageerde. Zijn antwoord was altijd verstandig en de redenering was levendig, met veel scherpzinnige vondsten en een uitstekende politieke retoriek. Valentine had een manier van allitereren waardoor haar woorden makkelijk in iemands geheugen bleven hangen. Vervolgens voerden ze het debat, door een redelijke hoeveelheid tijd gescheiden, in op de netwerken, alsof ze de stukken ter plaatse hadden gemaakt. Soms leverden ook enkele andere netwerkabonnees commentaar; meestal werd dat door Peter en Val genegeerd, maar soms pasten ze hun eigen antwoorden een klein beetje aan om bij de vorige commentaren aan te sluiten.

Peter hield zorgvuldig een lijst bij van hun meest gedenkwaardige uitspraken en voerde van tijd tot tijd een zoekprogramma uit om te zien of die uitspraken ook op andere plaatsen de kop opstaken. Dat gebeurde niet met al hun uitspraken maar veel ervan werden hier en daar herhaald en sommige ervan doken zelfs op in de belangrijke debatten op de invloedrijke netwerken. ‘We worden gelezen,’zei Peter. ‘Onze ideeën sijpelen naar buiten.’

‘De bewoordingen, tenminste.’

‘Je moet het toch ergens aan afmeten. We hebben in elk geval enige invloed. Niemand haalt ons nog met name aan, maar ze bediscussiëren zaken die wij aan de orde gesteld hebben. We dragen bij aan de agendapunten. We beginnen in de goede richting te gaan.’

‘Moeten we al proberen ons in de belangrijke debatten te mengen?’

‘Nee. We wachten tot ze ons vragen.’

Ze waren nog maar zeven maanden bezig toen een van de netwerken aan de westkust Demosthenes een boodschap stuurde. Een aanbod voor een wekelijkse rubriek op een vrij goed nieuwsnetwerk.

‘Ik kan geen wekelijkse rubriek doen,’zei Valentine. ‘Ik hoef nog niet eens maandverband te gebruiken.’

‘Die twee dingen hebben niks met elkaar te maken,’zei Peter.

‘Voor mij wel. Ik ben nog een kind.’

‘Zeg dat je het doet, maar dat je graag uitbetaald wilt worden in netwerktijd omdat je niet graag je ware identiteit wilt onthullen. Een nieuwe toegangscode via hun bedrijfsidentiteit.’

‘Zodat als de overheid mij probeert op te sporen —’

‘Je gewoon een willekeurig persoon bent die via CalNet toegang heeft. Vaders grondwettelijk toegangsrecht is dan niet meer in het geding. Ik snap alleen niet waarom ze Demosthenes verkiezen boven Locke.’

‘Ware begaafdheid wordt altijd herkend.’

Als spel was het leuk. Maar sommige van de standpunten die Demosthenes moest innemen van Peter stonden Valentine helemaal niet aan. Demosthenes begon zich te ontwikkelen als een tamelijk paranoïde anti-Warschaupact schrijver. Dat zat haar dwars omdat Peter degene was die wist hoe hij met zijn woorden angsten moest bespelen — ze moest de hele tijd aan hem om ideeën vragen. Ondertussen nam zijn Locke haar gematigde gevoelsstandpunten in. Ergens was het natuurlijk wel verstandig. Door haar de stukken van Demosthenes te laten schrijven ontbrak het hem niet aan gevoel, net zoals Locke ook andermans angsten kon aanwakkeren. Maar het voornaamste effect was dat ze onlosmakelijk met Peter verbonden bleef. Ze kon niet afhaken en verder Demosthenes voor haar eigen doeleinden aanwenden. Ze zou niet weten hoe ze hem moest hanteren. Maar in feite sneed het mes aan twee kanten. Hij kon zonder haar de stukken van Locke niet schrijven. Of wel soms?

‘Ik dacht dat het de bedoeling was om de eenheid van de wereld te bewaren. Als ik dit schrijf zoals jij zegt dat het moet, Peter, dan dring ik min of meer aan op een oorlog om het Warschaupact open te breken.’

‘Niet op oorlog, maar op open netwerken en een verbod op censuur. Vrije uitwisseling van informatie. Uitvoering van de grondregels van de Bond, toch minstens.’

Zonder dat het haar bedoeling was begon Valentine met de stem van Demosthenes te praten, al gaf ze absoluut niet de standpunten van Demosthenes weer. ‘Iedereen wist van het begin af aan dat het Warschaupact beschouwd moest worden als een enkele eenheid waar het die grondregels betrof. Tussen de verschillende naties vindt er nog steeds vrije uitwisseling plaats. Maar tussen de landen van het Warschaupact onderling zijn deze dingen binnenlandse aangelegenheden. Daarom gingen ze ermee akkoord dat Amerika de oppermacht in de Bond kreeg.’

‘Jij geeft nu Lockes standpunt weer, Val. Vertrouw me nu maar. Je moet eisen dat het Warschaupact zijn officiële status kwijtraakt. Je moet een heleboel mensen ontzettend kwaad maken. En als je dan later de noodzaak voor een compromis begint in te zien —’

‘Dan zullen ze niet meer naar me willen luisteren maar schreeuwend ten oorlog trekken.’

‘Val, neem het nou maar van me aan. Ik weet wat ik doe.’

‘Hoe weet je dat dan? Je bent niet slimmer dan ik en je hebt dit net zo goed nog nooit eerder gedaan.’

‘Ik ben dertien en jij bent tien.’

‘Bijna elf.’

‘En ik weet hoe zulke dingen werken.’

‘Goed, ik doe het op jouw manier. Maar ik ben niet van plan om van die liever-dood-dan-slaaf stukken te schrijven.’

‘Dat ga je ook doen.’

‘En als ze ons ooit betrappen en ze vragen zich af waarom je zuster zo’n oorlogszuchtig sekreet was, dan wil ik wedden dat jij hun gaat vertellen dat ik het allemaal op jouw aanwijzingen heb gedaan.’

‘Weet je zeker dat je nog niet ongesteld bent, juffie?’

‘Krijg de kolere, Peter Wiggin.’

Wat Valentine nog het meest dwars zat was dat haar rubriek ook in verschillende regionale nieuwsnetten van het netwerksyndicaat verscheen en dat vader hem begon te lezen en er aan tafel dingen uit aanhaalde. ‘Eindelijk iemand met gezond verstand,’zei hij. En dan haalde hij een paar van de zinsneden aan die Valentine in haar eigen werk het meest tegenstonden. ‘Prima om met die heerszuchtige Russen samen te werken zolang de kruiperds nog op ons loeren, maar als we gewonnen hebben, zie ik het niet zitten om de halve wereld praktisch als staatshorigen te laten leven, jij wel, schat?’

‘Ik vind dat je dit allemaal veel te serieus neemt,’zei moeder.

‘Ik mag die Demosthenes wel. De manier waarop hij denkt bevalt me wel. Het verbaast me dat hij niet op de grote netten verschijnt -ik heb naar hem gezocht in de debatten over internationale betrekkingen en weet je dat hij daar nog nooit aan heeft deelgenomen.’

Valentine had geen trek meer en ging van tafel. Peter kwam haar achterna na een aannemelijke tussenpoos.

‘Je vindt het dus akelig om vader voor te liegen,’zei hij. ‘Nou en? Je liegt hem helemaal niet voor. Hij weet niet dat jij eigenlijk Demosthenes bent en Demosthenes zegt geen dingen die jij echt gelooft. Dat heft mekaar mooi op, niets aan de hand dus.’

‘Dat soort redenaties maakt dat Locke zo’n ezel is.’Maar wat haar dwars zat was niet dat ze vader voorloog — het was het feit dat vader het oprecht met Demosthenes eens was. Ze had verwacht dat alleen idioten achter hem aan zouden lopen.

Een paar dagen later werd Locke gevraagd voor een rubriek op een nieuwsnet in New England, met name om tegenwicht te bieden voor hun populaire rubriek van Demosthenes. ‘Niet slecht voor twee kinderen die samen amper acht schaamharen hebben,’zei Peter.

‘Tussen een kranterubriek en de wereldheerschappij ligt een hele afstand, hoor,’hield Valentine hem voor. ‘Zo’n grote afstand dat niemand hem nog ooit overbrugd heeft.’

‘Wel hoor. Het morele equivalent ervan, in elk geval wel. Ik ga allemaal hatelijke opmerkingen over Demosthenes maken in mijn eerste rubriek.’

‘Nou, Demosthenes is niet van plan om op te merken dat Locke bestaat. Ooit.’

‘Voorlopig.’

Nu ze hun nieuwe persoonlijkheden volledig konden bekostigen uit het inkomen dat ze met het schrijven van hun rubrieken verdienden, gebruikten ze vaders toegangsrecht alleen nog voor de wegwerp-personages. Moeder mopperde dat ze veel te veel tijd aan de netwerken besteedden. ‘De boog kan niet altijd gespannen blijven,’hield ze Peter voor.

Peter liet zijn hand een beetje trillen en hij zei: ‘Als je vindt dat ik moet ophouden denk ik dat ik de boel dit keer wel onder controle kan houden, echt waar.’

‘Nee, nee,’zei moeder. ‘Ik wil niet dat je stopt. Ik wil alleen dat je voorzichtig bent — meer niet.’

‘Ik ben voorzichtig, mam.’

Niets was anders, er was al een jaar lang niets veranderd. Ender was er zeker van en toch leek alles wel bedorven. Hij stond nog steeds boven aan de soldaten-rangordelijst en niemand twijfelde eraan dat hij dat nu echt verdiende. Op zijn negende was hij plton-leider in het Feniksleger onder bevelhebber Petra Arkanian. Hij hield nog steeds zijn avondoefeningen die nu werden bijgewoond door een uitgelezen groep soldaten, voorgedragen door hun bevelhebbers, hoewel elke Pendelgast die wilde meedoen altijd welkom bleef. Alai was nu ook pltonleider maar in een ander leger en ze waren nog steeds goede vrienden; Shen was geen pltonleider, maar dat vormde geen barrière. Dink Meeker had eindelijk een commando geaccepteerd en volgde Vok de Gok op als bevelhebber van de Ratten. Alles gaat goed, prima zelfs, ik zou het me niet beter kunnen wensen —

Waarom vond hij het leven dat hij leidde dan zo vreselijk?

Hij deed plichtsgetrouw mee aan oefeningen en spellen. Hij vond het leuk om de jongens in zijn plton dingen te leren en ze volgden hem loyaal. Hij had ieders respect en hij werd bij de avondoefeningen met waardering behandeld. Bevelhebbers kwamen kennis nemen van wat hij deed. Andere soldaten kwamen in de kantine toestemming vragen of ze bij hem aan tafel mochten zitten. Zelfs de onderwijzers toonden hun waardering.

Hij werd zo verdomd hoog geacht dat hij wel kon gillen.

Hij zag de jongste kinderen in zijn leger, net uit hun pendellichting overgeplaatst, met elkaar spelen en geintjes maken over hun leiders als ze dachten dat er niemand keek. Hij zag de kameraadschap van oude vrienden die al jaren samen op de Krijgsschool zaten en praatten en lachten over oude wedstrijdgevechten en al lang afgestudeerde soldaten en bevelhebbers.

Maar met zijn oude vrienden werd er niet gelachen en werden er geen herinneringen opgehaald. Er werd alleen maar gewerkt. Begrip en opwinding over de wedstrijd, maar meer niet. Bij de avondoefening was het echt de pan uitgerezen. Ender en Alai bespraken de subtiele verschillen in manoeuvres voor de open ruimte toen Shen zich bij hen voegde, een paar minuten bleef meeluisteren en toen ineens Alai bij de schouders greep onder het roepen van: ‘Nova! Nova! Nova!’Alai barstte in lachen uit en even was Ender er getuige van dat ze samen herinneringen ophaalden aan het gevecht waarin ze echt in de open ruimte hadden moeten manoeuvreren en ze langs de oudere jongen hadden kunnen glippen en —

Plotseling bedachten ze dat Ender erbij was. ‘Neem me niet kwalijk, Ender,’zei Shen.

Wat moest hij hem niet kwalijk nemen? Dat ze vrienden waren? ‘Ik was er ook bij, weet je wel,’zei Ender.

En opnieuw verontschuldigden ze zich. Terug naar het onderwerp.

Terug naar waardering. En Ender besefte dat het niet bij hen was opgekomen toen ze samen stonden te lachen dat hij er ook bij hoorde.

Hoe zouden ze ook hebben kunnen denken dat ik erbij betrokken was? Ik lachte toch niet. Ik deed toch niet mee. Ik stond er gewoon bij te kijken als een leraar.

En zo beschouwen ze mij ook. Als hun leraar. Legendarisch soldaat. Niet als een van hen. Niet iemand die je met een arm om zijn schouders Salaam in zijn oor fluistert. Dat was alleen zo toen Ender nog een slachtoffer leek. Toen hij nog kwetsbaar leek. Nu was hij een meesterlijk soldaat en absoluut en volslagen alleen.

Je bent ontzettend zielig, Ender. Hij lag op zijn rug op zijn brits en toetste de woorden in op zijn lessenaar: ARME ENDER. Toen lachte hij zichzelf uit en wiste de woorden. Er was geen jongen of meisje in de hele school die niet graag met hem zou ruilen.

Hij riep het improvisatiespel op. Zoals hij vaak deed wandelde hij door het dorp dat de dwergen in de heuvel van het reuzenlijk gebouwd hadden. Stevige wanden waren makkelijk op te trekken tegen de ribben die al de juiste kromming hadden en net genoeg tussenruimte voor ramen. Het hele lijk was in wooneenheden verdeeld die allemaal uitkwamen op het pad langs de ruggegraat van de Reus. Het openluchttheater was in de bekkengordel uitgehouwen en de gemeenschappelijke kudde pony’s graasde tussen de benen van de Reus. Ender kwam er nooit achter wat de dwergen gewoonlijk precies uitvoerden, maar ze lieten hem met rust als hij door het dorp scharrelde en hij deed hun dus ook geen kwaad.

Aan het eind van het dorpsplein sprong hij over het zitbeen en wandelde door de paardenwei. De pony’s holden voor hem weg. Hij ging niet achter hen aan. Ender begreep helemaal niet meer hoe het spel werkte. Vroeger, voor hij de eerste keer bij het Einde van de Wereld was beland, moest hij altijd strijd leveren en raadsels oplossen — versla de vijand voor hij jou doodt, of bedenk een manier om dit obstakel te omzeilen. Maar nu viel niemand hem meer aan, er was nergens oorlog en waar hij ook ging, nergens vond hij een obstakel op zijn pad.

Behalve dan natuurlijk in de torenkamer in het kasteel aan het Einde van de Wereld. Dat was de enige gevaarlijke plaats die nog over was. En hoe vaak Ender ook had gezworen dat hij er nooit meer heen zou gaan, telkens weer kwam hij er terug, telkens doodde hij de slang, telkens keek hij zijn broer in het gezicht en wat hij ook deed, telkens ging hij weer dood.

Dit keer was het al niet anders. Hij probeerde het mes dat op de tafel lag te gebruiken om de specie weg te schrapen en een steen uit de muur te wrikken. Zodra hij de afdichtende specie had weggeschraapt begon er water uit de voeg te stromen en Ender moest machteloos toekijken hoe op zijn scherm zijn figuurtje wanhopig worstelde om in leven te blijven, om niet te verdrinken. De kamer had ineens geen ramen meer, het water steeg steeds hoger en zijn figuurtje verdronk. Al die tijd bleef het gezicht van Peter Wiggin hem maar aanstaren uit de spiegel.

Ik zit hier in de val, dacht Ender, gevangen aan het Einde van de Wereld zonder uitweg. En eindelijk wist hij wat het was dat in weerwil van zijn successen op de Krijgsschool alles zo bedorven deed lijken. Het was wanhoop.

Toen Valentine op school kwam stonden er mannen in uniform bij de ingangen. Ze stonden niet stram opgesteld zoals schildwachten, maar hingen een beetje rond alsof ze wachtten op iemand die binnen nog iets moest afhandelen. Ze droegen het uniform van mariniers van de I.V., hetzelfde uniform dat iedereen op de video-opnames van het oorlogsgeweld had gezien. Het gaf de school een romantische sfeer; alle andere kinderen waren er opgewonden over.

Valentine niet. Zij moest erdoor aan Ender denken. En bovendien werd ze een beetje bang. Kortgeleden had iemand een vernietigend commentaar op het verzamelde werk van Demosthenes gepubliceerd. Dat commentaar, en dus ook haar werk, was in de openbare vergadering over internationale betrekkingen van het netwerk besproken, waarbij Demosthenes werd aangevallen en verdedigd door een paar van de belangrijkste mensen van die dag. Vooral de opmerking van een Engelsman zat haar dwars: ‘Of het hem nu aanstaat of niet, Demosthenes kan niet eeuwig onbekend blijven. Hij heeft te veel verstandige mensen kwaad gemaakt en te veel dwazen behaagd om zich nog erg veel langer achter zijn al te passende schuilnaam te kunnen blijven verschuilen. Of hij onthult zelf zijn identiteit om de leiding op zich te nemen van de domme krachten die hij heeft opgeroepen, of zijn vijanden zullen hem ontmaskeren om de ziekte die zo’n misvormde en verwrongen geest heeft veroorzaakt beter te kunnen begrijpen.’

Peter was in de wolken, maar dat was te verwachten geweest. Valentine was bang dat de venijnige persoonlijkheid van Demosthenes zo veel machtige mensen geërgerd zou hebben dat ze inderdaad opgespoord zou worden. De I.V. was daartoe gerechtigd, al moest de Amerikaanse regering zich er volgens de grondwet van onthouden. En nu stonden er nota bene troepen van de I.V. bij de Middenschool van Western Guildford. Nu niet bepaald een plaats waar de I.V.-mariniers gewoonlijk hun rekruten wonnen.

Ze was dus in het geheel niet verbaasd toen ze haar lessenaar inschakelde en er onmiddellijk een boodschap over haar scherm begon te lopen.

LESSENAAR UITSCHAKELEN S.V.P.

EN NAAR DE KAMER VAN DR. LINEBERRY KOMEN

Valentine wachtte zenuwachtig voor de deur van de kamer van het hoofd tot Dr. Lineberry de deur opendeed en haar naar binnen wenkte. Haar laatste twijfel vervloog toen ze de gezette man in het uniform van een kolonel van de I.V. op de enige makkelijke stoel in de kamer zag zitten.

‘Jij bent Valentine Wiggin,’zei hij.

‘Ja,’fluisterde ze.

‘Ik ben kolonel Graff. We hebben elkaar al eens eerder ontmoet.’

Eerder? Wanneer had zij ooit iets met de I.V. te maken gehad?

‘Ik ben hier voor een vertrouwelijk gesprek met jou over je broer.’

Het gaat dus niet alleen om mij, dacht ze. Ze hebben Peter ook. Of is dit iets nieuws? Heeft hij soms iets krankzinnigs gedaan? Ik dacht dat hij geen krankzinnige dingen meer deed.

‘Valentine, je lijkt wel bang. Dat is helemaal niet nodig. Ga alsjeblieft zitten. Ik verzeker je dat je broer het goed maakt. Hij heeft onze verwachtingen meer dan vervuld.’

En met een golf van opluchting besefte ze dat ze hier waren om over Ender te praten. Ender. Het was helemaal geen straf, het ging om kleine Ender, die al zo lang geleden was verdwenen, die nu helemaal niet meer in Peters plannen voorkwam. Jij hebt geluk gehad, Ender. Jij ontsnapte voor Peter je in zijn samenzwering kon betrekken.

‘Wat vind jij van je broer, Valentine?’

‘Van Ender?’

‘Uiteraard.’

‘Wat kan ik nou van hem vinden? Ik heb hem na mijn achtste niet meer gezien en niks meer van hem gehoord.’

‘Mevrouw Lineberry, wilt u ons even alleen laten.’

Lineberry had de pest in.

‘Bij nader inzien, mevrouw Lineberry, denk ik dat Valentine en ik een vruchtbaarder gesprek zullen kunnen voeren als we een eindje gaan wandelen. Buiten. Uit de buurt van de opnameapparatuur die uw assistent-schoolhoofd in deze kamer heeft geïnstalleerd.’

Het was de eerste keer dat Valentine Dr. Lineberry met haar mond vol tanden had zien staan. Kolonel Graff tilde een schilderij op en trok een geluidgevoelig membraan van de wand, samen met een klein zendertje. ‘Goedkoop, maar doeltreffend,’zei Graff. ‘Ik dacht dat u het wel wist.’

Lineberry nam het apparaatje van hem over en liet zich met een plof achter haar bureau op haar stoel vallen. Graff ging Valentine voor naar buiten.

Ze wandelden het footballveld op. De soldaten volgden op tactvolle afstand; ze splitsten zich in twee groepen en vormden een grote kring om hen heen om hen van zo ver mogelijk te kunnen bewaken.

‘Valentine, we hebben je hulp nodig voor Ender.’

‘Wat voor hulp?’

‘Dat weten we niet eens precies. Jij moet ons helpen uitvissen op welke manier je ons kunt helpen.’

‘Wat is er mis met hem?’

‘Dat is een deel van het probleem. Dat weten we niet.’

Onwillekeurig barstte Valentine in lachen uit. ‘Ik heb hem al drie jaar niet gezien! Jullie hebben hem al die tijd daar bij je gehad!’

‘Val, zo’n vluchtje van mij naar de Aarde en weer terug naar de Krijgsschool kost meer dan je vader zijn hele leven ooit zal verdienen. Ik reis niet vaak op en neer.’

‘De koning had een droom,’zei Valentine, ‘maar hij vergat wat voor droom en dus gaf hij zijn wijze mannen opdracht om de droom te duiden op straffe des doods. Alleen Daniël kon de droom duiden, omdat hij een profeet was.’

‘Lees jij de Bijbel?’

‘We doen dit jaar klassieken bij Engels voor gevorderden. Ik ben geen profeet.’

‘Ik wilde wel dat ik je alles over Enders situatie kon vertellen. Maar dat zou uren, misschien wel dagen kosten en naderhand zou ik je voor je eigen bestwil in verzekerde bewaring moeten nemen omdat het allemaal zo strikt vertrouwelijk is. Laten we dus eens kijken hoe ver we kunnen komen met een beperkte hoeveelheid informatie. Onze leerlingen spelen een bepaald computerspel.’En hij vertelde haar over het Einde van de Wereld en de gesloten kamer en Peters gezicht in de spiegel.

‘De computer heeft dat tafereel gemaakt en niet Ender. Waarom vraagt u het niet aan de computer?’

‘De computer weet het niet.’

‘En ik zou het wel moeten weten?’

‘Sinds Ender bij ons op school is, is dit de tweede maal dat hij met dit spel op een dood punt is aangeland. Bij een probleem dat onoplosbaar lijkt.’

‘Heeft hij het eerste wel opgelost?’

‘Uiteindelijk wel, ja.’

‘Dan zal hij hier ook wel uitkomen als jullie hem de tijd gunnen.’

‘Dat weet ik nog zo net niet. Valentine, je broertje is op dit moment erg ongelukkig.’

‘Waarom?’

‘Dat weet ik niet.’

‘U weet ook niet veel, zeg.’

Valentine dacht even dat de man boos zou worden. Maar in plaats daarvan besloot hij in lachen uit te barsten. ‘Nee, niet erg veel. Valentine, waarom blijft Ender telkens maar jullie broer Peter in die spiegel zien.’

‘Nergens voor nodig, ontzettend stom van hem.’

‘Waarom is het stom?’

‘Omdat als er iemand het tegendeel van Ender is, dat Peter wel is.’

‘In welk opzicht?’

Valentine kon geen manier bedenken om een ongevaarlijk antwoord te geven. Als ze haar te veel over Peter gingen vragen zou dat wel eens narigheid tot gevolg kunnen hebben. Valentine wist genoeg over hoe het in de wereld toeging om te weten dat niemand Peters plannen voor wereldheerschappij serieus als een gevaar voor bestaande regeringen zou beschouwen. Maar ze zouden wel kunnen besluiten dat hij krankzinnig was en behandeld moest worden voor zijn grootheidswaan.

‘Je bereidt je voor om me een leugen op de mouw te spelden,’zei Graff.

‘Ik bereid me voor om niets meer tegen u te zeggen,’was Valentines antwoord.

‘En je bent bang. Waarom ben je bang?’

‘Ik hou niet van vragen over mijn gezinsleden. Laat mijn familie hierbuiten.’

‘Valentine, ik probeer je gezinsleden erbuiten te laten. Ik kom bij jou om te voorkomen dat ik Peter aan een hele portie beproevingen moet onderwerpen en je ouders moet ondervragen. Ik probeer dit probleem hier ter plaatse op te lossen met de persoon waarvan Ender het meest houdt en die hij het meest vertrouwt, misschien wel de enige persoon die hij vertrouwt en liefheeft. Als we het op deze manier niet kunnen oplossen, stellen we jullie hele gezin in afgezonderde bewaring, waarna we met jullie kunnen doen wat we willen. Dit gaat niet om een onbenulligheid, en ik ben niet van plan om onverrichterzake te vertrekken.’

De enige persoon die Ender vertrouwt en liefheeft. Ze voelde een heftige steek van pijn en spijt en schaamte over het feit dat het nu Peter was die haar na stond, Peter die het middelpunt van haar leven vormde. Voor jou stook ik vuurtjes op je verjaardag, Ender. Peter help ik om al zijn dromen te vervullen. ‘Ik heb u nooit een aardige man gevonden. Toen u Ender kwam weghalen niet en nu ook niet.’

‘Doe maar niet net of je een onnozel klein meisje bent. Ik heb je testuitslagen gezien toen je klein was en momenteel zijn er maar weinig hoogleraren die zich met je zouden kunnen meten.’

‘Ender en Peter haten elkaar.’

‘Dat wist ik. Je zei dat ze elkaars tegendeel waren. Waarom?’

‘Peter — kan soms erg vervelend zijn.’

‘Vervelend op welke manier?’

‘Gemeen. Gewoon gemeen, meer niet.’

‘Valentine, vertel me om Enders wil alsjeblieft wat Peter doet als hij gemeen is.’

‘Hij bedreigt mensen herhaaldelijk met de dood. Hij meent het niet. Maar toen we klein waren, Ender en ik, waren we allebei bang van hem. Hij vertelde ons dat hij ons zou vermoorden. Nee, in feite vertelde hij ons dat hij Ender zou vermoorden.’

‘Daar hebben we via de monitor wel wat van gezien.’

‘Het was om de monitor.’

‘En dat is alles? Vertel me eens wat meer over Peter.’

En dus vertelde ze hem over de kinderen op elke school die Peter had bezocht. Hij raakte hen met geen vinger aan maar hij kwelde hen toch. Zocht uit waar ze zich het meest voor schaamden en vertelde dat dan tegen de persoon door wie ze juist graag gewaardeerd wilden worden. Zocht uit waar ze bang voor waren en zorgde ervoor dat ze dat vaak tegenkwamen.

‘Deed hij dat ook met Ender?’

Valentine schudde haar hoofd.

‘Weet je het zeker? Had Ender geen zwakke plek? Iets waar hij bang voor was, of waar hij zich voor schaamde?’

‘Ender heeft nooit iets gedaan waarvoor hij zich hoefde te schamen.’En ineens overmand door haar eigen schaamte voor het feit dat ze Ender had verraden en vergeten, barstte ze in tranen uit.

‘Waarom begin je nou te huilen?’

Ze schudde haar hoofd. Ze kon niet uitleggen hoe het voelde om aan haar kleine broertje te denken, dat zo lief was en dat ze zo lang had beschermd en dan te moeten bedenken dat ze nu Peters bondgenoot was, Peters helper, Peters slaaf bij een plan waarover zij niets te vertellen had. Ender heeft nooit aan Peter toegegeven, maar ik ben een verrader, ik ben een verlengstuk van hem geworden, wat Ender nooit is geweest. ‘Ender heeft nooit toegegeven,’zei ze.

‘Waaraan?’

‘Aan Peter. Aan de druk om net als Peter te worden.’

Ze liepen zwijgend naar de doellijn.

‘Waarin zou Ender ooit net als Peter kunnen worden?’

Valentine huiverde. ‘Dat heb ik u al verteld.’

‘Maar Ender heeft zulke dingen nooit gedaan. Hij was een gewoon klein jongetje.’

‘Maar we wilden het allebei. We wilden allebei — Peter vermoorden.’

‘Aha.’

‘Nee dat is niet waar. Dat hebben we nooit gezegd. Ender heeft nooit gezegd dat hij dat wilde doen. Ik — dacht het alleen maar. Ik was het en niet Ender. Ender heeft nooit gezegd dat hij hem wilde vermoorden.’

‘Wat wilde hij dan wel?’

‘Hij wilde gewoon niet zo —’

‘Niet zo wat?’

‘Peter martelt eekhoorns. Hij spiest ze vast aan de grond en vilt ze levend en blijft erbij zitten kijken tot ze dood gaan. Dat deed hij, hij doet het nu niet meer. Maar hij heeft het wel gedaan. Als Ender dat wist, als Ender hem zag, ik denk dat hij —’

‘Dat hij wat? Dat hij de eekhoorns zou redden? Dat hij zou proberen ze te genezen?’

‘Nee, toen deden we dat niet — je probeerde niet de dingen die Peter had gedaan goed te maken. Je zette hem de voet niet dwars. Maar Ender zou aardig zijn voor eekhoorns. Begrijpt u? Hij zou ze voeren.’

‘Maar als hij ze zou voeren, dan zouden ze tam worden en dan zou Peter ze nog makkelijker kunnen vangen.’

Valentine begon weer te huilen. ‘Wat je ook doet, het helpt Peter altijd. Alles helpt Peter, alles, je ontkomt er gewoon niet aan, hoe dan ook.’

‘Help jij Peter?’vroeg Graff.

Ze gaf geen antwoord.

‘Is Peter zo’n slecht iemand, Valentine?’

Ze knikte.

‘Is Peter de slechtste persoon van de hele wereld?’

‘Hoe kan dat nou? Dat weet ik niet. Hij is de slechtste persoon die ik ken.’

‘En toch zijn jij en Ender zijn broer en zus. Jullie hebben dezelfde genen, dezelfde ouders, hoe kan hij zo slecht zijn als —’

Valentine draaide zich om en schreeuwde hem, krijsend alsof hij haar vermoordde, toe: ‘Ender is niet net als Peter! Hij lijkt helemaal niet op Peter! Hij is alleen net zo pienter, dat is alles — in alle andere opzichten waarin iemand op Peter zou kunnen lijken lijkt hij juist absoluut helemaal niet op Peter! Helemaal niet!’

‘Ik begrijp het,’zei Graff.

‘Ik weet wat je denkt, rotzak, jij denkt dat ik het mis heb, dat Ender net zo iemand is als Peter. Nou, misschien lijk ik op Peter, maar Ender in ieder geval niet, helemaal niet. Ik heb het hem wel honderd keer verteld als hij zat te huilen: jongen, je bent heel anders dan Peter, jij vindt het nooit leuk om mensen pijn te doen, jij bent lief en goed en je lijkt helemaal niet op Peter!’

‘En dat is de waarheid.’

Zijn instemming bracht haar tot bedaren. ‘Reken maar dat het de waarheid is. De zuivere waarheid.’

‘Valentine, wil je Ender helpen?’

‘Ik kan nu niets voor hem doen.’

‘Het is eigenlijk gewoon wat je altijd al voor hem deed. Je moet hem gewoon troosten en hem vertellen dat hij het nooit leuk vindt om mensen pijn te doen en dat hij goed en lief is en helemaal niet op Peter lijkt. Dat is het allerbelangrijkste. Dat hij heel anders is dan Peter.’

‘Mag ik hem bezoeken?’

‘Nee. Ik wil dat je een brief schrijft.’

‘Wat haalt dat nu uit? Ender heeft nog nooit een enkele brief beantwoord die ik hem heb gestuurd.’

Graff zuchtte. ‘Hij heeft elke brief die hij kreeg, beantwoord.’

Ze had het vrijwel meteen door. ‘Wat een rotstreek.’

‘Afzondering is — de toestand waarin creativiteit zich het best kan ontplooien. We hadden zijn ideeën nodig, niet de — ach, laat ook maar, ik hoef me tegenover jou niet te verdedigen.’

Waarom doe je het dan? vroeg ze zich zwijgend af.

‘Maar hij begint te vertragen. Hij laat zich drijven. Wij willen hem vaart geven en hij komt niet op gang.’

‘Misschien zou ik Ender wel een dienst bewijzen als ik zei dat jullie kunnen opvliegen.’

‘Je hebt me al geholpen. Dan kun je me net zo goed nog een beetje meer helpen. Schrijf hem een brief.’

‘Als u belooft om niets van wat ik schrijf te schrappen.’

‘Ik denk er niet aan om zoiets te beloven.’

‘Vergeet het dan maar.’

‘Geen probleem. Dan schrijf ik zelf jouw brief wel. We kunnen je andere brieven gebruiken om je stijl te imiteren. Doodeenvoudig.’

‘Ik wil hem zien.’

‘Hij krijgt pas verlof als hij achttien is.’

‘U hebt hem verteld dat hij op zijn twaalfde verlof zou krijgen!’

‘We hebben de regels veranderd.’

‘Waarom zou ik u eigenlijk helpen?’

‘Je hoeft mij niet te helpen. Help Ender maar. Wat maakt het uit of wij daar van meeprofiteren.’

‘Wat doen jullie hem daarboven allemaal voor vreselijke dingen aan?’

Graff grinnikte. ‘Lieve kind, de vreselijke dingen moeten nog beginnen.’

Ender had al vier regels van de brief gelezen toen hij pas besefte dat hij niet afkomstig was van een van de andere soldaten op de Krijgsschool. Hij had hem op de gewone manier gekregen — toen hij zijn lessenaar inschakelde verscheen een post voor je-mededeling op zijn scherm. Hij las vier regels, liet het eind op zijn scherm verschijnen en las de ondertekening. Toen ging hij terug naar het begin, rolde zich op op zijn brits en las de woorden telkens en telkens weer.

ENDER,

DE ROTZAKKEN HEBBEN TOT NU TOE STEEDS GEWEIGERD OM MIJN BRIEVEN DOOR TE STUREN, IK HEB JE VAST WEL HONDERD KEER GESCHREVEN MAAR JIJ DACHT NATUURLIJK DAT IK NOOIT SCHREEF. NOU, WEL DUS. IK BEN JE NIET VERGETEN. IK VIER ALTIJD JE VERJAARDAG. IK HERINNER ME ALLES NOG. SOMMIGE MENSEN ZOUDEN MISSCHIEN DENKEN DAT JE OMDAT JE NU SOLDAAT BENT EEN WREED EN GEMEEN IEMAND BENT GEWORDEN DIE GRAAG MENSEN PIJN DOET, ZOALS DE MARINIERS VAN DE VIDEO-OPNAMES, MAAR IK WEET DAT DAT NIET WAAR IS. JIJ LIJKT HELEMAAL NIET OP JE-WEET-WEL. AAN DE BUITENKANT LIJKT-IE AARDIGER, MAAR VAN BINNEN IS HIJ NOG STEEDS EEN ETTERLETTER. MISSCHIEN LIJK JE NOU WEL GEMEEN, MAAR IK LAAT ME DAARDOOR NIET VOOR DE GEK HOUDEN.

HIER IS ALLES NOG APPIE KIM.

VEEL LIEFS OUWE NOZEM,

VAL

SCHRIJF NIET TERUG WANT ZE STUREN JE BRIEF VAST NAAR DE SPIEGOLOGEN.

De brief was kennelijk met volledige instemming van de leraren geschreven. Maar er bestond geen enkele twijfel over dat hij echt van Val afkomstig was. De benaming etterletter voor Peter, spiegoloog voor psycholoog, appie kim, dat waren allemaal dingen die alleen Val deed.

En toch lag het er allemaal erg dik op, alsof iemand zijn uiterste best had gedaan om Ender ervan te overtuigen dat de brief echt was. Waarom zouden ze zich zo uitsloven als het gewoon echt een brief van Val was?

Een echte brief was het trouwens toch niet. Al had ze hem met haar eigen bloed geschreven, hij was niet echt omdat ze haar gedwongen hadden om hem te schrijven. Ze had al eerder geschreven en die brieven wilden ze niet doorsturen. Misschien waren die echt, maar om deze was gevraagd, deze maakte deel uit van hun gemanipuleer.

En de wanhoop sloeg weer toe. Nu wist hij ook waarom. Nu wist hij wat hij zo vreselijk vond. Hij had zijn eigen leven niet in de hand. Zij regelden alles. Zij maakten alle keuzes. Hij had alleen het spel, meer niet, verder was er niets anders dan zij met hun regels en plannen en lessen en programma’s, en het enige wat hij kon doen was zus of zo beslissen in de strijd. Het enige wat echt van hem was, het enige wat hem dierbaar was, was zijn herinnering aan Valentine — die van hem hield voor hij ooit een spel had gespeeld, die van hem hield of er nu oorlog met de kruiperds was of niet, en nu hadden ze haar gedwongen om hun kant te kiezen. Ze was nu een van hen.

Hij haatte hen en al hun spellen. Hij haatte hen zo hevig dat hij ervan moest huilen, toen hij Vals nietszeggende, op verzoek geschreven brief nog een keer overlas. De andere jongens in het Feniksleger zagen het en draaiden hun hoofd af. Ender Wiggin huilt? Dat was verontrustend. Er moest iets vreselijks aan de hand zijn. De beste soldaat van alle legers lag op zijn brits te huilen. Het was doodstil in de slaapzaal.

Ender maakte zijn scherm vrij, wiste de brief uit het geheugen van zijn lessenaar en riep het improvisatiespel op. Hij wist niet precies waarom hij ineens zo’n aandrang voelde om het spel te spelen, om naar het Einde van de Wereld te gaan, maar hij trok er zo snel mogelijk heen. Pas toen hij op de wolk door de lucht vloog en over de herfstkleuren van de landelijke wereld scheerde, pas toen besefte hij wat hij zo akelig vond aan Vals brief. Hij ging alleen maar over Peter. Over dat hij helemaal niet op Peter leek. De woorden die ze zo vaak tegen hem had gezegd als ze hem in haar armen hield en hem troostte terwijl hij trilde van angst en woede en walging als Peter hem weer eens had gekweld, meer had er niet in de brief gestaan.

En daar hadden ze haar om gevraagd. De schoften wisten ervan en ze wisten ook van Peters gezicht in de spiegel in de torenkamer, ze wisten alles en voor hen was Val gewoon maar een stuk gereedschap dat ze konden gebruiken om hem te bewerken, gewoon maar een truc die je kon uithalen. Dink had gelijk, ze waren de vijand, ze gaven om niks en niemand en hij was niet van plan om te doen wat ze wilden, hij zou verdomme nooit meer wat voor hen doen. Hij had maar één ongevaarlijke herinnering gehad, één fijn ding, en die schoften hadden dat met de rest van de mest mee ondergeploegd — nou, hij had er genoeg van, hij deed niet meer mee.

Zoals altijd lag de slang die zich uit het vloerkleed ontrafelde hem in de torenkamer op te wachten. Maar dit keer verpletterde Ender de kop niet onder zijn voet. Dit keer greep hij hem met twee handen beet, liet zich op zijn knieën zakken en bracht de gapende bek van de slang heel zachtjes naar zijn lippen.

En drukte er een zoen op.

Dat was helemaal niet wat hij van plan was geweest. Hij had zich door de slang in zijn mond willen laten bijten. Of misschien had hij de slang wel levend willen verslinden zoals Peter in de spiegel had gedaan, met zijn van bloed druipende kin en het puntje van de slangestaart nog uit zijn mondhoek hangend. Maar in plaats daarvan drukte hij een zoen op de slangekop.

En de slang in zijn handen werd dikker en kreeg een heel andere vorm. Een menselijke vorm. Het was Valentine, en ze kuste hem terug.

De slang kon Valentine niet zijn. Hij had hem zo vaak dood gemaakt, het kon zijn zus niet zijn. Peter had hem te vaak verslonden om de gedachte te kunnen verdragen dat de slang misschien wel aldoor al Valentine was geweest.

Hadden ze dit in gedachten gehad toen ze hem haar brief lieten lezen? Het kon hem niets schelen.

Ze stond op van de vloer van de torenkamer en liep naar de spiegel. Ender liet zijn figuurtje ook opstaan en met haar meelopen. Ze stonden voor de spiegel waarin ze niet Peters wrede spiegelbeeld maar een draak en een eenhoorn zagen. Ender stak zijn hand uit en raakte de spiegel aan; de wand opende zich en onthulde een brede trap omlaag, belegd met een tapijt en omzoomd met een schreeuwende, juichende menigte. Gearmd liepen hij en Valentine samen de trap af. De tranen sprongen hem in de ogen, tranen van opluchting omdat hij zich eindelijk had weten te bevrijden uit de kamer aan het Einde van de Wereld. En door de tranen zag hij niet dat elk lid van de juichende menigte Peters gezicht had. Hij wist alleen dat waar hij ook ging in deze wereld, Valentine bij hem zou zijn.

Valentine las de brief die mevrouw Lineberry haar had gegeven. ‘Beste Valentine,’stond er, ‘we danken en prijzen je voor je inspanningen ten bate van onze defensie. We laten je hierbij weten dat je de Ster Eerste Klasse van de Orde van de Bond der Mensheid is toegekend; de hoogste militaire onderscheiding die aan een burger kan worden verleend. Jammer genoeg vergt de veiligheid van de I.V. van ons dat we deze onderscheiding niet eerder openbaar maken dan na de succesvolle beëindiging van de huidige campagne, maar we willen je graag laten weten dat jouw inspanningen geheel het beoogde resultaat hebben opgeleverd. Hoogachtend, Generaal Shimon Levy, Strateeg.’

Toen ze hem twee keer had gelezen, pakte mevrouw Lineberry hem uit haar handen. ‘Er is mij opgedragen om je de brief te laten lezen en hem vervolgens te vernietigen.’Ze pakte een sigaretteaansteker uit een la en stak het papier in brand. Het brandde met grote vlammen op in de asbak. ‘Was het goed of slecht nieuws?’vroeg ze.

‘Ik heb mijn broer verraden,’zei Valentine, ‘en zij hebben me ervoor betaald.’

‘Dat is wel een beetje melodramatisch, niet Valentine?’

Valentine ging zonder antwoord te geven naar haar klas terug. Die avond publiceerde Demosthenes een scherpe aanklacht tegen de wet Beperking Bevolkingsaanwas. Mensen zouden het recht moeten hebben om zoveel kinderen te krijgen als ze wilden en de overtollige bevolking moest naar andere werelden gestuurd worden om de mensheid zo ver over de melkweg te verspreiden dat geen enkele ramp, geen enkele invasie ooit de menselijke soort meer met uitsterven zou kunnen bedreigen. ‘De nobelste eretitel die een kind kan hebben,’schreef Demosthenes, ‘is Drietje.’

Dat is voor jou, Ender, zei ze bij zichzelf onder het schrijven.

Peter lachte verrukt toen hij het las. ‘Dat zal ze wel wakker schudden. Drietje! Een eretitel! Jij bent me er eentje, Val.’

10. Draak

‘Nu meteen?’

‘Ik denk het wel.’

‘Het moet een bevel zijn, kolonel Graff. Legers komen niet in beweging omdat een bevelhebber zegt: “Ik denk dat het tijd is om aan te vallen.” ’

‘Ik ben geen bevelhebber. Ik ben onderwijzer van jonge kinderen.’

‘Kolonel, ik geef toe dat ik heb dwarsgelegen, ik geef toe dat ik een vervelende klier ben geweest, maar het werkte, alles werkte precies zoals je het wenste. De laatste paar weken is Ender zelfs, zelfs —’

‘Gelukkig?’

‘Tevreden. Hij doet het heel goed. Hij heeft een scherp verstand en zijn spel is uitstekend. Hoe jong hij ook is, we hebben nog nooit een jongen gehad die beter op een commando was voorbereid dan hij. Meestal krijgen ze het op hun elfde pas, maar hij is met zijn negen en een half al een van de besten.’

‘Mmm, tja. Ik haalde het net even in mijn malle hoofd om me af te vragen wat voor soort mens je moet zijn om de pijn van een gekwetst kind een beetje te verlichten, alleen maar om hem vervolgens opnieuw in de strijd te werpen. Een klein persoonlijk dilemma. Let er alsjeblieft niet op. Ik was een beetje moe.’

‘We moesten de wereld redden, weet je nog?’

‘Roep hem maar binnen.’

‘We doen wat gedaan moet worden, kolonel Graff.’

‘Kom nou, Anderson, je zit gewoon te popelen om te zien hoe hij al die spellen met ongelijke kansen zal aanpakken die ik heb laten ontwikkelen.’

‘Dat is een misselijke opmerking —’

‘Ik ben ook een misselijke kerel. Kom nou, majoor, wij zijn de grootste rotzakken van de hele aarde. Ik zit ook te popelen om te zien hoe hij ze zal aanpakken. Ten slotte hangt ons leven ervan af of hij het goed doet. Niet dan?’

‘U begint toch niet net zo slordig te praten als de jongens, hè?’

‘Roep hem binnen, majoor. Ik zal de werkroosters naar zijn bestanden kopiëren en hem zijn beveiligingssysteem geven. Wat we hem aandoen is niet helemaal slecht, weet je. Hij krijgt tenminste zijn privacy terug.’

‘Zijn eenzaamheid zal je bedoelen.’

‘De eenzaamheid van de macht. Ga hem nu maar halen.’

‘In orde. Ik ben over een kwartier met hem terug.’

‘Tot zo. Tja, tja, tja. Ik hoop dat je plezier hebt gehad, ik hoop dat je erg van je gelukkig zijn hebt genoten, Ender. Het was misschien wel voor het laatst van je leven. Kom toch binnen, jongetje. Oompje Graff heeft leuke plannetjes met je.’

* * *

Zodra ze hem binnenriepen wist Ender wat er aan de hand was. Iedereen verwachtte dat hij al vroeg een commando zou krijgen. Misschien niet zo vroeg, maar hij stond nu bijna drie jaar onafgebroken boven aan de rangordelijst en niemand kwam er ook maar bij hem in de buurt, en zijn avondgroep was de groep met het meeste aanzien in de hele school. Er waren mensen die zich afvroegen waarom de leraren zo lang gewacht hadden.

Hij vroeg zich af welk leger ze hem zouden geven. Er zouden weldra drie bevelhebbers afstuderen, waaronder Petra, maar hij hoefde gerust niet te hopen dat hij het Feniksleger zou krijgen — niemand volgde ooit de commandant op van het leger waarvan hij deel uitmaakte op het moment dat hij bevorderd werd.

Anderson liet hem eerst zijn nieuwe slaapvertrek zien. Dat maakte het zeker — alleen commandanten hadden een eigen kamer. Toen liet hij hem de maat nemen voor nieuwe uniformen en een nieuw flitspak. Hij keek op de formulieren om de naam van zijn nieuwe leger te ontdekken.

Draak, stond op het formulier. Er bestond helemaal geen Drakenleger.

‘Ik heb nog nooit van het Drakenleger gehoord,’zei Ender.

‘Dat komt omdat er al vier jaar geen Draken meer zijn. We hebben de naam een tijdje uit de roulatie genomen omdat er een bijgeloof aan kleefde. Geen enkel Drakenleger in de hele geschiedenis van de Krijgsschool heeft ooit zelfs maar een derde van zijn gevechten gewonnen. Het werd een beetje een lachertje.’

‘Waarom blazen jullie het dan nu weer nieuw leven in?’

‘We hadden een heleboel uniformen over.’

Graff zat achter zijn bureau en leek dikker en vermoeider dan de laatste keer dat Ender hem had gezien. Hij overhandigde Ender zijn haak, het doosje dat bevelhebbers gebruikten om zich tijdens de oefeningen in de strijdzaal naar believen te verplaatsen. Tijdens zijn avondoefeningen had Ender menigmaal gewenst dat hij een haak had in plaats van langs de wanden te moeten stuiteren om te komen waar hij wilde zijn. Nu hij zich inmiddels ontzettend behendig kon verplaatsen zonder haak, kreeg hij er eindelijk een. ‘Hij werkt alleen,’deelde Anderson mee, ‘tijdens de jou officieel toegewezen oefentijd.’Aangezien Ender nu al van plan was om extra oefeningen in te stellen, betekende dat dat de haak maar een deel van de tijd bruikbaar zou zijn. Het verklaarde ook waarom zo veel bevelhebbers nooit extra oefenden. Ze waren afhankelijk van de haak en die werkte niet tijdens extra oefenuren. Als ze dan ook nog meenden dat die haak hun gezag bevatte, hun macht over de andere jongens, dan waren ze natuurlijk nog minder geneigd om zonder die haak te werken. Dat is in ieder geval iets dat ik op sommige van mijn vijanden voorheb, bedacht Ender.

Graffs officiële welkomstpraatje klonk verveeld en uit het hoofd geleerd. Pas aan het eind begon hij zo te horen een beetje belangstelling te vertonen voor zijn eigen woorden. ‘We gaan iets ongebruikelijks proberen met het Drakenleger. Ik hoop dat je het niet erg vindt. We hebben een nieuw leger samengesteld door zo ongeveer het equivalent van een hele Pendellichting tegelijk te bevorderen en de bevordering van een flink aantal gevorderde leerlingen uit te stellen. Ik denk dat de kwaliteit van je soldaten je wel zal aanstaan. Ik hoop het van harte, want we verbieden je om er ook maar één te ruilen.’

‘Niet ruilen?’vroeg Ender. Door onderling ruilen werkten de bevelhebbers gewoonlijk hun zwakke plekken weg.

‘Absoluut niet. Zie je, jij doet die extra avondoefeningen nu al drie jaar. Je hebt volgelingen. Flink wat goede soldaten zouden oneerlijke druk op hun bevelhebbers gaan uitoefenen om naar jouw leger uitgeruild te worden. We hebben jou een leger gegeven dat op den duur bovenaan in de competitie kan meedraaien. We zijn niet van plan om je op een oneerlijke manier te laten winnen.’

‘En als ik nou een soldaat heb waar ik niet mee kan opschieten?’

‘Dan zorg je maar dat je wel met hem kunt opschieten.’Graff sloot zijn ogen. Anderson stond op en het gesprek was afgelopen.

Draak kreeg de kleuren grijs, oranje, grijs toegewezen; Ender trok zijn flitspak aan en volgde toen de lichtwijzer tot hij bij de slaapzaal kwam waar zijn manschappen gehuisvest zouden worden. Ze waren er al en hingen rond bij de ingang. Ender nam onmiddellijk de leiding. ‘Britsindeling volgens dienstjaren. Veteranen achterin, nieuwe soldaten voorin.’

Dat was precies het omgekeerde van het gebruikelijke patroon en dat wist Ender heel goed. Hij wist ook dat hij niet van plan was om net zo te worden als een heleboel andere bevelhebbers die de jongste jongens nooit onder ogen kregen omdat ze altijd achter in de zaal waren.

Terwijl zij zich in volgorde van hun aankomst op de Krijgsschool verdeelden over de slaapzaal liep Ender heen en weer door het gangpad. Bijna dertig van zijn soldaten waren nieuw, kersvers uit hun Pendellichting en volkomen onervaren in het gevecht. Sommigen waren niet eens oud genoeg — de jongens het dichtst bij de deur waren gewoon zielig klein. Ender bedacht dat hij er voor Bonzo Madrid ook zo moest hebben uitgezien toen hij daar voor het eerst kwam. Maar Bonzo had maar één jonkie in zijn ploeg gehad.

Niet een van de veteranen was afkomstig uit de elitegroep waarmee Ender oefende. Geen van allen waren ze ooit pltonleider geweest. Ze waren geen van allen ouder dan Ender zelf en dat betekende dat zelfs zijn veteranen niet meer dan achttien maanden gevechtservaring hadden. Sommigen herkende hij zelfs niet eens, zo weinig indruk hadden ze gemaakt.

Zij herkenden Ender natuurlijk wel, omdat hij de beroemdste soldaat van de hele school was. En Ender zag dat sommigen hem niet mochten. Nou ja, ze hebben me in ieder geval één gunst bewezen -geen van mijn soldaten is ouder dan ik.

Zodra iedere soldaat een brits had, droeg Ender hun op om hun flitspak aan te trekken en te komen oefenen. ‘We zitten in het ochtendschema, na het ontbijt meteen oefenen. Officieel hebben jullie een uur vrij tussen ontbijt en oefenperiode. We zullen zien wat er gebeurt als ik eenmaal weet wat jullie kunnen.’Drie minuten later gaf hij het bevel om de slaapzaal te verlaten, hoewel een heel stel hun flitspak nog niet aanhad.

‘Maar ik sta nog in m’n nakie!’zei een van de jongens.

‘Volgende keer vlugger aankleden. Drie minuten van het eerste bevel tot het sein om de deur uit te hollen — dat is de regel deze week. Volgende week is de regel twee minuten. Mars!’Binnen de kortste keren zou de hele school zich rotlachen om het feit dat de Draken zo dom waren dat ze zich moesten oefenen in aankleden.

Vijf van de jongens waren nog spiernaakt toen ze met hun flitspak in hun armen door de gangen holden; maar weinig waren er volledig aangekleed. Iedereen keek als ze langs geopende klasdeuren kwamen. Niemand zou nog een keer te laat klaar zijn als hij het kon helpen.

In de nabijheid van de strijdzaal liet Ender hen door de gangen heen en weer hollen, in hoog tempo, zodat ze liepen te zweten, terwijl de naaktlopers hun pak aantrokken. Toen nam hij hen mee naar de bovendeur, de deur die in het midden van de strijdzaal uitkwam, net als bij de echte wedstrijden. Hij liet hen met vier tegelijk opspringen en de handvaten aan het plafond gebruiken om zich de zaal in te slingeren. ‘Verzamelen op de verste wand,’zei hij. ‘Alsof je op de poort van de vijand afduikt.’

Dat met zijn vieren tegelijk door de deur naar binnen springen was erg onthullend. Bijna niemand wist hoe hij in een rechte lijn op zijn doel moest afgaan, en als ze de overkant bereikten hadden maar weinig van de nieuwelingen er enig benul van hoe ze zich moesten vastgrijpen of zelfs maar hoe ze konden voorkomen dat ze weer terugstuiterden.

De laatste die sprong was een klein gozertje, duidelijk veel te jong. Die zou nooit bij de handvaten aan het plafond kunnen.

‘Als je wilt mag je wel een wandhandvat gebruiken,’zei Ender.

‘Lik me reet,’zei de jongen. Hij nam een aanloopje, tikte het plafondhandvat met een vinger aan en vloog zonder enige beheersing door de poort, naar drie kanten tegelijk tollend. Ender probeerde te beslissen of het hem wel aanstond dat dat kleine knulletje een gunst weigerde of dat hij hem zijn opstandige houding kwalijk nam.

Eindelijk was iedereen dan toch verzameld op de verste wand. Ender zag dat ze zich zonder uitzondering opgesteld hadden met hun hoofd nog in de richting die in de gang boven was geweest. Ender greep zich dus vast aan wat zij als de vloer beschouwden en bungelde ondersteboven voor hun neus. ‘Waarom hangen jullie ondersteboven, mannen?’vroeg hij.

Een aantal van hen begon zich om te draaien.

‘Geef acht!’Ze hielden op. ‘Ik vroeg waarom jullie ondersteboven hingen!’

Niemand gaf antwoord. Ze wisten niet wat hij van hen verwachtte.

‘Ik vroeg waarom jullie stuk voor stuk je voeten in de lucht hebben en je hoofd naar de grond!’

Eindelijk deed er een zijn mond open. ‘Commandant, dit is de oriëntatie waarin we uit de deur kwamen.’

‘En maakt dat wat uit? Maakt de richting van de zwaartekracht in de gang wat uit? Gaan we soms in de gang vechten! Is er hier zwaartekracht?’

Nee commandant. Natuurlijk niet, commandant.

‘Van nu af aan vergeet je de zwaartekracht als je door die deur gaat. De oude zwaartekracht is verdwenen, weggevaagd. Begrepen? Wat je zwaartekracht ook is als je bij de poort aankomt, denk eraan — de poort van de vijand is beneden. Je voeten zijn naar de vijandelijke poort gericht. Boven is waar je eigen poort is. Noord is die kant, zuid is die kant, oost is die kant en west is — welke kant?’

Ze wezen.

‘Dat verwachtte ik al. Het enige proces dat jullie onder de knie hebben is het eliminatieproces en de enige reden dat jullie dat beheersen is het feit dat je dat op de plee kan doen. Wat was dat voor een spektakel dat ik daarnet zag! Noemen jullie dat opstellen? Noemen jullie dat vliegen? Opgelet iedereen, afzetten en opstellen op het plafond! Nu! Mars!’

Zoals Ender al had verwacht zette een flink aantal van hen zich niet af in de richting van de wand met de deur erin, maar in de richting van de wand die Ender noord had genoemd, de richting die boven was toen ze nog in de gang stonden. Natuurlijk beseften ze vrijwel meteen dat ze zich vergisten, maar toen was het al te laat — ze moesten wachten om hun fout te herstellen tot ze tegen de noordwand botsten.

Ondertussen deelde Ender hen in gedachten in in trage leerlingen en snelle leerlingen. Het kleinste gozertje, die als laatste door de deur was gesprongen, was de eerste die bij de juiste wand arriveerde en hij greep zich behendig vast. Ze hadden gelijk gehad toen ze hem bevorderden. Hij zou het goed doen. Maar hij was ook brutaal en opstandig en hij had waarschijnlijk ontzettend de pest in dat hij een van de jongens was geweest die van Ender naakt door de gangen hadden moeten lopen.

‘Jij!’zei Ender en hij wees naar de kleine. ‘Wat is beneden?’

‘Waar de poort van de vijand is.’Het antwoord kwam er snel uit. Maar ook korzelig, alsof hij wilde zeggen: Goed, goed, nou weten we het wel, nu graag de dingen die echt belangrijk zijn.

‘Hoe heet je, knul?’

‘Deze soldaat heet Erwt, commandant.’

‘Vanwege je lengte of vanwege je verstand?’De andere jongens moesten een beetje lachen. ‘Nou Erwt, je zit op het juiste spoor. Luister goed allemaal want dit is belangrijk. Niemand komt die deur door zonder een goede kans om meteen getroffen te worden. Vroeger had je een seconde of tien, twintig de tijd voor je in beweging hoefde te komen. Tegenwoordig word je gelijk bevroren als je niet al uit de deur stroomt als de vijand uit de zijne komt. Wat gebeurt er eigenlijk als je bevroren wordt.’

‘Kan je niet meer bewegen,’zei een van de jongens.

‘Dat is wat bevroren betekent,’zei Ender. ‘Maar wat gebeurt er met je?’

Het was Erwt die onbeschroomd een verstandig antwoord gaf. ‘Je blijft doorgaan in de richting waarin je bewoog. Met de snelheid die je had toen je geraakt werd.’

‘Dat is juist. Jullie vijf, daar aan het eind, afzetten!’

Stomverbaasd keken de jongens elkaar aan. Ender bevroor ze allemaal. ‘De volgende vijf, afzetten!’

Ze zetten zich af. Ender bevroor hen ook, maar zij bleven doorvliegen in de richting van de wanden, terwijl de eerste vijf nutteloos ronddobberden in de buurt van de hoofdgroep.

‘Moet je deze zogenaamde soldaten eens zien,’zei Ender. ‘Hun commandant gaf hun bevel om af te zetten en moet je hen nu eens zien. Niet alleen zijn ze bevroren, ze zijn hier bevroren, waar ze ons in de weg kunnen zitten. Terwijl de anderen, omdat ze zich afzetten toen het hun bevolen werd, daarginds bevroren zijn waar ze de vijand in de weg zitten en hem het zicht benemen. Ik neem aan dat er ongeveer vijf van jullie zijn die de zin hiervan begrepen hebben. En ongetwijfeld is Erwt daar een van. Klopt dat, Erwt?’

Aanvankelijk gaf hij geen antwoord. Ender bleef hem aankijken tot hij zei: ‘Dat klopt, commandant.’

‘Wat is dan de zin?’

‘Als je bevel krijgt om af te zetten, doe dat dan razendsnel, dan blijf je tenminste rondbotsen als je bevroren wordt en zit je de manoeuvres van je eigen leger niet in de weg.’

‘Uitstekend. Ik heb tenminste één soldaat die zelf kan nadenken.’Aan de manier waarop de andere soldaten stonden te wiebelen en elkaar aankeken en zorgvuldig vermeden om naar Erwt te kijken, zag Ender dat ze de pest in kregen. Waarom doe ik dit? Wat heeft dit te maken met een goed bevelhebber zijn, één jongen de pispaal laten zijn? Omdat ze dat met mij deden hoef ik het toch nog niet met hem te doen? Ender wilde dat hij zijn gedrag tegenover de jongen ongedaan kon maken, wilde de anderen vertellen dat de kleine hun hulp en vriendschap meer nodig had dan wie ook. Maar dat kon Ender natuurlijk niet doen. Niet op de eerste dag. Op de eerste dag moesten zelfs zijn vergissingen eruitzien als onderdelen van een briljant plan.

Ender verplaatste zich met zijn haak naar de wand toe en trok een van de jongens tussen de anderen uit. ‘Hou je lijf stil,’zei Ender. Hij draaide hem rond in de lucht totdat zijn voeten in de richting van de anderen wezen. Toen de jongen telkens bleef bewegen, bevroor Ender hem. De anderen moesten lachen. ‘Welke delen van zijn lijf zou jij kunnen raken?’vroeg Ender aan een jongen recht onder de voeten van de bevroren soldaat.

‘Eigenlijk zou ik alleen zijn voeten kunnen raken.’

Ender zei tegen de jongen naast hem: ‘En jij?’

‘Ik kan zijn lijf zien.’

‘En jij?’

Een jongen een eindje verderop langs de wand antwoordde. ‘Alles, van top tot teen.’

‘Voeten zijn niet zo groot. Ze geven niet veel dekking.’Ender duwde de bevroren soldaat opzij. Toen vouwde hij zijn benen dubbel onder zijn achterwerk alsof hij midden in de lucht knielde en schoot zich in zijn benen. De pijpen van zijn pak verstijfden onmiddellijk en hielden zijn benen in die houding.

Ender draaide zich om in de lucht zodat hij boven de hoofden van de jongens geknield zat.

‘Wat zien jullie nu?’vroeg hij.

Heel wat minder, zeiden ze.

Ender stak zijn wapen tussen zijn benen door. ‘Ik kan jullie heel goed zien,’zei hij en tegelijk begon hij de jongens recht onder hem te bevriezen. ‘Schakel me uit!’riep hij. ‘Probeer me te bevriezen!’

Uiteindelijk lukte het hun, maar pas nadat hij meer dan een derde van hen had bevroren. Hij drukte een knopje op zijn haak in en ontdooide zichzelf en elke bevroren soldaat. ‘Goed,’zei hij, ‘waar is de poort van de vijand?’

‘Beneden!’

‘En wat is onze aanvalshouding?’

Een aantal jongens begon met woorden te antwoorden, maar Erwt antwoordde door zich met een salto tegen de muur af te zetten en met zijn benen dubbelgevouwen onder zich recht op de tegenoverliggende wand af te zeilen, onderweg constant tussen zijn benen door vurend.

Een ogenblik voelde Ender een opwelling om hem uit te schelden, om hem te straffen, maar hij beheerste zich en werd de saggerijnige neiging de baas. Waarom zou ik in hemelsnaam kwaad worden op die krielkip? ‘Is Erwt de enige die dat kan?’riep Ender.

Onmiddellijk zette het hele leger zich af in de richting van de tegenoverliggende wand, luid schreeuwend tussen hun dubbelgevouwen benen door vurend. Misschien is dat op een gegeven moment wel precies de tactiek die ik nodig heb, bedacht Ender, veertig schreeuwende jongens in een verwarrende aanval.

Toen ze allemaal aan de overkant waren riep Ender dat ze hem met zijn allen moesten aanvallen. Ja, dacht Ender. Niet slecht. Ze hebben me een ongeoefend leger gegeven, zonder ook maar één uitstekende veteraan, maar het is in ieder geval geen stelletje stommelingen. Hier kan ik wel mee werken.

Toen ze vrolijk lachend weer verzameld waren, begon Ender met het echte werk. Hij liet hen hun benen bevriezen in de knielhouding. ‘Waarvoor kun je in de strijd je benen gebruiken?’

Nergens voor, zeiden sommige jongens.

‘Daar denkt Erwt anders over,’zei Ender.

‘Ze zijn de beste manier om je mee af te zetten tegen de wanden.’

‘Precies,’zei Ender.

De andere jongens begonnen te protesteren dat afzetten tegen de wanden verplaatsen was en geen strijd.

‘Strijd zonder verplaatsen bestaat niet,’zei Ender. Ze vielen stil en kregen een iets grotere hekel aan Erwt. ‘Als je benen op deze manier bevroren zijn, kan je je dan wel afzetten?’

Niemand durfde antwoord te geven uit angst dat ze het verkeerde zouden zeggen.

‘Erwt?’vroeg Ender.

‘Ik heb het nooit geprobeerd, maar misschien zou het kunnen als je je gezicht naar de muur draait en je dan vanuit je middel dubbel vouwt —’

‘Goed maar toch fout. Kijk naar mij. Mijn rug is naar de wand gekeerd, mijn benen zijn bevroren. Omdat ik geknield zit raken mijn voeten de wand. Als je je in normale toestand afzet moet je omlaag duwen, zodat je lijf achter je hoofd aansliert als een lange snijboon, niet waar Erwt?’

Gelach.

‘Maar als mijn benen bevroren zijn, gebruik ik ongeveer dezelfde kracht; ik duw omlaag vanuit mijn heupen en dijbenen, alleen drukt dat nu mijn schouders en mijn voeten naar achteren en mijn heupen naar voren en als ik los kom is mijn lijf heel compact en sliert er niks achter me aan. Let op.’

Ender drukte zijn heupen naar voren zodat hij bij de wand vandaan schoot; een ogenblik later had hij zijn positie bijgesteld en suisde hij met zijn benen omlaag in geknielde houding op de tegenoverliggende wand af. Hij landde op zijn knieën, maakte een ruggelingse salto en wipte haaks weg in een andere richting. ‘Probeer me te raken!’riep hij. Hij koos een koers die ongeveer evenwijdig was aan de rij jongens langs de tegenoverliggende wand, maar gaf zichzelf een tollende beweging. Door dat tollen konden ze hun bundel niet continu op hem gericht houden.

Hij ontdooide zijn pak en gebruikte de haak om bij hen terug te komen. ‘Daar gaan we vandaag het eerste half uur aan werken. Wat spieren stalen waarvan je niet eens wist dat je ze had. Leren om je benen als schild te gebruiken en je bewegingen te beheersen zodat je jezelf kunt laten tollen. Van nabij haalt dat tollen niets uit, maar uit de verte kunnen ze je niet beschadigen als je tolt — op die afstand moet de bundel een paar tellen op dezelfde plek gericht blijven en als je tolt kan dat niet. Allemaal benen bevriezen nu en aan het werk.’

‘Gaat u geen banen toewijzen?’vroeg een jongen.

‘Nee, ik ga geen banen toewijzen. Ik wil dat jullie voortdurend tegen elkaar opbotsen om des te sneller te leren hoe je daarmee moet omgaan, behalve wanneer we groepsformaties oefenen en dan zal ik jullie vaak nog opzettelijk tegen elkaar laten botsen. En nu aan het werk, mars!’

En werken deden ze.

Ender was de laatste die na de oefening naar buiten kwam omdat hij een paar van de traagsten had geholpen om hun techniek te verbeteren. Ze hadden goede leraren gehad, maar de onervaren soldaten die zo uit een Pendellichting afkomstig waren, waren volkomen hulpeloos als ze twee of drie dingen tegelijk moesten doen. Haakse sprongen maken met bevroren benen ging prima, manoeuvreren in de vrije ruimte hadden ze ook geen moeite mee, maar afzetten in de ene richting, vuren in een andere, tweemaal rondtollen en dan onder een haakse hoek tegen een wand stuiteren om met het gezicht in de juiste richting, vurend en wel uit te komen — dat ging hun ver boven de pet. Oefenen oefenen oefenen, dat was alles wat Ender voorlopig met hen zou kunnen doen. Tactiek en formaties waren leuk, maar je had er niets aan als het leger niet wist hoe ze zich tijdens de strijd gedragen moesten.

Hij moest zijn leger nu strijdklaar maken. Hij was heel jong tot bevelhebber bevorderd en kennelijk waren de leraren de regels aan het veranderen; hij mocht althans niet ruilen en hij had geen eersteklas veteranen gekregen. Hij had geen enkele garantie dat ze hem de gebruikelijke drie maanden zouden geven om zijn leger in orde te brengen voordat ze hen de strijd in stuurden.

Nu ja, ‘s avonds zouden Alai en Shen hem tenminste kunnen helpen om zijn nieuwe jongens te oefenen.

Hij liep nog in de gang die aan de strijdzaal grensde toen hij ineens de kleine Erwt tegenover zich vond. Erwt keek kwaad. Ender had op dit moment helemaal geen zin in moeilijkheden.

‘Hoi, Erwt.’

‘Hoi, Ender.’

Stilte.

Commandant,’zei Ender zachtjes.

‘Ik weet waar je mee bezig bent, commandant Ender, en ik waarschuw je.’

‘Jij waarschuwt mij ?’

‘Ik kan je beste soldaat worden, maar speel geen spelletjes met me.’

‘Want anders?’

‘Anders word ik je slechtste soldaat. Het een of het ander.’

‘Wat wil je eigenlijk, dat ik je ‘s avonds een nachtzoen kom geven?’Ender begon een beetje kwaad te worden.

Erwt trok zich er zo te zien niets van aan. ‘Ik wil een plton.’

Ender keerde zich om, liep terug en keek hem strak aan. ‘Waarom zou jij een plton moeten krijgen?’

‘Omdat ik zou weten wat ik ermee moet aanvangen.’

‘Weten wat je met een plton moet aanvangen is makkelijk zat,’zei Ender. ‘Wat moeilijk is, is om ze het te laten doen. Waarom zou een soldaat zo’n kleine pielemuis als jij willen gehoorzamen?’

‘Ik heb gehoord dat ze jou vroeger ook zo noemden. Ik heb gehoord dat Bonzo Madrid dat nog steeds doet.’

‘Ik vroeg je iets, soldaat.’

‘Ik kan hun waardering verdienen, als jij me dat niet verhindert.’

Ender grijnsde. ‘Ik help je juist.’

‘Mooie hulp,’zei Erwt.

‘Niemand zou je anders zien staan, misschien alleen als een zielig kleintje. Maar ik heb ervoor gezorgd dat ze je vandaag allemaal gezien hebben. Ze houden elke beweging die jij maakt scherp in het oog. Het enige wat je nog hoeft te doen om hun waardering te verdienen is volmaakt te zijn.’

‘Ik krijg dus niet eens de kans om wat te leren voor er over me geoordeeld wordt.’

‘Arme knul. Niemand behandelt hem eerlijk.’Ender duwde Erwt zachtjes tegen de wand. ‘Ik zal je vertellen hoe jij een plton kunt krijgen. Bewijs me dat je weet wat je doet als soldaat. Bewijs me dat je weet hoe je andere soldaten moet gebruiken. En bewijs me dan dat er iemand bereid is om jou in de strijd te volgen. Dan krijg jij je plton. Maar geen ene seconde eerder.’

Erwt grijnsde. ‘Dat is heel redelijk. Als je echt zo te werk gaat ben ik binnen een maand pltonleider.’

Ender stak zijn hand uit, greep Erwt bij de voorkant van zijn uniform en ramde hem tegen de wand. ‘Als ik zeg dat ik op een bepaalde manier werk, Erwt, dan werk ik op die manier.’

Erwt grijnsde alleen maar. Ender liet hem los en beende weg. Toen hij in zijn kamer was liet hij zich trillend op zijn bed vallen. Waar ben ik mee bezig? Mijn eerste oefenperiode en ik sta mensen al te koeioneren op dezelfde manier als Bonzo. Als Peter. Mensen voor gek zetten. Een arme kleine opdonder als pispaal gebruiken om de anderen iemand te geven die ze kunnen haten. Walgelijk. Alles wat ik aan bevelhebbers zo vreselijk vond en nu doe ik het zelf.

Is het soms ingebakken in de menselijke aard dat je onvermijdelijk net zo iemand wordt als je allereerste bevelhebber? Als dat zo is, kan ik nu nog afhaken.

Telkens en telkens liet hij de dingen die hij tijdens de eerste oefenperiode met zijn nieuwe leger had gezegd en gedaan de revue passeren. Waarom kon hij niet gewoon zo praten als hij altijd tegen zijn avondgroep praatte? Waar hij zijn gezag ontleende aan uitmuntendheid. Waar hij nooit bevelen hoefde te geven, alleen maar dingen hoefde te opperen. Maar dat zou bij een leger nooit werken. Zijn informele oefengroep hoefde niet te leren om dingen samen te doen, Zij hoefden geen groepsgevoel te ontwikkelen; zij hoefden niet te leren om voor elkaar op te komen en op elkaar te vertrouwen in de strijd. Zij hoefden niet ogenblikkelijk op bevelen te reageren.

En hij kon ook het andere uiterste kiezen. Hij kon net zo laks en onbekwaam worden als Vok de Gok, als hij dat wilde. Hij kon stomme vergissingen maken, wat hij ook deed. Hij moest discipline hebben en dat betekende dat hij snelle, onvoorwaardelijke gehoorzaamheid moest eisen — en afdwingen. Hij moest een goed geoefend leger hebben, en dat betekende dat hij zijn soldaten voortdurend zou moeten blijven oefenen, tot lang nadat ze zelf meenden een techniek onder de knie te hebben, tot alles hen zo natuurlijk afging dat ze er niet meer bij hoefden na te denken.

Maar wat was dit nou met Erwt? Waarom had hij de kleinste, de zwakste en waarschijnlijk de pienterste van de jongens als pispaal gebruikt? Waarom had hij met Erwt precies hetzelfde uitgehaald als met Ender was uitgehaald door bevelhebbers die hij verachtte?

En toen bedacht hij dat het niet met zijn bevelhebbers was begonnen. Voor Vok en Bonzo hem zo minachtend behandelden was hij in zijn Pendellichting al een buitenbeentje geweest. En het was niet Bernard die daarmee begonnen was. Dat had Graff gedaan.

Het waren de leraren die dat gedaan hadden. En het was geen toeval. Dat besefte Ender nu. Het was tactiek. Graff had hem er opzettelijk uitgelicht om hem van de andere jongens te onderscheiden, om het onmogelijk te maken dat hij een hechte band met hen zou vormen. En nu begon hij ook te vermoeden wat daar achter stak. Het was niet om de rest van de groep tot een hechtere eenheid te smeden — het werkte zelfs verdelend. Graff had Ender tot buitenbeentje gebombardeerd om hem tot bovenmatige inspanning te dwingen. Om hem te dwingen om te bewijzen dat hij niet gewoon bekwaam was, maar veel beter dan ieder ander. Dat was de enige maniet waarop hij waardering en vriendschap kon verwerven. Het maakte hem tot een beter soldaat dan hij anders geweest zou zijn. Het maakte hem ook eenzaam, bang, boos en wantrouwig. En misschien maakten die eigenschappen ook wel een beter soldaat van hem.

Dat doe ik met jou nu ook, Erwt. Ik doe je pijn om op alle manieren een beter soldaat van je te maken. Om je verstand te scherpen. Om je tot grotere inspanning te dwingen. Om je in wankel evenwicht te houden, nooit zeker van wat er gaat komen, zodat je altijd overal voor moet klaar staan, klaar om te improviseren, vastbesloten om te winnen, hoe dan ook. En tegelijk bezorg ik je een ellendig bestaan. Daarom hebben ze jou naar mij toegestuurd, Erwt. Om je net zo te laten worden als ik. Om je op te laten groeien tot het evenbeeld van je oude chef.

En ik dan — moet ik soms op Graff zelf gaan lijken? Dik en saggerijnig en gevoelloos, ingrijpend in de levens van kleine jongens om ze om te vormen tot foutloze fabrieksprodukten — generaals en admiraals kant en klaar geschikt voor een leidende positie bij de vloot die het moederland moet verdedigen. Je hebt alle genoegens van een poppenspeler. Tot je een soldaat treft die meer kan dan alle anderen. Dat kan je niet hebben. Dat verpest de gelijkvormigheid. Je moet hem in het keurslijf dwingen, moet hem afknijpen, moet hem afzonderen, moet hem op zijn huid zitten tot hij zich net als de anderen naar de regels voegt.

Nou, wat ik je vandaag heb aangedaan, Erwt, is al gebeurd. Maar ik hou je in de gaten, met meer gevoel dan jij denkt en als de tijd rijp is zal je merken dat ik je vriend ben en dat je de soldaat bent die je wilt zijn.

Die middag volgde Ender geen lessen. Hij lag op zijn brits en noteerde zijn indrukken van alle jongens uit zijn leger, de dingen die hem meteen waren opgevallen en de dingen waaraan nog gewerkt zou moeten worden. Bij de avondoefening zou hij het er met Alai over hebben, dan konden ze manieren bedenken om aan kleine groepjes de dingen te leren die ze moesten weten. Hij zou er tenminste niet alleen voor staan.

Maar toen Ender die avond bij de strijdzaal kwam toen de meeste anderen nog zaten te eten, trof hij majoor Anderson die hem stond op te wachten. ‘De regels zijn veranderd, Ender. Van nu af aan mogen alleen lui uit hetzelfde leger in hun vrije tijd in de strijdzaal werken. En daarom zijn de strijdzalen alleen op vast schema beschikbaar. Na vanavond ben je pas over vier dagen weer aan de beurt.’

‘Maar niemand anders houdt extra oefeningen.’

‘Nu wel, Ender. Nu jij zelf een leger aanvoert willen ze niet langer hun jongens met jou laten oefenen. Dat begrijp je toch wel. Ze gaan nu dus zelf extra oefenen.’

‘Ik heb altijd al in een ander leger gezeten dan zij. En evengoed stuurden ze hun soldaten om met mij te oefenen.’

‘Toen was je nog geen bevelhebber.’

‘U hebt me een volledig onervaren leger gegeven, majoor Anderson —’

‘Je hebt een flink aantal veteranen.’

‘Die zijn niks waard.’

‘Op deze school kom je alleen als je briljant bent, Ender. Zorg dat ze goed worden.’

‘Ik had Alai en Shen nodig om —’

‘Het wordt tijd dat je eens opgroeit en de dingen in je eentje doet, Ender. Je hebt die andere jongens niet nodig om je hand vast te houden. Je bent nu bevelhebber. Gedraag je daar dan ook naar.’

Ender liep Anderson voorbij om naar de strijdzaal te gaan. Ineens bleef hij staan, draaide zich om en stelde een vraag. ‘Nu de avondoefeningen in een officieel rooster zijn opgenomen, kan ik dan de haak gebruiken?’

Moest Anderson bijna lachen? O nee. Geen kijk op. ‘Dat zien we nog wel,’zei hij.

Ender draaide hem zijn rug toe en liep de strijdzaal in. Al gauw arriveerde zijn hele leger, maar niemand anders; misschien stond Anderson iedereen tegen te houden die met Enders avondgroep wilde oefenen en anders had het gerucht dat het afgelopen was met Enders informele avondoefeningen kennelijk al de ronde gedaan door de hele school.

Het was een prima oefenuur, ze bereikten een heleboel, maar aan het eind ervan was Ender moe en eenzaam. Hij had nog een half uurtje voor het tijd was om naar bed te gaan. Hij kon niet naar de slaapzaal van zijn leger gaan — hij was er al lang achter dat de beste bevelhebbers wegbleven tenzij ze een goede reden hadden om er te komen. De jongens moesten een kans krijgen om tot rust te komen en af te draaien zonder dat er iemand zat te luisteren bij wie ze in of uit de gunst konden raken op grond van de manier waarop ze praatten en handelden en dachten.

En dus slenterde hij naar de speelzaal waar een paar andere jongens van het halve uurtje voor de laatste bel gebruik maakten om weddenschappen af te sluiten of om hun vorige speelscore te verbeteren. Geen van de spellen lokte hem erg aan, maar hij koos er toch een, een makkelijk, tekenfilmachtig spel speciaal ontworpen voor Pendelgastjes. Verveeld negeerde hij de bedoeling van het spel en gebruikte het spelfiguurtje, een beer, om het tekenfilmlandschap te verkennen.

‘Op die manier win je nooit.’

Ender lachte. ‘Ik miste je bij de oefening, Alai.’

Ik was er wel. Maar ze hadden jouw leger in een aparte zaal gestopt. Ziet er naar uit dat je nu een belangrijke jongen bent; mag niet meer met de kleintjes spelen.’

‘Jij bent nota bene minstens een el langer dan ik.’

‘El! Heeft god je opgedragen om een boot te bouwen of zo? Of ben je in een ouderwetse stemming?’

‘Niet ouderwets, alleen een beetje mystiek. Geheimzinnig, subtiel, omslachtig. Ik mis je nou al, ouwe rukker.’

‘Weet je het nog niet? We zijn nu vijanden hoor. De volgende keer dat ik in een gevecht tegenover je kom te staan, geef ik je een flink pak op je sodemieter.’

Het was een geintje, zoals altijd, maar er stak nu te veel waarheid in. Als Ender Alai nu hoorde praten alsof het allemaal een goeie mop was, voelde hij een steek van pijn om het verlies van zijn vriend en een nog schrijnender twijfel of Alai inderdaad zo weinig pijn voelde als hij liet zien.

‘Je kunt het proberen,’zei Ender. ‘Ik heb je alles geleerd wat je weet. Maar ik heb je niet alles geleerd wat ik weet.’

‘Ik heb altijd al gedacht dat je iets achterhield, Ender.’

Er viel een stilte. Enders beer was in moeilijkheden op het scherm. Hij klom in een boom. ‘Het was niet zo, Alai. Ik hield niks achter.’

‘Weet ik toch,’zei Alai. ‘Ik ook niet.’

‘Salaam, Alai.’

‘Helaas niet, dus.’

‘Wat niet?’

‘Vrede. Dat is wat salaam betekent. Vrede zij met u.’

De woorden riepen een oude herinnering bij Ender wakker. De stem van zijn moeder die hem zacht voorlas toen hij nog erg jong was. Meent niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde; ik ben niet gekomen -om vrede te brengen, maar het zwaard. Ender had daarbij zijn moeder voor zich gezien die met een bloedige degen Peter de Verschrikkelijke doorstak, en de woorden waren samen met het beeld in zijn hoofd blijven hangen.

In de stilte ging de beer dood. Het was een lollige dood, met grappige muziek. Ender draaide zich om. Alai was al weg. Hij had het gevoel dat hij een deel van zichzelf kwijt was, een inwendige stut die zijn moed en zijn zelfvertrouwen ondersteunde. In een mate die zelfs met Shen onmogelijk was, had Ender zich met Alai zo sterk vereend gevoeld dat het woord wij hem makkelijker over de lippen kwam dan ik.

Maar Alai had hem iets nagelaten. Toen Ender die avond in bed lag en begon weg te doezelen voelde hij Alai’s lippen op zijn wang en hoorde hij hem het woord vrede mompelen. De zoen, het woord, de vrede; hij had ze allemaal nog. Ik ben niets anders dan wat ik me herinner en Alai is in mijn herinnering zo’n dikke vriend dat ze hem er niet uit kunnen losrukken. Net als Valentine, zijn allersterkste herinnering.

Toen hij de volgende dag Alai in de gang tegenkwam, groetten ze elkaar, tikten elkaars hand aan en bleven even staan kletsen, maar ze wisten allebei dat er een muur tussen hen in stond. Misschien zou hij in de toekomst nog eens geslecht kunnen worden, die muur, maar voorlopig was de enige echte communicatie tussen hen beiden het wortelstelsel dat diep onder de grond onder de muur door groeide, waar het niet beschadigd kon worden.

Maar de angst dat de muur nimmer geslecht zou worden, dat Alai diep in zijn hart wel blij was met de scheiding en bereid was om Enders vijand te worden, kwelde hem verschrikkelijk. Want nu ze niet langer samen konden optrekken, moesten ze oneindig ver gescheiden zijn, en wat eerst zo zeker en onwrikbaar was geweest was nu broos en nietig; vanaf het eerste moment dat we niet meer samen optrokken, was Alai een vreemde, want hij heeft nu een leven dat geen deel uitmaakt van het mijne en dat betekent dat we elkaar niet meer zullen kennen als we elkaar zien.

Het maakte hem treurig, maar Ender huilde niet. Dat was afgelopen. Toen ze Valentine in een vreemde hadden veranderd, toen ze haar gebruikt hadden als een werktuig om Ender mee te bewerken, vanaf die dag konden ze hem nooit meer zo diep treffen dat hij nog eens zou huilen. Daarvan was Ender overtuigd.

En met de woede daarover kwam het besluit dat hij sterk genoeg was om hen te verslaan, de leraren, zijn vijanden.

11. Veni Vidi Vici

‘Dit wedstrijdschema is toch niet serieus bedoeld, hè?’

‘Ja zeker wel.’

‘Maar hij heeft zijn leger nog maar net drie en een halve week.’’Ik heb het je toch verteld. We hebben de computer simulaties laten uitvoeren om te kijken wat de meest waarschijnlijke uitkomsten waren. En hier heb je wat Ender volgens de computer hoogst waarschijnlijk zou doen.’

‘We willen hem dingen leren, niet hem een zenuwinzinking bezorgen.’

‘De computer kent hem beter dan wij.’’De computer staat nu niet bepaald bekend om zijn barmhartigheid.’

‘Als je barmhartig wilde zijn had je in een klooster moeten gaan.’

‘Is dit dan geen klooster?’

‘Dit is voor Ender ook het beste. Zo kan hij zich volledig ontplooien.’

‘Ik dacht dat we hem twee jaar als bevelhebber zouden geven. Meestal geven we hun iedere veertien dagen een gevecht; het eerste na drie maanden. Dit gaat wel erg ver.’’Hebben we wel twee jaar de tijd?’

‘Ik weet het. Ik zie alleen telkens voor me hoe Ender er over een jaar zal uitzien. Volkomen onbruikbaar, opgebrand, omdat hij meer onder druk werd gezet dan hij of welk ander mens ook kon verdragen.’

‘We hebben de computer duidelijk gemaakt dat het van het hoogste belang was dat de proefpersoon na zijn opleiding nog bruikbaar zou zijn.’

‘Tja, en zolang hij maar bruikbaar is —’

‘Hoor eens, kolonel Graff, je hebt me dit zelf laten uitwerken hoor — onder protest van mijn kant, als je je dat nog kunt herinneren.’

‘Ik weet het, je hebt gelijk, ik mag jou niet met mijn geweten opzadelen. Maar mijn verlangen om kleine kinderen op te offeren om de mensheid te redden, begint een beetje dun te worden. De Polemarch heeft een onderhoud gehad met de Hegemoon. Het schijnt dat de Russische veiligheidsdienst zich zorgen maakt over het feit dat een aantal van de burgers die actief aan de netwerkdiscussies deelnemen al bezig is om te bedenken hoe Amerika gebruik zou kunnen maken van de I.V. om het Warschaupact te vernietigen zodra de kruiperds vernietigd zijn.’

‘Lijkt wat voorbarig.’

‘Lijkt krankzinnig. Vrijheid van meningsuiting is één ding, maar de Bond in gevaar brengen met nationalistische rivaliteit — en voor zulke mensen, zulke kortzichtige zelfmoordenaars, drijven wij Ender tot de rand van wat een mens kan dragen.’

‘Ik denk dat je Ender onderschat.’

‘Maar ik ben bang dat ik de stommiteit van de rest van de mensheid ook onderschat. Weten we wel zeker dat we die oorlog moeten winnen?’

‘Kolonel, die woorden rieken naar hoogverraad.’

‘Het was galgehumor.’

‘Het was helemaal niet leuk. Als het met de kruiperds te maken heeft is niets —’

‘Is niets meer leuk. Ik weet het.’

* * *

Ender Wiggin lag op zijn bed naar het plafond te staren. Sinds hij bevelhebber was geworden sliep hij niet meer dan vijf uur per nacht. Maar het licht ging uit om 22.00 uur en ging pas weer aan om 06.00 uur. Soms werkte hij toch aan zijn lessenaar en ontcijferde hij moeizaam het schemerige scherm. Maar meestal lag hij naar het onzichtbare plafond te staren en na te denken.

Mogelijk waren de leraren hem toch gunstig gezind geweest, of anders was hij een betere bevelhebber dan hij dacht. Zijn armetierige stelletje veteranen, in hun vorige legers volledig zonder enige verdienste, bloeide op tot bekwame leiders. Zo zeer zelfs dat hij in plaats van de gebruikelijke vier pltons er vijf had gevormd, elk met een pltonleider en een tweede man; elke veteraan had een leidende positie. Hij liet het leger achtmans-pltonmanoeuvres oefenen maar ook viermans-, halve-pltonmanoeuvres, zodat zijn leger met één enkel bevel wel tien verschillende gevechtstaken opgedragen kon krijgen en die nog allemaal tegelijk kon uiTVoeren ook. Geen enkel leger had zich ooit zo opgesplitst, maar Ender was ook niet van plan om iets te doen dat al eerder vertoond was. De meeste legers oefenden vooral massale manoeuvres, van tevoren bedachte gevechtsstrategieën. Die had Ender niet. In plaats daarvan leerde hij zijn pltonleiders om hun kleine eenheden doelmatig aan te wenden voor het verwezenlijken van beperkte doeleinden. Zonder ondersteuning, helemaal alleen en op hun eigen initiatief. Na de eerste week organiseerde hij nep-oorlogen, woeste toestanden in de strijdzaal waar iedereen doodmoe uit te voorschijn kwam. Maar na amper een maand oefenen wist hij al dat zijn leger het in zich had om het beste wedstrijdleger te worden dat ooit aan de competitie had deelgenomen.

In hoeverre was dit de bedoeling van de leraren geweest? Wisten ze dat ze hem onbekende, maar uitstekende jongens gaven? Hadden ze hem dertig Pendelgasten gegeven die voor het grootste deel nog veel te jong waren ook, omdat ze wisten dat de kleine jongens vlug leerden en snelle denkers waren? Of was dit wat er uit elke gelijksoortige groep kon groeien onder een bevelhebber die wist wat hij van zijn leger verlangde en wist hoe hij hun moest leren om dat te verwezenlijken?

Die vraag zat hem dwars omdat hij niet wist of hij hun verwachtingen te niet deed of vervulde.

Het enige waarvan hij zeker was, was zijn strijdlust. De meeste legers hadden drie maanden nodig omdat ze tientallen ingewikkelde tactische manoeuvres in hun kop moesten stampen. Wij zijn nu al klaar. Gooi ons maar in de strijd.

In het donker ging de deur open. Ender luisterde. Een paar schuifelende stappen. En de deur ging weer dicht.

Hij liet zich van zijn brits rollen en legde in het donker kruipend de twee meter naar de deur af. Daar lag een strookje papier. Hij kon het natuurlijk niet lezen maar hij wist wat het was. Wedstrijdgevecht. Wat ontzettend aardig van hen; ik doe een wens en zij vervullen die ogenblikkelijk.

Toen het licht aanging was Ender al volledig gekleed in het flitspak van de Draken. Hij rende de gang door en stond om één minuut over zes al voor de deur van de slaapzaal van zijn leger.

‘Om 07.00 uur hebben we een wedstrijdgevecht met de Konijnen. Dan moeten we ons in zwaartekrachtomgeving opgewarmd hebben en klaar staan. Uitkleden en naar de gymzaal. Neem jullie flitspakken mee, dan gaan we vandaar rechtstreeks naar de strijdzaal.’

Gaan we niet eerst ontbijten?

‘Ik wil niet dat iemand in de strijdzaal moet overgeven.’

Mogen we wel eerst effe pissen?

‘Niet meer dan een decaliter.’

Ze lachten. De jongens die niet in hun blootje sliepen kleedden zich uit; iedereen rolde zijn flitspak op en holde op een sukkeldraf achter Ender aan door de gangen naar de gymzaal. Hij liet hen tweemaal de stormbaan afleggen en verdeelde hen toen in drie groepen die bij toerbeurt de trampoline, de lange mat en de kast afwerkten. ‘Zorg dat jullie niet te moe worden, het is alleen om goed wakker te worden.’Hij hoefde niet bang te zijn dat ze zich te veel zouden vermoeien. Ze waren in uitstekende conditie, licht en lenig en vooral erg opgewonden over het komende gevecht. Een paar begonnen er voor de gein een partijtje te worstelen — door het op handen zijnde gevecht was het ineens niet meer saai in de gymzaal, maar hartstikke leuk. Ze hadden het opperste zelfvertrouwen van lieden die zich nog nooit in de strijd gemeten hadden en menen dat ze er klaar voor zijn. Nou, waarom zouden ze dat niet menen. Ze zijn er klaar voor en ik ook.

Om 06.40 uur gaf hij hun opdracht om zich aan te kleden. Onder het aankleden had hij een gesprek met de pltonleiders en hun assistenten. ‘De Konijnen zijn bijna allemaal veteranen, maar Carn Carby is nog maar vijf maanden hun bevelhebber en ik heb nooit tegen ze gevochten terwijl ze onder zijn bevel stonden. Als soldaat was hij behoorlijk goed en de Konijnen doen het in de competitie al jaren goed. Maar ik verwacht dat we wel massaformaties zullen zien en ik maak me dus geen zorgen.’

Om 06.50 uur liet hij hen allemaal op de matten liggen om zich goed te ontspannen. Waarna hij hen om 06.56 uur overeind joeg en ze in looppas door de gang naar de strijdzaal holden. Af en toe nam Ender een sprongetje om het plafond aan te tikken. De jongens maakten allemaal ook een sprong om dezelfde plek op het plafond aan te tikken. Hun lichtwijzer wees naar links; de Konijnen waren al naar rechts doorgestuurd. En om 06.58 uur bereikten ze hun poort naar de strijdzaal.

De pltons stelden zich op in vijf rijen achter elkaar. A en E stonden klaar om de zij-handgrepen te pakken en zich naar de zijkanten te zwiepen. B en D stonden opgesteld om de twee evenwijdige plafondhandgrepen te gebruiken om zich opwaarts de nul g ruimte in te slingeren. Het C-plton was gereed om met een forse afzet tegen de drempel omlaag te duiken.

Omhoog, omlaag, links, rechts; Ender stond voor de troep, tussen de rijen in om straks niet in de weg te staan en benadrukte nog even de juiste oriëntatie. ‘Waar is de poort van de vijand?’

Beneden, riepen ze allemaal lachend. En op dat moment werd boven noord, beneden werd zuid en links en rechts werden oost en west.

De grijze wand voor hen verdween en de strijdzaal werd zichtbaar. Het was geen nachtwedstrijd maar het was ook niet bepaald licht -het licht brandde ongeveer op halve sterkte, alsof het schemerde. In het schemerige licht kon hij in de verte de deur van de vijand zien waar al een golf verlichte flitspakken door naar binnen stroomde. Dat deed Ender toch even genoegen. Iedereen had de verkeerde lering getrokken uit Bonzo’s verkeerde gebruik van Ender Wiggin. Ze doken allemaal onmiddellijk door de deur, zodat ze niet de kans kregen om iets anders te doen dan de naam roepen van de formatie die gebruikt zou worden. Bevelhebbers hadden geen tijd om na te denken. Nou, Ender zou die tijd nemen omdat hij erop rekende dat de vaardigheid van zijn soldaten om met bevroren benen te vechten hen heel zou houden als ze laat door de poort kwamen.

Ender bekeek de indeling van de strijdzaal. Het vertrouwde open rooster dat meestal voor eerste gevechten werd gebruikt, iets dergelijks als het klimrek in het park, met een stuk of zeven a acht sterren verspreid over het rooster. Er waren er genoeg en ze bevonden zich in een voldoende voorwaartse positie om het de moeite waard te maken om een poging te doen om ze in te nemen. ‘Verspreiden naar de nabije sterren,’zei Ender. ‘C probeert langs de wand te glippen. Als het lukt volgen A en E ook. Lukt het niet dan beslis ik ter plaatse wel wat te doen. Ik ga met D mee. Voorwaarts mars!’

Alle soldaten wisten wat er gaande was, maar tactische beslissingen werden geheel aan de pltonleiders overgelaten. Zelfs met Enders bevelen stroomden ze maar tien seconden te laat de deur uit. De Konijnen waren al aan een of andere ingewikkelde dans bezig aan hun eigen kant van de zaal. In alle andere legers waarin Ender had meegevochten zou hij er nu voor moeten zorgen dat hij en zijn plton in hun eigen formatie de juiste plaats innamen. Maar hij en zijn manschappen konden al hun aandacht besteden aan het zoeken van manieren om langs de formatie te glippen, de sterren in te nemen, de hoeken van de zaal te bezetten en dan de vijandelijke formatie op te breken in betekenisloze kluiten die niet wisten wat ze deden. Ook al werkten ze nog niet eens vier weken samen, de manier waarop ze vochten leek nu al de enige verstandige manier, de enige mogelijke manier. Ender was bijna verbaasd dat de Konijnen niet al wisten dat ze een hopeloos verouderde tactiek volgden.

C-plton scheerde vlak langs de wand met hun gebogen knieën naar de vijand toe. Gekke Tom, Pltonleider van C had zijn manschappen kennelijk opdracht gegeven om hun eigen benen meteen maar te bevriezen. Dat was een prima idee in dit schemerige licht omdat de verlichte flitspakken op de bevroren plaatsen donker werden. Ze waren zo heel wat minder makkelijk te zien. Ender zou hem daar een pluim voor geven.

De Konijnen slaagden erin om de aanval van C-plton af te slaan, maar pas nadat Gekke Tom en zijn jongens hun formatie in stukken hadden gebroken door een tiental Konijnen te bevriezen voor ze zich terugtrokken in de veilige dekking van een ster. Maar het was een ster achter de Konijnenformatie, wat betekende dat ze nu makkelijke doelwitten zouden zijn.

Kau Tsoeng, gewoonlijk Kouwe Soep geheten, was de leider van D-plton. Hij gleed behendig langs de rand van de ster naar de plek waar Ender geknield zat. ‘Wat dacht je van tegen de noordwand stuiteren en geknield boven hun kop uitkomen?’

‘Doen,’zei Ender. ‘Ik ga met B naar het zuiden om te proberen achter hen te komen.’Toen schreeuwde hij: ‘A en E traag langs de wanden!’Hij gleed met zijn voeten naar voren langs de ster, haakte zijn tenen achter de rand en zwiepte zich omhoog naar de bovenwand waar hij zich afzette en naar de ster van B-plton suisde. Een tel later voerde hij hen omlaag langs de zuidwand. Ze zetten zich bijna volmaakt tegelijk af en kwamen uit achter de twee sterren die door de soldaten van Carn Carby verdedigd werden. Het leek wel boter snijden met een warm mes. De Konijnen waren nergens meer, er moest alleen hier en daar nog wat opruimingswerk gedaan worden. Ender verdeelde zijn pltons in halve pltons die alle hoeken moesten afspeuren op zoek naar vijandelijke soldaten die nog ongedeerd of licht beschadigd waren. Drie minuten later rapporteerden zijn pltonleiders dat de zaal schoon was. Ender had maar één totaal bevroren jongen — eentje van het C-plton dat het bij de aanval het zwaarst te verduren had gehad — en er waren er maar vijf buiten gevecht gesteld. De meesten waren aangeschoten maar voornamelijk in de benen en een groot deel van die treffers hadden ze zichzelf aangedaan. Al met al was het zelfs beter gegaan dan Ender had verwacht.

Ender gunde zijn pltonleiders de eer om de poort te openen — vier helmen in de hoeken en Gekke Tom om door de deur te gaan. De meeste bevelhebbers kozen een willekeurige overlevende om door de poort te gaan; Ender had zowat iedereen kunnen kiezen. Een prima gevecht.

De lichten gingen op volle sterkte branden en majoor Anderson stapte in eigen persoon door de lerarendeur aan de zuidkant van de strijdzaal. Hij keek heel plechtig toen hij Ender de lerarenhaak overhandigde die altijd werd uitgereikt aan de overwinnaar van de wedstrijd. Ender gebruikte hem natuurlijk eerst om de flitspakken van zijn eigen manschappen te ontdooien en daarna stelde hij hen op in pltons voor hij de vijand ging ontdooien. Een kordate, militaire aanblik wilde hij bieden als Carby en de Konijnen hun lichamen weer onder controle kregen. Ze zullen ons misschien vervloeken, ze zullen over ons liegen maar ze zullen nooit vergeten dat wij hen vernietigden en wat ze ook zullen beweren, andere soldaten en andere bevelhebbers zullen dat in hun ogen zien; in die Konijne-ogen zullen ze ons, vrijwel onbeschadigd als overwinnaars uit ons eerste gevecht te voorschijn gekomen, in onberispelijke opstelling weerspiegeld zien. Draak zal niet erg lang een onbekende naam blijven.

Carn Carby kwam naar Ender toe zodra hij ontdooid was. Hij was een twaalfjarige jongen die kennelijk pas in zijn laatste schooljaar bevelhebber was geworden. Hij was dus absoluut niet verwaand zoals de lui die op hun elfde een commandopost kregen. Dit moet ik onthouden, dacht Ender, voor als ik verlies. Altijd je waardigheid behouden en lof toezwaaien waar die verdiend was, dan was verliezen geen schande. En ik hoop maar dat ik dat niet te vaak hoef te doen.

Anderson liet de Draken als laatste inrukken nadat de Konijnen waren afgedropen door de poort waardoor Enders jongens waren binnengekomen. Toen leidde Ender zijn leger door de poort van de vijand de zaal uit. De lichtbalk aan de onderkant van de deur herinnerde hen eraan welke kant beneden was als ze eenmaal weer in de zwaartekrachtomgeving waren. Ze landden allemaal lichTVoetig op hun benen en maakten nog een paar hollende passen. Ze verzamelden zich in de gang. ‘Het is nu 07.15 uur,’zei Ender, ‘en dat betekent dat jullie een kwartier hebben om te ontbijten voor ik jullie allemaal weer in de strijdzaal terugzie voor de ochtendoefening.’Hij hoorde hen stilzwijgend zeggen: Hé man, kom op, we hebben gewonnen, we hebben wat te vieren. Uitstekend, antwoordde Ender, toegestaan. ‘En jullie hebben toestemming van je bevelhebber om elkaar tijdens het ontbijt met voedsel te bekogelen.’

Ze lachten en juichten en hij liet ze inrukken en stuurde hen in looppas terug naar de slaapzaal. Voor ze vertrokken nam hij zijn pltonleiders nog even apart om hun te vertellen dat hij niemand voor 07.45 uur terug verwachtte voor de oefensessie, en dat de oefening vroeg afgelopen zou zijn om de jongens gelegenheid te geven om nog even te douchen. Een half uur voor het ontbijt en niet douchen na een wedstrijdgevecht — het was nog altijd zuinig, maar het zou gul lijken vergeleken bij een kwartier. En Ender wilde graag dat de mededeling dat ze een kwartier extra kregen door de pltonleiders werd gedaan. Laat de jongens maar leren dat gulle gebaren van hun pltonleiders kwamen, en strenge bevelen van hun bevelhebber — dat zou de band tussen de kleine, hechte groepjes van zijn weefsel alleen maar sterker maken.

Ender ging niet ontbijten. Hij had geen trek. In plaats daarvan ging hij naar het washok om te douchen en ondertussen zijn flitspak in de wasautomaat te stoppen zodat het weer schoon zou zijn als hij afgedroogd was. Hij waste zich tweemaal en liet het water langdurig over zijn lijf stromen. Het werd toch allemaal gezuiverd voor hergebruik. Laat iedereen vandaag maar wat van mijn zweet drinken. Ze hadden hem een ongeoefend leger gegeven en hij had gewonnen en niet eens op het nippertje ook. Hij had gewonnen met maar zes man bevroren of buiten gevecht gesteld. Eens zien hoe lang andere bevelhebbers hun massale formaties blijven gebruiken nu ze gezien hebben wat een flexibele tactiek kan doen.

Hij zweefde in het centrum van de strijdzaal toen zijn soldaten begonnen binnen te druppelen. Niemand sprak hem aan uiteraard. Ze wisten dat hij zijn mond open zou doen als hij vond dat het daar tijd voor was.

Toen ze allemaal aanwezig waren gebruikte Ender zijn haak om dichterbij te komen en keek hen vervolgens een voor een aan. ‘Prima eerste gevecht,’zei hij; voldoende aanleiding voor gejuich en een poging om een spreekkoor van ‘Draken, Draken,’aan te heffen, wat door hem snel in de kiem werd gesmoord. ‘Het Drakenleger heeft het tegen de Konijnen heel goed gedaan. Maar de vijand zal niet altijd zo slecht zijn. Als dat een goed leger was geweest, C-plton, was jullie nadering zo traag dat ze jullie van de flanken uit afgeslacht zouden hebben voor je een goede positie kon bereiken. Jullie hadden je moeten splitsen en onder een schuine hoek van twee kanten moeten naderen, dan hadden ze jullie niet in de flank kunnen treffen. A en E, jullie hebben miserabel geschoten. De score geeft aan dat jullie gemiddeld één voltreffer per twee soldaten haalden. Dat betekent dat de meeste treffers gemaakt zijn door van dichtbij aanvallende soldaten. Dat kan zo niet blijven — een bekwame vijand zou de aanvalsgroep aan flarden rijten als die door de soldaten in de achterhoede niet beter gedekt wordt. Ik wil dat elk plton gaat werken aan scherpschieten op verre doelen, bewegend en niet bewegend. Halve pltons fungeren om beurten als doelwit. Ik kom elke drie minuten pakken ontdooien. Aan de slag, mars.’

‘Mogen we met sterren werken?’vroeg Kouwe Soep. ‘Om onze schiethand vaster te maken?’

‘Ik wil niet dat jullie gewend raken om je armen te ondersteunen. Als je je hand niet vast genoeg vindt, bevries je je elleboog maar! Ingerukt, mars.’

De pltonleiders hadden iedereen binnen de kortste keren aan de gang en Ender ging van groep naar groep om voorstellen te opperen en soldaten te helpen die ergens bijzonder veel moeite mee hadden. De soldaten wisten inmiddels al dat Ender tegen groepen behoorlijk hardvochtige taal kon uitslaan, maar dat hij als hij met een individueel soldaat aan het werk was altijd geduld had, altijd bereid was om zo vaak als nodig zijn uitleg te herhalen, altijd op rustige toon zijn voorstellen opperde en altijd naar vragen en problemen en verklaringen luisterde. Maar als ze gekscherende opmerkingen tegen hem maakten lachte hij nooit, en ze gaven het al gauw op. Elk moment dat ze samen waren was hij de bevelhebber. Hij hoefde hen daar nooit aan te herinneren; hij was het gewoon.

Ze werkten de hele dag met de smaak van de overwinning in hun mond en ze juichten opnieuw toen ze voor het middagmaal een half uur eerder ophielden. Ender liet de pltonleiders tot de aanvang van de middagpauze in de strijdzaal blijven voor nabespreking van de tactieken die ze gebruikt hadden en evaluatie van het werk van hun individuele soldaten. Daarna ging hij naar zijn eigen kamer en trok voor het eten snel zijn uniform aan. Hij zou ongeveer tien minuten te laat de bevelhebbersmess binnenstappen. Betere timing kon hij zich niet wensen. Aangezien dit zijn eerste overwinning was, had hij de bevelhebbersmess nog nooit van binnen gezien en had hij er dus geen idee van welk gedrag er van nieuwe bevelhebbers verwacht werd, maar hij wist wel dat hij vandaag als laatste wilde binnenkomen, als de uitslagen van de ochtendgevechten al in het scorebord verwerkt waren. Drakenleger is in elk geval geen onbekende naam meer.

Er ontstond geen grote opschudding toen hij binnenstapte. Maar toen sommigen van hen zagen hoe klein hij was en toen ze vervolgens de draken op de mouwen van zijn uniform zagen, staarden ze hem openlijk aan en tegen de tijd dat hij zijn blad had gevuld en aan een tafel ging zitten, was het doodstil in het vertrek. Ender begon te eten, traag en keurig, en deed net of hij niet wist dat hij in het middelpunt van de belangstelling stond. Langzamerhand kwamen de gesprekken en het geroezemoes weer op gang en kon Ender zich voldoende ontspannen om eens rond te kijken.

Het scorebord nam een hele wand van het vertrek in beslag. De manschappen werden op de hoogte gehouden van alle verrichtingen van de laatste twee jaar van de verschillende legers; maar hier werd van iedere bevelhebber een scorelijst bijgehouden. Een nieuwe bevelhebber kon geen hoge positie van zijn voorganger erven — hij werd ingedeeld naar zijn eigen verrichtingen.

Ender stond op de hoogste plaats. Een volmaakte winst-verliesscore natuurlijk, maar in de andere categorieën lag hij ook ver op de anderen voor. Gemiddeld aantal soldaten buiten gevecht gesteld, gemiddeld aantal vijanden buiten gevecht gesteld, gemiddelde wedstrijdduur bij winst — in elke categorie stond hij als eerste geklasseerd.

Toen hij bijna klaar was met eten kwam iemand achter hem staan die hem op zijn schouder tikte.

‘Mag ik even bij je komen zitten?’Ender hoefde zich niet om te draaien om te weten dat het Dink Meeker was.

‘Hoi, Dink,’zei Ender. ‘Ga zitten.’

‘Hallo gouwe strontbroek,’zei Dink opgewekt. ‘We proberen allemaal uit te puzzelen of jouw scores op het bord nou een wonder zijn of een vergissing.’

‘Een gewoonte,’zei Ender.

‘Eén overwinning is nog geen gewoonte,’zei Dink. ‘Kijk maar uit dat je geen kapsones krijgt. Als je nieuw bent laten ze je eerst tegen de zwakkere bevelhebbers uitkomen.’

‘Carn Carby staat nu niet bepaald onder aan de ranglijst.’Dat was waar. Carby zat ergens in de middenmoot.

‘Hij is wel goed,’zei Dink, ‘als je in aanmerking neemt dat hij nog maar net is begonnen. Belooft wel wat goeds. Jij belooft niks goeds. Jij bent een gevaar.’

‘Een gevaar voor wat? Krijgen jullie minder te eten als ik win? Ik dacht dat jij me vertelde dat dit allemaal een stom spel was en dat het allemaal volkomen onbelangrijk was.’

Dink werd niet graag met zijn eigen woorden om de oren geslagen, niet onder deze omstandigheden. ‘Jij bent degene die mij zo gek heeft gekregen dat ik ging meedoen. Maar ik ga met jou geen spelletjes spelen, Ender. Mij zal je niet verslaan.’

‘Misschien niet,’zei Ender.

‘Ik heb je zelf alles bijgebracht,’zei Dink.

‘Alles wat ik weet,’zei Ender. ‘Ik improviseer momenteel maar wat.’

‘Gefeliciteerd,’zei Dink.

‘Fijn om te weten dat ik hier een vriend heb.’Maar Ender was er niet helemaal zeker van of Dink zijn vriend nog wel was. En Dink kennelijk ook niet. Na een paar betekenisloze zinnen ging Dink weer terug naar zijn eigen tafel.

Toen hij klaar met eten was keek Ender de zaal rond. Er werd heel wat afgekletst in kleine groepjes. Ender zag Bonzo die inmiddels een van de oudste bevelhebbers was. Vok de Gok was afgestudeerd. Petra zat in een groepje in de verste hoek en ze keek geen enkele keer in zijn richting. Aangezien de meeste anderen af en toe stiekem naar hem loerden, met inbegrip van de mensen waarmee Petra zat te praten, was Ender er vrijwel zeker van dat ze opzettelijk zijn blik meed. Dat is het probleem als je van het begin af aan wint, bedacht Ender. Je raakt je vrienden kwijt.

Over een paar weken zouden ze er wel aan gewend zijn. Tegen de tijd dat ik mijn volgende wedstrijdgevecht heb, is alles hier wel weer bedaard.

Carn Carby kwam Ender nog speciaal even begroeten voor het einde van de middagpauze. Het was opnieuw een hoffelijk gebaar en in tegenstelling tot Dink leek Carby geenszins op zijn hoede. ‘Op dit moment ben ik natuurlijk in ongenade,’zei hij openhartig. ‘Ze willen me niet geloven als ik zeg dat jij dingen deed die niemand ooit nog gezien heeft. Ik hoop dus dat je het volgende leger waartegen je moet vechten totaal zal vermorzelen. Om mij een dienst te bewijzen.’

‘Om jou een dienst te bewijzen,’zei Ender. ‘En bedankt dat je met me bent komen praten.’

‘Ik vind dat ze je behoorlijk lullig behandelen. Meestal wordt een nieuwe bevelhebber toegejuicht als hij voor het eerst in de mess komt eten. Maar ja, een nieuwe bevelhebber heeft ook meestal al een paar verliespartijen achter de kiezen voor hij eindelijk hier binnen stapt. Ik eet hier nog maar een maand. Als iemand het verdient om toegejuicht te worden dan ben jij het wel. Maar ja, zo is het leven. Laat ze in het zand bijten!’

‘Ik doe m’n best.’Carn Carby vertrok en Ender voegde hem in gedachten toe aan zijn geheime lijst van personen die ook nog iets voorstelden als mens.

Die nacht sliep Ender beter dan hij in lange tijd had gedaan. Hij sliep zelfs zo goed dat hij pas wakker werd toen het licht aanging. Hij voelde zich prima en holde in looppas naar het washok om te gaan douchen, zodat hij het strookje papier op zijn vloer pas opmerkte toen hij terugkwam en zijn uniform begon aan te trekken. En hij zag het papiertje alleen maar omdat het bewoog in de luchtstroom toen hij zijn uniform uit de kast rukte. Hij raapte het papiertje op en las het.

PETRA ARKANIAN, FENIKSLEGER, 07.00

Het was zijn oude leger, dat hij amper vier weken geleden had verlaten en hij kende hun gevechtsformaties van haver tot gort. Gedeeltelijk door Enders invloed waren ze van alle legers het meest flexibele en konden ze relatief snel op nieuwe situaties reageren. Feniks zou het best in staat zijn om Enders vloeiende, patroonloze aanval het hoofd te bieden. De leraren waren vastbesloten om het leven interessant voor hem te maken.

07.00 stond er op het papiertje en het was al 06.30. Misschien waren er al een paar van zijn jongens onderweg naar het ontbijt. Ender smeet zijn uniform opzij, greep zijn flitspak en stond een ogenblik later in de deuropening van de slaapzaal van zijn leger.

‘Heren, ik hoop dat jullie gister iets geleerd hebben, want vandaag doen we het nog een keer.’

Het duurde even voor ze beseften dat hij een wedstrijdgevecht bedoelde en geen oefening. Het moest een vergissing zijn, zeiden ze. Niemand had ooit twee dagen achter elkaar een wedstrijdgevecht.

Hij overhandigde het papiertje aan Fly Molo, de leider van A-plton, die onmiddellijk ‘Flitstenue’schreeuwde en zich begon om te kleden.

‘Waarom heb je ons dat niet eerder gemeld?’vroeg Kouwe Soep. Kouwe Soep had de gewoonte om Ender dingen te vragen die niemand anders durfde vragen.

‘Ik vond het nodig dat jullie eerst onder de douche gingen,’zei Ender. ‘Gister beweerden de Konijnen dat we alleen maar wonnen omdat ze flauw vielen van de stank.’

De soldaten die hem hoorden moesten lachen.

‘Vond het papiertje zeker pas toen je uit het washok terugkwam?’

Ender zocht naar de eigenaar van die stem. Het was Erwt die hem, al in flitspak gestoken, brutaal aankeek. Mooie gelegenheid om mij oude vernederingen betaald te zetten, niet waar, Erwt?

‘Tja,’zei Ender vol minachting, ‘mijn hoofd zit natuurlijk niet zo dicht bij de grond als het jouwe.’

Weer werd er gelachen. Erwt kreeg een rooie kop van kwaadheid.

‘Het is duidelijk dat we er niet op kunnen rekenen dat alles op de oude manier zal gaan,’zei Ender. ‘Reken er dus op dat we op alle mogelijke tijden voor een wedstrijdgevecht opgeroepen kunnen worden. En vaak. Ik kan niet beweren dat de manier waarop ze met ons rondsollen me erg aanstaat, maar er is één ding dat me wel bevalt -dat ik een leger heb dat het aankan.’

Als hij hun daarna gevraagd zou hebben om hem zonder ruimte-pakken naar de maan te volgen hadden ze zelfs dat gedaan.

Petra was geen Carn Carby; zij had heel wat flexibeler patronen en reageerde veel vlugger op Enders razendsnelle, geïmproviseerde, onvoorspelbare aanval. Aan het eind van de strijd bleek dat Ender drie bevroren jongens en negen buiten gevecht gestelden te hebben opgeleverd. Petra was ook bepaald niet hoffelijk toen ze zich na afloop over zijn hand boog. Haar woedende ogen leken te zeggen: Ik was je vriend en dan verneder je mij op deze manier!

Ender deed net of hij haar woede niet zag. Hij rekende erop dat ze na nog een paar wedstrijdgevechten wel zou beseffen dat zij in feite meer voltreffers tegen hem had gescoord dan hij ooit nog van iemand anders verwachtte. En hij stak nog steeds dingen van haar op. Tijdens hun dagelijkse oefenuur zou hij zijn pltonleiders leren hoe ze de streken die Petra hun had geleverd moesten bestrijden. Ze zouden gauw genoeg weer vrienden zijn.

Hoopte hij.

Aan het eind van de week had het Drakenleger in zeven dagen zeven wedstrijdgevechten geleverd. De score stond op zeven maal winst en nul maal verlies. Ender had geen enkele keer meer verliezen geleden dan in het gevecht tegen het Feniksleger en in twee gevechten had hij zelfs geen enkele bevroren of aangeschoten soldaat gehad. Niemand geloofde meer dat het toeval was dat hij meteen boven aan de ranglijst terecht was gekomen. Hij had toplegers verslagen met ongehoorde verschillen. De andere bevelhebbers konden hem niet langer negeren. Een aantal van hen kwam tijdens de maaltijden bij hem zitten om hem behoedzaam uit te horen over hoe hij zijn meest recente tegenstanders had verslagen. Hij vertelde hun dat openhartig, in het vertrouwen dat maar weinigen van hen zouden weten hoe ze hun soldaten en hun pltonleiders moesten oefenen om dezelfde prestatie te kunnen leveren die de zijne konden leveren. En terwijl Ender met een paar van de bevelhebbers praatte, verzamelden zich rondom de tegenstanders die Ender had verslagen veel grotere groepen die zich gezamenlijk bogen over de vraag hoe Ender verslagen zou kunnen worden.

Er waren er ook vrij veel die een gruwelijke hekel aan hem hadden. Vanwege het feit dat hij zo jong was, dat hij zo fantastisch goed was, dat hij hun overwinningen zo magertjes en zwak had doen lijken. Aanvankelijk zag Ender het alleen op hun gezicht als hij hen in de gangen tegenkwam, maar later begon het hem ook op te vallen dat sommige jongens massaal opstonden om naar een andere tafel te verhuizen als hij in de bevelhebbersmess bij hen in de buurt kwam zitten; en er begonnen ellebogen op te duiken die hem per ongeluk aanstootten in de speelzaal, voeten die met de zijne in de knoop raakten bij het betreden of verlaten van de gymzaal en klodders spuug en proppen nat papier die hem van achteren troffen als hij door de gangen holde. In de strijdzaal konden ze hem niet verslaan, wisten ze — en in plaats daarvan vielen ze hem dus aan in een omgeving waar ze dat veilig konden doen, waar hij geen reus was maar gewoon een kleine jongen. Ender verfoeide hen, maar in het geheim, zo in het geheim dat hij het zelf niet eens wist, was hij ook bang voor hen. Het waren precies de kleine kwellingen die Peter altijd had gebruikt en Ender begon zich veel te goed thuis te voelen.

Maar toch waren het onbetekenende ergernissen en Ender wist zichzelf zover te krijgen dat hij ze opvatte als een alternatieve vorm van lof. De andere legers begonnen Ender al na te volgen. De meeste soldaten vielen inmiddels aan met hun knieën opgetrokken; massale formaties werden zelden meer gebruikt en meer bevelhebbers gaven pltons opdracht om langs de wanden te glippen. Maar niemand had nog Enders indeling in vijf pltons overgenomen — dat bezorgde hem het voordeeltje dat als zij eenmaal de gangen van vier eenheden in de gaten hadden, ze niet meer naar een vijfde eenheid zouden zoeken.

Ender leerde hun van alles over gevechtstactiek in nul g omstandigheden. Maar waar kon Ender terecht om nieuwe dingen op te steken?

Hij begon de videozaal te gebruiken die vol stond met propagandabanden over Mazer Rackham en andere beroemde bevelhebbers van de menselijke strijdkrachten uit de Eerste en de Tweede Invasie. Ender maakte de algemene oefenperiode een uur korter en gaf zijn pltonleiders de gelegenheid om in zijn afwezigheid zelf met hun manschappen te oefenen. Meestal organiseerden ze nepschermutselingen van plton tegen plton. Ender bleef lang genoeg om te zien of alles goed ging en vertrok dan om naar de oude gevechten te gaan kijken.

De meeste videobanden waren zonde van zijn tijd. Heldhaftige muziek, close-ups van bevelhebbers en met medailles onderscheiden soldaten, verwarde opnames van mariniers die kruiperdinstallaties binnendrongen. Maar hier en daar trof hij toch bruikbare stukjes film aan: schepen die als lichtpunten in de donkere ruimte manoeuvreerden of nog beter de lichtjes op de scheepsschermen die een volledig overzicht van een gevecht gaven. Het was moeilijk om op de videobanden alle drie de dimensies te zien en de reeksen waren vaak kort en niet van uitleg voorzien. Maar Ender begon te zien hoe goed de kruiperds gebruik maakten van schijnbaar willekeurige vlucht-patronen om verwarring te zaaien, hoe ze lokaas en schijnbewegingen gebruikten om de I.V.-schepen in de val te laten lopen. Sommige gevechten waren in een heleboel kleine stukjes geknipt die over verschillende videobanden verdeeld waren; door die in de juiste volgorde te bekijken kon Ender hele gevechten reconstrueren. Hij begon dingen te zien die de officiële commentatoren nooit noemden. Zij deden nooit anders dan trots proberen te wekken voor wat de mensen bereikt hadden en walging voor de kruiperds, maar Ender begon zich af te vragen hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat de mensheid had gewonnen. Mensenschepen waren log; vloten reageerden ondraaglijk traag op nieuwe omstandigheden terwijl de kruiperd-vloot als een volmaakte eenheid leek te opereren en ogenblikkelijk reageerde op elke nieuwe uitdaging. Natuurlijk waren in de Eerste Invasie de mensenschepen volkomen ongeschikt voor snelle gevechten, maar dat waren de kruiperdschepen toen ook; pas in de Tweede Invasie waren de schepen en de wapens snel en dodelijk.

Het waren dus de kruiperds en niet de mensen waarvan Ender nieuwe strategische kennis opdeed. Hij schaamde zich en vond het ook griezelig om iets te leren van die meer dan afgrijselijke, afzichtelijke, moordlustige en walgelijke vijanden. Maar ze waren ook heel goed in wat ze deden. Tot op zekere hoogte. Ze leken wel altijd maar een enkele basistactiek te volgen — het grootste aantal schepen bijeenbrengen op het punt waar de strijd het hevigst was. Ze deden nooit iets verrassends, iets dat blijk gaf van een briljante inval of een stommiteit van een ondergeschikte officier. Kennelijk hadden ze een zeer strakke discipline.

En er was iets eigenaardigs. Er werd een hele hoop over Mazer Rackham gekletst maar er was verdomd weinig filmmateriaal over zijn eigenlijke gevecht. Een paar taferelen uit het begin van de slag waarin Rackhams kleine strijdmacht zielig afstak bij de enorme overmacht van de hoofdvloot van de kruiperds. De kruiperds hadden de hoofdvloot van de mensen al verslagen ter hoogte van het kometenafweerscherm, waarbij ze de oudste sterschepen wegvaagden en de menselijke pogingen om hoogstaande tactiek te beoefenen tot een lachertje maakten — die film werd vaak vertoond, om telkens weer het leed en de verschrikking van de overwinning van de kruiperds op te rakelen. Vervolgens stootte de vloot dan op de kleine strijdmacht van Mazer Rackham die zich in de nabijheid van Saturnus ophield; de hopeloos ongelijke verhoudingen werden getoond en dan —

Dan loste de kleine kruiser van Mazer Rackham één schot waarmee hij één van de vijandelijke schepen opblies. Dat was alles wat ze ooit lieten zien. Meters film waarop mariniers zich met snijstraalders toegang verschaften tot kruiperdschepen. In de schepen overal hopen kruiperdlijken. Maar geen opnames van kruiperds die iemand doodden in handgemeen, tenzij in opnames uit de Eerste Invasie die ertussen gemonteerd waren. Het frustreerde Ender dat de overwinning van Mazer Rackham zo duidelijk aan censuur was onderworpen. Leerlingen van de Krijgsschool konden van Mazer Rackham heel wat opsteken en alles wat met zijn overwinning te maken had werd uit beeld geweerd. Deze passie voor geheimhouding was niet bepaald een steun voor de kinderen die moesten leren om Mazer Rackhams prestatie te herhalen.

Zodra bekend begon te worden dat Ender Wiggin eindeloos naar de videobanden van de oorlog zat te kijken, trok de videozaal natuurlijk een hele drom volk. Het waren bijna allemaal bevelhebbers die dezelfde banden bekeken als Ender en net deden of ze begrepen waarom hij ernaar keek en wat hij ervan opstak. Ender legde nooit iets uit. Zelfs toen hij een keer zeven reeksen uit één zelfde gevecht maar afkomstig van verschillende banden liet zien, was er maar één jongen die aarzelend vroeg: ‘Zijn soms een paar van die opnames van hetzelfde gevecht?’

Ender haalde alleen zijn schouders op alsof het niet belangrijk was.

In het laatste uur van de oefenperiode op de zevende dag, nog maar een paar uur nadat Enders leger zijn zevende wedstrijdgevecht had gewonnen, stapte majoor Anderson in eigen persoon de videozaal binnen. Hij overhandigde een van de aanwezige bevelhebbers een strookje papier en zei toen tegen Ender: ‘Kolonel Graff wenst je nu direct te spreken in zijn kamer.’

Ender stond op en liep achter Anderson de gangen door. Anderson ontsloot met zijn handpalm de sloten die de leerlingen uit de officiersverblijven weghielden; tenslotte bereikten ze de ruimte waar Graff wortel had geschoten in een draaistoel die met bouten aan de stalen vloer vastgezet was. Zijn buik hing nu over allebei de armleuningen, zelfs als hij rechtop zat. Ender probeerde zich te herinneren hoe Graff er vroeger had uitgezien. Toen Ender hem nog maar vier jaar geleden voor het eerst zag, had Graff niet bijzonder dik geleken. De tijd en de spanningen waren niet vriendelijk geweest voor de directeur van de Krijgsschool.

‘Nog maar zeven dagen geleden had je je eerste wedstrijdgevecht, Ender,’zei Graff.

Ender gaf geen antwoord.

‘En in die zeven dagen heb je zeven wedstrijdgevechten gewonnen; elke dag één.’

Ender knikte.

‘Je scores zijn ook ongewoon goed.’

Ender knipperde met zijn oogleden.

‘Waaraan schrijf je je opmerkelijke succes toe, commandant?’

‘U heeft me een leger gegeven dat alles doet wat ik maar kan bedenken om het te laten doen.’

‘En wat heb je het te doen gegeven?’

‘We oriënteren ons met de vijandelijke poort als beneden en gebruiken onze onderbenen als schild. We mijden massaformaties en blijven beweeglijk. Het helpt dat ik vijf pltons van acht man heb in plaats van vier pltons van tien man. Bovendien hebben onze vijanden de tijd nog niet gehad om doelmatig op onze nieuwe technieken te reageren en we kunnen dus blijven winnen door steeds dezelfde kunstjes uit te halen. Dat zal niet lang stand kunnen houden.’

‘Je verwacht dus niet dat je zult blijven winnen.’

‘Niet met dezelfde trucjes, nee.’

Graff knikte. ‘Ga zitten, Ender.’

Ender en Anderson gingen allebei zitten. Graff keek Anderson aan en Anderson nam het woord. ‘In wat voor conditie is je leger nu het zo vaak strijd heeft moeten leveren?’

‘Het bestaat inmiddels geheel uit veteranen.’

‘Maar hoe gaat het met ze? Zijn ze moe?’

‘Als ze dat zijn, dan geven ze het in ieder geval niet toe.’

‘Zijn ze nog steeds scherp?’

‘Jullie beheren de computerspellen die met de menselijke geest rommelen. Dat kunnen jullie mij beter vertellen.’

‘Wij weten wat wij weten. We willen weten wat jij weet.’

‘Mijn soldaten zijn heel erg goed, majoor Anderson. Ik ben ervan overtuigd dat ze hun grenzen hebben, maar die hebben we nog niet bereikt. Een aantal van de nieuwelingen heeft wat problemen omdat ze bepaalde basistechnieken nooit echt goed onder de knie gekregen hebben, maar ze werken er hard aan om dat te verhelpen. Wat wilt u van me horen, dat ze rust nodig hebben? Natuurlijk hebben ze rust nodig. Ze hebben een paar weken vakantie nodig. Van leren komt geen moer terecht, we halen geen van allen goede resultaten in onze klassen. Maar dat weten jullie en kennelijk kan het jullie niet schelen, dus waarom zou het mij dan wat kunnen schelen?’

Graff en Anderson keken elkaar aan. ‘Ender, waarom bestudeer je de videobanden van de oorlog met de kruiperds?’

‘Om tactiek van op te steken natuurlijk.’

‘Die videobanden zijn voor propagandadoeleinden vervaardigd. Al onze tactiek is eruit gesneden.’

‘Dat weet ik.’

Graff en Anderson keken elkaar nogmaals aan. Graff trommelde met zijn vingers op de tafel. ‘Je speelt nooit meer het improvisatiespel,’zei hij.

Ender gaf geen antwoord.

‘Vertel me eens waarom je dat nooit meer speelt.’

‘Omdat ik heb gewonnen.’

‘Je wint nooit alles in dat spel. Er is altijd meer.’

‘Ik heb alles gewonnen.’

‘Ender, wij willen je helpen om hier zo prettig mogelijk te leven, maar als je —’

‘Jullie willen van mij de best mogelijke soldaat maken. Ga naar beneden en kijk op de ranglijst. Kijk op de ranglijst aller tijden. Tot dusver zijn jullie met mij uitstekend geslaagd. Gefeliciteerd. Wanneer laten jullie me nu eens tegen een goed leger vechten?’

Graffs strakke mond vertrok tot een grijns en hij schudde zwijgend van het lachen.

Anderson overhandigde Ender een strookje papier. ‘Nu meteen,’zei hij.

BONZO MADRID, SALAMANDERLEGER, 12.00

‘Dat is over tien minuten,’zei Ender. ‘Mijn leger staat net onder de de douche na de oefenperiode.’

Graff grijnsde. ‘Dan zou ik maar eens een beetje opschieten, jongen.’

Vijf minuten later stond hij in de slaapzaal van zijn leger. De meesten waren bezig zich aan te kleden na het douchen; er waren er al een paar naar de speelzaal of naar de videozaal om daar te wachten tot het etenstijd was. Hij stuurde drie jonge jongens weg om iedereen op te halen en liet alle anderen zo snel mogelijk hun gevechtstenue aantrekken.

‘Dit wordt een linke wedstrijd en we hebben veel te kort tijd,’zei Ender. ‘Ze hebben Bonzo ongeveer twintig minuten geleden gewaarschuwd en tegen de tijd dat wij bij de deur zijn, zijn zij al minstens vijf minuten in de zaal.’

De jongens waren verontwaardigd en klaagden luidkeels in het taaltje dat ze gewoonlijk niet in de nabijheid van hun bevelhebber bezigden. Wat flikken ze ons nou weer? Ze lijken wel totaal geschift, man.

‘Het waarom is niet belangrijk, daar breken we ons vanavond het hoofd wel over. Zijn jullie moe?’

Fly Molo gaf antwoord. ‘We hebben ons de pleuris geoefend vandaag. Om maar te zwijgen over het pak slaag dat we de Fretten vanmorgen gegeven hebben.’

‘Op één dag twee gevechten leveren heeft nog nooit iemand gedaan!’zei Gekke Tom.

Ender antwoordde op dezelfde manier: ‘De Draken verslaan heeft ook nog nooit iemand gedaan. Wordt dit jullie grote kans om eindelijk eens te verliezen?’Enders schampere vraag was zijn antwoord op hun geklaag. Eerst winnen en daarna kon je vragen stellen.

Inmiddels waren ze allemaal in de slaapzaal terug en de meesten hadden hun flitspak aan. ‘Voorwaarts mars!’riep Ender en ze holden achter hem aan; sommigen nog niet eens klaar met aankleden toen ze de gang voor de strijdzaal bereikten. Veel jongens liepen te hijgen. Dat was een slecht teken; eigenlijk waren ze te moe voor dit gevecht. De deur stond al open. Er was geen enkele ster te bekennen. Niets dan lege ruimte in een verblindend hel verlichte zaal. Nergens kon je dekking zoeken, niet eens in het donker.

‘Goeie genade,’zei Gekke Tom, ‘zij zijn ook nog niet binnen.’

Ender hield zijn hand voor zijn eigen mond om aan te geven dat ze stil moesten zijn. Met de deur open kon de vijand natuurlijk ieder woord dat ze zeiden horen. Ender wees allerlei plekken rondom de deur aan om hun duidelijk te maken dat de Salamanders ongetwijfeld rondom de deuropening tegen de wand stonden opgesteld, waar ze niet zichtbaar waren maar heel makkelijk iedereen die door de deur kwam konden bevriezen.

Ender wenkte hen allemaal achteruit bij de deur vandaan. Toen trok hij een paar van de langste jongens naar voren, waaronder Gekke Tom, die hij liet knielen, op twee knieën en met gestrekte rug zodat ze met hun lijf een hoofdletter L vormden. In die houding bevroor hij hen. Zijn leger keek zwijgend toe. Nu haalde hij de kleinste naar voren, Erwt. Hij gaf hem Toms wapen en liet Erwt geknield plaats nemen op Toms bevroren kuiten. Toen trok hij Erwts armen, met in elke hand een wapen, door Toms oksels naar voren.

Nu begrepen de jongens het. Tom was een schild, een gepantserd ruimtevaartuig en Erwt verschool zich erin. Hij was zeker niet onkwetsbaar, maar hij zou in ieder geval tijd hebben om zich te verweren.

Ender wees nog twee jongens aan om Tom en Erwt door de poort naar binnen te gooien, maar gebaarde dat ze nog even moesten wachten. Hij liep zijn hele leger langs en verdeelde het snel in groepjes van vier — een schild, een schutter en twee werpers. En toen iedereen bevroren, bewapend of klaar om te gooien was, gaf hij de werpers een teken om hun last op te pakken, die door de poort te smijten en er dan zelf achteraan te springen.

‘Marsl’riep Ender.

Daar gingen ze van start. Met twee tegelijk vlogen de pantserstellen door de poort, met de rug naar voren zodat het schild tussen de schutter en de vijand zat. De vijand opende onmiddellijk het vuur maar ze raakten voornamelijk de bevroren jongens aan de voorkant. En ondertussen konden de Draken met hun twee pistolen op hun gemak hun ordelijk tegen de wand geplakte doelwitten raken. Het was bijna onmogelijk om mis te schieten. En toen de werpers ook nog door de deur naar binnen sprongen, zich vastgrepen aan de wand waartegen de vijand zich had opgesteld en onder die dodelijke hoek vuur begonnen te geven, wisten de Salamanders niet meer of ze nu op de pantserstellen moesten schieten die hen van boven hun hoofd afslachtten of op de werpers die hen op hun eigen hoogte bestookten. Tegen de tijd dat Ender zelf door de deur kwam was het gevecht al afgelopen. Vanaf het moment dat de eerste Draak door de deur kwam tot het moment waarop het schieten ophield, was er nog niet eens een hele minuut verstreken. Twintig Draken waren bevroren of buiten gevecht gesteld en nog maar twaalf jongens waren ongedeerd. Het was hun slechtste score tot nu toe, maar gewonnen hadden ze.

Toen majoor Anderson binnenstapte en Ender de haak overhandigde kon Ender zijn woede niet langer de baas. ‘Ik dacht dat jullie ons een tegenstander zouden geven die ons in een eerlijke strijd de baas zou kunnen.’

‘Gefeliciteerd met de overwinning, commandant.’

‘Erwt!’riep Ender. ‘Als jij het bevel over de Salamanders had gevoerd, wat had jij dan gedaan?’

Erwt, buiten gevecht gesteld maar niet volledig bevroren, riep vanaf de plaats waar hij vlak bij de poort van de vijand rondzweefde: ‘Ik zou vlak voor de poort een voortdurend bewegend en veranderend formatiepatroon in stand gehouden hebben. Je moet nooit stil gaan staan als de vijand precies weet waar je zit.’

‘Als jullie toch vals spelen,’zei Ender tegen Anderson, ‘waarom leren jullie het andere leger dan niet om verstandig vals te spelen!’

‘Ik stel voor dat je je leger weer mobiel maakt,’zei Anderson.

Ender drukte de knoppen in om beide legers tegelijk te ontdooien. ‘Draken ingerukt!’riep hij meteen. Dit keer geen ingewikkelde slagorde om de overgave van het andere leger te aanvaarden. Dit was geen eerlijke strijd geweest, ook al hadden ze gewonnen — het was de bedoeling van de leraren dat ze zouden verliezen en het was uitsluitend Bonzo’s onbekwaamheid die hen had gered. Daar was geen eer mee in te leggen.

Pas toen Ender zelf de strijdzaal verliet, besefte hij dat Bonzo niet zou begrijpen dat Ender kwaad was op de leraren. Spaans eergevoel. Bonzo zou alleen maar weten dat hij verslagen was terwijl hij nota bene veruit in het voordeel was geweest; dat Ender het jongste kind in zijn leger in het openbaar had laten rondbazuinen wat Bonzo had moeten doen om te winnen; en dat Ender niet eens was gebleven om Bonzo de kans te geven zich waardig over te geven. Als Bonzo Ender niet al gehaat had, dan zou hij daar op dit moment vast en zeker mee begonnen zijn, maar nu hij hem om te beginnen al zo hevig haatte, nam zijn haat moordlustige proporties aan. Bonzo was de laatste die mij een klap heeft gegeven, bedacht Ender. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat niet vergeten heeft.

Ender was ook iets anders niet vergeten — dat rotgeintje in de strijdzaal toen de oudere jongens een eind hadden proberen te maken aan Enders extra avondoefeningen. Maar weinigen zouden zich dat niet meer herinneren. Ze hadden toen bloed willen zien; Bonzo zal nu ook bloed willen zien. Ender speelde even met de gedachte om naar de strijdzaal terug te keren en een cursus zelfverdediging voor gevorderden te volgen, maar nu het niet alleen mogelijk was dat ze elke dag een wedstrijdgevecht kregen maar zelfs twee op één dag, wist Ender dat hij daar de tijd niet voor zou hebben. Ik zal het erop moeten wagen. De leraren hebben me in deze nesten gewerkt — dan zorgen ze ook maar dat me niks overkomt.

Erwt liet zich volkomen uitgeput op zijn brits vallen — de helft van de jongens in de slaapzaal sliep al, ook al zou het licht pas over een kwartier uitgaan. Doodop haalde hij zijn lessenaar uit zijn kast en schakelde hem in. Morgen had hij een proefwerk meetkunde en Erwt had zich treurig slecht voorbereid. Als hij tijd genoeg had kon hij de boel altijd wel beredeneren, en hij had op zijn vijfde Euclides al gelezen, maar voor een proefwerk kreeg je maar beperkt de tijd en hij zou dus de kans niet krijgen om na te denken. Hij moest de stof kennen. En hij kende de stof niet. Hij zou dus waarschijnlijk wel een slecht cijfer halen voor het proefwerk. Maar ze hadden vandaag tweemaal gewonnen en hij voelde zich dus evengoed lekker.

Zodra hij zijn lessenaar inschakelde was evenwel elke gedachte aan meetkunde verdwenen. Over zijn scherm marcheerde een boodschap :

ONMIDDELLIJK BIJ ME KOMEN — ENDER

Het was 21.50 uur; over tien minuten ging het licht uit. Wanneer had Ender dit bericht verzonden? Hij kon er maar beter wel gehoor aan geven. Misschien hadden ze morgenochtend wel weer een wedstrijdgevecht — de gedachte alleen al maakte hem doodop — en waarover Ender hem ook wilde spreken, daar zou dan in ieder geval geen tijd voor zijn. Dus liet Erwt zich van zijn brits rollen en wandelde met een hol gevoel door de gang naar Enders kamer. Hij klopte aan.

‘Binnen,’zei Ender.

‘Vond net je boodschap,’zei Erwt.

‘Mooi,’zei Ender.

‘Het licht gaat al bijna uit hoor.’

‘Ik help je wel om in het donker je weg te vinden.’

‘Ik wist alleen maar niet of je wel wist hoe laat het was —’

‘Ik weet altijd hoe laat het is.’

Erwt slaakte inwendig een diepe zucht. Het was ook altijd raak. Altijd als hij met Ender in gesprek was draaide het op gekift uit. Erwt vond dat vreselijk. Hij herkende Enders genialiteit en waardeerde hem erom. Waarom kon Ender nooit iets goeds in hem zien?

‘Weet je nog van vier weken geleden, Erwt? Toen je me vertelde dat ik je pltonleider moest maken?’

‘Mm.’

‘Ik heb inmiddels vijf pltonleiders en vijf assistentpltonleiders aangesteld. En jij was daar niet bij.’Ender trok zijn wenkbrauwen op. ‘Was dat juist?’

‘Jawel, commandant.’

‘Vertel me dan eens hoe je het in de afgelopen acht gevechten hebt gedaan.’

‘Vandaag hebben ze me voor het eerst buiten gevecht weten te stellen, maar de computer had elf voltreffers voor me genoteerd voor ik de strijd moest staken. Ik heb geen enkele keer minder dan vijf voltreffers in een gevecht gemaakt. En ik heb elke opdracht die me werd gegeven volledig uitgevoerd.’

‘Waarom hebben ze jou al zo jong tot soldaat bevorderd, Erwt?’

‘Niet jonger dan jij.’

‘Maar waarom?’

‘Weet ik niet.’

‘Ja, je weet het wel en ik ook.’

‘Ik heb er wel naar gegist, maar het blijven gissingen. Jij bent -erg goed. Dat wisten ze en daarom schoven ze je vervroegd door —’

‘Ik wil horen waarom, Erwt.’

‘Omdat ze ons nodig hebben, daarom.’Erwt ging op de grond zitten en staarde naar Enders voeten. ‘Omdat ze iemand nodig hebben om de kruiperds te verslaan. Dat is het enige wat hen interesseert.’

‘Het is belangrijk dat je dat beseft, Erwt. Want de meeste jongens op deze school denken dat het spel om zichzelf belangrijk is, maar dat is niet zo. Het is alleen maar belangrijk omdat het hen helpt om kinderen te vinden die zouden kunnen opgroeien tot echte bevelhebbers, in de echte oorlog. Maar dat spel, dat stelt geen moer voor. Daarom kunnen ze dit ook rustig doen. Het hele spel verpesten.’

‘Grappig. Ik dacht dat ze het op ons gemunt hadden.’

‘Eerste wed strijd gevecht negen weken eerder dan normaal. Elke dag een wedstrijd. En nou twee wedstrijden op dezelfde dag. Erwt, ik weet niet waar de leraren mee bezig zijn, maar mijn leger begint moe te worden en ik begin moe te worden en zij trekken zich niks aan van de spelregels. Ik heb in de computer oude scorelijsten nagetrokken. In de hele bestaansgeschiedenis van het spel heeft nog nooit iemand zoveel vijanden verslagen en zoveel van zijn eigen soldaten heel gehouden.’

‘Je bent de allerbeste, Ender.’

Ender schudde zijn hoofd. ‘Mogelijk. Maar het was geen toeval dat ik de soldaten kreeg die ik kreeg. Pendelgasten, afdankertjes van andere legers, maar als je ze bij elkaar zet kan mijn slechtste soldaat nog een goeie pltonleider zijn in elk ander leger. Ze hebben me bevoordeeld, maar nu krijg ik het allemaal dubbel en dwars op mijn brood. Erwt, ze willen ons kapot maken.’

‘Jij bent niet kapot te krijgen.’

‘Je zou wel eens voor een lelijke verrassing kunnen komen te staan.’Ender haalde ineens diep adem, alsof hij ergens een scherpe steek voelde, of door een plotselinge windvlaag buiten adem was; Erwt keek op en besefte dat het onmogelijke gebeurde. Ender Wiggin was helemaal niet bezig om hem te treiteren; hij nam hem juist In vertrouwen! Niet helemaal, maar wel een beetje. Ender was menselijk en Erwt had dat mogen zien.

‘Misschien kom je nog wel versteld te staan over jezelf,’zei Erwt.

‘Er is een grens aan de hoeveelheid slimme nieuwe ideetjes die ik elke dag weer kan bedenken. Op een gegeven moment bedenkt er iemand iets om mij mee om m’n oren te slaan dat ik zelf nog niet had bedacht en dan ben ik er niet op voorbereid.’

‘Wat kan er in het ergste geval nou helemaal gebeuren? Je verliest een wedstrijd.’

‘Ja. Dat is het ergste dat kan gebeuren. Ik mag geen enkele wedstrijd verliezen. Want als ik er ook maar één verlies —’

Hij legde verder niets uit en Erwt vroeg er niet naar.

‘Ik heb jouw pientere kop nodig, Erwt. Ik heb je nodig om oplossingen te bedenken voor problemen die we nog niet zijn tegengekomen. Ik wil dat jij dingen uitprobeert die niemand ooit nog uitgeprobeerd heeft omdat ze volkomen idioot zijn.’

‘Waarom ik?’

‘Omdat er bij de Draken misschien wel een paar mensen zitten die betere soldaten zijn dan jij — niet veel, maar er zijn er een paar -maar absoluut niemand die beter en sneller kan denken.’Erwt zei niets. Ze wisten allebei dat het waar was.

Ender liet hem zijn lessenaar zien. Op het scherm stonden twaalf namen. Twee of drie van elk plton. ‘Kies er hier vijf uit,’zei Ender. ‘Van elk plton één. Het wordt een speciale eenheid en jij gaat ze opleiden. Alleen tijdens de extra oefenuren. Vertel me wat je hun gaat leren. Besteed niet te veel tijd aan één ding. Het grootste deel van de tijd zullen jij en je eenheid gewoon deel uitmaken van het complete leger en van jullie vaste pltons. Behalve als ik jullie nodig heb. Als er iets moet gebeuren dat alleen jullie kunnen doen.’

‘Dit zijn allemaal nieuwe jongens,’zei Erwt. ‘Zit geen een veteraan bij.’

‘Na de afgelopen week zijn al onze soldaten veteranen, Erwt. Besef je niet dat onze soldaten alle veertig bij de eerste vijftig van de individuele ranglijst staan? Dat je pas op de zeventiende plaats een soldaat tegenkomt die geen Draak is?’

‘En als ik nou niks kan bedenken?’

‘Dan heb ik me lelijk in je vergist.’

Erwt grijnsde. ‘Je hebt je niet vergist.’

Het licht ging uit.

‘Kan je de weg terug vinden, Erwt?’

‘Waarschijnlijk niet.’

‘Blijf dan hier maar slapen. Als je goed luistert kan je vannacht de goede fee horen binnenkomen die ons wedstrijdbriefje voor morgen komt brengen.’

‘Ze geven ons toch morgen niet weer een wedstrijdgevecht, hè?’

Ender gaf geen antwoord. Erwt hoorde hem in bed stappen. Hij stond op van de vloer en deed hetzelfde. Voor hij in slaap viel had hij al een stuk of vijf dingen bedacht. Ender zou tevreden zijn — het waren stuk voor stuk idiote dingen.

12. Bonzo

‘Gaat u toch zitten, generaal Pace. Ik begrijp dat u me over een dringende zaak wilt spreken.’

‘Normaal gesproken zou ik het niet wagen om me met de interne aangelegenheden van de Krijgsschool te bemoeien, kolonel Graff. Uw zelfstandigheid wordt gegarandeerd en ondanks ons rangverschil ben ik me er heel goed van bewust dat ik slechts een adviserende stem heb en u niet kan opdragen om iets te doen.’

‘Iets doen?’

‘Houdt u niet van de domme, kolonel Graff. Amerikanen kunnen zich heel goed onnozel voordoen als ze dat willen, maar daar laat ik me niet door voor de gek houden. U weet waarom ik hier ben.’

‘Aha. Ik neem aan dat dit betekent dat Dap een rapport heeft ingediend.’

‘Hij voelt — ouderlijke verantwoordelijkheid tegenover de leerlingen hier. Hij is van mening dat uw negeren van een mogelijk levensgevaarlijke situatie verder gaat dan onachtzaamheid — dat het grenst aan het met opzet veroorzaken van ernstig letsel of zelfs de dood van een van de leerlingen van deze school.’

‘Dit is een school voor kinderen, generaal Pace. Niet echt iets om het hoofd van de militaire politie van de I.V. hierheen te brengen.’

‘Kolonel Graff, de naam van Ender Wiggin is doorgedrongen tot de hogere regionen. Hij heeft zelfs mijn oren bereikt. Ik heb hem op een bescheiden manier horen beschrijven als onze enige hoop op overwinning in de aanstaande invasie. Als zijn leven of zijn gezondheid gevaar loopt, vind ik het niet ongepast dat de militaire politie enige belangstelling vertoont voor de bescherming en de overleving van de jongen. U wel?’

‘Dap kan doodvallen en u erbij, generaal, ik weet wat ik doe.’

‘Is dat zo?’

‘Beter dan wie dan ook.’

‘Ja, dat is wel duidelijk; niemand anders heeft er namelijk ook maar een flauw idee van waarmee u bezig bent. U weet al acht dagen lang dat een aantal van de wat boosaardiger “kinderen” hier samenspant om zo mogelijk Ender Wiggin eens flink af te tuigen. En dat sommige van de jongens, met name een zekere Bonito de Madrid, gewoonlijk Bonzo genoemd, zeer waarschijnlijk weinig zelfbeheersing aan de dag zullen kunnen leggen als deze afstraffing plaatsvindt, zodat Ender Wiggin, een internationaal goed van onschatbaar belang, ernstig gevaar zal lopen om zijn hersens tegen de wanden van uw eenvoudige satellietschooltje geplakt te krijgen. En hoewel u volledig op de hoogte bent van dit gevaar bent u van plan hier helemaal —’

‘Niets aan te doen.’

‘U begrijpt dat dat onze verbazing wekt.’

‘Ender Wiggin heeft al eerder in zo’n situatie verkeerd. Destijds op aarde, op de dag dat hij zijn monitor kwijtraakte en nog een keer toen een grote groep oudere jongens —’

‘Ik ben hier niet zonder kennis van het verleden gekomen. Ender Wiggin heeft Bonzo Madrid ondraaglijk getergd. En u hebt geen militaire politie achter de hand om een eind te maken aan opstootjes. Dat is ten hemel schreiend.’

‘Als Ender Wiggin onze vloot onder zijn bevel heeft, als hij de beslissingen moet nemen die ons overwinning of vernietiging zullen brengen, staat de militaire politie dan ook klaar om hem te komen redden als de zaak uit de hand loopt?’

‘Ik zie het verband niet.’

‘Kennelijk niet nee. Maar het verband is er wel. Ender Wiggin moet ervan overtuigd blijven dat wat er ook gebeurt, geen enkele volwassene ooit maar iets zal ondernemen om hem op enigerlei wijze te helpen. Hij moet er tot op de bodem van zijn ziel van overtuigd zijn dat hij alleen de dingen kan doen die hij en de andere kinderen zelfstandig uitwerken. Als hij dat niet gelooft, zal hij nooit de top van zijn kunnen bereiken.’

‘Die top van zijn kunnen bereikt hij ook niet als hij dood is of blijvend invalide.’

‘Dat gebeurt niet.’

‘Waarom laat u Bonzo niet gewoon afstuderen? Hij is oud genoeg.’

‘Omdat Ender weet dat Bonzo van plan is om hem te doden. Als we Bonzo buiten de normale gang van zaken om overplaatsen, weet hij dat we dat doen om hem te redden. De hemel weet dat Bonzo als bevelhebber niet goed genoeg is om op zijn verdienste bevorderd te worden.’

‘En de andere kinderen? Kan je hem niet door hen laten helpen?’

‘We wachten gewoon af wat er gebeurt. Dat is mijn eerste, laatste en enige beslissing.’

‘God zij je genadig als je het mis hebt.’

‘God zij ons allen genadig als ik het mis heb.’

‘Ik laat je voor een krijgsraad met doodstrafbevoegdheid slepen. Ik zorg ervoor dat je naam over de hele wereld door het slijk wordt gehaald als je het mis hebt.’

‘Niet meer dan redelijk. Maar denk er wel aan om me, als ik gelijk heb, een paar medailles te bezorgen.’

‘Waarvoor?’

‘Voor het feit dat ik uw inmenging verijdeld heb.’

* * *

Ender zat met zijn arm door een handvat gehaakt in een hoek van de strijdzaal te kijken naar Erwt die met zijn eenheid aan het oefenen was. Gisteren hadden ze zich geoefend in ongewapend aanvallen waarbij ze de vijand met hun voeten ontwapenden. Ender had hen geholpen met een paar technieken die in zwaartekrachthandgemeen werden toegepast — je moest een heleboel dingen veranderen maar de inertie van vliegende lichamen was een werktuig dat je in nul g net zo makkelijk tegen de vijand kon gebruiken als in aardse zwaartekracht.

Maar vandaag had Erwt een nieuw speelgoedje. Het was een tui-lijn, een van die dunne, bijna onzichtbare kabels die bij constructiewerk in de ruimte gebruikt werden om twee voorwerpen aan elkaar te verankeren. Tuilijnen waren soms wel kilometers lang. Deze was net iets langer dan een wand van de strijdzaal en toch hing hij in soepele, bijna onzichtbare lussen om Erwts middel. Hij trok de kabelbos uit als een kledingstuk en gaf een van de uiteinden aan een van zijn soldaten. ‘Haak hem aan een handvat vast en wind de lijn er een paar maal omheen.’Erwt nam het andere eind mee naar de overkant van de strijdzaal.

Als struikeldraad was de lijn niet erg bruikbaar, vond Erwt. Hij was onzichtbaar genoeg maar met één streng draad had je natuurlijk niet veel kans om een vijand tegen te houden die er makkelijk boven of onder langs kon. Toen kreeg hij het idee om de draad te gebruiken om midden in de lucht zijn koers te kunnen wijzigen. Hij liet het ene eind aan het handvat zitten en bond het andere eind om zijn middel. Toen schoof hij een stukje opzij en zette met volle kracht recht naar voren af. De lijn kwam strak te staan, veranderde met een ruk zijn koers en deed hem in een grote boog met een harde smak tegen de wand belanden.

Hij bleef maar krijsen. Het duurde even voor Ender doorhad dat hij niet van pijn schreeuwde. ‘Zag je hoe hard ik ging! Zag je hoe ik van richting veranderde!’

Al gauw staakten alle Draken hun werk om naar Erwt te kijken die met de tuilijn aan het oefenen was. De koersveranderingen waren verbluffend, vooral wanneer je niet wist waar je de lijn moest zoeken. Toen hij de kabel gebruikte om zichzelf om een ster te wikkelen, bereikte hij snelheden die niemand ooit eerder had gezien.

Het was 21.40 uur toen Ender hen na de avondoefening liet inrukken. Vermoeid maar verrukt over de nieuwe techniek die ze gezien hadden, slenterde zijn leger door de gangen terug naar de slaapzaal. Ender liep tussen hen in, zwijgend maar luisterend naar hun geklets. Ze waren moe — ja wat wil je na vier weken van elke dag een gevecht en dan vaak nog onder omstandigheden die hun vaardigheden tot het uiterste beproefden. Maar ze waren trots, vrolijk en een hechte groep — ze hadden nog nooit verloren en ze hadden op elkaar leren vertrouwen. Ze vertrouwden erop dat hun medesoldaten hard en goed streden; ze vertrouwden erop dat hun leiders hun inspanningen goed aanwendden en ze niet verspilden; en ze vertrouwden er vooral op dat Ender hen zou voorbereiden op alles en nog wat dat zou kunnen gebeuren.

Toen ze door de gang liepen viel het Ender op dat er verscheidene groepjes oudere jongens schijnbaar in gesprek verwikkeld waren in zijgangen en onder aan ladders; in hun eigen gang kwamen ze er ook een paar tegen die langzaam in tegengestelde richting wandelden. Maar dat er zoveel van hen een Salamanderuniform droegen en dat de jongens zonder Salamanderuniform vaak uit legers afkomstig waren waarvan de bevelhebbers een grote hekel aan Ender Wiggin hadden, kon geen toeval meer zijn. Een paar van hen keken hem aan en wendden veel te snel hun blik weer af; anderen waren te gespannen, te zenuwachtig om hun zogenaamd ontspannen houding waar te kunnen maken. Wat moet ik doen als ze mijn leger hier in de gang aanvallen? Mijn jongens zijn allemaal jong, allemaal klein en volkomen onervaren in zwaartekrachthandgemeen.

‘Hoi Ender!’riep iemand. Ender bleef staan en keek om. Het was Petra. ‘Ender kan ik je even spreken?’

Ender begreep meteen dat als hij bleef staan praten zijn leger hem binnen de kortste keren voorbij zou zijn en hij alleen met Petra in de gang zou staan. ‘Loop maar mee,’zei Ender.

‘Het duurt niet lang.’

Ender draaide zich om en liep verder met zijn leger. Hij hoorde Petra hollend achter hem aan komen. ‘Nou goed, dan loop ik wel met je mee.’Ender verstrakte toen ze dichterbij kwam. Was zij een van hen, een van de mensen die hem zo haatten dat ze hem te grazen wilden nemen?

‘Een vriend van je wilde dat ik je zou waarschuwen. Er zijn jongens die je willen vermoorden.’

‘Wat een verrassing,’zei Ender. Sommige van zijn soldaten spitsten hun oren. Moordplannen tegen hun bevelhebber waren kennelijk interessant nieuws.

‘Ender, ze kunnen het doen ook, hoor. Hij zei dat ze het al van plan zijn vanaf het moment dat je bevelhebber bent —’

‘Vanaf het moment dat ik de Salamanders versloeg, zal je bedoelen.’

‘Ik haatte je ook toen je de Feniksen versloeg, Ender.’

‘Ik zei toch niet dat ik het iemand kwalijk nam.’

‘Het is waar. Hij vroeg me om je vandaag even apart te nemen als je uit de strijdzaal terugkwam om je op het hart te drukken om morgen voorzichtig te zijn omdat —’

‘Petra, als je me daarnet echt apart had genomen, lopen er een stuk of tien jongens achter ons die me in de gang te grazen hadden kunnen nemen. Kun je me in alle eerlijkheid vertellen dat je die niet hebt gezien?’

Ineens werd ze vuurrood. ‘Nee, natuurlijk heb ik die niet gezien.

Hoe haal je het in je hoofd om te denken van wel? Weet je niet wie je vrienden zijn?’Ze duwde de Draken opzij, stampte voor hem uit en klauterde langs een ladder naar een hoger dek.

‘Is het waar?’vroeg Gekke Tom.

‘Is wat waar?’Ender keek de slaapzaal rond en riep tegen twee stoeiende jongens dat ze moesten maken dat ze in bed kwamen.

‘Dat een paar van de oudere jongens je willen vermoorden?’

‘Allemaal kletskoek,’zei Ender. Maar hij wist dat het dat niet was. Petra had iets geweten en wat hij vanavond onderweg naar de slaapzaal had gezien was geen verbeelding.

‘Kan best kletskoek zijn maar je zult het hopelijk wel begrijpen als ik zeg dat je vijf pltonleiders hebt die je vanavond naar je kamer begeleiden.’

‘Volkomen overbodig.’

‘Laat ons nou maar. Dat hebben we wel van je tegoed.’

‘Jullie hebben niks van mij tegoed.’Het zou ontzettend stom zijn om hun aanbod af te wijzen. ‘Doe maar wat jullie willen.’Hij draaide zich om en liep de slaapzaal uit. De pltonleiders holden met hem mee. Een van hen rende voor hen uit en opende zijn deur. Ze controleerden zijn kamer, lieten Ender beloven dat hij de deur op slot zou doen en vertrokken pas vlak voor het licht uitging.

Er stond een boodschap op zijn lessenaar.

ZORG DAT JE NOOIT ALLEEN BENT. GEEN SECONDE.

— DINK

Ender grijnsde. Dus Dink was nog altijd zijn vriend. Maak je maar niet druk, jongen. Mij krijgen ze niet te pakken. Ik heb mijn leger.

Maar in het donker had hij zijn leger niet. Die nacht droomde hij van Stilson, alleen zag hij nu hoe klein Stilson in werkelijkheid was, zes jaar nog maar, hoe belachelijk zijn stoere gedoe was; en toch werd hij in de droom door Stilson en zijn vrienden vastgebonden zodat hij niet terug kon vechten en toen deden zij in de droom alles met Ender wat Ender in het echt ooit met Stilson had gedaan. En daarna zag Ender zichzelf idiote onzin uitslaan; hoe hij ook zijn best deed om zijn leger bevelen te geven, er kwam geen zinnig woord uit zijn mond.

Toen hij wakker werd was het nog donker en hij was bang. Toen wist hij zichzelf te kalmeren door te bedenken dat de leraren kennelijk wel enige waarde aan hem hechtten omdat ze hem anders niet zo onder druk zouden zetten en dat ze er dus ook wel voor zouden zorgen dat hem niets overkwam, niets ernstigs althans. Toen de oudere jongens hem jaren geleden in de strijdzaal aanvielen, stonden er misschien ook wel een paar leraren voor de zaal om in de gaten te houden wat er zou gebeuren; als het uit de hand gelopen zou zijn, zouden ze wel ingegrepen hebben. Ik had daar misschien wel gewoon kunnen blijven zitten zonder een vinger uit te steken en dan zouden zij er wel voor gezorgd hebben dat ik er ongehavend onderuit kwam. In het spel zetten ze me keihard onder druk, maar buiten het spel zorgen ze wel dat ik heel blijf.

Met die geruststelling sliep hij weer in tot de deur zachtjes openging en de oorlog voor die ochtend op zijn vloer werd gedeponeerd waar hij hem wel zou vinden.

Natuurlijk wonnen ze, maar het was een afmattende affaire met de strijdzaal omgebouwd tot een doolhof zo vol sterren dat het opsporen van de vijand bij de zuiveringsoperatie aan het eind wel drie kwartier duurde. Het waren de Dassen van Pol Slattery en ze weigerden het op te geven. Het spel had ook weer een nieuw eigenaardigheidje — als ze een vijand buiten gevecht stelden of aanschoten dan ontdooide hij vijf minuten later weer, net als in de oefenperiode. Pas als de vijand echt volledig bevroren was bleef hij verder uitgeschakeld. Maar dat ontdooien na vijf minuten werkte niet voor de Draken. Het was Gekke Tom die doorhad wat er aan de hand was toen ze ineens getroffen werden door mensen die zij voor veilig uitgeschakeld hielden. Aan het eind van dat gevecht schudde Slattery Ender de hand met de woorden: ‘Ik ben blij dat je hebt gewonnen. Als ik je ooit nog eens versla wil ik het wel eerlijk doen, Ender.’

‘Gebruik wat ze je geven,’zei Ender. ‘Wanneer je voordeel op de vijand hebt, moet je dat altijd gebruiken.’

‘O, dat heb ik ook wel gedaan,’zei Slattery. Hij grijnsde. ‘Ik ben alleen eerlijk voor en na de wedstrijd.’

Het gevecht had zo lang geduurd dat het ontbijt al was afgelopen. Ender keek naar zijn warme, bezwete, vermoeide soldaten die in de gang op hem stonden te wachten en zei: ‘Vandaag weten jullie alles al. Oefenuur is afgelast. Ga lekker uitrusten. Een beetje lol maken. Misschien een proefwerk maken.’Hoe moe ze waren was af te meten aan het feit dat ze niet eens juichten of lachten of zelfs maar grijnsden, ze liepen zwijgend naar de slaapzaal en trokken hun gevechtskleding uit. Ze zouden geoefend hebben als hij het hun had gevraagd, maar ze begonnen aan het eind van hun krachten te raken en nu ook nog het ontbijt missen ging te ver.

Ender was van plan om meteen te gaan douchen, maar hij was zo moe. Nog in zijn flitspak liet hij zich even op zijn brits vallen om net na aanvang van de middagpauze wakker te schrikken. Daar ging zijn plannetje om deze morgen nog wat meer kennis over de kruiperds op te doen. Net genoeg tijd om zich te wassen, wat te eten en naar het leslokaal te lopen.

Hij stroopte zijn flitspak af dat stonk van het zweet. Zijn lijf voelde koud aan en zijn gewrichten waren vreemd slap. Had niet zomaar midden op de dag in slaap moeten vallen. Ik begin slordig te worden, raak een beetje vermoeid. Mag ik niet laten gebeuren.

En dus holde hij in looppas naar de gymzaal en dwong zichzelf om drie maal langs het touw omhoog te klimmen voor hij naar het washok ging om zich te douchen. Het kwam niet bij hem op dat zijn afwezigheid in de bevelhebbersmess opgemerkt zou worden, dat hij, als hij tijdens de middagpauze ging douchen terwijl zijn manschappen hun eerste maal van die dag naar binnen zaten te schransen, volkomen alleen en hulpeloos zou zijn.

Zelfs toen hij ze het washok hoorde binnenkomen schonk hij er geen aandacht aan. Hij liet het water over zijn hoofd stromen, over zijn lijf; het gedempte geluid van voetstappen was nauwelijks hoorbaar. Hij dacht dat de middagpauze misschien al afgelopen was. Hij begon zich nog een keer in te zepen. Misschien had iemand wel tot laat in de ochtend geoefend.

En misschien ook wel niet. Hij draaide zich om. Ze waren met zijn zevenen en ze stonden vlak bij de douches of tegen de metalen wasbakken geleund naar hem te kijken. Bonzo stond vooraan. De meesten stonden te lachen, de neerbuigende grijns van de jager voor zijn in het nauw gedreven slachtoffer. Maar Bonzo lachte niet.

‘Hoi,’zei Ender.

Niemand gaf antwoord.

En dus draaide Ender de douchekraan dicht, ook al zat hij nog vol zeep en stak hij zijn hand uit om zijn handdoek te pakken. Die was er niet. Een van de jongens had hem in zijn handen. Het was Bernard. Als nu Stilson en Peter er ook nog bij kwamen was het plaatje compleet. Ze misten Peters grijns en Stilsons duidelijke stompzinnigheid.

Ender herkende de handdoek als een openingszet. Niets zou hem zwakker doen lijken dan in zijn nakie achter een handdoek aanrennen. Dat was wat ze wilden, hem vernederen, hem in laten storten. Nou, hij was niet van plan om dat spelletje mee te spelen. Hij weigerde zich zwak te voelen omdat hij nat en koud en bloot was. Hij zette zich schrap, met zijn gezicht naar hen toe en zijn armen langs zijn lijf. Hij keek Bonzo strak aan.

‘Jij bent aan zet,’zei Ender.

‘Dit is geen spelletje,’zei Bernard. ‘We zijn je zat, Ender. Jij studeert vandaag af. In een kist.’

Ender keek niet naar Bernard. Bonzo was degene die hem dood wenste, ook al hield hij zijn mond. De anderen deden alleen maar mee voor de lol, om te zien hoe ver ze zouden durven gaan. Bonzo wist precies hoe ver hij zou gaan.

‘Bonzo,’zei Ender zacht. ‘Je vader zou trots op je zijn.’

Bonzo verstijfde.

‘Hij zou het machtig vinden om te zien hoe jij hier met je zes vrienden komt vechten tegen een jongen die kleiner is dan jij en naakt onder de douche staat. Gô, wat een eer, zou hij zeggen.’

‘Niemand is hier gekomen om met je te vechten,’zei Bernard. ‘We komen je alleen maar overhalen om een beetje eerlijker in de competitie te spelen. Af en toe eens een paar wedstrijden verliezen, bijvoorbeeld.’

De anderen moesten lachen, maar Bonzo lachte niet en Ender ook niet.

‘Nou je kunt trots zijn, Bonito, mooie jongen. Jij kunt als je thuis komt tenminste tegen je vader zeggen: ik heb op mijn dertiende Ender Wiggin afgetuigd toen die amper tien jaar was. Met maar zes vrienden om me te helpen en al was hij bloot en nat en in zijn eentje, toch wisten we hem op een of andere manier klein te krijgen — Ender Wiggin is zo gevaarlijk en zo verschrikkelijk, we moesten ons echt inhouden om niet met zijn tweehonderden te komen.’

‘Hou je bek, Wiggin,’zei een van de jongens.

‘We zijn hier niet gekomen om naar de lulkoek van dat ettertje te luisteren,’zei een van de anderen.

‘Stil jullie,’zei Bonzo. ‘Koppen dicht en opzij.’Hij begon zijn uniform uit te trekken. ‘Bloot en nat en in mijn eentje, Ender, dan zijn we quitte. Ik kan het niet helpen dat ik groter ben dan jij. Jij bent zo’n genie, je bedenkt maar iets om mij aan te kunnen.’Tegen de anderen zei hij: ‘Hou de deur in de gaten. Laat niemand binnen.’

Het washok was niet groot en overal zaten buizen en kranen. Het was in zijn geheel gelanceerd als een lage-omloopbaan-satelliet, volgepropt met de waterzuiveringsapparatuur; bij het ontwerp was met ruimte gewoekerd. Het was duidelijk wat voor tactiek ze zouden moeten volgen: de tegenstander net zo lang tegen het sanitair smijten tot hij zich ergens zo aan bezeert dat hij opgeeft.

Toen Ender Bonzo’s houding zag, zonk de moed hem in de schoenen. Bonzo had ook een cursus handgemeen gedaan. En waarschijnlijk korter geleden dan Ender. Zijn armen waren langer, hij was sterker en hij haatte Ender als de pest. Hij zou niet zachtzinnig te werk gaan. Hij heeft het op mijn kop gemunt, dacht Ender. Hij zal in de eerste plaats proberen om mijn hersens te beschadigen. En als dit gevecht lang gaat duren, wint hij het ook wel. Hij is zoveel sterker dat hij me makkelijk aankan. Als ik hier levend vandaan wil komen zal ik snel en definitief moeten winnen. In zijn herinnering voelde hij weer de misselijk makende manier waarop Stilsons botten het begeven hadden. Maar dit keer zullen het mijn botten zijn die bezwijken, tenzij ik hem meteen te grazen kan nemen.

Ender deed een stap achteruit, kantelde de douchekop zodat hij naar voren wees en draaide de hete kraan wijd open. Bijna onmiddellijk begonnen dikke wolken stoom op te stijgen. Toen draaide hij de volgende kraan open en de volgende.

‘Ik ben niet bang voor heet water,’zei Bonzo. Zijn stem klonk zacht.

Maar het was Ender niet om het hete water te doen. Het ging hem om de hitte. Zijn hele lijf zat nog onder de zeep en dat werd nu weer nat doordat hij begon te zweten, zodat zijn lijf glibberiger zou worden dan Bonzo zou verwachten.

Ineens klonk er een stem uit de deuropening. ‘Hou op daar!’Even dacht Ender dat het een leraar was die een eind aan de strijd kwam maken, maar het was alleen Dink Meeker maar. Bonzo’s vrienden grepen hem bij de deur en hielden hem tegen. ‘Hou op, Bonzo!’riep Dink. ‘Doe hem niks!’

‘Waarom niet?’vroeg Bonzo en hij lachte voor het eerst. Aha, dacht Ender, hij vindt het heerlijk als iemand erkent dat hij de boel onder controle heeft, dat hij de macht in handen heeft.

‘Omdat hij de beste is, daarom! Wie moet er anders tegen de kruiperds vechten! Dat is het enige dat belangrijk is, stomme idioot, de kruiperds!’

Bonzo lachte niet langer. Dat was precies wat hij onverdraaglijk vond aan Ender, dat Ender voor andere mensen echt belangrijk was en Bonzo eigenlijk niet. Die woorden doen me de das om, Dink. Bonzo wil niet horen dat ik misschien de wereld kan redden.

Waar zijn de leraren? dacht Ender. Beseffen ze dan niet dat de eerste treffer in dit gevecht gelijk goed raak kan zijn? Dit is wel even wat anders dan het gevecht in de strijdzaal, daar kon niemand kracht genoeg zetten om een ander ernstig letsel toe te brengen. Maar hier is er zwaartekracht en de vloer en de wanden zijn hard en zitten vol metalen uitsteeksels. Als er nu geen eind aan gemaakt wordt hoeft het niet meer.

‘Als je hem wat doet ben je een smerige kruiperd vriend!’riep Dink. ‘Je bent een verraaier, als je hem wat doet verdien je de doodstraf!’Ze ramden Dinks kop tegen de deur en hij viel stil.

De stoom van de douches maakte het schemerig in het washok en het zweet stroomde langs Enders lijf. Nu, voor de zeep van me afspoelt. Nu, nu ik nog te glibberig ben om goed grip op me te krijgen.

Ender deed een stap achteruit en liet de angst die hij voelde in zijn ogen doorschemeren. ‘Bonzo, doe me niks,’zei hij. ‘Alsjeblieft.’

Dat was precies waar Bonzo op stond te wachten, erkenning dat hij de macht in handen had. Voor andere jongens was het misschien genoeg geweest dat Ender zich had vernederd; voor Bonzo was dat alleen maar een teken dat hij de overwinning kon binnenslepen. Hij zwaaide zijn been naar achteren alsof hij Ender een schop wilde verkopen, maar veranderde die beweging op het laatste moment in een sprong. Ender zag dat hij zijn gewicht verplaatste en zakte dieper door zijn knieën zodat Bonzo wat meer uit evenwicht zou raken als hij Ender probeerde vast te grijpen voor een worp.

Bonzo’s gespierde harde ribben smakten tegen Enders gezicht en zijn handen kletsten tegen Enders rug waar ze houvast probeerden te vinden. Maar Ender draaide zich om en Bonzo’s handen glibberden weg. Een tel later stond Ender andersom, nog steeds tussen Bonzo’s armen. Op zo’n moment zou de klassieke zet zijn om Bonzo met zijn hiel een trap in zijn kruis te verkopen. Maar wilde zo’n schop enig effect hebben dan moest hij wel goed raak zijn en Bonzo rekende er al op. Hij stond al op zijn tenen en drukte zijn heupen naar achteren om zijn kruis buiten het bereik van Enders voet te brengen. Zonder hem te kunnen zien, wist Ender dat dat zijn gezicht dichterbij zou brengen, bijna in Enders haar; dus gaf hij hem geen schop maar sprong hij recht omhoog van de vloer, met de krachtige afzet van een soldaat die tegen een wand kaatst, en gaf Bonzo een kopstoot midden in zijn gezicht.

Ender draaide zich vliegensvlug om en zag nog net Bonzo achteruit wankelen met een bloedende neus en hijgend van schrik en pijn. Ender wist dat hij op dit moment uit het washok zou kunnen weglopen en zo een eind aan het gevecht kon maken. Zoals hij ook uit de strijdzaal was weggegaan nadat er bloed was gevloeid. Maar dan zou het gevecht gewoon weer overnieuw gevoerd moeten worden. En nog een keer en nog een keer tot het uiteindelijk afgelopen was met de vechtlust. De enige manier om definitief een eind aan het gesodemieter te maken was om Bonzo zo te bezeren dat zijn angst voortaan zijn haat zou overtreffen.

En dus liet Ender zich met zijn rug tegen de wand zakken, sprong vervolgens op en duwde zich af met zijn armen. Zijn voeten troffen Bonzo’s buik en borst. Ender draaide zich om in de lucht en landde op handen en voeten; hij maakte een koprol en schoof door tot onder Bonzo’s staande gestalte. Deze keer was zijn schop in Bonzo’s kruis hard en raak.

Bonzo gaf geen kik. Hij reageerde helemaal niet, alleen zijn lijf wipte een klein stukje omhoog. Het leek wel of Ender een schop tegen een meubelstuk had gegeven. Bonzo zakte in elkaar, viel opzij en belandde languit onder het hete water van de douche. Hij deed geen enkele poging om onder de gloeiend hete straal vandaan te komen.

‘Sodeju!’schreeuwde iemand. Bonzo’s vrienden kwamen aanrennen om de kranen dicht te draaien. Ender krabbelde langzaam overeind. Iemand duwde hem een handdoek in zijn handen. Het was Dink. ‘Kom mee, weg hier,’zei Dink. Hij trok Ender mee. Achter hun rug hoorden ze de zware voetstappen van volwassenen die kwamen aanrennen over een ladder. Nu zouden de leraren komen. De medische staf. Om de wonden van Enders vijand te verzorgen. Waar waren ze vóór het gevecht? Dan hadden er misschien helemaal geen wonden hoeven zijn.

Ender was er nu volkomen zeker van. Hij zou nimmer ergens hulp vinden. Waarvoor hij zich ook gesteld zou zien, nu of later, niemand zou hem ervoor behoeden. Peter was misschien een klootzak, maar Peter had wel gelijk, had altijd gelijk; de macht om pijn te doen is de enige macht die telt, de macht om te doden en te vernietigen, want als je niet kunt doden ben je altijd onderworpen aan mensen die dat wel kunnen en niets en niemand zal je ooit redden.

Dink bracht hem naar zijn kamer en zei dat hij op zijn brits moest gaan liggen. ‘Heb je ergens pijn?’vroeg hij. ‘Je hebt hem finaal gesloopt. Ik dacht dat je er geweest was, zoals hij op je af kwam. Maar je nam hem verschrikkelijk te grazen. Als hij nog langer weerstand had geboden had je hem vermoord.’

‘Hij wilde mij vermoorden.’

‘Ik weet het. Ik ken hem. Niemand kan zo haten als Bonzo. Maar dat is afgelopen. Als ze hem hiervoor niet koudzetten en naar huis sturen dan durft hij je nooit meer aan te kijken. Jou of iemand anders. Hij is een kop groter dan jij en bij jou vergeleken leek hij wel een kreupele koe die haar pruim stond te herkauwen.’

Maar Ender bleef maar voor zich zien hoe Bonzo eruit zag toen Ender hem die schop in zijn kruis gaf. Die lege, dode blik in zijn ogen. Toen was het al met hem gedaan. Toen was hij al bewusteloos. Zijn ogen waren wel open maar hij dacht niet meer en bewoog niet meer, hij had alleen die dooie, domme trek op zijn gezicht, die afschuwelijke blik in zijn ogen, net zoals Stilson eruitzag toen ik met hem had afgerekend.

‘Maar ze zetten hem wel koud hoor,’zei Dink. ‘Iedereen weet dat hij is begonnen. Ik zag hem opstaan en de bevelhebbersmess uitlopen. Duurde even een paar seconden voor ik besefte dat jij er ook niet was en toen nog een minuutje om uit te vissen waar je kon zijn. Ik had toch gezegd dat je nooit alleen mocht zijn.’

‘Het spijt me.’

‘Ze zullen hem vast koudzetten. Herrieschopper. Hij met zijn stinkende eer.’

Tot Dinks verbazing barstte Ender ineens in tranen uit. Nog kletsnat van water en zweet lag hij op zijn rug en snikte het uit en de tranen stroomden onder zijn gesloten oogleden uit en verdwenen in het water op zijn gezicht.

‘Mankeer je echt niks?’

‘Ik wilde hem helemaal niet bezeren!’jammerde Ender. ‘Waarom kon hij me niet gewoon met rust laten!’

Hij hoorde zijn deur zachtjes opengaan en toen weer dicht. Hij wist meteen dat het een briefje voor een wedstrijdgevecht was. Hij deed zijn ogen open in de verwachting het duister van de vroege ochtend nog voor 06.00 uur te zullen aantreffen, maar het licht was al aan. Hij lag spiernaakt op bed en toen hij zich bewoog bleek zijn hele bed kletsnat. Zijn ogen waren dik en pijnlijk van het huilen. Hij keek naar de klok op zijn lessenaar. Die stond op 18.20 uur. Het is nog dezelfde dag. Ik heb vandaag al een wed strijd gevecht gehad, ik heb vandaag twee gevechten gehad — de schoften weten wat ik heb meegemaakt en toch doen ze me dit aan.

WILLIAM BEE, GRIFFIOENLEGER; TALO MOMOE, TIJGERLEGER; 19.00

Hij ging op de rand van zijn bed zitten. Het briefje trilde in zijn hand. Ik kan dit niet, zei hij zwijgend. En toen hardop: ‘Ik kan dit niet.’

Hij kwam vermoeid overeind en zocht zijn flitspak. Toen herinnerde hij zich dat hij dat in de wasmachine had gedaan voor hij onder de douche ging. Dat was daar nog.

Met het papiertje in zijn hand liep hij zijn kamer uit. Het avondmaal was bijna afgelopen en er liepen een paar mensen in de gangen maar niemand zei iets tegen hem, ze keken alleen maar — misschien uit ontzag voor wat er in de middagpauze in het washok was voorgevallen, of misschien vanwege de grimmige, verschrikkelijke trek op zijn gezicht. De meeste van zijn jongens waren in de slaapzaal.

Hoi, Ender. Gaan we vanavond nog oefenen?

Ender gaf het papiertje aan Kouwe Soep. ‘Die vuile smeerlappen,’zei hij. ‘Twee tegelijk?’

‘Twee legers!’schreeuwde Gekke Tom.

‘Ze struikelen over elkaars benen,’zei Erwt.

‘Ik moet me nog wassen,’zei Ender. ‘Laat de jongens zich klaarmaken, en verzamel ze, dan voeg ik me daar voor de poort bij jullie.’

Hij liep de slaapzaal uit. Achter zijn rug brak een luid geroezemoes uit. Hij hoorde Gekke Tom krijsen: ‘Twee van die strontlegers! We maken ze in!’

Het washok was leeg. Helemaal opgeruimd. Niets meer te bekennen van het bloed uit Bonzo’s neus dat zich met het douchewater had vermengd. Allemaal verdwenen. Hier was nooit iets akeligs gebeurd.

Ender ging onder de waterstraal staan en waste zich; hij spoelde het zweet van de strijd van zijn lijf en liet het in het afvoerputje lopen. Allemaal verdwenen, maar het wordt wel gezuiverd voor hergebruik en morgenochtend drinken we dus Bonzo’s bloedwater. Alle leven is eruit geweken maar het is toch zijn bloed, zijn bloed en mijn zweet, weggespoeld met hun domheid of wreedheid of wat het dan ook was dat hen ertoe dreef om dit te laten gebeuren.

Hij droogde zich af, trok zijn flitspak aan en liep naar de strijdzaal. Zijn leger stond in de gang te wachten en de deur was nog dicht. Ze keken hem zwijgend aan toen hij naar voren liep en naast het effen grijze krachTVeld ging staan. Natuurlijk wisten ze alles van zijn gevecht in het washok; dat en hun eigen vermoeidheid van de strijd van die morgen maakte hen stil terwijl het feit dat ze dadelijk tegenover twee legers zouden staan hen bang maakte.

Alles om me maar te verslaan, bedacht Ender. Alles wat ze maar kunnen bedenken, al moeten ze alle regels veranderen, het kan hun niet schelen als ze me maar kunnen verslaan. Nou, ik ben doodziek van dit hele spel. Geen enkel spel is het waard dat Bonzo’s bloed de vloer van het washok roze kleurt. Zet me maar koud, stuur me maar naar huis, ik doe niet meer mee.

De deur verdween. Nog geen drie meter van hen af hingen vier sterren naast elkaar die het uitzicht door de deur volledig afdekten.

Twee legers was nog niet genoeg. Ze moesten Ender zijn manschappen ook nog blindelings in de strijd laten gooien.

‘Erwt,’zei Ender. ‘Neem je jongens mee en vertel me wat er aan de andere kant van deze ster te zien is.’

Erwt haalde de opgeschoten tuilijn van zijn bovenlijf, bond het ene uiteinde om zijn middel, gaf het andere eind aan een jongen van zijn groep en stapte zachtjes door de deur naar binnen. Zijn groep kwam snel achter hem aan. Ze hadden dit verscheidene keren geoefend en het duurde maar een tel voor ze zich met het uiteinde van de tuilijn in hun handen op de ster hadden schrap gezet. Erwt gaf een afzet en vloog met grote snelheid vrijwel evenwijdig aan de deur weg; toen hij de hoek van de zaal bereikte, gaf hij weer een stevige afzet en zoefde regelrecht op de vijand af. De lichTVlekken op de wanden wezen erop dat de vijand op hem schoot. Telkens als een punt van de ster de lijn tegenhield, werd de boogbaan die hij volgde krapper, veranderde hij van richting en werd hij steeds moeilijker te raken. Toen hij de ster aan de andere kant rondde, werd hij behendig opgevangen door zijn groep. Hij bewoog al zijn armen en benen om de manschappen die achter de deur stonden te wachten te laten weten dat de vijand hem nergens had geraakt.

Ender liet zich door de deur vallen.

‘Het is ontzettend schemerig,’zei Erwt, ‘maar net licht genoeg om de bewegingen van mensen in verlichte flitspakken makkelijk te kunnen volgen. Zichtomstandigheden zijn verder miserabel. Van deze ster tot de vijandelijke kant van de zaal is alles open ruimte. Zij hebben acht sterren in een vierkant rondom hun deur. Behalve een paar hoofden die om de hoeken tuurden zag ik helemaal niemand. Ze zitten ons daar gewoon op te wachten.’

Alsof ze Erwts woorden wilden staven begon de vijand hen uit te jouwen. ‘Hé! Wij hebben honger, brengen jullie ons eens wat te eten! Waar blijven jullie, stelletje drakerige teutzakken!’

Enders geest voelde dor aan. Dit was idioot. Hij had geen enkele kans tegen zo’n meerderheid van twee tegen één en zo’n gedwongen aanval tegen een verdekt opgestelde vijand. ‘In een echte oorlog zou elke commandant met enig verstand in zijn kop onmiddellijk terugtrekken om zijn leger te redden.’

‘Ach wat kan het ons verdommen,’zei Erwt. ‘Het is maar een spel.’

‘Toen ze de regels overboord zetten was het geen spel meer.’

‘Nou, dan zet jij ze toch ook overboord.’

Ender grijnsde. ‘Ach ja, waarom ook niet. Laten we eens zien hoe ze op een slagorde reageren.’

Erwt was ontzet. ‘Een slagorde! We hebben nog nooit een aanval in slagorde gedaan zolang dit leger bestaat!’

‘We hebben nog een hele maand voor normaal gesproken onze oefenperiode zou zijn afgelopen. Hoog tijd om eens wat slagordeformaties te oefenen. Moet je altijd kennen.’Hij vormde een A met zijn vingers, hield die zo dat hij achter de open deur zichtbaar was en wenkte. Het A-plton kwam snel te voorschijn en Ender begon hen achter de ster op te stellen. Drie meter was eigenlijk een te kleine ruimte om in te werken, de jongens waren bang en in de war en het duurde bijna vijf minuten voor ze eindelijk door hadden wat ze aan het doen waren.

Voor de manschappen van Tijger en Griffioen zat er niets anders op dan te jouwen en te fluiten, terwijl hun bevelhebbers erover kiftten of ze met hun overweldigende meerderheid een poging zouden wagen om de Draken aan te vallen terwijl ze zich nog achter de ster bevonden of niet. Momoe was vierkant voor een aanvalspoging —’We zijn met tweemaal zoveel’— terwijl Bee zei: ‘Als we blijven zitten kunnen we niet verliezen maar als we ons blootgeven kan hij een manier verzinnen om ons te verslaan.’

En dus bleven ze zitten waar ze zaten tot ze tenslotte in het schemerlicht een grote massa achter Enders ster vandaan zagen schuiven. De massa behield zijn vorm, zelfs toen hij ineens zijn zijdelingse beweging staakte en recht op het hart van het achtsterren-vierkant af-dook waar tweeëntachtig soldaten lagen te wachten.

‘Attenoje,’zei een Griffioen. ‘Ze komen in slagorde.’

‘Ze zijn natuurlijk al die vijf minuten bezig geweest om die in elkaar te zetten,’zei Momoe. ‘Als we aangevallen hadden terwijl ze daarmee bezig waren, hadden we ze kunnen vernietigen.’

‘Lui op, Momoe,’fluisterde Bee. ‘Je zag zelf hoe dat kleine gozertje vloog. Helemaal om die ster heen en achterlangs weer terug zonder ook maar één keer een wand te raken. Misschien hebben zij allemaal wel haken, heb je daar wel aan gedacht? Ze hebben daar iets nieuws in ieder geval.’

De formatie was trouwens wel een eigenaardige. Van voren een vierkant van dicht op elkaar gepakte lijven die een muur vormden. Daarachter een cilinder van zes jongens in het rond en twee jongens diep, hun ledematen gestrekt en bevroren zodat ze elkaar onmogelijk konden vasthouden. Toch bleven ze zo dicht bij elkaar dat het wel leek of ze vastgebonden waren — wat in werkelijkheid ook zo was.

Vanuit die formatie gaven de Draken dodelijk nauwkeurig vuur zodat de Griffioenen en de Tijgers gedwongen waren om dicht op elkaar achter hun sterren te blijven zitten.

‘De achterkant van dat kreng is ongedekt,’zei Bee. ‘Zodra ze tussen de sterren komen kunnen we ze van achteren —’

‘Niet lullen maar doen!’zei Momoe. Toen nam hij zijn eigen raad ter harte en gaf zijn jongens opdracht om zich af te zetten en te zorgen dat ze bij het terugstuiteren precies achter de Drakenslagorde terechtkwamen.

Terwijl de Griffioenen zich in de verwarring van het vertrek van de Tijgers stevig aan hun sterren vastklampten vond er een plotselinge verandering plaats in de slagorde van de Draken. De cilinder en de voorste muur spleten in tweeën door een afzet van de jongens die zich binnenin bevonden, terwijl de hele formatie vrijwel tegelijkertijd ook van koers veranderde en terugvloog in de richting van de Drakenpoort. De Griffioenen beschoten de twee halve slagordes en de jongens die mee achteruit vlogen; en de Tijgers namen de overlevende Draken van achteren te grazen.

Maar er was iets mis. William Bee dacht er een tijdje over na en wist ineens wat het was. Die halve slagordes konden niet zomaar midden in hun vlucht ineens van richting veranderen als niet iemand anders zich in de tegengestelde richting had afgezet, en als ze bij hun afzet genoeg kracht hadden gezet om die twintig-mansformatie achteruit te duwen, dan moesten ze heel hard gaan.

Daar waren ze, zes kleine Draken vlak bij William Bee’s eigen poort. Aan het aantal lichtjes dat op hun flitspakken te zien was kon Bee zien dat er drie buiten gevecht gesteld waren en twee aangeschoten; er was er maar één ongedeerd. Niets om bang voor te zijn. Bee legde op zijn gemak aan, richtte, drukte op de knop en —

Er gebeurde niets.

Het licht ging aan.

Het spel was afgelopen.

Ook al keek hij precies in hun richting, het duurde even voor Bee doorhad wat er zojuist gebeurd was. Vier van de Draken hadden hun helmen tegen de hoeken van de poort gedrukt. En een van hen was er daarnet doorheen gegaan. Ze hadden gewoon het overwinningsritueel uitgevoerd. Ze werden afgeslacht, ze hadden zelf nauwelijks schade aangericht en toch hadden ze de gore moed om het overwinningsritueel uit te voeren en pal onder zijn neus een eind aan het spel te maken.

Pas toen drong het tot William Bee door dat de Draken niet alleen een eind aan het spel gemaakt hadden, maar dat het volgens de regels heel goed mogelijk was dat ze de wedstrijd nog gewonnen hadden ook. Ten slotte werd je, wat er verder ook gebeurde, niet als winnaar erkend als je niet genoeg onbevroren soldaten meer had om de hoeken van de poort aan te raken en iemand door de poort van de vijand naar de gang te laten gaan. Op een bepaalde manier beschouwd kon je dus aanvoeren dat het eindritueel de overwinning was. De strijdzaal erkende het in ieder geval wel als het eind van de strijd.

De lerarendeur ging open en majoor Anderson kwam de zaal in. ‘Ender,’riep hij terwijl hij om zich heen keek.

Een van de bevroren Draken probeerde hem te antwoorden met een mond waarvan de kaken door het flitspak op elkaar geklemd werden. Anderson vloog met de haak naar hem toe en ontdooide hem.

Ender grijnsde. ‘Ik heb jullie weer verslagen, majoor,’zei hij.

‘Onzin Ender,’zei Anderson zacht. ‘Je tegenstanders waren de Griffioenen en de Tijgers.’

‘Denkt u soms dat ik achterlijk ben?’vroeg Ender.

Luidkeels zei Anderson: ‘Na deze kleine manoeuvre worden de regels gewijzigd in die zin dat voortaan alle vijandelijke soldaten bevroren of buiten gevecht gesteld moeten zijn voor een poort veroverd kan worden.’

‘Het zou toch maar één keer gewerkt hebben,’zei Ender.

Anderson overhandigde hem de haak. Ender ontdooide iedereen tegelijk. Het protocol kon de kolere krijgen. Alles kon de kolere krijgen. ‘Hé!’riep hij toen Anderson weer vertrok. ‘Wat krijgen we de volgende keer? Mijn leger ongewapend in een kooi tegen de rest van de Krijgsschool? Wel eens van gelijke kansen gehoord?’

De andere jongens lieten een luid instemmend gemompel horen en het waren lang niet allemaal Draken die zich lieten horen. Anderson liet uit niets blijken dat hij Enders uitroep had gehoord, hij draaide zich niet eens om. Uiteindelijk was het William Bee die Ender antwoord gaf. ‘Ender, als jij de ene partij aanvoert, zijn de kansen nooit gelijk, onder wat voor omstandigheden ook.’

Zo is dat! riepen de jongens. Een heleboel begonnen er te lachen. Talo Momoe begon in zijn handen te klappen. ‘Ender Wiggin!’riep hij. De andere jongens begonnen ook te klappen en Enders naam te scanderen.

Ender verliet de zaal door de poort van de vijand. Zijn soldaten volgden hem. Hun stemmen die zijn naam riepen volgden hem door de gangen.

‘Vanavond nog oefenen?’vroeg Gekke Tom.

Ender schudde zijn hoofd.

‘Morgenochtend dan?’

‘Nee.’

‘Wanneer dan?’

‘Wat mij betreft nooit meer.’

Achter zijn rug steeg een gemompel op.

‘Hé, dat is niet eerlijk,’zei een van de jongens. ‘Het is niet onze schuld dat de leraren het spel verpesten. Je kan niet zomaar ophouden met ons dingen te leren omdat —’

Ender gaf met zijn vlakke hand een klap tegen de wand en schreeuwde tegen de jongen: ‘Het spel kan me niks meer schelen!’Zijn stem galmde door de gang. Jongens van andere legers kwamen in de deur van hun slaapzaal staan. ‘Begrijpen jullie dat?’En hij fluisterde: ‘Het spel is afgelopen.’

Hij liep in zijn eentje terug naar zijn kamer. Hij wilde op zijn brits gaan liggen maar zijn bed was kletsnat. Dat herinnerde hem weer aan alles wat er vandaag was gebeurd en in woede scheurde hij zijn matras met dekens en al van het bed en smeet ze de gang in. Toen rolde hij zijn uniform op, propte dat onder zijn hoofd en ging op de stalen spiraal liggen. Het lag niet lekker maar Ender had geen zin om weer op te staan.

Hij lag nog maar een paar minuten toen er iemand op zijn deur klopte.

‘Ga weg,’zei hij zacht. De klopper hoorde hem niet of trok zich niets aan van wat hij zei. Tenslotte zei Ender maar binnen.

Het was Erwt.

‘Ga weg, Erwt.’

Erwt knikte maar hij ging niet. In plaats daarvan stond hij naar zijn schoenen te staren. Ender kreeg de neiging om tegen hem te schreeuwen, te vloeken, te krijsen dat hij moest weggaan. In plaats daarvan zag hij hoe moe Erwt eruitzag, helemaal krom van uitputting en met zwarte kringen onder zijn ogen door gebrek aan slaap; toch had hij nog een echte kinderhuid, zacht en doorschijnend, een gezicht met kinderlijke rondingen en de tengere ledematen van een kleine jongen. Hij was nog niet eens acht jaar. Het maakte niet uit dat hij briljant en toegewijd en goed was. Hij was een kind. Hij was jong.

Nee, dat is hij niet, dacht Ender. Klein dat wel. Maar Erwt heeft een gevecht meegemaakt waarin een heel leger van hem en de soldaten die hij leidde afhankelijk was en hij leverde een geweldige prestatie en ze wonnen. Dat heeft niets met jong te maken. Niets met jeugd.

Erwt vatte Enders zwijgen en zijn minder norse gezicht op als toestemming om te mogen blijven en hij kwam een stap verder de kamer in. Pas toen zag Ender het kleine strookje papier in zijn hand.

‘Ben je overgeplaatst?’vroeg Ender. Hij kon het nauwelijks geloven maar zijn stem kwam ongeïnteresseerd en levenloos uit zijn mond.

‘Naar de Konijnen.’

Ender knikte. Uiteraard. Het was duidelijk. Als ik met mijn leger niet verslagen kan worden, pakken ze me mijn leger af. ‘Carn Carby is een prima vent,’zei Ender. ‘Ik hoop dat hij inziet wat jij waard bent.’

‘Carn Carby is vandaag afgestudeerd. Hij kreeg het bericht toen wij aan ons gevecht bezig waren.’

‘Wie neemt het bevel over de Konijnen dan over?’

Erwt maakte een hulpeloos gebaar met zijn handen. ‘Ik.’

Ender keek naar het plafond en knikte. ‘Natuurlijk. Per slot van rekening ben je maar vier jaar jonger dan de voorgeschreven leeftijd.’

‘Het is helemaal niet grappig. Ik weet niet wat hier aan de hand is. Al die veranderingen in het spel. En nu dit weer. Ik ben niet de enige overgeplaatste, hoor. Ze hebben de helft van de bevelhebbers laten afstuderen en een hele zooi van onze jongens het bevel over hun legers gegeven.’

‘Welke jongens?’

‘Ik geloof — alle pltonleiders en al hun assistenten.’

‘Vanzelf. Als ze mijn leger willen vernietigen dan doen ze het ook gelijk goed. Wat ze ook doen, ze gaan altijd grondig te werk.’

‘Je blijft toch winnen, Ender. Dat weten we allemaal. Gekke Tom zei nog: “Je bedoelt dat ik een manier moet bedenken om van de Draken te winnen?” Iedereen weet dat jij de beste bent. Jou krijgen ze niet klein, wat ze ook —’

‘Ze hebben me al klein gekregen.’

‘Nee, Ender, dat kunnen ze niet —’

‘Het spel kan me geen moer meer schelen, Erwt. Ik doe niet meer mee. Ik oefen niet meer. Ik vecht geen wedstrijden meer. Ze kunnen zoveel strookjes papier onder mijn deur doorschuiven als ze willen, maar ik ga niet. Dat had ik al besloten voor ik vandaag door de deur de strijdzaal instapte. Daarom liet ik jou recht op de poort afgaan. Ik dacht niet dat het zou werken, maar het kon me geen reet schelen. Ik wilde gewoon met stijl ten onder gaan.’

‘Je had het gezicht van William Bee moeten zien. Hij stond daar en kon maar niet snappen hoe het mogelijk was dat hij had verloren terwijl jij nog maar zeven jongens had die hun tenen konden bewegen en hij er maar drie had die dat niet konden.’

‘Waarom zou ik William Bee’s gezicht willen zien? Waarom zou ik iemand willen verslaan?’Ender drukte zijn handen tegen zijn ogen. ‘Vandaag heb ik Bonzo lelijk toegetakeld, Erwt. Ik heb hem echt verschrikkelijk toegetakeld.’

‘Het was zijn eigen schuld.’

‘Ik sloeg hem recht overeind finaal buiten westen. Hij stond daar maar en leek wel dood. En ik bleef hem toetakelen.’

Erwt zei niets.

‘Ik wilde er alleen maar voor zorgen dat hij me nooit meer zou kwellen.’

‘Nou, dat gebeurt ook niet,’zei Erwt. ‘Ze hebben hem naar huis gestuurd.’

‘Nu al?’

‘De leraren zeiden niet veel, dat doen ze nooit. Op de officiële mededeling stond dat hij was afgestudeerd, maar op de plek waar ze altijd de bestemming invullen — je weet wel, voortgezette opleiding krijgskunst, logistiek, navigatie, voorbereidende cursus officiersopleiding, dat soort dingen — stond er gewoon Cartagena, Spanje. Daar komt hij vandaan.’

‘Ik ben blij dat ze hem hebben laten afstuderen.’

‘Jezus, Ender, we zijn gewoon blij dat hij opgelazerd is. Als we geweten hadden wat hij met je van plan was hadden we hem ter plaatse afgemaakt. Was het waar dat hij een hele ploeg jongens op je afstuurde?’

‘Nee. Alleen hij tegen mij. Hij vocht met eer.’Als hij niet met dat idiote eergevoel behept was geweest, zouden hij en de anderen me samen te grazen hebben genomen. Dan hadden ze me kunnen doden. Zijn eergevoel heeft mij het leven gered. ‘Ik vocht niet met eer,’ging Ender verder. ‘Ik vocht om te winnen.’

Erwt schoot in de lach. ‘En winnen deed je. Je schopte hem finaal uit zijn baan.’

Er werd op de deur geklopt. Voor Ender kon reageren ging de deur al open. Ender verwachtte nog een paar van zijn soldaten te zien staan. Maar het was majoor Anderson. En achter hem aan kwam kolonel Graff.

‘Ender Wiggin,’zei Graff.

Ender kwam overeind. ‘Jawel, kolonel.’

‘Je uitbarsting vandaag in de strijdzaal was weerspannig. Zoiets mag niet meer voorkomen.’

‘Jawel, kolonel,’zei Ender.

Erwt voelde zich nog steeds erg weerspannig en hij vond niet dat Ender de uitbrander verdiende. ‘Ik vind dat het hoog tijd was dat iemand een leraar eens vertelde hoe wij denken over wat jullie aan het uitvreten zijn.’

De volwassenen negeerden hem. Anderson overhandigde Ender een blad papier. Een heel vel A4. Niet een van die kleine strookjes waarmee op de Krijgsschool interne bevelen werden doorgegeven; het was een volwaardig dienstbevel. Erwt wist wat dat betekende. Ender werd overgeplaatst naar een andere school.

‘Afgestudeerd?’vroeg Erwt. Ender knikte. ‘Daar hebben ze ook lang over gedaan. Je bent maar twee of drie jaar te vroeg. Je kan al lopen en praten en jezelf aankleden. Wat valt er voor hen nog aan jou te leren?’

Ender schudde zijn hoofd. ‘Het enige dat ik weet is dat het afgelopen is met het spel.’Hij vouwde het blad papier op. ‘Hoogste tijd ook. Kan ik het nog even aan mijn leger vertellen?’

‘Daar is geen tijd meer voor,’zei Graff. ‘Je pendel vertrekt over twintig minuten. Bovendien is het beter om hen niet meer te zien als je je marsorders hebt gekregen. Dat maakt het makkelijker.’

‘Voor de jongens of voor jullie?’vroeg Ender. Hij wachtte niet op antwoord. Hij draaide zich snel om, drukte Erwt even stevig de hand en liep naar de deur.

‘Wacht,’zei Erwt. ‘Waar ga je heen? Krijgskunst? Navigatie? Logistiek?’

‘Officiersopleiding,’antwoordde Ender.

‘Voorbereidende cursus?’

‘Nee, Officiersopleiding,’zei Ender en toen stond hij in de gang. Anderson volgde hem op de hielen. Erwt greep kolonel Graff bij zijn mouw. ‘Niemand gaat naar de Officiersopleiding voor zijn zestiende!’

Graff schudde Erwts hand van zijn mouw en liep de kamer uit en trok de deur achter zich dicht.

Erwt stond in zijn eentje in de kamer en probeerde te begrijpen wat dit zou kunnen betekenen. Niemand ging naar de Officiersopleiding zonder eerst drie jaar voorbereiding in krijgskunst of logistiek. Maar ja, niemand was ooit nog aan de Krijgsschool afgestudeerd in minder dan zes jaar en Ender had er maar vier jaar over gedaan.

Het systeem begint uit elkaar te vallen. Geen twijfel aan. Eén van de topmensen is knettergek geworden of er is iets mis met de oorlog, de echte oorlog, de oorlog tegen de kruiperds. Waarom zouden ze anders de opleiding op deze manier verzieken en het hele spel verpesten? Waarom zouden ze anders zo’n klein knulletje als ik het bevel over een leger geven?

Erwt bleef daarover nadenken terwijl hij door de gang naar zijn eigen bed terugliep. Net toen hij zijn brits bereikte ging het licht uit. Hij kleedde zich uit in het donker en propte moeizaam zijn kleren in een kastje dat hij niet kon zien. Hij voelde zich verschrikkelijk. Aanvankelijk dacht hij dat hij zich beroerd voelde omdat hij bang was voor het aanvoeren van een leger, maar dat was niet waar. Hij wist dat hij een goede bevelhebber zou zijn. Hij zou het liefst een potje janken. Na de eerste paar dagen hier toen hij nog een beetje heimwee had, had hij niet meer gehuild. Hij probeerde het gevoel te benoemen dat hem een prop in zijn keel bezorgde en hem geluidloos deed snikken, hoe hij ook zijn best deed om dat te onderdrukken. Hij beet in zijn hand om een eind te maken aan het gevoel, om het met pijn te verdrijven. Het hielp allemaal niet. Hij zou Ender nooit meer terugzien.

Nu hij het gevoel eenmaal had benoemd kon hij het in de hand houden. Hij ging op zijn rug liggen en deed ontspanningsoefeningen tot hij geen aandrang meer voelde om in tranen uit te barsten. Toen viel hij in slaap. Zijn hand lag vlak bij zijn mond. Hij lag aarzelend op zijn kussen alsof Erwt niet kon besluiten of hij op zijn nagels zou gaan bijten of op zijn duim zuigen. Zijn voorhoofd zat vol dikke rimpels en plooien. Zijn ademhaling ging vlug en ondiep. Hij was een soldaat en als iemand hem zou vragen wat hij wilde worden als hij groot was dan zou hij niet weten wat er bedoeld werd.

Tijdens de oversteek naar de pendel zag Ender voor het eerst dat majoor Anderson een ander insigne op zijn uniform had. ‘Ja, hij is nu kolonel,’zei Graff. ‘Majoor Anderson gaat zelfs vanaf vanmiddag het bevel over de Krijgsschool voeren. Ik heb een andere taak opgedragen gekregen.’

Ender vroeg hem niet wat voor andere taak.

Graff gespte zich in op een stoel aan de andere kant van het gangpad. Er was maar één andere passagier, een rustige man in burgerkleren die hem werd voorgesteld als generaal Pace. Pace had een aktentas bij zich, maar verder net zo weinig bagage als Ender. Ender putte op een of andere manier troost uit de gedachte dat Graff tenminste ook met lege handen de Krijgsschool verliet.

Tijdens de reis naar huis zei Ender maar één keer wat. ‘Waarom gaan we naar huis?’vroeg hij. ‘Ik dacht dat de Officiersopleiding ergens in de planetoïdengordel was.’

‘Dat is hij ook,’zei Graff. ‘Maar de Krijgsschool heeft geen aanlegfaciliteiten voor lange-afstandsschepen. Je krijgt dus een kort verlof op de grond.’

Ender wilde vragen of dat betekende dat hij zijn gezinsleden mocht opzoeken. Maar ineens vond hij de gedachte dat dat mogelijk zou zijn tamelijk angstaanjagend en hij vroeg het dus maar niet. Hij deed zijn ogen dicht en probeerde te slapen. Achter zijn rug zat generaal Pace hem nauwlettend op te nemen; Ender had er geen flauw idee van waarom.

Ze landden in Florida op een hete zomermiddag. Ender had al zo lang geen daglicht gezien dat de zon hem bijna verblindde. Hij kneep zijn ogen tot kleine spleetjes en niesde en wilde eigenlijk gelijk weer naar binnen. Alles was heel ver weg en plat; de grond die natuurlijk de opwaartse kromming van de Krijgsschool miste, leek wel omlaag te krommen zodat Ender op vlakke bodem het gevoel had alsof hij op een torentje stond. De zwaartekracht week ook af van wat hij gewend was en hij sleepte met zijn voeten onder het lopen. Hij vond het verschrikkelijk. Hij wilde naar huis terug, naar de Krijgsschool, de enige plaats in het heelal waar hij thuis was.

‘Gearresteerd?’

‘Nu ja, zo’n gekke gedachte is dat niet. Generaal Pace is het hoofd van de militaire politie. Er was uiteindelijk een dode op de Krijgsschool.’

‘Ze hebben me niet verteld of kolonel Graff bevorderd werd of voor de krijgsraad werd gesleept. Hij werd gewoon overgeplaatst en had orders om zich bij de Polemarch te melden.’

‘Is dat een goed teken of een slecht teken?’

‘Wie zal het zeggen? Aan de ene kant heeft Ender Wiggin het niet alleen overleefd, hij heeft ook de drempel genomen en is in verbijsterend goede vorm afgestudeerd, dat zal je de oude Graff toch moeten nageven. Maar aan de andere kant heb je die vierde passagier in de pendel. Die in een zak reist.’

‘Het is pas het tweede sterfgeval in de hele geschiedenis van de school. En het was dit keer tenminste geen zelfmoord.’

‘Wat vindt u beter aan moord, majoor Imbu?’

‘Het was geen moord, kolonel. We hebben het van twee camerastandpunten uit op een videoband. Niemand kan Ender iets verwijten.’

‘Maar ze zouden Graff iets kunnen verwijten. Als dit allemaal achter de rug is, kunnen de burgers onze dossiers gaan doorharken op goede en slechte beslissingen. Dan geven ze ons medailles als ze vinden dat we het goed hebben gedaan en nemen ons ons pensioen af en stoppen ons in de gevangenis als ze vinden dat we ernaast zaten. Ze zijn tenminste wel zo verstandig geweest om Ender niet te vertellen dat de jongen is gestorven.’

‘Trouwens al de tweede keer.’

‘Van Stilson hebben ze het hem ook niet verteld.’

‘Die jongen is om bang van te worden.’

‘Ender Wiggin is geen moordenaar. Hij wint gewoon — grondig. Als iemand bang voor hem moet zijn, dan zijn het de kruiperds.’

‘Je zou bijna medelijden met ze krijgen nu je weet dat Ender achter hen aan gaat.’

‘De enige met wie ik medelijden heb is Ender. Maar niet genoeg om voor te stellen dat ze hem moeten laten gaan. Ik heb net toegang gekregen tot materiaal dat tot nu toe alleen Graff mocht inzien. Over vlootbewegingen en dat soort dingen. Vroeger sliep ik altijd uitstekend.’

‘Raken we in tijdnood?’

‘Ik had er niet over moeten beginnen. Ik mag u geen niet vrijgegeven informatie doorgeven.’

‘Ik weet het.’

‘Laten we het zo stellen: ze hebben hem geen dag te vroeg naar de Officiersopleiding gestuurd. En misschien wel een paar jaar te laat.’

13. Valentine

‘Kinderen?’

‘Broer en zus. Ze hadden een vijfvoudige beveiliging opgebouwd in de netwerken — door voor bedrijven te schrijven die hun lidmaatschap betaalden, van dat soort dingen. Verduiveld moeilijk geweest om ze op te sporen.’

‘Wat hebben ze te verbergen?’

‘Alles is mogelijk. Maar het meest voor de hand liggende is hun leeftijd. De jongen is veertien, het meisje is twaalf.’

‘Wie van de twee is Demosthenes?’

‘Het meisje, de twaalfjarige.’

‘Neem me niet kwalijk, ik vind dit helemaal niet grappig, maar ik moet toch lachen. Al die tijd dat we ons grote zorgen hebben gemaakt, al die tijd dat we geprobeerd hebben de Russen over te halen om die Demosthenes toch niet al te ernstig te nemen! We hebben zelfs Locke erbij gesleept als bewijs dat de Amerikanen niet allemaal van die krankzinnige oorlogshitsers zijn. Broer en zus, nog niet eens echte pubers —’

‘En hun achternaam is Wiggin.’

‘Ach. Toeval?’

De Wiggin is een drietje. Zij zijn nummer één en twee.’

‘O, geweldig. Dat zullen de Russen helemaal nooit willen geloven —’

‘Dat Demosthenes en Locke niet net zo volledig onder onze invloed staan als de Wiggin.’

‘Is er soms echt een samenzwering? Staan ze onder iemands invloed?’

‘Wij hebben geen verband kunnen ontdekken tussen deze twee kinderen en enige volwassene die hen mogelijk zou kunnen opstoken.’

‘Dat houdt niet in dat niet iemand een manier bedacht kan hebben die jullie niet kunnen opsporen. Ik kan maar moeilijk geloven dat twee kinderen —’

‘Ik heb een gesprek gehad met kolonel Graff toen hij van de Krijgsschool aan land kwam. Naar zijn beste weten hebben deze kinderen nog nooit iets gedaan dat hun kunnen te boven gaat. Hun vaardigheden zijn praktisch gelijk aan die van — de Wiggin. Ze verschillen alleen in temperament. Maar wat hem wel verbaasde was de politieke opstelling van de twee personages. Demosthenes is zonder twijfel het meisje, maar Graff zegt dat zij voor de Krijgsschool werd afgewezen omdat ze te vredelievend was, te verzoeningsgezind, en vooral omdat ze zich te veel inleefde.’

‘Wat absoluut niet van Demosthenes gezegd kan worden.’

‘En de jongen heeft het karakter van een jakhals.’

‘Was het niet Locke die onlangs werd geprezen als “De enige waarlijk onbevooroordeelde geest in Amerika”?’

‘Het is moeilijk uit te maken wat er nou precies echt aan de hand is. Maar Graff heeft aanbevolen, en ik ben het met hem eens, om hen met rust te laten. Dat we niet moeten onthullen wie ze zijn. Dat we op dit moment niets anders rapporteren dan dat we hebben vastgesteld dat Locke en Demosthenes geen banden met het buitenland hebben en ook geen banden met een of andere binnenlandse groepering, behalve dan die in het openbaar op de netwerken bekend zijn gemaakt.’

‘Met andere woorden, geef ze ruim baan.’

‘Ik weet dat Demosthenes gevaarlijk lijkt, gedeeltelijk doordat hij — of zij — in zulke brede kringen medestanders vindt. Maar volgens mij betekent het toch wel iets dat de meest ambitieuze van het stel de gematigde, verstandige persoonlijkheid heeft gekozen. En ze doen nog niets anders dan praten. Ze hebben wel invloed maar geen macht.’

‘Naar mijn ervaring is invloed juist macht.’

‘Als we ooit vinden dat ze te ver gaan, kunnen we hen altijd nog makkelijk aan de kaak stellen.’

‘Alleen in de komende paar jaren. Hoe langer we ermee wachten, hoe ouder ze worden en hoe minder schokkend het zal zijn om te ontdekken wie ze zijn.’

‘Je weet hoe het gesteld is met de Russische troepenverplaatsingen van de laatste tijd. De kans blijft altijd bestaan dat Demosthenes gelijk heeft. En in dat geval —’

‘Is het maar goed dat Demosthenes bestaat. Goed. Voorlopig laten we hen hun gang gaan. Maar hou ze in de gaten. En ik moet natuurlijk manieren verzinnen om de Russen kalm te houden.’

* * *

Ondanks al haar bezwaren had Valentine wel schik in haar rol van Demosthenes. Haar rubriek verscheen nu op vrijwel elk nieuwsnet in het land en ze vond het wel leuk om haar kapitaal te zien groeien op de bankrekening van haar zaakwaarnemer. Af en toe koos ze samen met Peter een speciaal persoon of een goed doel uit aan wie ze uit naam van Demosthenes een zorgvuldig uitgekiend bedrag schonken; genoeg geld om de gift te laten opvallen, maar niet zo veel dat de kandidaat het gevoel zou hebben dat ze hem probeerden om te kopen. Ze ontving inmiddels zoveel brieven dat haar nieuwsnet een secretaris had aangenomen om bepaalde soorten routinecorrespondentie voor haar af te handelen. De geinige brieven, van nationale en internationale leiders, soms vijandig en soms vriendelijk, maar altijd pogingen om op diplomatieke wijze de werking van Demosthenes’geest te doorgronden — die lazen zij en Peter samen, waarbij ze soms helemaal slap van het lachen lagen over het feit dat zulke mensen zonder dat ze het zelf wisten aan kinderen schreven.

Maar soms schaamde ze zich. Vader las regelmatig de rubriek van Demosthenes; Locke las hij nooit, of als hij het al deed, hield hij zijn mond erover. Maar onder het eten vergastte hij hen regelmatig op een rake bewering die Demosthenes die dag in zijn rubriek had gedaan. Peter vond het enig als vader dat deed — ‘Zie je wel, dat bewijst dat de gewone man je leest’— maar Valentine vond het vernederend voor vader. Als hij er ooit achter zou komen dat ik het was die aldoor die rubriek volschreef waaruit hij regelmatig iets tegen ons aanhaalde, en dat ik de helft van de dingen die ik schreef niet eens echt meende, dan zou hij kwaad worden en zich schamen.

Op school bracht ze hen een keer bijna in moeilijkheden toen haar geschiedenislerares de klas opdracht gaf om een opstel te schrijven waarin ze de opvattingen van Demosthenes en van Locke zoals die in twee van hun vroegste stukken naar voren kwamen, tegenover elkaar moesten stellen. Valentine verloor de voorzichtigheid uit het oog en leverde een briljante analyse in. Als gevolg daarvan moest ze ontzettend veel werk verzetten om het schoolhoofd ervan te weerhouden om te proberen haar essay geplaatst te krijgen op het nieuwsnet dat ook de rubriek van Demosthenes bracht. Peter was witheet geworden. ‘Jouw schrijfstijl lijkt veel te veel op die van Demosthenes, dat mag niet gepubliceerd worden! Ik kan Demosthenes maar beter nu de nek omdraaien, voor ik je niet meer in de hand kan houden.’

Hoe hij ook te keer ging over die blunder, als hij stil werd vond ze het veel enger. Dat gebeurde bijvoorbeeld toen Demosthenes werd uitgenodigd om zitting te nemen in het Presidentiële Adviesorgaan voor Onderwijs met het Oog op de Toekomst, een comité van hoge pieten dat speciaal was opgezet om niets te doen, maar dan wel op een spectaculaire manier. Valentine dacht dat Peter het wel als een overwinning zou opvatten, maar dat was niet het geval. ‘Wijs af,’zei hij.

‘Waarom zou ik?’vroeg ze. ‘Er zit geen werk aan vast en ze hebben zelfs gezegd dat ze alleen via het netwerk zouden vergaderen vanwege de welbekende wens van Demosthenes om onbekend te blijven. Demosthenes wordt er een gewaardeerd lid van de samenleving door en —’

‘En je vindt het verrukkelijk dat jij dat eerder hebt bereikt dan ik.’

‘Peter, het gaat niet om jou en mij, het gaat om Demosthenes en Locke. Wij hebben ze verzonnen. Ze bestaan niet echt. Bovendien betekent deze benoeming helemaal niet dat ze Demosthenes meer waarderen dan Locke, het betekent alleen dat Demosthenes een krachtiger achterban heeft. Je wist dat hij die zou krijgen. Zijn benoeming is een gebaar naar een groot aantal Russen-haters en chauvinisten.’

‘Het was helemaal de bedoeling niet dat het zo zou werken. Locke had de waardering van de mensen moeten krijgen.’

‘Die krijgt hij ook! Echte waardering heeft alleen meer tijd nodig dan ambtelijke waardering. Peter, je moet niet kwaad op me worden omdat ik de dingen die je me zelf hebt opgedragen goed heb gedaan.’

Maar kwaad was hij toch, dagenlang en al die tijd liet hij het schrijven van haar rubriek volledig aan haarzelf over in plaats van haar op te dragen wat ze moest schrijven. Hij nam waarschijnlijk aan dat de kwaliteit van de rubriek van Demosthenes dan wel achteruit zou gaan, maar zo dat al het geval was merkte niemand het op. Misschien maakte het hem nog wel kwaaier dat ze geen enkele keer bij hem om hulp kwam bedelen. Ze was nu al zo lang Demosthenes dat ze niemand meer nodig had om haar te vertellen wat Demosthenes van de dingen zou denken.

En naarmate haar correspondentie met andere politiek actieve burgers toenam, kreeg ze allerlei dingen te horen, informatie die voor het gewone publiek nu eenmaal niet beschikbaar was. Bepaalde militairen die met haar correspondeerden lieten ongemerkt wel eens wat los over bepaalde dingen en Peter en zij bouwden daaruit een fascinerend en beangstigend beeld op van de activiteiten van het Warschaupact. Ze bereidden zich inderdaad op een oorlog voor, een gewelddadige, bloedige grondoorlog. Demosthenes zat er niet naast met zijn vermoeden dat het Warschaupact zich niet aan de afspraken van de Bond hield.

En het karakter van Demosthenes begon geleidelijk aan een eigen leven te leiden. Als ze aan het schrijven was merkte ze aan het eind van een betoog zelfs af en toe dat ze het eigenlijk wel eens was met wat bedoeld was als een berekende opstelling. En soms ergerde ze zich bij het lezen van Peters Locke-stukken aan het feit dat hij kennelijk volkomen blind was voor wat er werkelijk aan de hand was.

Misschien is het wel onmogelijk om een rol te spelen zonder uiteindelijk te worden wat je voorwendt te zijn. Ze dacht erover na, maakte zich er een paar dagen zorgen over en schreef toen een stuk over dat thema, om aan te tonen dat de politici die om de lieve vrede te bewaren de Russen vleiden, onvermijdelijk zouden eindigen als hun slaaf in elk opzicht. Het was een zalige uithaal naar de huidige machthebbers en ze kreeg er een heleboel prima brieven op. Ze was ook niet langer bang om tot op zekere hoogte in Demosthenes te veranderen. Hij is slimmer dan Peter en ik ooit vermoedden, bedacht ze.

Graff stond haar na schooltijd op te wachten. Hij leunde tegen zijn auto. Hij was in burger en hij was veel dikker geworden zodat ze hem aanvankelijk niet eens herkende. Maar hij wenkte haar en voor hij zich kon voorstellen, herinnerde ze zich zijn naam.

‘Ik schrijf geen brieven meer,’zei ze. ‘Ik had die ene ook nooit moeten schrijven.’

‘Dan hou je zeker niet van medailles?’

‘Niet erg, nee.’

‘Ga mee een stukje rijden, Valentine.’

‘Ik ga niet bij vreemde mannen in de auto.’

Hij gaf haar een vel papier. Het was een verklaring van overdracht van ouderlijk gezag, ondertekend door haar ouders.

‘Goed, u bent dus geen vreemde man. Waar gaan we heen?’

‘Op bezoek bij een jong soldaat die in Greensboro met verlof is.’

Ze stapte in de auto. ‘Ender is nog maar tien,’zei ze. ‘Ik dacht dat u die eerste keer had gezegd dat hij pas voor verlof in aanmerking kwam als hij twaalf was.’

‘Hij heeft een paar klassen overgeslagen.’

‘Dus het gaat goed met hem?’

‘Dat moet je hem zelf maar vragen als je hem ziet.’

‘Waarom alleen ik? Waarom niet ons hele gezin?’

Graff zuchtte. ‘Ender bekijkt de wereld op zijn eigen manier. We moesten hem al overhalen om jou te willen zien. Voor Peter en je ouders toonde hij geen enkele belangstelling. Het leven op de Krijgsschool heeft hem erg in beslag genomen.’

‘Wat bedoelt u, dat hij gek is geworden?’

‘Integendeel, hij heeft een zeer gezond verstand. Hij is verstandig genoeg om in te zien dat zijn ouders niet bepaald staan te dringen om het boekje met genegenheid dat vier jaar geleden stevig werd dichtgeslagen opnieuw open te slaan. En wat Peter betreft — we hebben niet eens voorgesteld dat hij hem zou ontmoeten omdat we hem de kans niet wilden geven om ons te vertellen dat we de kolere konden krijgen.’

Ze reden over de snelweg naar het Brandtmeer, namen de eerste afslag voorbij het meer en volgden daarna een op en neer kronkelende weg tot ze bij een wit geschilderd houten huis kwamen dat bovenop een heuveltop stond. Aan de ene kant keek je uit op het Brandtmeer en aan de andere kant op een twee hectare groot privé-meertje. ‘Dit huis is hier ooit in opdracht van een TV-beroemdheid neergezet,’zei Graff. ‘De I.V. heeft het ongeveer twintig jaar geleden in handen gekregen toen het wegens belastingschulden verkocht moest worden. Ender wilde absoluut niet dat zijn gesprek met jou afgeluisterd zou worden. Ik heb hem beloofd dat we dat niet zouden doen en om een vertrouwelijke sfeer te wekken gaan jullie dadelijk met zijn tweeën het meer op met een vlotje dat hij zelf gebouwd heeft. Ik moet je wel vertellen dat ik van plan ben om je naderhand volledig uit te horen. Je hoeft niets te zeggen, maar ik hoop dat je het wel doet.’

‘Ik heb mijn badpak niet bij me.’

‘Dat hebben wij wel.’

‘Eén zonder afluisterapparatuur?’

‘Op een bepaald punt moet je elkaar vertrouwen. Ik weet bijvoorbeeld wie Demosthenes in werkelijkheid is.’

Ze voelde een rilling van angst over haar rug lopen maar ze zei niets.

‘Ik weet het al sinds ik uit de Krijgsschool op aarde arriveerde. Er zijn misschien maar zes personen op de hele wereld die zijn ware identiteit kennen. De Russen niet meegerekend — god mag weten wat zij allemaal weten. Maar Demosthenes heeft van ons niets te vrezen. Demosthenes kan op onze discretie rekenen. En op dezelfde manier vertrouw ik erop dat Demosthenes tegen Locke zal zwijgen over wat er hier vandaag voorvalt. Wederzijds vertrouwen. We vertellen elkaar dingen.’

Valentine kon niet uitmaken of het nu Demosthenes was die hun wel aanstond of Valentine Wiggin. In het eerste geval zou ze hen nooit vertrouwen, in het laatste geval kon ze dat misschien wel doen. Het feit dat ze niet wilden dat ze dit met Peter besprak leek erop te wijzen dat ze misschien wisten waarin ze van elkaar verschilden. Ze stond er maar niet bij stil of ze zelf het verschil nog wel kende.

‘U zei dat hij zelf het vlot heeft gebouwd. Hoe lang is hij al hier?’

‘Twee maanden. Het was de bedoeling dat zijn verlof maar een paar dagen zou duren. Maar zie je, hij heeft niet erg veel belangstelling voor voortzetting van zijn opleiding.’

‘Oh. Dus ik moet weer voor therapie zorgen.’

‘Dit keer kunnen we je brief niet censureren. We wagen het er maar op. We hebben je broer hard nodig. De mensheid staat op de rand van de afgrond.’

Dit keer was Val oud genoeg om te weten hoe groot het gevaar was waarin de wereld verkeerde. En ze was al zo lang Demosthenes dat ze zonder aarzelen haar plicht zou doen. ‘Waar is hij ?’

‘Onder aan de steiger.’

‘Waar is het badpak?’

Ender zwaaide niet toen ze langs de helling naar hem toe liep, hij lachte zelfs niet toen ze op de drijvende steiger stapte. Maar ze wist dat hij het fijn vond om haar weer te zien want zijn ogen lieten haar gezicht geen seconde los.

‘Je bent groter dan ik me herinner,’zei ze dom.

‘Jij ook,’zei hij. ‘Ik herinner me ook dat je mooi was.’

‘Het geheugen kan ons aardig voor de gek houden.’

‘Nee. Jouw gezicht is nog hetzelfde maar ik weet niet meer wat mooi betekent. Ga mee het meer op.’

Ze keek een beetje aarzelend naar het kleine vlot.

‘Als je maar niet gaat staan is er niks aan de hand,’zei hij. Hij kroop er als een spin op handen en voeten op. ‘Het is het eerste ding dat ik eigenhandig heb gemaakt sinds we samen met blokken bouwden. Peterbestendige bouwwerken.’

Ze lachte. Ze bouwden altijd graag dingen die zelfs bleven staan als je het grootste deel van de zichtbare steunen weghaalde. Peter haalde liever hier en daar een blok weg zodat de volgende persoon die zijn bouwsel aanraakte het zou doen instorten. Peter was een ezel, maar hij was wel het middelpunt van hun jeugd.

‘Peter is veranderd,’zei ze.

‘Laten we het niet over hem hebben,’zei Ender.

‘Afgesproken.’

Ze kroop op het vlot, niet zo behendig als Ender. Hij gebruikte een peddel om hen langzaam naar het midden van het privémeer te roeien. Ze maakte een opmerking over dat hij zo bruin was en zo sterk.

‘Sterk ben ik op de Krijgsschool geworden. Bruin hier op het meer. Ik ben veel op het water. Als ik zwem is het net of ik in nul g ben. Dat mis ik wel, nul g. En als ik hier op het meer ben helt het land naar alle kanten omhoog.’

‘Alsof je in een kom woont.’

‘Ik heb de afgelopen vier jaar in een kom geleefd.’

‘En nu zijn we dus vreemden?’

‘Niet dan, Valentine?’

‘Nee,’zei ze. Ze stak haar hand uit en gaf hem een tikje op zijn been. Toen kneep ze hem ineens in zijn knie, precies op de plek waar hij helemaal niet tegen kietelen kon.

Maar bijna op hetzelfde moment had hij haar pols te pakken. Hij had haar in een ijzersterke greep ook al waren zijn handen kleiner dan de hare en zijn armen tenger en smal. Even zag hij er erg gevaarlijk uit; toen ontspande hij zich. ‘O ja,’zei hij. ‘Jij kietelde me vroeger altijd.’

‘Niet meer,’zei ze terwijl ze haar hand terugtrok.

‘Zin om te zwemmen?’

Als antwoord liet ze zich over de rand van het vlot vallen. Het water was helder en schoon en er zat geen chloor in. Ze zwom een tijdje rond en keerde toen weer naar het vlot terug en ging in het wazige zonlicht liggen. Er kwam een wesp aanvliegen die vlak naast haar hoofd op het vlot ging zitten. Ze wist dat hij daar zat en normaal zou ze er wel bang voor geweest zijn. Maar vandaag niet. Laat hem maar lekker op dit vlot in de zon zitten bakken, dat doe ik ook.

Ineens begon het vlot te schommelen en toen ze zich omdraaide zag ze Ender rustig met één vinger de wesp dooddrukken. ‘Akelige beesten deze,’zei Ender. ‘Ze steken zonder enige aanleiding.’Hij lachte. ‘Ik heb een heleboel opgestoken over preventieve strategie. Ik ben erg goed. Niemand heeft het ooit van me gewonnen. Ik ben de beste soldaat die ze ooit gehad hebben.’

‘Niemand had anders verwacht,’zei ze. ‘Je bent uiteindelijk een Wiggin.’

‘Wat dat ook mag betekenen,’zei hij.

‘Het betekent dat je een rol van belang gaat spelen in de wereld.’En ze vertelde hem waarmee Peter en zij bezig waren.

‘Hoe oud is Peter, veertien? En hij maakt nu al plannen voor wereldheerschappij ?’

‘Hij denkt dat hij Alexander de Grote is. En waarom zou hij dat niet zijn? Waarom zou jij dat niet ook zijn?’

‘We kunnen niet allebei Alexander zijn.’

‘Twee kanten van dezelfde munt. En ik ben het metaal er tussenin.’Nog terwijl ze het zei vroeg ze zich af of het misschien eigenlijk nog waar was ook. Ze had deze laatste paar jaar zo veel met Peter gedeeld dat ze hem begreep, zelfs als ze hem verachtelijk vond. Terwijl Ender tot nu toe niet meer dan een herinnering was geweest. Een heel klein, tenger jongetje dat haar bescherming nodig had. Niet deze bruin verbrande jongeling met zijn kille blik die met zijn vingers wespen dooddrukte. Misschien zijn hij en Peter en ik wel precies gelijk en zijn we dat ook altijd al geweest. Misschien dachten we alleen maar dat we van elkaar verschilden omdat we jaloers op elkaar waren.

‘De moeilijkheid met munten is dat er altijd maar één kant boven kan liggen.’

En jij denkt natuurlijk dat je op dit moment onder ligt. ‘Ze willen dat ik je aanspoor om je opleiding af te maken.’

‘Het is geen opleiding, het zijn spelletjes. Allemaal spelletjes van begin tot eind, alleen veranderen ze de regels wanneer ze daar zin in hebben.’Hij stak een slappe hand omhoog. ‘Zie je de touwtjes?’

‘Maar jij kunt hen toch ook gebruiken.’

‘Alleen als ze zich willen laten gebruiken. Alleen als ze denken dat ze jou gebruiken. Nee, het is te zwaar, ik doe niet meer mee. Net als ik me lekker begin te voelen, net als ik denk dat ik het wel ga redden, steken ze je weer een nieuw mes tussen je ribben. Nu ik hier ben heb ik steeds maar nachtmerries. Ik droom dat ik in de strijdzaal ben, maar in plaats van dat daar gewoon gewichtloosheid heerst, halen ze geintjes uit met de zwaartekracht. Ze blijven telkens de richting ervan veranderen en ik kom dus nooit terecht op de wand die ik wilde bereiken. En ik blijf maar smeken of ze me door de deur willen laten, maar ze laten me er niet uit, ze zuigen me steeds weer terug de zaal in.’

Ze hoorde de boosheid in zijn stem en nam aan dat die op haar gericht was. ‘Dat zal mijn rol hier nu ook wel zijn. Je weer terug-zuigen.’

‘Ik wilde je helemaal niet zien.’

‘Dat hebben ze me verteld.’

‘Ik was bang dat ik nog steeds van je hield.’

‘Daar hoopte ik op.’

‘Mijn angst, jouw wens — allebei uitgekomen.’

‘Ender, het is echt waar. We zijn misschien wel jong, maar we zijn niet machteloos. Als we ons lang genoeg aan hun regels houden, nemen we het spel over.’Ze giechelde. ‘Ik zit in een presidentieel adviesorgaan. Peter heeft ontzettend de pest in.’

‘Ik krijg geen toestemming om de netwerken te gebruiken. Er is geen enkele computer in dit huis, behalve dan de huishoudmachines die de beveiliging en de verlichting regelen. Antieke dingen. Al een eeuw geleden ingebouwd toen ze computers maakten die nergens op konden worden aangesloten. Ze namen me m’n leger af, ze namen me m’n lessenaar af en weet je wat? Het kan me eigenlijk geen moer schelen.’

‘Dan heb je zeker genoeg aan je eigen gezelschap.’

‘Niet aan mezelf, maar aan m’n herinneringen.’

‘Misschien is dat wel wie je bent, wat je je herinnert.’

‘Nee. Mijn herinneringen aan vreemden. Mijn berinneringen aan de kruiperds.’

Valentine huiverde alsof er plotseling en kille windvlaag overtrok. ‘Ik kijk niet meer naar de opnames van de kruiperds. Ze zijn altijd hetzelfde.’

‘Ik bestudeerde ze uren achter elkaar. De manier waarop hun schepen zich door de ruimte verplaatsen. En er viel me iets geks op, dat ik pas bedacht toen ik hier op het meer dreef. Ik besefte dat alle gevechten waarin kruiperds en mensen lijfelijk tegenover elkaar staan, dat die uit de Eerste Invasie afkomstig zijn. Alle taferelen uit de Tweede Invasie, waarin onze soldaten I.V.-uniformen dragen, in die taferelen zijn alle kruiperds altijd al dood. Ze liggen daar maar of hangen dood over hun regelpanelen. Geen enkel teken van strijd of zo. En het gevecht van Mazer Rackham — van dat gevecht hebben ze ons nog nooit ook maar een meter laten zien.’

‘Misschien is er wel een geheim wapen.’

‘Nee, het kan me niet schelen hoe we hen doodden. Het gaat mij om de kruiperds zelf. Ik weet niks van hen en toch word ik geacht op een gegeven moment tegen hen te vechten. Ik heb een heleboel gevechten meegemaakt in mijn leven, soms in spelverband, soms — helemaal niet in spelverband. Ik heb iedere keer gewonnen omdat ik kon begrijpen hoe mijn vijand dacht. Dat kon ik afleiden uit wat ze deden. Ik kon nagaan wat zij dachten dat ik deed, welke wendingen zij het gevecht wilden laten nemen. En daar maakte ik dan gebruik van. Daar ben ik heel goed in. Begrijpen hoe andere mensen denken.’

‘De vloek waaronder de kinderen-Wiggin gebukt gaan.’Ze zei het als een grapje maar ze vond het een beangstigend idee dat Ender haar net zo volledig zou kunnen begrijpen als hij zijn vijanden begreep. Peter begreep haar altijd, of althans hij dacht dat hij haar begreep, maar hij was moreel zo’n beerput dat ze zich nooit hoefde te schamen, zelfs niet als hij haar slechtste gedachten raadde. Maar Ender — ze wilde niet dat hij haar doorzag. Ze zou zich naakt voelen; ze zou zich schamen. ‘Jij denkt dat je de kruiperds niet kunt verslaan als je hen niet kent.’

‘Het gaat nog veel dieper. Ik zat hier maar in mijn eentje en omdat ik niks te doen had ging ik ook over mezelf nadenken. Ik probeerde te begrijpen waarom ik zo’n ontzettende hekel aan mezelf heb.’

‘Nee, Ender.’

‘Geen gezeur van “Nee Ender”. Het heeft behoorlijk lang geduurd voor ik doorhad dat het zo was, maar geloof me, ik had een hekel aan mezelf. Heb. En het kwam ongeveer hier op neer: op het moment dat ik mijn vijand echt goed begrijp, goed genoeg om hem te kunnen verslaan, op dat moment hou ik ook van hem. Volgens mij is het onmogelijk om iemand echt te begrijpen, wat iemand wil, wat iemand gelooft, zonder van hem te houden op dezelfde manier als hij van zichzelf houdt. En dan, juist op het moment dat ik van iemand hou —’

‘Versla je hem.’Even was ze helemaal niet bang dat hij haar zou doorzien.

‘Nee, nee, je begrijpt het niet. Ik vernietig hem. Ik maak het hem onmogelijk om mij ooit nog pijn te doen. Ik stamp hem helemaal in elkaar tot hij gewoon niet meer bestaat.’

‘Natuurlijk doe je dat niet.’En nu kwam de angst terug, nog erger dan tevoren. Peter is milder geworden, maar jij, jou hebben ze in een moordenaar veranderd. Twee kanten van dezelfde munt, maar welke kant is wat?

‘Ik heb een paar mensen echt ernstig gewond, Valentine. Ik zuig dit niet uit m’n duim.’

‘Dat weet ik Ender.’Hoe zal je mij wonden?

‘Zie je nou wat voor iemand ik aan het worden ben, Val?’vroeg hij zacht. ‘Zelfs jij bent bang voor me.’En hij streelde haar zo zacht over haar wang dat ze wel kon janken. Net zo zacht als de aanraking van zijn handje toen hij nog een baby was. Dat herinnerde ze zich nog, zijn zachte, onschuldige babyhandje tegen haar wang.

‘Ik ben niet bang voor je,’zei ze en op dat moment was het waar.

‘Dat zou je wel moeten zijn.’

Nee. Juist helemaal niet. ‘Als je nog langer in het water blijft wordt je hele vel rimpelig. Bovendien krijgen de haaien je te pakken.’

Hij grijnsde. ‘De haaien hebben al heel lang geleden geleerd om mij met rust te laten.’Maar hij hees zich toch op het vlot waardoor het schuin ging hangen zodat er een hele golf water overheen spoelde. Het voelde koud aan tegen Valentines rug.

‘Ender, het gaat Peter lukken. Hij is slim genoeg om de tijd te nemen die ervoor nodig is, maar hij zal de macht in handen krijgen -zo niet nu meteen, dan toch later. Ik weet niet of dat goed of slecht zal zijn. Peter kan wreed zijn maar hij weet alles van het verwerven en handhaven van macht en er zijn tekenen die erop wijzen dat als de oorlog met de kruiperds eenmaal afgelopen is, en hij kan natuurlijk al afgelopen zijn voor hij ooit echt is begonnen, dat dan de wereld weer in een chaotische toestand zal terugvallen. Voor de Eerste Invasie was het Warschaupact onderweg naar de wereldhegemonie. Als ze dat na de oorlog weer gaan proberen —’

‘Dan zou zelfs Peter een beter alternatief zijn.’

‘Jij hebt iets van de vernietiger in jezelf ontdekt, Ender. Nou, ik ook. Peter had daar geen alleenrecht op, in weerwil van wat de testers dachten. En Peter heeft iets van de bouwer in zich. Hij is niet vriendelijk, maar hij maakt niet langer elk goed ding dat hij ziet kapot. Als je eenmaal beseft dat de macht uiteindelijk altijd in handen komt van het soort mensen dat hem begeert, kan hij bij slechter mensen dan bij Peter terechtkomen vind ik.’

‘Met zo’n krachtige aanbeveling zou ik zelf ook op hem stemmen.’

‘Soms lijkt het volkomen belachelijk. Een jongen van veertien en zijn jongere zusje die plannen maken om de wereldheerschappij in handen te krijgen.’Ze probeerde te lachen. Het was niet grappig. ‘We zijn niet bepaald normale kinderen, hè? Geen van drieën.’

‘Heb jij wel eens dat je zou willen dat we dat wel waren?’

Ze probeerde zich voor te stellen dat ze net zo was als de andere meisjes op school. Probeerde zich voor te stellen hoe haar leven zou zijn als ze zich niet verantwoordelijk voelde voor de toekomst van de wereld. ‘Het zou zo saai zijn.’

‘Volgens mij niet.’En hij strekte zich uit op het vlot alsof hij eeuwig op het water kon blijven liggen.

Het was waar. Wat ze op de Krijgsschool ook met Ender hadden uitgehaald, ambities koesterde hij niet meer. Hij wilde echt het door de zon opgewarmde water van deze kom niet verlaten.

Nee, besefte ze vervolgens. Nee, hij denkt dat hij hier niet vandaan wil, maar hij heeft nog veel te veel van Peter weg. Of te veel van mij. Geen van drieën zouden we met niets om handen erg lang gelukkig kunnen blijven. Of misschien kunnen we wel gewoon geen van drieën gelukkig worden met alleen onszelf als gezelschap.

En dus begon ze weer te porren. ‘Welke naam kent iedereen op de hele wereld?’

‘Mazer Rackham.’

‘En als jij nu de volgende oorlog wint, net als Mazer destijds?’

‘Mazer Rackham had mazzel. Hij was een invaller. Niemand geloofde in hem. Hij was gewoon toevallig op het juiste moment op de juiste plaats.’

‘Maar stel nou dat het je lukt. Stel dat je de kruiperds verslaat en dat jouw naam even beroemd wordt als die van Mazer Rackham.’

‘Laat iemand anders maar beroemd worden. Peter wil beroemd worden. Laat hij de wereld maar redden.’

‘Ik heb het niet over roem, Ender. Ik heb het ook niet over macht. Ik heb het over toevallige samenlopen van omstandigheden, zoals de omstandigheid dat Mazer Rackham toevallig ter plaatse was toen iemand de kruiperds tot staan moest brengen.’

‘Als ik hier ben,’zei Ender, ‘ben ik niet daar. Dan zijn daar wel anderen. Laten zij de mazzel maar hebben.’

Zijn toon van vermoeide onverschilligheid ergerde haar. ‘Ik heb het over mijn leven, egoïstische klootzak.’Als haar woorden hem al kwetsten, gaf hij dat in ieder geval niet te kennen. Hij bleef gewoon liggen met zijn ogen dicht. ‘Het is maar goed dat ik, toen jij klein was en Peter je pestte, niet rustig heb afgewacht tot mam en pap je kwamen redden. Ik wist dat je de monitor had, maar ik wachtte ook niet af tot zij zouden ingrijpen. Weet jij wat Peter mij deed als ik hem weer eens had verhinderd om jou pijn te doen?’

‘Hou je kop,’fluisterde Ender.

Omdat ze zag dat zijn borst trilde, omdat ze wist dat ze hem echt geraakt had, omdat ze wist dat ze net als Peter zijn zwakke plek had opgespoord om hem daar een steek toe te brengen, hield ze haar mond.

‘Ik kan de kruiperds niet verslaan,’zei Ender zacht. ‘Op een dag zal ik net als Mazer Rackham ter plaatse zijn en iedereen zal van mij afhankelijk zijn en dan kan ik het niet.’

‘Als jij het niet kunt, Ender, dan had niemand het gekund. Als je hen niet kunt verslaan, dan verdienen ze het om te winnen omdat ze sterker en beter zijn dan wij. Dan is het jouw schuld niet.’

‘Vertel dat maar aan de doden.’

‘Als jij het niet doet, wie doet het dan wel?’

‘Elke willekeurige ander.’

‘Niemand Ender. Ik zal je eens iets vertellen. Als je het probeert en je verliest, kan je er niets aan doen. Maar als je het niet probeert en we verliezen, dan is dat jouw schuld. Dan heb jij ons allemaal omgebracht.’

‘Ik ben toch al een moordenaar.’

‘Wat zou je dan anders moeten zijn? Mensen hebben hun hersens niet ontwikkeld om op meertjes rond te drijven. Doden is het eerste dat we leerden. En dat is maar goed ook, anders zouden wij nu uitgestorven zijn en zouden de tijgers de aarde in handen hebben.’

‘Ik heb nooit van Peter kunnen winnen. Wat ik ook zei of deed. Het lukte me nooit.’

Het draaide dus weer om Peter. ‘Hij was jaren ouder dan jij. En veel sterker.’

‘Dat zijn de kruiperds ook.’

Ze kon de logica van zijn gedachtengang wel volgen. Of liever gezegd de onlogica ervan. Hij kon winnen wat hij maar wilde, maar diep in zijn hart wist hij dat er altijd iemand zou zijn die hem kon vernietigen. Hij wist altijd dat hij niet echt had gewonnen omdat Peter er nog was, de ongeslagen kampioen.

‘Dus je wilt Peter verslaan?’vroeg ze.

‘Nee,’antwoordde hij.

‘Versla de kruiperds. Kom dan terug en kijk eens wie er nog op Peter Wiggin let. Kijk hem recht in zijn gezicht als de hele wereld van je houdt en je vereert. Dat zal in zijn ogen een nederlaag zijn, Ender. Zo moet je van hem winnen.’

‘Je begrijpt het niet,’zei hij.

‘Ja, ik begrijp het wel.’

‘Nee, je snapt het niet. Ik wil Peter helemaal niet verslaan.’

‘Wat wil je dan?’

‘Ik wil dat hij van me houdt.’

Daar had ze geen antwoord op. Voor zover zij wist hield Peter van niemand.

Ender zei niets meer. Bleef gewoon rustig liggen. En liggen.

Toen uiteindelijk met het dalen van de zon de muskieten boven het water kwamen zweven, nam Valentine druipend van het zweet een laatste duik in het water en begon vervolgens het vlot naar de kant te duwen. Ender liet uit niets blijken dat hij wist wat ze deed, maar aan zijn onregelmatige ademhaling hoorde ze dat hij niet sliep. Toen ze de kant bereikten, klauterde ze op de steiger en zei: ‘Ik hou van je, Ender. Meer dan ooit. Wat je ook gaat besluiten.’

Hij gaf geen antwoord. Ze betwijfelde of hij haar zou geloven. Ze liep tegen de helling omhoog, laaiend op de mensen die haar zo ver hadden gekregen om Ender op deze manier aan te vallen. Want ze had per slot van rekening precies gedaan wat ze van haar verlangden. Ze had Ender overgehaald om zijn opleiding te hervatten en hij zou haar dat niet gauw vergeven.

Nog druipend van zijn laatste duik in het meer verscheen Ender in de deuropening. Het was donker buiten en donker in de kamer waar Graff op hem wachtte.

‘Gaan we nu?’vroeg Ender.

‘Als je wilt,’zei Graff.

‘Wanneer?’

‘Als jij zover bent.’

Ender ging douchen en kleedde zich aan. Hij was eindelijk een beetje gewend aan de manier waarop burgerkleren om zijn lijf zaten maar hij voelde zich nog steeds niet lekker zonder uniform of flits-pak. Ik zal nooit meer een flitspak dragen, bedacht hij. Dat hoort bij het spel van de Krijgsschool en dat is afgelopen. Hij hoorde de krekels als idioten te keer gaan in het bos; vlakbij hoorde hij het knerpende geluid van een auto die traag over een grindpad reed.

Wat moest hij nog meer meenemen? Hij had verschillende van de boeken in de bibliotheek gelezen, maar die hoorden bij het huis en die mocht hij niet meenemen. Het enige dat zijn eigendom was was het vlot dat hij zelf gebouwd had. Dat zou hier ook blijven.

In de kamer waar Graff hem opwachtte brandde nu licht. Graff had zich ook verkleed. Hij was weer in uniform.

Ze zaten naast elkaar op de achterbank van de auto terwijl ze over landelijke wegen naar de achteringang van de luchthaven reden. ‘In de tijd toen de bevolking nog toenam,’zei Graff, ‘hielden ze in dit gebied de bossen en de boerderijen in stand. Dit land ligt op een waterscheiding. Uit de regen die hier valt ontspringen een heleboel rivieren en ondergrondse stromen. De Aarde is heel diep, Ender en leeft tot in zijn hart. Wij mensen leven alleen maar op de allerbovenste laag, zoals de insekten die op het schuim van het stilstaande water langs de oever leven.’

Ender zei niets.

‘Wij leiden onze bevelhebbers zo op als we doen omdat dat nodig is — ze moeten nu eenmaal op een bepaalde manier denken, ze mogen door een heleboel dingen niet afgeleid worden, en dus isoleren we hen. Jou. Houden jou in afzondering. En het werkt. Maar als je nooit mensen ontmoet, als je nooit de Aarde zelf leert kennen, als je tussen metalen wanden leeft die de koude ruimte buitensluiten, dan is het zo makkelijk om te vergeten waarom de Aarde het waard is om gered te worden. Waarom deze mensenwereld de tol die jij betaalt misschien wel waard is.’

Dus daarom heb je me hierheen gehaald, dacht Ender. Ondanks al je haast heb je daarom drie maanden de tijd genomen om me van de Aarde te leren houden. Nou, het heeft gewerkt. Al je trucs hebben gewerkt. Valentine ook; zij was ook een van jullie trucs, om mij eraan te herinneren dat ik niet voor mezelf naar school ga. Nou, ik weet het weer.

‘Ik mag dan misbruik gemaakt hebben van Valentine,’zei Graff, ‘en je zal me daar wel om haten, Ender, maar je moet één ding goed onthouden — het werkt alleen maar omdat wat er tussen jullie bestaat echt is, belangrijk is. Miljarden van zulke banden tussen menselijke wezens. Daar vecht je voor, om die in leven te houden.’

Ender draaide zijn gezicht naar het raampje en keek naar de dalende en stijgende helikopters en luchtschepen.

Ze namen een helikopter naar de ruimtehaven van de I.V. op Stumpy Point. Officieel heette de haven naar een dode Hegemoon, maar iedereen noemde hem Stumpy Point, naar het zielige kleine stadje dat onder het asfalt was verdwenen toen ze de aanvoerroutes aanlegden naar de enorme eilanden van staal en beton die het water van de Pamlico Sound bespikkelden. Er waren nog steeds watervogels die met hun aanstellerige kleine pasjes door het zoute water holden waar de bemoste bomen zich omlaag bogen alsof ze hun dorst wilden lessen. Het begon licht te regenen en het beton lag er zwart en glimmend bij; je kon moeilijk uitmaken waar het beton eindigde en het water van de Sound begon.

Graff leidde hem door een doolhof van formaliteiten. Zijn gezag droeg Graff bij zich in de vorm van een kleine plastic bal. Die liet hij in kokers vallen en dan vlogen deuren voor hen open en mensen sprongen groetend in de houding en de kokers spuwden het balletje weer uit en Graff ging verder. Ender merkte dat aanvankelijk iedereen naar Graff keek, maar naarmate ze verder in de ruimtehaven doordrongen begonnen de mensen op Ender te letten. Aanvankelijk was het de gezagdrager die opgemerkt werd, maar verderop waar iedereen gezag had, wilden ze zien wie hij bij zich had.

Pas toen Graff zich in de pendel op de stoel naast hem vastgespte besefte Ender dat Graff met hem mee zou opstijgen.

‘Hoe ver?’vroeg Ender. ‘Hoe ver reist u met me mee?’

Graff lachte zuinigjes. ‘De hele weg, Ender.’

‘Maken ze u directeur van de Officiersopleiding?’

‘Nee.’

Ze hadden Graff dus van zijn post op de Krijgsschool ontheven uitsluitend en alleen om Ender naar zijn volgende taak te vergezellen. Hoe belangrijk ben ik eigenlijk? vroeg hij zich af. En alsof Peter hem iets in het oor fluisterde hoorde hij een inwendige stem zeggen: Hoe kan ik dit gebruiken?

Hij huiverde en probeerde aan iets anders te denken. Peter droomde er dan misschien van om over de wereld te heersen, maar Ender niet. Maar als hij achteraf terugkeek naar zijn leven op de Krijgsschool, moest hij bekennen dat hij weliswaar nooit macht had nagestreefd, maar die wel altijd had bezeten. Maar dat was macht die voortkwam uit uitmuntendheid en niet uit manipulatie, concludeerde hij. Hij had geen reden om zich ervoor te schamen. Hij had nooit zijn macht gebruikt om iemand te kwetsen, behalve misschien met Erwt. En met Erwt was het gelukkig allemaal nog goed gekomen. Erwt was uiteindelijk een vriend geworden die de verloren Alai kon vervangen die op zijn beurt de plaats had ingenomen van Valentine die Peter hielp bij zijn gekonkel. Valentine die nog steeds van Ender hield, wat er ook zou gebeuren. En die gedachtentrein bracht hem terug bij de Aarde, terug bij de kalme uren midden op het stille water omringd door een kom van beboste heuvels. Dat is de Aarde, dacht hij. Niet een bol met een omtrek van duizenden kilometers, maar een bos met een glanzend meer, een huis dat verscholen ligt tussen hoge bomen op de top van een heuvel, een schuine met gras begroeide oever, vissen die opspringen en vogels die duikvluchten maken op jacht naar de insekten die op de grens van water en lucht leven. De Aarde was een voortdurend geroezemoes van krekels en wind en vogels. En de stem van een meisje dat hem toesprak vanuit zijn verre kindertijd. Dezelfde stem die hem ooit voor angst had behoed. Dezelfde stem die hij ten koste van alles in leven wilde houden, zelfs al moest hij daarvoor weer terug naar school, zelfs al moest hij daar de Aarde weer voor verlaten om de komende vier of veertig of vierduizend jaar niet meer terug te keren. Zelfs al hield ze meer van Peter dan van hem.

Hij had zijn ogen dicht en het enige geluid dat hij maakte was afkomstig van zijn ademhaling maar toch stak Graff zijn hand uit en klopte hem over het gangpad heen kort op de zijne. Ender verstrakte van verbazing en Graff haalde meteen zijn hand weer weg, maar even werd Ender getroffen door de verbazende gedachte dat Graff misschien enige genegenheid voor hem voelde. Maar nee, dit was natuurlijk gewoon weer een gebaar uit berekening. Graff was een kleine jongen aan het omvormen tot bevelhebber. Ongetwijfeld omvatte cursuspakket nummer 17 een gebaar van genegenheid van de kant van de leraar.

Een paar uur later bereikte de pendel de IPL-satelliet. De Interplanetaire Lanceersatelliet bevatte een stadje met drieduizend inwoners die de zuurstof inademden van de planten die hun ook tot voedsel dienden, het water dronken dat hun lichaam al tienduizend keer was gepasseerd en daar alleen maar leefden voor het onderhoudswerk aan de slepers die al het zware werk in het zonnestelsel deden en de pendels die hun lading en passagiers naar Aarde en Maan brachten. Het was een wereld waar Ender zich voor korte tijd thuis voelde omdat de vloeren er net als in de Krijgsschool omhoog welfden.

Hun sleper was nog betrekkelijk nieuw; de I.V. was altijd bezig zijn oudste schepen af te stoten en te vervangen door de nieuwste modellen. Deze had zojuist een enorme lading getrokken staal aangevoerd, vervaardigd door een fabrieksschip dat in de planetoïdengordel kleine planeetjes sloopte. Het staal zou op de Maan gedropt worden en nu was de sleper gekoppeld aan een sleep van veertien schuiten. Maar Graff liet zijn balletje weer in de afleesbuis vallen en alle veertien schuiten werden losgekoppeld van de sleper. Dit keer zou hij een snelle tocht maken naar een bestemming die Graff had opgegeven en die pas zou worden vrijgegeven als de sleper los was van de IPL-satelliet.

‘Nou, zo’n geheim is dat niet hoor,’zei de sleperkapitein. ‘Een onbekende bestemming is altijd een ISL.’Naar analogie van IPL besloot Ender dat die letters Interstellaire Lanceersatelliet moesten betekenen.

‘Dit keer niet,’zei Graff.

‘Waar gaan we dan heen?’

‘I.V.-Hoofdkwartier.’

‘Ik ben niet bevoegd om te weten waar zich dat bevindt, kolonel.’

‘Uw schip weet het wel,’zei Graff. ‘Laat dit maar door de computer bekijken en volg gewoon de koers die hij uitzet.’Hij overhandigde de kapitein de plastic bal.

‘Moet ik soms de hele reis met m’n ogen dicht zitten om niet te kunnen raden waar we ergens zitten?’

‘O nee, natuurlijk niet. Het I.V.-Hoofdkwartier bevindt zich op de kleine planeet Eros, die hier ongeveer drie maanden reizen vandaan ligt als je de hoogst mogelijke snelheid rekent. En die snelheid neemt u natuurlijk.’

‘Eros? Maar ik dacht dat de kruiperds die hele planeet hadden afgebrand tot een radioactieve — ah. Sinds wanneer bezit ik de bevoegdheid om dit te weten?’

‘Die bezit u niet. Als we dus op Eros arriveren, zult u ongetwijfeld ter plaatse een permanente taak opgedragen krijgen.’

De kapitein begreep het onmiddellijk en het stond hem helemaal niet aan. ‘Ik ben piloot, vuile smeerlap, en jullie hebben geen recht om me op een brok steen op te sluiten!’

‘Ik zal uw ongepaste taal tegen een meerdere over het hoofd zien. Het spijt me zeer, maar ik heb opdracht om de snelste militaire sleper die beschikbaar was te nemen. Op het moment dat ik aankwam was dat toevallig uw schip. Het is niet zo dat ze u speciaal moesten hebben. Kop op. Misschien is de oorlog over vijftien jaar wel afgelopen en dan hoeft de locatie van het I.V.-Hoofdkwartier niet langer geheim te blijven. O trouwens, voor het geval u er zo een bent die graag op het oog aanlegt, moet ik u waarschuwen dat Eros geheel verduisterd is. Zijn albedo is maar iets helderder dan die van een zwart gat. Hij is niet te zien.’

‘Nou bedankt,’zei de kapitein.

Ze waren al bijna een maand onderweg toen hij pas weer een beleefde toon aansloeg tegen kolonel Graff.

De scheepscomputer bevatte een beperkte bibliotheek — hij was eerder ingesteld op vermaak dan op onderricht. En dus zaten Graff en Ender na het ontbijt en wat ochtendgymnastiek meestal te praten. Over de Officiersopleiding. Over de Aarde. Over sterrenkunde en natuurkunde en over alles wat Ender wilde weten.

En hij wilde vooral van alles weten over de kruiperds.

‘We weten eigenlijk niet veel,’zei Graff. ‘We hebben nooit een levende in gevangenschap gehad. Zelfs als we er een levend en ongewapend vingen, stierf hij zodra duidelijk werd dat hij gevangen genomen was. Zelfs het hij is onzeker — het is zelfs erg waarschijnlijk dat de meeste kruiperdsoldaten vrouwelijk zijn maar dan met geatrofieerde of rudimentaire geslachtsorganen. We kunnen het niet bepalen. Bovendien zou jij juist het meest hebben aan kennis over hun psychologie en we hebben nu niet bepaald de kans gehad om een diepgaand gesprek met hen te voeren.’

‘Vertelt u me maar wat u weet, misschien steek ik dan toch nog wel iets nuttigs op.’

En dus vertelde Graff hem wat hij wist. De kruiperds waren organismen die zich eventueel ook op Aarde hadden kunnen ontwikkelen als alles een miljard jaar geleden anders was gelopen. Op moleculair niveau waren er geen verrassingen. Zelfs het genetische materiaal was van gelijke aard. Het was geen toeval dat ze voor mensen erg op insekten leken. Hoewel hun inwendige organen inmiddels veel ingewikkelder en meer gespecialiseerd waren dan die van insekten, en hoewel ze een inwendig skelet hadden ontwikkeld en het grootste deel van hun uitwendige pantser was verdwenen, was hun fysieke bouw nog een afspiegeling van die van hun voorouders, die heel goed erg veel op Aardse mieren hadden kunnen lijken. ‘Maar laat je daardoor niet voor de gek houden,’zei Graff. ‘Dat betekent net zo veel als wanneer ik zou zeggen dat onze voorouders heel goed erg veel op eekhoorns hadden kunnen lijken.’

‘Als dat alles is waar we op af moeten gaan, is het tenminste iets,’zei Ender.

‘Eekhoorns hebben nooit sterschepen gebouwd,’zei Graff. ‘Gewoonlijk telt de weg tussen het verzamelen van noten en zaden en het oogsten van planetoïden en het opzetten van permanente onderzoeksstations op de manen van Saturnus nogal wat tussenstappen.’

De kruiperds konden waarschijnlijk ongeveer hetzelfde lichtspectrum waarnemen als mensen en hun schepen en grondinstallaties hadden kunstmatige verlichting. Maar hun voelsprieten leken bijna rudimentair. Uit hun anatomie bleek op geen enkele manier dat reuk, gevoel of gehoor voor hen een bijzondere rol speelden. ‘We kunnen het natuurlijk nooit zeker weten, maar wij konden geen enkele manier ontdekken waarop ze geluid gebruikt zouden kunnen hebben voor communicatie. Het gekst van alles was nog wel dat ze op hun schepen ook geen communicatieapparatuur hadden. Geen radio’s, niets dat enige soort signaal zou kunnen versturen of ontvangen.’

‘Ze communiceren van schip naar schip. Ik heb de video’s gezien, ze praten met elkaar.’

‘Dat is waar, maar van lijf naar lijf, van geest naar geest. Dat is het belangrijkste wat we van hen te weten zijn gekomen. Hoe ze het ook doen, hun communicatie kost geen tijd. De snelheid van het licht is geen belemmering. Toen Mazer Rackham hun invasievloot versloeg, gooiden ze er allemaal het bijltje bij neer. Meteen. Allemaal tegelijk. Er was geen tijd geweest voor een bericht. Alles hield gewoon op.’

Ender herinnerde zich de beelden van ongedeerde kruiperds die dood op hun post zaten.

‘Toen wisten we dat het mogelijk was. Om sneller dan het licht te communiceren. Dat was zeventig jaar geleden, en toen we eenmaal wisten dat het mogelijk was, deden we het. Ik persoonlijk natuurlijk niet, ik was toen nog niet eens geboren.’

‘Hoe is het dan mogelijk?’

‘Ik kan je de filootnatuurkunde niet uitleggen. Trouwens de helft ervan wordt door niemand begrepen. Wat belangrijk is, is dat we de weerwort hebben gebouwd. De officiële naam is filootparallaxmomentcommunicator, maar iemand dook uit een oud boek ergens de naam weerwort op en die sloeg aan. Niet dat trouwens erg veel mensen het bestaan van het apparaat kennen.’

‘Dat betekent dat schepen met elkaar zouden kunnen praten al zaten ze elk aan de andere kant van het zonnestelsel,’zei Ender.

‘Het betekent,’zei Graff, ‘dat schepen met elkaar zouden kunnen praten al zaten ze elk aan de andere kant van het melkwegstelsel. En de kruiperds kunnen het zonder machines.’

‘Dus toen ze verslagen waren wisten ze het op hetzelfde moment,’zei Ender. ‘Ik vermoedde altijd al zo iets — iedereen zei altijd dat ze misschien wel pas vijfentwintig jaar geleden gemerkt hebben dat ze de strijd verloren hebben.’

‘Dat is om de mensen niet in paniek te laten raken,’zei Graff. ‘Ik vertel je trouwens nu dingen die je absoluut niet mag weten als je ooit het I.V.-Hoofdkwartier zou verlaten. Vóór het eind van de oorlog.’

Ender was kwaad. ‘Als u me ook maar een beetje kent zou u toch moeten weten dat ik een geheim kan bewaren.’

‘Het is een vaste regel. Mensen onder de vijfentwintig worden als een gevaar voor de veiligheid beschouwd. Het is erg onrechtvaardig tegenover een heleboel zeer verantwoordelijke kinderen, maar het helpt wel om het aantal mensen dat per ongeluk iets zou kunnen verklappen klein te houden.’

‘Waar is al die geheimzinnigheid trouwens nodig voor?’

‘Omdat we een paar verschrikkelijke risico’s genomen hebben, Ender, en we niet willen dat elk netwerk op aarde die beslissingen gaat bekritiseren. Zie je, zodra we een werkende weerwort hadden, hebben we die in onze beste sterschepen gestopt en die erop uitgestuurd om de thuisstelsels van de kruiperds aan te vallen.’

‘Weten we waar ze nu zijn?’

‘Ja.’

‘Dus we wachten niet op de Derde Invasie.’

‘Wij zijn de Derde Invasie.’

‘Wij vallen hen aan. Niemand zegt dat. Iedereen denkt dat wij een reusachtige vloot van oorlogsschepen hebben die in het kometenafweerscherm de wacht houdt —’

‘Zelfs niet één schip. We zijn hier volkomen onbeschermd.’

‘En als ze nou een vloot sturen om ons aan te vallen?’

‘Dan zijn we er geweest. Maar onze schepen hebben zo’n vloot niet waargenomen en ook geen tekenen die op het bestaan ervan wijzen.’

‘Misschien hebben ze het wel opgegeven en zijn ze van plan om ons met rust te laten.’

‘Misschien. Je hebt de videobanden gezien. Zou jij het voortbestaan van de mensheid willen laten afhangen van de kans dat ze het opgegeven hebben en ons met rust zullen laten?’

Ender probeerde te overzien hoeveel tijd er intussen verstreken was. ‘En de schepen reizen nu al zeventig jaar —’

‘Een deel ervan. Andere dertig jaar en weer andere nog maar twintig jaar. We maken nu betere schepen. We hebben inmiddels beter geleerd hoe we met de ruimte moeten omgaan. Maar elk sterschip dat niet nog afgebouwd moet worden is onderweg naar een wereld of een buitenpost van de kruiperds. Elk sterschip, met een buik vol kruisers en jagers, nadert daarginds de kruiperds. Ze minderen vaart omdat ze er al bijna zijn. De eerste schepen stuurden we naar de allerverste doelen, de jongere schepen naar doelen dichterbij. We hebben het allemaal behoorlijk goed getimed. Binnen een periode van een paar maanden zullen ze allemaal binnen gevechtsbereik van hun doel komen. Jammer genoeg zal onze primitiefste, verouderde uitrusting hun thuiswereld moeten aanvallen. Hoewel ze goed genoeg bewapend zijn — wij hebben een aantal wapens die de kruiperds nog nooit gezien hebben.’

‘Wanneer arriveren ze ter plaatse?’

‘Binnen de komende vijf jaar, Ender. Op het I.V.-Hoofdkwartier is alles ervoor klaar. De hoofdweerwort staat er opgesteld en houdt contact met onze hele invasievloot; de schepen zijn allemaal in orde en gevechtsklaar. Het enige dat ons nog ontbreekt is een commandant die de strijd kan leiden. Iemand die weet wat hij met die schepen moet aanvangen als ze ter plaatse arriveren.’

‘En als nou niemand weet wat hij ermee moet aanvangen?’

‘Dan doen we gewoon ons best met de beste bevelhebber die we kunnen krijgen.’

Dat ben ik dus, dacht Ender. Ze willen dat ik over vijf jaar klaar ben. ‘Kolonel Graff, er is geen kijk op dat ik op tijd klaar ben om het bevel over een hele vloot te voeren.’

Graff haalde zijn schouders op. ‘Nou en. Jij doet gewoon je best. Als je nog niet klaar bent, zien we ons wel te redden met wat we hebben.’

Dat stelde Ender een beetje gerust.

Maar niet lang. ‘Op dit moment hebben we natuurlijk helemaal niemand, Ender.’

Ender wist dat dit weer een van Graffs spelletjes was. Hij wil mij laten geloven dat het allemaal van mij afhangt, om te voorkomen dat ik ga slabakken, om ervoor te zorgen dat ik mezelf tot het uiterste zal drijven.

Maar, spelletje of niet, het zou ook waar kunnen zijn. En dus zou hij zo hard mogelijk werken. Dat had Val van hem verlangd. Vijf jaar. Nog maar vijf jaar tot de vloot arriveert en ik weet nog helemaal niks. ‘Over vijf jaar ben ik nog maar vijftien,’zei Ender.

‘Bijna zestien,’zei Graff. ‘Het hangt er helemaal vanaf wat je dan zult weten.’

‘Kolonel Graff,’zei hij. ‘Ik wil eigenlijk alleen maar terug naar de Aarde en in het meer zwemmen.’

‘Als we de oorlog gewonnen hebben,’zei Graff. ‘Of verloren natuurlijk. Voor ze hier arriveren om ons af te maken hebben we nog een paar tientallen jaren. Het huis blijft wel staan en ik beloof je dat je kan zwemmen zoveel je hartje begeert.’

‘Maar dan ben ik nog steeds te jong om geen veiligheidsrisico meer te vormen.’

‘We laten je gewoon dag en nacht bewaken door een gewapende schildwacht. De militairen weten wel hoe ze zulke dingen moeten aanpakken.’

Ze moesten alle twee lachen en Ender moest zichzelf streng voorhouden dat Graff alleen maar net deed of hij een vriend was, dat alles wat hij deed leugen of bedrog was, erop gericht om Ender in een doelmatige vechtmachine te veranderen. Ik zal precies het werktuig worden dat je van me wilt maken, zei Ender in stilte, maar niet omdat ik erin ben gelopen. Ik zal het doen omdat ik het verkoos en niet omdat jij me voor de gek hield, sluwe rotzak.

De sleper bereikte Eros al voor ze de planetoïde konden zien. De kapitein toonde hun het zichtbare beeld en liet daar overheen het infraroodbeeld verschijnen. Ze zaten er bijna bovenop — nog maar vierduizend kilometer van het oppervlak verwijderd — maar Eros met zijn lengte van maar vierentwintig kilometer was volkomen onzichtbaar alsof hij geen spatje zonlicht weerkaatste.

De kapitein legde het schip aan op een van de drie landingsplatforms die rond Eros cirkelden. Het schip kon niet rechtstreeks op Eros landen omdat Eros een verhoogde zwaartekracht had en de voor het slepen van vrachten ontworpen sleper nooit meer uit de zwaartekrachtput zou kunnen ontsnappen. Hij wenste hen geprikkeld vaarwel maar Ender en Graff bleven opgewekt. De kapitein was verbitterd over het feit dat hij zijn sleper moest verlaten; Ender en Graff voelden zich meer als gevangenen die eindelijk op erewoord worden vrijgelaten. Toen ze aan boord stapten van de pendel die hen naar het oppervlak van Eros zou brengen, declameerden ze allerlei verdraaide stukken tekst uit de videofilm die de kapitein eindeloos vaak had zitten bekijken en lachten als gekken. De kapitein werd saggerijnig en trok zich terug door net te doen of hij in slaap viel. Toen stelde Ender Graff nog een laatste vraag, alsof die eerst nu pas bij hem opkwam.

‘Waarom vechten we eigenlijk tegen de kruiperds?’

‘Ik heb allerlei redenen horen noemen,’zei Graff. ‘Omdat ze een overbevolkt stelsel hebben en wel moeten koloniseren. Omdat ze de gedachte niet kunnen verdragen dat er een andere verstandelijke levensvorm in het heelal bestaat. Omdat ze niet vinden dat wij een verstandelijke levensvorm zijn. Omdat ze een of andere griezelige godsdienst hebben. Omdat ze onze oude TV-uitzendingen gezien hebben en tot de conclusie zijn gekomen dat wij hopeloos gewelddadig zijn. Allerlei soorten redenen.’

‘Wat denkt u zelf?’

‘Het maakt helemaal niet uit wat ik ervan denk.’

‘Ik wil het toch graag weten.’

‘Ze moeten rechtstreeks met elkaar communiceren, Ender, van geest naar geest. Wat de een denkt, kan de ander ook denken; wat de een onthoudt, kan de ander ook onthouden. Waarom zouden ze ooit taal ontwikkelen? Waarom zouden ze ooit leren lezen en schrijven? Hoe zouden ze moeten weten wat lezen en schrijven is als ze het ooit tegenkwamen? Of tekens? Of getallen? Of wat wij dan ook allemaal gebruiken om te communiceren? Dit is niet gewoon maar een kwestie van de ene taal in de andere vertalen. Zij hebben helemaal geen taal. Wij hebben alle middelen die we konden bedenken gebruikt om met hen te communiceren, maar ze hebben zelfs de apparatuur niet die hun zou kunnen laten weten dat wij signalen uitzenden. En misschien hebben ze wel geprobeerd om tegen ons te denken en kunnen ze niet begrijpen waarom wij maar niet reageren.’

‘Dus de hele oorlog is alleen maar omdat we niet met elkaar kunnen praten.’

‘Als de ander jou zijn verhaal niet kan vertellen, kun je er nooit zeker van zijn dat hij niet aan het proberen is om je te doden.’

‘En als we hen nu eens gewoon met rust lieten?’

‘Ender, wij zijn niet als eersten bij hen gekomen, zij kwamen bij ons. Als zij ons met rust zouden laten hadden ze dat honderd jaar geleden ook wel kunnen doen, vóór de Eerste Invasie.’

‘Misschien wisten ze toen wel niet dat wij een verstandelijke levensvorm zijn. Misschien —’

‘Ender, geloof me, over dit onderwerp is al een eeuw lang gediscussieerd. Niemand weet het antwoord. Maar als puntje bij paaltje komt is er één beslissing onvermijdelijk: als een van ons beiden het onderspit moet delven, laten we er verdomme dan wel voor zorgen dat wij het zijn die uiteindelijk de boel overleven. Onze genen zouden trouwens geen andere beslissing toestaan. De natuur kan geen soort ontwikkelen die geen overlevingsdrift bezit. Individuen kunnen wel leren om zich op te offeren, maar de soort als geheel kan nooit beslissen om op te houden met bestaan. Daarom zullen wij als het ons lukt, de kruiperds uitroeien tot op de laatste man en zullen zij als het hun lukt, ons uitroeien tot op de laatste man.’

‘Persoonlijk heb ik wel een voorkeur voor overleven,’zei Ender.

‘Dat weet ik,’zei Graff. ‘Daarom ben je ook hier.’

14. Enders Leraar

‘Nogal kalmpjes aan gedaan hè, Graff. De reis is niet kort maar die drie maanden vakantie lijken toch wat buitensporig.’

‘Ik lever liever geen beschadigde waar af.’

‘Sommige mensen kunnen gewoon niet opschieten. Ach wat, het gaat toch alleen maar om het lot van de wereld. Let maar niet op mij. U zult onze bezorgdheid wel begrijpen. Wij zitten hier met de weerwort waarover we voortdurend van de vorderingen van onze sterschepen op de hoogte gehouden worden. Wij staan iedere dag oog in oog met de komende oorlog. Als je het tenminste dagen kunt noemen. Wat is de jongen nog ontzettend klein.’

‘Zijn formaat zit van binnen. Een grootse geest.’

‘Maar wel een met een moordenaarsinstinct, mag ik hopen?’’Ja.’

‘We hebben een geïmproviseerd studieprogramma voor hem samengesteld. U moet het natuurlijk nog goedkeuren.’

‘Ik zal het bekijken. Ik zal niet net doen of ik de betreffende materie ken, admiraal Chamrajnagar. Ik ben hier alleen maar omdat ik Ender ken. U hoeft dus niet bang te zijn dat ik kritiek zal hebben op de volgorde waarin u het materiaal aanbiedt. Alleen op het tempo.’

‘Hoeveel mogen we hem vertellen?’

‘Verdoe zijn tijd maar niet met de natuurkunde van interstellaire verplaatsing.’

‘En hoe zit het met de weerwort?’

‘Daar heb ik hem al over verteld en ook over de verschillende vloten. Ik heb gezegd dat ze binnen vijf jaar op hun bestemming zullen arriveren.’

‘U heeft kennelijk niet veel meer voor ons overgelaten.’

‘Jullie kunnen hem over de wapensystemen vertellen. Hij moet voldoende weten om verstandige beslissingen te kunnen nemen.’

‘Aha. Dan kunnen we ons dus toch nog nuttig maken, wat vriendelijk van u. We hebben een van de vijf simulators ingericht om exclusief door hem gebruikt te worden.’

‘Hoe zit het met de anderen?’

‘De andere simulatoren?’

‘De andere kinderen.’

‘U bent hierheen gehaald om voor Ender Wiggin te zorgen.’

‘Ik ben gewoon nieuwsgierig. U moet bedenken dat ik ze ooit allemaal bij mij op school heb gehad.’

‘En nu zijn ze allemaal bij mij op school. Ze worden ingewijd in de geheimen van de vloot, kolonel Graff, die u als landmachtsoldaat nooit heeft leren kennen.’

‘U doet net of de vloot een soort priesterkaste is.’

‘En een god. En een godsdienst. Zelfs zij die alleen per weerwort een bevel voeren kennen de majesteit van het vliegen tussen de sterren. Ik zie dat u mijn mystieke gedoe maar onsmakelijk vindt. Ik verzeker u dat uw afkeer alleen maar tekenend is voor uw onwetendheid. Weldra zal ook Ender Wiggin weten wat ik weet en zal hij als een bevallige geest tussen de sterren dansen en alle grootheid die zich in hem bevindt zal ontsloten worden, naar buiten treden en zich aan allen in het ganse heelal openbaren. U hebt de ziel van een steen, kolonel Graff, maar ik zing tegen een steen net zo makkelijk als tegen een andere zanger. U kunt naar uw kamer gaan om u te installeren.’

‘Ik heb niets te installeren behalve de kleren die ik aanheb.’

‘U hebt helemaal geen eigendommen?’

‘Ze storten mijn salaris ergens op Aarde op een bankrekening. Ik heb het nooit nodig gehad. Behalve om burgerkleren te kopen tijdens mijn — vakantie.’

‘U hecht niet aan materiële zaken. En toch bent u onaangenaam dik. Een vraatzuchtige asceet? Wat een tegenstelling.’

‘Als ik gespannen ben, ga ik eten. Terwijl u als u gespannen bent, bakken rotzooi uitbraakt.’

‘Ik mag u wel, kolonel Graff. We zullen wel met elkaar overweg kunnen.’

‘Dat kan me niet erg veel schelen, admiraal Chamrajnagar. Ik ben hier voor Ender. En we zijn hier geen van tweeën voor u.’

* * *

Ender haatte Eros vanaf het moment dat hij uit de sleper omlaag pendelde. Op Aarde waar de vloeren plat waren had hij zich al ongelukkig genoeg gevoeld; Eros was helemaal hopeloos. Het was een brok steen met ruwweg de vorm van een spoel die op zijn smalste punt maar zeseneenhalve kilometer dik was. Aangezien de buitenkant van het planeetje helemaal was ingericht voor het absorberen van zonlicht en het omzetten daarvan in energie, leefde iedereen in de onderling door tunnels verbonden, gladwandige vertrekken onder het oppervlak van de planetoïde. De besloten ruimte was voor Ender geen probleem — wat hem hinderde was dat alle tunnelvloeren merkbaar omlaag helden. Van het begin af aan werd Ender geplaagd door duizelingen als hij door de tunnels liep, vooral die exemplaren die Eros’kleinste omtrek volgden. Het hielp ook niet dat de zwaartekracht maar half zo groot was als die op Aarde — de illusie dat hij op het punt stond om te vallen was zeer sterk.

Ook de afmetingen van de vertrekken hadden iets verontrustends - de plafonds waren te laag voor de breedte van de kamers en de tunnels waren te smal. Hij voelde zich niet op zijn gemak in dit oord.

Maar het ergste was toch wel het grote aantal mensen. Ender herinnerde zich niet veel van de Aardse steden. Wat hij als een prettig aantal mensen beschouwde was de Krijgsschool waar hij iedereen die daar woonde tenminste van gezicht kende. Maar in dit brok steen leefden wel tienduizend mensen. Het was er niet overvol, ondanks de hoeveelheid ruimte die in beslag werd genomen door apparatuur om het leefklimaat in stand te houden en andere machines. Wat Ender dwars zat was dat hij voortdurend omringd werd door vreemden.

Ze gaven hem nooit de kans om iemand te leren kennen. Hij zag de andere leerlingen van de officiersopleiding vaak genoeg, maar aangezien hij nooit regelmatig de lessen volgde, bleven ze niets meer dan gezichten voor hem. Af en toe woonde hij hier of daar eens een les bij maar meestal kreeg hij onderricht van de ene leraar na de andere of een enkele keer om een bepaald proces te leren begrijpen eens hulp van een medeleerling die hij maar een keer ontmoette en daarna nooit meer zag. Hij at in zijn eentje of met kolonel Graff. Ter ontspanning ging hij naar de gymzaal maar daar zag hij zelden dezelfde mensen twee maal.

Hij besefte dat ze weer bezig waren om hem te isoleren, dit keer niet door de andere leerlingen een hekel aan hem te laten krijgen, maar gewoon door hun geen gelegenheid te geven om bevriend met hem te raken. Erg dikke vrienden zou hij met de meesten trouwens toch niet geworden zijn — op Ender na waren de andere leerlingen allemaal oudere tieners.

Dus stortte Ender zich op zijn studie en leerde vlug en goed. Sterrennavigatie en militaire geschiedenis nam hij in als water, abstracte wiskunde ging wat moeilijker maar als hij een probleem voorgelegd kreeg waarmee patronen in ruimte en tijd gemoeid waren, merkte hij dat zijn intuïtie betrouwbaarder was dan zijn berekeningen — vaak zag hij meteen al een oplossing die hij pas na minuten of zelfs uren van goochelen met getallen kon bewijzen.

En ter vermaak was er de simulator, het meest volmaakte video-spel dat hij ooit had gespeeld. Leraren en leerlingen maakten hem stap voor stap duidelijk hoe het apparaat gebruikt moest worden. Aanvankelijk, toen hij nog niet wist hoe krachtig het spel was, had hij alleen op tactisch niveau gespeeld -met één jager die aan een stuk door manoeuvres uiTVoerde om de vijand op te sporen en te vernietigen. De door de computer gestuurde vijand was slim en machtig en elke keer dat Ender een tactiek uitprobeerde merkte hij dat de computer die een paar minuten later al tegen hem gebruikte.

Het spel had een holografisch beeld en zijn jager werd verbeeld door een enkel klein lichtpuntje. De vijand was een lichtpuntje van een afwijkende kleur en ze dansten en tolden en manoeuvreerden door een ruimtelijke kubus die minstens een ribbe van tien meter gehad moet hebben. De besturing was geweldig. Hij kon het beeld naar alle kanten roteren zodat hij het van alle kanten kon bekijken en hij kon het centrum verplaatsen zodat de strijd dichterbij of verder weg plaatsvond.

Langzamerhand, naarmate hij handiger werd in het regelen van snelheid, bewegingsrichting, oriëntatie en bewapening van de jager, werd het spel ingewikkelder gemaakt. Soms kreeg hij twee vijandelijke schepen als tegenstander; soms waren er obstakels, in de ruimte rondzwevende steenbrokken; hij moest rekening gaan houden met zijn brandstofvoorraad en beperkingen van zijn bewapening; de computer begon hem opdrachten te geven om specifieke dingen te verwoesten of taken te volbrengen zodat hij om te winnen afleidende zaken moest omzeilen en een bepaald doel moest bereiken.

Toen hij het spel met één jager volledig beheerste mocht hij de overstap maken naar een eskader van vier jagers. Hij gaf bevelen aan vier gesimuleerde piloten van vier jagers en hij hoefde nu niet alleen maar de opdrachten van de computer uit te voeren maar mocht zelf een gevechtstactiek bepalen en beslissen welk van verschillende doelen de meeste waarde had zodat hij zijn eskader daarop af kon sturen. Hij kon op elk willekeurig moment voor korte tijd het commando van een van de jagers overnemen, en aanvankelijk deed hij dat ook vaak; maar als hij het deed, werden de andere drie jagers van zijn eskader al gauw vernietigd en naarmate het spel moeilijker werd moest hij een steeds groter deel van zijn tijd besteden aan het bevel over het hele eskader. Als hij dat deed won hij steeds vaker.

Toen hij ongeveer een jaar de Officiersopleiding volgde was hij zeer bedreven in het hanteren van alle vijftien niveaus van de simulator, van het besturen van een enkele jager tot en met het bevel voeren over een hele vloot. Hij had allang begrepen dat de rol die de strijdzaal op de Krijgsschool speelde, op de Officiersopleiding werd vervuld door de simulator. De lessen waren waardevol maar je leerde pas echt wat via het spel. Af en toe kwamen er mensen langs om hem te zien spelen. Ze zeiden nooit wat — er sprak trouwens zelden iemand tegen hem, behalve als ze hem iets bepaalds wilden bijbrengen. De toeschouwers bleven zwijgend kijken hoe hij een moeilijke simulatie aanpakte en vertrokken weer als hij de zaak bijna had geklaard. Wat doen jullie, had hij willen vragen. Komen jullie me beoordelen? Komen jullie vaststellen of jullie de vloot wel aan mij willen toevertrouwen? Als jullie maar goed onthouden dat ik er niet om heb gevraagd.

Hij merkte dat een heleboel van wat hij op de Krijgsschool had geleerd, bruikbaar was bij de simulator. Hij had zich aangewend om elke paar minuten de oriëntatie van het simulatorbeeld te veranderen door het te roteren om niet verstrikt te raken in een boven-onder oriëntatie en om telkens zijn positie te kunnen beschouwen vanuit het oogpunt van de vijand. Het was geweldig om uiteindelijk zoveel beheersing over de strijd te hebben, om in staat te zijn om alle kanten ervan te zien.

Maar het was tegelijk frustrerend om er zo weinig greep op te hebben, want de door de computer beheerde jagers konden niet beter zijn dan de computer toeliet. Ze namen geen initiatief. Ze hadden geen verstand. Hij begon naar zijn pltonleiders te verlangen met wie hij er tenminste op kon rekenen dat een aantal van de eskaders het goed zou doen zonder dat hij constant op ze moest letten.

Aan het eind van zijn eerste jaar won hij elk gevecht op de simulator en speelde hij het spel alsof de machine een natuurlijk verlengstuk was van zijn lijf. Toen hij op een dag met Graff zat te eten vroeg hij: ‘Is dat alles wat de simulator doet?’

‘Is wat alles?’

‘Nou, de manier waarop hij het spel nu regelt. Het is makkelijk en het is al een tijdje niet moeilijker geworden.’

‘Oh.’

Graff leek zich er niet druk om te maken. Maar ja, Graff leek zich wel nooit ergens druk om te maken. De volgende dag veranderde alles. Graff vertrok en in zijn plaats kreeg Ender een metgezel.

Toen Ender ‘s morgens wakker werd zat hij in de kamer. Hij was een oude man en hij zat met gekruiste benen op de grond. Ender keek hem vol verwachting aan en wachtte tot de man iets zou gaan zeggen. Hij zei helemaal niets. Ender stond op, ging onder de douche en kleedde zich aan. Als die man geen zin had om te praten moest hij dat zelf maar weten. Hij had allang geleerd dat als er iets ongewoons aan de hand was, iets dat deel uitmaakte van iemand anders zijn plannen en niet van de zijne, dat hij dan meestal meer te weten kwam door afwachten dan door vragen. Volwassenen verloren bijna altijd eerder hun geduld dan Ender.

Toen Ender klaar was en naar de deur liep om de kamer te verlaten, had de man nog steeds geen woord gezegd. De deur ging niet open. Ender draaide zich om en keek naar de man die op de vloer zat. Hij leek een jaar of zestig, verreweg de oudste man die Ender ooit op Eros had gezien. Hij had witte baardstoppels van een dag oud die zijn hoofd maar iets minder grijs kleurden dan zijn kort geknipte haar. Hij had een beetje een verflenst gezicht met rond zijn ogen allemaal rimpels en voren. Hij keek Ender aan met een uitdrukking waaruit alleen onverschilligheid sprak.

Ender ging weer voor de deur staan en probeerde of hij nu wel openging.

Hij gaf het op. ‘Goed’, zei hij. ‘Waarom is de deur op slot?’

De oude man bleef hem nietszeggend aankijken.

Dus dit is een spelletje, dacht Ender. Nou, als ze willen dat ik de lessen volg, zullen ze vanzelf de deur wel opendoen. Zo niet, dan maar niet. Mij kan het niet schelen.

Ender hield niet van spelletjes waarbij de regels van alles konden zijn en waarvan de bedoeling alleen aan hen bekend was. Hij was dus niet van plan om mee te spelen. Hij weigerde ook om kwaad te worden. Geleund op de deurknop voerde hij een ontspanningsoefening uit en weldra was hij weer helemaal kalm. De oude man bleef onverschillig naar hem zitten kijken.

Dat leek zo wel uren door te gaan. Ender die het verdomde om zijn mond open te doen en de oude man die daar maar zat als een stomme zwakzinnige. Nu en dan vroeg Ender zich af of hij soms een uit een of andere ziekenafdeling op Eros ontsnapte geestelijk gestoorde was die hier in Enders kamer een of andere krankzinnige fantasie uitleefde. Maar naarmate het langer voortduurde zonder dat er iemand aan de deur kwam, zonder dat er iemand naar hem kwam zoeken, raakte hij er steeds meer van overtuigd dat dit iets opzettelijks was, bedoeld om hem van zijn stuk te brengen. Ender gunde de oude man die overwinning niet. Om de tijd te doden begon hij oefeningen te doen. Sommige oefeningen waren onmogelijk zonder de toestellen uit de gymzaal maar andere kon hij heel goed zonder hulpmiddelen doen, met name de zelfverdedigingsoefeningen.

Hij gebruikte de hele kamer. Hij oefende stoten en schoppen. Een van zijn oefeningen bracht hem dicht in de buurt van de oude man zoals hij al eerder dicht bij hem was gekomen, maar dit keer schoot een oude klauw naar voren om midden in een schopbeweging Enders linkerbeen vast de grijpen. Ender verloor zijn evenwicht en belandde met een klap op de grond.

Ender sprong onmiddellijk woedend overeind. De oude man zat daar kalmpjes met zijn benen gekruist, in het geheel niet hijgend, alsof hij geen vinger had verroerd. Ender stond klaar in gevechtshouding maar doordat de ander zo stil bleef zitten kon hij niet aanvallen. Wat moest hij doen, de oude kerel een schop tegen zijn hoofd geven soms? En het dan aan Graff uitleggen — oh, die ouwe kerel gaf me een schop en dat moest ik hem betaald zetten.

Hij hervatte zijn oefeningen en de oude man bleef naar hem kijken.

Moe en kwaad over deze verloren dag die hij als een gevangene in zijn kamer moest doorbrengen, liep Ender terug naar zijn bed om zijn lessenaar te pakken. Toen hij zich voorover boog naar zijn lessenaar voelde hij een hardhandige hand tussen zijn dijen porren en een andere hand zijn haar vastgrijpen. Een tel later lag hij ondersteboven. Zijn gezicht en schouders werden tegen de vloer gedrukt door de knie van de oude man, zijn rug zat in een pijnlijke kronkel en de oude had zijn benen in een armklem. Met zijn armen kon Ender niks uitrichten en hij kon zijn rug niet buigen om ruimte genoeg te maken om zijn benen te kunnen gebruiken. In minder dan twee seconden had de oude man Ender “Wiggin volkomen verslagen.

‘Goed,’hijgde Ender. ‘Jij hebt gewonnen.’

De knie van de man drukte pijnlijk omlaag. ‘Sinds wanneer,’vroeg de man met een zachte, schorre stem, ‘is het nodig om je vijand te vertellen dat hij heeft gewonnen?’

Ender bleef zwijgen.

‘Ik heb je één keer verrast, Ender Wiggin. Waarom heb je me toen niet meteen vernietigd? Alleen maar omdat ik er zo vreedzaam uitzag? Je hebt me je rug toegedraaid. Stom. Je hebt nog niets geleerd. Je hebt nooit een leraar gehad.’

Nu was Ender witheet en hij deed geen moeite om zich te beheersen of om het geheim te houden. ‘Ik heb maar al te veel leraren gehad, hoe moest ik in godsnaam weten dat jij een vijand zou zijn?’

‘Een vijand, Ender Wiggin,’fluisterde de oude man. ‘Ik ben je vijand, de eerste die je ooit hebt gehad die slimmer was dan jij. Er is geen betere leraar dan de vijand. Niemand anders dan de vijand zal je ooit vertellen wat de vijand van plan is. Niemand anders dan de vijand zal je kunnen leren hoe te vernietigen en te veroveren. Alleen de vijand kan je tonen waar je zwak bent. Alleen de vijand kan je vertellen waar hij sterk is. En de enige regels van het spel zijn wat je hem kunt aandoen en wat je hem kunt verhinderen jou aan te doen. Van nu af aan ben ik je vijand. Van nu af aan ben ik je leraar’

Toen liet de oude man Enders benen vallen. Omdat hij Enders hoofd nog tegen de vloer gedrukt hield kon de jongen zijn armen niet gebruiken om tegendruk te leveren zodat zijn benen met een luide klap en een misselijk makende pijn tegen de grond smakten. Toen stond de oude man op en liet Ender overeind krabbelen.

Langzaam en met een zacht gekreun van pijn hees Ender zijn benen onder zijn lijf. Hij bleef een ogenblik op handen en voeten zitten om zich te herstellen. Toen schoot zijn rechterarm uit om zijn vijand te grijpen. De oude man danste razendsnel achteruit en Enders hand greep in het luchtledig terwijl de voet van zijn leraar naar voren schoot om een voltreffer te plaatsen op Enders kin.

Enders kin was verdwenen. Hij lag plat op zijn rug op de grond te tollen en precies op het moment dat zijn leraar even uit evenwicht was vanwege zijn schop, ramde Ender zijn voeten tegen het andere been van de oude man. Hij stortte om — maar zo dichtbij dat hij met zijn maaiende armen Enders gezicht kon bereiken. Ender kon geen arm of been vinden die lang genoeg stil lag om zich te laten beetpakken en ondertussen regende het slagen op zijn armen en zijn rug. Ender was een stuk kleiner — hij kon niet voorbij de maaiende ledematen van de oude man komen. Eindelijk wist hij zich achteruit te werken en naar de deur te kruipen.

De oude man zat weer in kleermakerszit, maar zijn onverschillige uitdrukking was verdwenen. Hij lachte. ‘Een heel stuk beter, jongen. Maar traag. Je zult met een vloot beter moeten worden dan met je lijf, anders is niemand zijn leven zeker onder jouw bevel. Lesje geleerd?’

Ender knikte traag. Zijn lijf deed op wel honderd plaatsen pijn.

‘Mooi,’zei de oude man. ‘Dan hoeven we nooit meer zo’n knokpartij te houden. Verder doen we alles met de simulator. Van nu af aan zal ik je gevechten programmeren en niet de computer; ik zal de strategie van je vijand bedenken en jij zult leren om razendsnel te ontdekken wat de vijand voor streken voor je in petto heeft. Onthou goed jongen: van nu af aan is de vijand slimmer dan jij. Van nu af aan is de vijand sterker dan jij. Van nu af aan sta je altijd op het punt om te verliezen.’

De oude man keek weer ernstig. ‘Je zult op het punt staan om te verliezen, Ender, maar je zult winnen. Je zult de vijand leren verslaan. Hij zal je leren hoe.’

De leraar stond op. ‘In deze school is het al van oudsher de gewoonte dat jongere leerlingen door oudere leerlingen worden uitgekozen. Ze worden kameraden en de oudste leert de jongste alles wat hij weet. Ze zijn altijd aan het vechten, altijd aan het strijden en ze zijn altijd samen. Ik heb jou gekozen.’

Toen de oude man naar de deur liep, zei Ender: ‘Jij bent te oud voor een leerling van deze school.’

‘Niemand is ooit te oud om iets over de vijand te leren. Ik heb van de kruiperds geleerd. Jij zult van mij leren.’

Toen de oude man zijn handpalm tegen het slot drukte om de deur te openen, nam Ender een hoge sprong en schopte hem met twee voeten in zijn lendenen. Zijn schop kwam hard genoeg aan om hem weer op zijn voeten te doen landen terwijl de oude man met een kreet op de grond in elkaar zakte.

Zich aan de deurknop vasthoudend krabbelde de oude man met een van pijn vertrokken gezicht langzaam overeind. Hij leek buiten gevecht gesteld, maar Ender vertrouwde hem niet. Ondanks zijn achterdocht liet hij zich toch nog verrassen door de snelheid van de oude man. Een tel later lag hij aan de overkant naast de wand op de grond, met een bloedneus en een tand door zijn lip waar zijn gezicht zijn bed had geraakt. Hij kon zich nog net voldoende ver omdraaien om de oude man in de deuropening te zien staan en kreunend met een hand over zijn pijnlijke rug te zien strijken. De oude man grijnsde.

Ender grijnsde terug. ‘Leraar,’zei hij. ‘Heb je ook een naam?’

‘Mazer Rackham,’zei de oude man. Toen was hij verdwenen.

Van toen af aan was Ender of met Mazer Rackham samen of alleen. De oude man deed zelden zijn mond open, maar hij was er altijd; bij het eten, bij de lessen, bij de simulator, ‘s nachts bij hem op de kamer. Soms ging Mazer even weg, maar altijd als Mazer weg was, was de deur op slot en er kwam nooit iemand langs als Mazer nog niet terug was. Ender noemde hem eens een hele week Cipier Rackham. Mazer reageerde even gewillig op die naam als op zijn eigen naam en liet uit niets blijken dat hij het vervelend vond. Ender gaf het al spoedig op.

Er stond wel wat tegenover. Mazer nam met Ender de videobanden door van de oude gevechten van de Eerste Invasie en de rampzalige nederlagen van de I.V. in de Tweede Invasie. Dit waren geen samenraapsels uit de gecensureerde publieksbanden, maar continue, volledige opnames. Aangezien er in de grote gevechten een heleboel videocamera’s draaiden konden ze tactiek en strategie van de kruiperds van vele kanten bestuderen. Voor het eerst van zijn leven wees een leraar Ender op dingen die hij niet zelf al had gezien. Voor het eerst trof Ender een levend persoon met een geest die hij kon bewonderen.

‘Waarom ben je nog niet dood?’vroeg Ender hem. ‘Jouw gevecht vond zeventig jaar geleden plaats. En je bent nog niet eens zestig jaar oud.’

‘De wonderen van de relativiteit,’zei Mazer. ‘Na het gevecht hebben ze me hier twintig jaar vastgehouden, ook al smeekte ik hun om me het bevel te geven over een van de sterschepen die ze ten strijde stuurden tegen de thuisplaneet van de kruiperds en de kruiperdkolonies. Toen — kwamen ze dingen te weten over het gedrag van soldaten onder de druk van de strijd.’

‘Wat voor dingen?’

‘Jij hebt nooit genoeg psychologie geleerd om die te kunnen begrijpen. Het moet maar genoeg zijn als ik zeg dat ze begonnen te beseffen dat ik weliswaar nooit het bevel over de vloot zou kunnen voeren — ik zou al dood zijn voor de vloot zijn bestemming bereikte -maar dat ik wel de enige persoon was die de dingen die ik van de kruiperds begreep kon begrijpen. Ze beseften dat ik de enige was die de kruiperds ooit met verstand had verslagen in plaats van met mazzel. Ze hadden me hier nodig om — om dat te leren aan de persoon die wel het bevel over de vloot zou voeren.’

‘En dus zetten ze je in een sterschip, gaven je een relativistische snelheid —’

‘En toen wendde ik de steven en kwam naar huis. Een ontzettend saaie reis, Ender. Vijftig jaar in de ruimte. Officieel verstreken er voor mij maar acht jaren, maar het leken er wel vijfhonderd. En dat allemaal alleen maar opdat ik de volgende bevelhebber alles kon leren wat ik wist.’

‘Moet ik dan die bevelhebber worden?’