/ Language: Polski / Genre:detective,

Czarna Wieża

P. James

Adam Dalgliesh, wyższy oficer policji, postanawia się wybrać do prywatnego ośrodka dla nieuleczalnie chorych, dokąd zaprosił go zaprzyjaźniony stary pastor. Na miejscu okazuje się jednak, że pastor kilka dni wcześniej zmarł. Adam zatrzymuje się w ośrodku na pewien czas, by uporządkować odziedziczony po przyjacielu księgozbiór, i poznaje pensjonariuszy oraz łączące ich stosunki, z pozoru tylko proste i bezkonfliktowe. Wydarzenia, które później następują, utwierdzają go w przekonaniu, że w ośrodku dzieje się coś złego…

P. D. James

Czarna Wieża

Tłumacz: Zbigniew Białas

OD AUTORKI

Mam nadzieję, że miłośnicy Dorset wybaczą mi swobodne potraktowanie topografii tego pięknego hrabstwa i zuchwale wzniesienie na wybrzeżu Purbeck dwóch fikcyjnych budowli: Folwarku Toynton i Czarnej Wieży. Odetchną z ulgą na wieść, że chociaż zapożyczyłam scenerię, bohaterowie tej książki są absolutnym wytworem wyobraźni i wszelkie ich podobieństwo do osób żywych bądź zmarłych jest czysto przypadkowe.

1

WYROK ŻYCIA

Miała to być już ostatnia wizyta lekarza i Dalgliesh podejrzewał, iż nikomu nie będzie z tego powodu przykro. Arogancja i lekceważąca wyniosłość z jednej strony, a słabość, uczucie wdzięczności i uzależnienia z drugiej nie mogły stanowić fundamentu sympatii, choćby przelotnej, między dwoma dorosłymi mężczyznami. Doktor w otoczeniu asysty wkroczył za pielęgniarką do szpitalnego pokoiku, w którym leżał Dalgliesh. Lekarz był już elegancko ubrany na uroczystość ślubną, którą jeszcze tego samego ranka miał zaszczycić swą obecnością. Sam mógłby uchodzić za pana młodego, tyle że zamiast zwyczajowego goździka wpiął w klapę czerwoną różę. Zarówno doktor, jak i kwiat sprawiali wrażenie doprowadzonych do sztucznej doskonałości, wypolerowanych, niczym prezent opakowanych w przejrzystą folię, chroniącą przed przypadkowymi podmuchami wiatru, atakami mrozu czy niedelikatnymi palcami, które mogłyby zniszczyć co subtelniejsze przejawy świetności. By dopełnić wymogów elegancji, lekarz skropił siebie i różę jakąś kosztowną wodą kolońską. Dalgliesh potrafił to wyczuć pomimo szpitalnego odoru kapusty i eteru, do którego jego nos tak się podczas ostatnich tygodni przyzwyczaił, że teraz prawie przestał nań reagować. Grupka studentek medycyny otoczyła łóżko. Z długimi włosami i w przykrótkich białych kitlach dziewczyny wyglądały jak gromadka nieco podejrzanych druhen.

Bezosobowe dłonie pielęgniarki umiejętnie rozebrały Dalgliesha do kolejnego badania. Chłodny dysk stetoskopu sunął po jego piersi i plecach. To ostatnie badanie było już czystą formalnością, ale lekarz, jak zwykle, pracował dokładnie. Do wszystkiego zresztą podchodził poważnie. Jeśli nawet w tym przypadku pierwotna diagnoza okazała się błędna, jego reputacja była na tyle ugruntowana, iż pozwolił sobie zaledwie na zdawkowe wyjaśnienie. Wyprostował się i powiedział:

– Właśnie otrzymaliśmy ostatnie wyniki badań i teraz chyba możemy już postawić prawidłową diagnozę. Cytologia, rzecz jasna, cały czas była niejednoznaczna, a rozpoznanie komplikowało jeszcze zapalenie płuc. Nie jest to jednak ostra białaczka, w ogóle to nie białaczka. Przechodził pan… na szczęście… nietypową mononukleozę. Gratuluję, panie komendancie. Martwiliśmy się o pana.

– Ja jednak bardziej, was to po prostu intrygowało. Kiedy będę mógł stąd wyjść?

Wielki człowiek prychnął, po czym uśmiechnął się do swojej świty, jakby zapraszając wszystkich, by wraz z nim dzielili pobłażanie dla kolejnego przykładu niewdzięczności rekonwalescenta. Dalgliesh dodał szybko:

– Myślę, że będzie wam potrzebne łóżko.

– Dodatkowe miejsca zawsze się przydają, lecz nie ma wielkiego pośpiechu. Wymaga pan jeszcze dłuższej rekonwalescencji. Niemniej zobaczymy. Zobaczymy.

Gdy wyszli, ułożył się na plecach i wodził oczami po cichej przestrzeni wielkości dwóch stóp sześciennych, jakby po raz pierwszy widział ten pokój. Umywalka z kranami, które otwierało się łokciem; elegancki funkcjonalny stoliczek przy łóżku, a na nim przykryty dzbanek z wodą, dwa krzesła dla gości pociągnięte błyszczącym lakierem; słuchawki zwinięte nad głową; zasłony okienne w delikatne kwiatki, zupełnie bez gustu. Nie spodziewał się, że będzie jeszcze coś takiego w życiu oglądał. Jak na miejsce do umierania było tu skromnie i bezosobowo. W tej salce, tak jak w pokoju hotelowym, ludzie również się zmieniali. I obojętne, czy pacjent wychodził stąd o własnych siłach, czy wywożono go do kostnicy – nic po nim nie zostawało, znikała nawet pamięć o jego strachu, cierpieniu i nadziei.

Wyrok śmierci ogłoszono mu, jak sądził, zupełnie stereotypowo, a towarzyszyły temu smutne spojrzenia, fałszywa serdeczność, szepty konsylium, wielość testów klinicznych i gdyby się nie uparł, nie poznałby nawet diagnozy i dalszych rokowań. Na życie zaś skazano go w sposób znacznie mniej wyszukany, po przejściu stanu krytycznego, i to go wzburzyło jeszcze bardziej. Uważał, iż lekarze zachowali się wyjątkowo nieodpowiedzialnie, ba, wręcz lekceważąco, skoro najpierw całkowicie go przekonali, że jest umierający, po czym zmienili zdanie. Teraz ze wstydem uzmysłowił sobie, z jaką łatwością porzucił swoje radości i troski, gdy groźba ich utraty ujawniła mu ich prawdziwe znaczenie; w najlepszym razie stanowiły pociechę, w najgorszym – niewybredne marnowanie czasu i energii. Obecnie musiał znów do nich wrócić i uwierzyć, że są ważne, przynajmniej dla niego. Wątpił, czy jeszcze kiedykolwiek da wiarę, iż obchodzą one innych. Z pewnością wraz z przypływem sił wszystko jakoś wróci do normy. Życie z czasem odzyska swą treść. On zaś pogodzi się z nim, ponieważ nie ma innego wyboru, i składając wygodnie na karb słabości ten przewrotny atak niechęci i zgorzknienia, zacznie wierzyć, iż dopisało mu niewiarygodne szczęście. Koledzy, pozbywszy się zakłopotania, będą mu gratulować. Teraz, gdy śmierć zastąpiła seks jako temat tabu, nabrała też swoistych cech; właściwie nie wypadało umierać, zanim się jeszcze nie uprzykrzyło wszystkim życia, powinno się odejść w chwili, gdy przyjaciele mogą zaintonować rytualną śpiewkę o “radosnym wyzwoleniu".

W tej chwili jednakże wcale nie miał pewności, czy nadal będzie w stanie wykonywać swoją pracę. Skoro już pogodził się z rolą widza – choć nie na długo – nie miał specjalnie ochoty wracać do hałaśliwego świata, gdyby jednak musiał, to wolałby sobie znaleźć jakiś spokojniejszy kąt. Nie myślał o tym zbyt często w chwilach przytomności; nie miał czasu. Było to raczej przekonanie niż decyzja. Nadeszła pora, by wstąpić na inną drogę. Wyroki sądowe, stężenie pośmiertne, przesłuchania, analiza rozkładającego się ciała i strzaskanych kości, krwawy pościg za człowiekiem – miał tego serdecznie dość. Można przecież inaczej wykorzystywać czas. Jeszcze nie wiedział jak, ale się dowie. Miał przed sobą ponad dwa tygodnie rekonwalescencji, wystarczająco dużo, by podjąć odpowiednią decyzję, zracjonalizować ją, umotywować przed samym sobą i co trudniejsze, znaleźć słowa, którymi będzie musiał próbować usprawiedliwić ją przed komisarzem. Był to bowiem fatalny moment na opuszczenie Scotland Yardu. Jego odejście zostanie uznane za dezercję. Trudno, każda chwila jest fatalna.

Nie był pewien, czy to rozczarowanie pracą spowodowała jedynie choroba, zbawienne przypomnienie sobie o nieuchronności śmierci, czy też w grę wchodził raczej objaw dolegliwości charakterystycznych dla wieku średniego, gdzie rządzą na zmianę pasy ciszy i niepewnych wiatrów, gdyż człowiek nabiera w końcu pewności, że już nie zrealizuje wciąż odraczanych marzeń i nigdy w gruncie rzeczy nie zawinie do nie znanych portów, a podróż ta, podobnie jak poprzednie, może być jedynie błędem i niepodobna już nawet ufać mapom i kompasowi. Lecz nie tylko praca wydawała mu się obecnie banalna i nie satysfakcjonująca. Leżąc bezsennie, podobnie jak tylu pacjentów przed nim w tym ponurym, bezosobowym pokoju, i patrząc, jak przez sufit przemykają światła przejeżdżających samochodów, oraz słuchając tajemniczych przytłumionych dźwięków nocnego życia szpitala, sporządzał przygnębiający bilans swego życia. Smutek po śmierci żony, tak szczery i bolesny wówczas – jakże łatwo ta tragedia osobista uwolniła go od dalszych uczuciowych związków. Jego romanse, jak ten, który pochłaniał mu niekiedy trochę czasu i odrobinę energii, były luźne, miłe, sympatyczne, nie zobowiązujące. Wychodzono z założenia, że choć nie zawsze jest panem swego czasu, to z pewnością jest niepodzielnym właścicielem swego serca. Jego kobiety były wyzwolone. Wykonywały ciekawe zawody, ładnie mieszkały, doskonale potrafiły wykorzystać każdą okazję. Z pewnością obce im były gwałtowne, niszczące emocje, które komplikowały życie innych kobiet. Zastanawiał się, co te starannie organizowane spotkania, podczas których oboje uczestnicy szukali przyjemności jak ulizane koty, miały wspólnego z miłością, rozgardiaszem w sypialni, nie pozmywanymi naczyniami, pieluchami niemowląt, ciepłym, bliskim, zamkniętym życiem małżeńskiego związku. Jego żałoba, praca, poezja – wszystko to wykorzystywał, by uzasadnić własną samowystarczalność. Teraz kobiety były wrażliwsze na wymogi jego poezji niż na lojalność względem zmarłej żony kochanka. Nie kierowały się sentymentami, natomiast przesadnie ceniły sztukę. Najgorsze zaś – a może i nie – było to, iż nie potrafił obecnie się zmienić, nawet gdyby chciał, i że nic już nie miało znaczenia. Wszystko wydawało się absolutnie nieważne. Podczas ostatnich piętnastu lat żadnej istocie ludzkiej nie wyrządził celowo krzywdy. Teraz zrozumiał, że nie można powiedzieć o człowieku nic gorszego.

Cóż, jeśli nie jest w stanie tego zmienić, może przynajmniej poszukać innej pracy. Najpierw jednak musi wypełnić pewne zobowiązania. Miał niezbyt rozsądną nadzieję, iż śmierć uwolni go od tego obowiązku. Tak wszakże się nie stało. Oparty na łokciu wyciągnął z szuflady szafki list ojca Baddeleya. Po raz pierwszy przeczytał go uważnie. Staruszek musi już mieć osiemdziesiątkę; nie był młody nawet wówczas, gdy przed trzydziestu laty przyjechał do wioski w Norfolk, gdzie podjął pracę jako wikary u ojca Dalgliesha. Nieśmiały, niezdarny, okropnie chaotyczny człowiek, któremu mieszało się wszystko z wyjątkiem spraw najważniejszych, zawsze szlachetny i wymagający względem siebie. Był to trzeci list, jaki Dalgliesh od niego otrzymał. Nosił datę jedenastego września:

“Mój drogi Adamie,

Wiem, że jesteś ogromnie zajęty, ale bardzo bym się ucieszył, gdybyś mnie odwiedził, ponieważ chciałbym w pewnej sprawie się ciebie poradzić. To nie jest bardzo pilne, tylko że moje serce zdaje się zużywać szybciej niż reszta ciała, więc nie powinienem zbytnio liczyć na dzień jutrzejszy. Jestem tutaj każdego dnia, lecz tobie zapewne najbardziej odpowiadałby weekend. Chyba powinienem ci powiedzieć, że jestem kapelanem w Folwarku Toynton, prywatnym domu dla niepełnosprawnej młodzieży, i że dzięki uprzejmości zarządcy, Wilfreda Ansteya, mieszkam tu, na miejscu, w Chacie Nadziei. Zazwyczaj jadam obiady i kolacje w Folwarku, lecz tobie może to nie odpowiadać, a poza tym skrócilibyśmy w ten sposób nasz wspólny pobyt. Gdy następnym razem pojadę do Wareham, zrobię większe zapasy. Mam wolny pokoik, do którego mogę się przenieść, więc będzie tu dla ciebie miejsce.

Czy mógłbyś mi napisać, kiedy przyjedziesz? Nie mam auta, wiec jeśli przyjedziesz pociągiem, radzę ci się udać do Williama Deakina, który ma dobrą i niedrogą firmę wynajmu samochodów znajdującą się około pięciu minut drogi od stacji (personel stacji wskaże ci drogę). Autobusy z Wareham jeżdżą rzadko i tylko do wioski Toynton. Potem trzeba przejść półtorej mili, co stanowi przyjemny spacer podczas dobrej pogody, myślę jednak, że po długiej podróży może ci to nie odpowiadać. Na wszelki wypadek naszkicowałem mapkę na odwrocie listu."

Mapka bez wątpienia zmyliłaby każdego, kto przyzwyczaił się raczej do charakterystycznych dla wydawnictw kartograficznych publikacji niż do wczesnych szkiców z siedemnastego wieku. Pofalowane linie prawdopodobnie oznaczały morze. Dalgliesh uważał, że powinien się tu jeszcze znaleźć wieloryb wyrzucający w górę fontannę wody. Wyraźnie zaznaczono stację autobusową w Toynton, ale następnie drżąca linia niepewnie wiła się wzdłuż całego szeregu pól, bram, piwiarni i zagajników trójkątnych ząbkowanych świerków, czasami nakładając się na samą siebie, gdy ojciec Baddeley dochodził do wniosku, że – jego zdaniem – się pogubił. Na wybrzeżu jeden niewielki symbol falliczny, który tu bez wątpienia narysowano jako punkt orientacyjny w terenie, ponieważ obok niego nie przebiegała żadna z zaznaczonych ścieżek, nosił nazwę Czarnej Wieży.

Dalgliesh zareagował na tę mapę mniej więcej tak jak wyrozumiały ojciec na pierwszy rysunek dziecka. Zdumiał się, w jak głęboką słabość i apatię musiał popaść w chorobie, iż zlekceważył ten apel. Poszperał w szufladzie, znalazł pocztówkę i napisał krótko, że przyjedzie samochodem wczesnym popołudniem w poniedziałek pierwszego października. Powinien do tej pory wyjść ze szpitala i wrócić do mieszkania w Queenhythe na pierwsze kilka dni rekonwalescencji. Podpisał się inicjałami, nalepił znaczek i oparł pocztówkę o dzbanek z wodą, by nie zapomnieć zwrócić się do którejś z pielęgniarek z prośbą o wysłanie.

Była jeszcze jedna drobna sprawa, z którą nie potrafił sobie tak łatwo poradzić, mogła jednak trochę poczekać. Musi mianowicie odwiedzić Cordelię Gray albo do niej napisać, by podziękować za kwiaty. Nie miał pojęcia, jak się dowiedziała o jego chorobie, możliwe iż dzięki przyjaciołom z policji. Zarządzając Agencją Detektywistyczną Berniego Pryde'a – jeżeli jeszcze nie padła, co powinno nastąpić już dawno temu, gdyby kierować się zasadami sprawiedliwości i ekonomii – prawdopodobnie utrzymywała kontakty ze stróżami prawa. Miał też wrażenie, że wspominano o jego chorobie w londyńskich popołudniówkach, gdy pisano o ostatnich stratach wśród wyższych oficerów Scotland Yardu.

Otrzymał od Cordelii mały, elegancko ułożony, osobiście zebrany bukiecik, równie nietuzinkowy jak ona sama. Czarująco kontrastował z innymi, składającymi się z cieplarnianych róż, zbyt dużych chryzantem nastroszonych jak zmiotki do kurzu, “pędzonych" nawozami wiosennych kwiatów i mieczyków, które wyglądały jak sztuczne różowe kwiaty z plastiku, pachniały środkami znieczulającymi i sterczały wyprężone na włóknistych łodygach. Widocznie Cordelia była ostatnio w wiejskim ogrodzie; zastanawiał się gdzie. Rozważał również, nie wiadomo czemu, czy jada wystarczająco obfite posiłki, ale natychmiast odsunął te idiotyczne myśli. Wyraźnie pamiętał, że w bukiecie były srebrne dyski miesięcznicy, trzy gałązki zimowego wrzosu, cztery pączki róży – nie wymęczone, sztywne zimowe bulwy, lecz napęczniałe pomarańczowo-żółte, delikatne jak pierwsze letnie pączki – subtelne gałązki dzikich chryzantem, pomarańczowe borowinki, a w środku, jak klejnot, jedna jasna dalia; cały bukiet otaczały szare włochate listki, które przypomniał sobie z dzieciństwa jako “zajęcze uszy". Był to wzruszający gest kogoś młodego. Starsza lub bardziej wyrafinowana kobieta nigdy by czegoś takiego nie zrobiła. Bukiet dostarczono mu wraz z liścikiem, w którym Cordelia pisała, że usłyszała o jego chorobie i przysyła mu te kwiaty z życzeniami rychłego powrotu do zdrowia. Musi ją odwiedzić albo napisać do niej i osobiście podziękować. Nie wystarczą podziękowania przez telefon, które w jego imieniu złożyła jedna z pielęgniarek zadzwoniwszy do Agencji.

To jednakże mogło poczekać, podobnie jak i inne, bardziej istotne decyzje. Najpierw musi się zobaczyć z ojcem Baddeleyem. Nie chodziło tu tylko o czysto religijne czy synowskie zobowiązania. Stwierdził, że pomimo pewnych dających się przewidzieć trudności i niezręczności ma ochotę znowu zobaczyć starego księdza. Nie sądził, by ojciec Baddeley mógł go nakłonić, choćby nieświadomie, do powrotu do pracy. Jeśli rzeczywiście chodziło o sprawę kryminalną, w co wątpił, może ją przejąć policja w Dorset. Jeśli zaś ta przyjemna wczesnojesienna słoneczna pogoda się nie załamie, Dorset będzie wyjątkowo miłym miejscem na rekonwalescencję.

Jednak ów prostokąt czystej bieli, oparty o dzbanek z wodą, dziwnie zakłócał jego spokój. Dalgliesh nie mógł oderwać odeń wzroku, jakby to był jakiś niezwykły symbol, pisemny wyrok życia. Ucieszył się, gdy pielęgniarka przyszła powiedzieć, że już skończyła dyżur, i zabrała kartkę na pocztę.

2

ŚMIERĆ KSIĘDZA

I

Jedenaście dni później osłabiony i wymizerowany, lecz za to w stanie euforii, jakże typowej dla rekonwalescenta odznaczającego się dobrym samopoczuciem, Dalgliesh opuścił swoje mieszkanie położone wysoko nad Tamizą, w Queenhythe. Tuż przed świtenrskierował się na południowy zachód od Londynu. Dwa miesiące przed atakiem choroby rozstał się wreszcie, chociaż niechętnie, ze swym starodawnym cooperem bristolem i prowadził teraz jensena healeya. Cieszył się, że samochód jest dotarty; już się niemal przyzwyczaił do zmiany. Symboliczne rozpoczynanie nowego życia w towarzystwie dziewiczego auta byłoby irytująco banalne.

Dalgliesh wrzucił do bagażnika jedną walizkę i kilka niezbędnych drobiazgów, włączając w to korkociąg, a do kieszeni wcisnął tomik wierszy Hardy'ego, “Powrót do stron rodzinnych", oraz przewodnik Newmana i Pevsnera po zabytkach architektury w Dorset. Miały to być typowe wakacje rekonwalescenta: ulubione książki, krótkie odwiedziny u starego przyjaciela jako cel podróży; trasa codziennych wypraw mogła być ustalana każdego dnia wedle uznania i obejmować tereny zarówno znane, jak i dotychczas nie znane; istniał też zbawienny czynnik w postaci osobistego problemu, który usprawiedliwi zarówno potrzebę samotności, jak i bezczynności. Gdy Dalgliesh po raz ostatni rzucił okiem na mieszkanie, z zakłopotaniem stwierdził, że jego ręka bezwiednie sięga po walizkę śledczą. Nie pamiętał, kiedy ostatnio wybrał się w podróż bez niej, nawet podczas urlopów. Gdyby ją teraz zostawił, potwierdziłby nieodwołalność decyzji, którą będzie sumiennie rozważał przez następne dwa tygodnie, mimo iż w głębi duszy wiedział, że już ją podjął.

Do Winchester dotarł akurat na późne śniadanie w hotelu zbudowanym w cieniu katedry, następnie przez dwie godziny odkrywał uroki miasta, wreszcie przekroczył granice Dorset wjeżdżając przez Wim-Iłiiinc Minster. Dopiero teraz poczuł, że wcale nie ma ochoty dotrzeć do kresu podróży. Pojechał powoli, praktycznie bez powodu, do llllindfbrd Forum, kupił tam butelkę wina, bułki z masłem, ser i owoce mi obiad oraz dwie butelki amontiiiado dla ojca Baddeleya. Następnie ruszył na południowy wschód przez wioski Winterbourne i Wareham do zamku Corfe.

Dumne głazy, symbol odwagi, okrucieństwa i zdrady, trzymały straż na krawędzi urwiska Purbeck tak samo jak tysiąc lat temu. Podczas samotnego pikniku Dalgliesh wciąż kierował wzrok ku tym nagim ciosom skalnym, zwieńczonym wysoko na tle pastelowego nieba blankami. Ociągał się z jazdą w ich cieniu i pragnął przedłużyć nieco samotność tego spokojnego, miłego dnia. Przez jakiś czas jeszcze szukał bezskutecznie w bagiennych zaroślach goryczki mokradlanej i dopiero potem przebył ostatnie pięć mil drogi.

Wieś Toynton: w popołudniowym słońcu błyszczała nitka tarasowatych chatek o falistych dachach z szarego kamienia. Na jej końcu rozsiadł się niezbyt malowniczy pub, dało się też dostrzec pospolitą wieżę kościoła. Teraz droga, biegnąca wzdłuż niskiego kamiennego muru, wznosiła się łagodnie między rzadkimi plantacjami jodły. Dalgliesh zaczął rozpoznawać znaki z mapy ojca Baddeleya. Wkrótce szlak rozwidli się. Jeden wąski jego pas pobiegnie na zachód, skrajem cypla, drugi poprowadzi przez bramę do Folwarku Toynton i dalej do morza. Rzeczywiście, nagle wyłoniła się ciężka, żelazna brama w murze o trzech stopach grubości, utworzonym z płaskich, nie spojonych ze sobą głazów. Kamienie umiejętnie i zawile poukładano, połączono porostami oraz mchem i zwieńczono falującymi trawami. Mur tworzył barierę równie szczelną jak cypel, z którego zdawał się wyrastać. Po obu stronach bramy wymalowano napisy na desce. Ten z lewej głosił: “Prosimy łaskawie uszanować nasze zacisze", z prawej był mniej subtelny. Litery już nieco wyblakły, ale wymalowano je bardziej profesjonalnie. Tablica głosiła: “Wstęp wzbroniony. Teren prywatny. Groźne urwiska – brak dostępu do plaży. Samochody i przyczepy parkujące tutaj będą usuwane".

Pod tym napisem umocowano dużą skrzynkę pocztową.

Dalgliesh doszedł do wniosku, że trudno byłoby znaleźć zmotoryzowanego turystę, który zaryzykowałby utratę samochodu po przeczytaniu takiego zestawu apeli, ostrzeżeń i pogróżek. Dobra droga kończyła się tuż za bramą i kontrast między stosunkowo gładkim podjazdem a dalszym kamienistym i obrzeżonym głazami traktem był niemal symbolem zakazu wjazdu. Brama, chociaż nie zamknięta, miała ciężką klamkę o skomplikowanym kształcie. Manipulowanie nią dawało intruzowi dość czasu, by pożałować pochopnej decyzji. Dalgliesh, wciąż nieco osłabiony, z trudem odciągnął bramę. Gdy już przejechał i zamknął ją za sobą, miał wrażenie, że oto podjął się zadania, którego nie pojmuje, i że prawdopodobnie postąpił nierozważnie. Cała sprawa zapewne nie wiąże się z jego umiejętnościami i tylko staruszek, który nie żył sprawami tego świata – i w dodatku był rzeczywiście przytłoczony wiekiem – mógł sądzić, że należy wezwać policjanta. W każdym razie istniał bezpośredni cel wizyty. Dalgliesh wracał, choć niechętnie, do świata, gdzie ludzie mieli problemy, pracowali, kochali, nienawidzili, intrygowali, by zapewnić sobie szczęście, a także, pomimo że on rezygnował z pracy, zabijali i byli zabijani.

Zanim wrócił do samochodu, jego wzrok przykuła kępka nie znanych mu kwiatów. Bladoróżowe i białe główki wyrastały z omszałej ściółki na szczycie muru i drżały nieznacznie w podmuchach lekkiej bryzy. Dalgliesh zbliżył się i zamarł w bezruchu, podziwiając w milczeniu ich bezpretensjonalną urodę. Po raz pierwszy poczuł czysty, na poły iluzoryczny, słony posmak morza. Ciepłe powietrze delikatnie owiało skórę detektywa. Nagle przepełniło go uczucie radości i jak zwykle w tych rzadkich chwilach zaintrygowała go czysto fizyczna istota szczęścia. Biło w jego żyłach jak słabe tętno. Próba analizy tego uczucia równałaby się jego utracie. Lecz Dalgliesh rozpoznał je bez cienia wątpliwości. Pierwszy, czysty sygnał od czasu choroby: życie może być dobre.

Samochód podskakiwał ledwo dostrzegalnie, sunąc po wyboistej drodze. Mniej więcej dwieście jardów dalej Dalgliesh dotarł do szczytu podjazdu. Spodziewał się, że ujrzy przed sobą pomarszczone błękitne wody kanału La Manche, rozlane aż po horyzont. Podobne rozczarowania przeżywał w dzieciństwie podczas wakacji, gdy po tylu złudnych nadziejach wciąż nie było widać upragnionego morza. Przed nim leżała płytka kamienista dolinka, poprzecinana wyboistymi ścieżkami, a po prawej stronie wznosiło się coś, co bez wątpienia przedstawiało Folwark Toynton.

Był to masywny kwadratowy kamienny budynek, prawdopodobnie z pierwszej połowy osiemnastego wieku. Właściciel nie miał szczęścia do architekta. Dom wyglądał okropnie i nie zasługiwał na miano budowli georgiańskiej. Zwrócony na północny wschód, ku lądowi, raził osobiste i niezbyt jasno sprecyzowane poczucie architektonicznego smaku Dalgliesha. Jego zdaniem budynek wzniesiony na brzegu powinien być zwrócony w stronę morza. Nad tarasem biegły dwa rzędy okien, przy dolnym wyrastały gigantyczne zworniki, rząd górny był nie ozdobiony i skromny, tak jakby nie umiano dopasować go do najbardziej charakterystycznego elementu domu, potężnego jońskiego frontonu zwieńczonego kamienną statuą – pokraczną i trudną do zidentyfikowania z tej odległości. W środku znajdowało się jedno okrągłe okno, niczym złowrogie oko cyklopa błyszczące w słońcu. Fronton pomniejszał optycznie i tak nieduży taras, a całej fasadzie przydawał zwalistości. Według Dalgliesha należałoby ją zrównoważyć wydłużonymi wykuszami, ale widocznie właścicielowi zabrakło wyobraźni czy też pieniędzy i cały dom wyglądał na dziwnie nie dokończony. Front przerażającego budynku ział pustką. Być może pensjonariusze – jeśli było to właściwe określenie – mieszkali z tyłu. Poza tym wybiła dopiero trzecia trzydzieści, martwa pora, pamiętał to ze szpitala. Może wszyscy odpoczywali.

Dostrzegł też trzy chaty. Dwie stały około stu jardów od Folwarku, a trzecia, samotna, wyżej na cyplu. Miał wrażenie, że bliżej morza widzi również fragment czwartego dachu, ale nie był tego pewien. Mógł to być równie dobrze występ skalny. Ponieważ Dalgliesh nie wiedział, który dom jest Chatą Nadziei, doszedł do wniosku, że najrozsądniej będzie zacząć od bliższej pary. Wyłączył silnik samochodu i zastanawiał się, co robić. Po raz pierwszy usłyszał morze: ów łagodny bezustanny rytmiczny pomruk, jeden z najtęskniejszych i najbardziej przejmujących dźwięków w przyrodzie. Wciąż nic nie wskazywało na to, że ktoś zauważył jego przyjazd; cały cypel pogrążony był w milczeniu, nawet ptaki nie śpiewały. Dalgliesh wyczuwał coś dziwnie złowrogiego w tej pustce i ciszy. Nawet łagodne popołudniowe słońce nie mogło rozproszyć tego wrażenia.

Podjechał do chat, lecz i wówczas jego przybycie nie przywołało do okna żadnej twarzy, na ganku nie pojawiła się postać w sutannie. Dwa stare parterowe domki z wapienia miały ciężkie kamienne dachy, typowe dla tej okolicy, popstrzone jasnymi poduszeczkami szmaragdowego mchu. Chata Nadziei stała z prawej strony, a Wiary z lewej. Ich nazwy wymalowano stosunkowo niedawno. Trzecia z nich, usytuowana nieco dalej, była prawdopodobnie Chatą Miłości. Dalgliesh wątpił, czy ojciec Baddeley przyłożył ręki do nadania im tych nazw. Nie musiał czytać mian na furtce, by zorientować się, w którym domku mieszka ksiądz. Ponieważ staruszek zupełnie nie dbał o estetykę otoczenia, trudno było przypuszczać, by zawiesił perkalowe zasłonki, kosz z pnącym się bluszczem, fuks j e nad drzwiami Chaty Wiary czy też żeby artystycznie rozmieścił po obu stronach ganku pomalowane na jaskrawożółty kolor doniczki z nie przekwitłymi jeszcze letnimi kwiatami. Dwa grzyby – produkt masowej betonowej twórczości – stały po obu stronach furtki i kojarzyły się z typowym przedmieściem Londynu. Dalgliesh wręcz zdziwił się, że nie przycupnęły tu jeszcze figurki krasnoludków. Chata Nadziei, dla odmiany, pozbawiona była wszelkich ozdób. Pod oknem stała jedynie solidna dębowa ławka, gdzie można było wygrzewać się w słońcu, a ganek zagracał dodatkowo zestaw kijów oraz stary parasol. Okna zasłonięte Uranami z jakiegoś ciężkiego materiału w kolorze ciemnej czerwieni.

Nikt nie odpowiedział na pukanie do drzwi, można się było tego zresztą spodziewać. Oba domki sprawiały wrażenie pustych. Drzwi zamknięto tylko na zasuwę. Po chwili wahania Dalgliesh odsunął ją i wkroczył w ponure wnętrze, które swym ciepłym, nieco stęchłym, książkowym zapachem natychmiast przeniosło go o trzydzieści lat wstecz. Odciągnął zasłony i do pomieszczenia wpadło światło. Teraz policjant rozpoznał znajome sprzęty: okrągły palisandrowy stół na jednej nodze, pokryty kurzem, ustawiony na środku pokoju, sekretarzyk pod ścianą; fotel z wysokim oparciem i wyściełanymi bokami, tak stary, że spod wystrzępionej tapicerki wyłaziły trociny, a przez zniszczone siedzenie prześwitywało nagie drewno. Czyżby wciąż był to ten sam fotel? Smutek pamięci musi być jakimś nostalgicznym omamem. Lecz był jeszcze inny przedmiot – równie znajomy i stary. Za drzwiami wisiał czarny płaszcz ojca Baddeleya, a nad nim zniszczony sflaczały beret.

To właśnie widok owego płaszcza uświadomił Dalglieshowi, że coś jest nie w porządku. To, iż gospodarz nie wyszedł na powitanie, było dziwne, ale dawało się wyjaśnić. Pocztówka mogła się zawieruszyć albo nagle wezwano księdza do Folwarku, ewentualnie ojciec Baddeley pojechał do sklepu w Wareham i nie zdążył na powrotny autobus. Możliwe nawet, że zupełnie zapomniał o spodziewanym gościu. Lecz jeśli gdzieś wyszedł, to dlaczego nie włożył płaszcza? Trudno sobie wyobrazić, by nosił coś innego bez względu na porę roku.

Wówczas dopiero Dalgliesh zwrócił uwagę na coś, co jego wzrok musiał wcześniej bezwiednie zanotować: stosik arkuszy na sekretarzyku, wszystkie z nadrukiem czarnego krzyża. Policjant podniósł jeden z nich i podszedł do okna w nadziei, że lepsze światło udowodni, iż nie ma racji. Jednak o błędzie nie mogło być mowy. Przeczytał, co następuje:

Michael Francis Baddeley

Ksiądz

ur. 29 października 1896 zm. 21 września 1974

R.I.P.

Pochowany w parafii Św. Michała i Wszystkich Aniołów

Toynton, Dorset

26 września 1974

Nie żył od jedenastu dni, a pochowany został przed pięcioma. Dalgliesh powinien się domyślić, iż ojciec Baddeley niedawno umarł. Jak bowiem wytłumaczyć wrażenie, że osobowość księdza wciąż wypełnia chatę, że wystarczy jedno głośniejsze wezwanie, by jego dłoń spoczęła na klamce? Spoglądając na znajomy spłowiały płaszcz z ciężką klamrą – czyżby staruszek rzeczywiście się nie zmienił przez trzydzieści lat? – Dalgliesh poczuł ukłucie żalu, wręcz smutku. Zaskoczyła go intensywność tego uczucia. Umarł stary człowiek. Musiał to być naturalny zgon, skoro go tak szybko pochowano. Ani śmierć, ani pogrzeb nie odbiły się głośnym echem. Coś jednak dręczyło księdza, lecz nie zdążył się z tego zwierzyć. Teraz Dalgliesh bardzo pragnął upewnić się, że ojciec Baddeley otrzymał jego pocztówkę i nie umarł w przekonaniu, iż zlekceważono jego wołanie o pomoc.

Szukać należało oczywiście we wczesnowiktoriańskim sekretarzyku, który należał do matki ojca Baddeleya. Pamiętał, że ksiądz zamykał go na kluczyk. Nie należał do ludzi skrytych, ale każdy duchowny musiał mieć przynajmniej jedną zamykaną szufladę albo biurko, by ustrzec się przed wścibskimi oczami sprzątaczek czy też nazbyt ciekawych parafian. Dalgliesh przypominał sobie, jak ojciec Baddeley szperał w głębokich kieszeniach płaszcza szukając zabytkowego kluczyka, przywiązanego sznurkiem do staromodnego spinacza na bieliznę w celu łatwiejszego rozpoznania. Prawdopodobnie tkwił on nadał w jednej z kieszeni płaszcza.

Policjant wsunął dłoń do obu kieszeni w poczuciu winy, że oto okrada zmarłego. Kluczyka nie było. Podszedł do sekretarzyka i chwycił klapę. Otworzyła się lekko. Dalgliesh pochylił się, aby obejrzeć zamek, następnie przyniósł z samochodu latarkę i znów zaczął się przyglądać. Nie miał żadnych wątpliwości: zamek wyważono. Dokonano tego fachowo i bez większego wysiłku. Zamknięcie było ozdobne, ale niezbyt solidne, zainstalowano je po to, by uchronić zawartość sekretarzyka przed wścibskim wzrokiem, lecz nie przed fachowym włamaniem. Dłuto albo nóż, a prawdopodobnie ostrze nożyka do listów wsunięto pod blat i użyto do wyważenia. Ślady były zdumiewająco nieznaczne, ale zadrapania i wyłamany zamek nie pozostawiały cienia wątpliwości.

Kto był sprawcą włamania? Mógł nim być sam ojciec Baddeley. Jeśli zgubił kluczyk, a nie posiadał zapasowego, gdzie w tej zapadłej dziurze miał szukać ślusarza? Wprawdzie, o ile Dalgliesh dobrze pamiętał księdza, atak na blat sekretarzyka nie należał do rozwiązań typowych dla tego człowieka, jednakże nie można było tego wykluczyć. Możliwe, iż otworzono go po śmierci ojca Baddeleya. Jeśli nie udało się znaleźć kluczyka, ktoś z Folwarku Toynton musiał wyważyć zamek. Być może znajdowały się tam dokumenty lub potrzebne papiery; legitymacja ubezpieczeniowa; nazwiska przyjaciół, których należało powiadomić; testament. Dalgliesh uwolnił się od podejrzeń, zirytowany, ponieważ miał już ochotę założyć rękawiczki, zanim zacznie szukać dalej. Szybko przejrzał zawartość szuflad sekretarzyka.

Nie znalazł niczego ciekawego. Ojciec Baddeley chyba tylko w nieznacznym stopniu interesował się światem. Uwagę Dalgliesha przykuła porządnie ułożona sterta dziecięcych zeszytów w jasno-zielonych okładkach. Natychmiast rozpoznał dzienniki ojca Baddeleya. Zatem wciąż sprzedawano te same występujące wszędzie uczniowskie zeszyty. Na tylnej okładce wydrukowano tabliczkę mnożenia. Tak jak poplamiona atramentem linijka czy gumka kojarzyły się one detektywowi ze szkołą podstawową. Ojciec Baddeley zawsze pisał swój dziennik w tych zeszytach, jeden co kwartał. Teraz, gdy stary czarny płaszcz wisiał na drzwiach, a wokół roznosił się kościelny zapach stęchlizny, policjant przypomniał sobie wyraźnie rozmowę, którą kiedyś przeprowadził z ojcem Baddeleyem. Dalgliesh miał wówczas dziesięć lat, a ksiądz, siedzący przy sekretarzyku, był w wieku średnim, chociaż jemu wydawał się już stary.

– Więc to taki zwykły dziennik, ojcze? Nie o twoim życiu duchowym?

– To właśnie jest życie duchowe; wszystkie zwykłe czynności, klore się wykonuje z godziny na godzinę.

Adam zapytał z egotyzmem typowym dla młodych:

– Tylko twoje czynności? O mnie tam nie ma?

– Nie. Tylko o tym, co robię. Pamiętasz, o której godzinie zebrał się dzisiaj Komitet Matek? W tym tygodniu była kolej na spotkanie u twojej mamy. Zdaje mi się, że przesunięto godzinę.

– Była druga czterdzieści pięć zamiast trzeciej, ojcze. Archidiakon chciał wcześniej wyjechać. Ale czy musisz być taki dokładny?

Ojciec Baddeley rozważał przez chwilę to pytanie, jakby nasunęło mu ono nowe możliwości i wydało się niezwykle interesujące.

– O, tak. Tak sądzę. Właśnie tak. Przecież inaczej nie miałoby to sensu.

Mały Adam Dalgliesh, który i tak zupełnie nie dostrzegał w tym sensu, odszedł, by zająć się własnymi ciekawszymi sprawami. Życie duchowe. Wyrażenie to często słyszał z ust co bardziej uduchowionych parafian ojca, chociaż sam kanonik nigdy go nie używał. Czasami próbował wyobrazić sobie to drugie tajemnicze istnienie. Czy było ono przeżywane w tym samym czasie co zwykła codzienna egzystencja, mierzona wstawaniem, posiłkami, wakacjami, czy też odbywało się ono na jakiejś innej płaszczyźnie, do której on i nie wtajemniczeni nie mieli dostępu, a gdzie ojciec Baddeley mógł swobodnie się poruszać? Tak czy owak niewiele miało to wspólnego ze skrzętnym zapisywaniem codziennych czynności.

Przejrzał ostatni zeszyt. System ojca Baddeleya nie zmienił się. Było tu wszystko; dwa dni na stronę, przedzielone linią. Godziny, o których codziennie odmawiał jutrznię i wieczorne nabożeństwo i czas spacerów; comiesięczne wyjazdy autobusem do Dorchester; cotygodniowy wypad do Wareham; godziny spędzone na posługach w Folwarku Toynton; specyficzne przyjemności skrzętnie odnotowane; metodyczne sprawozdanie z każdej godziny roboczego dnia; rok po nudnym roku, wszystko udokumentowane z rzetelnością księgowego.

– Ależ to właśnie jest życie duchowe, te zwykłe codzienne czynności.

Z pewnością nie może to być aż takie proste!

Gdzie jednak znajdował się ostatni dziennik, zeszyt obejmujący trzeci kwartał 1974 roku? Ojciec Baddeley przechowywał stare egzemplarze dziennika z ostatnich trzech lat. Powinno tu być piętnaście zeszytów; było jedynie czternaście. Dziennik urywał się z końcem czerwca 1974 roku. Dalgliesh zaczął gorączkowo przeszukiwać szuflady sekretarzyka. Brakujących zapisków nie było. Jednak udało mu się coś znaleźć. Między trzema rachunkami za węgiel, parafinę i elektryczność leżała kartka cienkiego taniego papieru z niezbyt estetycznym nadrukiem Folwarku Toynton. Pod spodem ktoś napisał na maszynie:

“Dlaczego się nie wyniesiesz z chaty, ty stary głupi hipokryto, i nie pozwolisz skorzystać z niej komuś, kto by się tutaj bardziej przydał? Nie myśl sobie, że nie wiem, co wyrabiacie tu z Grace Willison, gdy przychodzi do spowiedzi. Szkoda, że rzeczywiście nie potrafisz tego robić, co? A co z tym chłopcem z chóru? Nie myśl sobie, że nic nie wiem."

Pierwszą reakcją Dalgliesha była raczej irytacja ze względu na głupotę tej kartki niż gniew z powodu jej złośliwości. Ta dziecinna i niepotrzebna napaść pozbawiona była w dodatku jednej wątpliwej zalety anonimów, to znaczy pozorów prawdopodobieństwa. Biedny stary siedemdziesięciosiedmioletni ojciec Baddeley oskarżony został równocześnie o cudzołóstwo, sodomię i impotencję! Czy poważny i człowiek mógł w ogóle przejmować się tak ewidentnym nonsensem? W swej zawodowej karierze Dalgliesh bardzo często spotykał się z anonimami. Ten był stosunkowo łagodny, można by wręcz przypuszczać, iż autor nie przyłożył się doń solidnie. “Szkoda, że rzeczywiście nic potrafisz tego robić, co?" Większość piszących podobne listy potrafiłaby bardziej sugestywnie opisać wymienione czynności. I ta niewczesna uwaga dotycząca chłopca z chóru, bez imienia, bez daty. To nie wynikało z żadnej faktycznej wiedzy. Czyżby ojciec Baddeley mógł aż tak się przejąć, że wezwał zawodowego detektywa, którego nie widział prawie od trzydziestu lat, tylko po to, żeby przy jego pomocy wyjaśnić tę błahostkę? Niewykluczone. Mógł to być nie jedyny list. jeśli w Folwarku Toynton działy się takie rzeczy, zapewne chodziło o coś poważniejszego. W zamkniętej społeczności autor anonimów mógł spowodować prawdziwe problemy i cierpienia, czasami nawet on lub ona dosłownie bywali zabójcami. Jeżeli ojciec Baddeley podejrzewał, iż inni też otrzymywali takie listy, mógł mieć powody, aby zwrócić się o pomoc do zawodowca. Albo – co ciekawsze – ktoś mógł pragnąć, żeby Dalgliesh właśnie tak myślał. Czyżby kartkę wsunięto tutaj celowo, by ją znalazł? Rzeczywiście, dziwne, że nikt jej nie zauważył i nie zniszczył po śmierci ojca Baddeleya. Ktoś z Folwarku Toynton musiał przecież przeglądać dokumenty. Takiego anonimu nic zostawiono by raczej niepowołanym oczom.

Włożył go do portfela i zaczął wędrować po chacie. Sypialnia ojca Baddeleya wyglądała tak, jak sobie wyobrażał. Niskie okno z obskurną kretonową zasłonką, wąskie łóżko wciąż zasłane pościelą i kocami, ale z kapą naciągniętą sztywno na pojedynczą ciężką poduszkę; książki zajmujące dwie ściany; nocny stoliczek z tandetną lampką; Biblia; nieporęczna i pstra porcelanowa popielniczka z reklamą piwa. Fajka ojca Baddeleya nadal leżała w miseczce, a obok niej Dalgliesh dostrzegł na pół zużyty kartonik tekturowych zapałek, jakie rozdają w pubach restauracjach. Na pudełku widniała reklama Ye Olde Tudor Barn tu iln Wareham. W popielniczce leżała jedna zużyta zapałka; porozdzierana aż po wypaloną główkę. Dalgliesh uśmiechnął się. Zatem i to przyzwyczajenie przetrwało ponad trzydzieści lat. Przypomniał sobie, jak drobne zwinne palce ojca Baddeleya ostrożnie rozdzierały cienką tekturkę na paski, jakby ksiądz usiłował pobić jakiś poprzedni własny rekord. Dalgliesh podniósł zapałkę i jego twarz rozjaśnił uśmiech; sześć pasemek. Ojciec Baddeley przeszedł samego siebie.

Wszedł do kuchni. Była mała, źle wyposażona, porządnie utrzymana, choć niezbyt czysta. Niewielki staromodny piecyk gazowy wyglądał jak eksponat muzealny. Do kamionkowego zlewu pod oknem doczepiono poobijaną i odbarwioną drewnianą rynnę odpływową, cuchnącą zjełczałym tłuszczem oraz skisła zupą. Ktoś odsunął wypłowiałe kretonowe zasłonki z wzorkiem w wybujałe róże przeplatające się nieprawdopodobnie z żonkilami. Z okna roztaczał się widok na odległe wzgórza Purbeck. Chmury, rzadkie jak dym z papierosa, rozpływały się w bezkresnym błękicie nieba, a owce leżały na dalekim pastwisku jak białe bryłki.

Dalgliesh zbadał spiżarnię. Tu przynajmniej znalazł dowody, że go oczekiwano. Ojciec Baddeley rzeczywiście porobił zapasy, a ilość puszek uzmysłowiła Dalglieshowi, ile – zdaniem księdza – powinno się jeść. Z pewnością był to prowiant dla dwóch osób, z których jedna, zgodnie z oczekiwaniami ojca Baddeleya, miałaby spory apetyt. Wśród zestawu surowców zawsze stała jedna duża puszka i jedna mała: pieczona fasola, tuńczyk, gulasz irlandzki, spaghetti, ryżowy pudding.

Dalgliesh wrócił do saloniku. Podróż dała mu się we znaki. Ciężki dębowy zegar nad kominkiem wciąż bezbłędnie wskazywał czas. Nie było jeszcze czwartej, lecz ciało detektywa odczuwało już trudy dnia i zmęczenie. Dalgliesh marzył o herbacie. Wprawdzie puszka z nią stała w spiżarni, ale nigdzie nie było mleka. Policjant zastanawiał się, czy nie odłączono gazu.

Wówczas usłyszał kroki przy drzwiach i szczęknięcie klamki. W smudze popołudniowego światła zamajaczyła jakaś sylwetka. Usłyszał głęboki, lecz bardzo kobiecy głos z leciutkim śladem irlandzkiego akcentu.

– Na miłość boską! Ludzka istota, a na dodatek mężczyzna. Co pan tu robi?

Kobieta weszła do pokoju, zostawiając za sobą otwarte drzwi, widział ją więc wyraźnie. Mogła mieć około trzydziestu pięciu lat, była silna, długonoga, złote włosy, wyraźnie ciemniejsze u nasady, spadały jej luźno aż na ramiona. Twarz miała kwadratową, pełne usta i wąskie oczy o dużych powiekach. Nosiła brązowe, zbyt luźne spodnie z paskiem pod stopami, brudne tenisówki poplamione trawą i biały bawełniany bezrękawnik z dekoltem, z którego wyzierał brązowy, zakrapiany piegami trójkąt opalenizny. Nie miała stanika. Jej pełne ciężkie piersi zwisały luźno pod cienką bawełną. Trzy drewniane bransoletki grzechotały na jej lewym nadgarstku. Ogólnie sprawiała wrażenie nieco pospolitej, ale niewątpliwie atrakcyjnej kobiety; pomimo że nie używała perfum, wraz z nią przeniknął do pokoju niezwykle specyficzny kobiecy zapach.

– Nazywam się Adam Dalgliesh – powiedział. – Przyjechałem odwiedzić ojca Baddeleya. Chyba nie jest to już możliwe.

– Można to i tak określić. Spóźnił się pan dokładnie jedenaście dni. Zbyt późno, żeby go zobaczyć i pięć dni po czasie, by go pochować. Kimże pan jest, jego kolegą? Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że w ogóle miał znajomych. Zresztą niewiele wiedzieliśmy o naszym wielebnym Michaelu. Był tajemniczym człowieczkiem. W każdym razie pana trzymał w ukryciu.

– Odkąd przestałem być dzieckiem, widzieliśmy się tylko raz, i to krótko, a teraz powiadomiłem go o mojej wizycie na dzień przed jego śmiercią.

– Adam. Ładnie. Dzisiaj znowu dzieciom dają to imię. Robi się modne. Ale kiedy pan chodził do szkoły, to chyba ono pana męczyło, prawda? Jednakże pasuje do pana. Nie mam pojęcia dlaczego. Nie jest pan całkiem z tego świata, raczej pan wygląda na idealistę. Już wiem. przyjechał pan po książki.

– Poważnie?

– Te, które Michael zostawił panu w testamencie. Adamowi Dalglieshowi, jedynemu synowi świętej pamięci kanonika Alexandra Dalgliesha, wszystkie moje książki do. rozdysponowania wedle uznania. Pamiętam dokładnie, ponieważ nazwiska "wydały mi się bardzo dziwne. Szybko pan się zjawił. Dziwię się, że prawnicy w ogóle do pana napisali. Bob Loder na ogół nie jest taki sprawny. Lecz na pana miejscu nie ekscytowałabym się zbytnio. Te książki nigdy mi nie wyglądały na szczególnie wartościowe. Same suche starocie teologiczne. Przy okazji, czy liczył pan na jakieś pieniądze? Jeśli tak, to mam niezbyt dobre wiadomości.

– Nawet nie wiedziałem, że ojciec Baddeley miał jakieś oszczędności.

– My też nie. To był jego kolejny sekrecik. Zostawił dziewiętnaście tysięcy funtów. Niezbyt wielka fortuna, ale zawsze się przyda. Zapisał wszystko Wilfredowi, na rzecz Folwarku Toynton, i z tego co wiem, pieniądze przyszły w samą porę. Grace Willison jest jedyną legatariuszką poza Wilfredem. Otrzymała ten stary sekretarzyk. To znaczy dostanie go, jeśli Wilfred zechce go przenieść.

Usiadła w fotelu przed kominkiem. Jej włosy rozsypały się na oparciu, rozstawiła szeroko nogi. Dalgliesh przyciągnął jedno z krzeseł z opuszczanym oparciem i usiadł naprzeciw niej.

– Czy dobrze znała pani ojca Baddeleya?

– Wszyscy się świetnie znamy, na tym między innymi polega nasz kłopot. Chce pan tu zostać?

– Może na dzień lub dwa. Ale wydaje mi się, że teraz nie będzie można tu zostać…

– Dlaczego nie, jeśli ma pan ochotę. Miejsce jest wolne, przynajmniej dopóki Wilfred nie znajdzie kolejnej ofiary… czy też raczej powinnam powiedzieć lokatora. Sądzę, że nie zgłosi żadnych zastrzeżeń. Poza tym musi pan przecież przejrzeć książki, prawda? Wilfred będzie się chciał ich pozbyć, zanim przyjedzie następny beneficjant.

– To znaczy, że Wilfred Anstey jest właścicielem tego domu?

– Tak, jak również Folwarku Toynton i pozostałych chat, z wyjątkiem chatki Juliusa Courta. To tam dalej, na cyplu, jedyna z widokiem na morze. Wilfred jest właścicielem całej reszty oraz nas.

Zmierzyła go wzrokiem.

– Nie posiada pan żadnych pożytecznych umiejętności, prawda? To znaczy, nie jest pan fizykoterapeutą, pielęgniarzem ani lekarzem, czy choćby księgowym? Nie żeby pan na kogoś takiego wyglądał, lecz jeśli pan jest, to radzę uciekać, zanim Wilfred dojdzie do wniosku, iż jest pan zbyt cenny, żeby pana stąd wypuścić.

– Nie sądzę, by moje szczególne umiejętności na coś mu się przydały.

– W takim razie niech pan zostanie, jeśli to panu odpowiada. Najpierw jednak przedstawię panu obraz tutejszego życia. Może wtedy zmieni pan zdanie.

– Proszę zacząć od siebie – powiedział Dalgliesh. – Nawet nie wiem, kim pani jest.

– Dobry Boże, rzeczywiście! Przepraszam. Nazywam się Maggie Hewson. Mój mąż pracuje w Folwarku jako lekarz. Mieszka ze mną w domku przyznanym nam przez Wilfreda i odpowiednio nazwanym Chatą Miłości, ale większość chwil spędza w Folwarku Toynton. Ponieważ zostało mu tylko pięciu pacjentów, na pewno pan się zastanawia, czym wypełnia sobie czas. No i co, zastanawia się pan? Zatem, Adamie Dalgliesh, jak pan sądzi, czymże on wypełnia sobie czas?

– Czy pani mąż zajmował się ojcem Baddeleyem?

– Na imię miał Michael. Wszyscy go tak nazywaliśmy oprócz Grace Willison. Tak, Eric opiekował się nim za życia i podpisał akt zgonu po jego śmierci. Sześć miesięcy temu nie mógłby tego zrobić, ale teraz, gdy go łaskawie przywrócono do rejestru lekarzy, może się podpisać na orzeczeniu stwierdzającym, iż ktoś całkowicie legalnie nie żyje. Boże, cóż za cholerny przywilej.

Roześmiała się i szperając w kieszeniach spodni wyciągnęła papierosy. Zapaliła jednego i podsunęła paczkę Dalglieshowi. Potrząsnął przecząco głową. Wzruszyła ramionami i dmuchnęła dym w jego kierunku.

– Na co umarł ojciec Baddeley? – zapytał Dalgliesh.

– Serce mu stanęło. Nie, wcale nie żartuję. Był stary, miał zmęczone serce i dwudziestego pierwszego września przestało bić. Ostra niewydolność mięśnia sercowego skomplikowana lekką cukrzycą, jeśli pan woli żargon medyczny.

– Czy był sam?

– Chyba tak. Zmarł w nocy, a ostatnią osobą, która go widziała za życia, była Grace Willison, ponieważ się u niego spowiadała o 7.45 wieczorem. Myślę, że umarł z nudów. Nie, chyba nie powinnam tak mówić. To w złym guście. Grace twierdzi, że wyglądał tak jak zazwyczaj, oczywiście był nieco zmęczony, gdyż akurat tego ranka wypisano go ze szpitala. Ja przyszłam następnego dnia o dziewiątej, by zapytać, czy nie potrzebuje czegoś z Wareham… chciałam jechać autobusem o jedenastej; Wilfred nie pozwala tu jeździć prywatnym samochodom… no i zobaczyłam, że leży martwy.

– W łóżku?

– Nie, w tym fotelu, w którym pan siedzi, wciśnięty głęboko, z otwartymi ustami i zamkniętymi oczami. Miał na sobie sutannę, a wokół szyi tę taką purpurową wstążkę. Wszystko jak należy. Tyle że był zupełnie martwy.

– Czyli to pani znalazła ciało?

– Chyba że Millicent z sąsiedniego pokoju weszła wcześniej po kryjomu, uznała, iż sprawa nie wygląda ciekawie i wycofała się do siebie. Jeśli to pana interesuje, chodzi o siostrę Wilfreda, wdowę. Właściwie to nawet dziwne, że nie zajrzała do niego, wiedząc, że jest chory i samotny.

– Musiał to być dla pani wstrząs.

– Niespecjalnie. Przed ślubem byłam pielęgniarką. Widziałam więcej nieboszczyków, niż potrafię spamiętać. On zaś był bardzo stary. To młodzi… głównie dzieci… załamują człowieka. Boże, jak się cieszę, że skończyłam z tym zakichanym interesem.

– Poważnie? To pani nie pracuje w Folwarku Toynton?

Wstała i podeszła do kominka. Wydmuchnęła obłok dymu w lustro nad gzymsem, po czym przybliżyła twarz do szkła, jakby studiowała swe odbicie.

– Nie, jeśli tylko mogę tego uniknąć. I na Boga, staram się ze wszystkich sił. Mogę panu nawet wyznać, że jestem występnym członkiem tej społeczności. Nie współpracuję z resztą. Jestem wyrzutkiem i heretyczką. Nie sieję i nie zbieram. Nie poddaję się czarowi drogiego Wilfreda. Zupełnie ogłuchłam na płacz niepełnosprawnych. Nie padam na kolana w świątyni.

Odwróciła się ku niemu, spoglądając na poły wyzywająco, na poły pytająco. Dalgliesh doszedł do wniosku, że ten występ nie był zbyt spontaniczny, już nie raz musiała wygłaszać ten tekst. Brzmiał on jak rytualne usprawiedliwienie i detektyw podejrzewał, że ktoś pomógł jej w scenariuszu.

– Niech mi pani coś powie o Wilfredzie Ansteyu – poprosił.

– Czyżby Michael pana nie ostrzegł? Nie, nie zrobiłby tego. Cóż, to dziwna historia, ale spróbuję ją w skrócie opowiedzieć. Pradziadek Wilfreda zbudował Folwark Toynton. Dziadek zostawił posiadłość Wilfredowi i jego siostrze Millicent. Ten odkupił jej część, gdy zorganizował Dom. Osiem lat temu Wilfred zapadł na stwardnienie rozsiane. Choroba postępowała bardzo szybko; trzy miesiące później przykuła go do fotela. Potem pojechał z pielgrzymką do Lourdes i wyzdrowiał. Podobno dogadał się z Bogiem. Ty mnie wyleczysz, a ja poświęcę Folwark Toynton i wszystkie pieniądze niepełnosprawnym. Bóg na to poszedł i teraz Wilfred zawzięcie wywiązuje się z umowy. Sądzę, że boi się wycofać z tego układu, żeby nie wróciła choroba. Wcale go za to nie winie. Pewnie czułabym to samo. Wszyscy w głębi duszy jesteśmy przesądni, szczególnie gdy w grę wchodzi zdrowie.

– Czy miałby ochotę się wycofać?

– O, nie sądzę. To miejsce daje mu poczucie władzy. Jest otoczony wdzięcznymi pacjentami i wielbiony przez kobiety. Dot Moxon – tak zwana przełożona – skacze wokół niego jak stara kwoka. Wilfredowi jest z tym dobrze.

– Kiedy dokładnie wydarzył się ów cud? – zapytał Dalgliesh.

– On twierdzi, że gdy go zanurzono w studni. Mówi, iż początkowo doznał szoku przy zetknięciu z zimnem, ale natychmiast poczuł mrowiące ciepło, które przebiegło całe jego ciało i przepełniło je wielkim szczęściem i spokojem. Ja czuję dokładnie to samo po trzeciej whisky. Jeżeli Wilfred potrafi to w sobie wywołać, kąpiąc się w lodowatej wodzie pełnej zarazków, mogę tylko powiedzieć, że ma cholerne szczęście. Po powrocie z Lourdes stanął na nogi po raz pierwszy od sześciu miesięcy. Trzy tygodnie później hasał jak młody baran. Nawet nie pofatygował się, by wrócić do Szpitala Świętego Zbawiciela w Londynie, gdzie go leczono, więc nie mogą tam zapisać sobie jego cudownego wyleczenia na własne konto. Jednak szkoda, bo byłby to niezły dowcip.

Zawahała się, jakby chciała jeszcze coś powiedzieć, ale dodała tylko:

– Wzruszające, prawda?

– Interesujące. W jaki sposób znajduje pieniądze, by wypełnić swoją część zobowiązania?

– Pacjenci płacą w miarę możliwości, a niektórzy są tu przysyłani na mocy umowy zawartej z lokalnymi władzami. Poza tym, oczywiście, Wilfred wykorzystał własny kapitał. Lecz sprawy wyglądają kiepsko, przynajmniej on tak twierdzi. Spadek ojca Baddeleya przyszedł w samą porę. Poza tym Wilfred wykorzystuje personel. Ericowi nie płaci tyle, ile powinien. Philby, człowiek do różnych posług, siedział w więzieniu i prawdopodobnie gdzie indziej nikt by go nie zatrudnił, a siostra przełożona, Dot Moxon, też miałaby kłopoty ze znalezieniem pracy, po skandalu związanym ze znęcaniem się nad pacjentami w jej ostatnim szpitalu. Musi być wdzięczna Wilfredowi, że w ogóle ją przyjął. Ale przecież wszyscy jesteśmy strasznie, strasznie wdzięczni drogiemu Wilfredowi.

Dalgliesh powiedział:

– Pójdę chyba do Folwarku i przedstawię się. Mówi pani, że zostało tylko pięciu pacjentów?

– Nie określamy ich tym mianem, chociaż nie wiem, jak Wilfred chciałby ich nazywać. Pensjonariusze za bardzo kojarzą się z więzieniem, chociaż. Bóg jeden wie, byłoby to dość odpowiednie określenie. Tak, zostało tylko pięciu. Wilfred nie przyjmuje nowych, z listy oczekujących, zanim czegoś nie postanowi w sprawie Domu. Trust Ridgewella miałby chrapkę na majątek i Wilfred rozważa, czy nie oddać całości ze wszystkim, i w dodatku gratis. Właściwie jeszcze dwa tygodnie temu było sześciu pacjentów, ale potem Victor Holroyd spadł z cypla Toynton i roztrzaskał się o skały.

– To znaczy, zabił się?

– No cóż, był w wózku inwalidzkim dziesięć stóp od krawędzi urwiska. Albo wyśliznęły mu się z rąk hamulce i spadł, albo popchnął go sanitariusz, Dennis Lerner. Ponieważ Dennis nie potrafiłby zabić nawet muchy, nie mówiąc o człowieku, panuje ogólne przekonanie, że Victor zrobił to sam. Jednak nie chcemy martwić naszego drogiego Wilfreda, więc wszyscy zawzięcie udajemy, że nastąpił wypadek. Żal mi Victora. Lubiłam go. Był tu chyba jedyną osobą, z którą dawało się porozmawiać. Za to pozostali go nienawidzili. Teraz mają nieczyste sumienia i zastanawiają się, czy go czasem źle nie oceniali. Jak się chce ludzi wykołować, to trzeba umrzeć. Rozumie pan, jeśli facet cały czas mówi, że życie jest nic niewarte, to się uważa, iż prawi banały. Kiedy potwierdza to czynem, człowiek zaczyna się zastanawiać, czy rzeczywiście czegoś w tym nie ma.

Dalgliesh na szczęście nie musiał odpowiadać, gdyż usłyszał snmochód na podjeździe. Maggie, która miała najwyraźniej tak dobry słuch jak on, zerwała się na równe nogi i wybiegła. Duża czarna limuzyna podjeżdżała do rozstajów ścieżek.

– Julius – wyjaśniła zdawkowo Maggie i zaczęła wymachiwać łykami.

Samochód zatrzymał się, a następnie skręcił w kierunku Chaty Nadziei. Dalgliesh dostrzegł, że to czarny mercedes. Gdy tylko zwolnił, Maggie zaczęła biec obok jak natrętna uczennica i wykrzykiwać wyjaśnienia przez otwarte okno. Samochód przystanął, a Julius Court wyskoczył z wozu.

Był wysokim, smukłym młodzieńcem w luźnych spodniach i zielonym wojskowym swetrze z łatkami na ramionach i łokciach. Jasne, krótkie włosy przylegały mu do głowy jak blady błyszczący hełm. Pomimo władczej i butnej miny, widoczne worki pod przenikliwymi oczami oraz lekki wyraz rozdrażnienia małych ust osadzonych w ciężkim podbródku świadczyły, że ich właściciel lubi sobie czasami pofolgować. W średnim wieku będzie tęgi, a nawet gruby. Teraz jednak sprawiał wrażenie nieco aroganckiego przystojniaka, a biała trójkątna blizna nad jego prawą brwią potęgowała jeszcze to wrażenie.

Wyciągnął dłoń i powiedział:

– Szkoda, że pan się spóźnił na pogrzeb.

Zabrzmiało to tak, jakby Dalgliesh spóźnił się na pociąg.

– Ależ, mój drogi – jęknęła Maggie – nic nie rozumiesz! On wcale nie przyjechał na pogrzeb. Pan Dalgliesh nawet nie wiedział, że stary wykorkował.

Court spojrzał na Dalgliesha z nieco większym zainteresowaniem.

– O, przepraszam. Może lepiej podjedzie pan do Folwarku. Wilfred Anstey na pewno powie panu więcej niż ja o ojcu Baddeleyu. Gdy stary umarł, byłem w swoim londyńskim mieszkaniu, więc nawet nie mogę panu opowiedzieć żadnych ciekawostek z łoża śmierci. Wskakujcie oboje. Mam z tyłu trochę książek z Biblioteki Londyńskiej dla Henry'ego Carwardine'a. Równie dobrze mogę je zawieźć od razu.

Maggie Hewson czuła zapewne, że zaniedbała swe obowiązki nie przedstawiwszy ich sobie, rzekła więc poniewczasie:

– Julius Court. Adam Dalgliesh. Nie sądzę, by panowie spotkali się wcześniej w Londynie. Julius był dyplomatą… czy też dyplomatykiem?

Wchodzili właśnie do samochodu i Court powiedział swobodnie:

– Ani jednym, ani drugim, jeśli się weźmie pod uwagę stosunkowo niski szczebel, do jakiego dotarłem w tej służbie. Poza tym Londyn to wielkie miasto. Lecz nie martw się, Maggie, jak sprytna dama w teleturnieju chyba się domyślam, jaki pan Dalgliesh ma zawód.

Otworzył drzwi samochodu z wyszukaną grzecznością. Mercedes ruszył powoli w stronę Folwarku Toynton.

II

Georgie Allan zerknął ze swego wysokiego wąskiego łóżka w izolatce. Jego usta zaczęły wykonywać groteskowe ruchy. Mięśnie szyi naprężyły się. Pacjent próbował unieść głowę z poduszki.

– Będę się nadawał na pielgrzymkę do Lourdes, prawda? Chyba nie zostanę tutaj?

Słowa te wydobyły się w formie chrapliwego jęku. Helen Rainer uniosła brzeg materaca, wsunęła podeń róg prześcieradła zgodnie z rygorystyczną, szpitalną modą i odparła z ożywieniem:

– Oczywiście, że nie zostaniesz. Będziesz najważniejszym pacjentem pielgrzymki. A teraz przestań już marudzić, bądź grzeczny i staraj się odpocząć przed podwieczorkiem.

Uśmiechnęła się do niego obojętnym, profesjonalnym uspokajającym uśmiechem wyszkolonej pielęgniarki. Następnie zerknęła znacząco na Erica Hewsona. Razem podeszli do okna.

– Jak długo jeszcze będziemy musieli z nim wytrzymywać? – zapytała cicho.

– Może miesiąc albo dwa – odparł Hewson. – Strasznie by się zmartwił, gdyby teraz musiał wyjechać. Wilfred też. Później obaj będą lepiej przygotowani, by zaakceptować to, co nieuniknione. Poza tym bardzo mu zależy na tym wyjeździe do Lourdes. Wątpię, czy dożyje naszego następnego wyjazdu. W każdym razie z całą pewnością nie będzie go tutaj.

– Ale on właściwie nadaje się jedynie do szpitala. Nie jesteśmy zarejestrowani jako placówka szpitalna, tylko jako dom dla chronicznie chorej i niepełnosprawnej młodzieży. Mamy kontrakt z miejscowymi władzami, a nie z Narodową Służbą Zdrowia. Przecież nie udajemy, że możemy zagwarantować pełną opiekę medyczną. Nikt tego od nas nie oczekuje. Najwyższy czas, żeby Wilfred albo dał temu spokój, albo się zdecydował, co chce tu robić.

– Wiem o tym. – Istotnie tak było. Oboje o tym wiedzieli. Nie był to nowy problem. Dlaczego, zastanawiał się, większość ich rozmów stała się nudnym powtarzaniem banałów, zdominowanych w dodatku przez wysoki, pouczający głos Helen.

Razem spojrzeli w dół na małe, wyłożone płytkami patio, otoczone z dwóch stron nowymi parterowymi skrzydłami, które mieściły sypialnie i świetlice. Grupa pacjentów wygrzewała się w słońcu, czekając na podwieczorek. Cztery wózki inwalidzkie stały w pewnej odległości od siebie, tyłem do domu. Dwoje obserwatorów mogło jedynie dostrzec tył głów ludzi, którzy siedzieli bez ruchu, wpatrując się uporczywie w cypel. Siwe włosy Grace Willison rozwiewała lekka bryza; Jennie Pegram wcisnęła głowę w ramiona, a aureola złotych włosów spływała po oparciu jej fotela, jakby bielejąc w słońcu; okrągła główka Ursuli Hollis wznosiła się wysoko na chudej szyi i wyglądała jak osadzona na włóczni; ciemna głowa Henry'ego Carwardine'a na wykrzywionej szyi skręcona była w bok, przez co wyglądał jak połamana lalka. Ale przecież oni wszyscy byli tylko marionetkami. Przez chwilę doktor Hewson wyobrażał sobie, że wbiega jak szalony na patio i porusza tymi czterema główkami w górę i w dół, ciągnąc za niewidzialne sznurki przyczepione do karków, a powietrze wypełniają głośne i nie skoordynowane krzyki ofiar.

– Co się z nimi dzieje? – zapytał nagle. – Zdaje się, że nie wszystko jest w porządku.

– Bardziej niż zwykle?

– Tak. Nie zauważyłaś?

– Może brakuje im Michaela. Bóg jeden wie dlaczego. Prawie nic nie robił. Jeśli Wilfred postanowił tu zostać, będzie teraz mógł lepiej wykorzystać Chatę Nadziei. Właściwie to chciałam mu zaproponować, by pozwolił mnie tam zamieszkać. Byłoby nam łatwiej.

Myśl ta przeraziła go. Zatem tak to sobie zaplanowała. Owładnęło nim znajome uczucie przygnębienia, wyczuwalne jak ciężar ołowiu. Dwie zdecydowane, niezadowolone kobiety i obie pragną czegoś, czego on nie może im dać. Usiłował odpowiedzieć tak, aby w jego głosie nie wyczuła paniki.

– To na nic. Jesteś potrzebna tutaj. A ja nie mógłbym cię odwiedzać w Chacie Nadziei, przecież Millicent mieszka tuż obok.

– Gdy włączy telewizję, to niczego nie słyszy. Dobrze o tym wiemy. Zresztą jest tylne wyjście, gdybyś musiał szybko się ulotnić. Lepsze to niż nic.

– Ale Maggie będzie podejrzewać.

– Już to robi. I tak się w końcu musi dowiedzieć.

– Porozmawiamy o tym później. Nie czas teraz martwić Wilfreda. Wszyscy jesteśmy zdenerwowani śmiercią Victora.

Śmierć Victora. Jakiż to perwersyjny masochizm kazał mu o tym wspomnieć? Przypomniały mu się dni młodości, gdy jako student medycyny z ulgą odwijał zabandażowane rany, ponieważ widok krwi, zaognionych tkanek i ropy był znacznie mniej przerażający niż wyobrażenie tego, co działo się pod gładką powierzchnią gazy. Cóż, przywykł do śmierci. Może z czasem przyzwyczai się nawet do tego, że jest lekarzem.

Wspólnie przeszli do małego gabinetu. On podszedł do umywalki i zaczął metodycznie opłukiwać dłonie i przedramiona, jakby krótkie badanie młodego Georgiego było brudną, chirurgiczną robotą, wymagającą następnie dokładnego mycia. Za plecami słyszał pobrzękiwanie narzędzi. Helen zupełnie niepotrzebnie znów porządkowała gablotę. Z rosnącym niepokojem dochodził do wniosku, że będą. musieli porozmawiać. Ale jeszcze nie teraz. Jeszcze nie. Zresztą i tak wiedział, co ona mu powie. Słyszał to wszystko wcześniej – te same natrętne argumenty przedstawiane tonem pewnej siebie prymuski.

Marnujesz się tutaj. Jesteś lekarzem, a nie farmaceutą. Musisz iiy uwolnić od Maggie i Wilfreda. Nie możesz przedkładać Wilfreda iriil nwojc powołanie.

Powołanie! Tego właśnie słowa zawsze używała jego matka. Nirniiiil wybuchnął histerycznym śmiechem.

Odkręcił kran do oporu. Woda chlusnęła, wirując wokół umywalki i wypełniając jego uszy dźwiękiem przypominającym nadejście przypływu. Jak to wyglądało w przypadku Victora, ten upadek w nicość? Czy koślawy wózek inwalidzki, rozpędzony własnym ciężarem, poszybował w przestrzeń jak jedno z tych niezwykłych latających urządzeń w filmie z Jamesem Bondem, karzełek wśród masy przełączników, gotów pociągnąć odpowiednią dźwigienkę i rozwinąć skrzydła? Czy też raczej koziołkował w powietrzu, obijając się o skalne występy, aż runął w tej trumnie z płótna i metalu, wymachując bezradnie rękami i dodał własne krzyki do wołań mew? Czy ciężkie ciało Victora uwolniło się w tym czasie z pasków, czy też płótno więziło go aż do ostatecznego uderzenia o twarde płaskie skały, aż do pierwszego syku fali. która wessała go w głąb nieustępliwego bezmyślnego morza? I co działo się w jego głowie? Uniesienie czy rozpacz, przerażenie czy błogosławiona pustka? Czy czyste powietrze i morska woda zmyły cały hol, gorycz i złośliwość?

Dopiero po śmierci Victora wyszła na jaw głębia jego złośliwości, objawiona w kodycylu do testamentu. Postarał się, by inni pacjenci wiedzieli, iż ma pieniądze. Sam płacił za pobyt w Folwarku Toynton, chociaż była to skromna suma i nie był, jak pozostali, z wyjątkiem Henry’ego Carwardine'a, zależny od dobrej woli miejscowych władz. Nigdy nie zdradził im źródła swego bogactwa – w końcu był tylko dyrektorem szkoły, a tych nigdy dobrze nie opłacano. Oczywiście, mógł powiedzieć Maggie. Wiele rzeczy mógł jej wyjawić. Lecz ona, z nie wyjaśnionych powodów, milczała w tej sprawie.

Eric Hewson nie sądził, by Maggie zainteresowała się Victorem tylko z powodu pieniędzy. Mieli ze sobą coś wspólnego. Oboje nie kryli niechęci do Folwarku Toynton, podkreślając, że przebywają tu z konieczności, a nie z wyboru, utrzymywali, iż nie znoszą swoich towarzyszy. Maggie chyba spodobała się kąśliwość Victora. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu. Wilfred był raczej z tego zadowolony, tak jakby sądził, że Maggie wreszcie odnalazła dla siebie właściwe miejsce w Toynton. Woziła Victora w ciężkim fotelu w jego ulubione miejsce. Koił go widok morza. Spędzał wraz z Maggie całe godziny poza domem, wysoko na krawędzi urwiska. Lecz Eric tym się nie martwił. Wiedział lepiej niż ktokolwiek inny, że Maggie nie pokochałaby mężczyzny, który nie zaspokajałby jej fizycznie. Nawet cieszył się z ich przyjaźni. Przynajmniej pozwalała jej zabić czas, spokojniej żyć.

Nie pamiętał dokładnie, kiedy zaczęła się ekscytować tymi pieniędzmi. Victor musiał jej coś powiedzieć. Maggie zmieniła się niemal w jednej chwili. Ożyła, poweselała. Wzbierało w niej jakieś gorączkowe, acz skrzętnie ukrywane podniecenie. Potem Victor nagle zażądał, by go odwieziono do Londynu na badania do Szpitala Świętego Zbawiciela i konsultacje z radcą prawnym. Wówczas właśnie Maggie powiedziała coś na temat testamentu. Jemu też udzielił się jej entuzjazm. Teraz nie rozumiał, na co wówczas oboje liczyli. Czy widziała w tych pieniądzach tylko wyzwolenie od Folwarku Toynton, czy także od niego? W każdym razie z pewnością obojgu przyniosłyby one wybawienie. Sam jednak pomysł wcale nie był absurdalny. Wiadomo było, że Victor nie posiadał krewnych poza siostrą w Nowej Zelandii, do której nigdy nie pisał. Nie, pomyślał, sięgając po ręcznik i wycierając dłonie, to nie było niedorzeczne marzenie; w każdym razie mniej absurdalne niż rzeczywistość.

Przypomniał mu się tamten powrót z Londynu; ciepły zamknięty świat mercedesa; milczący Julius z rękami lekko opartymi na kierownicy; droga jak srebrna wstążka wypunktowana gwiazdkami, które bez końca wślizgiwały się pod maskę; znaki drogowe wyłaniające się z ciemności, wyraźne na tle granatowego nieba; skamieniałe zwierzątka z nastroszoną sierścią, zaskoczone aureolą reflektorów; bladozłote pobocze w świetle lamp.

Victor siedział z Maggie na tylnym siedzeniu, otulony w pled i z uśmiechem na ustach, uśmiechem, który w ogóle nie znikał. Powietrze było aż ciężkie od tajemnic, tych wyznanych i skrzętnie ukrytych.

Victor rzeczywiście zmienił testament. Dodał kodycyl do zapisu, w którym zostawiał całość fortuny siostrze. Było to ostatecznym dowodem jego przewrotności. Grace Willison przeznaczył mydełko toaletowe; Henry'emu Carwardine płyn do płukania ust; Ursuli Hollis dezodorant; Jennie Pegram wykałaczkę.

Eric doszedł do wniosku, że Maggie zniosła to bardzo dobrze. Naprawdę wyjątkowo dobrze, jeśli można było tak określić jej dziki, dźwieczny, nie kontrolowany śmiech. Przypomniał sobie teraz, jak zwijała się w kamiennym saloniku, ogarnięta histerią. Odrzuciła w tył głowę i zanosiła się śmiechem, a echo odbijało się o ściany jak w menażerii i docierało do samego cypla. Bał się nawet, iż jej śmiech był słyszalny nawet w Folwarku Toynton.

Helen stała przy oknie. Nagle odezwała się ostrym tonem:

– Przed Chatą Nadziei stoi jakiś samochód.

Podszedł do niej. Wyjrzeli razem. Powoli ich oczy spotkały się. Ujeła jego dłoń i nieoczekiwanie odezwała się miękko, jak wówczas gdy pierwszy raz się kochali:

– Nie masz żadnych powodów do obaw, kochanie. Wiesz o tym, prawda? Absolutnie żadnych.

III

Ursula Hollis odłożyła książkę z biblioteki. Zamknęła oczy, ponieważ raziły ją promienie popołudniowego słońca i zatopiła się w świecie swych marzeń. Oddawanie się tej pasji podczas krótkiego kwadransa przed podwieczorkiem wyglądało na akt dość samolubny, a ponieważ zawsze łatwo obwiniała się o uleganie tej słabostce, niepokoiła się, że magia może nie zadziałać. Na ogół starała się poczekać, aż znajdzie się w łóżku, do chwili gdy urywany oddech Grace Willison, słyszalny przez cieniutką ściankę działową, przechodził w łagodne sapanie. Dopiero wówczas pozwalała sobie myśleć o Stevie i mieszkaniu przy Beli Street. Rytuał ten stał się niejako ćwiczeniem woli. Kiedy leżała, bala się wręcz oddychać, tak ulotne i kruche były obrazy, bez względu na to, czy wyczarowanie ich przychodziło łatwo czy też nie. Teraz jednak wszystko poszło znakomicie. Skoncentrowała się i ujrzała jak bezpostaciowe kształty i rozmyte wzory zaczynają tworzyć obraz, równie wyraźnie jak podczas wywoływania negatywu, dostrajając się w jej uszach do dźwięków typowych dla domowego życia.

Ujrzała ceglaną ścianę dziewiętnastowiecznego budynku. Poranne słońce oświetlało matową fasadę i każda cegła rysowała się wyraźnie, w wielu odcieniach, jako wzór światła. Nędzne dwupokojowe mieszkanko nad delikatesami pana Polańskiego, ulica, tłok na mili kwadratowej Londynu między Edgware Road a stacją Marylebone – wszystko to ją absorbowało i cieszyło. Znów tam była; spacerowała ze Steve'em przez targ na Church Street w sobotni ranek, najweselszy dzień tygodnia. Widziała miejscowe kobiety we wzorzystych kombinezonach i płóciennych pantoflach. Kobiety te nosiły ciężkie obrączki ślubne na spracowanych, opuchniętych palcach, a ich oczy błyszczały w pospolitych twarzach. Kobiety plotkowały, siedząc przy wózkach z używaną odzieżą; młodzi ludzie w luźnych strojach przycupnęli na krawężnikach za swymi stoiskami pełnymi bibelotów; turyści – niektórzy radośnie impulsywni, inni ostrożni, wręcz podejrzliwi, przeliczający dolary albo przechwalający się swymi dziwacznymi skarbami. Ulica pachniała owocami, kwiatami i przyprawami, potem ciał, tanim winem i starymi książkami. Spostrzegła Murzynki o sterczących pośladkach. Słyszała ich wysokie barbarzyńskie staccato i rwany gardłowy śmiech, gdy tłoczyły się przy stoisku z potężnymi niedojrzałymi bananami i owocami mango wielkimi jak piłki. W swych marzeniach szła dalej, a jej palce lekko zaciskały się na ręce Steve'a. Sunęła znajomymi ścieżkami jak niewidzialny duch.

Osiemnaście miesięcy małżeństwa stanowiło okres intensywnie przeżywanego, acz niepewnego szczęścia, niepewnego, ponieważ nigdy nie czuła, iż jest ono utrwalone w rzeczywistości. To tak jakby stała się inną osobą. Już wcześniej nauczyła się zadowolenia i określiła ten stan szczęściem. Dopiero później zdała sobie sprawę, iż istniał cały świat doświadczeń, wrażeń, a nawet myśli, do których nie była absolutnie przygotowana, pomimo że przeżyła swe pierwsze dwadzieścia lat na przedmieściach Middłesbrough oraz dwa i pół roku w londyńskim pensjonacie Y.W.C.A. Jedno tylko mąciło jej radość, a mianowicie strach, którego nigdy nie mogła do końca przezwyciężyć, przekonanie że wszystko to przydarzyło się niewlaściwej osobie, a ona była jedynie oszustką nielegalnie zagarniającą cudzą radość.

Nic miała też pojęcia, cóż takiego Steve mógł w niej zauważyć po raz pierwszy, gdy podszedł do jej biurka w urzędzie miejskim, by zapytać o swoje opłaty. Czy chodziło o to, co zawsze uważała niemal za defekt, mianowicie fakt, iż jedno jej oko było błękitne, drugie zaś piwne? Z pewnością go to intrygowało i bawiło; zdawała sobie sprawę, że dzięki temu nabiera w jego oczach jakby dodatkowej wartości. On zmienił jej wygląd, kazał zapuścić włosy do ramion, przyniósł jej długie krzykliwe spódnice z hinduskiej bawełny, wyszukane na straganach i w sklepikach na tyłach Edgware Road. Czasami, zerkając na swe odbicie w oknach wystawowych, oglądając tę cudowną odmianę, ponownie się zastanawiała, jaka to dziwna skłonność spowodowała, że wybrał właśnie ją, jakich to dopatrzył się w niej możliwości nie dostrzeżonych przez innych, nie znanych jej samej. Coś pociągało w niej jego naturę ekscentryka, podobnie jak co dziwaczniejsze bibeloty na straganach Beli Street. Jakiś przedmiot, nie zauważany przez przechodniów, potrafił przykuć akurat jego uwagę. Nagle zachwycony Steve obracał go na wszystkie strony, ona zaś zgłaszała słaby sprzeciw.

– Ależ kochanie, czy to nie jest okropne?

– O nie, to śmieszne. Podoba mi się. I Mogg będzie zachwycony. Kupmy to dla Mogga.

Mogg, jego największy i, jak niekiedy sądziła, jedyny przyjaciel, nazywał się naprawdę Morgan Evans, ale wolał używać przezwiska, uważął bowiem, że jest bardziej odpowiednie dla poety walki ludowej. Nie żeby Mogg specjalnie się tym bojem trudził; w gruncie rzeczy Ursula jeszcze nigdy nie spotkała człowieka, który piłby i jadł tak szczerze na koszt innych ludzi. Wykrzykiwał swe mętne anarchistyczne wezwania bojowe w miejscowych pubach, gdzie jego kudłaci i smętnoocy poplecznicy słuchali ich w ciszy albo od czasu do czasu uderzali w stół kuflami z piwem, mrucząc z aprobatą. Jednakże styl prozy Mogga był bardziej zrozumiały. Tylko raz przeczytała jego list, zanim włożyła go do kieszeni dżinsów Steve'a, lecz zapamiętała każde słowo. Czasami zastanawiała się, czy chciał, żeby go znalazła, czy też zupełnier przez przypadek zapomniał opróżnić kieszenie spodni pewnego wieczora, kiedy odnosiła rzeczy do pralni. Było to trzy tygodnie po tym, jak otrzymała ze szpitala ostateczne potwierdzenie diagnozy.

“Powiedziałbym, że cię ostrzegałem, tyle że w tym tygodniu rezygnuję z banałów. Przewidywałem klęskę, ale nie całkowitą. Mój cholernie biedny Steve! Czy nie mógłbyś załatwić rozwodu? Przecież musiała mieć jakieś symptomy przed ślubem. Możesz, a raczej dostałbyś rozwód z powodu choroby wenerycznej, jeśli istniała w momencie poślubienia wybranki, a przecież w porównaniu z tym tryper to pestka. Zdumiewa mnie brak odpowiedzialności tak zwanego establishmentu w stosunku do małżeństwa. Wszyscy bębnią o jego świętości, o obronie tego niewzruszonego fundamentu społeczeństwa, a potem pozwalają człowiekowi nabyć żonę, która przeszła mniej badań niż zwykły używany samochód. Tak czy owak, zdajesz chyba sobie sprawę, że musisz się z tego wyrwać, prawda? Jeśli tego nie zrobisz, będziesz skończony. I nie zasłaniaj się tchórzliwymi wymówkami o współczuciu. Czy rzeczywiście widzisz się w roli popychacza wózka inwalidzkiego? Czy będziesz jej podcierał tyłek? Tak, wiem, że niektórzy to robią, ale ty nigdy nie byłeś specjalnym zwolennikiem masochizmu, co? Poza tym mężowie, którzy tak się poświęcają, wiedzą coś o kochaniu, a nawet ty, mój drogi Steve, nie odważyłbyś się tego szczerze powiedzieć o sobie. Nawiasem mówiąc, czy ona nie jest przypadkiem katoliczką? Ponieważ braliście tylko ślub cywilny, wątpię, czy ona w ogóle uważa się za twoją żonę. To by mogło być dla ciebie jakieś wyjście. W każdym razie do zobaczenia w pubie Paviours Arms, w środę o ósmej wieczorem. Będę święcił twoje niepowodzenie nowym wierszem i szklanką piwa."

W gruncie rzeczy nie oczekiwała, że będzie popychał jej wózek. Nie chciała, by wykonywał przy niej nawet najprostsze, najmniej krępujące posługi fizyczne. Bardzo prędko pojęła, że każde niedomaganie, nawet przejściowe przeziębienia i dolegliwości żołądkowe, napawały go niesmakiem i przerażeniem. Miała jednak nadzieję, że choroba będzie rozwijała się bardzo powoli i przynajmniej przez kilka lat potrafi sama dbać o siebie. Ułożyła nawet dokładny plan takiego działania. Wstawałaby wcześnie, by go nie razić swoją powolnością i niezdarnością.

Mogłaby przesunąć meble, dosłownie o kilka cali, tak by tego nawet nie zauważył – i w ten sposób uzyskać naturalne dyskretne oparcia. Nie musiałaby wówczas zbyt szybko uciekać się do lasek i kuł. Może znaleźliby wygodniejsze mieszkanie na parterze. Gdyby przy drzwiach wejściowych zainstalować podjazd, mogłaby w ciągu dnia sama wyjeżdżać na zakupy. Poza tym zostałyby im jeszcze wspólne noce. Tego przecież nic nie może zmienić.

Szybko wszakże okazało się, że choroba atakowała jej nerwy nieubłaganie jak drapieżne zwierzę, rozwijała się własnym rytmem, a nie wedle jej życzenia. Plany, które poczyniła, leżąc sztywno u jego boku, na wielkim podwójnym łóżku, usiłując nie przeszkodzić mu choćby najmniejszym skurczem mięśni, okazały się zupełnie nierealne. On widząc jej żałosne wysiłki, próbował być wyrozumiały oraz uprzejmy. Nie czynił jej wyrzutów, tyle że się od niej odsunął, nie potępiał jej coraz większego osłabienia, tyle że demonstrował własny brak sił. Tonęła w koszmarach sennych; walczyła i dusiła się w bezmiernym morzu, chwytała dryfujący konar i czuła, że i on idzie na dno – miękka i przegniła gąbka w jej dłoniach. Zauważała z przerażeniem, że nabiera pokutniczej, nieznośnej maniery człowieka niepełnosprawnego. Lecz niełatwo było zachowywać się przy nim naturalnie, jeszcze trudniej rozmawiać. Pamiętała, jak leżał wyciągnięty na sofie i patrzył, jak czytała lub szyła; postać, którą wybrał i stworzył, udrapował i przystroił w ekscentryczne ubrania. Teraz zaś bal się napotkać jej wzrok.

Przypomniała sobie, jak jej powiedział, że rozmawiał z pielęgniarką środowiskową w szpitalu. Może już wkrótce znajdzie się wolne miejsce w Folwarku Toynton.

– To nad morzem, kochanie. Zawsze lubiłaś morze. A poza tym niewielka społeczność, nie jedna z tych potężnych, bezosobowych instytucji. Faceta, który tam rządzi, bardzo cenią, no i jest to głównie instytucja o charakterze religijnym. Anstey nie jest osobiście katolikiem, lecz regularnie pielgrzymują do Lourdes. Spodoba ci się; chodzi mi o to, że zawsze obchodziła cię religia. Tej sprawy akurat nie dograliśmy między sobą. Prawdopodobnie nie pojmowałem twoich potrzeb tak jak należało.

Mógł sobie teraz pozwolić na pobłażliwość względem tej szczególnej słabostki. Zapomniał, że nauczył ją obywać się bez Boga. Odebrał jej religię mimochodem, nie przywiązując do tego większej wagi. Nic z tego nie rozumiał. Właściwie wiara nie była dla niej ważna – stanowiła przecież substytut seksu i miłości. Nie mogła udawać, że z trudem porzuciła wygodną fikcję nauczaną w Szkole Podstawowej Świętego Mateusza, przyswajaną za fałdami elanowych zasłon w saloniku ciotki w Alma Terrace. Wisiały tam święte obrazki, fotografia papieża Jana, a w ramce papieskie błogosławieństwo z okazji ślubu cioci i wujka. Wszystko to stanowiło część tego sierocego, monotonnego i niezupełnie nieszczęśliwego dzieciństwa, które teraz nikło w oddali jak niemal obcy, dawno temu odwiedzony brzeg. Nie mogła tam wrócić, gdyż zgubiła drogę.

W końcu uznała, że Folwark Toynton rzeczywiście będzie dla niej odpowiednim schronieniem. Wyobrażała sobie, jak siedzi z grupką pacjentów, słońce świeci, a ona wpatruje się w morze; morze, które nieustannie się zmienia, ale jest wieczne, koi i jednocześnie przeraża, mówi jej swym nieprzerwanym rytmem, iż tak naprawdę nic nie ma znaczenia, że ludzkie nieszczęście się nie liczy, a wszystko z czasem mija. Zresztą nie miała tu zostać na zawsze. Steve, dzięki pomocy działu socjalnego w urzędzie dzielnicowym, planował przeprowadzkę do nowego i bardziej odpowiedniego domu; jej pobyt tutaj miał być jedynie chwilową rozłąką.

Trwała ona jednak już osiem miesięcy; osiem miesięcy, podczas których słabła coraz bardziej i pogrążała się w rozpaczy. Usiłowała to ukrywać, ponieważ w Folwarku Toynton nieszczęście było grzechem przeciwko Duchowi Świętemu, grzechem przeciwko Wilfredowi. Odnosiła wrażenie, że na ogół jej się to udaje. Niewiele miała wspólnego z innymi pacjentami. Grace Willison to nudna dewotka w średnim wieku. Osiemnastoletni Georgie Allan był hałaśliwy i wulgarny; poczuła ulgę, gdy się rozchorował tak bardzo, że nie mógł opuszczać łóżka. Henry Carwardine, sarkastyczny i pełen dystansu, traktował ją jak młodszą urzędniczkę. Jennie Pegram nieustannie robiła coś z włosami i uśmiechała się ni to głupio, ni tajemniczo. Wreszcie Victor Holroyd, przerażający Victor, który nie cierpiał jej, podobnie jak pozostałych mieszkańców Folwarku Toynton. Victor nie uznawał ukrywania nieszczęścia za cnotę i często podkreślał, że jeśli już ludzie poświęcają się opiece nad innymi, to trzeba im rzeczywiście zapewnić pełne ręce roboty.

Była przekonana, że to Victor wystukał na maszynie ten złośliwy anonim. Był to list na swój sposób równie traumatyczny jak ten od Mogga znaleziony w spodniach Steve'a. Dotknęła go; spoczywał głęboko w bocznej kieszeni jej spódnicy. Wciąż tam był, choć tani papier pomiął się od zbyt częstego rozkładania. Lecz nie musiała już go czytać. Znała treść na pamięć, nawet pierwszy akapit. Przeczytała go tylko raz, a potem tak zagięła górną część strony, żeby zakryć słowa. Na samą myśl o nich oblewała się rumieńcem. Skąd mógł – bo to zapewne był mężczyzna? – wiedzieć, jak ona i Steve się kochali, że robili właśnie takie rzeczy i w ten sposób? Jak ktokolwiek mógł się w ich uprawach orientować? Czyżby mówiła przez sen – wykrzykując swoje potrzeby i tęsknotę? Lecz jeśli tak, to tylko Grace Willison mogłaby słyszeć z przyległej sypialni, a jakżeby ona była w stanie cokolwiek zrozumieć?

Kiedyś czytała, iż to na ogół kobiety piszą obsceniczne listy, szczególnie stare panny. Może to wcale nie był Victor Holroyd, ale Grace Willison, nudna, zamknięta w sobie, religijna Grace. Lecz skąd wiedziała to, do czego Ursula nie przyznawała się nawet przed sobą? “Musiałaś sobie uświadamiać, że jesteś chora, gdy go poślubiłaś. Co z tymi drgawkami, słabością w nogach, poranną ociężałością? Wiedziałaś, ze jesteś chora, prawda? Oszukałaś go. Nic dziwnego, że rzadko pisze i nigdy cię nie odwiedza. Wiesz przecież, że nie mieszka sam. Ale chyba nie spodziewałaś się, że dochowa ci wierności?"

Tu list się urywał. Miała niejasne wrażenie, że autor nie dobrnął do końca, że planował jakieś bardziej dramatyczne i druzgocące zakończenoe. Lecz może autorowi, bądź autorce, przerwano; ktoś mógł nieoczekiwanie wejść do biura. Notatkę napisano na starym remmgtonie, na cienkim i tanim papierze firmowym z Folwarku Toynton. Niemal wszyscy pacjenci i członkowie personelu używali od czasu do czasu tej maszyny. W zasadzie należała ona do Grace; uważano, że to przede wszystkim jej własność; korzystała z niej, by przygotowywać matryce do kwartalnych biuletynów. Często zostawała sama w biurze, gdy pozostali pacjenci zakończyli dzień pracy. Nietrudno było też dostarczyć list właściwemu odbiorcy.

Najłatwiejszym sposobem było wsunięcie go do książki z biblioteki. Każdy wiedział, co czytają pozostali, zresztą nie dało się temu zaradzić. Książki leżały na stołach i krzesłach, wszyscy mieli do nich dostęp. Członkowie personelu i pacjenci musieli mieć świadomość, że czytała najnowszą powieść Iris Murdoch. Dziwnym trafem anonim włożono dokładnie za tę stronę, na której skończyła lekturę.

Na początku była przekonana, że to po prostu kolejny przykład umiejętności Victora w zadawaniu ran i ośmieszaniu innych. Dopiero po jego śmierci nabrała wątpliwości i zaczęła spoglądać podejrzliwie na twarze pozostałych pacjentów, rozmyślała i bała się. Jednak to nie miało sensu. Zupełnie niepotrzebnie się dręczyła. To na pewno sprawka Victora, nie będzie więc kolejnych listów. Lecz przecież nawet on nie mógł wiedzieć o niej i Stevie, tyle że Victor w jakiś tajemniczy sposób był świadom wszystkiego. Przypomniała sobie scenę, gdy ona i Grace Willison siedziały z nim na patiu dla pacjentów. Grace uniosła twarz w stronę słońca i z tym swoim głupkowatym łagodnym uśmiechem zaczęła rozprawiać o własnym szczęściu, o następnej pielgrzymce do Lourdes. Victor przerwał jej brutalnie:

– Cieszysz się, bo masz napad euforii. To typowe przy twojej chorobie. Pacjentów ze stwardnieniem rozsianym zawsze charakteryzują ta nieuzasadniona radość i nadzieja. Poczytaj podręczniki, to pospolity symptom. Z pewnością nie jest to żadna cnota, a nas cholernie irytuje.

Przypomniała sobie głos Grace, który już drżał ze zdenerwowania.

– Wcale nie twierdziłam, że radość jest cnotą, ale jeśli nawet to tylko pospolity symptom, mogę jedynie być za niego wdzięczna, to też rodzaj łaski.

– Dopóki nie oczekujesz, że wszyscy się do tego przyłączymy, dopóty dziękuj z całej mocy. Dziękuj Bogu, bo masz przywilej bycia bezużyteczną, zarówno dla samej siebie, jak i dla wszystkich innych, a przy okazji podziękuj mu za parę innych błogosławieństw, którymi obsypał ludzkość: za te miliony, które się mozolą, by wyżyć jakoś z jałowej ziemi, nawiedzanej przez powodzie, palonej przez susze, za głodujące dzieci; za torturowanych więźniów, za cały ten cholerny przeklęty bezsensowny bajzel.

Grace Willison zalała się łzami i zaprotestowała cicho:

– Ależ Victorze, jak możesz mówić w ten sposób? Życie to nie tylko cierpienie; czyżbyś uważał, że Bogu na nas nie zależy? Przecież jeździsz z nami do Lourdes.

– Jasne, że jeżdżę. To jedyna szansa, żeby się wyrwać z tego nudnego popieprzonego zakładu. Lubię ruch, podróże, widok słońca nad Pirenejami, lubię te barwy. Nawet czerpię niejaką satysfakcję z krzykliwego komercjalizmu, z widoku tysięcy podobnych do mnie ludzi, którzy dają się oszukiwać bardziej niż ja.

– Ależ to bluźnierstwo!

– Czyżby? Tym lepiej.

Grace jednak nie ustępowała.

– Victorze, gdybyś tylko porozmawiał z ojcem Baddeleyem. Jestem pewna, że by ci pomógł. Albo z Wilfredem. Dlaczego nie porozmawiasz z Wilfredem?

Wybuchnął ochrypłym szyderczym śmiechem, lecz w dziwny i przerażający sposób podszytym szczerym rozbawieniem.

– Porozmawiać z Wilfredem! Mój Boże, powiedziałbym ci coś o naszym świętoszkowatym Wilfredzie i nieźle by cię to ubawiło. Pewnego dnia to zrobię, jeśli mnie porządnie zirytuje. Porozmawiać z Wilfredem!

Zdawało jej się, że wciąż słyszy odległe echo tamtego śmiechu. “Powiedziałbym ci coś o Wilfredzie." Tylko że im nie powiedział i nigdy już tego nie uczyni. Rozmyślała o śmierci Victora. Jaki impuls kierował nim tego szczególnego popołudnia, że zdecydował się na ów ostateczny gest sprzeciwu wobec losu? Na pewno zadziałał bodziec; środa nie była dniem jego spacerów i Dennis nie chciał zawieźć go na cypel. Pamiętała wyraźnie tamtą scenę na patiu. Victor – natrętny, i natarczywy – dokonywał wszelkich wysiłków, by osiągnąć swój cel. Dennis zarumienił się – nadąsane zbuntowane dziecko – w końcu jednak ustąpił, choć niezbyt subtelnie. I wybrali się razem na ów ostatni spacer. Nigdy już nie ujrzała Victora. O czym myślał, gdy zwolnił hamulce i runął w otchłań wraz z fotelem? Z pewnością był to jedynie impuls. Nikt nie mógł sobie wybrać tak straszliwej śmierci, skoro istniały łagodniejsze sposoby. Przecież istniały inne możliwości, nieraz sama o nich myślała. Porównywała te dwa ostatnie przypadki, śmierć Victora i ojca Baddeleya. Ojciec Baddeley, łagodny nieudolny człowiek, odszedł jakby nigdy nie istniał, a jego imienia prawie już nie wspominano. Za to Victor wciąż przebywał wśród nich. Nad Folwarkiem Toynton unosił się jego zgorzkniały niespokojny duch. Czasami, szczególnie o zmierzchu, nie kierowała twarzy ku sąsiedniemu fotelowi w obawie, że zamiast spodziewanego pacjenta ujrzy przysadzistą postać Victora, otuloną ciężkim pledem, zobaczy tę ciemną szyderczą twarz, oraz wargi rozwarte w uśmiechu. Nagle, pomimo popołudniowego słońca, Ursula zadrżała. Zwolniła hamulce fotela i ruszyła w stronę budynku.

IV

Frontowe drzwi Folwarku Toynton stały otworem, a Julius Court poprowadził gościa przez wysoki kwadratowy korytarz, z dębową boazerią i marmurową podłogą w biało-czarną kratę. W budynku było bardzo ciepło. Przypominało to przejście przez niewidzialną kurtynę gorącego powietrza. W korytarzu dziwnie pachniało; nie czuło się typowego dla takich instytucji zapachu ciał, żywności i politury do mebli oraz środków dezynfekujących, ale coś słodkiego i dziwnie egzotycznego, jakby palono tu kadzidełka. W korytarzu panował kościelny półmrok. Wrażenie to potęgowały dwa frontowe okna po obu stronach wejścia wypełnione prerafaelickimi witrażami. Po lewej przedstawiono wygnanie z raju, po prawej ofiarę Izaaka. Dalgliesh zastanawiał się nad dziwacznymi drogami fantazji ludzkiej, która kazała przedstawić zniewieściałego złotowłosego anioła w hełmie przyozdobionym piórami. Anioł dzierżył miecz zdobiony w nieregularne romby, które pomalowano na kolory rubinowy, szafirowy i pomarańczowy. Ów złotowłosy rycerz nieudolnie zagradzał drogę dwójce grzeszników do sadu jabłkowego o nazwie Eden. Laur oplatał taktownie, choć niezbyt fachowo, różowe ciała Adama i Ewy. Jego mina wyrażała rzekome uduchowienie, jej – rozdrażnienie i skruchę. Po prawej stronie ten sam anioł zawisł jak jakiś przeobrażony ordynans nad skrępowanym ciałem Izaaka. Z gęstwiny krzaków przyglądał mu się nadmiernie uwełniony baran, którego pysk wyrażał najwyższe zdumienie.

W korytarzu stały trzy krzesła, paskudne sprzęty z malowanego drewna, pokryte błyszczącym lakierem i stanowiące bezsprzecznie niezwykłe okazy brzydoty: jedno z nadzwyczaj wysokim siedzeniem, dwa z bardzo niskim. Złożony wózek inwalidzki oparto o ścianę, a na wysokości pasa przyśrubowano do boazerii drewnianą poręcz. Otwarte drzwi po prawej stronie pozwalały zerknąć do pomieszczenia, które przypominało portiernię albo szatnię. Dalgliesh dostrzegł fałdę płaszcza w kratkę, który wisiał na ścianie, deskę z kluczami na kołkach i krawędź solidnego biurka. Po lewej stronie drzwi stał rzeźbiony stół z mosiężną tacą na listy i olbrzymim gongiem strażackim.

Julius poprowadził gościa przez tylne drzwi do środkowego westybulu, skąd rzeźbione schody prowadziły w górę. Poręcz ucięto w połowie, by można było zainstalować metalową kabinę dużej nowoczesnej windy. Podeszli do trzecich drzwi. Julius otworzył je teatralnym gestem i oznajmił:

– Gość do zmarłego. Adam Dalgliesh.

Weszli we trójkę do pokoju. Dalgliesh miał niezbyt przyjemne uczucie, że jest pod eskortą. Po mroku panującym we frontowym korytarzu i środkowym przedsionku w jadalni było tak jasno, że musiał zmrużyć oczy. Wysokie okna z kamiennymi słupkami nie dawały zbyt wiele naturalnego światła, ale pokój rozjaśniały dwie rurki świetlówek, kióre zupełnie niestosownie zwisały ze stylizowanego sufitu. Obraz najpierw się zlał, potem znów rozszedł i policjant ujrzał wyraźnie mieszkańców Folwarku Toynton, skupionych na podobieństwo żywego obrazu wokół okrągłego dębowego refektarzowego stołu. Jedli podwieczorek.

Wejście gościa wywołało chwilową konsternację. Cztery osoby medziały w wózkach inwalidzkich, wśród nich był jeden mężczyzna. dwie pozostałe kobiety bez wątpienia należały do personelu; jedna z nich miała na sobie strój pielęgniarki, tyle że nie nosiła nakazanego zwyczajem czepka. Bez niego sprawiała wrażenie niekompletnie ubranej. Druga kobieta, młoda blondynka, ubrana była w luźne czarne spodnie i biały fartuch, ale pomimo owego niezbyt przepisowego umundurowania wyglądała na osobę stanowczą i kompetentną. Trzej pełnosprawni mężczyźni mieli na sobie ciemnobrązowe habity mnichów. Po chwili milczenia z honorowego miejsca przy stole uniósł się jeden z nich i ruszył ku przybyszom, ceremonialnie wyciągając obie dłonie.

– Witaj w Folwarku Toynton, Adamie Dalgliesh. Nazywam się Wilfred Anstey.

Dalgliesh od razu sobie pomyślał, że człowiek ten odgrywa wyuczoną rolę ascetycznego biskupa. Brązowy habit tak do niego pasował, że trudno wręcz byłoby sobie go wyobrazić w jakimś innym ubraniu. Anstey okazał się mężczyzną wysokim i bardzo chudym, nadgarstki wystające spod grubych wełnianych rękawów były ogorzałe i kruche jak jesienne patyczki. Gęste siwe włosy, bardzo krótko obcięte, podkreślały chłopięcy kształt jego czaszki. Chuda pociągła twarz była plamista i ogorzała; wyglądała tak, jakby nierówno schodziła z niej letnia opalenizna; dwie błyszczące białe plamy na lewej skroni przypominały chorą skórę. Niełatwo przyszłoby odgadnąć wiek Ansteya; miał chyba około pięćdziesięciu lat. Łagodne pytające oczy sugerowały, że nieobce im ludzkie cierpienie; były to oczy młode, o bardzo czystych błękitnych źrenicach i białkach nieprzejrzystych jak mleko. Anstey uśmiechnął się szczególnie słodkim krzywym uśmiechem, zeszpeconym nierównymi i przebarwionymi zębami. Dalgliesh doszedł do wniosku, że filantropi nader rzadko wykazują chęć do odwiedzania dentysty.

Wyciągnął rękę i poczuł, że uwięzła ona w dłoniach Ansteya. Z trudem powstrzymał się od grymasu niesmaku, gdy poczuł kleiste wilgotne ciało. Odezwał się:

– Miałem nadzieję, że spędzę tu z ojcem Baddeleyem kilka dni. Jestem jego starym przyjacielem. Dopiero po przyjeździe dowiedziałem się, że już nie żyje.

– Nie żyje i został poddany kremacji. Jego popioły pochowano zeszłej środy na cmentarzu kościelnym w parafii Świętego Michała w Toynton. Wiedzieliśmy, że chciałby, by jego prochy spoczęły w poświęconej ziemi. Nie ogłosiliśmy jego śmierci w gazetach, ponieważ nie przypuszczaliśmy, że posiada przyjaciół.

– Poza nami. – To jedna z pacjentek delikatnie, ale stanowczo poprawiła Ansteya. Była starsza od pozostałych, siwowłosa i równie kanciasta jak holenderska lalka siedząca z nią w fotelu. Spoglądała na Dalgliesha uporczywie, z zaciekawieniem.

– Oczywiście – odparł Wilfred. – Myślę, że Grace była zżyta z Michaelem bardziej niż ktokolwiek inny i nawet widziała go tej ostatniej nocy.

– Pani Hewson mówiła mi, że umarł samotnie – powiedział Dalgliesh.

– Niestety, tak. Lecz w końcu wszystkich nas to czeka. Mam nadzieję, że zostanie pan z nami na podwieczorku. Julius, ty też i oczywiście Maggie. Aha, miał pan zamiar zostać jakiś czas z Michaelem? W takim razie musi pan, oczywiście, przenocować tutaj.

Zwrócił się do pielęgniarki:

– Dot, sądzę, że w pokoju Victora. Może po podwieczorku przygotujesz go dla naszego gościa?

Dalgliesh odparł:

– To bardzo uprzejmie z pana strony, ale nie chciałbym sprawiać kłopotu. Czy nie przeszkadzałoby to panu, gdybym został kilka dni w chacie? Pani Hewson wspomniała, że ojciec Baddeley zostawił mi swoją bibliotekę. Skoro już tu jestem, dobrze byłoby posegregować i popakować książki.

Czy mu się zdawało, czy rzeczywiście jego sugestia nie została najlepiej przyjęta? Lecz Anstey wahał się tylko przez sekundę.

– Oczywiście, jeśli pan tak woli. Najpierw jednak przedstawię panu całą rodzinę.

Dalgliesh ruszył za Ansteyem i poddał się oficjalnej ceremonii powitania. Jego dłoń ściskała inne dłonie, suche, zimne, wilgotne, niechętne albo życzliwe. Grace Willison, stara panna w średnim wieku; studium szarości; skóra, włosy, suknia, pończochy, a wszystko to nieco nieświeże, wyglądała więc jak staromodna niezgrabnie zbudowana lalka, którą na długo zamknięto w zakurzonej szafie. Ursula Hollis; wysoka dziewczyna o dziobatej twarzy, ubrana w długą spódnicę z hinduskiej bawełny. Uśmiechnęła się do niego niepewnie i podała mu dłoń z lekkim ociąganiem. Jej lewa dłoń spoczywała bez ruchu na kolanach, jakby zmęczona dźwiganiem grubej obrączki ślubnej. Zdał sobie sprawę, że w jej twarzy jest coś dziwnego, ale dopiero gdy ruszył dalej, uzmysłowił sobie, że dziewczyna ma jedno oko błękitne, a drugie piwne. Jennie Pegram; najmłodsza pacjentka, i choć chyba nie tak młoda, jak na to wskazywał jej wygląd. Dziewczyna miała bladą twarz, ostre rysy, łagodne oczy lemura i tak krótką szyję, że mogło się wydawać, iż jest garbata. Pszeniczne włosy, z przedziałkiem na środku głowy, zwisały jak pomarszczona zasłona wokół jej karłowatego ciała. Skurczyła się z dezaprobatą, gdy podał jej dłoń, uśmiechnęła krzywo i szepnęła “dzień dobry" na wdechu. Henry Carwardine; przystojna władcza twarz, ale poorana głębokimi zmarszczkami znerwicowanego człowieka; orli nos i długie usta. Choroba przekrzywiła mu głowę na jedną stronę; wyglądał jak wyniosły drapieżny ptak. Zignorował wyciągniętą dłoń Dalgliesha. Powiedział krótko “milo mi", z nonszalancją, która graniczyła z niegrzecznością. Dorothy Moxon, siostra przełożona; poważna tęga kobieta o posępnych oczach pod ciemną grzywką. Helen Rainer; wielkie, lekko wypukłe, zielone oczy pod powiekami tak cienkimi jak skórka winogron. Zgrabnej figury tej kobiety nie tuszował nawet luźny fartuch. Dalgliesh uważał, że Helen mogłaby uchodzić za atrakcyjną, gdyby nie obwisłość jej nieco torbowatych policzków. Pielęgniarka energicznie potrząsnęła dłonią Dalgliesha i spojrzała na niego groźnie, jakby witając nowego pacjenta, który – jej zdaniem – będzie kłopotliwy. Doktor Eric Hewson; przystojny blondyn z niewinnie chłopięcą twarzą i piwnymi oczami o niezwykle długich rzęsach. Dennis Lerner; szczupła twarz słabeusza, oczy mrugające nerwowo za okularami w drucianej oprawie, wilgotna dłoń. Anstey dodał na wszelki wypadek, że Dennis jest pielęgniarzem.

– Brakuje jeszcze dwojga członków naszej rodziny, Alberta Philby, majstra, i mojej siostry Millicent Hammitt. Mam nadzieję, że ich pan później pozna. No i oczywiście nie mogę zapomnieć o Jeoffreyu. – Jakby reagując na swe imię, kot, który dotychczas drzemał na parapecie okna, przeciągnął się, zeskoczył niezgrabnie na podłogę i podszedł do nich ze sterczącym do góry ogonem. Anstey wyjaśnił:

– Nazwaliśmy go tak po kocie Christophera Smarta. Chyba pamięta pan ten wiersz? Napisał go w szpitalu dla obłąkanych:

Na przykład taki mój Kot Jeoffrey.

Jest poddanym Boga Żywego, uczciwe służąc mu co dnia,

Zwalcza moce ciemności elektryzującą skórą i rozjarzonymi oczami,

Zwalcza Diabla, symbol śmierci, życiu dodając bodźca.

Dalgliesh potwierdził, iż zna ten utwór. Mógłby dodać, że jeśli Anstey przeznaczył swemu kotu tę dostojną rolę, to chyba niezbyt szczęśliwie wybrał kociątko. Jeoffrey był beczułkowatym kocurem z niemal lisią kitą i sprawiał wrażenie zwierzęcia, którego życie mniej służyło Stwórcy, a więcej zaspokajaniu kocich żądz. Jeoffrey obdarzył Anfleya niechętnym spojrzeniem wyrażającym cierpienie oraz niesmak, po czym skoczył lekko i precyzyjnie na kolana Carwardine'a, który bynajmniej nie poczuł się uszczęśliwiony. Ponieważ Carwardine najwyraźniej nie miał ochoty go przygarnąć, zadowolony kocur położył się wygodnie, mruknął, podwinął łapki i wreszcie łaskawie zamknął oczy.

Julius Court i Maggie Hewson usiedli przy drugim końcu długiego stołu. Nagle Julius zawołał:

– Uważajcie na to, co mówicie panu Dalglieshowi, gdyż może to wykorzystać jako dowód. Wprawdzie woli podróżować incognito, ale to komendant Adam Dalgliesh ze Scotland Yardu. Jego praca polega na ujmowaniu zabójców.

Filiżanka Henry'ego Carwardine'a zabrzęczała na spodku. Młodzieniec próbował bezskutecznie przytrzymać ją lewą ręką. Nikt na niego nie patrzył. Jennie Pegram prychnęła z niesmakiem, po czym rozejrzała się wokół zadowolona z siebie, jakby dokonała czegoś inteligentnego. Helen Rainer odezwała się ostrym tonem:

– Skąd pan wie?

– Bywam w świecie, moi drodzy, a czasami nawet czytam gazety. W zeszłym roku pisano o pewnym przypadku, który przysporzył komendantowi sporo sławy.

Zwrócił się do Dalgliesha:

– Dziś wieczorem po kolacji będę pil z Henrym wino i słuchał muzyki. Może pan się do nas przyłączy? Przy okazji pomógłby pan Henry'emu przyjechać. Wilfred na pewno pana usprawiedliwi.

Nie było to zbyt grzeczne zaproszenie, gdyż wyłączało wszystkich poza dwiema osobami i bezceremonialnie odbierało gościa gospodarzowi, którego nawet nie zapytano o zdanie. Lecz najwidoczniej nikt się tym nie przejął. Być może ci dwaj mężczyźni często wspólnie popijali, gdy Court był w swoim domku. W końcu pacjenci nie musieli mieć wspólnych przyjaciół, a Court nie miał obowiązku zapraszania wszystkich do siebie. Poza tym Dalgliesha przezornie poproszono o eskortowanie pacjenta. Detektyw lakonicznie podziękował i usiadł przy stole między Ursulą Hollis a Henrym Carwardine'em.

Podwieczorek był niewyszukany, wręcz szkolny. Na stole nie położono obrusu. Na pociętym dębowym blacie, pełnym wypalonych śladów, ustawiono dwa brązowe dzbanki, którymi zarządzała Dorothy Moxon, dwie tace z grubo pokrojonym ciemnym chlebem, cienko posmarowanym czymś, co Dalglieshowi przypominało margarynę, słoik z miodem i dzban z napojem drożdżowym, talerz z bułeczkami domowego wypieku z czarnymi porzeczkami. Była też misa z jabłkami. Wyglądały na spady. Każdy pił z brązowego kamionkowego kubka. Helen Rainer podeszła do kredensu ustawionego pod oknem i przyniosła trzy podobne kubki oraz talerze dla gości.

Był to dziwny podwieczorek. Carwardine całkowicie ignorował gościa, jedynie raczył pchnąć w jego kierunku tacę z chlebem i masło, a i z Ursulą Hollis Dalgliesh nie bardzo potrafił nawiązać kontakt. Jej napięta, blada twarz zwracała się ku niemu bez przerwy, a dwoje dysharmonijnych oczu szukało jego wzroku. Męczyło go, że pacjentka stawia mu jakieś wymagania, desperacko usiłując wzbudzić w nim zainteresowanie czy nawet uczucie, którego nie miał i zupełnie nie potrafił ofiarować. Lecz szczęśliwym trafem wspomniał o Londynie. Jej twarz pojaśniała. Ursulą zapytała, czy zna Marylebone i rynek na Beli Street. Zaczęli zawzięcie rozprawiać o stołecznych targach ulicznych. Ożywiła się, nawet poładniala i detektyw zauważył ze zdziwieniem, że rozmowa o Londynie w jakiś sposób ją uspokaja.

Nagle Jennie Pegram nachyliła się nad stołem i powiedziała z udawanym niesmakiem:

– Śmieszny zawód, chwytanie zabójców po to, żeby ich powiesić. Zastanawiające, że wam się to podoba.

– Nie podoba, a poza tym już się ich nie wiesza.

– No to zamyka na dożywocie. Myślę, że to jeszcze gorsze. Poza tym założę się, iż niektórzy z tych, których pan schwytał w swojej młodości, zostali powieszeni.

Dostrzegł w jej oczach niemal pożądliwy błysk. Nie było to dla niego żadną nowością. Odparł cicho:

– Pięciu. Ciekawe, że tylko o nich ludzie chcą słyszeć.

Anstey uśmiechnął się łagodnie i odezwał jak człowiek, który pragnie zachować bezstronność.

– To nie jest tylko kwestia kary, Jennie, prawda? Istnieje przecież kwestia odstraszania, potrzeba zaszczepienia wśród ludzi niechęci do przemocy i zbrodni; nadzieja zreformowania i zrehabilitowania zbrodniarza; ważne jest też to, by nie mógł tego zrobić po raz drugi.

Przypominał Dalglieshowi znienawidzonego dyrektora szkoły. Człowiek ów chętnie inicjował szczere dyskusje, gdyż uważał to za swój obowiązek, ale zawsze robił to z pozycji siły: pozwalał na ograniczone wyrażanie nieprawomyślnych opinii pod warunkiem, że w wyznaczonym czasie klasa doszła do właściwych przekonań, to znaczy zaczęła podzielać jego poglądy. Teraz wszakże Dalgliesh nie musiał ani nie zamierzał brać udziału w takiej rozgrywce. Jennie znów zadała pytanie:

– Przecież nie mogą tego zrobić ponownie, jeśli się ich powiesi, prawda?

– To rzeczywiście ważny i ciekawy problem – odparł detektyw. Proszę mi jednak wybaczyć, osobiście mnie on nie fascynuje. Jestem na wakacjach… a właściwie w okresie rekonwalescencji… i usiłuję zapomnieć o pracy.

– Chorował pan? – Carwardine z ostrożnością dziecka niezbyt ufnego w swe umiejętności sięgnął przez stół po miód. – Mam nadzieję, że pańska wizyta tutaj nie jest, choćby podświadomie, związana z leczeniem. Może szuka pan wolnego miejsca? Chyba nie cierpi pan na żadną postępującą i nieuleczalną chorobę?

Anstey wtrącił swoje:

– Wszyscy cierpimy na tę samą nieuleczalną chorobę. Zwiemy ją życiem.

Carwardine uśmiechnął się z zadowoleniem, jakby zdobył punkt w jemu tylko znanej rozgrywce. Dalgliesh zaczynał się czuć jak uczestnik podwieczorku u Szalonego Kapelusznika z “Alicji w Krainie Czarów". Nie był nawet pewien, czy ta uwaga miała pozory głębi, czy odzwierciedlała jedynie głupotę. Za to odniósł wrażenie, że Anstey użył jej nie po raz pierwszy. Nastąpiła krótka cisza i wszyscy siedzieli zażenowani. Wreszcie odezwał się Wilfred:

– Michael nie wspominał, że czeka na pana. – Zabrzmiało to niemal jak wyrzut.

– Może nie otrzymał mojej pocztówki. Powinna dotrzeć tego ranka, gdy umarł. Nie znalazłem jej w jego sekretarzyku.

Anstey obierał jabłko; żółta skórka wykręcała się nad jego palcami. Nie odrywając wzroku od owocu, powiedział:

– Do domu przywiózł go ambulans. Tego ranka nie mogłem go podwieźć. Z tego, co wiem, ambulans zatrzymał się przy skrzynce pocztowej, prawdopodobnie na prośbę Michaela. Później ksiądz wręczył jeden list mnie i jeden mojej siostrze, więc powinien otrzymać pańską kartkę. Nie widziałem żadnej pocztówki, gdy zajrzałem do sekretarzyka, by poszukać testamentu i ewentualnie innych instrukcji, które mógł pozostawić. To było wczesnym rankiem po jego śmierci. Ale mogłem, rzecz jasna, coś przeoczyć.

Dalgliesh odezwał się swobodnym tonem:

– Skoro jej nie ma, to znaczy, że ojciec Baddeley po prostu ją wyrzucił. Szkoda, że musiał się pan włamywać do sekretarzyka.

– Włamywać? – Ton Ansteya odzwierciedlał tylko grzeczne pytanie zdziwionego człowieka.

– Ktoś wyważył zamek.

– Ach, tak. Sądzę, że Michael zgubił kluczyk i sam to zrobił. Gdy szukałem jego dokumentów, sekretarzyk był otwarty. Nawet nie przyszło mi do głowy, by sprawdzić zamek. Czy to takie ważne?

– Panna Willison może tak uważać. Zdaje się, że sekretarzyk należy teraz do niej.

– Wyłamany zamek rzeczywiście zmniejsza jego wartość. Przekona się pan jednak, że w Folwarku Toynton nie przywiązujemy wielkiej wagi do dóbr materialnych.

Znowu uśmiechnął się przepraszająco i spojrzał na Dorothy Moxon. Panna Willison pochyliła głowę nad talerzem i nie podniosła oczu. Dalgliesh odezwał się ponownie:

– To chyba głupie z mojej strony, ale chciałbym mieć pewność, że ojciec Baddeley wiedział, iż zamierzam go odwiedzić. Mógł wsunąć moją pocztówkę do swoich dzienników. Lecz ostatniego tomu nie ma w sekretarzyku.

Tym razem Anstey uniósł wzrok. Błękitne oczy spotkały oczy piwne – niewinne, grzeczne i spokojne.

Tak, też to zauważyłem. Zdaje mi się, że przerwał pisanie pamiętników z końcem czerwca. Niespodzianką było raczej to, że je wogóle pisał, a nie że tego zaniechał. W końcu człowieka nuży własna osoba i zapisywanie błahostek o pozorach trwałej wartości.

– Mimo to dziwne, że po tylu latach przerwał pisanie w połowie roku.

– Właśnie wrócił ze szpitala po ciężkiej chorobie i chyba nie miał złudzeń co do prognoz dotyczących jego dalszego życia. Wiedział, że śmierć nadchodzi wielkimi krokami, więc być może postanowił zniszczyć dzienniki.

– Zaczynając od ostatniego tomu?

– Niszczenie dzienników przypomina zapewne proces niweczeniu pamięci. To naturalne, że zaczyna się od lat, które najmniej szkoda tracić. Stare wspomnienia są nieustępliwe. Zaczął od spalenia ostatniego tomu.

Grace Willison znów poprawiła grzecznie, lecz stanowczo:

– Nie od spalenia, Wilfredzie. Ojciec Baddeley używał po powrocie ze szpitala piecyka elektrycznego. Na kominku stoi naczynie po dżemie z suszonymi trawami.

Dalgliesh przypomniał sobie salonik w Chacie Nadziei. Rzeczywiście tak było. Pamiętał stary, szary kamionkowy pojemnik i osypujący się bukiet suszonych liści oraz traw zdobiących niewielki kominek. Spomiędzy kratek rusztu wystawały zakurzone i brudne od sadzy łodygi. Prawdopodobnie nie ruszano ich stamtąd-przez większą część roku.

Ożywione rozmowy na drugim końcu stołu umilkły, jak to zawsze ma miejsce, gdy ludzie nagle zaczynają podejrzewać, że mówi się o czymś interesującym, o czymś, co powinni usłyszeć.

Mnggie Hewson usiadła tak blisko Juliusa Courta, że Dalgliesh dziwił się, iż tamten w ogóle może pić herbatę. Młoda kobieta zupełnie otwarcie flirtowała z sąsiadem, ale trudno było odgadnąć, czy robi to na złość mężowi, czy też po to, by sprawić przyjemność Courtowi. Gdy Eric Hewson zerknął na nich, miał minę zakłopotanego uczniaka. Court zupełnie swobodnie zaszczycał swą uwagą wszystkie obecne kobiety z wyjątkiem Grace. Nagle Maggie rozejrzała się wokół i zapytała ostrym tonem:

– Co się dzieje? Co ona mówiła?

Nikt nie odpowiedział. Dopiero Julius przerwał ten moment nagłego i dziwnego napięcia:

– Zapomniałem wam powiedzieć. Jesteście podwójnie uhonorowani osobą gościa. Pan komendant nie ogranicza swych talentów do chwytania przestępców. Publikuje również wiersze. Otóż, Adam Dalgliesh jest poetą.

To oświadczenie wywołało pomruk zakłopotania i Dalgliruh zdołał tylko wyłowić słowa Jennie, “jakie to mile", co go wyjątkowo zirytowało. Wilfred uśmiechnął się zachęcająco i powiedział:

– Ależ oczywiście, czujemy się naprawdę zaszczyceni. W dodatku Adam Dalgliesh przybywa w samą porę. Właśnie w czwartek mamy nasze comiesięczne zebranie rodzinne, taki wieczorek towarzy»ki, czy nasz gość byłby tak uprzejmy i przedstawił nam kilka swych wierszy?

Na takie pytanie można było odpowiedzieć w różny sposób, ale żaden z nich nie wydawał się Dalglieshowi grzeczny czy możliwy do zastosowania w gronie ludzi niepełnosprawnych.

– Przykro mi – powiedział detektyw – lecz nie podróżuję z egzemplarzami własnych książek.

Anstey uśmiechnął się.

– Ależ to żaden problem. Henry ma ostatnie dwa pańskie tomiki. Jestem pewien, że nam pożyczy.

Carwardine wbił wzrok w talerz i powiedział cicho;

– Ponieważ w tym miejscu nie ma żadnego poszanowaniu dla jakiejkolwiek prywatności, bez wątpienia mógłbyś tu wymienić wszystkie książki z mojej biblioteczki. Lecz skoro dotychczas zupełnie nie interesowała cię twórczość Dalgliesha, nie zamierzam pożyczać ci moich książek, byś za ich pomocą zmuszał naszego gościa do występowania w roli małpy w cyrku!

Wilfred poczerwieniał lekko i schylił głowę nad nakryciem. Zapadła cisza. Po chwili milczenia rozmowa potoczyła się dalej, niewinna i błaha. Ani razu nie wspomniano już o ojcu Baddeleyu i jego dzienniku.

V

Anstey bynajmniej nie zmartwił się, gdy po podwieczorku Dalgliesh wyraził ochotę porozmawiania z panną Willison. Prawdopodobnie uznał tę prośbę za naturalny wymóg protokołu uprzejmości i szacunku. Powiedział, że obowiązkiem Grace jest nakarmienie kur i zebranie jajek przed zmrokiem. Może Adam zechciałby jej pomóc?

Dwa większe koła wózka wyposażone były w drugie, wewnętrzne koła z chromowanej stali; za ich pomocą pacjent mógł sam popychać fotel. Panna Willison chwyciła za kółka i zaczęła powoli sunąć asfaltową ścieżką – jej słabe ciało podrygiwało jak marionetka. Dalgliesh zauważył, że lewa ręka kobiety była zdeformowana i niemal bezwładna, więc fotel nie jechał równo. Posuwali się powoli. Policjant przeszedł na lewą stronę i idąc obok pacjentki położył dłoń na oparciu fotela. Pomagał jej delikatnie, jakby od niechcenia. Miał nadzieję, że nie odbierze tego jako nietakt. Panna Willison mogła nie życzyć sobie pomocy, podobnie jak nie pragnęła litości. Chyba jednak wyczuła zakłopotanie Dalgliesha i postanowiła go nie pogłębiać, więc nawet nie uśmiechnęła się, by wyrazić podziękowanie.

Podczas tego wspólnego spaceru Dalgliesh był poruszony jej obecnością. Dostrzegał wszystkie szczegóły jej budowy, jakby była młodą i ponętną kobietą, a on chłopcem u progu zakochania. Patrzył, jak ostre kości jej ramion podskakują rytmicznie pod szarą bawełną sukienki, zauważył, że fioletowe żyły wystają jak powrozy na powierzchni jej niemal przezroczystej lewej dłoni, tak drobnej i kruchej w porównaniu z prawą. Ta druga zresztą też wyglądała na zdeformowaną, gdyż – jakby dla rekompensaty – potężna i silna chwytała koło mocno jak dłoń mężczyzny. Nogi Grace, odziane w pomarszczone wełniane pończochy, przypominały patyki, a stopy w sandałach, zdecydowanie za duże jak na minimalne potrzeby kobiety, spoczywały na podnóżku fotela, jakby je ktoś przykleił do metalu. Panna Willison zaczesywała do góry siwe włosy upstrzone łupieżem. Jeden ciężki warkocz upinala wokół głowy plastikowym białym grzebykiem, niezbyt zresztą czystym. Jej kark też sprawiał wrażenie nierówno opalonego albo niedokładnie umytego. Gdy Dalgliesh spoglądał w dół, widział, jak zmarszczki na jej czole ściągają się w głębokie bruzdy od wysiłku poruszania wózkiem. Za okularami w cienkich oprawkach Grace nerwowo mrużyła oczy.

Kurnik okazał się wielką rozchybotaną klatką, powiązana luźnym drutem i palikami impregnowanymi kreozotem. Zaprojektowano go specjalnie dla osób niepełnosprawnych. Posiadał podwójne wejście, tym samym panna Willison mogła wjechać i zamknąć za sobą drzwi zewnętrzne, zanim otworzyła te prowadzące do samej klatki, u gładka, asfaltowa ścieżka, wystarczająco szeroka, by zmieścić wózek inwalidzki, biegła z każdej strony i od frontu karmników. Za pierwszymi drzwiami do jednej z podpór przymocowano na wysokości talii człowieka nie obrobioną drewnianą półkę. Stała tu miska ze spreparowaną karmą, plastikowe naczynie z wodą i drewniana chochla na długiej rączce, służąca zapewne do zbierania jajek. Panna Willison z trudem zgarnęła to wszystko na podołek i otworzyła wewnętrzne drzwi. Kury, nie wiadomo czemu, chowały się w drugim końcu klatki jak nerwowe dziewice. Nagle uniosły małe złośliwe łebki l ruszyły w kierunku kobiety, gdacząc i podskakując jakby postanowiły złożyć z niej pierzastą ofiarę. Panna Willison skuliła się i zaczęła garściami rzucać ziarno. Miała przy tym minę neofitki, która pragnie przebłagać furie. Kury dopadły pokarmu. Przeciągając dłonią po brzegu miski, panna Willison powiedziała:

– Szkoda, że się bardziej nie lubimy. Obie strony mogłyby na tym skorzystać. Myślałam, że zwierzęta potrafią przywyknąć do ręki, która je karmi, ale kur to chyba nie dotyczy. Zresztą, niby dlaczego miałoby być inaczej? Wykorzystujemy je do maksimum, najpierw zabieramy im jajka, a potem, kiedy już nie mogą ich znosić, skręcamy ptakom kark i wrzucamy je do garnka.

– Mam nadzieję, że to nie pani musi skręcać im kark.

– O nie, Albert Philby ma ten nieprzyjemny obowiązek; ale on chyba nie sądzi, że to takie straszne. W każdym razie zjadam swoją porcję gotowanego drobiu.

– I ja miewam podobne odczucia – powiedział Dalgliesh. – Wychowałem się na plebanii w Norfolk i moja matka zawsze miała kury. Lubiła je i one chyba też ją lubiły, za to ja i ojciec uważaliśmy, że mamy tylko z nimi kłopot. Mimo to przepadaliśmy za świeżymi jajkami.

– Wie pan, wstyd się przyznać, lecz właściwie nie potrafię odróżnić naszych jajek od tych z supermarketu. Wilfred woli, żebyśmy jedli naturalną żywność. Nie cierpi fabrycznej hodowli i, oczywiście, ma rację. Chciałby, żeby w Folwarku Toynton panował wegetarianizm, ale to jeszcze bardziej skomplikowałoby finanse. Julius nawet sporządził odpowiedni kosztorys i udowodnił, że te jajka kosztują nas dwa i pół rażą więcej niż sklepowe, nie wliczając oczywiście mojej robocizny. Było to dość przykre.

– To znaczy, że Julius Court zajmuje się tu księgowością? – zapytał Dalgliesh.

– Ależ skąd! W każdym razie nie tymi rachunkami, które znajdują się w dorocznych raportach. Do tego Wilfred ma wykwalifikowanego księgowego. Julius jednak zna się na finansach i wiem, że Wilfred korzysta z jego rad. Niestety, wieści na ogól nie są pomyślne; tak naprawdę to ledwie ciągniemy. Spadek po ojcu Baddeleyu był prawdziwym błogosławieństwem. Poza tym Julius jest bardzo miły. W zeszłym roku furgonetka, którą wynajęliśmy, by przyjechać z portu po powrocie z Lourdes, miała wypadek. Wszyscy byliśmy mocno poturbowani. Fotele stały z tyłu i dwa się połamały. Wiadomość telefoniczna, która tu dotarła, brzmiała dość alarmująco, w sumie nie było aż tak źle, jak Wilfred przypuszczał. Lecz Julius pojechał prosto do szpitala, gdzie nas zabrano na badania, wynajął inną furgonetkę i wszystkim się zajął. Potem kupił specjalnie zaadaptowany autokar i teraz jesteśmy zupełnie niezależni. Dennis i Wilfred, kierując na zmianę, mogą nas sami zawieźć do Lourdes. Julius oczywiście nigdy z nami nie jedzie, lecz zawsze tu czeka i przygotowuje imprezę powitalną, gdy powracamy z pielgrzymki.

Taka bezinteresowność przeczyła wrażeniu, które Dalgliesh odniósł po pierwszym, krótkim spotkaniu z Courtem. Zaintrygowany zapytał ostrożnie:

– Proszę mi wybaczyć, jeśli to zabrzmi prostacko, ale co Julius Court z tego ma? Dlaczego tak się interesuje Folwarkiem Toynton?

– Sama się czasami nad tym zastanawiałam. Sądzę jednak, że to niewdzięczne pytanie, jeśli się rozważy, co z niego ma Folwark Toynton. Przyjeżdża tu z Londynu jak powiew świeżego powietrza. Wszystkich nas pociesza. No, ale wiem, że chce pan rozmawiać o swoim przyjacielu. Może po prostu pozbieramy jajku, a potem znajdziemy jakieś spokojniejsze miejsce?

O przyjacielu. Cicho wypowiedziane słowa zabrzmiały juk wyrzut. Napełnili pojemniki na wodę i zebrali jajka. Panna Willison zgurniała je na drewnianą chochlę z wprawą, której się nabiera przy długiej praktyce. Znaleźli tylko osiem sztuk. Cała procedura pełnosprawnemu człowiekowi zajęłaby dziesięć minut, w przypadku Grace okazała się czynnością męczącą, pracochłonną i niezbyt produktywna. Dalgliesh nie uznawał pracy dla samej pracy, więc zastanawiał się, co jego towarzyszka naprawdę sądzi o tym obowiązku. Bez wątpieniu wymyślono go wbrew zasadom gospodarności, jedynie po to, by dać pacjentce iluzję użyteczności.

Wrócili na małe podwórko za budynkiem. Siedział tam tylko Henry Carwardine. Na kolanach trzymał książkę, lecz wzrok utkwił w niewidocznym morzu. Panna Willison zerknęła na niego z niepokojem, ale nic nie powiedziała, dopóki nie usadowili się jakieś trzydzieści jardów od milczącej postaci. Dalgliesh siadł na końcu jednej z drewnianych ław, ona zaś u jego boku. Wtedy dopiero powiedziała:

– Nie mogę się przyzwyczaić, że jestem tak blisko morza, a wcale go nie widzę. Czasami słychać je bardzo wyraźnie, tak jak teraz,. Niemal nas otacza, niekiedy czujemy je i słyszymy, lecz równie dobrze mogłoby być oddalone o sto mil.

Mówiła w zadumie, ale bez urazy. Przez chwilę aiedzieli w milczeniu. Teraz Dalgliesh rzeczywiście wyraźnie słyszał morze, przeciągłe szuranie przypływu o kamienisty brzeg spotęgowane przez nabrzeżną bryzę. Mieszkańcom Folwarku Toynton ten bezustanny pomruk musiał przypominać zwodniczo bliską, lecz niesiągalną wolność: rozległe błękitne horyzonty, chmury pędzone przez wiatr, białe skrzydła opadające i unoszące się w powietrzu. Potrafił zrozumieć, jak potrzeba zobaczenia morza mogła przerodzić oię w obsesję.

– Pan Holroyd potrafił dostać się do miejsca, skąd mógł obserwować morze – powiedział z rozmysłem.

Bardzo chciał zobaczyć jej reakcję, lecz natychmium zdał sobie sprawę, iż jego uwaga była niezwykle nietaktowna, Poruszyła ją i zirytowała. Jej prawa dłoń zacisnęła się na poręczy fotela, a twarz najpierw pokryła się plamami purpury, po czym nagle zbladła. Przez

chwilę nawet żałował, że to powiedział. Lecz ów stan szybko minął. Oto, pomimo najszczerszych chęci, wracało profesjonalne pragnienie wyświetlenia faktów. Zdał sobie z tego sprawę i uśmiechnął się ironicznie. Ta czynność prawie zawsze wymagała ponoszenia kosztów, chociaż czasami fakty okazywały się nieważne czy nieistotne dla danej sprawy. Zresztą na ogół to nie Dalgliesh ponosił koszty. Panna Willison odezwała się tak cicho, że musiał pochylić głowę, by usłyszeć jej słowa.

– Victor odczuwał szczególną potrzebę, by przesiadywać w samotności. Rozumieliśmy to.

– To musiało być jednak bardzo trudne, takie pchanie lekkiego fotela przez gęstą darń aż do krawędzi urwiska.

– Miał własny fotel, podobnego typu jak ten, ale większy i solidniejszy. I wcale nie musiał pchać go do góry po stromiźnie cypla. Jest tam ścieżka, która – o ile się orientuję – prowadzi do wąskiej zapadniętej przecinki. W ten sposób można dotrzeć na skraj urwiska. Mimo to Dennisowi Lernerowi było ciężko. W każdą stronę czynność ta zajmowała mu pół godziny. Chciał pan jednak rozmawiać o ojcu Baddeleyu.

– Jeśli nie jest pani zbytnio zmęczona. Podobno to właśnie pani jako ostatnia widziała go za życia. Musiał umrzeć zaraz po pani wyjściu z chaty, skoro wciąż miał na sobie stulę, kiedy pani Hewson następnego dnia znalazła ciało. Przecież na pewno zdejmował stułę zaraz po spowiedzi.

Nastąpiła cisza, jakby rozmówczyni usiłowała podjąć jakąś decyzję.

– Zdjął ją tak jak zawsze – powiedziała – kiedy tylko udzielił mi rozgrzeszenia. Złożył ją i powiesił na oparciu fotela.

Ponownie nawiedziło go uczucie, którego nie spodziewał się przeżywać, szczególnie podczas długich szpitalnych dni – dreszcz emocji, gdy po raz pierwszy słyszał coś istotnego. Chociaż wiedział, że zwierzyna jeszcze nie pokazała się w polu widzenia, a tropy były nieczytelne, jej obecność jednak nie ulegała wątpliwości. Usiłował zwalczyć ten niepożądany przypływ emocji, ale był on tak żywiołowy i niezależny od woli jak przypływ strachu.

– To oznacza, że ojciec Baddeley znów nałożył stułę po pani wyjściu. Po co miałby to robić? – zapytał.

Chyba że zrobił to ktoś inny. Lecz tej myśli lepiej na razie nie wypowiadać głośno. Wynikające z niej implikacje muszą jeszcze zaczekać.

– Sądzę, że ktoś także przyszedł do spowiedzi – odparła. – To oczywiste wyjaśnienie.

– Czy założyłby ją do wieczornej modlitwy?

Dalgliesh usiłował sobie przypomnieć stosunek swego ojcu do tych spraw, podczas nielicznych okazji, kiedy proboszcz nic odprawiał nabożeństwa w kościele; pamięć jednak dostarczyła mu tylko niezbyt pomocny obraz z dzieciństwa, gdy obaj siedzieli zamknięci w chatce w Caimorms podczas zamieci. Chłopiec patrzył wóczas im poły znudzony, na poły zafascynowany, jak w okno uderzały wirujące płatki śniegu, a ojciec w getrach, ciepłej kurtce i wełnianej czapce cicho czytał coś ze swego czarnego modlitewnika. Wtedy z pewnością nie miał na sobie stuły.

Panna Willison odparła:

– Ależ nie! Wkładał ją tylko wówczas, gdy udzielał sakramentu… Poza tym już odprawił wieczorne modły. Właśnie kończył, kiedy do niego przyszłam i odmówiłam z nim nawet ostatnią krótką modlitwę.

– Skoro ktoś przyszedł po pani, to nie pani widziała go ostatnia za życia. Czy powiedziała pani komuś o tym, gdy dowiedzieliście się o jego śmierci?

– A powinnam? Chyba nie. Jeśli ta osoba sama o tym nic powiedziała, to nie moją rolą jest snucie domysłów. Oczywiście, gdyby ktoś poza panem zdał sobie sprawę z ważności stuły, nie dałoby się uniknąć spekulacji. Lecz nikt się nad tym nie zastanawiał, a nawet jeśli, to nic nie mówił. I tak zbyt wiele plotkujemy w Toynton, panie Dalgliesh. Być może to nieuniknione, lecz nie jest to – hmm – zdrowe moralnie. Jeśli ktoś oprócz mnie poszedł tej nocy do spowiedzi, jest to sprawa osobista między tym człowiekiem u ojcem Baddeleyem.

– Lecz ojciec Baddeley miał na sobie tę stułę jeszcze następnego ranka – powiedział Dalgliesh. – Można przypuszczać, ze umarł, gdy jego gość jeszcze nie wyszedł. Chyba więc pierwsza reakcją, bez względu na charakter wizyty, powinno być wezwanie pomocy medycznej?

– Chyba że ów gość nie miał wątpliwości, iż ojciec Baddeley umarł i zdawał sobie sprawę, że żadna pomoc nic tu nie da? Jeśli tak, mogła powstać pokusa, aby go zostawić spokojnie w fotelu i wyjść. Ojciec Baddeley nie nazwałby tego grzechem, pan zaś zbrodnią. Może to zakrawać na gruboskórność, ale czy rzeczywiście? Być może oznacza nieczułość na formy towarzyskie i dobre obyczaje, lecz to przecież nie to samo, prawda?

Może to też oznaczać, pomyślał Dalgliesh, że gość był lekarzem albo pielęgniarką. Czy panna Willison właśnie to chciała zasugerować? Pierwszą reakcją laika byłoby na pewno wezwanie pomocy, a przynajmniej szukanie potwierdzenia, że rzeczywiście nastąpiła śmierć. Chyba że ten ktoś wiedział z zupełnie innych powodów, że Baddeley nie żyje. Lecz taka ponura możliwość chyba nie zaświtała w głowie panny Willison? Zresztą nic dziwnego. Ojciec Baddeley był stary i chory, oczekiwano jego śmierci i umarł. Czemu ktoś miałby cokolwiek podejrzewać w tym naturalnym i nieuniknionym wydarzeniu? Powiedział coś o ustaleniu czasu zgonu i usłyszał jej łagodną niewzruszoną odpowiedź:

– Sądzę, że w pańskiej pracy zawsze ważny jest dokładny czas zgonu i z przyzwyczajenia koncentruje się pan na tym fakcie. Lecz jakie to ma znaczenie w życiu? Liczy się tylko to, czy człowiek umarł w stanie łaski.

Dalgliesh przez chwilę próbował wyobrazić sobie, jak jego sierżant detektyw usiłuje skrupulatnie ustalić i zanotować właśnie tę kluczową informację na temat ofiary w oficjalnym raporcie i pojął, że subtelne rozróżnienie panny Willison dotyczące różnicy między pracą policji a prawdziwym życiem było zbawiennym uzmysłowieniem mu tego, jak inni postrzegali jego zawód. Z przyjemnością powie o tym komisarzowi. Potem jednak pomyślał, że nie będzie czasu na tego rodzaju profesjonalne ploteczki podczas tej ostatniej, raczej formalnej i na pewno niezbyt przyjemnej rozmowy, która zakończy jego karierę w policji.

Ze smutkiem rozpoznał w pannie Willison ten typ niezwykle uczciwego świadka, który zawsze sprawiał mu kłopoty. Paradoks polegał na tym, że trudniej było poradzić sobie z tą staromodną prostolinijnością i wrażliwością niż z krętactwem, unikami czy kłamstwami w żywe oczy, gdyż te stanowiły naturalną część przesłuchania. Chciał jeszcze zapytać, kto w Folwarku Toynton mógł odwiedzić ojca Baddeleya, by się wyspowiadać, ale doszedł do wniosku, że takie pytanie tylko zniechęci rozmówczynię, a w rezultacie i tak nie przyniesie odpowiedzi. Lecz musiał to być ktoś z pełnosprawnych. Nikt inny nie mógłby przyjść i wyjść w tajemnicy, chyba że przy pomocy wspólnika. Wózek inwalidzki, czy to pchany z Folwarku Toynton, czy podwieziony samochodem oraz pacjent musieliby zostać zauważeni.

Dalgliesh miał nadzieję, że nie zabrzmi to jak przesłuchanie, gdy spytał:

– W takim razie gdy go pani opuściła, on… co on robił?

– Po prostu siedział spokojnie w fotelu przy kominku. Nie pozwoliłabym mu wstać. Wilfred podwiózł mnie do domku małą furgonetką. Powiedział, że odwiedzi siostrę w Chacie Wiary, gdy ja będę z ojcem Baddeleyem, i za pół godziny wyjdzie na dwór, chyba że wcześniej zastukam w ścianę.

– To znaczy, że słychać dźwięki dochodzące z obu domków? Pytam, bo pomyślałem sobie, że jeżeli ojciec Baddeley źle się poczuł po pani wyjściu, mógł przecież wezwać stukaniem panią Hammitt.

– Ona twierdzi, że nie stukał, ale mogła nie słyszeć, jeśli telewizor grał bardzo głośno. Chaty są solidnie zbudowane, ale słychać odgłosy przez tę wewnętrzną ścianę, szczególnie jeśli ktoś mówi podniesionym głosem.

– Czyli docierała do pani rozmowa pana Ansteya z siostrą?

Panna Willison pożałowała chyba tych słów, ponieważ odpowiedziała od razu:

– Tylko czasami. Pamiętam, że usilnie się starałam, by mnie to nie rozpraszało. Wolałabym, żeby mówili ciszej, a później wstyd mi było za siebie, że tak łatwo można mnie rozproszyć. To ładnie ze strony Wilfreda, że podwiózł mnie do chaty. Na ogół, oczywiście, ojciec Baddeley odwiedzał mnie w domu i mogliśmy korzystać z tak zwanego cichego pokoju obok portierni, tuż za frontowymi drzwiami. Lecz, ojca Baddeleya właśnie tego ranka wypisano ze szpitala i opuszczanie domku byłoby dla niego niewskazane. Mogłam odłożyć wizytę do czasu, aż nabierze sił, ale napisał do mnie ze szpitala, że czeka, i nawet podał dokładną godzinę. Wiedział, ile to dla mnie znaczy.

– Mimo wszystko sądzę, że powinien mieć kogoś do opieki.

– Eric i Dot… to znaczy siostra Moxon… chcieli go przenieść tutaj. Twierdzili, że zaopiekują się nim przynajmniej przez pierwszą noc, ale on uparł się, by jechać prosto do domu. Wtedy Wilfred zaproponował, żeby ktoś spał w jego wolnym pokoju, na wypadek gdyby nocą potrzebował pomocy. Na to też nie wyraził zgody. Naprawdę uparł się, że zostanie tej nocy sam, mimo swego łagodnego charakteru potrafił być bardzo stanowczy. Myślę, iż później Wilfred żałował, że nie nalegał mocniej. Ale co miał zrobić? Przecież nie mógł sprowadzić tu ojca Baddeleya na siłę.

Wszystkim byłoby łatwiej, gdyby ojciec Baddeley zgodził się spędzić przynajmniej tę pierwszą noc po szpitalu w Folwarku Toynton. Taki upór nie leżał w jego naturze. Czyżby oczekiwał jakiegoś innego gościa? Czy chciał kogoś zobaczyć, pilnie, w prywatnej sprawie, i napisał, podobnie jak do panny Willison, aby ów ktoś przyszedł na spotkanie o oznaczonej godzinie? Jeżeli tak, to bez względu na powód wizyty osoba ta musiała przybyć na piechotę. Zapytał pannę Willison, czy Wilfred i ojciec Baddeley rozmawiali ze sobą przed jej wyjściem z chaty.

– Nie. Spędziłam z ojcem Baddeleyem mniej więcej trzydzieści minut, po czym Wilfred zastukał pogrzebaczem w ścianę, a po chwili nacisnął klakson w samochodzie. Podjechałam wózkiem do frontowych drzwi, akurat gdy Wilfred je otworzył. Ojciec Baddeley siedział w fotelu. Wilfred krzyknął mu dobranoc, ale on chyba nawet nie odpowiedział. Ponieważ Wilfred spieszył się do domu, Millicent wyszła i pomogła wepchnąć mój fotel na tył furgonetki.

Zatem ani Wilfred, ani jego siostra nie rozmawiali z Michaelem przed odjazdem, a nawet nie widzieli go z bliska. Spoglądając na silną prawą dłoń panny Willison, Dalgliesh przez chwilę rozważał, czy mogło tak się zdarzyć, że Michael już nie żył. Lecz byłoby to absurdalne rozwiązanie, nawet jeśli pominąć aspekt psychologiczny. Przecież Wilfred mógł wejść do domku. Swoją drogą dziwne, że tego nie uczynił. Właśnie owego ranka Michael wrócił ze szpitala. Przecież wypadało wstąpić i zapytać o samopoczucie, posiedzieć z nim choćby kilka minut. Ciekawe, iż Wilfred Anstey tak szybko zniknął i nikt nie przyznaje się do odwiedzin u ojca Baddeleya po siódmej czterdzieści pięć.

– Jakie światło paliło się w chacie, gdy pani była z ojcem Baddeleyem? – zapytał. Jeśli pytanie ją zdziwiło, nie okazała tego.

– Tylko lampka na sekretarzyku za jego fotelem. Nawet byłam zdziwiona, że może odczytać tekst wieczornego nabożeństwa, ale przecież po tylu latach musiał znać modlitwy na pamięć.

– Czy nazajutrz lampa się paliła?

– Nie. Maggie powiedziała, że w chacie było zupełnie ciemno.

– Dziwi mnie trochę – powiedział Dalgliesh – że nikt już tego wieczora nie wstąpił, żeby zobaczyć, jak się czuje ojciec Bndddcy, czy też by pomóc mu przed snem.

Odparła natychmiast:

– Eric Hewson myślał, że Millicent wpadnie późnym wieczorem, a tymczasem ona odniosła wrażenie, że Eric i Helen – wie pan, pielęgniarka Rainer – to zrobią. Następnego dnia obwiniali się nawzajem. Ale, jak powiedział nam Eric, z punktu widzenia medycyny niczego by to nie zmieniło. Ojciec Baddeley zgasł spokojnie wkrótce po moim wyjściu.

Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Dalgliesh rozważył, czy powinien ją teraz zapytać o anonim. Mając na uwadze fakt, że przejeła się Victorem Holroydem, nie chciał jej jeszcze bardziej dobijać. Jednak sprawa była poważna. Spoglądając z ukosa na chudą twarz emanującą wystudiowanym spokojem powiedział:

– Tuż po przyjeździe zajrzałem do sekretarzyka ojca Baddeleya, ponieważ myślałem, że znajdę tam jakąś kartkę do mnie albo nie wysłany list. Pod starymi rachunkami natrafiłem na dość nieprzyjemny anonim. Zastanawiałem się, czy komuś o tym mówił i czy ktoś inny w Folwarku Toynton też dostawał takie oszczercze listy,

To pytanie zdruzgotało ją nawet bardziej, niż się spodziewał. Przez chwilę siedziała jak zamurowana. On zaś patrzył przed siebie, dopóki nie usłyszał jej głosu. Gdy wreszcie się odezwała, była zupełnie opanowana.

– Ja dostałam anonim jakieś cztery dni przed śmiercią Victora. Był… był sprośny. Podarłam go na strzępy i wrzuciłam do ubikacji.

Dalgliesh odezwał się krzepiącym tonem:

– Anonimy nie zasługują na nic więcej. Niemniej, jako policjant, zawsze żałuję, gdy niszczy się dowody.

– Dowody?

– Cóż, wysyłanie tego typu listów może być wykroczeniem; co więcej, niekiedy powoduje wiele nieszczęść. Chyba najlepiej jest powiadomić o tym policję i umożliwić im znalezienie sprawcy.

– Policję! O nie! Tak nie wolno. W takich sprawach policja nie może pomóc.

– Ale my wcale nie jesteśmy tacy gruboskórni, jak się niektórym ludziom wydaje. Nie zawsze też zachodzi potrzeba ukarania sprawcy. Ważne jest jednak, by położyć kres takim praktykom, a policja ma po temu największe szansę. Może wysłać taki list do laboratorium kryminalistycznego, gdzie grafolog gruntownie go zbada.

– Lecz do tego potrzebny jest dokument. A ja nikomu nie mogłabym pokazać takiego anonimu.

Zatem było naprawdę źle. Dalgliesh zapytał:

– Czy mogłaby mi pani chociaż powiedzieć, jaki był ten list? Pisany ręcznie czy na maszynie, a także na jakim papierze?

– Napisano go na papierze firmowym Folwarku Toynton, z podwójną interlinią, na naszym starym imperialu. Większość z nas nauczyła się tu pisać na maszynie. To jeden ze sposobów, by próbować samowystarczalności. W pisowni i interpunkcji nie było błędów. Nie dostrzegłam też żadnych innych charakterystycznych znaków. Nie wiem, kto to napisał, ale myślę, że autor miał spore doświadczenie w sprawach seksualnych.

Więc jednak pomimo takiego mocnego wrażenia potrafiła trzeźwo spojrzeć na tę sprawę.

– Do maszyny ma dostęp ograniczona liczba osób. Dla policji nie byłby to wielki problem – powiedział Dalgliesh.

Jej łagodny głos wyrażał upór.

– Mieliśmy tu policję po śmierci Victora. Byli bardzo uprzejmi, niezwykle delikatni. Niemniej, jest to okropne. Wilfred bardzo mocno przeżywał ten najazd – my wszyscy również. Nie sądzę, żebyśmy mogli wytrzymać to jeszcze raz. Wilfred na pewno by nie zdołał. Przecież nawet najtaktowniejszy policjant musi zadawać pytania, dopóki nie rozwiąże danego przypadku, prawda? Nie ma sensu wzywać policji i oczekiwać, że przedłoży ona ludzką wrażliwość nad własną pracę.

Była to bez wątpienia prawda i Dalgliesh nie bardzo mógłby polemizować z tym stwierdzeniem. Zapytał ją, czy oprócz tego, że wrzuciła uwłaczający list do ubikacji, zrobiła cokolwiek w tej kwestii.

– Powiadomiłam Dorothy Moxon. Uznałam to za najrozsądniejsze. Nie mogłabym powiedzieć tego mężczyźnie. Dorothy stwierdziła, że niepotrzebnie zniszczyłam list, gdyż bez dowodu nic można nic zrobić. Zgodziła się jednak nie nadawać rozgłosu całej sprawie. Wilfreda gnębił wtedy brak pieniędzy, a ona nie chciała absorbować go czymkolwiek innym. Wiedziała, jak bardzo by się przejął. Poza tym myślę, że nabrała pewnych podejrzeń co do sprawcy. Jeśli miała rację, to już nie będziemy więcej dostawać takich listów.

Tak więc Dorothy Moxon wierzyła, czy też udawała, że wierzy, iż odpowiedzialny był Victor Holroyd. I jeśli autor miał na tyle samokontroli i rozsądku, by przestać teraz pisać, tej wygodnej teorii – z braku dowodów – nie dało się obalić.

Zapytał, czy jeszcze ktoś dostał anonim. Z tego co wiedziała, to nie. Nikt inny nie zwrócił się do Dorothy Moxon. Sama sugestia wyraźnie ją zmartwiła. Dalgliesh zrozumiał, że panna Willison uznawała ten anonim za odosobniony przykład niewdzięczności i złośliwości skierowany jedynie przeciwko niej. Świadomość, że ojciec Baddeley również otrzymał anonim, sprawiła jej niemal taką samą przykrość jak list do niej. Wiedząc doskonale z doświadczenia, jaki to musiał być anonim, detektyw odezwał się łagodnie:

– Nie martwiłbym się zbytnio na pani miejscu listem do ojca Baddeleya. Chyba go niespecjalnie zranił. Właściwie był dosyć łagodny, sugerował tylko złośliwie, że ksiądz nie bardzo się przydawał w folwarku Toynton i ktoś pożyteczniejszy mógłby zająć jego chatę. Ojciec Baddeley miał w sobie zbyt wiele pokory, by się przejmować takimi bzdurami. Myślę, że zatrzymał ten list tylko po to, by porozmawiać ze mną, na wypadek gdyby się okazało, że nie jest jedyną ofiarą. Rozsądni ludzie wrzucają takie anonimy do ubikacji. Nie zawsze jednak możemy postępować w sposób roztropny. W każdym razie, gdyby pani jeszcze dostała taki list, proszę obiecać, że mi go pani pokaże.

Potrząsnęła głową odmownie, ale nie odezwała się. Dalgliesh jednak zauważył, że była spokojniejsza. Wyciągnęła zwiędniętą lewą dłoń i dotknęła jego dłoni, lekko ją ściskając. Wrażenie było nieprzyjemne, dłoń sucha i zimna, a kości jakby obluzowane pod skórą. Lecz sam gest był zarówno przejmujący, jak i pełen godności.

Na dworze ochłodziło się i pociemniało; Henry Carwardine wjechał już do budynku. I na nią nadszedł czas. Dalgliesh powiedział po chwili namysłu:

– Proszę nie sądzić, że wszędzie zabieram ze sobą pracę. Lecz jeśli podczas następnych kilku dni mogłaby pani sobie przypomnieć, jak ojciec Baddeley spędził ostatni tydzień przed pójściem do szpitala, bardzo by mi to pomogło. Proszę nikogo o nic nie pytać. Po prostu niech mi pani powie, co pani sama pamięta, na przykład kiedy przychodził do Folwarku Toynton lub gdzie jeszcze mógł przebywać. Chciałbym odtworzyć obraz dziesięciu ostatnich dni życia księdza.

– Wiem, że pojechał do Wareham w środę, zanim zachorował – powiedziała. – Mówił, że chce zrobić jakieś zakupy i spotkać kogoś w interesach. Pamiętam, ponieważ we wtorek tłumaczył mi, dlaczego nie przyjdzie jak zwykle do Folwarku następnego ranka.

Więc to wtedy – pomyślał Dalgliesh – poczynił zapasy, przekonany, że jego list nie pozostanie bez odpowiedzi. Rzeczywiście, słusznie żywił taką nadzieję.

Przez minutę siedzieli w milczeniu. Detektyw zastanawiał się, co panna Willison myślała o jego prośbie. Nie wyglądała na zdziwioną. Być może uznała to za coś całkiem naturalnego, że pragnął odtworzyć ostatnie dni życia przyjaciela. Lecz nagle dopadły go złe przeczucia. Czy powinien podkreślić, że jego prośba jest absolutnie prywatna? Na pewno nie. Przecież jej powiedział, żeby nikogo o nic nie pytała. Rozdmuchiwanie sprawy wzbudziłoby podejrzenia. Ale czy powodowało to jakieś niebezpieczeństwo? Jakie miał podstawy, by kontynuować śledztwo? Wyłamany zamek w sekretarzyku, brakujący dziennik, stula założona do spowiedzi. Nie było tu prawdziwych dowodów. Z pewnym trudem odegnał te niczym nie uzasadnione złe przeczucia, które nachodziły go uparcie jak przeczucie katastrofy. Bardzo mu to przypominało długie nieprzyjemne noce w szpitalu, gdy walczył w męczącej półświadomości z irracjonalnym strachem i na pól tylko uświadamianymi obawami. Te instynktowne domysly były równie bezpodstawne i należało je zwalczać za pomocą zdrowego rozsądku. Skąd więc brało się to przedziwne przekonanie, że zwykła, niemal zdawkowa i niezbyt zobowiązująca prośba zabrzmiała jak wyrok śmierci?

3

OBCY W GOŚCINIE

I

Przed kolacją Anstey zaproponował, żeby Dennis Lerner oprowadził Dalgliesha po domu. Przeprosił, że nie może osobiście towarzyszyć gościowi, ale musi napisać pilny list. Pocztę dostarczano i wybierano każdego ranka tuż przed dziewiątą, używając skrzynki umieszczonej na granicznej bramie. Jeśli Adam ma do wysłania jakieś listy, to wystarczy, że zostawi je na stole w korytarzu, a Albert Philby zabierze je do skrzynki wraz z innymi przesyłkami z Folwarku Toynton. Dalgliesh grzecznie mu podziękował. Co prawda powinien napisać jeden pilny list, do Billa Moriarty'ego w Scotland Yardzie, ale wyjaśnił, że wyśle go później, w ciągu dnia, z Wareham. Bynajmniej nie zamierzał zostawiać koperty na widoku, by nie wzbudzić ciekawości czy domysłów Ansteya oraz jego personelu.

Propozycja zwiedzenia Folwarku miała charakter rozkazu. Helen Rainer pomagała pacjentom myć się przed kolacją, a Dot Moxon zniknęła z Ansteyem, tak że oprowadzał go tylko Lerner w towarzystwie Juliusa Courta. Dalgliesh wcale nie miał ochoty na tę wycieczkę, ale tudno mu było się zręcznie wykręcić. Przypomniał sobie, jak kiedyś, w dzieciństwie, w Święta Bożego Narodzenia odwiedził z ojcem pacjentów w szpitalu geriatrycznym, do dziś dręczyło go wspomnienie uprzejmości, z jaką pacjenci przyjmowali to kolejne naruszenie ich spokoju, wystawianie na pokaz bólu i kalectwa, idiotyczny entuzjazm personelu demonstrującego drobne triumfy. Teraz – tak jak wówczas – detektyw z niepokojem pilnował, by w jego głosie nie pojawił się choćby najmniejszy ton niechęci, tymczasem wyczul coś jeszcze bardziej irytującego – nutkę protekcjonalnej serdeczności. Dennis Lerner zdawał się tego nic zauważać, a Julius szedł z nimi, rozglądając się z żywym zaciekawieniem, jakby pierwszy raz widział to miejsce na oczy. Dalgliesh rozważał, czy Court towarzyszył im, by mieć oko na Lernera czy też na niego.

Gdy tak wędrowali z pokoju do pokoju, Lerner pozbył się początkowego skrępowania i nabrał pewności siebie; zaczął nawet rozprawiać ze swadą. Było coś ujmującego w jego naiwnej dumie z poczynań Ansteya, który rzeczywiście wydal swoje pieniądze z pewną wyobraźnią. Sam Folwark, z dużymi wysokimi pokojami i zimnymi marmurowymi podłogami, z przygnębiającymi ścianami pokryłymi ciemną dębową boazerią i oknami, które zdobiły wytworne słupki, niestety zupełnie nie nadawał się dla niepełnosprawnych ludzi. Poza jadalnią i salonem na zapleczu, który służył jako sala telewizyjna, Anstey przeznaczył główny budynek na mieszkanie dla siebie i personelu, natomiast z tyłu dobudował jednopiętrową kamienną przybudówkę, z dziesięcioma osobnymi pokojami dla pacjentów na parterze oraz salką szpitalną i dodatkowymi sypialniami na piętrze. Przybudówka przylegała do starych stajni, które położone były w stosunku do niej pod kątem prostym, tworząc osłonięte patio z miejscem na fotele dla pacjentów. Stajnie zamieniono w garaże, pracownię i świetlicę do robót plastycznych. Tutaj też wytwarzano i pakowano krem do rąk i talk. Dom sprzedawał kosmetyki, by wspomóc swoje finanse. Miejscem pracy była ława zasłonięta przezroczystym plastikowym przepierzeniem, ustawionym prawdopodobnie po to, by zaznaczyć wzgląd dla zasad naukowej czystości. Dalgliesh dostrzegł na przepierzeniu z drugiej strony białe cienie ochronnych kombinezonów.

– Victor Holroyd był nauczycielem chemii i podał nam przepis na krem do rąk i talk – powiedział Lerner. – Krem to w zasadzie lanolina, olejek migdałowy i gliceryna, jest on bardzo skuteczny i ludzie go lubią. Świetnie sobie z nim radzimy. A ten kąt pracowni poświęcony jest modelowaniu.

Dalgliesh wyczerpał już niemal cały swój zasób pochlebnych komentarzy. Teraz jednak ogarnął go szczery podziw, Na środku ławy, na małym drewnianym piedestale, stała gliniana głowa Wilireda Ansteya. Szyja, wydłużona i żylasta, wyrastała jak kark żółwia z fałd kaptura. Głowa wysunięta była do przodu i przechylona lekko w prawo. Rzeźba sprawiała wrażenie parodii, a mimo to emanowała z niej niezwykła moc. W jaki sposób, zdumiał się Dalgliesh, rzeźbiarz potrafił oddać słodycz i uporczywość tego szczególnego uśmiechu, wymodelować współczucie, a zarazem zredukować je do samouwielbienia, pokazać pokorę w przebraniu mnisiego habitu i jednocześnie przekazać wrażenie bogatych pokładów zła? Plastik okrywał bryły i wałki gliny, które leżąc bezładnie na ławie, podkreślały jedynie moc i techniczną doskonałość tej jedynej dokończonej pracy. Lemer powiedział:

– Henry jest twórcą tej głowy. Myślę, że coś mu nie wyszło z ustami. Wilfredowi chyba to nie przeszkadza, ale wszyscy pozostali uważają, że rzeźba nie jest szczególnie udana.

Julius przechylił głowę i zacisnął usta parodiując postawę krytyka.

– Och, nie powiedziałbym, absolutnie bym tak nie powiedział. Co pan o tym sądzi, Dalgliesh?

– Moim zdaniem jest znakomita. Czy Carwardine dużo rzeźbił, zanim tu przybył?

– Chyba w ogóle nie rzeźbił – odparł Dennis Lerner. – Przed chorobą był jakimś ważnym urzędnikiem. To stworzył jakieś dwa miesiące temu i Wilfred ani razu mu nie pozował. Jest całkiem udana jak na pierwszą próbę, prawda?

– Rodzi się interesujące pytanie, czy tworzył świadomie – powiedział Julius. – Jeśli tak, to jest zbyt utalentowany, by się tu marnować. Chyba że jego palce po prostu podążały za podświadomością. Jeśli tak, można by spekulować na temat pochodzenia twórczości artystycznej albo nawet podświadomości Henry'ego.

– Myślę, że mu po prostu tak wyszło – powiedział Dennis Lemer. Spojrzał na rzeźbę z niejakim zdumieniem i szacunkiem, chociaż wyraźnie nie dostrzegał w niej nic godnego podziwu czy wymagającego objaśnień.

Na koniec weszli do jednego z pokoików na tyłach przybudówki. Urządzono tu gabinet pracy i umeblowano go za pomocą dwóch poplamionych atramentem biurek, które wyglądały jak przedmioty odrzucone przez poważniejsze instytucje. Przy jednym z biurek Grace Willison wypisywała na maszynie nazwiska i adresy na perforowanym arkuszu samoprzylepnych kartoników. Dalgliesh zauważył ze zdziwieniem, że Carwardine najwyraźniej pisał prywatny list na maszynie stojącej na drugim biurku. Obie maszyny były bardzo stare. Henry używał imperiała; Grace – remingtona. Dalgliesh stanął nad nią i zerknął na listę nazwisk i adresów. Zauważył, że biuletyn miał szeroki zasięg. Poza miejscowymi probostwami i innymi domami dla chronicznie chorych, adresy obejmowały Londyn, dwa nawet Stany Zjednoczone oraz jeden okolice Marsylii. Zawstydzona jego zainteresowaniem Grace niezręcznie podniosła łokieć. Oprawiona lista nazwisk i adresów, z której spisywała dane, zsunęła się na podłogę. Lecz Dalgliesh ujrzał wystarczająco wiele; nierówne małe e, zatarte o, słabe, prawie nieczytelne duże w. Nie ulegało wątpliwości, że to na tej maszynie wypisano anonim do ojca Baddeleya. Podniósł listę i oddał ją pannie Willison. Nie patrząc na niego, potrząsnęła głowa i powiedziała:

– Dziękuję, ale właściwie nawet nie muszę na nią spoglądać. Mogę z pamięci wypisać wszystkie sześćdziesiąt osiem nazwisk. Po prostu robię to już od dawna. Wyobrażam sobie, na podstawie imion i nazw, które nadają swoim domom, jacy ci ludzie są. Zawsze miałam pamięć do nazwisk i adresów. Bardzo mi się to przydawało, kiedy pracowałam dla organizacji dobroczynnej, która pomagała zwolnionym więźniom. Tam zawsze było mnóstwo list do wypisania. Ta jest stosunkowo krótka. Czy mogę dodać pana nazwisko do grona odbiorców naszego kwartalnika? To tylko dziesięć pensów. Niestety, przy tak dużych kosztach wysyłki musimy brać więcej, niżbysmy chcieli. Henry Carwardine uniósł wzrok i rzekł:

– Zdaje się, że w tym kwartale drukujemy wiersz Jennie Pegram, który zaczyna się od słów: “Jesień to moja ulubiona pora, uwielbiam jej odcienie jaskrawe." Myślę, panie Dalgliesh, że warto dać dziesięć pensów, by odkryć, jak radzi sobie z kwestią rymowaniu,

Grace Willison uśmiechnęła się z, zadowoleniem,

– Wiem, że to tylko amatorska działalność, ale przynajmniej nasza Liga Przyjaciół orientuje się w tutejszych wydarzeniach, jak również, rzecz jasna, nasi osobiści przyjaciele,

– Moi nie – zaprzeczył Henry. Wiedzą, że straciłem władzę w kończynach, ale nie zamierzam nikomu udowadniać, że straciłem także rozum. W najlepszym razie biuletyn osiąga literacki poziom pisemka parafialnego; w najgorszym, a zatem w trzech numerach na cztery, jest to żenująca dziecinada.

Grace Willison zarumieniła się i jej warga zadrżała. Dalgliesh powiedział szybko:

– Proszę wpisać moje nazwisko. Czy byłoby prościej, gdybym zapłacił od razu za cały rok?

– To bardzo milo z pana strony! Może bezpieczniej będzie na sześć miesięcy. Jeśli Wilfred rzeczywiście zdecydował się na przekazanie Folwarku Toynton trustowi Ridgewella, mogą zmienić się plany względem biuletynu. Niestety, nasza przyszłość jest bardzo niepewna. Czy mógłby pan wpisać tu swój adres? Oueenhythe. To nad rzeką, prawda? Szczęściarz z pana. Pewnie nie będzie pan potrzebował kremu do rąk ani talku, chociaż wysyłamy ten kosmetyk także kilku dżentelmenom. Lecz to właściwie sprawa Dennisa. On zajmuje się dystrybucją i pakuje większość towaru. Obawiam się, że nasze ręce za bardzo drżą, więc nie na wiele mogą się przydać. Jestem jednak przekonana, że Dennis znalazłby dla pana trochę talku.

Dalgliesh na szczęście nie musiał nic odpowiedzieć, ponieważ zabrzmiał gong.

– Sygnał ostrzegawczy – wyjaśnił Julius. – Jeszcze jedno uderzenie i kolacja będzie na stole. Wrócę do domu i zobaczę, co przygotowała moja niezastąpiona pani Reynoids. Przy okazji, czy ostrzegła pani komendanta, że kolację w Folwarku Toynton je się zwyczajem trapistów w milczeniu? Chyba nie chcielibyśmy, żeby złamał zasady niewygodnymi pytaniami o testament Michaela albo o to, jakie ewentualnie powody mógłby mieć pacjent tego przybytku miłości, by zeskoczyć z urwiska.

I szybko zniknął, jakby w obawie, iż najmniejsze zawahanie spowoduje, że zostanie zaproszony na kolację.

Grace Willison z wyraźną ulgą przyjęła jego odejście i uśmiechnęła się dzielnie do Dalgliesha.

– Rzeczywiście, wyznajemy taką zasadę, iż nikt nie rozmawia podczas wieczornego posiłku. Mam nadzieję, że to panu nie przeszkadza. Na zmianę czytamy fragmenty dowolnie wybranych dzieł. Dzisiaj jest kolej Wilfreda, więc usłyszymy jedno z kazań Donne'a. Z pewnością są one bardzo dobre – wiem, że ojciec Baddeley je lubił – ale dla mnie niezbyt zrozumiale. Poza tym odnoszę wrażenie, iż niespecjalnie pasują do gotowanej baraniny.

II

Henry Carwardine podjechał swoim wózkiem do windy, z. trudem odsunął stalową siatkę, zatrzasnął za sobą drzwi i nacisnął guzik pierwszego piętra. Nalegał, by przyznano mu pokój w głównym budynku, stanowczo odmawiając zamieszkania w marnych, ciasnych klitkach w przybudówce, a Wilfred niechętnie przystał na to, pomimo obsesyjnego – zdaniem Henry'ego – wręcz paranoidainego strachu, że w przypadku pożaru pacjent zostanie uwięziony na górze. Henry potwierdził przywiązanie do Folwarku Toynton, gdy sprowadził dwa wybrane meble ze swego mieszkania w Westminster i niemal wszystkie książki. Pokój był duży, z wysokim sufitem i o właściwych proporcjach; dwa okna dawały szeroką panoramę cypla od strony południowo-zachodniej. Obok znajdowała się łazienka i prysznic, który dzielił tylko z jednym pacjentem, akurat przebywającym w izolatce. Wiedział, że ma najwygodniejsze mieszkanie w tym domu, ale nie odczuwał z tego powodu najmniejszych wyrzutów sumienia, Coraz częściej umykał do swego uporządkowanego prywatnego światka, odgradzając się od wszystkiego ciężkimi rzeźbionymi drzwiami, przekupując Philby'ego, by mu czasami przynosił posiłki do pokoju i kupował w Dorchester specjalne sery, wina, paszteciki i owoce wzbogacające oficjalne posiłki, przygotowywane na zmianę przez personel Folwarku. Wilfred najprawdopodobniej doszedł do wniosku, że lepiej nie komentować owej drobnej niesubordynacji, tego ewidentnego wykroczenia przeciwko prawom wspólnoty.

Zastanawiał się, co spowodowało ów wybuch złośliwości względem nieszkodliwej i głupawej Grace Willison. Nic po raz pierwszy już po śmierci Holroyda zauważył, że przemawia głosem zmarłego. Zainteresowało go to zjawisko. Sprawiło, że ponownie rozmyślał nad tamtym cudzym życiem, przerwanym tak przedwcześnie i bezceremonialnie. Gdy przewodniczył różnym komitetom, zauważył, że ich członkowie odgrywali swoje role, tak jakby je z góry ustalono. Jastrząb; gołąbek; konformista; stateczny urzędnik na stanowisku; zręczny lawirant. Jak szybko – pod nieobecność jednego z aktorów – jakiś kolega zmieniał własne poglądy, a nawet subtelnie przekształcał głos i maniery, by wypełnić powstałą lukę. Zatem i on najwidoczniej przybierał cechy Holroyda. Myśl ta rodziła ironię, acz nie pozbawioną pewnej satysfakcji. Czemu nie? Któż w Folwarku Toynton lepiej nadawał się do tej roli nieokrzesanego nonkonformisty?

Kiedyś był jednym z najmłodszych podsekretarzy stanu w historii. Wszyscy mówili, że w przyszłości zostanie dyrektorem departamentu. On też widział się w tej roli. Potem jednak przyszła choroba: najpierw łagodnie dotknęła nerwów i mięśni, później zniszczyła podstawę jego wiary w siebie, zburzyła wszystkie nakreślone przez niego plany. Sesje, podczas których dyktował polecenia osobistemu sekretarzowi, stały się jedną wielką udręką, starał się więc ich unikać. Każda rozmowa telefoniczna niemal przerastała jego siły; już pierwszy, natrętny i niespokojny, wysoki dźwięk dzwonka wystarczał, by jego ręka zaczynała drżeć. Zebrania, które dawniej tak lubił i którym przewodniczył spokojnie i kompetentnie, stanowiły teraz pole zmagań między umysłem i nieposłusznym ciałem. Stracił pewność tam, gdzie posiadał jej najwięcej.

Nie był osamotniony w nieszczęściu. Widział jak inni, niektórzy nawet w jego departamencie, wymagali pomocy, gdy wychodzili ze swych groteskowo zaprojektowanych samochodów inwalidzkich dostosowanych do foteli na kółkach. Wiedział, że akceptowali niższe stanowiska i łatwiejszą pracę, przenosząc się do działów, które mogły sobie pozwolić na takiego pasażera. Departament zrównoważyłby wymogi praktyczności i interesu publicznego z odpowiednią wyrozumiałością i dużą dozą współczucia. Trzymano by go jeszcze długo, chociaż byłby całkiem bezużyteczny. Może by nawet i umarł, podobnie jak inni, w codziennym kieracie, zmniejszonym i przystosowanym do jego słabszych ramion, niemniej jednak w kieracie. Przyznawał nawet, że wymagałoby to pewnej odwagi. Lecz on się w tym nie widział.

Podjął decyzję podczas zebrania z członkami innego departamentu. Przewodniczył dyskusji. Jeszcze teraz myślał o tym ze wstydem i przerażeniem. Znowu zobaczył własny obraz: przebiera bezradnie stopami, laska wystukuje po podłodze wzór tatuażu, on zaś usiłuje postąpić choćby krok w kierunku swego fotela; wraz, ze słowami przywitania opryskuje śliną dokumenty sąsiada. Krąg oczu wokół stołu, zwierzęcych oczu: uważnych, drapieżnych, zakłopotanych, oczu, które nie ośmieliły się spotkać jego wzroku. Oprócz jednej osoby, młodego kierownika z Ministerstwa Finansów. Ten spoglądał z uwagą na przewodniczącego, i to nie z litością, ale wręcz z naukowym zainteresowaniem, które malowało się na jego twarzy. Badał na przyszły użytek jeszcze jedno objawienie ludzkiego zachowania w chwilach stresu. Wreszcie słowa wydobyły się z ust Henry'ego. Jakoś przebrnął przez posiedzenie. Lecz dla niego oznaczało ono koniec.

Usłyszał o Folwarku Toynton w sposób, w jaki z reguły słyszy się o takich miejscach, dzięki koledze, którego żona co kwartał otrzymywała biuletyn Domu i finansowała w pewnej mierze jego utrzymanie. To wydało mu się właściwym rozwiązaniem. Był kawalerem bezrodziny. Nie mógł się łudzić, że będzie w stanie sam się sobą opiekować, a renta inwalidzka nie pozwoliłaby mu zatrudnić na stałe pielęgniarki. Poza tym chciał wynieść się z Londynu. Skoro nie odniósł sukcesu, odejdzie zupełnie, stoczy się w zapomnienie, z dala od wymuszonego współczucia kolegów, od hałasu i stęchłego powietrza, zagrożeń i niewygód świata zorganizowanego jedynie dla zdrowych i pełnosprawnych. Napisze książkę o podejmowaniu rządowych decyzji. Chciał ją pisać na emeryturze, przypomni sobie grekę, ponownie przeczyta wszystkie dzieła Hardy'ego. Jeśli nie dane mu było uprawiać własnego zawodu, mógł przynajmniej przymknąć oczy na fakt, że i inni nie uprawiali własnych.

Przez pierwsze sześć miesięcy wszystko szło w miarę dobrze. Były oczywiście ujemne strony, których – ku swemu zdziwieniu nie oczekiwał i nie przewidywał; niewyszukane skromne posiłki; przymus przebywania z nie lubianymi ludźmi; opóźnienia w dostawach książek i wina; brak inteligentnych rozmów; egoizm pacjentów, ich głębokie zainteresowanie symptomami chorób i funkcjami ciała; niezwykła dziecinada i udawana jowialność zinstytucjonalizowanego życia. Jednak od biedy można to było znieść i Henry nie chciał się przyznać do porażki, ponieważ wszystkie inne możliwości wyglądały jeszcze gorzej. Potem zaś przyjechał Peter.

Przybył do Folwarku Toynton ponad rok temu. Był ofiarą polio, siedemnastoletni jedynak, syn wdowy po kontrahencie budowlanym z przemysłowego regionu Midlands. Matka odbyła trzy wizyty wstępne i przeprowadziła natrętną, zbyteczną inspekcję, kalkulując, czy stać ją będzie na skorzystanie z wolnego miejsca. Henry podejrzewał, że przerażona samotnością i nieprzyjemnym statusem wczesnych miesięcy wdowieństwa już szukała drugiego męża i zrozumiała, że siedemnastoletni syn przykuty do wózka inwalidzkiego odstraszał ewentualnych kandydatów, nawet jeśli na szali położyłoby się pieniądze jej zmarłego męża i desperackie potrzeby seksualne kobiety w średnim wieku. Słuchając całego steku jej intymnych zwierzeń, Henry zrozumiał po raz kolejny, że niepełnosprawnych uważa się za zupełnie inny gatunek ludzi. Nie stanowią oni zagrożenia ani seksualnego, ani jakiegokolwiek innego, nie są konkurencją dla zdrowych. Jako powiernicy mają zaletę zwierząt; można przed nimi bez żenady wyznać niemal wszystko.

Dolores Bonnington nie kryła zadowolenia z oględzin miejsca i Peter przyjechał do folwarku. Na początku chłopiec nie zrobił na nim dobrego wrażenia. Stopniowo jednak uwidoczniły się zalety młodego umysłu. Dawniej Peter przebywał w domu pod opieką pielęgniarek środowiskowych, a kiedy pozwalał mu na to stan zdrowia, dowożono go do miejscowej szkoły. Czuł się tam źle. Nikt nie odkrył jego inteligencji, a matka w ogóle go nie doceniała. Henry Carwardine wręcz wątpił, czy byłaby do tego zdolna. Jednak szkoła powinna odkryć jego zdolności. Nawet jeśli jest za mało nauczycieli, a zbyt dużo dzieci w klasie, co jest nieuniknione w dzielnicowej, wielkomiejskiej szkole, ktoś z personelu w tej przeludnionej i niezdyscyplinowanej menażerii – myślał z gniewem Henry – powinien był rozpoznać w nim przyszłego naukowca. To właśnie Henry wpadł na pomysł, by jakoś pomóc Peterowi nadrobić braki w edukacji; tak żeby kiedyś mógł dostać się na uniwersytet i sam sobie zapewnić utrzymanie.

Ku zdumieniu Henry'ego, przygotowanie Petera do końcowych egzaminów zaowocowało wspólnym celem i poczuciem jedności w małej społeczności Folwarku Toynton. Żaden z, eksperymentów Wilfreda nigdy tego nie pozwolił osiągnąć, Pomagał nawet Victor Holroyd.

– Zdaje się, że chłopak nie jest głupi. Oczywiście nie ma prawie żadnego wykształcenia. Biedni nauczyciele chyba za wiele czasu spędzali na objaśnianiu dzieciom stosunków między rasami, uczeniu ich technik seksualnych i innych nowoczesnych przedmiotów wprowadzonych do programu. Poza tym musieli uważać, żeby ci mali barbarzyńcy nie roznieśli im szkoły na strzępy. Dlatego nie znaleźli czasu dla człowieka inteligentnego.

– Powinien zdawać matematykę i jeszcze jeden przedmiot ścisły, przynajmniej na podstawowym poziomie. Gdybyś mógł mu pomóc, Victorze…

– Bez laboratorium?

– Mógłbyś coś urządzić w gabinecie. Przecież nie będzie zdawał przedmiotów ścisłych w ramach głównej specjalizacji.

– No jasne. Zdaję sobie sprawę, że moje przedmioty miałyby tylko stwarzać pozory akademickiej równowagi. Ale chłopca powinno się nauczyć myślenia ścisłego… Oczywiście, znam różnych dostawców sprzętu laboratoryjnego. Chyba mógłbym coś wymyślić.

– Ja, rzecz jasna, zapłacę.

– Właściwie to sam mógłbym zapłacić, lecz bardzo sobie cenię, kiedy ludzie płacą dla własnej satysfakcji.

– Jennie i Ursula też mogłyby skorzystać.

Henry sam nie rozumiał, dlaczego to zasugerował. Współczucie – bo przecież nie miłość – złagodziło jego charakter.

– Niech Bóg broni! Nie mam zamiaru zakładać szkółki. Ale chłopaka mogę uczyć matematyki i podstaw innych przedmiotów ścisłych.

Holroyd dawał trzy lekcje w tygodniu, a każda z nich trwała dokładnie godzinę. Jednak jakość jego nauczania nie budziła najmniejszych zastrzeżeń.

Skłoniono ojca Baddeleya, by nauczał chłopca łaciny. Sam Henry zajął się literaturą angielską i historią, a poza tym czuwał nad ogólnym przebiegiem kursu. Zauważył, że Grace Willison najbieglej włada francuskim i choć na początku nie wyrażała zbytniej ochoty, zgodziła się jednak udzielać Peterowi korepetycji dwa razy w tygodniu. Wilfred z pobłażaniem przyglądał się tym przygotowaniom. Osobiście nie brał w nich aktywnego udziału, ale nie zgłaszał też żadnych obiekcji. Nagle wszyscy byli zapracowani i szczęśliwi.

Sam Peter wykazywał raczej posłuszeństwo niż zapał. Pracował jednak bardzo szczerze, chyba lekko rozbawiony ich zbiorowym entuzjazmem. Miał dar długotrwałej koncentracji, co jest cechą typową dla naukowców. Trudno byłoby zadać mu tyle materiału, by nie mógł się go nauczyć z przemęczenia. Był wdzięczny, uległy, lecz zachowywał dystans. Czasami Henry spoglądał na jego spokojną dziewczęcą twarz i dochodził do przerażającego wniosku – to nauczyciele byli siedemnastolatkami, chłopak zaś wykazywał smutek wieku dojrzałego.

Henry wiedział, że nigdy nie zapomni tej chwili, gdy wreszcie, z radością, przyznał się do miłości. Był ciepły, wczesnowiosenny dzień, czy rzeczywiście minęło zaledwie sześć miesięcy? Siedzieli razem w tym samym miejscu, gdzie siedzi teraz, w blaskach południowego słońca, na kolanach trzymali książki, gotowi do lekcji historii o drugiej trzydzieści. Peter miał na sobie letnią koszulę. Henry zaś podwinął rękawy swojej, by czuć, jak ciepło słońca dotyka włosów na jego przedramieniu. Siedzieli w milczeniu. Nagle, nie patrząc na niego, Peter dotknął delikatną dłonią ręki Henry'ego i powoli, jakby każdy ruch stanowił część rytuału, afirmacji, splótł swe palce z jego palcami, tak że wnętrza ich dłoni również się zetknęły. Pamięć o tej chwili zostanie w nerwach i krwi Henry'ego do samej śmierci. Szok, ekstaza, ów przypływ czystego, niczym nie zmąconego szczęścia, pomimo wzrastającego podniecenia, paradoksalnie polegał na uczuciu spełnienia i spokoju. Odniósł wrażenie, że wszystko, co zaszło w jego życiu, praca i choroba, przyjazd do Folwarku Toynton, wiodło w sposób nieunikniony do tego miejsca, do tej miłości. Wszystko – sukces, porażka, ból, frustracja – prowadziło tutaj i tu znajdowało swe uzasadnienie. Nigdy jeszcze nie był tak mocno świadom obecności czyjegoś ciała, bicie pulsu w szczupłym nadgarstku; labirynt niebieskawych żył obok jego dłoni, krew płynąca w rytm jego krwi, delikatne, nieprawdopodobnie miękkie ciało chłopięcego przedramienia; kości młodych palców spoczywające z ufnością w jego dłoni. W obliczu intymności tego pierwszego dotyku wszystkie poprzednie miłostki były bez znaczenia. Siedzieli więc w ciszy przez niezmierzony, niezgłębiony czas, po czym spojrzeli sobie w oczy, najpierw poważnie, a potem z uśmiechem.

Teraz sam się dziwił, że tak nie docenił wówczas Wilfreda. Szczęśliwy i bezpieczny w wyznanej i odwzajemnionej miłości, traktował insynuacje i wymówki Wilfreda – kiedy dotarły do jego świadomości – z litościwą pogardą, sądząc, że są tuk mało realne i groźne jak pojękiwania łagodnego i nieudolnego nauczyciela, który uporczywie przestrzega swych uczniów przed nienaturalnymi skłonnościami.

– To dobrze, że poświęcasz Peterowi tyle czasu, ale powinniśmy pamiętać, że w Folwarku Toynton wszyscy stanowimy jedną rodzinę. Inni też chcieliby otrzymać cząstkę twojego zainteresowania. To chyba niezbyt grzeczne i mądre, jeśli stawia się wyraźnie kogoś wyżej niż inne osoby. Myślę, że Ursula i Jennie, a nawet biedny Georgie czasami czują się zaniedbani.

Henry prawie tego nie słyszał; w każdym razie nie raczył odpowiedzieć.

– Henry, Dot powiedziała mi, że zacząłeś zamykać pokój od wewnątrz, kiedy udzielasz Peterowi lekcji. Wolałbym, żebyś tego nie czynił. Jedna z naszych zasad głosi, że nigdy nie przekręcamy klucza w drzwiach. Gdyby nagle któremuś z was potrzebna była pomoc medyczna, sprawa przybrałaby bardzo niebezpieczny obrót.

Henry jednak nie przestał zamykać drzwi i zawsze nosił klucz ze sobą. On i Peter mogliby być właściwie jedynymi mieszkańcami Folwarku Toynton. Leżąc nocami w łóżku, zaczął snuć plany i marzenia, najpierw bez przekonania, a potem już w euforii nadziei. Za wcześnie i zbyt łatwo się poddał. Wciąż miał przed sobą przyszłość. Matka prawie nie odwiedzała chłopca, rzadko pisała listy. Czemu nie mieliby we dwójkę opuścić Folwarku Toynton i zamieszkać gdzieś razem? Miał przecież rentę i odłożył pewien kapitał. Mógłby kupić domek, na przykład w Oxfordzie albo Cambridge, i zaadaptować go dla dwóch wózków inwalidzkch. Jeśliby Peter studiował na uniwersytecie, potrzebowałby domu. Henry poczynił kalkulacje, napisał do dyrektora swojego banku, rozważył, jak wszystko zorganizować, aby ów plan sensownie i efektownie zaprezentować Peterowi. Wiedział, że istnieją niebezpieczeństwa. On będzie coraz bardziej schorowany, stan Petera, przy odrobinie szczęścia, może się poprawić. Musiałby tak wszystko zorganizować, by nigdy nie być dla chłopca ciężarem. Ojciec Baddeley tylko raz rozmawiał z nim wprost o Peterze. Przyniósł do Folwarku Toynton książkę, z której Henry chciał zadać uczniowi wypracowanie. Wychodząc, ksiądz powiedział łagodnie, jak zwykle uchylając się od nazywania rzeczy po imieniu:

– Twoja choroba postępuje, a Petera nie. Pewnego dnia będzie musiał radzić sobie bez ciebie. Pamiętaj o tym, mój synu. – Dobrze, będzie pamiętał.

W pierwszych dniach sierpnia pani Bonnington postanowiła zabrać Petera do domu na dwa tygodnie. Nazwała to wakacjami.

– Nie pisz – powiedział Henry. – Nigdy nie spodziewam się niczego dobrego po listach. Zobaczę cię znowu za dwa tygodnie.

Lecz Peter nie wrócił. Na dzień przed jego planowanym powrotem Wilfred oznajmił przy kolacji, starannie unikając wzroku Henry'ego:

– Ucieszycie się na pewno, że dla dobra Petera pani Bonnington znalazła mu miejsce bliżej domu. Chłopiec do nas nie wróci. Ona zamierza wyjść wkrótce za mąż i wraz z mężem chce częściej odwiedzać Petera oraz zabierać go czasami do domu na niedziele. W nowym miejscu Peter będzie kontynuował edukację. Wszyscy bardzo ciężko nad nim pracowaliście. Na pewno ucieszy was wiadomość, że wasz wysiłek nie pójdzie na marne.

Wszystko bardzo sprytnie zaplanowano; to należało oddać Wilfredowi. Musiały przecież odbywać się jakieś dyskretne rozmowy telefoniczne oraz układy z nowym domem, przesyłano też korespondencję. Peter musiał całymi tygodniami, może nawet miesiącami czekać na wolne miejsce. Henry nawet wyobrażał sobie, jakich używano argumentów.

,,Niezdrowe zainteresowania; nienaturalne uczucia; zbyt wielkie stresy dla chłopca; obciążenie umysłowe i psychologiczne."

Prawie nikt z Folwarku Toynton nie rozmawiał z nim o przeniesieniu Petera. Nie zbrukano jego cierpień. Grace Willison powiedziała jedynie, kurcząc się pod wrogim spojrzeniem Henry'ego:

– Wszyscy będziemy za nim tęsknić, ale własna matka… to przecież naturalne, że chciałaby go mieć blisko siebie.

– Oczywiście. Jak najbardziej należy chylić czoło przed świętymi prawami macierzyństwa.

W ciągu tygodnia pozornie zapomnieli o Peterze i powrócili do zwykłych zajęć. Postąpili jak dzieci, które odrzucają nowe i nie chciane zabawki bożonarodzeniowe. Holroyd rozmontował swoją aparaturę i spakował ją do pudeł.

– Mój drogi Henry, niechże to będzie dla ciebie nuuczką. Nie okazuj zaufania ładnym chłopcom. Przecież nie możemy sądzić, że siłą zaciągnięto go do nowego domu.

– Mogło tak być.

– Dajże spokój! Chłopak jest prawie pełnoletni, inteligentny i potrafi mówić. Umie też posługiwać się piórem. Trzeba przyznać, że nasze towarzystwo było mniej pociągające, niż, nam się wydawało. Peter łatwo się godzi z rzeczywistością, Nic oponował, gdy go wepchnięto tutaj i wątpię, by protestował, gdy go od nas zabrano.

Pod wpływem impulsu Henry złapał za ramię ojcu Baddeleya, gdy ten przechodził obok niego.

– Czy ojciec także się przyczynił do tego triumfu moralności i matczynej miłości? – zapytał.

Ojciec Baddeley potrząsnął przecząco głową, lecz, tak nieznacznie, iż można było przeoczyć ten gest. Wyglądało na to, że chce się odezwać, ale tylko uścisnął rękę Henry'ego i odszedł chociaż raz zakłopotany, bez słów pociechy. Lecz Henry poczuł przypływ gniewu i niechęci w stosunku do Michaela, silniejszy niż wobec kogokolwiek w Folwarku Toynton. Michaci przecież władał nogumi i głosem, a gniew nie zmienił go w mamroczącego, śliniącego się bufona. Michael mógł się przeciwstawić tym potwornym knowaniomi, gdyby nie był taki uległy, gdyby tak się nie bał i nie brzydził sprawami ciała. Przecież jedynym zadaniem Michaela w Folwarku Toynton było kultywowanie miłości.

Nie przyszedł żaden list. Henry poniżył się do tego stopnia, że przekupił Philby'ego, by ten wybierał pocztę. Jego obłęd osiągnął stan, w którym uwierzył, iż Wilfred może przechwytywać korespondencję. Sam też nie napisał listu. Podczas bezsennych nocy bezustannie rozważał, czy powinien napisać czy nie. Lecz niecałe sześć tygodni później pani Bonnington napisała do Wilfreda, że Peter zachorował na zapalenie płuc i zmarł. Henry wiedział, iż mogło to nastąpić wszędzie i w każdej chwili. Wcale nie musiało to oznaczać, że opieka medyczna i pielęgniarska w nowym domu była gorsza niż w Folwarku Toynton. Życiu Petera zawsze groziło szczególne niebezpieczeństwo. Lecz w głębi duszy Henry wierzył, że uchroniłby Petera przed zagrożeniami. Wilfred przyczyniając się do przeniesienia chłopca z Folwarku Toynton – zabił go.

Tymczasem morderca Petera spokojnie wrócił do własnych spraw: nadal rozdawał swoje pobłażliwe krzywe uśmiechy, ceremonialnie owijał się fałdami habitu, by nie skazić się ludzkimi emocjami, oglądał dobrodusznie niepełnosprawne obiekty swego miłosierdzia. Henry odnosił wrażenie, że Wilfred się go bał. Rzadko teraz rozmawiali ze sobą. Z natury samotnik, po śmierci Petera Henry jeszcze bardziej zgorzkniał. Jeśli nie liczyć posiłków, większość czasu spędzał w swoim pokoju, spoglądając na bezludny cypel, nie czytał i nie pracował, ogarnięty głęboką melancholią. Wiedział, że raczej nienawidzi, niż czuje nienawiść. Miłość, radość, gniew, a nawet smutek były uczuciami zbyt potężnymi jak na jego skurczoną osobowość. Mógł się zadowolić jedynie ich bladymi cieniami. Lecz nienawiść była jak gorączka utajona gdzieś we krwi; czasami potrafiła wybuchnąć płomieniem przerażającego szału. Kiedyś, gdy był właśnie w takim stanie, Holroyd szepnął mu coś do ucha. Podjechał swoim fotelem przez patio i zbliżył się do Henry'ego. Usta Holroyda, różowe i wycięte jak u dziewczyny, kształtna ropiejąca rana w ciężkiej błękitnej szczęce, sfałdowały się, by trysnąć jadem. Kwaśny oddech uderzył w nozdrza Henry'ego.

– Usłyszałem coś ciekawego o naszym drogim Wilfredzie. Powiem ci wszystko w swoim czasie, ale musisz mi wybaczyć, jeśli jeszcze troszkę nacieszę się tą wiadomością w samotności. Nadejdzie odpowiedni moment na ujawnienie prawdy. Zawsze jednak należy dążyć do uzyskania maksymalnego efektu dramatycznego. – Oto do czego poniżyli się z powodu nienawiści i nudy, pomyślał Henry, dwaj uczniacy szepczący pomiędzy sobą o sekretach, planujący swe mierne strategie zemsty i zdrady.

Wyjrzał przez wysokie, zakończone łukiem okno wychodzące na zachód, w kierunku wznoszącego się zbocza cypla. Zapadał zmrok. Gdzieś w oddali niespokojny przypływ szorował po skałach, na których nie został choćby ślad krwi Holroyda. Nawet najmniejsza niteczka poszarpanego ubrania nie została na skałach, by umożliwić kaczenicy przyczepienie się do podłoża. Martwe ręce Holroyda, jak pływające wodorosty, poruszały się ospale wraz z falą przypływu, a oczy wypełnione piaskiem zwracały do góry, ku krążącym mewom. Jak brzmiały słowa tego wiersza Walta Whitmana, który Holroyd odczytał wieczorem przy kolacji tuż przed śmiercią:

Nadejdź więc, mocna zbawicielko,
Jako że ich zabrałaś, ja radośnie opiewam umarłych,
Zatracony w miłosnych objęciach twego oceanu,
Zalewany powodzią twej radości, o śmierci,

Noc taka cicha pod kopułą gwiazd,
Brzeg oceanu i chrapliwe fale, ja ich szepty znam,
I dusza, która się ku tobie zwraca, o potężna śmierci
ukryta zu woalką,
I ciało wdzięcznie do ciebie przytulone.

Dlaczego ten właśnie wiersz, z jego przesłaniem melancholijnej rezygnacji, z jednej strony tak obcy walecznemu duchowi Holroyda, a z drugiej tak proroczy i odpowiedni? Czyżby chciał im powiedzieć w ten sposób, choćby podświadomie, że wie, co się musi zdarzyć i akceptuje to, zgadza się? Peter i Holroyd. Holroyd i Baddeley. A teraz ten policjant, przyjaciel Baddeleya, który wynurzył się z mroków przeszłości. Dlaczego, w jakim celu? Może się czegoś dowie, gdy po kolacji będą razem pili u Juliusa. Lecz oczywiście Dalgliesh też może coś usłyszeć. “Nie sposób z oblicza dociec usposobień duszy", twierdził Dunkan w “Makbecie", lecz, nie miał racji. Możnu to zrobić, a w dodatku komendant policji metropolitalnej będzie w tym lepszy niż wielu innych. Jeśli w tym celu przybył, kto wie, czy nie zechce przystąpić do działań po kolacji. Tego wieczora on. Henry, zje kolację u siebie w pokoju. Jeżeli wezwie Philby'ego, ten, choć niechętnie, przyniesie mu tacę i postawi bezceremonialnie na stoliku. Wprawdzie nie można było kupić uprzejmości Philby'ego, ale – pomyślał z ponurą satysfakcją – poza tym można kupić niemal wszystko.

III

“Ciało jest więzieniem moim, a ja będę na tyle posłuszny Prawu, że nie wyrwę się z tegoż więzienia; nie przyspieszę swej śmierci głodówką i cielesnym umartwieniem. Lecz gdyby więzienie to trawiły ciągłe gorączki lub pustoszyły ciągłe wapory, czy ktoś z ludzi mógłby aż tak kochać grunt, na którym stoi owo więzienie, że wolałby raczej zostać na miejscu, niż pójść do domu swego?"

Dalgliesh pomyślał, że to nie tyle John Donne nie pasuje do duszonej baraniny, ile baranina do wina domowej roboty. Same w sobie i jadło, i napitek były godziwe. Baranina, uduszona z cebulką, ziemniaczkami i marchewką oraz przyprawiona ziołami okazała się nadspodziewanie dobra, nawet jeśli była trochę za tłusta. Wino z jagód czarnego bzu kojarzyło mu się rzewnie z czasami, gdy wraz z ojcem odwiedzał chorych, lecz gościnnych parafian. Jednak mięso wraz z tym winem smakowało okropnie. Sięgnął po karafkę z wodą.

Naprzeciw niego siedziała Millicent Hammitt, a jej twarz, jakby wyciosaną z nieforemnej bryły, łagodził blask świecy. Nieobecność Millicent po południu tłumaczył ostry zapach lakieru unoszący się ze sztywnych fal siwiejących włosów. Przyszli wszyscy poza Hewsonami, którzy prawdopodobnie jedli kolację w swojej chacie i Henrym Carwardine'em. Na drugim końcu stołu Albert Philby siedział z dala od pozostałych biesiadników, szekspirowski mnisi Kaliban w brązowym habicie, schylony nad posiłkiem. Jadł głośno, szarpiąc chleb na kawałki i wycierając zamaszyście talerz. Wszystkim pacjentom pomagano jeść. Dalgliesh nie mógł znieść swojej małostkowości, lecz usiłował nie słuchać cichego siorbania, uderzeń łyżek o talerze w rytmie staccato, nagłych, nieudolnie kontrolowanych beknięć.

“Jeżeli odszedłeś w pokoju od tego Stołu, możesz też w pokoju odejść z tego świata. A pokój tego Stołu przyniesie ci pokój upragniony, radość umysłu…"

Wilfred stał przy pulpicie na końcu stołu, a z obu stron padał na niego blask dwóch świec umieszczonych w metalowych świecznikach. Spasiony Jeoffrey leżał ceremonialnie wyprężony u jego stóp. Wilfred miał dobry głos i wiedział, jak nim operować. Niedoszły aktor? Czy też aktor, który odnalazłszy swą scenę, grał, chętnie zapominając o miernej widowni, o wkradającym się paraliżu marzenia? Neurotyk owładnięty obsesją? Czy może po prostu człowiek pogodzony ze sobą, szczęśliwy nieruchomym centrum własnej osobowości?

Nagle cztery świece na stole zamigotały i zasyczały. Dalgliesh usłyszał słabe skrzypienie kół, delikatny stukot metalu o drewno. Drzwi uchylały się powoli. Wilfred zająknął się i urwał. Jakaś łyżka brzęknęła znienacka o talerz. Z cienia wychynął fotel na kółkach, a jego właściciel, z opuszczoną głową, owinięty kraciastą peleryną wjechał do sali. Panna Willison jęknęła niepewnie i uczyniła pośpieszny znak krzyża na swej szarej sukni. Ursula Hollis sapnęła. Nikt się nie odzywał. Wtem Jennie Pegram zapiszczała przenikliwie jak blaszany gwizdek. Dźwięk ten był tak niesamowity, że Dot Moxon podskoczyła, jakby nie pojmując, skąd dochodił. Pisk przeszedł w chichot. Dziewczyna zatkała sobie usta dłonią. Potem powiedziała:

– Myślałam, że to Victor! To przecież jego peleryna.

Nikt nawet nie drgnął. Wciąż panowała cisza. Dalgliesh spoglądał po biesiadnikach i zatrzymał oczy na Dennisie Lernerze. Jego twarz bowiem wyrażała przerażenie, które powoli przechodziło w ulgę, a rysy, jak na poplamionym portrecie, rozmyły się i rozlały. Curwardine skierował swój fotel w stronę stołu. Usiłował wyartykułować jakieś słowa. Kropelki śliny lśniły jak żółte klejnoty w blasku świec, zwisając z jego podbródka. Wreszcie wydobył z siebie wysoki zniekształcony głos:

– Pomyślałem sobie, że zjadę do was na kawę. Doszedłem do wniosku, że byłoby niegrzecznie siedzieć u siebie podczas pierwszego wieczoru naszego gościa.

Głos Dot Moxon był ostry:

– Musiałeś wkładać tę pelerynę? Odwrócił się do niej:

– Wisiała w portierni, a mnie było zimno. Przecież mamy tyle wspólnych rzeczy. Czy musimy wykluczać zmarłych z rodziny?

– Proszę, trzymajmy się reguły – powiedział Wilfred. Zwrócili ku niemu twarze jak posłuszne dzieci. Czekał, aż znowu zaczną jeść. Dłonie, które oparły się na krawędziach pulpitu, nie drżały, piękny głos był nadal zupełnie opanowany:

– “Takoż dryfując na Kotwicy, i w onej ciszy, czy Bóg wydłuży Twą Podróż, przez przedłużenie Ci życia, czy też wprowadzi Cię do portu delikatnym powiewem, bezdechem Śmierci, tak czy owak, na Wschód czy na Zachód, bacz, byś mógł odejść w pokoju…"

IV

Minęła już ósma trzydzieści, gdy Dalgliesh wyruszył, pchając wózek Henry'ego Carwardine'a ku chacie Juliusa Courta. Zadanie nie było łatwe dla kogoś w pierwszych dniach rekonwalescencji. Carwardine, pomimo szczupłej budowy ciała, okazał się zdumiewająco ciężki, a kamienista ścieżka wiła się pod górę. Dalgliesh nie chciał proponować skorzystania z samochodu, ponieważ przeciskanie się przez wąskie drzwiczki mogłoby być bardziej bolesne i poniżające dla Carwardine'a niż jazda wózkiem. Gdy wyruszali, na korytarzu pojawił się Anstey. Otworzył im drzwi i pomógł skierować fotel na rampę, ale nie wyraził chęci towarzyszenia im, nie zaproponował również skorzystania z mikrobusu dla pacjentów. Dalgliesh nie był pewien, czy nie ponosi go wyobraźnia, lecz doszedł do wniosku, że ton, w którym Anstey powiedział im dobranoc, nie wyrażał aprobaty dla całego tego przedsięwzięcia. Przez jakiś czas dwójka mężczyzn nie odzywała się do siebie. Carwardine wsunął między kolana ciężką latarkę i starał się oświetlać nią ścieżkę. Krąg światła, podskakując i wirując przed nimi przy każdym gwałtownym ruchu wózka, uwypuklał z całą wyrazistością tajemny, kolisty, nocny świat zieleni, ruchu i umykającego życia. Dalglieshowi kręciło się już w głowie ze zmęczenia. Czuł dystans między sobą a fizycznym środowiskiem. Dwie grube gumowe rączki, śliskie w dotyku, były obluzowane i obracały mu się dłoniach, tak jakby wcale nie były przymocowane do reszty fotela. To go irytowało. Ścieżka przed nimi dlatego tylko była wyczuwalna, że jej kamienie i wgłębienia blokowały koła. Noc była spokojna i bardzo ciepła jak na jesień, w powietrzu wisiał ciężki zapach trawy i wspomnienie aromatu letnich kwiatów. Obwisłe chmury zakryły gwiazdy i obaj mężczyźni poruszali się niemal w zupełnych ciemnościach. Narastał pomruk morza i coraz wyraźniej jaśniały cztery prostokąty światła oznaczające Chatę Toynton. Gdy byli już na tyle blisko, że największy prostokąt okazał się drzwiami na zapleczu domku, pod wpływem impulsu Dalgliesh przerwał milczenie:

– Znalazłem dość nieprzyjemny anonim w sekretarzyku ojca Baddeleya. Bez wątpienia ktoś go nie lubił w Folwarku Toynton. Zastanawiałem się, czy to tylko osobista uraza, czy też może ktoś inny również otrzymał tego typu list.

Carwardine podrzucił głowę jak marionetka. Dulglicsh ujrzał jego profil, zarysowany w intrygujący sposób: nos spiczasty jak koścista ostroga, szczęka zwisająca luźno poniżej bczksy.mitncj czeluści ust.

– Ja dostałem anonim jakieś dziesięć miesięcy temu oznajmił Carwardine. – Wsunięto go do mojej książki z biblioteki, ale od tamtego czasu nic więcej nie przyszło i nie wiem, czy ktokolwiek inny coś otrzymał. Ludzie nie rozmawiają o takich sprawach, myślę jednak, że nabrałoby to rozgłosu, gdyby chodziło o coś na szeroku skulę. Ten mój był szmatławy. Sugerował metody akrobatycznego seksualnego samozadowolenia, które mógłbym stosować, gdybym był na tyle sprawny, by tego dokonać. To iż mam ochotę, nie ulegało dla autora żadnej wątpliwości.

– Czyli anonim był raczej sprośny niż obraźliwy?

– Sprośny w tym sensie, że obliczony na wzbudzenie odrazy, a nie na zdeprawowanie.

– Czy ma pan jakieś podejrzenia co do autora?

– List napisano na papierze firmowym z Folwarku Toynton na starym remingtonie, używanym głównie przez Grace Willison do drukowania kwartalnego biuletynu. Grace można by najbardziej podejrzewać. Nie była to Ursula Hollis, gdyż przyjechała tu dopiero dwa miesiące później. Nawiasem mówiąc, czy nie dzieje się na ogół tak, że anonimy wysyłają otoczone szacunkiem stare panny?

– W tym przypadku chyba nie.

– No cóż… Chylę czoło przed pańskim większym doświadczeniem w sprawach rozpusty.

– Mówił pan komuś o tym?

– Tylko Juliusowi. On mi poradził, żebym nikomu nic nie mówił, podarł ten głupi list i wrzucił go do ubikacji. Ponieważ sam miałem ochotę tak uczynić, posłuchałem go. To był jedyny list tego typu. Wyobrażam sobie, że sport ten traci urok, gdy ofiara zupełnie się anonimem nie przejmuje.

– Czy to mógł być Holroyd?

– To by do niego nie pasowało. Victor był agresywny, ale – jak sądzę – nie w taki specyficzny sposób. Jego orężem był głos, a nie pióro. Osobiście nie czułem do niego takiej niechęci jak niektórzy pacjenci. Uderzał mniej więcej w taki sposób, jak nieszczęśliwe dziecko. Było w tym więcej osobistej goryczy niż czynnej złośliwości. Podobno dodał jakiś dziecinny kodycyl do swego testamentu na tydzień przed śmiercią; Philby i gospodyni Juliusa, pani Reynolds, byli tego świadkami. Prawdopodobnie uczynił to, ponieważ postanowił już umrzeć i pragnął uwolnić nas od wszelkich zobowiązań. Nie chciał, żeby go wspominano z wdzięcznością.

– Zatem sądzi pan, iż sam się zabił?

– Oczywiście. Wszyscy tak uważają. Jak mogłoby dojść do takiego wypadku? To najrozsądniejsza hipoteza. Albo samobójstwo, albo morderstwo.

Po raz pierwszy ktoś w Folwarku Toynton użył tego złowieszczego słowa. Wypowiedziane pedantycznym, dość wysokim głosem Carwardine'a zabrzmiało równie zaskakująco jak bluźnierstwo w ustach zakonnicy.

– Hamulce w fotelu mogły się popsuć – rzeki Dalgliesh.

– Wówczas należałoby to uznać za morderstwo.

Przez chwilę panowała cisza. Fotel podskoczył na kamieniu i światło latarki strzeliło w górę szerokim łukiem jak miniaturowy słabiutki reflektor. Carwardine poprawił latarkę i dodał:

– Philby oliwił i sprawdzał hamulce wózka o ósmej pięćdziesiąt wieczorem przed śmiercią Holroyda. Byłem wówczas w pracowni i babrałem się w glinie. Widziałem go. Zaraz potem opuścił pracownię, a ja zostałem tam mniej więcej do dziesiątej.

– Czy powiedział pan o tym policji?

– Tak, ponieważ mnie o to pytano. Nie grzesząc taktem, policjanci wypytywali, gdzie dokładnie spędziłem wieczór i czy dotykałem fotela Holroyda po wyjściu Philby'ego. Pytanie było naiwne, gdyż nawet gdybym dotykał fotela i tak bym się nie przyznał. Przesłuchiwano też Philby'ego, chociaż nie w mojej obecności, i nie wątpię, że potwierdził moją wersję. Mam ambiwalentny stosunek do policji; ograniczam się ściśle do odpowiedzi na pytania, wychodząc z założenia, że ogólnie rzecz biorąc, policja powinna znać prawdę.

Przyjechali na miejsce. Światło wynurzało się z tylnych drzwi chaty i Julius Court, ciemna sylwetka na tle prostokąta, wyszedł im na powitanie. Przejął fotel od Dalgliesha i zaczął go pchać po krótkim, kamiennym podjeździe prowadzącym do saloniku. Po drodze Dalgliesh zdążył jeszcze dostrzec przez otwarte drzwi sosnową boazerię na ścianach, czerwone płytki nu podłodze i błyszczące chromowane przedmioty w kuchni Juliusa. Miejsce to bardzo przypominało detektywowi jego własną kuchnię, gdzie kobieta, przepłacana i nie przemęczona – by pracodawca mógł uśmierzyć poczucie winy, iż w ogóle ją zatrudnia – od czasu do czasu przygotowywała posiłki, żeby zaspokoić kapryśne podniebienie jednej osoby.

Salonik zajmował cały front budynku na parterze. Kiedyś musiały to być dwa domki. Ogień z drewna wyrzuconego przez morze na brzeg trzaskał na otwartym kominku, a oba wielkie oknu otwarte były na oścież. Kamienne ściany wibrowały od przybojów morza. Bliskość krawędzi urwiska mogła wywoływać lekki niepokój, zwłaszcza że Dalgliesh nie wiedział, jak blisko jest ta krawędź. Julius powiedział, jakby czytając w jego myślach:

– Jesteśmy zaledwie sześć jardów od urwiska o wysokości czterdziestu stóp. U jego podnóża są skały. Przed domkiem mam kamienne patio z niskim murkiem, możemy później tam usiąść, oczywiście jeśli będzie dość ciepło. Co panu nalać? Czegoś mocniejszego czy wina? Wiem, że Henry najbardziej lubi czerwone wino.

– Poproszę więc o to samo.

Dalgliesh nie pożałował wyboru, gdy zobaczył nalepki na trzech butelkach stojących na ławie obok kominka. Dwie były już odkorkowane. Zdziwiło go, że wino takiej marki można wyjąć jedynie dla dwóch przygodnych gości. Julius przygotowywał kieliszki, a Dalgliesh spacerował po pokoju. Znajdowały się tu przedmioty godne zazdrości, jeśli ktoś był w nastroju, aby oceniać osobisty dobytek. Oczy mu zalśniły, gdy zobaczył wspaniały, pokryty glazurą gliniany dzban sunderlandzki upamiętniający bitwę pod Trafalgarem. Trzy wczesne figurki ze Staffordshire stały na kamiennej półeczce nad kominkiem, a na najdłuższej ścianie wisiały dwa eleganckie pejzaże morskie. Nad drzwiami prowadzącymi w stronę urwiska umieszczono figurę dziobową statku, elegancko i bogato rzeźbioną w dębie; dwa cherubiny podtrzymywały galeon zwieńczony tarczą, w zwojach ciężkich marynarskich węzłów. Widząc jego zainteresowanie, Julius zawołał:

– Dzieło to wykonał około 1660 roku niejaki Grinling Gibbons, podobno dla Jacoba Courta, przemytnika z tych stron. O ile zdołałem się zorientować, nie jestem z nim, niestety, spokrewniony. Prawdopodobnie jest to najstarsza zachowana figura dziobowa ze statku kupieckiego. W Greenwich myślą, że mają wcześniejszą, ale moja jest o parę lat starsza.

Na piedestale w drugim końcu pokoju lekko lśnił niemal przeźroczysty, marmurowy biust uskrzydlonego chłopca, który trzymał w pulchnej rączce bukiecik z pączków róż i konwalii. Marmur był koloru bladej kawy, z wyjątkiem miejsc ponad powiekami przymkniętych oczu, które zabarwiono na delikatny różowy kolor. Dłoń pozbawiona żył trzymała kwiaty do góry, w sposób charakterystyczny dla nieświadomego uścisku dziecka; wargi chłopca, lekko rozchylone w półuśmiechu, sugerowały spokój i tajemniczość. Dalgliesh wysunął palec i delikatnie przeciągnął nim po policzku rzeźby; można było wręcz oczekiwać, że będzie ciepły w dotyku. Julius podszedł do niego, niosąc dwa kieliszki.

– Podoba się panu mój marmur? To oczywiście sztuka okolicznościowa, z siedemnastego albo początków osiemnastego wieku, wzorowana na Berninim. Podejrzewam, że Henry'emu bardziej by przypadła do gustu, gdyby to rzeczywiście był Bernini,

– Nie podobałaby mi się bardziej – zawołał Henry. – Powiedziałem tylko, że wtedy więcej bym za nią zapłacił.

Dalgliesh i Court wrócili do kominka. Zasiedli wygodnie w fotelach. Zanosiło się bez wątpienia na wieczór poważnego picia, Dalgliesh wciąż nieświadomie rozglądał się po pokoju. Nic było tu żadnej skłonności do popisywania się ani poszukiwania oryginalności czy efektu, a jednak zadano sobie sporo trudu, by każda rzecz stała na właściwym miejscu. Detektyw domyślał się, że Julius kupił te przedmioty, ponieważ mu się podobały; nie stanowiły one właściwie lokaty kapitału; nie zostały też kupione z obsesyjnej potrzeby powiększania kolekcji. Wątpił wszakże, czy którykolwiek z nich trafił tu przypadkowo bądź został kupiony za niewielkie pieniądze. Meble również wskazywały na dostatek. Obita skórą sofa i dwu skórzane fotele były nawet zbyt bogate, jak na proporcje i zasadniczą prostotę wystroju, ale Julius bez wątpienia wybrał je, gdyż pragnął wygody, Dalgliesh skarcił się za przebłysk purytańskiej moralności, która kazała mu krytykować to urządzenie pokoju w zestawieniu z zaciszną skromnością, wręcz ubóstwem saloniku ojca Baddeleya.

Carwardine, siedząc w wózku i wpatrując się znad krawędzi kieliszka w ogień, zapytał minie:

– Czy Baddeley ostrzegł pana przed co dziwniejszymi objawami filantropii Wilfreda, czy też, pańska wizyta tutaj jest zupełnie przypadkowa?

Dalgliesh czekał na to pytanie. Wyczuł, że obu mężczyzn bardzo interesuje jego odpowiedź.

– Ojciec Baddeley napisał, że chętnie by się ze mną zobaczył. Pod wpływem impulsu postanowiłem przyjechać. Przebywałem długo w szpitalu i zapragnąłem spędzić parę dni mojej rekonwalescencji razem z nim.

Carwardine skrzywił się.

– Znam lepsze miejsca do rekonwalescencji niż Chata Nadziei, zwłaszcza gdy wewnątrz wygląda ona podobnie jak na zewnątrz. Od dawna znał pan Baddeleya?

– Od dziecka; był wikarym u mojego ojca. Ale ostatni raz widzieliśmy się, i to krótko, kiedy byłem na uniwersytecie.

– Nie przeszkadzało panu, że nie widział go pan z dziesięć lat, a obecnie zmartwił się pan wyraźnie śmiercią księdza w tym nieszczególnym momencie.

Dalgliesh nie dał się sprowokować.

– Rzeczywiście dziwne, że tak mnie to obeszło. Rzadko pisywaliśmy do siebie, głównie wymienialiśmy kartki na Boże Narodzenie, lecz człowiek ów pojawiał się w moich myślach chyba częściej niż pewne osoby, które widywałem niemal każdego dnia. Nie wiem, dlaczego nigdy nie próbowałem się z nim spotkać. Na ogół ludzie twierdzą, że brakuje im na to czasu. Jeśli go dobrze pamiętam, to nie bardzo pojmuję, jak mógł się tu dopasować.

Julius wybuchnął śmiechem.

– Wcale nie pasował. Zwerbowano go, gdy Wilfred przechodził swą bardziej ortodoksyjną fazę, chyba po to, by nadać Folwarkowi Toynton atmosferę religijnej przyzwoitości. Jednak w ostatnich miesiącach wyczuwałem między nimi pewien chłód, a ty nie. Henry? Ojciec Baddeley właściwie sam nie bardzo już wiedział, czy Wilfred potrzebuje księdza, czy guru. Wilfred przyswaja wszelkie strzępy filozofii, metafizyki i ortodoksyjnej religii, które odpowiadają jego marzeniom z technikoloru. W rezultacie, o czym pan się zapewne przekona, jeśli pobędzie dostatecznie długo, w miejscu tym brakuje jakiegoś jednoznacznego etosu. To fatalne, jeśli liczy się na sukces. Na przykład mój klub w Londynie ma bardzo proste zasady: wszyscy cenią dobre jedzenie i picie wina oraz eliminują nudziarzy i pederastów. Oczywiście, nikt o tym głośno nie mówi, ale każdy wie, o co chodzi. Cele są proste i zrozumiałe, więc można je zrealizować. Tutaj biedactwa nie wiedzą, czy prowadzą przytułek, komunę, hotel, klasztor czy też szczególnie zbzikowany dom wariatów. Nawet od czasu do czasu miewają sesje medytacji. Obawiam się, że Wilfred ma ostatnio do czynienia z filozofią zen.

Carwardine przerwał mu.

– Ma zamęt w głowie, ale kto tego nie odczuwa? W gruncie rzeczy jest przyzwoity i ma dobre zamiary; przecież utopili w Folwarku Toynton cały swój majątek. Przynajmniej to należy mu przyznać w czasach hałaśliwego poświęcania się dla własnej satysfakcji, kiedy pierwszą zasadą prywatnego czy publicznego protestu jest to, że nie może on dotyczyć czegoś, za co protestujący mógłby być w najmniejszej mierze odpowiedzialny i nie może wymagać odeń żadnego osobistego poświęcenia.

– Lubi go pan? – zapytał Dalgliesh.

Henry Carwardine odparł z zadziwiającą szorstkością:

– Naturalnie, uważam, że jest czarujący, ponieważ ocalił mnie przed ostateczną zgubą w szpitalu dla nieuleczalnie chorych i dał mi własny pokój za sumę, na która mnie stać.

Zapanowała niezręczna cisza. Wyczuwając to, Carwardine dodał:

– Najgorsze w Toynton jest wyżywienie, ale i z tym można sobie poradzić, nawet jeśli czasami czuję się jak łakomy uczeń, który obżera się samotnie w pokoju. Słuchanie jak współmieszkańcy odczytują ulubione krwawe kawałki z popularnej teologii i co mniej ambitnych antologii poezji angielskiej jest niewielką ceną za ciszę przy kolacji.

Dalgliesh rzekł:

– Na pewno są trudności z personelem. Według pani Hewson, Anstey głównie polega na byłych skazańcach i pielęgniarkach, których nikt inny by nie zatrudnił.

Julius Court sięgnął po wino i ponownie napełnił kieliszki.

– Nasza droga Maggie – powiedział – jak zwykle dyskretna. To prawda, że Philby, majster, ma za sobą jakiś wyrok. Niespecjalna to reklama dla tego miejsca, ale ktoś musi prać brudne prześcieradła, zabijać kurczaki, czyścić ubikacje i wykonywać inne prace, na myśl o których kurczy się ze strachu wrażliwa dusza Wiltreda. Poza tym Philby jest numiętnie oddany Doł Moxon, a nic wątpię, iż to ją uszczęśliwia. Ponieważ Maggie tyle już panu powiedziała, może pan równie dobrze poznać prawdę o Dot. Możliwe nawet, iż pamięta pan tę sprawę… to ona była tą słynną pielęgniarką w Szpitalu Geriatrycznym Nettingfield. Cztery lata temu uderzyła pacjentkę. Uczyniła to co prawda delikatnie, ale staruszka upadla, rozbiła głowę o szafkę nocną i nieomal zmarła. Czytając między wierszami sporządzonego potem raportu, wiem, że kobiecina była samolubną, wymagającą, pyskatą wiedźmą, która wyprowadziłaby z równowagi świętego. Rodzina nie chciała mieć z nią nic do czynienia – nawet jej nie odwiedzała – dopóki nie odkryła, że można sobie zrobić niezłą reklamę, udając święte oburzenie. Oczywiście, krewni mieli rację. Pacjenci, choćby nie wiem jak nieznośni, są nietykalni i w interesie nas wszystkich leży, by ten godny podziwu stan podtrzymywać. Incydent wywołał masę zażaleń dotyczących szpitala. Przeprowadzono pełne dochodzenie związane z działalnością administracji, usług medycznych, żywności, opieki pielęgniarskiej i całej reszty. Rzecz jasna, znaleziono mnóstwo nieprawidłowości. Zwolniono dyscyplinarnie dwóch pielęgniarzy, a Dot odeszła na własną prośbę. Śledztwo wprawdzie potwierdziło, że wykazała niewybaczalny brak opanowania, ale uwolniło ją od zarzutów świadomego okrucieństwa. Lecz czyn został popełniony; żaden inny szpital jej nie chciał. Nie dość, że podejrzewano, iż niezupełnie można na niej polegać w trudnych chwilach, ale i winiono ją, że sprowokowała swym zachowaniem śledztwo, które nikomu nie przyniosło korzyści, a dwóch ludzi pozbawiło pracy. Później Wilfred próbował się z nią skontaktować, bo na podstawie raportów ze śledztwa doszedł do wniosku, że ją skrzywdzono. Nie od razu ją znalazł, w końcu jednak mu się to udało i zaprosił ją tutaj jako siostrę przełożoną. Właściwie – tak jak i reszta personelu – Dot wykonuje wszystko: od opieki pielęgniarskiej do gotowania. Jego motywy nie były czysto humanitarne. Niełatwo dziś o pielęgniarki do specjalistycznego ośrodka na prowincji, nie wspominając nawet o niekonwencjonalnych metodach Wilfreda. Gdyby stracił Dorothy Moxon, miałby kłopoty ze znalezieniem jej zastępczyni.

Dalgliesh powiedział:

– Pamiętam tę sprawę, ale nie osobę. Za to ta młoda blondynka… Jennie Pegram, prawda?… wydaje mi się znajoma.

Carwardine uśmiechnął się pobłażliwie, a może szyderczo.

– Czekałem, kiedy pan o nią zapyta. Wilfred powinien ją wykorzystywać do zbierania pieniędzy, byłaby dopiero szczęśliwa. Nie znam nikogo, kto umiałby lepiej przybierać wyraz twarzy znamionujący tęskny, naiwny, ale wielki hart ducha. Gdyby ją odpowiednio wyeksploatować, zdobyłaby fortunę dla tego przybytku.

Julius wybuchnął śmiechem.

– Jak pan widzi. Henry jej nie lubi. Wydaje sic pun 11 znajoma, bo zapewne widział ją pan w telewizji jakieś osiemnaście miesięcy temu. Jest taki okres w środkach masowego przekazu, kiedy rozdziera się brytyjskie sumienia dla dobra chronicznie chorej młodzieży, więc producent rozesłał swoich fagasów, by znaleźli odpowiednią ofiarę. Wrócili z Jennie. Przez dwanaście lat przebywała pod bardzo dobrą opieką w oddziale geriatrycznym, częściowo dlatego, że odpowiadała jej rola rozpuszczonej faworyty pacjentek i gości, a częściowo ponieważ szpital ów posiadał urządzenia do fizjoterapii grupowej i zawodowej, z których nasza Jennie swobodnie korzystała. Lecz w programie, jak pan sobie zapewne wyobraża, przedstawiono jej sytuację zupełnie inaczej – “Nieszczęśliwa dwudziestopięcioletnia dziewczyna uwięziona wśród umierających staruszek; odcięta od społeczeństwa; bezradna, bezwolna." Ustawiono przed kamerami najstarsze pacjentki, a Jennie spisała się doskonale. Piskliwie ooskarżyłą nieludzką politykę Ministerstwa Zdrowia, regionalnego zarządu szpitali i dyrektorów klinik. Zgodnie z przewidywaniami, następnego dnia społeczeństwo wyraziło głębokie oburzenie, które trwało – jak sądzę – do następnego programu protestacyjnego. Współczująca brytyjska opinia publiczna zażądała, by znaleziono dla Jennie bardziej odpowiednie miejsce. Wilfred napisał do niej i zaproponował swoje usługi, Jennie wyraziła zgodę i przyjechała tu przed czternastoma miesiącami. Nikt właściwie nie wie, co ta dziewczyna o nas sądzi. Dałbym wiele, żeby móc znać tajniki jej myśli.

Dalgliesha zdziwiło, ze Julius tak dużo wiedział o pacjentach Folwarku Toynton, ale o nic więcej nie pytał. Wycofał się chwilowo z rozmowy i siedząć popijał wino, słuchając jednym uchem chaotycznej dyskusji współbiesiadników. Była to cicha, swobodna rozmowa mężczyzn, którzy mieli tych samych znajomych i podobne zainteresowania, wiedzieli o sobie akurat tyle, ile trzeba, i lubili się w takim stopniu, iż mogliby uchodzić za przyjaciół. Dalgliesh nie miał zbytniej ochoty w tym uczestniczyć. Wino zasługiwało na milczenie, zdał sobie nagle sprawę, że było to pierwsze dobre wino, jakie pił od czasu choroby. Miło przekonać się, że jeszcze jedna z życiowych przyjemności nie straciła swej kojącej mocy. Dopiero po minucie zauważył, że Julius mówi bezpośrednio do niego.

– Przepraszam za tę propozycję wieczoru poetyckiego. Lecz mam dzięki temu pewną satysfakcję. Ilustruje ona tezę dotyczącą Toynton. Wszyscy kogoś wykorzystują. Nie celowo, po prostu nic nie mogą na to poradzić. Mówią, że chcą być traktowani jak zwykli ludzie, a potem stawiają żądania, których nigdy by nie wysunął zdrowy człowiek, no i oczywiście nie można im odmówić. Teraz być może nie będzie pan zbyt ostro oceniał tych z nas, którzy nie pałają wielkim entuzjazmem do Toynton.

– Nas?

– Grupkę normalnych, w każdym razie pod względem fizycznym, niewolników tego miejsca.

– Niewolników?

– O tak! Ja wyjeżdżam do Londynu albo za granicę, więc czar Folwarku nie ma szansy mnie naprawdę usidlić. Niech pan jednak pomyśli o Millicent, która tkwi w swej chacie tylko dlatego, że Wilfred pozwala jej mieszkać tam za darmo. Ona zaś chciałaby przede wszystkim wrócić do stolików brydżowych i ciastek z kremem w kurorcie Cheltenham. Dlaczego tego nie zrobi? Albo Maggie. Ta powiedziałaby, że chce jedynie trochę pożyć. Cóż, wszyscy tego pragniemy, tylko trochę pożyć. Wilfred próbował ją zainteresować obserwowaniem ptaków. Pamiętam jej odpowiedź. “Jeśli będę musiała podziwiać jeszcze jedną cholerną mewę srającą na cypel Toynton, skoczę z wrzaskiem do morza." Droga Maggie. Nawet ją lubię, kiedy jest trzeźwa. A Eric? No cóż, on mógłby się stąd wyrwać, gdyby miał dość odwagi. Opieka nad piątką pacjentów i medyczny nadzór nad produkcją kremu do rąk oraz talku nie stanowią powodu do dumy, jeśli ktoś jest licencjonowanym lekarzem, nawet przy pechowym upodobaniu do małych dziewczynek. No i jeszcze Helen Rainer. Coś mi się wydaje, że powody naszej zagadkowej Helen są bardziej żywiołowe i zrozumiałe. Tak czy owak, wszyscy są ofiarami nudy. Teraz zaś ja naprzykrzam się panu. Chciałby pan może posłuchać muzyki? Na ogół słuchamy z Henrym płyt.

Najbardziej ucieszyłoby Dalgliesha wino bez muzyki i rozmów. Widział jednak, że Henry miał wielką ochotę posłuchać płyt, a Julius prawdopodobnie pragnął popisać się jakością swego sprzętu stereofonicznego. Poproszono Dalgliesha o wybór. Zażyczył sobie Vivaldiego. Muzyka popłynęła z płyty, a on wyszedł na dwór. Julius podążył za nim. Stali w ciszy przy niskiej kamiennej balustradzie na skraju urwiska. Pod nimi falowało morze, lekko błyszczące, przerażające pod rozrzuconymi wysoko, niewyraźnymi gwiazdami. Detektyw pomyślał, że chociaż jest odpływ, morze słychać bardzo blisko, fale rozbijały się o skalisty brzeg potężnymi akordami syku, stanowiąc basowy akompaniament dla wysokiego, słodkiego kontrapunktu odległych skrzypiec. Dalgliesh sądził, że na jego czole osiadają kropelki piany, ale gdy podniósł dłoń, przekonał się, że to tylko złudzenie spowodowane odświeżającą bryzą.

Zatem musiało być dwóch autorów anonimów, tyle że jeden z nich autentycznie oddawał się swemu sprośnemu zajęciu. Sądząc z rozpaczy Grace Willison i lakonicznego niesmaku Carwardine’a można było mniemać, iż otrzymali oni zupełnie różne listy od tego, który Dalgliesh znalazł w Chacie Nadziei. Trudno przypuszczać, by dwóch ludzi pisało obsceniczne listy równocześnie w tak malej społeczności. Należało więc założyć, iż list do ojca Baddeleya włożono do sckretarzyka po jego śmierci, nawet nie próbując go ukryć, w nadziei że Dalgliesh go odnajdzie. Jeśli tak, to musiał go tam umieścić ktoś, kto wiedział przynajmniej o jednym z pozostałych listów; orientował się, że napisano go na maszynie i papierze z Folwarku Toynton, Ten ktoś jednak nie widział tamtych anonimów. List do Grace Willison napisano na imperialu i wiedziała o tym jedynie Dot Moxon. List do Carwardine'a, podobnie jak i ojca Baddeleya, wystukano na remingtonie. Wiedział o tym Julius Court. Wniosek był oczywisty. Lecz jak człowiek o jego inteligencji mógł oczekiwać, że tak dziecinny podstęp zwiedzie zawodowego detektywa czy nawet entuzjastycznego amatora? Z drugiej strony, czy na pewno taką intencją kierowała się osoba podkładająca list? Dalgliesh podpisał kartkę do ojca Baddeleya tylko inicjałami. Jeżeli odnalazł ją ktoś gnębiony poczuciem winy, szperający gorączkowo w sekretarzyku, to dowiedział się jedynie, że ojciec Baddeley oczekuje gościa po południu pierwszego października.

Ów ktoś mógł być nieszkodliwym znajomym księdzem albo dawnym parafianinem. Lecz jeśli ojciec Baddeley zwierzył się komuś ze swych zmartwień, może ta osoba uznała, że warto stworzyć i podłożyć fałszywą wskazówkę. Niemal z pewnością list umieszczono w sekretarzyku tuż przed przyjazdem policjanta. Jeśli Anstey mówił prawdę i przeglądał papiery ojca Baddeleya rankiem po jego śmierci, to przecież zauważyłby anonim, a wówczas by go usunął.

Nawet gdyby wszystkie te rozważania były jedynie wydumanymi i zagmatwanymi bzdurami, a ojciec Baddeley rzeczywiście otrzymał anonim, Dalgliesh sądził, że nie został wezwany z tego powodu. Ojciec Baddeley potrafiłby sam odnaleźć autora i uporać się z nim. Nie żył sprawami tego świata, ale nie był naiwny. Prawdopodobnie, w odróżnieniu od Dalgliesha, rzadko miał do czynienia zawodowo z co bardziej widowiskowymi formami grzechu, ale bynajmniej nie oznaczało to, że się na nich nie znał, albo że przekraczały one jego miarę współczucia. Pozostawało zresztą sprawą otwartą, jakie grzechy przynosiły największe szkody. Ojciec Baddeley, jak każdy ksiądz pracujący w terenie, musiał mieć sporo do czynienia ze złośliwymi i mętnymi grzeszkami we wszystkich ich żałosnych odmianach. Znajdował na nie gotową odpowiedź – współczucie, ale i niezachwianą wiarę. Dalgliesh z goryczą wspominał jego łagodną arogancję człowieka przekonanego o swej absolutnej słuszności. Nie, jeśli ojciec Baddeley napisał, że potrzebuje rady zawodowca, dokładnie to miał na myśli; chodziło o radę, którą mógł uzyskać jedynie od policjanta, w sprawie, w której uważał się za bezsilnego. A to raczej wykluczało kwestię wykrycia złośliwego, lecz niezbyt zjadliwego autora anonimów, działającego w małej społeczności, gdzie wszystkich musiał przecież bardzo dobrze znać.

Perspektywa konieczności odkrycia prawdy napełniła Dalgliesha głębokim niepokojem. Przebywał w Folwarku Toynton wyłącznie jako osoba prywatna. Nie miał wyposażenia, odpowiednich warunków, żadnego sprzętu. Zadanie sortowania książek ojca Baddeleya można było przeciągnąć na tydzień, może dłużej. Lecz jakiż potem mógłby znaleźć powód do przedłużenia pobytu? Przecież nie odkrył niczego, co umożliwiałoby wkroczenie miejscowej policji. Jaką wartość miały niejasne podejrzenia i złe przeczucia? Staruszek umarł, ponieważ chorował na serce, ostatni i nieoczekiwany atak zastał go w fotelu przed kominkiem. Być może w ostatniej chwili świadomości ksiądz sięgnął po starą wysłużoną stułę i założył ją odruchowo, z powodów, których pewnie sam do końca nie pojmował: dla wygody, pokrzepienia, symboliki albo zwykłego potwierdzenia swego kapłaństwa bądź wiary. Można znaleźć dziesiątki wyjaśnień, prostszych i bardziej prawdopodobnych niż teoria o tajemniczej wizycie morderczego pseudopokutnika. Brakujący dziennik – a któż mógłby udowodnić, że ojciec Baddeley nie zniszczył go sam przed pójściem do szpitala? Wyważony zamek w sekretarzyku – ale nie brakowało niczego oprócz owego dziennika i z tego, co wiedział, nie ukradziono niczego wartościowego. Z braku innych dowodów, w jaki sposób mógłby usprawiedliwić oficjalne dochodzenie w sprawie zgubionego kluczyka i złamanego zamka?

Lecz ojciec Baddeley go wezwał. Coś go nurtowało. Gdyby Dalgliesh, bez większego wplątywania się w tę sprawę oraz nadmiernego zaangażowania czy kłopotania mieszkańców, mógł podczas następnego tygodnia czy dziesięciu dni odkryć, o co chodziło, miał obowiązek to uczynić. Tyle przynajmniej winien był staruszkowi. I na tym koniec. Jutro złoży kurtuazyjną wizytę policji i prawnikowi ojca Baddeleya. Gdyby cokolwiek wyszło na jaw, wówczas sprawą mogłaby zająć się policja. On osobiście zakończył pracę w tej instytucji, zarówno zawodową, jak i amatorską. Trzeba czegoś więcej niż śmierć jednego księdza, żeby zmienił tę decyzję.

V

Gdy tuż po północy wrócili do Folwarku Toynton, Henry Carwardine odezwał się opryskliwie:

– Obawiam się, że teraz będą liczyli na to, że położy mnie pan do łóżka. Dennis Lerner zazwyczaj odwozi mnie do Chaty Toynton i wraca po mnie o północy, ale ponieważ pan tu jest… Jak to powiedział Julius, mieszkańcy Folwarku Toynton potrafią wszystkich wykorzystywać. Poza tym chciałbym wziąć prysznic. Dennis ma jutro rano wolne, a ja nie mogę strawić Philby'ego. Mój pokój jest na pierwszym piętrze. Jedźmy windą.

Henry wiedział, że brzmi to bardzo niegrzecznie, ale doszedł do wniosku, że jego cichy towarzysz woli nieuprzejmość niż upokorzenie i rozczulanie się nad swoim losem. Odniósł wrażenie, że Dalgliesh też wygląda na człowieka potrzebującego pomocy. Być może był bardziej chory, niż im się zdawało. Detektyw powiedział cicho:

– Jeszcze pół butelki i podejrzewam, że obaj wzywalibyśmy pomocy. Ale postaram się. Proszę złożyć moją niezdarność na karb braku doświadczenia i wina.

Okazało się jednak, że wyjątkowo delikatnie i umiejętnie rozebrał Henry'ego, pomógł mu wjechać do łazienki i ustawił go pod prysznicem. Przez chwilę oglądał urządzenie i kołowrotek, po czym zręcznie je uruchomił. Gdy nie wiedział, co robić dalej, pytał. Poza tą krótką wymianą niezbędnych pytań i odpowiedzi, obaj milczeli. Henry doszedł do wniosku, że rzadko kiedy kładziono go do łóżka z taką rozwagą i delikatnością. Lecz gdy dojrzał w lustrze łazienki skupioną i przejętą twarz policjanta, ciemne tajemnicze oczy, podkrążone ze zmęczenia, pożałował nagle, że poprosił o pomoc. Wolałby zwalić się na łóżko bez prysznica, w ubraniu, byle tylko uwolnić się od poniżającego dotyku tych sprawnych dłoni. Wyczuwał, że za maską pozornego spokoju Dalgliesh skrył niechęć do dotykania jego nagiego ciała. Także i Henry'ego – niezbyt logicznie i rozsądnie – dotknięcie chłodnych dłoni Dalgliesha przejmowało strachem. Chciał krzyknąć na głos:

“Co pan tu robi? Proszę sobie stąd iść; nie wtrącać się; zostawić nas w spokoju." Pragnienie to było tak silne, że Henry niemal wierzył, iż rzeczywiście wypowiedział te słowa. Gdy wreszcie tymczasowy pielęgniarz ułożył pacjenta wygodnie w łóżku, pożegnał się szybko i wyszedł bez jednego zbędnego słowa. Henry wiedział, że policjant nie zniósłby choćby najbardziej zdawkowego i najmniej szczerego podziękowania.

4

POSĘPNY BRZEG

I

Obudził go tuż przed siódmą niemiły dźwięk dobrze znanych hałasów; odgłosy kanalizacji, szczęk aparatury, pisk kół foteli, nagłe pośpieszne kroki; wymuszone, radosne powitania. Pomyślał sobie, że łazienki są teraz potrzebne pacjentom i znów zamknął oczy, by nie widzieć ponurego bezosobowego pokoju. Zmusił się do dalszego snu. Godzinę później, po niezbyt głębokiej drzemce, wsiał i zauważył, że w przybudówce panuje cisza. Ktoś – niejasno zapamiętał postać w brązowym okryciu – postawił kubek z herbatą na jego szafce nocnej. Była już zimna, a jej powierzchnię pstrzyły szarawe plamki mleka. Włożył szlafrok i ruszył na poszukiwanie łazienki.

Tak jak przypuszczał, śniadanie w Folwarku Toynton odbywało się we wspólnej jadalni. Lecz o ósmej trzydzieści albo było za wcześnie, albo za późno i prawie nikogo nie zastał. Gdy wszedł do sali, tylko Ursula Hollis jadła śniadanie. Pozdrowiła go nieśmiało, po czym ponownie skierowała wzrok na książkę z biblioteki, przezornie opartą o słoik z miodem. Dalgliesh zauważył, że śniadanie było niewyszukane, ale zadowalające. Na stole stała waza z gotowanymi jnbikuini. Musii domowej roboty składało się głównie z płatków owsiunych, otrąb i kawałków jabłka. Był też ciemny chleb i margaryna oraz jajka na miękko, które ustawiono w kieliszkach z wypisanym imieniem. Teraz zostały już tylko dwa zimne jajka. Prawdopodobnie ugotowano je razem wcześnie rano i ci, którym zależało na ciepłym jajku, musieli przyjechać na czas. Dalgliesh wziął to, na którym wypisano ołówkiem jego imię. Było kleiste z wierzchu, a bardzo twarde na dnie, co zapewne wynikało z jakiejś wyjątkowo perwersyjnej sztuczki kulinarnej.

Po śniadaniu wyruszył na poszukiwanie Ansteya, by podziękować mu za gościnę i zapytać, czy nie potrzebuje czegoś z Wareham. Doszedł do wniosku, że część popołudnia musi poświęcić na zakupy, jeśli ma wygodnie mieszkać w chacie Michaela. Po krótkim przeszukaniu na pozór pustego domu znalazł Ansteya z Dorothy Moxon w portierni. Siedzieli przy stole nad księgą rachunkową. Gdy zapukał i wszedł, spojrzeli na niego równocześnie z minami konspiratorów przyłapanych na gorącym uczynku. Wyglądało na to, że dopiero po paru sekundach przypomnieli sobie, kim właściwie jest. Kiedy Anstey wreszcie się uśmiechnął, uczynił to słodko jak zawsze, lecz jego oczy były nieobecne, a pytania o samopoczucie gościa czysto formalne. Ansteyowi na pewno nie byłoby przykro, gdyby detektyw wyjechał. Wilfred widział się w roli gościnnego średniowiecznego opata, zawsze gotowego na przyjęcie przybysza, ale tak naprawdę pragnął uchodzić za gościnnego bez kłopotania się o samego gościa. Powiedział, że niczego nie pragnie z Wareham, a następnie zapytał Dalgliesha, jak długo zamierza pozostać w domku. Oczywiście, nie ma żadnego pośpiechu. Detektyw bynajmniej nie powinien się obawiać, że komukolwiek przeszkadza. Kiedy Dalgliesh odparł, iż zostanie tylko do chwili, gdy posortuje i spakuje książki ojca Baddeleya, Anstey nie potrafił ukryć ulgi. Zaproponował nawet pomoc Philby'ego przy zniesieniu pudeł do Chaty Nadziei. Dorothy Moxon milczała. Wpatrywała się w Dalgliesha uporczywie, jakby w obawie, że najmniejsze mrugnięcie ponurym okiem zdradzi jej irytację z powodu jego obecności i chęć powrotu do ksiąg rachunkowych.

Dalgliesh z zadowoleniem wrócił do Chaty Nadziei, z ulgą wdychał znajomy kościelny zapach i cieszył się już na myśl o długim, odkrywczym spacerze wzdłuż skał przed wyjazdem do Wareham. Ledwie zdążył rozpakować walizkę i włożyć mocne buty do pieszych wypraw, gdy usłyszał, że autokar dla pacjentów zatrzymuje się przed domkiem. Policjant podszedł do okna. Philby wyładowywał właśnie pierwsze z obiecanych pudeł do pakowania. Zarzucił je na ramię, przeszedł kilka kroków krótką ścieżką, kopnięciem otworzył drzwi, wniósł ze sobą do pokoju odór stęchłego potu i rzucił pudła Dalglieshowi pod nogi.

– Zostało jeszcze parę – powiedział krótko.

Była to niewątpliwie propozycja, by detektyw wziął się do pomocy przy rozładowaniu i Dalgliesh zastosował się do tej sugestii. Po raz pierwszy ujrzał majstra w pełnym świetle i nie uważał tego za miły widok. W gruncie rzeczy rzadko oglądał ludzi równie odrażających fizycznie. Philby mierzył niewiele ponad pięć stóp wzrostu i był krępy. Miał krótkie, pulchne ramiona i nogi – blade i bezkształtne jak okorowane pnie drzew. Jego głowa była okrągła, a skóra – pomimo przebywania na powietrzu – różowa, błyszcząca i bardzo gładka, jakby napompowana powietrzem. W bardziej atrakcyjnej twarzy jego oczy uznano by za niesamowite. Były nieco skośne, a duże tęczówki miały głęboki niebieski odcień. Czarne rzadkie włosy zaczesywał do tyłu nad kopulastą czaszką, a fryzura ta kończyła się tłustą i niechlujną grzywką. Nosił sandały, z których prawy przywiązał sznurkiem; miał też na sobie brudne białe szorty, tak krótkie, że niemal nieprzyzwoite; szarą kamizelkę znaczyły plamy potu. Na to wkładał nie zapięty, a jedynie związany sznurem w talii brązowy mnisi habit. Bez tego okrycia wyglądałby po prostu na nędznego brudasa. W habicie zaś sprawiał wrażenie człowieka groźnego.

Ponieważ po zniesieniu pudeł nie spieszył się z odejściem, Dalgliesh doszedł do wniosku, że czekał na napiwek. Monety podarowane mu przez policjanta powędrowały do kieszeni habitu w sposób zdradzający eksperta, chociaż żadne słowo podziękowania nie padło z ust majstra. Dalgliesh z zainteresowaniem odnotował, że mimo kosztownego eksperymentu z jajami z własnej hodowli, nie wszystkie prawa ekonomii zanikły w tym nieziemskim przybytku braterskiej miłości. Philby kopnął trzy pudła na pożegnanie, jakby usprawiedliwiając swój napiwek demonstracją ich wytrzymałości. Ponieważ pudła się nie rozpadły, spojrzał na nie po raz ostatni z, dezaprobatą i odjechał. Dalgliesh zaczął się zastanawiać, gdzie Anstey mógł znaleźć tak specyficznego członka personelu. Odnosił wrażenie, choć może był uprzedzony, iż człowiek ów wyglądał jak klasyczny gwałciciel, ale możliwe, że posuwał się za daleko w swych podejrzeniach i źle oceniał Wilfreda Ansteya.

Jego druga próba wyjścia z domu również spełzła na niczym z powodu kolejnej wizyty. Tym razem Helen Rainer przyjechała na rowerze z pobliskiego Folwarku Toynton, a w koszu na bagażniku przywiozła pościel z jego łóżka. Wyjaśniła, że Wilfred martwi się, czy pościel w Chacie Nadziei jest odpowiednio świeża. Dalgliesh zdziwił się, że nie skorzystała z okazji i nie przyjechała z Philbym autokarem. Być może jednak nie potrafiła znieść jego obecności z bliska, co byłoby zupełnie zrozumiale. Weszła do domku bez zbędnego hałasu, ale żwawo, i od razu dała Dalglieshowi do zrozumienia, że nie jest to bynajmniej wizyta towarzyska; nie przyjechała tu sobie pogawędzić i czekają na nią inne, poważniejsze obowiązki. Razem zabrali się do słania łóżka. Siostra Rainer zręcznie rozkładała prześcieradła i elegancko zawijała je pod rogi materaca. Dalgliesh, który zostawał za nią sekundę z tyłu, miał wrażenie, że jest wyjątkowym ślamazarą. Początkowo pracowali w milczeniu. Zastanawiał się czy to odpowiednia chwila, by zapytać – oczywiście taktownie – jak doszło do nieporozumienia, w wyniku którego nikt nie odwiedził ojca Baddeleya tej ostatniej nocy. Widocznie detektywa onieśmielił przydługi pobyt w szpitalu. Wreszcie odezwał się z wysiłkiem:

– Pewnie jestem przewrażliwiony, ale wydaje mi się, że ktoś powinien zostać z ojcem Baddeleyem tej nocy, kiedy umarł, a przynajmniej zajrzeć do niego później i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Pomyślał jednocześnie, iż łatwo odeprzeć jego zarzut wytykając mu, że nie ma prawa mówić tego człowiek, który nie przejmował się staruszkiem prawie trzydzieści lat. Lecz ona odparła z rozgoryczeniem, niemal skwapliwie:

– Ma pan rację, źle się stało. Z medycznego punktu widzenia byłoby to bez znaczenia, ale nie powinno dochodzić do takich nieporozumień. Ktoś z nas powinien do niego wstąpić. Chce pan ten trzeci koc? Jeśli nie, zabiorę go do Folwarku Toynton, to jeden z naszych koców.

– Dwa wystarczą. Co się właściwie stało?

– Ojcu Baddeleyowi? Zmarł na ostre zapalenie mięśnia sercowego.

– Chodzi mi o to, jak doszło do tego nieporozumienia.

– Po powrocie ze szpitala podałam mu na obiad kurczaka z sałatką i przygotowałam do poobiedniego odpoczynku. Właściwie był już gotowy. Później Dot zaniosła mu podwieczorek i pomogła się umyć. Ubrała go w pidżamę, a on nalegał, by na wierzch włożyła mu sutannę. Tuż po wpół do siódmej usmażyłam mu tu, w kuchni, jajecznicę. Upierał się wręcz, że pozostałą część wieczoru chce spędzić samotnie, jeśli oczywiście nie liczyć wizyty Grace Willison, ale ja powiedziałam, iż ktoś przyjdzie około dziesiątej, i odniosłam wrażenie, że mu to odpowiada. Obiecał, że gdyby był w potrzebie, zastuka pogrzebaczem w ścianę. Potem zaszłam po sąsiedzku do Millicent, z prośbą, by zwróciła na niego uwagę, a ona oznajmiła, że wieczorem może do niego zajrzeć. Przynajmniej tak zrozumiałam. Natomiast Millicent myślała, że to ja albo Eric go odwiedzimy. Jak mówiłam, nie powinno to się wydarzyć. To moja wina, nie Erica. Jako jego pielęgniarka powinnam się była upewnić, że przed pójściem do łóżka Michael został odpowiednio dopatrzony. Dalgliesh zapytał:

– Dlaczego się upierał, żeby zostać sam? Czy czekał na jakiegoś gościa?

– Kogóż to on mógł się spodziewać poza biedną Grace? Myślę, że zmęczył się ludźmi w szpitalu i po prostu pragnął spokoju.

– Czy wszyscy znajdowaliście się tej nocy w Folwarku Toynton?

– Tak, poza Henrym, który nie wrócił z Londynu. Gdzie niby mielibyśmy być?

– Kto rozpakował jego walizkę?

– Ja. Zabrano go do szpitala nagle, więc miał ze sobą niewiele rzeczy, tylko te, które znaleźliśmy przy łóżku i spakowali.

– Biblię, modlitewnik i dziennik?

Zerknęła na niego, ale jej twarz niczego nic wyrażała. Po chwili znów zaczęła oblekać koc.

– Tak.

– I co pani z tym zrobiła?

– Zostawiłam wszystko na stoliczku przy jego fotelu. Może później gdzieś to przesunął.

Tak więc dziennik towarzyszył ojcu Baddeleyowi w szpitalu. Zapiski byłyby aktualne. I jeśli Anstey nic kłamał, że nazajutrz dziennika już nie było, to ktoś musiał go zabrać w trakcie tych dwunastu godzin.

Detektyw zastanawiał się, jak sformułować następne pytanie, żeby nie wzbudzić jej podejrzeń. Zagaił swobodnym tonem:

– Może i zaniedbaliście go za życia, ale za to bardzo sumiennie zajęliście się nim po śmierci. Najpierw kremacja, a potem pochówek. Czy to nie zbytek sumienności?

Ku jego zdumieniu wybuchnęła, jakby sprowokował ją do podzielenia się uzasadnionym oburzeniem:

– Oczywiście, że tak! Żałosne! Ale to wina Millicent. Powiedziała Wilfredowi, że Michael wielokrotnie wyrażał życzenie, aby spalono jego ciało. Nie wiem, kiedy ani dlaczego tak mówił. Mimo że byli sąsiadami, raczej się sobie nie zwierzali. W każdym razie właśnie tak oznajmiła. Wilfred zaś był równie pewien, że Michael życzyłby sobie ortodoksyjnego, chrześcijańskiego pogrzebu, więc biedaczysko dostał i jedno, i drugie. Oznaczało to wiele dodatkowych kłopotów i wydatków, a doktor McKeith z Wareham musiał razem z Erikiem podpisać akt zgonu. Cały ten ambaras z powodu nieczystego sumienia Wilfreda.

– Dlaczego miałby mieć nieczyste sumienie?

– Och, drobiazg. Po prostu odniosłam wrażenie, że jego zdaniem w jakimś sensie zaniedbano Michaela, wie pan, na ogól ma się takie wyrzuty wobec zmarłych. Czy ta poduszka będzie dobra? Zdaje mi się, że jest za gruba, a pan wygląda na człowieka, który potrzebuje snu. I proszę koniecznie przyjść do Folwarku, jeśli będzie pan czegoś potrzebował. Mleko dostarczają do granicznej bramy. Zamówiłam już dla pana po pół kwarty na każdy dzień. Jeśli będzie za dużo, my je wykorzystamy. To co, wszystko w porządku?

Dalgliesh poddał się tej atmosferze rygorystycznej dyscypliny i odparł łagodnie, że tak. Animusz siostry Rainer, jej pewność siebie, koncentracja na wykonywanej pracy, a nawet uspokajający uśmiech na pożegnanie, wszystko to spowodowało, że znów poczuł się jak pacjent. Pielęgniarka wyprowadziła rower na ścieżkę, wsiadła nań i odjechała, a on odetchnął jak po wizycie pielęgniarki środowiskowej. Nabrał jednak szacunku dla tej kobiety. Prawdopodobnie nie miała nic przeciwko jego pytaniom i odpowiadała na nie z wyraźną ochotą. Zastanawiał go powód takiego zachowania.

II

Był ciepły mglisty poranek, a niebo zasnuły gęste chmury. Gdy detektyw opuścił dolinę i zaczął wspinać się z trudem po ścieżce prowadzącej nad urwisko, spadły pierwsze, ciężkie, leniwe krople deszczu. Morze miało kolor mlecznobłękitny, było ospałe i mętne, deszcz pstrzył grzbiety fal i obmywał je nieregularnymi wzorkami dryfującej piany. Wokół unosił się zapach jesieni, jakby ktoś w oddali, nie zdradzony nawet najmniejszą smużką dymu, palił liście. Wąska ścieżka biegła coraz wyżej i podchodziła do krawędzi urwiska, czasami na tyle blisko, że spacer przyprawiał o zawrót głowy, niekiedy zaś wcinając się głębiej w ląd, pomiędzy kępy poszarzałych paproci orlic, zmierzwionych wiatrem, i niskie chaszcze jeżyn, których jędrne czerwone i czarne owoce wyglądały dość mizernie w porównaniu z soczystymi jagodami rosnącymi w głębi lądu. Cypel był poprzecinany niskimi, powywracanymi murkami kamiennymi i upstrzony wapiennymi głazami. Niektóre, na wpół zagrzebane w ziemi, wystawały krzywo jak jakieś szczątkowe nagrobki zaniedbanego cmentarzyska.

Dalgliesh posuwał się z trudem. Był to jego pierwszy wiejski spacer po chorobie. Specyfika zawodu sprawiała, że piesze wędrówki zawsze należały do rzadkich, acz szczególnych przyjemności. Teraz szedł z niepewnością typową dla pierwszych, słabych kroków rekonwalescenta, a mięśnie i zmysły na nowo odkrywały tę radość, nie z namiętną rozkoszą, lecz z łagodną akceptacją czegoś znanego, Chłonął urywane metaliczne trele i szczebiotanie opoczników, uwijających się pośród jeżyn, samotną czarnogłową mewę siedzącą bez ruchu na występie skalnym jak figura na dziobie okrętu; kępki kopru morskiego z baldaszkami o fioletowym zabarwieniu; żółte dmuchuwre jak szpilki światła na wypłowiałej jesiennej trawie.

Mniej więcej po dziesięciu minutach spaceru ścieżka zaczęła łagodnie opadać i wreszcie przecięła ją wąska dróżką biegnąca z urwiska w stronę lądu. Około sześciu jardów od brzegu morza przechodziła ona w łagodnie wznoszący się płaskowyż porosnięty jasnozieloną darnią i mchem. Dalgliesh nagle przystanął, uderzony jakimś wspomnieniem. Zatem to tutaj przesiadywał Victor Holroyd i z tego miejsca runął w otchłań. Przez chwilę żałował, że to miejsce tak niefortunnie wyrosło na drodze jego spaceru. Myśl o gwałtownej śmierci niszczyła jego poczucie szczęścia. Potrafił jednak zrozumieć, na czym polegała atrakcyjność tego zakątka. Był odludny i osłonięty od wiatru, panowała tu atmosfera intymności i spokoju; dość złudnego jak dla kogoś, kto był więźniem fotela na kółkach i mógł tylko polegać na niezawodności hamulców, gdy chodziło o zachowanie równowagi między życiem a śmiercią. Być może jednak i w tym tkwiła atrakcyjność tego miejsca. Chyba tylko tutaj, górując nad morzem, na tym osamotnionym wrzosowisku mógł Holroyd, sfrustrowany i przykuty do fotela, posiąść iluzję wolności, prawdopodobnie tylko tu mógł sądzić, że panuje nad własnym losem. Może zawsze zamierzał zacząć stąd swój ostateczny szturm w walce o wyzwolenie, nalegając całymi miesiącami, by go przywożono w to właśnie miejsce, czekając stosownej chwili, by nikt w Folwarku Toynton nie podejrzewał, jakie są jego prawdziwe zamiary. Odruchowo Dalgliesh zbadał grunt. Ponad trzy tygodnie minęły od śmierci Holroyda, ale zdawało mu się, że wciąż wyczuwa delikatne wgłębienie w miękkiej darni, tam gdzie stały koła, i mniej wyraźnie ślady, gdzie krótka trawa została udeptana butami policjantów.

Podszedł do krawędzi urwiska i zerknął w dół. Widok, wspaniały i groźny, zaparł mu dech w piersiach. W tym miejscu piaskowiec ustąpił niemal pionowej ścianie z czarnawej gliny, naszpikowanej wapiennymi głazami. Niemal sto pięćdziesiąt stóp niżej skala przechodziła w szeroką popękaną groblę kamiennych płyt i bezkształtnych stert błękitnoniebieskich głazów, które zagracały czoło wybrzeża, jakby rozrzuciła je tu bezładnie potężna szalona ręka. Był odpływ i nierówna smuga piany drgała ospale wśród najdalszych skał. Gdy detektyw spoglądał w dół na to chaotyczne i zdumiewające śmietnisko skał i wody, usiłował sobie wyobrazić, co taki upadek mógł uczynić z ciała Holroyda. Słońce wyszło kapryśnie zza chmur i pas oświetlony promieniami przesunął się po cyplu, dotykając jego karku jak ciepła dłoń, pozłacając paprocie, gładząc na marmur skały przy krawędzi urwiska. Jednak czoło wybrzeża pozostawało w cieniu, groźne i wrogie. Przez chwilę Dalgliesh uwierzył, że spogląda na przeklęty i posępny brzeg, do którego słońce nigdy nie ma dostępu.

Detektyw szedł w stronę Czarnej Wieży zaznaczonej na mapie ojca Baddeleya. Nie tyle kierowała nim ciekawość, ile potrzeba obrania celu wycieczki. Wciąż rozmyślając nad śmiercią Victora Holroyda, natknął się na wieżę niemal nieoczekiwanie. Była to przysadzista, przytłaczająca budowla, okrągła do około dwóch trzecich swej wysokości, ale zwieńczona ośmiokątną kopułą, jak pieprzniczka podziurawiona ośmioma oszklonymi wąskimi okienkami, igiełkami odbitego światła, które nadawały jej wygląd czegoś na kształt latarni morskiej. Wieża zaintrygowała Dalgliesha, więc obszedł ją, dotykając czarnych ścian. Dostrzegł, że zbudowano ją z. bloków wapienia, lecz z wierzchu okryto iłołupkiem, jakby kapryśnie dekorując budowlę paciorkami wypolerowanego dżetu. W niektórych miejscach łupek odpadł, co nadawało wieży dość niechlujny wygląd: czarne opalizujące łuski zagracały podstawę ścian i błyszczały wśród traw. Na północ, osłonięta od morza, rozrastała się jakaś gęstwa roślin. Może ktoś kiedyś usiłował założyć tam ogródek. Teraz zostały po nim tylko kępki michałków, łaty samosiejnych lwich paszcz, nagietków i nasturcji oraz jedna nadwątlona róża z dwoma białymi wynędzniałymi pączkami, z łodygą przygiętą do kamienia, jakby poddała się atakowi pierwszych przymrozków.

Od wschodniej strony wznosił się ozdobny kamienny portyk nad dębowymi drzwiami w żelaznych futrynach. Dalgliesh chwycił ciężką klamkę i nacisnął ją z trudem. Drzwi jednak były zamknięte. Spojrzał do góry i zauważył kamienną tablicę wmurowaną w ścianę portyku. Wykuto na niej inskrypcje:

W TEJ WIEŻY ZMARŁ WILFRED MANCROFT- ANSTEY

27 PAŹDZIERNIKA 1887 ROKU W WIEKU 69 LAT

CONCEPTIO CULPA NASCI PENA LABOR VITA

NECESSI MORI

ADAM Z ST. VICTOR AD 1129

Dziwne epitafium jak na wiktoriańskiego dżentelmena, właściciela ziemskiego, a poza tym jeszcze dziwaczniejsze miejsce na zgon.

Obecny właściciel Folwarku Toynton być może odziedziczył po przodku swą ekscentryczność. Conceptio culpa: teologia grzechu pierworodnego została odrzucona przez współczesnego człowieka wraz z innymi niewygodnymi dogmatami; nawet w 1887 roku musiała już być przestarzała. Nasci pena: narkoza miłosiernie pomogła unieważnić to dogmatyczne stwierdzenie. Labor vita: człowiek technologiczny dwudziestego wieku unikał tego jak mógł. Necessi mori: aha, z tym wciąż nic nie dało się zrobić. Śmierć. Można ją było ignorować, czuć trwogę, a nawet godzić się na nią, lecz nie zdołano jej pokonać. Pozostała równie natrętna jak te pamiątkowe tablice, tyle że jeszcze bardziej trwała. Śmierć: taka sama wczoraj, dzisiaj i zawsze. Czy Wilfred Mancroft Anstey sam obrał to posępne memento mori?

Dalgliesh szedł dalej wzdłuż krawędzi urwiska, obchodząc zatoczkę wypełnioną kamykami. Jakieś dwadzieścia jardów przed nim słabo wytyczona ścieżka prowadziła w dół ku plaży; była stroma i prawdopodobnie zdradliwa podczas deszczowych dni. Częściowo wynikała z naturalnego ukształtowania skał w tym właśnie miejscu, częściowo zaś była dziełem człowieka. Tuż pod stopami detektywa urwisko przechodziło w niemal pionową wapienną ścianę. Ze zdumieniem dostrzegł, że mimo wczesnej pory po skale pięli się dwaj alpiniści przewiązani liną. Człowiek z gołą głową, stojący wyżej, nie mógł być nikim innym jak Juliusem Courtem. Gdy drugi wspinający się zerknął w górę, Dalgliesh rozpoznał twarz pod czerwonym kaskiem. Courtowi towarzyszył Dennis Lerner.

Wchodzili powoli, ale fachowo; na tyle pewnie, że nie czuł potrzeby cofnięcia się, na wypadek gdyby nieoczekiwany widok obcej osoby miał ich zaskoczyć. Musieli już wcześniej tędy się wspinać; widać, że opanowali trasę i techniki. Teraz pokonywali już końcowe podejście. Patrząc na płynne, niespieszne ruchy Courta, ciało przyklejone do skalnej ściany, miał wrażenie, jakby to nie był człowiek, a pijawka. Dalgliesh przypomniał sobie własne wejścia z młodości. Teraz wspinał się w wyobraźni razem z nimi, w myślach rejestrując każdy etap. Trawers w prawo około piętnastu stóp, za pomocą haków; trudny krok do góry; potem jeszcze jeden na niewielki blok skalny; zdobycie następnej półki przy gzymsie; wejście na bruzdę za pomocą dwóch haków i jednej liny aż do poziomej szczeliny; znów przejście bruzdą aż do małej półki w rogu; wreszcie zdobycie szczytu przy użyciu dwóch haków.

Dziesięć minut później Dalgliesh podszedł powoli do miejsca, gdzie Julius przekładał ramiona przez występ skalny. Court podciągnął się i nieco zdyszany stanął obok Dalgliesha. Bez słowa wbił hak w szczelinę skalną przy jednym z większych głazów, przełożył linę, obwiązał się nią w talii i zaczął ją luzować. Ze ściany skalnej dobiegł ich wesoły okrzyk. Julius, z liną wokół pasa, oparł się o głaz i krzyknął: “Jeśli jesteś gotowy, to możesz zaczynać". Zaczął powoli, ostrożnie podciągać linę. W niecały kwadrans potem Dennis Lerner stanął obok niego i zaczął zwijać linę. Mrużąc nerwowo oczy, Dennis zdjął okulary w metalowych oprawkach, otarł z twarzy pył wodny i drżącymi rękoma ponownie założył okulary na nos. Julius spojrzał na zegarek:

– Godzina i dwanaście minut, to jak na razie nasz najlepszy rezultat.

Odwrócił się do Dalgliesha.

– Nie ma wielu terenów wspinaczkowych w tej części wybrzeża. Za dużo tu łupków ilastych, więc dla urozmaicenia próbujemy walczyć z czasem. Czy pan też się wspina? Dysponuję wolnym sprzętem.

– Nie wspinałem się od czasów szkolnych, a sądząc z tego, co widziałem, nie byłbym dla pana partnerem.

Nawet nie usiłował wyjaśniać, że jest jeszcze za słaby po chorobie i bałby się wspinać. Dawniej może próbowałby tłumaczyć swą niechęć, ale już od kilku lat nie obchodziło go, jak ludzie oceniają jego odwagę. Julius powiedział:

– Wilfred kiedyś wchodził ze mną, ale jakieś trzy miesiące temu zauważyliśmy, że ktoś celowo przetarł jedną z jego lin. Akurat mieliśmy się zmierzyć z tym fragmentem skalnym. Nie pozwolił szukać winowajcy. Myślę, że ktoś w Folwarku okazał w ten sposób osobistą niechęć. Wilfred musi od czasu do czasu liczyć się z takimi niefortunnymi okolicznościami. Odgrywanie Bogu pociąga ryzyko zawodowe. Właściwie nie znalazł się w prawdziwym niebezpieczeństwie. Zawsze dokładnie przeglądam sprzęt, zanim zaczniemy wspinaczkę. Ale ten incydent go zdenerwował, a może nawet zapewnił mu wymówkę. Mógł zrezygnować z uprawiania tego sportu. Nigdy nie był w nim za dobry. Teraz wchodzę z Dennisem, jeśli ma akurat wolny dzień, tak jak dzisiaj.

Lerner odwrócił się i uśmiechnął do Dalgliesha. Ten uśmiech zmienił jego twarz, uwolnił ją od napięcia. Teraz pielęgniarz wyglądał jak chłopiec, który wyznaje wielką tajemnicę:

– Na ogół boję się tak samo jak Wilfred, ale powoli nabieram wprawy. To fascynujący sport i coraz bardziej mnie wciąga. Jakieś pół mili stąd jest taka nietrudna skała, półka nurzyków. Tam zacząłem naukę z Juliusem. To naprawdę łagodne wejście. Moglibyśmy spróbować, gdyby pan chciał.

Dalgliesha ujął jego naiwny entuzjazm i chęć zarażenia nim innej osoby.

– Nie sądzę – odparł – by sprawa była warta zachodu, ponieważ wkrótce wyjadę z Toynton.

Zauważył, że wymienili między sobą znaczące spojrzenia. Tylko co one wyrażały? Ulgę? Ostrzeżenie? Satysfakcję?

Trzej mężczyźni stali w ciszy; Dennis kończył zwijać linę. Następnie Julius skinął głową w kierunku Czarnej Wieży.

– Okropna, prawda? Pradziadek Wilfreda wzniósł ją zaraz po przebudowaniu folwarku. Przedtem stała tutaj niewielka elżbietańska rezydencja, ale w 1843 roku strawił ją pożar. Szkoda. Na pewno była ładniejsza niż dzisiejszy folwark. Pradziadek nie miał gustu. Ani dom, ani ten kaprys niezupełnie mu się udały, prawda?

Dalgliesh zapytał:

– Jakim cudem tutaj umarł? Celowo?

– Można i tak powiedzieć. Należał do tych niesympatycznych i upartych ekscentryków, którzy wyjątkowo często rodzili się w czasach wiktoriańskich. Stworzył własną religię opartą, jeśli dobrze zrozumiałem, na księdze Apokalipsy. Wczesną jesienią 1887 roku zamurował się w wieży i zagłodził na śmierć. Sądząc z nieco mętnego testamentu, czekał na drugie przyjście Mesjasza. Mam nadzieję, że się doczekał.

– I nikt go nie powstrzymał?

– Nikt nie wiedział, że tu siedzi. Stary był wariatem, ale sprytnym wariatem. Poczynił przygotowania po cichu, zniósł kamienie i zaprawę i tak dalej, a potem oznajmił, że wyjeżdża na zimę do Neapolu. Znaleziono go dopiero po trzech miesiącach. Na długo przedtem zdarł palce do kości, usiłując stąd wyjść. Ale, niestety, biedak za dobrze przyrządził kamienie z zaprawą.

– To okropne!

– Tak. Dawniej, jeszcze zanim Wilfred odgrodził cypel, miejscowa ludność unikała tego miejsca. Szczerze mówiąc sam tam nie chodzę. Ojciec Baddeley czasami tu zaglądał. Według Grace Willison, odmówił modlitwy za duszę pradziadka, skropił teren święconą wodą i jego zdaniem wieża została odkażona. Wilfred niekiedy tu medytuje, a przynajmniej tak twierdzi. Osobiście uważam, że po prostu ucieka tu od spraw Folwarku. Okropna rodzinna historia chyba go nie przeraża. Zresztą nie dotyczy go osobiście. Jest adoptowanym dzieckiem. Myślę, że Millicent Hammitt już wszystko panu opowiedziała.

– Jeszcze nie. Prawie z nią nie rozmawiałem.

– Nie ma obawy, zdąży to zrobić.

Dennis Lerner wyznał nagle ku zdziwieniu Dalgliesha:

– A ja lubię Czarną Wieżę, szczególnie latem, gdy cypel jest spokojny i złoty, a słońce odbija się od czarnego kamienia. To symbol, prawda? Wygląda wręcz magicznie, nierealnie, jak dziecinny kaprys. W głębi zaś czai się groza, ból, szaleństwo i śmierć. Powiedziałem to kiedyś ojcu Baddeleyowi.

– I co on na to? – zapytał Julius.

– Powiedział: “O nie, mój synu, w głębi jest miłość Boga". Julius mruknął:

– Niepotrzebny mi ten falliczny symbol wzniesiony przez wiktoriańskiego ekscentryka, bym pamiętał, że pod skórą znajduje się czaszka. Jak każdy rozsądny człowiek sam przygotowuję sobie linię obrony.

– Jaką? – zapytał Dalgliesh.

Było to ciche pytanie, ale nawet w jego własnych uszach zabrzmiało jak rozkaz. Julius uśmiechnął się:

– Pieniądze i radości, które można za nie nabyć. Rozrywka, przyjaźń, piękno, podróże. A kiedy to nie poskutkuje, o czym raczył nam przypomnieć pański przyjaciel, ojciec Baddeley, i czterej jeźdźcy Apokalipsy, wyczekiwani przez Dennisa, wkroczą do akcji, trzy kule z lugera. – Znów spojrzał ku wieży. – Tymczasem obejdę się bez pouczeń. Mam w sobie połowę irlandzkiej krwi i jestem przesądny. Zejdźmy na plażę.

Ostrożnie zsuwali się po skalnej ścieżce. U stóp skał leżał porządnie złożony brązowy habit Dennisa Lernera, przyciśnięty kamieniem. Dennis włożył habit, zmienił buty do wspinaczki na sandały, które wyjął z kieszeni, i po tym przeobrażeniu dołączył do towarzyszy, niosąc kask pod pachą. Poszli wzdłuż wybrzeża.

Wszyscy trzej wyglądali na zmęczonych i nikt się nie odzywał, dopóki nie minęli skał. Teraz szli w cieniu czarnego iłołupka. Tu jeszcze wyraźniej widzieli strukturę brzegu, szeroką błyszczącą platformę gliny poprzetykanej głazami, popękanej i pooranej szczelinami jak po trzęsieniu ziemi, posępne niegościnne wybrzeże. Śliskie wodorosty wypełniały czarne wgłębienia; aż trudno było uwierzyć, że w jakimś północnym morzu wyrastało coś tak egzotycznie zielonego. Nawet wszędobylskie śmieci plaż – poczerniałe drewno, kartony, w których piana wyglądała jak brunatna zgorzel, butelki, końcówki poczerniałych lin, kruche, zbielałe kości morskich ptaków – wszystko wyglądało jak ponure szczątki po katastrofie, smutne odpady martwego świata.

Powodowani jakimś wspólnym impulsem szli teraz bliżej siebie i ostrożnie stąpali po zdradliwych skałach, aż dotarli do miejsca, gdzie woda obmywała płaskie kamienie, tak że Dennis musiał unieść nieco habit. Nagle Julius przystanął i odwrócił się w kierunku skalnej ściany. Dalgliesh również spojrzał w tę stronę, tylko Dennis wciąż uparcie patrzył w morze.

– Nadchodził przypływ. Woda sięgała już gdzieś tutaj. Zszedłem na plażę tą samą ścieżką, którą tu przyszliśmy. Musiałem ostro biec przez kilka minut, ale była to krótsza, a właściwie jedyna droga. Nie widziałem ani jego, ani fotela. Przedzierałem się przez kamienie. Gdy dotarłem do czarnej skały, zmusiłem się, by na niego spojrzeć. Najpierw nie dostrzegłem nic niezwykłego, tyle że morze kotłowało się wśród skał. Później zobaczyłem jedno z kół fotela. Leżało na płaskiej skale, a słońce odbijało chrom i metalowe szprychy. Wyglądało to elegancko, jakby ktoś specjalnie ułożył koło właśnie w tamtym miejscu. Odnosiłem wręcz wrażenie, iż nie był to przypadek. Myślę, że koło odbiło się po uderzeniu w skałę i potoczyło na tę płaską powierzchnię. Pamiętam, że podniosłem je i rzuciłem w stronę brzegu, wybuchając śmiechem. Zapewne w wyniku szoku. Ten śmiech odbijał się echem od skalnej ściany.

Lerner nadal spoglądał w morze, ale powiedział zduszonym głosem:

– Pamiętam. Słyszałem cię. Myślałem, że to Victor się śmieje; to brzmiało jak jego śmiech.

– To znaczy, że widział pan wypadek? – zapytał Dalgliesh Juliusa.

– Z odległości około pięćdziesięciu jardów. Po obiedzie przyjechałem do domku z Londynu i postanowiłem trochę popływać. Był wyjątkowo ciepły dzień jak na wrzesień. Właśnie przechodziłem przez cypel, gdy zobaczyłem, że fotel ruszył do przodu. Nic nie mogłem zrobić. Nikt już nie mógł nic zrobić. Dennis leżał na trawie jakieś dziesięć jardów od Holroyda. Zerwał się na równe nogi i ruszył za fotelem, wyjąc niczym zjawa zwiastująca śmierć. Później zaczął biegać w kółko nad krawędzią urwiska, machając rękami jak wielki brunatny ogłupiały gawron.

Lerner mruknął przez zaciśnięte wargi:

– Wiem, że nie wykazałem się zbytnią odwagą.

– Drogi chłopcze, to nie była chwila na odznaczanie się odwagą. Trudno było oczekiwać, że skoczysz za nim ze skały, chociaż przez chwilę bałem się, że zamierzasz to uczynić. – Odwrócił się w stronę Dalgliesha.

– Zostawiłem Dennisa. Leżał na trawie w stanie szoku. Zatrzymałem się tylko, by ryknąć, że ma sprowadzić pomoc z Folwarku Toynton i ruszyłem ku skalnej ścieżce. Dennis wstał po dziesięciu minutach i ruszył po pomoc. Myślę, że byłoby rozsądniej, gdybym się nim zajął, a potem zabrał go ze sobą na dół, żeby mi pomógł uporać się z ciałem. Prawie je wypuściłem.

Dalgliesh odezwał się:

– Fotel musiał przejechać przez krawędź ze znaczną prędkością, skoro wylądował aż tutaj.

– Dziwne, prawda? Szukałem go bardziej w głębi lądu. Potem zobaczyłem plątaninę metalu mniej więcej dwadzieścia stóp na prawo.

Już zmyła ją fala. W końcu dostrzegłem Holroyda. Wyglądał jak wielka śnięta ryba unoszona na wodzie. Nawet za życia miał bieda-czysko bladą i opuchniętą twarz, to wskutek sterydów, które aplikował mu Eric. Teraz wyglądał wręcz groteskowo. Musiał wylecieć z fotela przed uderzeniem o skały; w każdym razie leżał w sporej odległości od wraku. W chwili śmierci miał na sobie tylko luźne spodnie i bawełnianą koszulkę, a teraz poszarpaną przez skały koszulkę zabrało morze, widziałem więc jego wielki biały tors, który obracał się i unosił wraz z ruchami fal. Miał roztrzaskaną głowę i rozciętą arterię szyi. Musiał obficie krwawić, a morze dokonało reszty. Gdy do niego dotarłem, piana wciąż była zabarwiona na różowo, wyglądało to zupełnie jak płyn do kąpieli. On zaś był zupełnie pozbawiony krwi, jakby miesiącami leżał w morzu. Bezkrwawy trup, półnagi, unoszony przez fale. -

Bezkrwawy trup. Bezkrwawe morderstwo.

Zwrot ten zupełnie samoistnie zaświtał w umyśle Dalgliesha. Detektyw zapytał całkiem obojętnie, jakby go to właściwie nie interesowało:

– Jak go pan wyciągnął?

– Nie było to łatwe. Jak powiedziałem, nadchodził przypływ. Udało mi się wepchnąć mu za pasek mój ręcznik kąpielowy. Próbowałem przeciągnąć go na jedną z wyższych skał i była to dla nas obu czynność mało godziwa. Był znacznie cięższy ode mnie, a przemoczone spodnie dodawały mu wagi. Bałem się nawet, że się zsuną. Pewnie by to nie miało żadnego znaczenia, ale wtedy wydawało mi się, iż należy mu pozwolić na zachowanie resztek godności. Wykorzystywałem każde uderzenie fali, aby go przesunąć nieco bliżej brzegu i udało mi się jakoś wciągnąć go tu, na tę skałę, jeśli dobrze pamiętam. Sam byłem przemoczony i roztrzęsiony. Nawet przypominam sobie moje zdziwienie, że słońce nie suszyło mi ubrania, mimo że było ciepło.

Dalgliesh spoglądał na profil Lernera podczas tego recitalu. Puls w chudej, opalonej szyi tłoczył krew jak pompa. Detektyw powiedział chłodno:

– Wygląda na to, że śmierć Holroyda była bardziej przykra dla pana niż dla niego.

Julius Court roześmiał się:

– Musi pan pamiętać, że nie każdy obdarzony jest pańskim zawodowym zamiłowaniem do takich rozrywek. Gdy dociągnąłem tu ciało, po prostu trzymałem je uparcie jak rybak swoją zdobycz, aż z Folwarku Toynton przybyła grupa z noszami. Przyszli krótszą, lecz trudniejszą drogą wzdłuż plaży, potykając się i przewracając na kamieniach, obładowani jak niezbyt dobrze zorganizowana grupa wycieczkowiczów.

– A co z fotelem?

– Przypomniałem sobie o nim dopiero w Toynton. Oczywiście, trzeba już go było spisać na straty. Wszyscy o tym wiedzieliśmy. Pomyślałem jednak, że może policja zechce sprawdzić, czy hamulce nie miały defektu. Sprytne z mojej strony, prawda? Nikomu innemu nie przyszło to nawet do głowy. Tyle że gdy zmontowano grupę z Folwarku, by poszukać wózka, znaleziono tylko dwa koła i główną część fotela. Dwie boczne z zapadkowymi hamulcami już zniknęły. Policjanci badali miejsce dokładniej następnego ranka, ale i oni nie mieli więcej szczęścia.

Dalgliesh chciał zapytać, kto z Folwarku Toynton prowadził poszukiwania. Postanowił jednak nie zdradzać zainteresowania tą sprawą. Wmówił sobie przecież, że to go nie interesuje. Gwałtowne zgony przestały go zajmować, a ten akurat oficjalnie i tak nigdy by go nie dotyczył. Dziwne jednak, że nie udało się znaleźć dwóch najważniejszych mechanizmów fotela. Skaliste wybrzeże z przepaścistymi szczelinami, zagłębieniami z wodą, niezliczonymi kryjówkami byłoby wręcz idealne, by coś takiego schować. Lecz przecież miejscowa policja musiała o tym wiedzieć. Doszedł do wniosku, że o to między innymi będzie musiał taktownie zapytać na posterunku. Ojciec Baddeley poprosił go o pomoc na dzień przed śmiercią Holroyda, ale to nie oznaczało, że oba wydarzenia nie miały ze sobą nic wspólnego. Zapytał:

– Czy ojca Baddeleya bardzo zmartwiła śmierć Holroyda? Sądzę, że tak.

– O tak, gdy się już o niej dowiedział. Ale nastąpiło to dopiero po tygodniu. Dochodzenie już zakończono i Holroyda pochowano. Myślałem, że Grace Willison panu o tym powiedziała. Michael i Victor nieźle nam zaszli tego dnia za skórę. Gdy Dennis przybył z wieściami do Folwarku, grupa ratunkowa wyruszyła, nie mówiąc nic pacjentom. Było to zrozumiałe, choć niefortunne. Gdy wracaliśmy jakieś czterdzieści minut później i wchodziliśmy przez frontowe drzwi ze szczątkami Holroyda, które w dodatku prawie zsuwały się z noszy, Grace Willison jechała przez korytarz. Na domiar złego zemdlała wskutek szoku. Tak czy owak Wilfred pomyślał, że czas, by Michael zapracował na swoje wynagrodzenie, i wysłał Erica do Chaty Nadziei. Eric zastał go powalonego atakiem serca. Wezwano jeszcze jeden ambulans – pomyśleliśmy sobie bowiem, że Michael zmarłby z pewnością, gdyby musiał jechać do szpitala z tym, co zostało po Victorze – więc staruszek odjechał w stanie błogiej niewiedzy. Pielęgniarka na oddziale przekazała mu wieści o Victorze, gdy tylko lekarze doszli do wniosku, że staruszek ma się na tyle lepiej, że zniesie tę wiadomość. Według niej przyjął to spokojnie, ale z pewnością był przygnębiony. Chyba napisał do Wilfreda list kondolencyjny. Ojciec Baddeley miał zawodową smykałkę polegającą na obwinianiu się za śmierć innych ludzi, a on i Holroyd nie przepadali za sobą. Podejrzewam, że możliwość samobójstwa przygnębiała go, bo dotyczyła jego zawodowych przekonań.

Nagle Lemer powiedział cichym głosem:

– Ja też czuję się odpowiedzialny. – Dalgliesh zerknął na niego:

– Albo zepchnął pan Holroyda z urwiska, albo nie. Jeśli nie, to poczucie winy jest słabostką.

– A jeśli zepchnąłem?

– Wtedy jest groźną słabostką.

Julius roześmiał się:

– Victor popełnił samobójstwo. Ty to wiesz, ja to wiem, wiedzą to wszyscy, którzy znali Victora. Jeśli zaczynasz fantazjować na temat jego śmierci, masz szczęście, że tego popołudnia postanowiłem popływać i akurat wtedy podszedłem do krawędzi urwiska.

Trójka mężczyzn z trudem posuwała się wzdłuż kamienistego brzegu. Spoglądając na bladą twarz Lemera, Dalgliesh dostrzegał lekkie drganie mięśni w kąciku obwisłych ust i wiecznie niespokojne mrugające oczy. Policjant doszedł do wniosku, że mieli już dość rozmów o Holroydzie. Zaczął pytać o skały. Lemer ochoczo odwrócił się w jego stronę.

– Fascynujące, prawda? Uwielbiam to wybrzeże, bo jest bardzo zróżnicowane. Takie same łupki znajdują się dalej na zachód w Kimmeridge; tam nazywają się węglem z Kimmeridge. Można je bez trudu palić. Próbowaliśmy to robić w Folwarku Toynton; Wilfred pragnął samowystarczalności nawet w sprawie ogrzewania. Ale tak śmierdziało, że musieliśmy zrezygnować. Ten fetor dosłownie nas wykurzył. Podobno ludzie usiłowali eksploatować iłołupki już od połowy osiemnastego wieku, lecz nikomu jeszcze nie udało się zlikwidować odoru. Ta czarna skała wygląda teraz niezbyt ciekawie, ale jeśli się ją wypoleruje pszczelim woskiem, błyszczy jak agat. Zresztą widział pan efekt na ścianach Czarnej Wieży. Ludzie robili z tego ozdoby jeszcze w rzymskich czasach. Mam książkę o geologii tutejszego wybrzeża, jeśli to pana interesuje, mógłbym też panu pokazać moje zbiory amonitów. Wilfred uważa, że nie powinienem ich gromadzić, gdyż skały i tak już są ogołocone, więc przestałem je kolekcjonować. Lecz posiadam całkiem ciekawy zbiór. Podejrzewam, że mam nawet część łupkowego naramiennika z epoki żelaza.

Julius Court stąpał po kamieniach kilka stóp przed nimi. Odwrócił się i zawołał:

– Dennis, nie nudź gościa tym swoim entuzjazmem dla starych skał. Pamiętaj, co powiedział. Nie będzie w Toynton na tyle długo, żeby to miało sens.

Uśmiechnął się do Dalgliesha. Jego słowa zabrzmiały jak wyzwanie.

Przed wyjazdem do Wareham Dalgliesh napisał do Billa Moriarty'ego w Scotland Yardzie. Podał zwięzłe informacje o personelu i pacjentach Folwarku Toynton oraz zapytał, czy coś o nich oficjalnie wiadomo. Wyobraził sobie reakcję Billa na ten list, podobnie jak mógł przewidzieć styl jego odpowiedzi. Moriarty był pierwszorzędnym detektywem, ale z wyjątkiem oficjalnych raportów używał żartobliwego, niby jowialnego stylu, gdy rozmawiał lub pisał o kryminalnych przypadkach, zupełnie jakby usiłował odkazić przemoc humorem albo zademonstrować swą zawodową zimną krew w obliczu śmierci. Lecz o ile styl Moriarty'ego był podejrzany, o tyle jego informacje zawsze szczegółowe i dokładne. Co więcej, detektyw działał szybko.

Dalgliesh zatrzymał się w wiosce Toynton, by wysłać list. Zadzwonił też na policję i zapowiedział swoją wizytę na posterunku. Oczekiwano go więc i przygotowano się na jego przybycie. Nadinspektor został wezwany nieoczekiwanie na naradę ze swym komisarzem policji, lecz zostawił list z przeprosinami oraz wydał instrukcje dotyczące przyjmowania gościa. W ostatnich słowach do detektywa-inspektora Daniela, który miał pełnić honory domu, powiedział:

– Szkoda, że nie zobaczę się z komendantem. Spotkałem go w zeszłym roku, gdy miał odczyt w Bramshill. Przynajmniej temperuje arogancję policji stołecznej dobrymi manierami i skromnością. To bardzo radosne przeżycie spotkać mieszkańca smogu, który nie traktuje sił prowincjonalnych w taki sposób, jakby je rekrutowano czając się przed jaskiniami z kawałkami surowego mięsa na tyczce. Może i jest pupilkiem komisarza, ale to przyzwoity gliniarz.

– Czy on czasem nie pisze wierszy?

– Nie próbowałbym się wkradać w jego łaski, wspominając o tym. Ja dla rozrywki układam krzyżówki, co prawdopodobnie wymaga takiego samego wysiłku intelektualnego, lecz nie oczekuję, że ludzie będą mi w związku z tym prawili komplementy. Wypożyczyłem z biblioteki jego ostatnią książkę. “Niewidoczne blizny". Czy sądzicie, że tytuł jest ironiczny, biorąc pod uwagę fakt, iż autorem jest gliniarz?

– Trudno mi powiedzieć, panie nadinspektorze, ponieważ nie czytałem tej książki.

– Rozumiałem tylko jeden wiersz na trzy, ale może sobie pochlebiam. Czy powiedział, co stanowi powód jego wizyty?

– Nie, panie nadinspektorze, ale ponieważ mieszka w Folwarku Toynton, przypuszczalnie interesuje go przypadek Holroyda.

– Niby dlaczego? Na wszelki wypadek niech przyjdzie sierżant Vamey.

– Zaprosiłem Vameya na wspólny obiad. Myślałem o tym samym pubie, co zawsze.

– Czemu nie? Niech komendant zobaczy, jak żyją biedacy.

I w ten oto sposób po zwyczajowych, wstępnych uprzejmościach zaproszono Dalgliesha na obiad do pubu Pod Książęcym Herbem. Było to niezbyt pociągające miejsce, niewidoczne z Ulicy Głównej, a dochodziło się do niego ciemnym zaułkiem między składem nasiennym a jednym z tych sklepików, które często spotyka się w prowincjonalnych miasteczkach, gdzie z sufitu zwisają wszelakie narzędzia ogrodnicze, zestawy cynowanych wiader, balii oraz szczotek, sznurów, aluminiowych czajników i smyczy dla psów, a wszędzie unosi się zapach parafiny i terpentyny. Inspektor Daniel i sierżant Vamey zostali powitani niezbyt wylewnie, ale za to z wyraźną satysfakcją przez tęgiego właściciela w koszuli z długimi rękawami. Bez wątpienia należał on do tych oberżystów, którzy mogli zaprosić miejscowych policjantów do pubu bez obawy o utratę dobrego imienia. Bar był zatłoczony, zadymiony i rozbrzmiewał dorsecką gwarą. Daniel poprowadził ich wąskim przejściem na dół. Czuć tu było piwo i urynę, lecz po chwili wyszli na niespodziewanie słoneczny dziedziniec wysypany kamykami. Pośrodku rosła wiśnia, a jej pień otaczała drewniana ławka oraz tuzin mocnych stolików i drewnianych krzesełek ustawionych na płaskich kamieniach, które z kolei otaczały mniejsze kamyki. Podwórze było puste. Stali klienci chyba zbyt dużo czasu w pracy spędzali na wolnym powietrzu, więc nie uznawali tego miejsca za godną alternatywę zadymionego, ale swojskiego i wesołego baru, natomiast turyści, którzy potrafiliby je docenić, pewnie nie umieliby tu trafić, penetrując bar Pod Książęcym Herbem.

Oberżysta, nie czekając na zamówienie, przyniósł dwie półkwarty piwa, talerz bułeczek z serem, słoiczek ostrego sosu korzennego domowej roboty i wielką misę z pomidorami. Dalgliesh poprosił o to samo. Piwo smakowało doskonale, ser był angielskim cheddarem, pieczywo miejscowego wypieku w niczym nie przypominało papki z masowej produkcji. Masło było nie solone, a pomidory pachniały słońcem. Jedli w niewymuszonej ciszy.

Inspektor Daniel był potężnie zbudowanym mężczyzną, miał sześć stóp wzrostu, ogorzałą twarz i niesforną czuprynę gęstych siwych włosów, która sterczała mu na wszystkie strony. Musiał się już zbliżać do wieku emerytalnego. Jego czarne oczy patrzyły niespokojnie, przesuwając się bezustannie po twarzach z wyrazem lekkiego rozbawienia, pobłażania i satysfakcji, jak gdyby czuł się osobiście odpowiedzialny za funkcjonowanie świata i jakby w zasadzie był zadowolony z całokształtu tegoż mechanizmu. Ów kontrast między błyszczącymi niespokojnymi oczami a powolnymi ruchami i mocnym prowincjonalnym akcentem wprawiał Dalgliesha w zakłopotanie.

Sierżant Vamey był dwa cale niższy i miał okrągłą, łagodną, chłopięcą twarz, na której jak dotąd doświadczenie nie wycisnęło swego piętna. Wyglądał bardzo młodo, niczym wzorzec młodocianego oficera, którego chłopięca uroda prowokuje wieczne narzekania ludzi w średnim wieku, marudzących, że policjanci co roku są młodsi. Jego zachowanie względem starszych stopniem było taktowne, ale nie pochlebne i nie uniżone. Dalgliesh podejrzewał, że sierżant jest bardzo pewny siebie, choć próbuje to ukrywać. Gdy mówił o śledztwie po śmierci Holroyda, Dalgliesh zrozumiał powód. Oto miał do czynienia z wysoce kompetentnym, młodym oficerem, który doskonale wiedział, gdzie zmierza i w jaki sposób chce tam dotrzeć.

Dalgliesh delikatnie wyłuszczył powód wizyty.

– Byłem chory, kiedy ojciec Baddeley do mnie napisał, a kiedy tu przyjechałem, już nie żył. Nie sądzę, by chciał się ze mną skonsultować w jakiejś ważnej sprawie, ale sumienie mi mówi, że trochę go zaniedbałem. Doszedłem do wniosku, iż powinienem z wami porozmawiać i dowiedzieć się, czy w Folwarku Toynton działo się coś takiego, co mogłoby go niepokoić. Muszę przyznać, że wydaje mi się to bardzo mało prawdopodobne. Oczywiście, powiedziano mi o śmierci Victora Holroyda, ale on zginął dzień po tym, jak ojciec Baddeley do mnie napisał. Zastanawiałem się jednak, czy to, co go martwiło, nie wiązało się ze śmiercią Holroyda.

– Nie było żadnych dowodów na to, by śmierć Holroyda obchodziła kogokolwiek poza nim samym – powiedział sierżant Vamey. – Chyba pan wie, że wyniki sekcji zwłok potwierdziły, iż była to przypadkowa śmierć. Doktor Maskell zasiadał w ławie przysięgłych i, jeśli chodzi o moje zdanie, po tym werdykcie odczuł ulgę. Pan Anstey jest tu szanowanym obywatelem, nawet jeśli tam, w Folwarku Toynton, odcinają się od reszty świata. Nikt nie chciał przysparzać mu zmartwień. Ja jednak uważam, proszę pana, że było to ewidentne samobójstwo. Holroyd prawdopodobnie zrobił to pod wpływem impulsu. Na ogół wożono go na szczyt skały w inne dni, wówczas podjął decyzję nagle. Mamy zeznania panny Grace Willison i pani Ursuli Hollis, które siedziały z Holroydem na patiu. Podobno wezwał Dennisa Lemera i zmusił go gderaniem, żeby pielęgniarz zabrał go na spacer. Lerner zeznał, że pacjent podczas jazdy był w wyjątkowo złym nastroju, a gdy dotarli na zwykłe miejsce na skale, stał się bardzo opryskliwy. Lerner wziął książkę i położył się w pewnej odległości od niego. Tam go zobaczył pan Julius Court, kiedy wyłonił się zza wzgórza akurat w chwili, gdy fotel ruszył po zboczu i wyleciał poza krawędź urwiska. Kiedy następnego ranka badałem grunt, w miejscu gdzie leżał Lemer, trawa była odciśnięta, a kwiatki połamane. Książka z biblioteki, “Geologia wybrzeża Dorset", wciąż leżała w trawie, tam gdzie ją upuścił. Myślę, proszę pana, że Holroyd celowo go denerwował, wolał, aby Lerner się nieco odsunął, bo wtedy nie mógł do niego dobiec, gdy zwolnił hamulce.

– Czy Lemer wyjaśnił w sądzie, co dokładnie powiedział mu Holroyd?

– Wystarczająco dokładnie, proszę pana; przyznał, że Holroyd szydził, iż pielęgniarz jest homoseksualistą, nie stara się dobrze pracować w Folwarku Toynton, szuka łatwego życia i jest niedelikatny oraz niekompetentny.

– Trzeba przyznać, że dość dokładnie to wszystko określił. Co z tego jest prawdą?

– Trudno powiedzieć, proszę pana. Może wszystko, łącznie z pierwszym; nie znaczy to jednak, że Lemer chciał, by mu Holroyd coś takiego wypominał.

Inspektor Daniel wtrącił się do rozmowy:

– Na pewno nie jest niedelikatnym pielęgniarzem. Moja siostra Ella również wykonuje ten zawód w domu opieki Meadowlands nie opodal Swanage. Stara pani Lerner – ma już ponad osiemdziesiąt lat – jest u nich pacjentką. Syn odwiedza ją regularnie i kiedy mają dużo pracy, sam im chętnie pomaga. Dziwne, że nie stara się tam o posadę, ale może to dobrze, że oddziela życie zawodowe od prywatnego. Mogą też nie mieć wolnego etatu dla pielęgniarza. Poza tym nie ulega wątpliwości, iż chce być lojalny względem Wilfreda Ansteya. W każdym razie Ella ma bardzo wysokie zdanie o Dennisie Lernerze. Dobry syn – tak o nim mówi. Niezła część jego zarobków musi iść na to, by jego mama mogła przebywać w Meadowlands. Jak wszystkie dobre miejsca, i tamto nie jest tanie. Nie, ja przypuszczam, że z tego Holroyda był po prostu niemożliwy facet. Folwark będzie znacznie szczęśliwszy bez niego.

– Niemniej, wybrał sobie osobliwy sposób na popełnienie samobójstwa – powiedział Dalgliesh. – Dziwi mnie też, że potrafił sam wprawić w ruch ten fotel.

Sierżant Varney napił się piwa.

– Mnie też to zdziwiło, proszę pana. Nie mogliśmy jednak złożyć wózka, więc nie dało się tego sprawdzić. Lecz Holroyd był tęgim facetem, sądzę, że o siedem funtów cięższym ode mnie. Przeprowadziłem eksperymenty z jednym ze starszych foteli w Folwarku Toynton, w miarę podobnym do modelu jego wózka. Przy założeniu, że grunt był wystarczająco twardy, a spadek zbocza dość znaczny, można wprawić fotel w ruch nagłym szarpnięciem. Julius Court zeznał, że widział, jak ciało Holroyda poruszyło się niczym przy szarpnięciu, ale nie był w stanie określić z odległości, w której się znajdował, czy szarpnięto wózek, czy też była to spontaniczna reakcja Holroyda, gdy zorientował się, że fotel rusza do przodu. Poza tym trzeba pamiętać, proszę pana, że byłoby mu trudno się zabić za pomocą innych metod. Był przecież prawie bezwładny. Najłatwiej byłoby zażyć jakieś leki, lecz wszystkie są zamknięte w gabinecie na wyższym piętrze; nie mógł liczyć na to, że bez czyjejś pomocy uda mu się zdobyć coś naprawdę skutecznego. Mógł próbować powiesić się na ręczniku w łazience, ale w łazienkach i toaletach nie ma zamków. Chodzi o to, że pacjenci mogą nagle zasłabnąć albo nie mieć sił wezwać pomocy, lecz oznacza to również, że trudno tam znaleźć jakieś intymne miejsce.

– A może fotel miał jakiś defekt?

– Myślałem o tym, proszę pana, i oczywiście poruszono tę sprawę podczas śledztwa. Lecz udało nam się odzyskać tylko siedzenie i jedno koło. Nie znaleziono dwóch bocznych części z hamulcami ręcznymi i poprzeczki z urządzeniem zapadkowym.

– Czyli tych właśnie części fotela, w których można by stwierdzić defekt hamulców, naturalny bądź wywołany celowo.

– Ale w tym celu należałoby znaleźć owe części, proszę pana, i mieć nadzieję, że morze ich zbytnio nie uszkodziło. Niestety, nigdy ich nie odnaleziono. Ciało wypadło z fotela albo w powietrzu, albo przy uderzeniu i Court, rzecz jasna, skoncentrował się na jego wydobyciu. Miotały nim fale przyboju, spodnie nasiąkły wodą i Court nie mógł zbyt daleko przesunąć zwłok. Przełożył ręcznik kąpielowy za pasek Holroyda i utrzymał go do chwili nadejścia pomocników z noszami. Przyszedł pan Anstey, doktor Hewson, siostra Moxon i majster Albert Philby. Razem jakoś wciągnęli ciało na nosze i plażą poszli do Folwarku Toynton. Dopiero wtedy zadzwonili do nas. Gdy tylko dotarli do Folwarku, pan Court doszedł do wniosku, że należałoby odzyskać wózek, aby go sprawdzić, więc wysłał Philby'ego na poszukiwania. Siostra Moxon zgłosiła się do pomocy. Morze przesunęło się tymczasem o jakieś dwadzieścia jardów. Znaleźli tylko siedzenie, oparcie i jedno z kół.

– Dlaczegóż to Dorothy Moxon poszła na poszukiwania? Spodziewałbym się raczej, że zostanie z pacjentami.

– Ja też, proszę pana, ale Anstey nie chciał opuszczać Folwarku Toynton, a doktor Hewson uważał, że jego miejsce jest przy zwłokach. Siostra Rainer miała wolne tego popołudnia i nie było kogo wysłać, chyba że panią Millicent Hammitt, lecz nie sądzę, by ktoś brał ją pod uwagę. Ważne zaś było, by przynajmniej dwie pary oczu szukały fotela, zanim się ściemni.

– A Julius Court?

– Pan Court i pan Lerner uważali, że powinni być w Folwarku Grange, gdy my przyjedziemy.

– Bardzo słusznie. A zatem kiedy przybyliście na miejsce, było już chyba za ciemno, by przeprowadzić poszukiwania.

– Tak, proszę pana, przyjechaliśmy do Folwarku Toynton czternaście minut po siódmej. Właściwie przesłuchaliśmy tylko wszystkich i dokonaliśmy formalności związanych z przewiezieniem ciała do kostnicy. Do rana nie dało się nic więcej zrobić. Nie wiem, czy widział pan to wybrzeże podczas odpływu. Przypomina wielką płachtę po czarnym cukierku toffi, który jakiś olbrzym roztrzaskał dla zabawy gigantycznym młotem. Przeszukaliśmy dokładnie duży obszar wybrzeża, ale jeśli metalowe części wpadły w szczeliny między tymi skałami, można by je znaleźć tylko przy użyciu detektora metali – i sporej dozie szczęścia – żeby zaś je wydostać, należałoby zastosować specjalistyczny sprzęt. Najprawdopodobniej wciągnęło je gdzieś pod kamienie. Podczas przypływu są tam mocne wiry. Dalgliesh zapytał:

– Czy był jakiś szczególny powód, dla którego Holroyd postanowił popełnić samobójstwo? To znaczy… dlaczego właśnie wtedy?

– Pytałem o to, proszę pana. Tydzień wcześniej, czyli piątego września, pan Court, doktor Hewson i jego żona zabrali Holroyda samochodem Courta do Londynu. Chciał się zobaczyć ze swoimi prawnikami i z konsultantem w Szpitalu Świętego Zbawiciela. To dawny szpital doktora Hewsona. Podobno Holroydowi uzmysłowiono, że niewiele da się zrobić, by poprawić stan jego zdrowia. Doktor Hewson powiedział, iż wiadomość ta nieszczególnie go załamała. Niczego innego się nie spodziewał. Zeznał również, że Holroyd właściwie nalegał na tę konsultację, by mieć powód wyjazdu do Londynu. Był niespokojnym duchem i chętnie od czasu do czasu wyjeżdżał z Folwarku Toynton. Ponieważ pan Court i tak jechał do Londynu, zaproponował skorzystanie z jego samochodu. Ta pielęgniarka, pani Moxon, i pan Anstey twierdzili uparcie, że Holroyd nie wrócił szczególnie przygnębiony, ale im w pewnym sensie zależy, żeby obalić teorię o samobójstwie. Pacjenci powiedzieli mi coś wręcz przeciwnego. Podobno po powrocie Holroyd się zmienił. Nie powiedzieli, że był załamany, ale twierdzili, iż bynajmniej nie żyło się z nim łatwiej. Robił wrażenie podekscytowanego. Panna Willison użyła nawet słowa – podnieconego. Mówiła, że ewidentnie do czegoś się przymierzał. Chyba nie ma wątpliwości, iż Holroyd sam się zabił. Gdy ją o to zapytałem, oczywiście obruszyła się na takie domniemanie i martwiła się z powodu pana Ansteya. Nie chciała dać temu wiary. Myślę jednak, że tak naprawdę to wierzyła.

– A co z tą wizytą Holroyda u prawnika? Może dowiedział się czegoś nieprzyjemnego?

– To stara firma rodzinna, Holroyd i Martinson z Bedford Rów. Starszy brat Holroyda jest tam teraz głównym udziałowcem. Dzwoniłem do niego, lecz niewiele wskórałem. Według niego wizyta miała w zasadzie czysto rodzinny charakter, Victor zaś nie był bardziej przygnębiony niż zazwyczaj. Nigdy nie byli ze sobą w serdecznych stosunkach, ale pan Martin Holroyd odwiedzał brata od czasu do czasu w Folwarku Toynton, szczególnie jeśli chciał porozmawiać z panem Ansteyem o jego sprawach.

– Czy to znaczy, że Holroyd i Martinson są prawnikami Ansteya?

– Z tego co wiem, reprezentują tę rodzinę już od ponad stu pięćdziesięciu lat. To bardzo stary układ. W ten sposób zresztą Victor trafił do Folwarku. Był pierwszym pacjentem Ansteya.

– Cóż więc się stało z fotelem Holroyda? Czy ktoś w Folwarku Toynton mógł go celowo zepsuć, na przykład w dniu śmierci Holroyda albo dzień wcześniej?

– Oczywiście, chociażby Philby. Miałby ku temu sposobność. Ale nie tylko on. Wózek Holroyda był dosyć ciężki i trzymano go w pracowni na końcu pasażu w południowej przybudówce. Nie wiem, czy jest pan zorientowany, lecz można tam łatwo dotrzeć, nawet fotelem na kółkach. W zasadzie to pracownia Philby'ego. Ma tam standardowe wyposażenie warsztatu i trochę sprzętu do stolarki i ślusarki. Również pozostałym pacjentom wolno ze wszystkiego korzystać, a nawet zachęca się ich, by mu pomagali i rozwijali własne zainteresowania. Holroyd też zgłębiał podstawy stolarki, zanim się na dobre nie rozchorował, a pan Carwardine od czasu do czasu rzeźbi w glinie. Pacjentki na ogół nie korzystają z pracowni, ale jeśli któryś z mężczyzn tam przebywał, nie było w tym nic dziwnego.

Dalgliesh powiedział:

– Carwardine mówił mi, że był w pracowni, gdy Philby smarował i sprawdzał hamulce o ósmej czterdzieści pięć.

– Mnie tego nie powiedział. Z jego słów wynikało raczej, że nie widział dokładnie, co robi Philby. Philby także nie chce sobie przypomnieć, czy sprawdzał hamulce. Wcale mnie to nie dziwi. Wszyscy najwyraźniej pragną, żeby sprawa wyglądała na wypadek, jeśli tylko da się tak zrobić, by koroner nie przyczepił się, że coś za dużo tych zaniedbań. Natomiast miałem trochę szczęścia, kiedy ich pytałem o sam ranek w dniu śmierci Holroyda. Po śniadaniu Philby poszedł do pracowni. Była ósma czterdzieści pięć. Siedział tam mniej więcej godzinę, po czym wyszedł i zamknął pracownię na klucz. Coś tam kleił i nie chciał, żeby dotykano jego rzeczy. Odniosłem wrażenie, że Philby uważa pracownię za swoją własność i niechętnie widzi w niej pacjentów. W każdym razie wrzucił klucz do kieszeni i nie otworzył pomieszczenia, dopóki nie przyszedł Lemer z prośbą o wydanie klucza. Było to tuż przed czwartą i Lerner chciał wyciągnąć fotel Holroyda. Zakładając, że Philby mówi prawdę, jedynymi osobami w Folwarku Toynton bez alibi na czas, gdy pracownia była otwarta i nie zajęta wczesnym rankiem dwunastego września, są pan Anstey, sam Holroyd, pan Carwardine, siostra Moxon i pani Hewson. Pan Court był w Londynie i wrócił do swojej chaty dopiero przed wyjazdem Lernera i Holroyda. Lerner też jest czysty. Cały czas zajmował się pacjentami.

Wszystko pięknie, pomyślał Dalgliesh, ale niczego specjalnie nie dowodzi. Pracownia była otwarta poprzedniego wieczora po wyjściu Carwardine'a oraz Philby'ego i prawdopodobnie również całą noc.

– Świetnie się sprawiliście, sierżancie – powiedział detektyw. – Czy udało się wam dowiedzieć tego wszystkiego bez niepokojenia ich zbytnio?

– Tak sądzę, proszę pana. Chyba ani przez chwilę nie myśleli, że ktoś inny może tu ponosić odpowiedzialność. Przypuszczali, że sprawdzam, jakie możliwości miał Holroyd, by grzebać przy fotelu. Zresztą, jeśli uszkodzono go celowo, rzeczywiście sądzę, że zrobił to sam Holroyd. Z tego, co słyszałem, był złośliwym człowiekiem. Prawdopodobnie bawiłaby go myśl, że kiedy wydostaniemy fotel z morza i odkryjemy defekt, wszyscy w Folwarku Toynton będą podejrzani. Taka właśnie ostatnia myśl mogłaby go nieźle podniecać.

Dalgliesh powiedział:

– Jakoś nie mogę uwierzyć, że oba hamulce popsuły się w tym samym czasie, i to zupełnie przypadkowo. Widziałem te fotele w Folwarku. System hamulcowy jest wprawdzie bardzo prosty, ale za to skuteczny i bezpieczny. Z drugiej strony trudno uwierzyć w celowy sabotaż. Przecież morderca nie mógł liczyć na to, że hamulce przestaną działać właśnie w tym konkretnym momencie. Lerner i Holroyd mogli je na przykład sprawdzić przed wyruszeniem w drogę. Defekt można by też wykryć, gdy fotel stanął wreszcie na szczycie urwiska, a nawet po drodze. Poza tym kto mógł przypuszczać, że Holroyd będzie nalegał na wyjście właśnie tego popołudnia? Nawiasem mówiąc, co właściwie wydarzyło się na szczycie urwiska? Kto zahamował fotel?

– Według Lemera zrobił to Holroyd. Lemer przyznał, że nigdy nie zwracał uwagi na hamulce. Może tylko stwierdzić, że nie zauważył w fotelu żadnego defektu. Hamulców nie używał, dopóki nie dotarli do miejsca, gdzie zawsze się zatrzymywali.

Przez chwilę panowała cisza. Skończyli obiad i inspektor Daniel zaczął grzebać w kieszeni swojej tweedowej marynarki, skąd wyciągnął fajkę. Postukał główkę kciukiem, napełnił ją tytoniem i odezwał się cicho:

– Czy przypadkiem coś pana nie niepokoi w związku ze śmiercią starszego pana?

– Medycznie stwierdzono, że jest umierającym człowiekiem i rzeczywiście zaraz potem umarł, ku memu utrapieniu. Martwię się, że go nie odwiedziłem wcześniej i nie dowiedziałem się, co go gnębi, ale to sprawa prywatna. Natomiast jako policjant chciałbym wiedzieć, kto widział go ostatni przed śmiercią. Oficjalnie była to Grace Willison, lecz odnoszę wrażenie, że odwiedził go ktoś jeszcze; jakiś pacjent. Gdy go znaleziono następnego ranka, miał na sobie stułę. Zniknął jego dziennik i ktoś włamał się do sekretarzyka. Nie widziałem ojca Baddeleya od ponad dwudziestu lat, więc pewnie nie powinienem podejrzewać, że zrobił to ktoś inny, a nie on.

Sierżant Vamey zwrócił się do inspektora:

– Jak wyglądałoby to, panie inspektorze, z teologicznego punktu widzenia, gdyby ktoś wyspowiadał się przed księdzem, otrzymał rozgrzeszenie, po czym zabił go, by mieć pewność, że ksiądz nie puści pary z ust. Czy spowiedź byłaby ważna?

Młoda twarz wyrażała zupełną powagę, nie dało się stwierdzić, czy pytanie było szczere, czy stanowiło żart skierowany w stronę inspektora, czy może istniał jakiś subtelniejszy motyw. Daniel wyjął fajkę z ust:

– Boże, wy młodzi jesteście po prostu bandą ignorantów i pogan! Kiedy byłem dzieckiem, to w szkółce niedzielnej wrzucałem pensówki na tacę, gdy zbierano pieniądze dla czarnych łobuziaków, którzy byli dwa razy bardziej oblatani w sprawach religii niż wy wszyscy. Możesz mi zaufać, synu, że nie przyszłoby ci z tego nic dobrego, ani z punktu widzenia teologii, ani z żadnego innego stanowiska.

Odwrócił się w stronę Dalgliesha.

– Miał na sobie stułę, mówi pan. To ciekawe.

– Też tak pomyślałem.

– Chociaż właściwie co w tym nienaturalnego? Był sam i może wiedział już, że umiera. Możliwe, iż czuł się pewniej, gdy na szyi miał stułę. Czy tak nie mogło być pana zdaniem?

– Nie wiem, co by zrobił, ani jak by się czuł. Przez dwadzieścia lat mnie to nie zainteresowało.

– Wreszcie sprawa sekretarzyka z wyłamanym zamkiem. Może postanowił zniszczyć swoje papiery, a nie pamiętał, gdzie włożył klucz.

– To bardzo prawdopodobne.

– Jego ciało poddano kremacji?

– Tak, wskutek wyraźnej sugestii pani Hammitt, a popioły pogrzebano z zachowaniem rytuału Kościoła anglikańskiego.

Inspektor Daniel nic więcej nie powiedział. Nic więcej zresztą nie było do dodania, pomyślał Dalgliesh z goryczą, gdy wstawali od stołu.

IV

Biuro prawne ojca Baddeleya, firma Loder i Wainwright, zajmowało skromny, ale elegancki domek z czerwonej cegły; jego fasada wychodziła na Ulicę Południową, a całość przywodziła na myśl, zdaniem Dalgliesha, typowe domki, wybudowane po wielkim pożarze starego miasta w 1762 roku. Otwarte drzwi podparto miniaturką mosiężnej armaty, której błyszcząca lufa spoglądała groźnie w stronę ulicy. Poza tym bojowym symbolem, sam dom i jego wyposażenie sprawiały wrażenie schludnych i solidnych, panowała tu atmosfera zamożności, tradycji i profesjonalizmu. W korytarzu pomalowanym na biało wisiały reprodukcje przedstawiające osiemnastowieczny Dorchester. Powietrze przesiąkło zapachem pasty do polerowania mebli. Po lewej stronie otwarte drzwi prowadziły do dużej poczekalni z ogromnym okrągłym stołem na ozdobnym piedestale, sześcioma rzeźbionymi krzesłami z mahoniu, na tyle solidnymi, że mógł na nich usiąść krzepki rolnik, chociaż nie byłoby mu tu wygodnie. Ścianę zdobiło malowidło olejne przedstawiające nieznanego dżentelmena z epoki wiktoriańskiej, prawdopodobnie założyciela firmy, z bokobrodami i wstęgami orderów na piersi. Człowiek na portrecie eksponował między delikatnym kciukiem a palcem wskazującym pieczęć na łańcuszku zegarka, jakby mu zależało, aby malarz nie przeoczył tego szczegółu. W takim domu mógłby mieszkać każdy z co bogatszych bohaterów powieści Hardy'ego, mógłby w nim dyskutować o skutkach zniesienia ustawy o handlu zbożem albo o perfidii francuskiego korsarstwa. Naprzeciw poczekalni znajdowało się oddzielone ścianką działową biuro, zajmowane przez dziewczynę, ubraną do pasa jak wiktoriańska guwernantka, w długą spódnicę i czarne buty, a powyżej pasa w strój na modłę ciężarnej mleczarki. Mozolnie pisała na maszynie, w tempie, które usprawiedliwiało ostrą krytykę Maggie Hewson względem opieszałości tej firmy. W odpowiedzi na pytanie Dalgliesha dziewczyna spojrzała do góry spod kurtyny prostych włosów i powiedziała, że pan Robert właśnie wyszedł, ale ma wrócić za dziesięć minut. Pewnie się nie spieszy przy obiedzie, pomyślał Dalgliesh i przygotował się psychicznie na półgodzinne czekanie.

Loder wrócił po dwudziestu minutach. Dalgliesh usłyszał, jak hałaśliwie znika w recepcji; przez chwilę dochodził go szmer głosów, a sekundę później prawnik pojawił się w poczekalni i zaprosił gościa do swojego biura na tyłach domu. Ani sam pokój – ciasny, duszny i zagracony – ani jego właściciel niezupełnie odpowiadali wyobrażeniom Dalgliesha. Nie pasowali do tego domu. Bob Loder był ciemnowłosym, tęgim mężczyzną o kwadratowej twarzy, krostowatej cerze i niezdrowej bladości oraz o małych, zniechęconych oczach. Jego przylizane włosy były jednolicie ciemne – zbyt ciemne, by mógł to być naturalny kolor – poza cienką kreską siwizny przy baczkach i w brwiach. Wąsy miał wytworne i przystrzyżone równo nad wargami niezwykle czerwonymi i wilgotnymi, tak jakby zaraz miała trysnąć z nich krew. Dalgliesh zwrócił uwagę na zmarszczki w kącikach oczu i sflaczałe mięśnie szyi, odgadł więc, że prawnik nie był ani taki młody, ani taki pełen werwy, jak usiłował sugerować.

Przywitał Dalgliesha z serdecznością i jowialnością, która kłóciła się z jego osobą prawie na równi z samą sytuacją. Jego maniery przypominały Dalglieshowi nieco desperacką serdeczność niektórych eks-oficerów nie przystosowanych do cywilnego życia, czy też sposób bycia sprzedawcy samochodów, który nie bardzo wierzy, że podwozie i silnik wytrzymają jakoś do chwili zakończenia transakcji.

Dalgliesh wyjaśnił pokrótce rzekomy powód swej wizyty.

– Nie miałem pojęcia, że ojciec Baddeley umarł, dopóki nie przyjechałem do Toynton, a o tym, że zostawił mi coś w spadku dowiedziałem się od pani Hewson. Ale to nieistotne. Pewnie nie miał pan jeszcze okazji do mnie napisać. Lecz pan Anstey chce już opróżnić domek dla kolejnego mieszkańca i pomyślałem sobie, że dobrze byłoby porozmawiać z panem, zanim uprzątnę książki.

Loder wysunął głowę za drzwi i wrzasnął, żeby mu przyniesiono odpowiednią teczkę. Znaleziono ją zadziwiająco szybko. Prawnik przejrzał ją pobieżnie i powiedział:

– W porządku. Wszystko się zgadza. Przykro mi, że nie dostał pan zawiadomienia. Nie tyle chodziło o brak czasu, ile o brak adresu, sam pan rozumie. Nasz drogi staruszek o tym nie pomyślał. Oczywiście, pańskie nazwisko gdzieś mi się obiło o uszy. Czy może powinienem pana znać?

– Nie sądzę. Może ojciec Baddeley wspomniał o mnie podczas swojej wizyty. Zdaje się, że był tu u pana w ostatnich dniach przed chorobą.

– Tak jest, w środę, jedenastego, po południu. Jak się nad tym zastanowić, było to w ogóle nasze drugie spotkanie. Pierwszy raz naradzał się ze mną jakieś trzy lata temu, zaraz po przyjeździe do Folwarku Toynton. Wtedy sporządzał testament. Nie miał wiele, ale z drugiej strony niewiele wydawał i urosła z tego całkiem pokaźna sumka.

– Skąd o panu wiedział?

– Wcale nie wiedział. Nasz drogi staruszek chciał po prostu sporządzić testament, a miał świadomość, że do tego potrzebny jest prawnik, przyjechał więc autobusem do Wareham i wszedł do pierwszego biura adwokackiego, jakie spotkał po drodze. Ja akurat byłem w budynku – w ten sposób został moim klientem. Spisałem na miejscu jego testament, gdyż tego sobie życzył, a dwie osoby z personelu podpisały go w charakterze świadków. Trzeba przyznać drogiemu staruszkowi, że był najmniej kłopotliwym klientem w moim życiu.

– Ciekawe, czy ta wizyta jedenastego miała na celu zasięgnięcie rady w jakiejś niepokojącej go sprawie. Sądząc z jego ostatniego listu do mnie, coś go chyba nurtowało. Jeśli powinienem…

Zawiesił głos w niemym pytaniu.

Loder odparł pogodnie:

– Nasz drogi staruszek rzeczywiście przyszedł nieco wzburzony. Myślał o zmianie testamentu, ale nie mógł się zdecydować. Zdawało mu się chyba, że mogę zawiesić jego pieniądze w próżni, dopóki on nie podejmie jakiejś decyzji. Powiedziałem mu: “Mój drogi panie, jeśli pan dziś umrze, pieniądze idą do Wilfreda Ansteya i Folwarku Toynton. Jeżeli pan sobie tego nie życzy, musi pan się zdecydować, czego pan chce – i wtedy spiszemy nowy testament. Pieniądze jednak istnieją i nie mogą tak po prostu zniknąć. W przypadku gdy nie unieważni pan starego testamentu albo go nie zmieni, wszystko zostaje po staremu."

– Czy zachowywał się normalnie?

– O tak, może nieco mętnie, lecz bardziej w wyobraźni niż pojmowaniu, jeśli pan wie, o co mi chodzi. Gdy mu naświetliłem sytuację, zrozumiał od razu, jak wszystko wygląda. Zresztą wszystko pojmował cały czas. Chciał po prostu przez chwilę, żeby ten problem zniknął. Ale czyż nam obce jest takie uczucie?

– I na drugi dzień poszedł do szpitala, a w niecałe dwa tygodnie problem rozwiązał się sam.

– Tak, biedaczysko. Myślę, że powiedziałby, iż to Opatrzność za niego zadecydowała. Opatrzność rzeczywiście nie pozostawiła tu cienia wątpliwości.

– Czy domyśla się pan, co go nurtowało? Nie chcę, żeby pan łamał zasady zawodowej dyskrecji, ale odniosłem nieodparte wrażenie, że chciał się ze mną w jakiejś sprawie skonsultować. Jeśli miał dla mnie jakieś zadanie, chciałbym się z niego wywiązać. Przypuszczam, że powoduje mną policyjna ciekawość, by dowiedzieć się, czego chciał, i sfinalizować tę nie zakończoną sprawę.

– Policyjna?

Czy błysk zdziwienia i grzecznego zainteresowania w tych zmęczonych oczach nie był nieco zbyt wyraźny, by być naturalnym?

– Zaprosił pana w charakterze przyjaciela czy zawodowca? – zapytał Loder.

– Pewnie i w tym, i w tym.

– Cóż, nie bardzo wiem, co mógłby pan teraz zrobić. Nawet gdyby mi powiedział o swych zamiarach w sprawie zmiany testamentu i gdybym wiedział, kogo chciał obdarować, teraz i tak już niczego nie można zmienić.

Dalgliesh rozważał, czy Loder poważnie myślał, że policjant sam ma chrapkę na pieniądze i teraz próbuje znaleźć sposoby na unieważnienie testamentu ojca Baddeleya.

– Wiem o tym – powiedział. – Wątpię, czy chodziło tu o testament. Swoją drogą dziwne, że nigdy mi nie napisał o tym, że zostawia mi spadek, a i głównemu beneficjantowi zdaje się też niczego nie powiedział. – Był to strzał w ciemno, ale chyba nie całkiem chybiony. Loder odezwał się ostrożnie, nieco za ostrożnie.

– Tak? A mnie się wydawało, że to właśnie stanowiło dylemat naszego drogiego staruszka; nie chciał cofać danego słowa.

Zawahał się, nie wiedząc, czy powiedział za mało, czy też za dużo. Dodał jeszcze:

– Przecież Wilfred Anstey mógłby to potwierdzić.

Znów urwał, jakby zaniepokojony pewnymi subtelnymi konsekwencjami swych słów, po czym zirytowany, że rozmowa prowadzi go na niepewne ścieżki, dodał z większą mocą:

– To znaczy, jeśli Wilfred Anstey twierdzi, że nie wiedział, iż jest głównym beneficjantem, to on ma rację, a nie ja. Długo pan zostaje w Dorset?

– Powinienem się uporać ze wszystkim w tydzień. Chcę posortować i popakować książki.

– Ach, rzeczywiście, książki; może w tej sprawie ojciec Baddeley chciał się z panem skonsultować. Pewnie sądził, że biblioteka woluminów teologicznych stanowi większy kłopot niż dar.

– Możliwe. – Wyglądało na to, że rozmowa się urwała. Nastąpiła krótka, nieco kłopotliwa cisza. Dalgliesh powiedział, wstając z krzesła:

– Zatem, pańskim zdaniem, martwiło go tylko to, jak rozdzielić pieniądze? W żadnej innej sprawie nie radził się pana?

– Nie, w żadnej. Gdyby nawet to zrobił i tak pewnie nie mógłbym panu pomóc bez naruszenia wymogów tajemnicy zawodowej. Ponieważ tego nie uczynił, mogę to panu powiedzieć. A w jakiej niby sprawie miałby się ze mną naradzać ten poczciwy starszy dżentelmen? Bez żony, dzieci, krewnych i o ile wiem bez rodzinnych zatargów, bez samochodu. Życie pozbawione skazy. Po cóż byłby mu potrzebny prawnik, jeśli nie do spisania testamentu?

Dalgliesh pomyślał, że Loder trochę za późno przypomniał sobie o zawodowej dyskrecji. Przecież wcale nie musiał mówić, że ojciec Baddeley myślał o zmianie testamentu. Biorąc pod uwagę fakt, że tego nie zrobił, należałoby raczej oczekiwać, że rozsądny prawnik zatrzyma tę informację dla siebie. Gdy Loder odprowadzał go do drzwi, Dalgliesh rzucił od niechcenia:

– Testament ojca Baddeleya miał właściwie tylko znaczenie symboliczne. Nie można jednak tego powiedzieć o Victorze Holroydzie.

Mętny wzrok nagle stał się bystry, a oczy nabrały niemal konspiracyjnego wyrazu.

– Zatem już pan o tym słyszał? – zapytał Loder.

– Ja tak. Ale dziwię się, że pan też.

– Wie pan, jak na prowincji rozchodzą się wszelkie wiadomości. Tak naprawdę, to mam w Toynton przyjaciół. Hewsonowie. A właściwie Maggie. Spotkaliśmy się tu zeszłej zimy na balu Partii Konserwatywnej. Dla dziewczyny z temperamentem to strasznie nudne, żyć tam na skale.

– Tak. Z pewnością.

– Niezła dziewczyna z tej naszej Maggie. To ona opowiedziała mi o testamencie Holroyda. Zdaje się, że pojechał do Londynu na spotkanie z bratem, a tu uznano, że chce przedyskutować swój testament. Lecz wielkiemu bratu chyba nie przypadły do gustu propozycje Victora i kazał mu się jeszcze raz zastanowić. W końcu Holroyd sam dopisał kodycyl. Nie miał z tym wielkich problemów. Cała jego rodzina była wyszkolona w prawie, on również zaczął je studiować, zanim postanowił zostać nauczycielem.

– Rozumiem, że firma Holroyd i Martinson reprezentuje rodzinę Ansteyów.

– Tak jest, i to już od czterech pokoleń. Szkoda, że dziadek Anstey nie skonsultował się z nimi, zanim spisał swój testament. Ten przypadek stanowi doskonałą nauczkę, że niemądrze jest działać jako prawnik we własnym imieniu. No cóż, do widzenia, panie komendancie, i życzę przyjemnego popołudnia. Szkoda, że nie mogłem panu pomóc.

Zanim Dalgliesh opuścił Ulicę Południową, obejrzał się i zobaczył, że Loder wciąż za nim patrzy. Mosiężne działo błyszczało u jego stóp jak zabawka. Wiele rzeczy zainteresowało detektywa. Między innymi to, skąd Loder znał jego rangę w policji.

Przed zakupami czekało Dalgliesha jeszcze jedno zadanie. Skierował kroki do dziewiętnastowiecznego szpitala Christmas Close. Nie miał tutaj szczęścia. W szpitalu nic nie wiedziano o ojcu Baddeleyu; przyjmowano tu jedynie przypadki przewlekłe. Jeśli jego przyjaciel miał atak serca, to niemal z pewnością skierowano go – mimo podeszłego wieku – do jednego z oddziałów intensywnej terapii szpitala okręgowego. Uprzejmy tragarz powiedział, że należy pytać albo w Ogólnym Szpitalu Poole'a w Blandford, albo w Szpitalu Wiktorii w Wimbome i pomógł mu znaleźć najbliższą budkę telefoniczną.

Zadzwonił najpierw do Szpitala Poole'a, ponieważ był on bliżej. Tu miał więcej szczęścia, niż mógł się spodziewać. Urzędnik, który odebrał jego telefon, był bardzo sprawny. Na podstawie daty wypisania ojca Baddeleya potwierdził, że wielebny Baddeley był ich pacjentem. Ten sam urzędnik połączył Dalgliesha z odpowiednim oddziałem. Pielęgniarka dyżurna podniosła słuchawkę. Tak, pamięta ojca Baddeleya. Nie, nie wiedzieli, że umarł. Złożyła mu konwencjonalne kondolencje, ale zabrzmiały one dość szczerze. Następnie zawołała do telefonu pielęgniarkę Breagan. Siostra ta z reguły wysyłała listy pacjentów. Może ona powie coś więcej komendantowi Dalglieshowi.

Wiedział, że jego ranga w policji przyczyniała się do zwiększonej uprzejmości personelu, ale nie chodziło tylko o to. Były to naprawdę mile kobiety i nie szczędziły trudu nawet względem zupełnie obcej osoby. Wyłuszczyl swój dylemat siostrze Breagan.

– Widzi pani, nie wiedziałem, że mój przyjaciel umarł, dopóki wczoraj nie przyjechałem do Folwarku Toynton. Obiecał zwrócić mi materiały, nad którymi wspólnie pracowaliśmy, lecz nie ma ich wśród jego rzeczy. Zastanawiam się, czy mógł wysłać je do mnie ze szpitala, albo pod mój londyński adres, lub do Scotland Yardu.

– Cóż, panie komendancie, ojciec nie należał do tych, którzy wiele pisali. Czytał, i owszem; ale nie pisał. Lecz rzeczywiście wysyłałam dla niego dwa listy. Jeśli dobrze pamiętam, oba miejscowe. Muszę spoglądać na adresy, żeby je wrzucić do odpowiedniej skrzynki. Data? Przykro mi, ale nie pamiętam. W każdym razie wysłał oba na raz.

– Czy może były to listy do Toynton, jeden do pana Ansteya, a drugi do panny Willison?

– Chwileczkę, panie komendancie. Chyba przypominam sobie te nazwiska. Jednak nie mam całkowitej pewności, rozumie pan.

– I tak pamięta pani bardzo wiele. Czy na pewno wysyłała pani tylko te dwa listy?

– Na pewno. Z tym że inna pielęgniarka też mogła wysłać mu jakiś list, to jednak trudno byłoby ustalić. Niektóre pozmieniały oddziały. Ale to mało prawdopodobne. Na ogól ja zabieram listy. On zaś nie należał do tych, którzy wiele piszą. Dlatego pamiętam tylko te dwa listy.

Mogło to coś znaczyć, lecz mogło też nie znaczyć nic. Jednak dobrze, że zadał sobie trud uzyskania tych informacji. Jeśli ojciec Baddeley umówił się z kimś na wieczór, gdy wracał ze szpitala, musiał to zrobić albo przez telefon, dzwoniąc ze szpitala, kiedy poczuł się już lepiej, albo listownie. Telefony były w budynku Folwarku Toynton, u Hewsonów i Juliusa Courta. Lecz wygodniej byłoby mu napisać. List do Grace Willison to ten, w którym umawiał się z nią na spowiedź. Ten do Ansteya mógł być listem kondolencyjnym po śmierci Holroyda, skoro mu o niej powiedziano. Lecz wcale tak nie musiało być.

Zanim odłożył słuchawkę, zapytał, czy ojciec Baddeley dzwonił gdzieś ze szpitala.

– O ile wiem, to raz. Już wtedy, gdy zaczął chodzić. Zszedł na dół do poczekalni dla pacjentów dochodzących i zapytał mnie, czy jest tu londyńska książka telefoniczna. Dlatego pamiętam.

– O której to było godzinie?

– Rano. Zanim zeszłam z dyżuru o dwunastej. Zatem ojciec Baddeley telefonował do Londynu, pod numer, który musiał znaleźć w książce. I zadzwonił nie wieczorem, tylko w godzinach pracy. Dalgliesh mógł jeszcze zapytać o jedną, oczywistą rzecz. Jednak nie teraz. Powiedział sobie, że jak dotąd, nie dowiedział się niczego, co usprawiedliwiałoby choćby nieoficjalne śledztwo. A gdyby nawet, dokąd zaprowadzą go wszystkie te podejrzenia i tropy? W najlepszym razie do kilku garści zmielonych kości na cmentarzu w Toynton.

V

Dopiero po wczesnej kolacji w restauracji w pobliżu zamku Corfe Dalgliesh wrócił do Chaty Nadziei i zajął się sortowaniem ksiąg ojca Baddeleya. Najpierw jednak musiał zakrzątnąć się wokół drobnych, acz koniecznych, bardziej przyziemnych czynności. Wymienił matową żarówkę w lampce na stoliku, wyczyścił i uregulował płomyk gazu w piecyku nad zlewem; zrobił miejsce w spiżarni na własne zapasy i wino; wreszcie za pomocą latarki odkrył w szopce na dworze stertę drewna na rozpałkę i cynową balię. W Chacie Nadziei nie było łazienki. Ojciec Baddeley prawdopodobnie kąpał się w Folwarku Toynton. Dalgliesh wszakże postanowił rozebrać się i umyć w kuchni. Niewygoda nie wydawała się dużą ceną za to, by móc uniknąć łazienki w Toynton przesiąkniętej szpitalnym zapachem silnych środków dezynfekujących, natrętnie przypominających o chorobie i kalectwie. Przyłożył zapałkę do wysuszonych traw na palenisku. Natychmiast stanęły w ogniu i zwęgliły się w czarne igiełki jednym, słodko pachnącym płomieniem. Następnie rozpalił mały eksperymentalny ogień i z ulgą przekonał się, że komin był drożny. Przy płomieniu z bierwion, dobrym świetle, książkach, zapasie jedzenia i wina nie widział powodu, by mieć ochotę na robienie czegoś innego.

Oceniał, że na półkach w saloniku jest około dwustu do trzystu książek, a trzy razy więcej stoi w drugiej sypialni; tomy właściwie tak zapychały pokój, że trudno było wejść do łóżka. Księgozbiór nie zaskakiwał różnorodnością. Wiele spośród teologicznych woluminów zainteresowałoby zapewne którąś z londyńskich bibliotek kościelnych, sądził też, że niektóre chętnie przyjęłaby jego ciotka; niektóre zaś wylądują na jego własnych półkach. Był tu “Grecki Stary Testament" w trzech tomach H.B. Swete'a, “Naśladowanie Chrystusa" Tomasza a Kempis; Williama Lawa “Poważne powołanie"; oprawne w skórę “Żywoty i listy wybitnych duchownych XIX wieku" w dwóch tomach; pierwsze wydanie “Kazań parafialnych i niewyszukanych" Newmana. Lecz był też okazowy zbiór najważniejszych powieści i wierszy angielskich, a ponieważ ojciec Baddeley od czasu do czasu pozwalał sobie na zakup powieści, znalazła się też nieduża, ale interesująca kolekcja pierwszych wydań.

Za kwadrans dziesiąta usłyszał zbliżające się kroki i skrzypienie kół, po czym ktoś stanowczo zastukał do drzwi. Do środka weszła Millicent Hammitt, wnosząc ze sobą miły zapach świeżej kawy. Ciągnęła załadowany wózek. Stał na nim pękaty błękitny dzbanek z kawą, podobny dzbanek gorącego mleka, miseczka z brunatnym cukrem, dwa błękitne kubki i talerz z lekko strawnymi herbatnikami.

Dalgliesh zrozumiał, że na nic zdadzą się jego sprzeciwy, gdy zobaczył, jak pani Hammitt zerknęła z uznaniem na ogień z bierwion, nalała kawy do dwóch kubków i ogólnie dała mu do zrozumienia, że bynajmniej nigdzie jej się nie spieszy.

Dalgliesh został jej przedstawiony poprzedniego wieczora przed kolacją, ale mieli czas jedynie na chwilę rozmowy, ponieważ później Wilfred wszedł za pulpit i zapadła wymagana cisza. Rozmówczyni zdążyła jednak odkryć za pomocą szybkiego przesłuchania i bez większego taktu, iż Dalgliesh spędza wakacje samotnie, ponieważ jest wdowcem, i że jego żona umarła wraz z dzieckiem podczas porodu. Jej komentarz brzmiał: “To bardzo tragiczne. I niezwykłe, prawda, jak na dzisiejsze czasy?" Spojrzała przy tym oskarżycielsko poprzez stół, a jej ton sugerował, że ktoś dopuścił się karygodnego niedbalstwa.

Teraz ubrana była w kapcie i grubą tweedową spódnicę, a do tego rozpinany różowy sweterek z wełny, zupełnie nie dobrany, ale za to ozdobiony perłami. Dalgliesh podejrzewał, że jej chata stanowi równie nieudany kompromis między użytecznością a pretensjami, lecz wcale mu nie zależało, by się o tym przekonać. Ku jego uldze nie zaproponowała pomocy przy sortowaniu książek, przysiadła jednak na brzegu fotela, trzymając na kolanach kubek z kawą. Nogi rozstawiła szeroko, tak że ponad linią pończoch widać było dwa balony mlecznobiałego, pokrytego żylakami uda. Dalgliesh kontynuował pracę, kubek z kawą postawiwszy obok siebie na podłodze. Przetrząsał delikatnie każdy tom przed odłożeniem na odpowiednią stertę. Myślał, że może z którejś książki wypadnie jakaś notatka. Gdyby tak się stało, obecność pani Hammitt byłaby krępująca. Wiedział jednak, że robi to raczej z zawodowego przyzwyczajenia, by niczego nie przeoczyć. Chowanie wiadomości w ten sposób chyba nie było w stylu ojca Baddeleya.

Tymczasem pani Hammitt sączyła kawę i rozprawiała, zachęcona prawdopodobnie tym, że skoro Dalgliesh zajęty jest pracą fizyczną, to słyszy najwyżej połowę z tego, co się do niego mówi. Dlatego też mówiła dużo i nawet pozwalała sobie na drobne niedyskrecje.

– Chyba nie muszę nawet pytać, czy spędził pan przyjemną noc. Te łóżka Wilfreda słyną z niewygody. Pewnie, że muszą być twarde, bo to jest wskazane dla niepełnosprawnych ludzi, ale ja lubię takie materace, w które można się zanurzyć. Dziwne, że Julius nie zaprosił pana na noc do swojej chaty, ale on nigdy nie przyjmuje gości. Chyba nie chce wyrzucać na dwór pani Reynoids. To wdowa po konstablu ze wsi Toynton i pracuje dla Juliusa, kiedy on tu przyjeżdża. Oczywiście bardzo dużo jej płaci. Cóż, stać go na to. To znaczy, że dzisiaj też pan tutaj śpi. Widziałam, jak przyjechała Helen Rainer z pościelą. Mam nadzieję, że nie przeszkadza panu spanie w łóżku Michaela. W końcu jest pan policjantem. Na pewno nie jest pan ani wrażliwy, ani przesądny w takich sprawach. I słusznie; w końcu śmierć to tylko sen i zapomnienie. A może życie?… W każdym razie to cytat z Wordswortha. Jak byłam dziewczynką, zachwycałam się poezją, lecz teraz nie mogę zrozumieć tych nowoczesnych poetów. Mimo to szkoda, że nie doszło do pańskiego wieczoru autorskiego.

Jej ton sugerował, że byłaby to dość ekscentryczna przyjemność. Lecz Dalgliesh chwilowo przestał jej słuchać. Znalazł właśnie pierwsze wydanie “Dziennika Nikogo" z dedykacją wypisaną chłopięcą dłonią na tytułowej stronie: “Ojcu Baddeleyowi na urodziny kochający Adam. Kupiłem tę książkę od pana Snellinga w Norwich i sprzedał mi ją tanio, ponieważ na stronie dwudziestej jest czerwona plama. Ale sprawdziłem i to nie jest krew."

Dalgliesh uśmiechnął się. To dopiero, sprawdził; ależ był z niego arogancki smarkacz. Jaka tajemnicza mieszanina kwasów i kryształów z zestawu do chemii spowodowała, że wydał to naukowe orzeczenie? Dedykacja zmniejszała wartość książki bardziej niż plama, ale ojcu Baddeleyowi chyba to nie przeszkadzało. Dalgliesh położył książkę na stosiku przeznaczonym dla siebie i znów usłyszał, jak do jego świadomości dociera przenikliwy glos pani Hammitt.

– Jeśli poeta nie zadaje sobie trudu, by go zrozumiał wykształcony czytelnik, to tenże czytelnik może równie dobrze dać sobie z nim spokój, taka jest moja teoria.

– Nie wątpię, pani Hammitt.

– Proszę mówić do mnie Millicent, dobrze? Mamy tu przecież stanowić jedną szczęśliwą rodzinę. Skoro muszę znosić to, że po imieniu mówią do mnie Dennis Lerner i Maggie Hewson, a nawet ten okropny Albert Philby… nie żebym im dawała ku temu wiele okazji, zapewniam… to nie widzę powodu, by pan nie miał tego robić. Ja też spróbuję mówić do pana per Adam, ale nie przyjdzie mi to łatwo. Dość dziwne ma pan imię.

Dalgliesh ostrożnie odkurzył tomy Maskella “Monumenta Ritualica Ecciesiae Anglicanae" i powiedział, że z tego, co słyszał, Victor Holroyd nie przyczynił się zbytnio do propagowania idei wielkiej szczęśliwej rodziny.

– Ach, to już słyszałeś o Victorze? Pewnie Maggie naplotkowała. To był rzeczywiście wyjątkowo trudny człowiek, nieobliczalny w życiu i śmierci. Ja nieźle się nawet z nim rozumiałam. Myślę, że darzył mnie szacunkiem. Był bardzo inteligentnym człowiekiem i mnóstwo wiedział. Lecz nikt w Folwarku nie potrafił z nim wytrzymać. Nawet Wilfred w końcu dał sobie spokój i zostawił go. Jedynie Maggie Hewson stanowiła wyjątek. Dziwna kobieta; zawsze wszystko musi robić na opak. Wiesz co, chyba się spodziewała, że Victor zapisał jej w testamencie pieniądze. Oczywiście, wszyscy mieliśmy świadomość, że jest bogaty. Sam się postarał, by nas przekonać, iż nie należy do pacjentów opłacanych przez miejscowe władze. Jej się zapewne wydawało, że jak dobrze rozegra karty, to część z tych pieniędzy wpadnie w jej ręce. Kiedyś coś takiego nam zasugerowała. Ale wtedy była pijana. Biedny Eric! To małżeństwo nie przetrwa nawet roku. Pewnie niektórym mężczyznom mogłaby się podobać, jeśli ktoś lubi tlenione blondynki, niechlujne i wyuzdane. Oczywiście, jej związek z Victorem, jeśli można to tak nazwać, był po prostu nieprzyzwoity. Seks jest dla zdrowych. Wiem, że niepełnosprawni odczuwają to samo co my, ale człowiek by się spodziewał, że te sprawy zostawiają za sobą, kiedy już lądują w fotelu na kółkach… Ta książka ciekawie wygląda. W każdym razie ma dobrą oprawę. Mógłbyś za nią dostać ze dwa szylingi.

Odkładając pierwsze wydanie “Rozpraw na czasie" poza zasięg stopy Millicent, do książek przeznaczonych na jego półkę, Dalgliesh uświadomił sobie, że chociaż nienawistna jest mu swobodna gadanina pani Hammitt, to jednak jej poglądy na ten temal niezbyt daleko odbiegają od jego własnych. Zastanawiał się bowiem, jak to jest, kiedy człowieka ogarnia miłość, czy wręcz pożądanie, a stał się więźniem zobojętniałego ciała? Albo ciała, które wprawdzie jest rozbudzone, lecz nie skoordynowane, brzydkie, groteskowe? Jak to jest, być wrażliwym na piękno, a żyć wiecznie z kalectwem? Chyba zaczynał rozumieć zgorzknienie Victora Holroyda.

– Co się w końcu stało z pieniędzmi Holroyda? – zapytał.

– Wszystkie poszły do jego siostry z Nowej Zelandii, całe sześćdziesiąt pięć tysięcy. No i bardzo słusznie. Pieniądze powinny zostawać w rodzinie. Lecz śmiem twierdzić, że Maggie miała na nie chrapkę. Prawdopodobnie Victor jej to obiecywał. Właśnie czegoś takiego należało się po nim spodziewać. Czasami potrafił być bardzo złośliwy. Tak czy owak, zostawił pieniądze tam, gdzie powinien. Ja na przykład byłabym bardzo zawiedziona, gdyby Wilfred zostawił Folwark Toynton komuś innemu niż mnie.

– Chciałabyś mieć Folwark?

– Och, oczywiście pacjenci musieliby odejść. Nie potrafiłabym zarządzać nim w takiej formie, jak funkcjonuje obecnie. Mam szacunek dla wysiłków Wilfreda, ale on kieruje się specyficzną potrzebą. Chyba słyszałeś o jego wyjeździe do Lourdes i o cudzie? Mnie to nie przeszkadza. Lecz ja, dzięki Bogu, nie doświadczyłam żadnego cudu i żadnego się nie spodziewam. Poza tym dość już ofiarowałam chronicznie chorym. Ojciec zostawił mi połowę tego domu i odprzedałam ją Wilfredowi, żeby mógł założyć ten swój przybytek. Naturalnie, przeprowadzono wówczas właściwą wycenę, ale wartość nie była zbyt wygórowana. W tamtych czasach wiejskie rezydencje nie były popularne na rynku nieruchomości. Teraz oczywiście dom wart jest fortunę. To piękny dom, prawda?

– Rzeczywiście, ma interesującą architekturę.

– Właśnie. Domy z okresu regencji osiągają wprost fantastyczne ceny. Nie mam, rzecz jasna, zamiaru niczego sprzedawać. W końcu jest to dom naszego dzieciństwa i mam do niego sentyment. Za to prawdopodobnie pozbyłabym się ziemi. O właśnie. Victor Holroyd znał kogoś w tej okolicy, kto chciałby kupić tę ziemię, kogoś, kto zamierza założyć pole dla przyczep kempingowych.

– Co za okropny pomysł! – wyrwało się Dulglieshowi. Pani Hammitt nie przejęła się tym. Powiedziała spokojnie:

– Wcale nie. Ty do tego podchodzisz bardzo samolubnie, jeśli mogę tak się wyrazić. Biedni ludzie potrzebują wakacji tak samo jak bogaci. Juliusowi by się to nie spodobało, ale nie mam żadnych zobowiązań wobec niego w tej mierze. Myślę, że sprzedałby wtedy chatę i wyniósł się stąd. Jest właścicielem półtora akra ziemi na cyplu, ale jakoś sobie nie wyobrażam, by mógł przejeżdżać przez plac z przyczepami kempingowymi przy każdym powrocie z Londynu. Poza tym ludzie musieliby właściwie chodzić pod jego oknami, żeby zejść na plażę. To jedyne miejsce, gdzie jest porządna plaża podczas przypływu. Już ich sobie wyobrażam: koślawi ojcowie w czyściutkich szortach z torbami pełnymi kanapek, a za nimi matki z ryczącymi tranzystorami, wrzeszczące dzieci i rozryczane niemowlęta. Nie ma mowy, żeby Julius zechciał tu zostać.

– Czy wszyscy wiedzą, że będziesz dziedziczyć Folwark Toynton?

– Oczywiście, przecież to żadna tajemnica. Kto zresztą miałby go dostać? Właściwie cała posiadłość prawnie powinna należeć do mnie. Nie wiesz pewnie, że Wilfred nie jest prawdziwym Ansteyem, bo został adoptowany?

Dalgliesh oznajmił ostrożnie, że ktoś mu coś o tym wspominał.

– To równie dobrze możesz się dowiedzieć wszystkiego. To nawet ciekawe, jeśli cię interesują sprawy prawne.

Pani Hammitt ponownie napełniła swój kubek i wbiła się w fotel, jakby przygotowując ciało do skomplikowanego wywodu.

– Mój ojciec bardzo chciał mieć syna. Niektórzy mężczyźni już tacy są, córki właściwie nie liczą się w ich oczach. Teraz widzę, że byłam dla niego rozczarowaniem. Jeśli mężczyzna naprawdę chce syna, to w córce może go cieszyć tylko jej uroda. Tej jednak jakoś nigdy nie miałam. Na szczęście mojego męża to nie martwiło. Byliśmy bardzo dobranym małżeństwem.

Ponieważ jedyną możliwą reakcją na takie oświadczenie był niesprecyzowany pomruk uznania, Dalgliesh wydobył ów dźwięk.

– Dziękuję – rzekła pani Hammitt, jakby powiedział jej komplement. Ciągnęła zadowolona: – Tak czy owak, jak lekarze powiedzieli ojcu, że moja matka nie może mieć więcej dzieci, postanowił zaadoptować syna. Sądzę, że zabrał Wilfreda z domu dziecka, ale miałam wtedy zaledwie sześć lat i zdaje się, że nikt mi nigdy nie raczył powiedzieć, jak i gdzie go znaleziono. Nieślubne dziecko, rzecz jasna. W latach dwudziestych ludzie bardziej się przejmowali takimi rzeczami niż dzisiaj i można było przebierać w nie chcianych dzieciach. Pamiętam swoją radość na myśl, że będę miała braciszka. Byłam samotnym nadwrażliwym dzieckiem. Wtedy jeszcze nie widziałam w Wilfredzie rywala. Bardzo go lubiłam, gdy byliśmy młodzi. Wciąż go lubię, choć ludzie czasami o tym zapominają.

Dalgliesh zapytał, co się stało,

– Chodziło o testament mojego dziadka. Staruszek nie dowierzał prawnikom, nawet Holroydowi i Martinsonowi, którzy są radcami prawnymi rodziny, i sam sporządził testament. Moim rodzicom zostawił dożywotnie dochody z odsetek od posiadłości, a sam majątek podzielił na równe części między wnuki. Nikt jednak nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, czy wliczał w to Wilfreda? W końcu musieliśmy wystąpić w tej sprawie na drogę sądowa. Sprawa wywołała w tamtych czasach spore poruszenie i spowodowała całą debatę na temat praw adoptowanych dzieci. Może sobie przypominasz? Dalgliesh rzeczywiście coś takiego mgliście pamiętał. Zapytał:

– Kiedy dziadek sporządził testament? Chodzi mi o relację czasową między testamentem a adopcją brata.

– To była podstawowa kwestia. Wilfreda zaadoptowano trzeciego maja 1921 roku, a dziadek podpisał testament dokładnie dziesięć dni później, trzynastego maja. Świadkami było dwóch służących, ale w czasie rozprawy obaj już nie żyli. Testament napisano bardzo przejrzyście, tyle że nie było w nim żadnych imion. Lecz prawnicy Wilfreda dowodzili, że dziadek wiedział o adopcji i był z tego powodu szczęśliwy. A w testamencie użyto słowa dzieci w liczbie mnogiej.

– Mógł przecież mieć na myśli taką sytuację, że twoja matka umrze pierwsza, a ojciec ożeni się ponownie.

– Ależ jesteś sprytny! Widzę, że rzeczywiście masz prawniczy pokrętny umysł. Dokładnie tak utrzymywali moi obrońcy. Niestety, nic to nie dało. Wilfred wygrał. Możesz jednak zrozumieć moje uczucia względem Folwarku Toynton. Gdybyż dziadek podpisał ten testament przed trzecim maja, wszystko wyglądałoby inaczej, zapewniam cię.

– Ale dostałaś połowę wartości majątku?

– Owszem, lecz nie wystarczyło to na długo. Mój drogi mąż szybko wydawał pieniądze. Na szczęście nie chodziło o kobiety, tylko o konie. Wprawdzie są równie kosztowne i jeszcze bardziej kapryśne niż kobiety, lecz jako rywale mniej upokarzające dla żony. Poza tym można się cieszyć, gdy wygrywają, czego się nie odczuwa w stosunku do innej kobiety. Wilfred zawsze twierdził, że Herbert zdziwaczał na starość, gdy odszedł z armii na emeryturę, ale ja nie narzekałam. Nawet wolałam go zdziwaczałego. Niemniej jednak przepuszczał pieniądze.

Nagle rozejrzała się po pokoju, nachyliła i zerknęła na Dalgliesha konspiracyjnie.

– Powiem ci coś, o czym nikt w Folwarku nie ma pojęcia poza Wilfredem. Jeśli rzeczywiście sprzeda Folwark, dostanę połowę sumy. Nie połowę dodatkowych zysków, ale pięćdziesiąt procent od wszystkiego. Mam zobowiązanie Wilfreda, odpowiednio podpisane. Victor był świadkiem. Właściwie to nawet była jego sugestia. Uważał, że prawnie wszystko jest w porządku. A dokument jest w takim miejscu, że Wilfred nie może na nim położyć łapy. Znajduje się u Roberta Lodera, prawnika z Wareham. Wilfred był pewien, że nigdy nie będzie musiał sprzedawać Folwarku. Nie zależało mu na tym, co podpisuje, a może w ten sposób chronił się przed pokusą sprzedaży. Nie sądzę, że chciałby wszystko sprzedawać. Za bardzo jest przywiązany do tego miejsca. Gdyby jednak zmienił zdanie, ja na tym wyjdę bardzo dobrze. Dalgliesh postanowił zaryzykować:

– Kiedy tu przyjechałem, pani Hewson wspominała coś o truście Ridgewella. Czy pan Anstey nie zamierza przypadkiem dokonać transferu domu?

Pani Hammitt zareagowała spokojniej, niż się spodziewał. Odpowiedziała dobrodusznie:

– Bzdury! Wiem, że Wilfred rozprawia o tym od czasu do czasu, ale nigdy nie wyzbyłby się Folwarku Toynton. Po co? Pewnie, że z pieniędzmi jest ciężko, ale z nimi nigdy nie jest lekko. Po prostu musi podnieść opłaty albo zmusić lokalne władze, by płaciły więcej za wysyłanych do nas pacjentów. Nie ma powodu, dla którego miałby je wspomagać. Jeśli pomimo to dom nadal będzie przynosił straty, to lepiej go sprzedać i mniejsza o cud.

Dalgliesh zasugerował, że biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, Anstey powinien zostać raczej katolikiem. Millicent uczepiła się tej myśli.

– To była dla niego prawdziwa walka duchowa. – Jej głos był teraz głębszy i dudnił echem kosmicznych mocy uwikłanych w śmiertelne zmagania. – Dobrze, że postanowił zostać w naszym Kościele. Ojcze nasz… – Jej głos wybuchł nagłą żarliwością, a Dalgliesh aż podskoczył w przekonaniu, że teraz nastąpi Modlitwa Pańska – ależ byłbyś rozczarowany! Komendancie Dalgliesh, mój ojciec był wielkim człowiekiem Kościoła. Oczywiście ewangelickiego. O tak, dobrze, że Wilfred nie przeszedł na katolicyzm.

Mówiła tak, jakby Wilfred spojrzał na rzekę Jordan i nie spodobała mu się ta woda; w dodatku nie był przekonany co do solidności łodzi.

Dalgliesh pytał już wcześniej Juliusa Courta o religię Ansteya i otrzymał inną, w jego mniemaniu, bardziej przekonującą odpowiedź.Przypomniał sobie teraz tę rozmowę na patiu, przed powrotem do pokoju Henry'ego. Julius był rozbawiony: “Ojciec O'Malley, który miał przygotować Wilfreda, powiedział bez ogródek, że jego Kościół w przyszłości wypowiadałby się w wielu sprawach, które Wilfred uważał za kwestie podlegające własnej jurysdykcji. Do naszego drogiego Wilfreda dotarło, że byłby częścią potężnej organizacji, i to takiej, która uważa, iż on, jako nawrócony, raczej sam dostępuje zaszczytu, niż kogoś nim obdarza. W końcu, po długich walkach wewnętrznych, postanowił wtulić się w wygodniejsze objęcia."

– Pomimo cudu? – zapytał Dalgliesh.

– Mimo to. Ojciec O' Malley jest racjonalistą. Przyznaje, że cuda się zdarzają, ale woli, żeby dowody przedstawiono odpowiednim władzom, które mogą je gruntownie zbadać. Po jakimś odpowiednim okresie wyczekiwania Kościół w swej mądrości ogłosi werdykt. Natomiast fakt, że ktoś rozgłasza, iż doznał szczególnej łaski, pachnie mu arogancją. Co gorsza, podejrzewam, iż uważa to za czyn w złym guście. Ten ojciec O' Malley jest wymagającym człowiekiem. Nie bardzo się lubią z Wilfredem. Przez ojca O' Malleya Kościół stracił nawróconą owieczkę.

– Jednak pielgrzymki do Lourdes wciąż trwają? – zapytał Dalgliesh.

– O tak. Dwa razy w roku. Ja nie jeżdżę. Na początku brałam w nich udział, ale nie jest to w moim guście, jeśli mogę użyć tego nowoczesnego zwrotu. Za to zawsze przygotowuję powitalny podwieczorek na powrót pielgrzymów.

Dalgliesh wrócił do teraźniejszości. Zaczęły go boleć plecy. Wyprostował się akurat wtedy, gdy zegar nad kominkiem wydzwonił trzeci kwadrans. Poczerniałe bierwiono osunęło się na ruszcie i trysnęło ostatnią kaskadą iskier. Pani Hammitt uznała to za sygnał do odwrotu. Dalgliesh zaproponował, że umyje kubki po kawie, więc weszła za nim do malutkiej kuchni.

– Bardzo miło spędziłam tę godzinę, komendancie, ale wątpię, czy ona się jeszcze kiedyś powtórzy. Nie należę do sąsiadek, które co rusz wpadają na chwileczkę. Dzięki Bogu, nie nudzę się we własnym towarzystwie. W odróżnieniu od biednej Maggie mam pieniądze. Jedną rzecz należy przyznać Michaelowi Baddeleyowi; nie był wścibski.

– Siostra Rainer mówiła mi, że przekonałaś go do korzyści płynących z kremacji.

– Tak powiedziała? Cóż, zapewne tak było. Możliwe, że coś wspomniałam Michaelowi. Bardzo mi się nie podoba marnowanie dobrych gruntów na chowanie gnijących ciał. Jeśli dobrze pamiętam, staruszkowi zupełnie nie zależało, co z nim zrobią, pod warunkiem że pochowają go w poświęconej ziemi i wypowiedzą nad nim odpowiednie słowa. Bardzo rozsądnie. Całkowicie popieram. Wilfred nie miał nic przeciwko kremacji. I on, i Dot Moxon absolutnie się ze mną zgadzali. Helen uważała, że to tylko dodatkowy kłopot, ale chodziło jej o to, że potrzebny był podpis drugiego lekarza. Chyba myślała, że to podważa diagnozę naszego drogiego Erica.

– Przecież nikt nie sugerował, że diagnoza doktora Hewsona była błędna.

– Ależ skąd! Michael zmarł na atak serca i mam nadzieję, że tyle to nawet Eric jest w stanie rozpoznać. Nie, proszę mnie nie odprowadzać, mam latarkę. Gdybyś czegoś potrzebował, po prostu zastukaj w ścianę.

– Usłyszysz? Przecież ojca Baddeleya nie słyszałaś.

– Oczywiście, że nie, skoro nie zastukał. Zresztą po dziewiątej trzydzieści właściwie już nie słuchałam. Myślałam, że ktoś już przyszedł przygotować go do snu.

Mrok na dworze był chłodny i niepokojący, czarna mgiełka, słodka i pachnąca morzem, nie jakiś tam zwykły brak światła, ale autentyczna, tajemnicza noc. Dalgliesh przeprowadził wózek przez próg. Towarzysząc Millicent na krótkiej ścieżce i przytrzymując jedną ręką wózek, zapytał z wystudiowaną obojętnością:

– To znaczy, że kogoś słyszałaś?

– Widziałam, nie słyszałam. Przynajmniej tak mi się zdawało. Chciałam sobie zrobić coś gorącego do picia i pomyślałam, że może Michael też by czegoś chciał. Gdy otworzyłam frontowe drzwi, aby iść go zapytać, odniosłam wrażenie, że w mroku zniknął ktoś w habicie. Ponieważ u Michaela światło było zgaszone – widziałam, że w chatce panuje ciemność – oczywiście postanowiłam mu nie przeszkadzać. Teraz wiem, że mi się zdawało. Albo zaczynam wariować. W tym miejscu nie byłoby to nawet dziwne. Otóż nikt go nie odwiedził i wszyscy mają nieczyste sumienia. Teraz rozumiem, czemu się pomyliłam. Noc była podobna do dzisiejszej. Lekka bryza, ale ciemność przybierała najróżniejsze kształty. Poza tym niczego nie słyszałam, żadnego odgłosu kroków. Tylko widziałam jakby pochyloną głowę w kapturze i habit znikający w mroku.

– To było około dziewiątej trzydzieści?

– Albo troszkę później. Chyba wtedy właśnie umierał. Osoba o bujnej wyobraźni mogłaby pomyśleć, że widziała jego ducha. Jennie Pegram nawet podsunęła taką myśl, gdy im to opowiedziałam w Folwarku Toynton. Dziwaczka!

Niemal dotarli do drzwi Chaty Wiary. Millicent zawahała się, a potem z niejakim zakłopotaniem powiedziała jakby pod wpływem impulsu:

– Mówiono mi, że martwi cię wyłamany zamek w sekretarzyku Michaela. Wieczorem, przed jego powrotem ze szpitala, był cały. Zabrakło mi kopert, a musiałam napisać pilny list. Doszłam do wniosku, że nie obrazi się przecież, jeśli zajrzę do jego sekretarzyka. Był jednak zamknięty.

– Ale kiedy twój brat szukał testamentu tuż po znalezieniu ciała, zamek był wyłamany – zauważył Dalgliesh.

– Tak twierdzi, komendancie. Tak twierdzi.

– Ale nie ma dowodu, że on go wyłamał?

– Nie ma dowodu, że ktokolwiek to uczynił. Po chacie biegało wówczas mnóstwo ludzi. Wilfred, Hewsonowie, Helen, Dot, Philby, nawet Julius, kiedy wrócił z Londynu; cały dom wyglądał jak w czasie odpustu. Wiem tylko, że sekretarzyk był zamknięty o dziewiątej wieczorem, na dzień przed śmiercią Michaela. Nie mam też wątpliwości, że Wilfred miałby ochotę rzucić okiem na testament i upewnić się, czy Michael rzeczywiście zostawił Folwarkowi Toynton wszystko, co posiadał. Wiem też, iż to nie Michael wyłamał zamek.

– Skąd ta pewność, Millicent?

– Ponieważ znalazłam kluczyk po obiedzie tego samego dnia, w którym zmarł. W miejscu, gdzie zapewne zawsze go trzymał… w starej puszce po herbacie, na drugiej półce w kredensie. Wsunęłam go do kieszeni, żeby nie zginął, gdy Dot będzie sprzątała chatę. W końcu ten sekretarzyk jest dość wartościowy i zamek należy naprawić. Właściwie gdyby Michael nie zapisał go Grace w testamencie, przeniosłabym go tutaj i należycie się nim zaopiekowała.

– To znaczy, że wciąż masz kluczyk?

– Oczywiście. Nikt O niego nie pytał poza tobą. Skoro cię to tak interesuje, proszę, weź go.

Wsunęła rękę do kieszeni spódnicy; poczuł, że położyła mu na dłoni coś metalowego. Otworzyła drzwi chaty i przekręciła kontakt. Nagły blask spowodował, że zmrużył oczy, a dopiero potem wyraźnie dostrzegł srebrny kluczyk, bardzo delikatny, przywiązany cienkim sznurkiem do czerwonego plastikowego spinacza na bieliznę. Czerwień spinacza była tak jaskrawa, że przez sekundę, gdy jeszcze był odurzony nagłym zapaleniem światła, detektyw miał wrażenie, że jego dłoń splamiona jest krwią.

5

AKT ZŁEJ WOLI

I

Gdy Dalgliesh wspominał swój pierwszy tydzień pobytu w Dorset, widział całą serię obrazów, tak różnych od późniejszych przejawów przemocy i śmierci, że niemal był skłonny uwierzyć, iż jego życie na cyplu Toynton przebiegało na dwóch płaszczyznach w różnych okresach. Te wczesne łagodne obrazy – niepodobne do późniejszych ostrych, biało-czamych kadrów jakby z niewybrednego horroru – wypełniały kolory, uczucia oraz delikatny zapach. Widział, jak przedziera się przez obmyte wodą morską kamienie na Wybrzeżu Chesil, słyszał głośne krzyki ptaków i szorstki pomruk fal w miejscu, gdzie Portland wznosił swe ciemne skały ku niebu; wspinał się po wielkich szańcach zamku Maiden i stał – samotna sylwetka smagana wiatrem – tam, gdzie cztery tysiące lat ludzkiej historii wryły się w kontury wymodelowanej ziemi; jadł podwieczorek w domu sędziego Jeffreya w Dorcheater, a łagodne jesienne popołudnie powoli przechodziło w mrok; jechał nocą między opadającą gęstwą złotych orlic i wysokimi, nic przyciętymi żywopłotami, gdzie pub o kamiennych ścianach witał jasnymi oknami hen, na wiejskich błoniach.

Później zaś, nocą, gdy istniało już niewielkie ryzyko, że odwiedzi go ktoś z Folwarku Toynton, wracał samochodem do Chaty Nadziei, do znajomego i jakże miłego zapachu książek i ognia na kominku. Nieco ku jego zdziwieniu Millicent Hammitt dotrzymała obietnicy i od chwili pierwszej wizyty już go więcej nie nachodziła. Wkrótce odgadł przyczynę: namiętnie wpatrywała się w telewizor. Gdy siedział, sącząc wino i sortując książki ojca Baddeleya, słyszał przez wlot kominowy słaby i nawet przyjemny odgłos jej nocnych rozrywek: jakąś znajomą melodyjkę reklamową; pomruk głosów jak w antyfonie; huk wystrzałów; krzyki kobiet; głośny sygnał zapowiadający kino nocne.

Nie mógł odegnać uczucia, że żyje w zawieszeniu między czymś starym a nowym i że rekonwalescencja zwalnia go od podejmowania tych natychmiastowych decyzji i wysiłków, których nie miałby ochoty podejmować. A jedną z form wysiłku, której pragnął uniknąć, były myśli o Folwarku Toynton i jego mieszkańcach. Uczynił, co było w jego mocy. Teraz czekał na dalsze wydarzenia. Kiedyś, patrząc na pusty wytarty fotel ojca Baddeleya, przypomniał sobie słynną wymówkę wybitnego filozofa ateisty, który – ku swemu zdziwieniu – został po śmierci wezwany przed oblicze Boga: “Ależ, Panie, przecież nie dostarczyłeś wystarczających dowodów."

Jeśli ojciec Baddeley chciał, żeby Dalgliesh działał, to powinien udzielić mu bardziej konkretnych wskazówek niż zniknięcie dziennika i wyłamany zamek.

Nie czekał na żadną korespondencję oprócz odpowiedzi Billa Moriarty'ego, ponieważ zostawił jasne instrukcje, by nie przysyłano mu tu poczty. List od Billa zamierzał wyjąć osobiście ze skrzynki. Lecz odpowiedź nadeszła już w poniedziałek, to jest przynajmniej o jeden dzień wcześniej, niż się spodziewał. Przesiedział cały ranek w chacie i do skrzynki udał się dopiero po obiedzie o drugiej trzydzieści, kiedy postanowił wystawić puste butelki na mleko.

W skrzynce leżał tylko jeden list, koperta bez żadnych nadruków z londyńskim stemplem pocztowym; adres napisano na maszynie, ale przy nazwisku nie podano stopnia Dalgliesha. Morinrty był ostrożny. Lecz gdy Dalgliesh kciukiem zaczął otwierać kopertę, doszedł do wniosku, że chyba on sam nie był dość przezorny. Na kopercie nie dostrzegł znaków otwierania listu, ale klej trzymał podejrzanie słabo. Koperta nieco za łatwo ustąpiła pod naciskiem kciuka. Poza tym w skrzynce nie było żadnych innych listów. Ktoś, prawdopodobnie Philby, musiał już zabrać pocztę do Folwarku Toynion. Dziwne, że nie dostarczono jego listu do Chaty Nadziei. Może powinien był skorzystać z poste restante we wsi Toynton albo w Warcham. Irytowała go myśl, że postąpił nieostrożnie. Prawda jest taka – pomyślał – że właściwie nie wiem, w jakiej sprawie prowadzę śledztwo, jeśli w ogóle to robię. Nie mam w sobie dość ochoty, by odpowiednio poprowadzić tę sprawę, ani dość odwagi, by ją porzucić. Wiedział, że w tym nastroju styl prozy Billa zirytuje go bardziej niż kiedykolwiek.

“Milo mi było ponownie zobaczyć twój elegancki charakter pisma. Odetchnęliśmy z ulgą, że raporty na temat przebiegu twojej choroby okazały się przesadzone. Wieńce zachowaliśmy na przyjęcie powitalne. Co ty właściwie wyrabiasz gdzieś tam w Dorset, węsząc wśród podejrzanej grupy dziwaków? Jeśli nie możesz się oprzeć ochocie do pracy, tu ci jej nie zabraknie. W każdym razie przekazuję ci to, co znalazłem.

Dwie osoby z twojego stadka mają przeszłość kryminalną. Pewnie coś wiesz na temat Philby'ego. Dwa wyroki za rozboje w 1967 i 1969 roku, cztery za kradzieże w 1970 i szeroki wachlarz wcześniejszych sprawek. W całej historii kryminalnej Philby'ego dziwna jest tylko wyjątkowa wyrozumiałość sędziów, jeśli chodzi o orzeczenia. Spoglądając na jego portret, właściwie im się nie dziwię. Prawdopodobnie uważali, że byłoby niesprawiedliwością karać go zbyt surowo za to, że podjął jedyny zawód, do którego predestynowały go fizjonomia i talenty. Udało mi się porozmawiać z “Otwartymi Drzwiami" na jego temat. Przyznają, że zawinił, ale mówią, że jeśli okaże mu się sympatię, potrafi być niesłychanie lojalny. Uważaj, żeby sobie ciebie nie upodobał.

Millicent Hammitt dwa razy została skazana przez magistrat w Cheltenham za okradanie sklepów; w 1966 i 1968. W pierwszym przypadku zastosowano rutynową linię obrony o trudnościach okresu menopauzy i zapłaciła tylko grzywnę. Miała szczęście, że udało jej się z tego wywinąć również przy drugiej okazji. Ale to było parę miesięcy po śmierci jej męża, emerytowanego majora armii, i sąd wykazał sporo dobrej woli. Wpłynęło na to również zapewnienie Wilfreda Ansteya, że siostra przeniesie się do niego, do Folwarku Toynton, i będzie pod jego opieką. Od tamtego czasu nie było z nią kłopotów, więc zakładam, że nadzór Ansteya był skuteczny albo miejscowi sklepikarze bardziej życzliwi, ewentualnie pani Hammitt sprytniejsza w podkradaniu towarów.

Tyle oficjalne raporty. Reszta jest czysta, przynajmniej sądząc z zapisów w archiwum. Jeśli jednak szukasz interesującego złoczyńcy… a wątpię, iż Adam Dalgliesh marnuje swój talent na Alfreda Philby… to pozwól, że zarekomenduję ci Juliusa Courta. Uzyskałem notatkę na jego temat od znajomego, który ma dojścia do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Court był zdolnym chłopcem z porządnej szkoły średniej w Southsea. Po ukończeniu uniwersytetu wylądował w dyplomacji, posiadając wszystkie niezbędne eleganckie akcesoria, ale dość ograniczony zasób gotówki. W 1970 roku pracował w ambasadzie w Paryżu, gdzie składał zeznania w słynnym procesie o morderstwo, w którym to Alaina Michonneta oskarżono o zamordowanie Poitauda, kierowcy rajdowego. Może pamiętasz tę sprawę. Sporo o niej pisano w angielskiej prasie. Wszystko wydawało się oczywiste i francuska policja już przełykała ślinkę ze szczęścia na myśl o załatwieniu Michonneta. Jest on synem Thea d'Estier Michonneta, właściciela fabryki chemicznej pod Marsylią i od jakiegoś czasu pere i fils pozostawali pod obserwacją. Lecz Court zapewnił przyjacielowi alibi. Najdziwniejsze, że oni właściwie nie byli przyjaciółmi… Michonnet jest agresywnie heteroseksualny, co prasa zresztą wykorzystuje do znudzenia… i po ambasadzie krążyło straszne słowo: szantaż. Nikt nie wierzył w wersję Courta; nikt jednak nie mógł jej podważyć. Mój informator sądzi, że motywem Courta była chęć ubawienia się i przerażenia swoich zwierzchników, co nie najlepiej o nim świadczy. Jeśli rzeczywiście kierował nim taki motyw, trzeba przyznać, że mu się udało. Osiem miesięcy później jego ojciec chrzestny szczęśliwie umiera i zostawia mu 30 000 funtów. Court rzuca służbę w dyplomacji. Mówią, że bardzo mądrze inwestuje. W każdym razie to wszystko sprawy zakulisowe. Nic złego nie wiadomo na jego temat, chyba tylko tyle, że ma tendencje do zbytniego pomaganiu przyjaciołom. Ale podaję ci tę historię tak, jak ją sam usłyszałem."

Dalgliesh złożył list i wsunął go do kieszeni kurtki. Zastanawiał się, czy któraś z tych spraw znana jest w Folwarku Toynton, a jeśli tak, to na ile. Julius Court nie miał się czym martwić. Jego przeszłość nie dotyczyła tu nikogo; był niezależny od duszących objęć Wilfreda. Lecz Millicent Hammitt miała podwójne powody do wdzięczności. Ciekawe, kto jeszcze oprócz Wilfreda wiedział o tych dwóch wstydliwych i głupich incydentach? Czy zmartwiłaby się, gdyby jej przeszłość ogólnie znano w Folwarku Toynton? Znów pożałował, że nie skorzystał z poste restante.

Nadjeżdżał jakiś samochód. Dalgliesh spojrzał w górę. Nadbrzeżną drogą pędził mercedes. Julius nacisnął hamulce i samochód stanął niemal w miejscu. Przedni zderzak znalazł się dosłownie o kilka cali od bramy. Kierowca wyskoczył i zaczął szarpać bramę, wołając przy tym do Dalgliesha:

– Czarna Wieża się pali! Z nadbrzeżnej drogi widać dym. Ma pan grabie w Chacie Nadziei?

Dalgliesh pomógł mu pchnąć bramę.

– Nie sądzę. Nie ma tu ogrodu. Ale znalazłem w szopce miotłę podwórzową.

– Lepsze to niż nic. Pojedzie pan ze mną? Zawsze lepiej we dwóch.

Dalgliesh wskoczył do samochodu. Zostawili otwartą bramę. Julius podjechał do Chaty Nadziei, nie przejmując się ani resorami, ani wygodą swojego pasażera. Otworzył bagażnik, a Dalgliesh pobiegł do szopki. Tam wśród sprzętów pozostałych po poprzednich użytkownikach znajdowała się miotła, dwa puste worki i co najdziwniejsze, stary pastorał. Wrzucił wszystko do przepastnego bagażnika. Julius już zawrócił i czekał nie wyłączając silnika. Dalgliesh usiadł obok niego i mercedes ruszył naprzód.

Gdy skręcali na nadbrzeżną drogę, Dalgliesh zapytał:

– Nie wie pan, czy ktoś tam jest? Anstey?

– Możliwe. W tym sęk. Tylko on tam teraz chodzi. Nie widzę zresztą innej przyczyny powstania pożaru. Tędy dojedziemy najbliżej wieży, ale to oznacza, że cypel będziemy musieli przebrnąć na piechotę. Nie próbowałem tego, gdy zobaczyłem płomienie. Jeśli się nie ma niczego do walki z ogniem, to jest to zupełnie bez sensu.

Jego głos był napięty, a kostki na dłoniach ściskających kierownicę pobielały. W lusterku kierowcy Dalgliesh widział, że tęczówki oczu miał duże i błyszczące. Trójkątna blizna nad prawym okiem, na ogół prawie niewidoczna, pogłębiła się i pociemniała. Ponad nią dostrzegał bicie pulsu w skroniach Courta. Zerknął na prędkościomierz; jechali z szybkością ponad stu mil na godzinę, ale mercedes, pięknie prowadzony, elegancko trzymał się drogi. Nagle wykręciła ona w górę; dostrzegli wieżę. Wybite szyby w wąskich okienkach pod kopułą tryskały kłębami szarawego dymu jak podczas kanonady artyleryjskiej. Przewalały się wesoło przez cypel, dopóki wiatr nie roztrząsł ich na poszatkowane obłoczki. Efekt był absurdalny, ale malowniczy; wyglądało to równie niewinnie jak dziecięca zabawa. Później droga znów poprowadziła w dół i wieża zniknęła im z oczu.

Kamienny murek odgradzał od morza nadbrzeżną szosę, szeroką tylko na jeden samochód. Julius prowadził pewnie. Skręcił w lewo, zanim jeszcze Dalgliesh zauważył wąską przecinkę, bez bramy, lecz oznaczoną dwoma nadgniłymi słupkami. Samochód zatrzymał się gwałtownie w sporej kotlince po prawej stronie wjazdu. Dalgliesh chwycił pastorał i worki, a Julius miotłę. Z tym dziwacznym sprzętem pobiegli przez cypel.

Julius miał rację; to była najkrótsza droga. Tyle że musieli ją pokonać pieszo. Nawet gdyby Court chciał jechać przez ten nierówny, popstrzony skałami grunt, byłoby to niemożliwe. Cypel przecinały fragmenty kamiennych murków pełnych dziur, na tyle niskich, że można je było przeskakiwać, ale nie na tyle szerokich, by mógł tędy przejechać jakikolwiek pojazd. Sam grunt zresztą był zdradliwy. W pewnej chwili detektyw odniósł wrażenie, ze wieża się od nich odsuwa, oddzielona nie kończącą się barierą chaotycznie rozrzuconych głazów. Wkrótce okazało się, że byli na miejscu.

Dym, gryzący jak wilgotne ognisko, wylatywał kłębami przez na wpół otwarte drzwi. Dalgliesh otworzył je szeroko kopnięciem i odskoczył na jedną stronę, gdy na zewnątrz buchnęły jeszcze gęstsze kłęby dymu. Nagle coś zahuczało i jęzor ognia ruszył w jego kierunku. Detektyw zaczął rozgarniać pastorałem płonące szczątki, z których część można było wciąż rozpoznać – długa wysuszona trawa i siano, końcówki lin, coś, co przypominało resztki starego krzesła – całe lata zbierania śmieci, odkąd cypel stanowił teren publiczny, a Czarna Wieża, stojąca otworem, zapewniała schronienie pasterzom czy też nocleg włóczęgom. Gdy rozgarniał płonące cuchnące bryły, słyszał, że Julius, stojący za nim, próbuje je gorączkowo ugasić. Małe płomienie zaczęły pełzać wśród traw jak czerwone języki.

Kiedy tylko oczyścili wejście, Julius wpadł do środka, dusząc dwoma workami tlące się resztki trawy i siana. Dalgliesh widział go w chmurze dymu. Court kaszlał i kroczył chwiejnie naprzód. Detektyw wyciągnął go bezceremonialnie i powiedział:

– Nie właź tam, dopóki tego nie ugaszę. Nie mam zamiaru ratować was obu.

– Ale on tam jest! Wiem, że jest. Na pewno. O Boże! Cholerny głupiec!

Właśnie zgasła ostatnia żarząca się kępa trawy. Julius odepchnął Dalgliesha i pobiegł na górę krętą kamienną klatką schodową. Dalgliesh podążył za nim. Drewniane drzwi do środkowego piętra stały otworem. Tu nie było okna, lecz w ciemności ujrzeli, że pod ścianą leży jakaś postać, przypominająca w tej chwili worek. Człowiek ten naciągnął na głowę kaptur mnisiego habitu i owinął się tym okryciem jak wyrzutek społeczeństwa, który chroni się przed zimnem na ulicy. Julius gorączkowo zagłębił dłonie w fałdach habitu. Dalgliesh słyszał jego przekleństwa. Po kilku sekundach Court uwolnił ramiona Ansteya i dwaj mężczyźni razem pociągnęli go do drzwi, po czym z trudem znieśli bezwładne ciało po schodach, podtrzymując Wilfreda i manewrując z wysiłkiem, aż wyszli na świeże powietrze.

Położyli go na trawie. Dalgliesh osunął się na kolana, gotów go obrócić i przystąpić do sztucznego oddychania. Wówczas Anstey powoli rozpostarł oba ramiona i leżał tak na brzuchu w pozycji zarówno teatralnej, jak i nieco bluźnierczej. Dalgliesh poczuł ulgę, że nie będzie musiał ustami dotykać warg Ansteya. Podniósł się, Wilfred zaś podciągnął kolana i zaczął konwulsyjnie kaszleć, a raczej rzęzić gwałtownie i spazmatycznie. Obrócił twarz na jedną stronę, tak że jego policzek leżał na ziemi. Wilgotne usta wykrztuszały ślinę i żółć. Wyglądało to tak, jakby Anstey chciwie ssał odżywczą trawę. Dalgliesh i Court uklękli i unieśli go wspólnie. Wilfred odezwał się słabo:

– Już dobrze. Już dobrze.

– Mamy samochód na nadbrzeżnej drodze. Może pan iść? – zapytał Dalgliesh.

– Tak, już dobrze, mówię wam. Już dobrze.

– Nie ma pośpiechu. Możemy odpocząć kilka minut.

Oparli go o jeden z wielkich głazów i siedział tam nieco dalej od nich, wciąż kaszląc spazmatycznie i spoglądając w morze. Julius chodził wzdłuż krawędzi urwiska, niespokojnie, jakby denerwowało go to opóźnienie. Swąd dymu rozwiewał się nad poczerniałym cyplem jak ostatnie wapory ustępującej zarazy.

Po pięciu minutach Dalgliesh zapytał:

– Czy możemy już pójść?

Bez zbędnych słów unieśli Ansteya i podtrzymując go, ruszyli przez cypel w kierunku samochodu.

II

W drodze powrotnej do Folwarku Toynton nikt się nie odzywał. Fronton budynku sprawiał wrażenie, iż miejsce jest opustoszałe, mozaikowy korytarz był pusty i nienaturalnie cichy. Lecz wyostrzony słuch Dorothy Moxon nie zawiódł. Prawdopodobnie usłyszała samochód z gabinetu w przedniej części budynku. Niemal natychmiast pojawiła się u szczytu schodów.

– Co to jest? Co się stało?

– Wszystko w porządku. Wilfred podłożył ogień pod Czarną Wieżę, kiedy siedział w środku. Nic mu nie jest, to tylko szok. Poza tym dym nie wpłynął zbyt korzystnie na jego płuca.

Spoglądała podejrzliwie to na Dalgliesha, to na Juliusa, jakby to oni byli winni, po czym gestem bardzo matczynym i obronnym objęła Ansteya ramionami i zaczęła mu pomagać na schodach, mrucząc do ucha słowa zachęty i upomnienia, monotonnym cichym głosem, który Dalglieshowi kojarzył się raczej z wyznaniami miłosnymi. Zauważył też, że Anstey był teraz jakby słabszy niż na cyplu, więc wchodzili bardzo powoli. Gdy jednak Julius podszedł, chcąc im pomóc, wystarczyło jedno spojrzenie Dorothy Moxon, by cofnął się bez słowa. Dot z trudem wciągnęła Ansteya do jego białego pokoiku na tyłach budynku i położyła na wąskim łóżku. Dalgliesh szybko ogarnął wzrokiem pomieszczenie. Pokój wyglądał tak, jak można się było tego spodziewać. Stolik i fotel pod oknem z widokiem na tylny dziedziniec dla pacjentów; dobrze zaopatrzona biblioteczka; jeden dywanik; krucyfiks nad łóżkiem; nocna szafka, skromna lampka i karafka z wodą. Lecz gruby materac miękko się ugiął, gdy Wilfred na nim wylądował. Ręcznik wiszący nad umywalką wyglądał na luksusowo delikatny. Dywanik o prostym wzorze bynajmniej nie był zniszczonym wytartym chodniczkiem. Szlafrok z kapturem z białego materiału frotte wiszący za drzwiami wyglądał bardzo skromnie, niemal zgrzebnie, ale Dalgliesh nie miał wątpliwości, że był bardzo miły w dotyku. Może to i była cela, lecz nie brakowało w niej podstawowych wygód.

Wilfred otworzył oczy i skupił swe błękitne spojrzenie na Dorothy Moxon. Dalgliesh z zainteresowaniem spoglądał, jak Anstey umiejętnie złączył w jednym rzucie oka pokorę i władczość. Wyciągnął błagalnie rękę:

– Dot, moja droga, chcę porozmawiać z Juliusem i Adamem. Na chwilkę, dobrze?

Otworzyła usta, zamknęła je bez słowa i wyszła, przymykając za sobą drzwi. Wilfred znów opuścił powieki i wyglądało na to, że próbuje wyrwać się z oszołomienia. Julius oglądał swoje dłonie. Prawą miał czerwoną i opuchniętą, a na opuszku kciuka już wyskoczył bąbel.

– Coś podobnego! Poparzyłem rękę – skonstatował ze zdumieniem. Wcale tego nie czułem. Teraz jednak zaczyna boleć jak jasna cholera.

– Powinien pan poprosić pannę Moxon o opatrunek. Hewson też mógłby obejrzeć ranę – powiedział Dalgliesh.

Julius wyjął z kieszeni złożoną chusteczkę, zmoczył ją nad zlewem w zimnej wodzie i nieudolnie obwiązał rękę.

– Nie ma pośpiechu – mruknął.

Wyglądało na to, że świadomość bólu popsuła mu humor. Stanął nad Wilfredem i powiedział gniewnie:

– Teraz, kiedy ktoś już w sposób oczywisty dokonał zamachu na twoje życie, w dodatku niemal udanego, myślę, że powinieneś chociaż raz zachować się rozsądnie i wezwać policję.

Wilfred nie otworzył oczu, odezwał się jedynie słabym głosem:

– Przecież mam tu policjanta. Dalgliesh wtrącił się do rozmowy.

– To nie dla mnie. Nie mogę przeprowadzić oficjalnego dochodzenia. Court ma rację, to sprawa dla miejscowej policji. Wilfred potrząsnął głową.

– Cóż im powiemy? Poszedłem do Czarnej Wieży, ponieważ chciałem w spokoju przemyśleć parę spraw. To jedyne miejsce, w którym mogę być naprawdę sam. Paliłem; wszyscy narzekacie na moją śmierdzącą starą fajkę. Pamiętam, że idąc na górę, wystukałem ją o ścianę. Widocznie jeszcze nie całkiem wygasła. To te suche trawy i siano… wszystko się od razu zajęło.

Julius przerwał mu ponuro:

– Jasne. A drzwi wejściowe? Pewnie zapomniałeś je za sobą zamknąć, pomimo że zawsze się upierasz, by nie zostawiać Czarnej Wieży otwartej. Coś bardzo niedbali jesteście w tym Folwarku Toynton. Lemer nie pamięta o sprawdzeniu hamulców w fotelu i Holroyd spada ze skały. Ty wystukujesz żar z fajki na podłogę wysłaną łatwopalną suchą słomą, nie zamykasz drzwi, żeby był przeciąg, a potem prawie składasz się w ofierze.

– Wolę wierzyć, że właśnie tak było – odparł Anstey.

Dalgliesh znowu się wtrącił:

– Na pewno jest zapasowy klucz do wieży. Kto go ma?

Wilfred otworzył oczy i wbił wzrok w przestrzeń, jakby uparcie odcinając się od tego podwójnego śledztwa.

– Wisi na tablicy z kluczami w portierni. Należał do Michaela, przyniosłem go tu po jego śmierci.

– I każdy z mieszkańców wie, gdzie się znajduje?

– Tak przypuszczam. Wszystkie klucze tam wiszą, a ten odróżnia się od pozostałych.

– Kto w Folwarku Toynton orientował się, że zamierza pan spędzić popołudnie w wieży?

– Wszyscy. Po modlitwie przedstawiłem im moje plany. Zawsze tak robię. Ludzie muszą wiedzieć, gdzie można mnie znaleźć, gdyby coś się nagle wydarzyło. Nie było tylko Maggie i Millicent. Ale to, co pan sugeruje, jest śmieszne.

– Czyżby? – zapytał Dalgliesh z powątpiewaniem.

Zanim zdążył się ruszyć, Julius, który był bliżej drzwi, już zniknął. Czekali w milczeniu. Wrócił dwie minuty później. Powiedział z ponurą satysfakcją:

– Portiernia jest pusta, a klucza nie ma. Tak więc osoba, która go zabrała, jeszcze nie zdążyła go odwiesić. Wracając do pokoju, przypadkowo wpadłem na Dot. Czai się w tym swoim piekielnym gabinecie i sterylizuje tyle sprzętu, jakby miała odbyć się poważna operacja. To tak jakby się spoglądało na harpię przez opary dymu. W każdym razie twierdzi z wrodzonym sobie brakiem gracji, że była na portierni bez przerwy od drugiej po południu, i wyszła stamtąd mniej więcej pięć minut przed naszym przybyciem. Nie pamięta jednak, czy klucz do wieży wisiał na tablicy. Nie zwróciła uwagi. Obawiam się, że obudziłem jej podejrzenia, Wilfred, ale uważam, że należy ustalić pewne fakty.

Dalgliesh pomyślał, że można to było zrobić bez bezpośredniego wypytywania. Teraz jednak było za późno na inicjowanie bardziej dyskretnego dochodzenia, a zresztą nie miał na to ani ochoty, ani odwagi. Na pewno też nie zamierzał przeciwstawiać swego niezachwianego uporu detektywa entuzjastycznej amatorszczyźnie Juliusa. Zapytał jednak:

– Czy ktoś wchodził na portiernię podczas obecności panny Moxon? Ktoś mógł próbować odwiesić klucz na miejsce.

– Według niej portiernia przypominała dworzec kolejowy, co jest zupełnie nietypowe. Henry przybył tuż po drugiej, a zaraz potem wyjechał bez słowa wyjaśnienia. Millicent wpadła jakieś pół godziny temu i powiedziała, że szuka ciebie, Wilfred. Parę minut później przyszedł Dennis, żeby sprawdzić jakiś nie sprecyzowany numer telefoniczny. Maggie zaś pojawiła się tam tuż przed nami. Też bez podania powodu. Nie została dłużej, tylko zapytała pot, czy widziała gdzieś Erica. Można wydedukować z tego tyle, że Henry nie był na cyplu w czasie pożaru. Lecz to i tak wiemy. Osoba, która podłożyła ogień, musiała mieć zdrowe nogi i nieźle je wyciągać.

Swoje lub cudze, pomyślał Dalgliesh.

Znów odezwał się bezpośrednio do cichej postaci na łóżku.

– Czy widział pan kogoś, gdy przebywał pan w wieży, przed lub po pożarze?

Wilfred zwlekał chwilę z odpowiedzią.

– Tak mi się wydaje.

Widząc wyraz twarzy Juliusa, dodał szybko:

– Na pewno widziałem, ale jedynie przez chwilkę. Gdy wybuchł pożar, siedziałem przy południowym oknie, tym, które wychodzi na morze. Poczułem dym i zszedłem do środkowej sali. Otworzyłem drzwi do dolnej części wieży i zobaczyłem tlące się siano i jęzor ognia. Mogłem jeszcze wtedy wyjść, ale ogarnęła mnie panika. Boję się ognia. Tu nie chodzi o racjonalny strach, ale o coś znacznie więcej. Myślę, że można to nazwać fobią. W każdym razie sromotnie wycofałem się na górę i zacząłem biegać od okna do okna, szukając rozpaczliwie pomocy. Wtedy dostrzegłem, chyba że doznałem halucynacji, jak jakaś postać w brązowym habicie przemyka między głazami na południowy zachód.

Julius powiedział:

– Stamtąd ten ktoś, nie rozpoznany przez ciebie, mógł łatwo dotrzeć do drogi albo zejść po skalach na plaże. O ile, rzecz jasna, nie bał się skalnej ścieżki. Kto to był, mężczyzna czy kobieta?

– Po prostu jakaś postać. To był moment. Wolałem, lecz pod wiatr i człowiek ten na pewno mnie nie usłyszał. Nie pomyślałem, że mogła to być kobieta.

– To teraz pomyśl. Kaptur pewnie miała założony?

– Tak. Istotnie.

– W ciepłe popołudnie! Zastanów się, Wilfred. Tak się składa, że w portierni wiszą trzy brązowe habity. Zauważyłem je, bo przeszukałem ich kieszenie, sprawdzając, czy nie ma w nich klucza. Trzy habity. A ile masz ich w sumie?

– Osiem lżejszych, letnich. Zawsze wiszą w portierni. Mój ma trochę inne guziki, ale poza tym są takie same. Nie ma sztywnych reguł, czyj należy do kogo.

– Ty masz swój; Dennis i Philby prawdopodobnie mają własne.

Zatem dwóch brakuje.

– Eric może mieć jeden, czasami go nosi. I Helen czasami wkłada habit w chłodniejsze dni. Zdaje się, że któryś oddano do szwalni, do naprawy. I jeden chyba gdzieś się zapodział, tuż przed śmiercią Michaela, ale nie jestem tego pewien. Może się odnalazł. Nie przywiązujemy do tego zbytniej wagi.

Julius ponownie się odezwał:

– To znaczy, że właściwie nie da się ustalić, czy któryś zginął. Myślę, panie Dalgliesh, że powinniśmy to sprawdzić. Jeżeli dotąd podpalaczka nie miała okazji odłożyć klucza, to habit pewnie też jeszcze ma.

– Nie dysponujemy dowodem, że chodzi o kobietę – powiedział Dalgliesh. – Poza tym po cóż, ktoś miałby odwieszać habit? Można go zostawić gdziekolwiek na terenie Folwarku Toynton, nie budząc niczyich podejrzeń.

Anstey uniósł się nagle na łokciu i odezwał z mocą:

– Nie, Julius, zabraniam wam! Nie życzę sobie, żeby kogokolwiek przesłuchiwano. To był wypadek.

Julius, który najwyraźniej upajał się rolą głównego inkwizytora,powiedział:

– W porządku. Wypadek. Zapomniałeś zamknąć drzwi. Wystukałeś fajkę, zanim zgasła i siano zaczęło się tlić. Postać, którą widziałeś, była po prostu kimś z Folwarku Toynton, kto sobie niewinnie spacerował po cyplu. Postać ta co prawda trochę się za ciepło ubrała jak na tę porę roku i za bardzo zatopiła w podziwie dla piękna przyrody, by usłyszeć twoje wołanie, poczuć dym, czy zauważyć ogień. Co stało się później?

– Po tym, jak zobaczyłem tę osobę? Nic. Zdałem sobie oczywiście sprawę, że nie wyjdę przez okna, i znów zszedłem do środkowego pokoju. Otworzyłem drzwi do dolnej części wieży. Pamiętam jeszcze wielką chmurę gryzącego dymu i płachtę ognia. Dym mnie dusił i wydawało mi się, że płomienie wypalają mi oczy. Zemdlałem, zanim zdążyłem ponownie zamknąć drzwi. Chyba powinienem siedzieć w zamknięciu i nie ruszać się. Niełatwo jednak podejmować rozsądne decyzje w stanie paniki.

– Ile osób wie o pana wyjątkowym strachu przed ogniem?

– Myślę, że większość to podejrzewa. Mogą nie wiedzieć, jaki to obsesyjny strach, ale zdają sobie sprawę, że ogień mnie przeraża. Z reguły nalegam, by pacjenci spali na parterze. Zawsze martwiłem się o izolatkę i nie chciałem wyrazić zgody, by Henry miał górny pokój.

Ktoś jednak musi mieszkać w głównej części budynku, a izolatka powinna znajdować się przy gabinecie i pokojach pielęgniarek, gdyby coś stało się w nocy. Wydaje mi się, że w takim miejscu jak to należy obawiać się ognia. Jednak zapobiegliwość nie ma nic wspólnego z przerażeniem, jakie odczuwam na widok dymu i ognia.

Podniósł dłoń do oczu i zobaczyli, że zaczął drżeć. Julius spoglądał na roztrzęsionego Wilfreda niemal z lekarskim zainteresowaniem.

– Poproszę pannę Moxon – powiedział Dalgliesh. Ledwie się odwrócił w stronę drzwi, gdy Anstey zaprotestował gestem. Zobaczyli, że już nie drży. Zapytał Juliusa:

– Przecież wierzysz, że to, co tu robię, ma sens? Dalgliesh ciekaw był, czy tylko on dostrzegł wahanie przez ułamek sekundy, zanim Julius odparł pewnym głosem:

– Oczywiście.

– I nie mówisz tego, żeby mnie pocieszyć, naprawdę w to wierzysz?

– Inaczej bym tego nie mówił.

– Oczywiście, wybacz mi. I zgadzasz się, że praca jest ważniejsza od człowieka?

– To trudniejsze. Powiedziałbym raczej, że praca i człowiek są jednym.

– Nie tutaj. To miejsce już się rozkręciło, i gdyby zaszła taka potrzeba, mogłoby istnieć beze mnie.

– Oczywiście, że by mogło, jeśli otrzymałoby odpowiednie fundusze i jeśli władze lokalne wciąż przysyłałyby pacjentów. Lecz nie będzie musiało istnieć bez ciebie, jeżeli zachowasz się rozsądnie, a nie jak znużony bohater trzeciorzędnego serialu. To do ciebie nie pasuje,

Wilfredzie.

– Próbuję zachowywać się rozsądnie i wcale nie udaję, że jestem odważny. Wiecie, że nie odznaczam się nadmiarem odwagi. Bardzo żałuję, że nie posiadam tej cnoty. Wy dwaj ją macie… nie, nie zaprzeczajcie. Wiem o tym i zazdroszczę wam tego. Ale w tej sytuacji nie potrzeba mi właściwie męstwa. Wciąż nie mogę uwierzyć, że ktoś naprawdę usiłuje mnie zabić. – Odwrócił się do Dalgliesha. – Wyjaśnij mu to, Adamie. Na pewno wiesz, o co mi chodzi.

Dalgliesh powiedział ostrożnie:

– Można by utrzymywać, że żadna z dwóch prób nie była podjęta na serio. Przetarta lina do wspinaczki? To bardzo niepewna metoda i większość ludzi z pewnością zdaje sobie sprawę, że nie zacząłbyś wspinaczki bez sprawdzenia sprzętu i na pewno nie wspinałbyś się sam. Zagadka z dzisiejszego popołudnia? Prawdopodobnie nie groziłoby ci niebezpieczeństwo, gdybyś zamknął oboje drzwi i siedział w górnym pomieszczeniu; pewnie byłoby ci trochę za gorąco, lecz zagrożenie życia byłoby niewielkie. Ogień sam zgasłby po jakimś czasie. Omal nie zginąłeś tylko dlatego, że otworzyłeś środkowe drzwi i nawdychałeś się dymu.

Julius przerwał mu:

– Załóżmy jednak, że trawa paliłaby się tak gwałtownie, że płomień ogarnąłby drewniane drzwi na pierwszym piętrze. Cała środkowa część wieży zapaliłaby się w parę sekund, a ogień dotarłby do górnego pomieszczenia. Gdyby tak się stało, nic by cię nie ocaliło. – Zwrócił się do Dalgliesha:

– Mam rację?

– Możliwe. Dlatego trzeba wszystko przedstawić policji. Dowcipniś, który pozwala sobie na tak ryzykowne żarty, musi być potraktowany poważnie. Następnym razem może nie być nikogo w pobliżu i kto cię wtedy uratuje?

– Nie sądzę, by doszło do następnego razu. Myślę, że wiem, kto ponosi za to winę. Nie jestem aż takim głupcem, na jakiego wyglądam. Obiecuję wam, że będę uważał. Mam wrażenie, iż osoba, która jest za to odpowiedzialna, nie będzie już z nami zbyt długo.

– Nie jesteś nieśmiertelny, Wilfredzie – powiedział Julius.

– Z tego również zdaję sobie sprawę, a poza tym mogę się mylić. Sądzę więc, że czas porozmawiać z trustem Ridgewella. Pułkownik jest za granicą, ponieważ wizytuje domy w Indiach, ale ma wrócić osiemnastego. Członkowie zarządu chcieliby otrzymać ode mnie odpowiedź do końca października. Chodzi o przygotowanie kapitału na przyszłe inwestycje. Ja nie przekazałbym im Folwarku bez zgody większości członków naszej rodziny. Proponuję naradę. Lecz jeśli ktoś rzeczywiście próbuje mnie wystraszyć i chce, żebym złamał swoją przysięgę, zrobię wszystko, by nie dało się zniweczyć mojej pracy, bez względu na to, czy będę żywy, czy martwy.

– Millicent nie będzie zachwycona, jeśli przekażesz cały majątek trustowi Ridgewella – odezwał się Julius.

Oblicze Wilfreda przypominało teraz twarz upartego dziecka. Dalgliesh z zainteresowaniem obserwował, jak zmieniają się jego rysy. Łagodne oczy przybrały surowy wyraz i zaszkliły się, jakby usiłując niczego nie dostrzegać, usta ułożyły w bezkompromisową kreskę. Mimo to ogólny wyraz jego twarzy sugerował rozdrażnienie i słabość.

– Millicent sprzedała mi swoją część zupełnie dobrowolnie i za godziwą sumę. Nie może narzekać. Nawet jeżeli mnie tu nie będzie, wszystko potoczy się tak jak zawsze. Nieważne, co będzie ze mną.

Uśmiechnął się do Juliusa.

– Wiem, że jesteś niewierzący, więc znajdę ci inny autorytet. Może Szekspir? “Bądź gotów na śmierć, a życie i śmierć będą wówczas słodsze."

Oczy Juliusa Courta i Dalgliesha spotkały się na chwilę ponad głową Wilfreda. Zrozumieli się bez słów. Julius z pewnym trudem zapanował nad drżeniem ust. Wreszcie oświadczył surowo:

– Pan Dalgliesh jest rekonwalescentem. Już się omal nie wykończył podczas ratowania ci życia. Ja być może i wyglądam zdrowo, ale potrzebuję sił, by oddawać się własnym rozrywkom. Więc jeśli zamierzasz przekazać dom trustowi Ridgewella do końca miesiąca, bardzo cię proszę, bądź jeszcze uprzejmy żyć, przynajmniej przez następne trzy tygodnie.

III

Gdy wyszli z pokoju, Dalgliesh zapytał:

– Czy sądzi pan, że naprawdę grozi mu jakieś niebezpieczeństwo?

– Nie mam pojęcia. Dziś po południu ktoś chyba przedobrzył sprawę. – Po czym dodał z wyrozumiałym uśmiechem: – Stary aktorzyna! Gotów na śmierć! Już myślałem, że przejdziemy do “Hamleta" i dowiemy się, że to tylko kwestia gotowości. W każdym razie jedno jest pewne. Odważny to on nie jest. Więc albo nie wierzy, że ktoś w Folwarku Toynton postanowił go zabić, albo uważa, że wie, kto jest wrogiem, i jest przekonany, że sobie z nim, czy też z nią, poradzi. Zupełnie możliwe, że sam rozniecił ogień. Niech pan poczeka, aż mi zabandażują rękę i pojedziemy do mnie na drinka. Chyba przyda się panu coś mocniejszego.

Lecz Dalgliesh najpierw musiał załatwić kilka spraw. Zostawił rozgadanego Juliusa na łasce Dorothy Moxon i poszedł do Chaty Nadziei po latarkę. Chciało mu się pić, ale starczyło mu jedynie czasu na zimną wodę z kranu w kuchni. Pomimo że zostawił okna w domku pootwierane, w małym saloniku, odizolowanym grubymi kamiennymi ścianami, panowała taka sama duchota jak w dniu jego przyjazdu. Gdy zamykał drzwi, sutanna ojca Baddeleya zafalowała i znowu poczuł słaby kościelny zapach starzyzny. Rozwidlone oparcie fotela i miękkie poręcze lśniły gładkością, nie odciśnięte ciężarem głowy i rąk ojca Baddeleya. Może już trochę słabiej Dalgliesh wyczuwał tu jego obecność. Nie było jednak między nimi żadnego porozumienia. Jeśli chciałby rady ojca Baddeleya,.musiałby jej szukać na ścieżkach znanych kiedyś, lecz teraz już zapomnianych. Nie miał już prawa na nie wstępować.

Był okropnie zmęczony. Chłodna woda, dosyć cierpka w smaku, tylko pogłębiła uczucie wyczerpania. Myśl o wąskim łóżku na górze, o padnięciu na twardy materac była prawie nie do odparcia. Jakim cudem tak niewielki w gruncie rzeczy wysiłek mógł go aż tak wycieńczyć? Poza tym raptownie zrobiło się nieznośnie gorąco. Przeciągnął dłonią po czole i wyczuł na palcach lepki i zimny pot. Oczywiście, miał temperaturę. Przecież ostrzegano go w szpitalu, że gorączka może powrócić. Poczuł nagły przypływ gniewu w stosunku do lekarzy, Wilfreda Ansteya i samego siebie.

Nic łatwiejszego jak spakować rzeczy i wrócić do londyńskiego mieszkania. Tam, w Oueenhythe, wysoko nad Tamizą będzie chłodno i spokojnie. Ludzie nie nachodziliby go, sądząc, że wciąż przebywa w Dorset. Mógłby zostawić Ansteyowi kartkę i od razu wyjechać, cała zachodnia Anglia stała przecież otworem. Istniały setki miejsc lepiej nadających się na rekonwalescencję niż ta klaustrofobiczna, zarozumiała społeczność, oddana miłości i samospełnieniu przez cierpienie, gdzie ludzie wysyłali sobie nawzajem złośliwe anonimy, robili dziecinne i niewybredne kawały albo zmęczeni czekaniem na śmierć skakali w przepaść. Właściwie nic go już nie trzymało w Toynton; wmawiał to sobie z uporem, opierając głowę o chłodny kwadracik szkła nad zlewem. Bez wątpienia było to lusterko służące ojcu Baddeleyowi do golenia. To pewnie jakieś dziwaczne pokłosie choroby powodowało, że był taki niezdecydowany i tak niemrawo zbierał się do wyjazdu. Jak na kogoś, kto postanowił już nigdy nie występować w roli detektywa, doskonale udawał człowieka oddanego pracy.

Gdy wychodził z chaty, nie dostrzegł nikogo. Z trudem zaczął wspinać się na urwisko. Na cyplu wciąż panował jasny dzień z typową nagłą, chwilową intensywnością światła tuż przed zachodem jesiennego słońca. Poduszeczki mchu na zburzonych murkach raziły w oczy soczystą zielenią. Każdy kwiatek błyszczał jak klejnot, drżąc wyraziście w łagodnym wietrzyku. Gdy detektyw dotarł wreszcie do wieży, ujrzał, że budowla lśni jak heban i wygląda tak, jakby migotała w słońcu. Pomyślał, że jeśli jej dotknie, to ona rozpłynie się i zniknie. Jej długi cień kładł się na cyplu jak ostrzegawczo wyciągnięty palec.

Wykorzystując światło, by oszczędzić baterię latarki na przeszukanie wnętrza wieży, zaczął badanie gruntu. Spalona słoma i poczerniałe resztki leżały w chaotycznych stertach tuż przy ganku, ale lekka bryza, która zawsze omiatała cypel, już zaczęła rozwiewać pogorzelisko i przesuwać wypalone szczątki na krawędź urwiska. Rozpoczął przeszukiwanie gruntu przy samych ścianach, potem posuwał się coraz szerszymi kręgami. Nie znalazł niczego, dopóki nie dotarł do sterty głazów mniej więcej w odległości pięćdziesięciu jardów na południowy zachód.

Były dziwnie ułożone, jakby nie stanowiły naturalnej części cypla. Odnosiło się wrażenie, iż budowniczy wieży naznosił zbyt wiele kamieni i dla rozrywki poukładał te, które zostały, w miniaturowy łańcuch górski. Kamienie tworzyły obszerne półkole długości mniej więcej czterdziestu jardów, szczyty mierzące od sześciu do ośmiu stóp wysokości łączyły się dzięki mniejszym, bardziej zaokrąglonym wyżynom. Było tu dość miejsca, aby móc niezauważenie uciec na ścieżkę skalną albo zejść stromo opadającym zboczem na północny zachód w miejsce odległe od drogi o kilkaset jardów.

Za jednym z większych głazów Dalgliesh znalazł to, czego szukał – lekki brązowy habit. Był ciasno zrolowany i wciśnięty w szczelinę między dwoma mniejszymi kamieniami. Detektyw nie zobaczył niczego więcej, żadnych śladów stóp na twardym suchym podłożu, żadnej puszki pachnącej parafiną. Liczył na to, że gdzieś natrafi na taką puszkę. Chociaż siano i suche trawy u podstawy wieży płonęłyby wystarczająco szybko, gdyby się już zajęły, wątpił, czy można było liczyć na to, że zapałka roznieci pożar.

Wcisnął habit pod pachę. Gdyby to był pościg za mordercą, eksperci z laboratorium poszukaliby tu śladów włókien, kurzu, parafiny, jakichkolwiek biologicznych lub chemicznych substancji łączących habit z kimś w Folwarku Toynton. To jednak nie była pogoń za zabójcą ani nawet oficjalne śledztwo. A nawet gdyby zidentyfikowano włókna na habicie z jakąś koszulą, spodniami, kurtką czy nawet suknią kogoś z Folwarku Toynton, czego by to dowodziło? Przecież zgodnie z dziwacznym pomysłem Wilfreda każdy z pomocników miał prawo ubrać się w roboczy habit. Fakt, że strój porzucono, i to w tym miejscu, sugerował, że właściciel uciekał raczej skalną ścieżką, a nie zboczem ku drodze; w przeciwnym razie dlaczego habit nie miałby wciąż służyć za osłonę? Chyba że właścicielem była kobieta, która na ogół tak się nie odziewała. W tym przypadku, gdyby ktoś ją przypadkowo widział na cyplu tuż po wybuchu pożaru, sprawa wyszłaby na jaw. Natomiast nikt – czy to kobieta, czy mężczyzna- nie wybrałby się w habicie na skalną ścieżkę. Była to krótsza, ale trudniejsza droga, a habit stanowiłby bardzo ryzykowne odzienie. Poza tym zostałyby na nim z pewnością ślady piasku albo zielone plamy po skalnych wodorostach zarastających tę trudną drogę prowadzącą do plaży. A może celowo go kierowano na ów tok myślenia? Czy habit, podobnie jak list do ojca Baddeleya, przygotowano specjalnie dla niego? Tak elegancko go złożono, precyzyjnie, i umieszczono tam, gdzie mógł go znaleźć. Po co w ogóle go zostawiono? Przecież zrolowany nie obciążałby specjalnie właściciela nawet na tej śliskiej ścieżce prowadzącej na brzeg.

Drzwi wieży wciąż były uchylone. W środku utrzymywał się jeszcze swąd pożaru, lecz teraz zapach ten był niemal przyjemny w zetknięciu z chłodem wczesnego wieczora; kojarzył się z jesiennym aromatem palonych traw. Dolna część poręczy wykonanej z liny spłonęła i zwisała z żelaznych obejm jak nadpalona i postrzępiona szmata.

Dalgliesh zapalił latarkę i zaczął systematycznie przeszukiwać kępki spalonej słomy. Bardzo szybko znalazł obitą, poczerniałą puszkę bez wieczka, w której kiedyś mogło być kakao. Powąchał ją. Może była to tylko wyobraźnia, ale zdawało mu się, że wciąż czuje parafinę.

Ostrożnie wszedł po kamiennych schodkach, opierając się o pobrudzoną sadzą ścianę. W środkowym pomieszczeniu niczego nie znalazł, więc przeszedł z mroku tej pozbawionej okna i klaustrofobicznej celi do górnej izby. Kontrast był uderzający. Pokoik zalewało światło. Miał on zaledwie szerokość sześciu stóp, sufit zaś w kształcie ożebrowanej kopulki przydawał mu uroku, a nawet splendoru i niemal kobiecej gracji. Cztery z ośmiu równo rozmieszczonych okien nie miały szyb i do środka wpadało powietrze, chłodne i pachnące morzem. Ponieważ pokoik był malutki, tym bardziej podkreślał wyniosłość wieży. Dalgliesh odniósł wrażenie, że znalazł się oto w ozdobnej pieprzniczce, zawieszony między niebem a morzem. Cisza była absolutna, spokój całkowity. Słyszał tylko jednostajne tykanie zegarka i nieustanne łagodne pomruki morza. Zastanawiał się, dlaczego ten zrozpaczony wiktorianin Alfred Anstey nic wzywał pomocy przez jedno z tych okienek. Być może w chwili, gdy jego wolę dotrwania do końca złamały tortury głodu i pragnienia, starzec był już za słaby, by wspiąć się po schodach? W każdym razie przerażenie i udręka Ansteya nie zostawiły śladów w tym miniaturowym, zalanym światłem pokoiku. Wyglądając przez południowe okno Dalgliesh widział pomarszczone morze – warstwę lazuru i purpury z jednym czerwonym trójkącikiem żagla nieruchomo stojącym na horyzoncie. Pozostałe okna dawały panoramiczny obraz całego rozświetlonego cypla; Folwark Toynton i stojące przy nim chaty można było rozpoznać tylko dzięki kominowi domu, ponieważ wszystkie budynki stały w dolince. Dalgliesh zrozumiał również, że nie można było stąd dostrzec kwadratu darni, gdzie na mchu stał fotel Holroyda przed owym ostatecznym skokiem ku nicości. Nie widać też było wąskiej ścieżki w kotlince. Bez względu na tok wydarzeń owego fatalnego popołudnia, z Czarnej Wieży trudno było cokolwiek zauważyć.

Pokój urządzono skromnie. Przy oknie wychodzącym na morze stal drewniany stolik i krzesło oraz mały dębowy kredens; na podłodze leżała mata z sitowia, na środku umieszczono staromodny fotel z listewek, wyściełany poduszeczkami, na ścianie przybito drewniany krzyż. Policjant zauważył, że drzwi kredensu są uchylone, a w zamku znajduje się kluczyk. Wewnątrz odkrył małą i niezbyt budującą kolekcję tanich powieści pornograficznych. Nawet biorąc pod uwagę naturalną ludzką tendencję do wybrzydzania na upodobania seksualne bliźnich – a Dalgliesh nie był od tego wolny – tego typu pornografii nigdy by nie wybrał. Widział tu bowiem lichą i głupawą biblioteczkę książeczek o biczowaniu, łaskotaniu i sprośnościach, które – jego zdaniem – mogły pobudzać jedynie do nudy i nie sprecyzowanego obrzydzenia. To prawda, znajdował się tu “Kochanek Lady Chatterley" – książka, która zdaniem Dalgliesha nie zasługiwała na miano literatury i nie nadawała się na pornografię – ale reszta była już pod każdym względem najgorszego gatunku. Nawet nie widząc ojca Baddeleya przez ponad dwadzieścia lat, trudno byłoby uwierzyć, że ten łagodny esteta, wybredny ojciec Baddeley, rozwinął w sobie zamiłowanie do takich idiotyzmów. Zresztą gdyby tak było, to po co miałby zostawiać kredens otwarty, a klucz w miejscu, gdzie łatwo mógłby znaleźć go Wilfred? Książki musiały więc należeć do Ansteya, który poczuł ogień, ledwie otworzył drzwiczki. W panice zapomniał nawet zamknąć mebel, w którym znajdowały się dowody jego sekretnej pasji. Prawdopodobnie wróci tu w pośpiechu i przerażeniu, przy pierwszej okazji, gdy tylko lepiej się poczuje. Lecz jeśli sprawy tak wyglądają, dowodzą jednego: Anstey nie mógł wzniecić pożaru.

Dalgliesh zostawił drzwiczki kredensu uchylone tak samo jak przedtem i zaczął uważnie oglądać podłogę. Szorstka mata, która wyglądała, jakby ją spleciono z konopi, była w kilku miejscach przetarta i pokryta warstwą kurzu. Z zadrapania na powierzchni i ułożenia potarganych, malutkich wlókienek wywnioskował, że Anstey przesunął stół spod wschodniego okna pod południowe. Detektyw znalazł też ślady dwóch różnych gatunków popiołu tytoniowego, ale były zbyt drobne, by je zebrać bez lupy i pincetki. Za to nieco na prawo od wschodniego okna, w szparze maty Dalgliesh dostrzegł coś, co mógł łatwo zidentyfikować gołym okiem. Była to jedna, wypalona żółta zapałka, identyczna jak te w kartoniku przy łóżku ojca Baddeleya. Aż do wypalonej główki była rozdarta na pięć drobnych włókienek.

IV

Frontowe drzwi Folwarku Toynton jak zwykle stały otworem. Dalgliesh wspiął się po cichu główną klatką schodową do pokoju Wilfreda. Gdy podchodził do drzwi, usłyszał rozmowę. Gderliwy głos Dot Moxon dominował nad przyciszonym pomrukiem męskich głosów. Dalgliesh wszedł bez pukania. Trzy pary oczu spojrzały na niego nieufnie i, jak sądził, z pewną niechęcią. Wilfred wciąż leżał w łóżku, podparty poduszkami. Dennis Lerner szybko się odwrócił i zaczął uporczywie wyglądać przez okno, ale Dalgliesh zdążył zauważyć, że jego twarz opuchła od płaczu. Dot siedziała na brzegu łóżka, obojętna i nieruchoma, niczym matka czuwająca przy chorym dziecku. Dennis mruknął, jakby Dalgliesh prosił o wyjaśnienia:

– Wilfred powiedział mi, co się stało. To nic do wiary.

Wilfred powtórzył jak uparty muł, co tylko podkreślało jego satysfakcję z tego, że mu nie wierzą:

– To był czysty przypadek.

– Jak mógł… – zaczął Dennis, lecz Dalgliesh przerwał mu, kładąc zrolowany habit u stóp Ansteya.

– Znalazłem to pomiędzy głazami nie opodal Czarnej Wieży – powiedział. – Jeśli przekaże pan to policji, może być łatwiej.

– Nie wybieram się tam i zabraniam wszystkim… wszystkim… udawać się do nich w moim imieniu.

Dalgliesh oznajmił spokojnie:

– Nie ma obawy, nie zamierzam zajmować im czasu. Biorąc pod uwagę determinację, z jaką chce pan uniknąć policji, prawdopodobnie podejrzewano by, że sam pan rozpalił ogień. Czy było tak?

Wilfred szybko uciął gniewny protest Dot i jęk niedowierzania ze strony Dennisa.

– Nie, Dot, to zupełnie oczywiste, że Adam Dalgliesh tak uważa. Jego cechuje zawodowa skłonność do podejrzeń i sceptycyzmu. Tak się składa, że nie usiłowałem zginąć w płomieniach. Jedno rodzinne samobójstwo w Czarnej Wieży zupełnie wystarczy. Sądzę jednak, że wiem, kto wzniecił ogień i rozprawię się z tą osobą we właściwym czasie i w odpowiedni sposób. Tymczasem niczego nie wolno mówić rodzinie, niczego. Dzięki Bogu, jedno nie budzi moich wątpliwości, nikt z pacjentów nie mógł do tego przyłożyć ręki. Obecnie, skoro jestem tego pewien, będę wiedział, co robić. A teraz, jeślibyście byli na tyle uprzejmi i wyszli…

Dalgliesh nie czekał, aż pozostali posłuchają tej prośby. Zadowolił się jedną końcową uwagą rzuconą już od drzwi:

– Jeżeli myśli pan o prywatnej zemście, to proszę dać sobie spokój. Jeśli ktoś nie może albo nie śmie działać w granicach prawa, to lepiej niech nie działa wcale.

Anstey obdarzył go swym słodkim, irytującym uśmiechem.

– Zemsta, komendancie? Zemsta? To słowo nie istnieje w filozofii Folwarku Toynton.

Dalgliesh nie widział ani nie słyszał nikogo, gdy znów przechodził przez główny korytarz. Dom mógł być równie dobrze pustą skorupą. Po chwili namysłu pomaszerował żwawo do Chaty Miłości. Cypel był opuszczony, tylko jedna samotna postać schodziła po zboczu z urwiska – Julius, który w każdej ręce trzymał coś, co wyglądało na butelki. Podniósł je na poły bokserskim, na poły zaś zwycięskim gestem. Dalgliesh pozdrowił go skinieniem ręki i odwróciwszy się, ruszył pod górę kamienną ścieżką w kierunku domku Hewsonów.

Drzwi były otwarte, ale nie usłyszał żadnych oznak życia. Zastukał, a kiedy nie było odpowiedzi, wszedł do środka. Chata Miłości stała osobno i była większa niż dwie pozostałe, a kamienny salonik, skąpany teraz w promieniach słońca wpadających przez dwa okna, był sporych rozmiarów. Niestety, brudny i zaniedbany, odzwierciedlał niepokój i zniechęcenie samej Maggie. Odnosiło się wrażenie, iż Maggie podkreślała tymczasowość ich pobytu w tym domu, więc nawet nie raczyła rozpakować rzeczy. Nieliczne meble stały tak, jakby nie ruszono ich od chwili, gdy tragarze z firmy przewozowej powstawiali je wedle własnego widzimisię. Brudna sofa wylądowała naprzeciw wielkiego ekranu telewizora, który dominował w pokoju. Uboga biblioteczka medyczna Erica składała się z książek ułożonych w stertę na półkach regału. Tu też znalazły się naczynia, bibeloty, płyty i zniszczone buty. Stojąca lampa o paskudnym kształcie nie miała nawet abażura. Dwa obrazy wsparto o ścianę tyłem do pokoju, a sznurki do wieszania na ścianie były pełne supłów i pourywane. Na środku pokoju stał kwadratowy stół, a na nim resztki późnego obiadu; rozerwana paczka krakersów, z której wysypywały się okruszki; bryła sera na obitym talerzu; masło wypływające z tłustego papieru; butelka keczupu bez nakrętki, wybrudzona na czubku pomidorowym sosem. Dwie tłuste muchy wykonywały skomplikowane ewolucje nad tymi resztkami.

Z kuchni dochodził plusk wody i szum piecyka gazowego. Eric i Maggie zmywali naczynia. Nagle wyłączono bojler i Dalgliesh usłyszał głos Maggie:

– Jesteś takim cholernym mięczakiem! Pozwalasz, żeby cię wszyscy wykorzystywali. Jeśli ciupciasz tę wyniosłą sukę… a nie myśl sobie, że mi na tym zależy… to tylko dlatego, że nie potrafisz się jej przeciwstawić. Nie chcesz jej tak samo, jak nie chcesz mnie.

Eric w odpowiedzi mruknął coś pod nosem. Brzęknęły talerze. Następnie Maggie znów krzyknęła:

– Na miłość boską, nie możesz się tu ukrywać przez całe życie! Ten wyjazd do Świętego Zbawiciela nie był przecież taki okropny, choć tak się go obawiałeś. Nikt nic nie mówił.

Tym razem odpowiedź Erica była zupełnie wyraźna:

– Bo nie było takiej potrzeby. A zresztą, kogo tam spotkaliśmy? Tylko konsultanta do spraw medycznych i urzędniczkę z kartoteki. Ona o wszystkim wiedziała i dała mi to odczuć. Tak samo byłoby w praktyce ogólnej, gdybym kiedykolwiek znalazł pracę. Nigdy by mi nie pozwolili o tym zapomnieć. Praktykant przestępca. Każdą pacjentkę poniżej szesnastu lat taktownie kierowano by do jednego z moich kolegów, ot tak, na wszelki wypadek. Wilfred przynajmniej traktuje mnie jak istotę ludzką. Mogę się tu na coś przydać. Mam szansę wykonywać swój zawód.

Maggie niemal wrzasnęła:

– A cóż to za praca, na miłość boską? – Potem oba głosy utonęły w szumie bojlera i syku wody. Później znów wszystko ucichło, a Dalgliesh ponownie usłyszał głos Maggie, wysoki i dobitny.

– Dobrze! Dobrze! Dobrze! Mówiłam, że nie powiem, więc nie zrobię tego. Ale jeśli będziesz ciągle ględził na ten temat, to mogę zmienić zdanie.

Nie słychać było odpowiedzi Erica, lecz brzmiała ona jak długa litania wymówek. Następnie odezwała się Maggie:

– No i co z tego? Wiesz, że nie był głupcem. Przecież orientował się, że coś nie gra. I co się stało? W końcu nie żyje, prawda? Nie żyje. Nie żyje. Nie żyje.

Dalgliesh nagle zdał sobie sprawę, że stoi nieruchomo, wytężając słuch, jakby to było oficjalne przesłuchanie, jego własne śledztwo, a każde ukradkowo podchwycone słowo przynosiło istotną wskazówkę. Zirytowany, niemal zmusił się do działania. Wrócił do drzwi i podniósł dłoń, by zapukać ponownie głośniej. W tej chwili Maggie z małą blaszaną tacką wynurzyła się z kuchni, a za nią Eric. Kobieta szybko opanowała zdziwienie i wybuchnęła niemal szczerym śmiechem.

– O Boże, tylko mi nie mów, że Wilfred wezwał Scotland Yard, żeby wymusić na mnie zeznania. Biedaczek, zupełnie się już pogubił. Co zamierzasz uczynić, mój drogi, ostrzec mnie, że cokolwiek powiem, zostanie zapisane i może być użyte jako dowód?

Jakiś cień zasłonił drzwi i oto pojawił się Julius. Dalgliesh doszedł do wniosku, że Court musiał zbiec z cypla, skoro tak szybko tu dotarł. Właściwie skąd ten pośpiech? Zasapany Julius postawił na stole dwie butelki whisky.

– To na zgodę.

– Myślę! – Maggie już zaczynała flirtować. Jej oczy błysnęły pod ciężkimi powiekami. Przez chwilę przenosiła wzrok z Dalgliesha na Juliusa, jakby nie mogła się zdecydować, którego obdarzyć swymi laskami. W końcu powiedziała do Dalgliesha:

– Julius oskarżał mnie, że próbowałam upiec Wilfreda żywcem w Czarnej Wieży. Wiem, wiem, to nic śmiesznego. Za to Julius jest śmieszny, gdy usiłuje być poważny. Szczerze mówiąc, to bzdura. Gdybym rzeczywiście chciała dopaść Świętego Wilfreda, mogłabym to zrobić bez skradania się do Czarnej Wieży, prawda, kochanie?

Roześmiała się w wystudiowany sposób, a spojrzenie rzucone Juliusowi było jednocześnie groźne i porozumiewawcze. Nie wywołało jednak żadnego odzewu. Julius odezwał się szybko:

– Wcale cię nie oskarżałem. Zapytałem jedynie taktownie, gdzie byłaś o pierwszej w południe.

– Na plaży, mój drogi. Czasami tam chodzę. Wiem, że nie mogę tego udowodnić, ale i ty nie zdołasz dowieść, że mnie tam nie było.

– To dość dziwny zbieg okoliczności, prawda, że akurat spacerowałaś po plaży?

– Taki sam jak ten, że ty jechałeś właśnie nadbrzeżną drogą.

– I nikogo nie widziałaś?

– Już ci mówiłam, mój drogi, nie spotkałam żywej duszy. A powinnam? Teraz, Adamie, twoja kolej. Czy zamierzasz wydobyć ze mnie prawdę wedle najlepszej stołecznej tradycji?

– Ja nie. To sprawa Courta. Jedna z głównych zasad detektywa głosi, że nigdy nie należy przeszkadzać, jeśli ktoś inny prowadzi śledztwo.

Julius odezwał się:

– Poza tym, droga Maggie, komendanta nie interesują nasze drobne sprawki. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi dziwnie, ale po prostu wcale go one nie obchodzą. Nawet nie próbuje udawać, że go interesuje, czy Dennis zepchnął Victora z urwiska, czy nie, ani to, czy ja go kryję. To nam uwłacza, prawda?

Maggie roześmiała się niezbyt pewnie. Zerknęła na męża, jak niedoświadczona pani domu, która czuje, że przyjęcie wymyka się spod kontroli.

– Nie bądź głupi, Julius. Wiemy, że go nie kryjesz. Po co miałbyś to robić? Co byś zyskał?

– Ależ ty mnie dobrze znasz, Maggie! Nic. Jednak mogłem to zrobić z dobrego serca. – Spojrzał na Dalgliesha z przebiegłym uśmieszkiem i dodał:

– Przecież należy pomagać przyjaciołom.

Eric odezwał się nagle z zadziwiającą stanowczością:

– A pan czego sobie życzy, panie Dalgliesh?

– Tylko informacji. Gdy przyjechałam do chaty, znalazłem przy łóżku ojca Baddeleya książeczkę zapałek z reklamą Olde Tudor Barn koło Wareham. Pomyślałem sobie, że mógłbym tam dziś pójść na kolację. Czy on tam często bywał?

Maggie parsknęła śmiechem:

– Boże, nie! Przypuszczam, że nigdy. To zupełnie nie pasowało do Michaela. Ja mu dałam te zapałki, gdyż lubił takie drobiazgi. Lecz restauracja jest niezła. Bob Loder zaprosił mnie tam na obiad w moje urodziny i było bardzo przyjemnie.

Julius też się wtrącił.

– Ja bym to tak opisał. Atmosfera: łańcuch kolorowych lampionów rozwieszonych w autentycznej i bardzo przyjemnej siedemnastowiecznej stodole. Przystawka: zupa pomidorowa z puszki z plasterkiem pomidora, by nadać jej pozory naturalności i w celu uzyskania kontrastu kolorystycznego; mrożone krewetki w sosie z butelki na podłożu zwiędłej sałaty; pól melona… dojrzałego – jeśli ma się szczęście – albo pasztecik domowego wypieku, kupiony w miejscowym supermarkecie, jako specjalność szefa kuchni. Resztę menu można sobie wyobrazić. Na ogół jest to jakiś stek podany z mrożonkami i tym, co oni nazywają frytkami. Jeśli musi się pić, to tylko czerwone wino. Nie wiem, czy właściciel je produkuje, czy tylko nalepia etykietki na butelki, ale jest to w każdym razie jakiś trunek. Białe to zupełna lura.

Maggie roześmiała się pobłażliwie.

– Och, mój drogi, nie bądź takim snobem. Wcale nie jest tak źle. Bob i ja dostaliśmy całkiem przyzwoity posiłek. I bez względu na to, kto butelkował wino, w moim przypadku wywołało ono pożądany efekt.

Dalgliesh powiedział:

– Od tamtego czasu restauracja mogła podupaść. Wiecie, jak to jest. Zmienia się szef kuchni i lokal traci charakter prawie z dnia na dzień.

Julius parsknął śmiechem:

– Dlatego menu w Olde Barn jest takie dobre. Szefowie kuchni mogą sobie odchodzić, i rzeczywiście to robią co dwa tygodnie, ale zupa z puszki zawsze smakuje tak samo.

– Nie mogło się tam nic zmienić od moich urodzin – powiedziała Maggie. – To było jedenastego września. Jestem Panną, moi drodzy. Bardzo odpowiednie, prawda?

Julius powiedział:

– Są tu w okolicy ze dwa porządne miejsca, gdzie można dojechać samochodem. Służę panu nazwami.

Zrobił to, a Dalgliesh skrzętnie zapisał je z tyłu w swoim kalendarzyku. Lecz gdy wracał do Chaty Nadziei, jego umysł odnotowywał już ważniejsze informacje.

Zatem Maggie umawiała się z Bobem Loderem na obiady; uczynny Loder, równie chętnie zmieni testament ojca Baddeleya… albo mu to wyperswaduje?… lub pomoże Millicent wyłudzić od brata połowę kapitału ze sprzedaży Folwarku Toynton. Lecz ta mała wyprawa na pewno była pomysłem Holroyda. Czy on i Loder uknuli wszystko wspólnie? Maggie powiedziała im o randce z Loderem, nie kryjąc złośliwej satysfakcji. Jeśli mąż zaniedbał ją w dniu urodzin, miała pocieszyciela. Ale co z Loderem? Czy jego zainteresowanie sprowadzało się tylko do chęci skorzystania z usług rozczarowanej kobiety, czy może miał bardziej zbrodniczy motyw, by orientować się na bieżąco w wydarzeniach w Folwarku Toynton? A rozdarta zapałka? Dalgliesh jeszcze nie przyłożył jej do książeczki, która leżała przy łóżku ojca Baddeleya, lecz był przekonany, że będzie w którymś miejscu idealnie pasować. Nie mógł już dłużej wypytywać Maggie bez wzbudzania podejrzeń, lecz nie musiał tego robić. Nie mogła dać ojcu Haddeleyowi książeczki zapałek przed popołudniem jedenastego września, na dzień przed śmiercią Holroyda. Po południu natomiast, jedenastego, ojciec Baddeley odwiedził prawnika. Nie mógł zatem otrzymać zapałek wcześniej niż wieczorem tego samego dnia, a to znaczyło, że musiał być w Czarnej Wieży albo następnego ranka, albo po południu. Przydałoby się przy okazji zamienić słówko z panną Willison i zapytać, czy ojciec Baddeley był w środę rano w Folwarku. Zgodnie z wpisami w jego dzienniku chodził tam niezmiennie każdego poranka. To z kolei oznaczało, że najprawdopodobniej był w Czarnej Wieży po południu dwunastego i zapewne siedział przy wschodnim oknie. Te ślady na włóknach maty wyglądały na zupełnie świeże. Jednak nawet z tego okna nie mógł zobaczyć, jak fotel Holroyda spada ze skały; nie mógł dojrzeć odległych postaci Holroyda i Lernera, podchodzących głęboko osadzoną ścieżką do łaty zielonej darni. A nawet gdyby był w stanie cokolwiek zobaczyć, jaką wartość miałoby zeznanie samotnego staruszka, który sobie czytał i prawdopodobnie drzemał w popołudniowym słońcu? Szukanie tutaj motywu morderstwa nie miało zapewne wielkiego sensu. Załóżmy jednak, że ojciec Baddeley wiedział ponad wszelką wątpliwość, że ani nie czytał, ani nie drzemał? Wówczas nie byłaby to kwestia tego, co zobaczył, ale tego, czego nie zauważył, chociaż widocznie powinien.

6

BEZKRWAWE MORDERSTWO

I

Następnego popołudnia, w ostatnim dniu swego życia. Grace Willison siedziała na dziedzińcu w popołudniowym słońcu. Promienie ogrzewały jej twarz, lecz teraz muskały wysuszoną skórę jakby łagodniejszym, pożegnalnym ciepłem. Od czasu do czasu chmura przesłaniała oblicze słońca i Grace drżała z zimna, w tych pierwszych zwiastunach nadchodzącej zimy. Powietrze pachniało ostrzej, popołudniami ściemniało się coraz szybciej. Już kończyły się na tyle ciepłe dni, że można było siedzieć na dworze. Nawet dzisiaj Grace była jedyną pacjentką na dziedzińcu i cieszyła się, że jej kolana przykrywa ciepły pled.

Rozmyślała o komendancie Dalglieshu. Szkoda, że nie przychodził częściej do Folwarku Toynton. Wciąż przebywał w Chacie Nadziei. Wczoraj pomógł Juliusowi uratować Wilfreda z pożaru w Czarnej Wieży. Wilfred, jak można się było tego spodziewać, zbagatelizował całe zajście. Był to tylko niewielki ogień, spowodowany jego nieostrożnością; właściwie nie groziło mu żadne niebezpieczeństwo. lecz, tak czy inaczej, pomyślała, dobrze, że komendant był pod ręką i pomógł.

Zastanawiała się, czy policjant wyjedzie z Toynton bez słowa pożegnania? Miała nadzieję, że nie. Bardzo go polubiła, pomimo krótkiego okresu znajomości. Jak byłoby milo, gdyby mógł z nią tu teraz siedzieć i rozmawiać o ojcu Baddeleyu. Teraz już nikt w Folwarku Toynton nawet nie wspominał księdza. Lecz oczywiście komendant miał inne sprawy na głowie.

Myśl ta nie rodziła w niej żadnej goryczy ani żalu. Przecież w Folwarku Toynton nie było nic ciekawego. Ona zaś nie mogła wysłać mu osobistego zaproszenia. Przez minutkę pożałowała, że nie doczekała emerytury takiej, jaką sobie wymarzyła. Miałaby drobną sumkę z Towarzystwa, małą nasłonecznioną chatkę rozjaśnioną kwiatami geranium i perkalem; wszystko to dostała po mamusi, ale musiała sprzedać przed przyjazdem do Toynton; serwis do herbaty we wzorki w róże, palisandrowe biurko; akwarele przedstawiające angielskie katedry; jakżeby to było cudownie zapraszać znajomych do własnego domku na podwieczorek. Nie na zbiorowy, zinstytucjonalizowany posiłek przy ponurym stole w refektarzu, ale prawdziwy podwieczorek. Jej własny stół; jej serwis do herbaty; jej posiłki; jej gość.

Zaciążyła jej nagle książka na kolanach. Była to “Ostatnia kronika z Barset" Trollope'a, wydanie w miękkiej oprawie. Leżała tak już całe popołudnie. Ciekawe, dlaczego nie chciało jej się czytać tej powieści? Przypomniała sobie. Tę właśnie książkę czytała owego strasznego popołudnia, gdy przyniesiono do domu ciało Victora. Później do niej nie zajrzała. Ależ to śmieszne. Musi się pozbyć tej myśli. Poza tym byłoby to głupie, nie, wręcz złe, niszczyć ukochaną książkę – subtelny świat katedralnych intryg, urodę, łagodną moralną mądrość – zanieczyszczając tekst obrazami przemocy, nienawiści i krwi.

Zdjęła z książki zdeformowaną lewą dłoń i prawą zaczęła przewracać kartki. Tam, gdzie skończyła czytać, znajdowała się zakładka, pojedyncza różowa łodyga lwiej paszczy, przyciśnięta papierową chusteczką. I nagle Grace sobie coś przypomniała. Był to kwiat z małego bukieciku, który ojciec Baddeley przyniósł jej tego popołudnia, kiedy umarł Victor. Tylko dla niej zrywał rosnące dziko kwiaty. Po jednym dniu więdły, nie trzymały się długo. Lecz ten jeden zasuszyła między stronami książki. Spoglądała nań bez ruchu.

Na kartkę padł cień. Jakiś głos zapytał:

– Czy wszystko w porządku? Spojrzała w górę i uśmiechnęła się.

– Tak. Tylko coś właśnie odżyło w mojej pamięci. Czy to nie nadzwyczajne, jak umysł odrzuca wspomnienia, które wiążą się z okropnościami i zmartwieniami? Komendant Dalgliesh pytał mnie, czy nie pamiętam, co ojciec Baddeley robił przez ostatnie kilka dni przed pójściem do szpitala. Oczywiście, że tak. Przypomniałam sobie, co robił w środę po południu. Nie sądzę, by to miało jakieś znaczenie, lecz chciałabym mu to powiedzieć. Wiem, że każdy tu jest strasznie zajęty, ale czy sądzisz, że…?

– Nie martw się. Znajdę trochę czasu, by wpaść do Chaty Nadziei. Najwyższy czas, żeby komendant tu się pojawił, jeśli zamierza zostać dłużej. Teraz jednak, czy nie sądzisz, że mądrzej byłoby już wjechać do domu? Robi się chłodno.

Panna Willison uśmiechnęła się w podziękowaniu. Wolałaby jeszcze trochę zostać na dworze. Nie chciała wszakże nalegać. Przecież proszono ją w dobrej intencji. Znów zamknęła książkę, a zabójca silnymi dłońmi ujął uchwyty fotela i powiózł ją ku śmierci.

II

Ursula Hollis zawsze prosiła pielęgniarki, aby nie zasuwały kotar i tego wieczora w słabej poświacie fosforyzującego zegara na nocnej szafce z trudem odróżniała wydłużoną ramę, która oddzielała ciemność panującą wewnątrz od ciemności na zewnątrz. Dochodziła północ. Niebo było bezgwiezdne i bardzo spokojne. Ursula leżała w czerni tak głębokiej, że kładła się ona ciężarem na jej piersi, przypominając grubą kotarę, która opada, by ją udusić. Na zewnątrz cały cypel już spał, poza – jak sądziła – małymi zwierzątkami nocnymi, przemykającymi wśród sztywnych traw. W samym Folwarku Toynton wciąż dało się słyszeć dalekie odgłosy: szybkie kroki przez korytarz; ciche zamknięcie drzwi; skrzypienie nie naoliwionych kół, gdy ktoś przesuwał windę albo wózek inwalidzki; po sąsiedzku jakby chrobotanie myszy, kiedy Grace Willison wierciła się niespokojnie w łóżku; raptowny dźwięk muzyki; równie nagle ucięty, gdy ktoś otworzył i zamknął drzwi saloniku. Jej zegar wyłapywał kolejne sekundy i tykając odrzucał je w zapomnienie. Leżała sztywno, ciepłe łzy spływały strumykiem po jej twarzy i spadały – zimne i ciężkie – na poduszkę. Pod nią leżał list Steve'a. Od czasu do czasu Ursula z bólem przekładała prawe ramię przez pierś i wkradała się palcami pod poduszkę, by dotknąć ostrej jak nóż krawędzi koperty.

Mogg wprowadził się do mieszkania – teraz żyli wspólnie. Steve napisał jej o tym jakby od niechcenia. Można by pomyśleć, że jest to tylko tymczasowe i wygodne dla wszystkich rozwiązanie: mniejsza opłata za czynsz i dzielenie się obowiązkami. Mogg zarządzał kuchnią, Mogg przemeblował salonik i dobudował więcej półek; Mogg znalazł Steve'owi pracę w wydawnictwie, która dawała komfort stałego zatrudnienia i możliwość awansu. Na wiosnę miał się ukazać nowy tomik Mogga. Pytanie o zdrowie Ursuli brzmiało niezbyt szczerze. Tym razem Steve nawet nie poczynił niejasnych i nieszczerych obietnic dotyczących wizyty. Nie wspomniał też słowem o jej powrocie do domu, planowanym nowym mieszkaniu, rozmowach z lokalnymi władzami. Nie było takiej potrzeby. Przecież Ursula i tak nigdy nie wróci. Oboje o tym wiedzieli. Mogg również.

List otrzymała dopiero podczas podwieczorku. Albert Philby wyjątkowo guzdrał się z pocztą i dopiero po czwartej dano jej list do ręki. Na szczęście siedziała sama w saloniku, gdyż Grace Willison jeszcze nie przyjechała z dziedzińca, aby się przygotować do podwieczorku. Nikt więc nie widział jej twarzy, gdy odczytywała list, nikt nie zadawał taktownych pytań albo jeszcze taktowniej się od nich powstrzymywał. Lecz gniew i ból nie opuściły jej aż do tej chwili. Próbowała opanować się, skupiając się na przeszłości i grze wyobraźni, usiłowała jak zwykle zjeść dwie kromeczki chleba, wypić herbatkę, wtrącić nic nie znaczące zdania do pogawędki. Dopiero teraz, kiedy ciężki oddech Grace Willison przeszedł w delikatne chrapanie, gdy już nie istniało niebezpieczeństwo spóźnionej wizyty Helen albo Dot, a Folwark Toynton wreszcie otulił się ciszą przed zapadnięciem w sen, mogła poddać się nastrojowi smutku oraz żalu i w końcu zacząć płakać nad sobą. Gdy już nie hamowała łez, nie zamierzały przestać płynąć. Żal całkowicie nią zawładnął. Nie potrafiła zapanować nad łkaniem. Nawet jej to nie sprawiało przykrości, nie miało nic wspólnego ze smutkiem czy tęsknotą. Łzy stanowiły jakby fizyczną demonstrację, równie nie kontrolowaną jak czkawka, ale cichą i niemal kojącą – nieprzerwany strumień.

Wiedziała, co powinna zrobić. Nasłuchiwała poprzez rytm kapiących łez. Zza ściany dobiegało teraz jedynie regularne chrapanie Grace Willison. Wyciągnęła rękę i zapaliła światło. Wilfred kupił w sklepie żarówki o najmniejszej mocy, ale blask ich był i tak wręcz oślepiający. Zaczęła sobie wyobrażać, że ta jasna plama światła sygnalizuje jej intencje całemu światu. Wiedziała, że nikt jej nie widzi, ale w wyobraźni cypel nagle zapełniły postacie i odezwały się okrzyki. Przestała już płakać, ale przez zapuchnięte oczy ujrzała swój pokoik jak na niezupełnie wywołanej fotografii, dostrzegała obraz zamglonych i zniekształconych przedmiotów, drgających i rozpływających się, widzianych jakby przez kurtynę bólu przeszywaną promieniami światła.

Czekała. Nic się nie stało. Z sąsiedniego pomieszczenia wciąż nie dochodził żaden dźwięk poza regularnym chrapaniem Grace. Następny krok był łatwy; już kiedyś robiła to dwa razy. Zrzuciła obie poduszki na podłogę i manewrując ciałem, dopełzła na brzeg łóżka, skąd zsunęła się delikatnie na poduszki. Pomimo że złagodziły one upadek, zdawało się jej, że cały pokój zadrżał. Znów czekała. Nie usłyszała jednak żadnych szybkich kroków na korytarzu. Uniosła się nieco na poduszkach, oparła o łóżko i zaczęła przesuwać ciało wzdłuż jego krawędzi. Teraz nic łatwiejszego, jak wysunąć rękę i wyciągnąć pasek ze szlafroka. Następnie zaczęła męczącą podróż w kierunku drzwi.

Nogi miała bezwładne, jej siła została w rękach. Martwe stopy leżały bez czucia na zimnej posadzce jak śnięte ryby, a palce u stóp wykrzywiły się ukośnie jak potworne narośle na próżno szukające gdzieś punktu oparcia. Linoleum było nie wypolerowane, ale gładkie i Ursula mogła posuwać się z zadziwiającą szybkością. Przypomniała sobie, jaką radość sprawiło jej to odkrycie; chociaż sztuczka była żałosna i upokarzająca, pozwalała jej naprawdę poruszać się po pokoju bez wózka. Teraz jednak szła znacznie dalej. Na szczęście nowoczesne, słabe drzwi pokojów w przybudówce otwierały się przez naciśnięcie klamki, a nie obrócenie gałki. Z paska od szlafroka zrobiła pętlę i przy drugiej próbie zaczepiła ją o klamkę. Pociągnęła i drzwi cicho ustąpiły. Odrzucając jedną z poduszek, wypełzła na wymarły korytarz. Serce waliło jej tak mocno, że mogłoby ją zdradzić. Ponownie przerzuciła pętlę przez klamkę i przesunąwszy się o kilka stóp w głąb korytarza, zamknęła za sobą drzwi.

Jedna żarówka, ocieniona abażurem, zawsze świeciła na końcu korytarza. Ursula mogła dostrzec bez trudu, gdzie schodki prowadziły na wyższą kondygnację. To był jej cel. Dotarcie tam okazało się zadziwiająco łatwe. Linoleum w korytarzu, chociaż nigdy nie polerowane, było jeszcze gładsze niż u niej w pokoju – może po prostu nabierała coraz większej wprawy. Posuwała się naprzód z łatwością.

Klatka schodowa przysporzyła jej więcej trudności. Ursula musiała podciągać się za pomocą poręczy, stopień po stopniu. Dobrze, że wzięła ze sobą poduszkę. Będzie jej potrzebna na wyższym piętrze. Tyle że poduszka jakby spuchła i wyrosła na gigantyczną, miękką, białą przeszkodę. Trudno ją było opierać o wąskie schody. W dodatku poduszka dwa razy spadła i Ursula musiała zsuwać się po nią na dół. Lecz po bolesnym przejściu czterech pierwszych schodków wypracowała sobie najlepszą metodę wspinaczki. Jeden koniec paska od szlafroka przewiązała wokół talii, a drugim mocno okręciła poduszkę. Żałowała, że nie włożyła szlafroka. Poruszałaby się wolniej, ale przynajmniej nie drżałaby z zimna.

Tak oto, krok za krokiem, zasapana i spocona pomimo chłodu, podciągała się, łapiąc poręcz obu rękami. Schody zaskrzypiały. W każdej chwili spodziewała się usłyszeć słaby brzęczyk dzwonka przy łóżku i tupot kroków Dot bądź Helen.

Nie miała pojęcia, jak długo wspinała się po schodach. Wreszcie jednak, cała drżąca, przycupnęła na ostatnim stopniu, trzymając poręcz obu rękami tak kurczowo, że drewno dygotało. Spoglądała na korytarz w dole. Wówczas to pojawiła się postać w habicie. Nie towarzyszył jej ostrzegawczy odgłos kroków, kaszel czy choćby ludzki oddech. Z początku korytarz był zupełnie pusty. W następnej chwili osoba w brązowym habicie – ze spuszczoną głową i kapturem naciągniętym na twarz – przemknęła cicho obok niej i zniknęła w głębi korytarza. Ursula czekała przerażona. Nawet nie śmiała oddychać, skuliła się, jakby chciała zniknąć. Ta postać wróci. To wiedziała z pewnością. Jak okropny wizerunek śmierci widziany w starych księgach, rzeźbiony na monumentalnych grobowcach, zatrzyma się przy niej, odrzuci kaptur do tyłu, ukazując czaszkę wykrzywioną grymasem, puste oczodoły i kościstymi palcami zacznie kłuć Ursulę przez poręcz. Serce tłukło się w piersiach dziewczyny i powiększyło chyba na tyle, że rozsadzało ciało Ursuli. Teraz już z pewnością zdradzi ją to wściekłe bicie serca! Minęła wieczność, chociaż Ursula zdawała sobie sprawę, że nie upłynęła nawet minuta, gdy tajemnicza postać ukazała się ponownie i ku przerażeniu dziewczyny przemknęła cicho do głównego budynku.

Ursula zrozumiała, że się nie zabije. To była na pewno Dot, albo Helen, lub Wilfred. Przecież nie mógł to być nikt inny. Lecz przerażenie wywołane cichą postacią, która przeszła jak cień, rozbudziło w niej ponownie wolę życia. Jeśli naprawdę chciała umrzeć, co robiła tu, u szczytu schodów, skulona i zziębnięta? Miała przecież pasek od szlafroka. Jeszcze teraz mogła go zawiązać wokół szyi i zwiesić się ze schodów. Jednak nie zrobi tego. Sama myśl o szarpnięciu, które wbiłoby pasek w jej szyję, wywołała u Ursuli jęk protestu. Nie, właściwie nie zamierzała popełniać samobójstwa. Nikt, nawet Steve, nie był wart skazania się na wieczne potępienie. Może Steve nie wierzył w piekło, ale właściwie o czym Steve miał w ogóle jakieś pojęcie? Teraz jednak trzeba zakończyć tę podróż. Musi jakoś dotrzeć do butelki z aspiryną, która jest gdzieś w gabinecie. Nie będzie jej używać, ale na wszelki wypadek postara się ją zawsze trzymać pod ręką. Jeśli życie stanie się nie do zniesienia, przypomni sobie, że posiada coś, co łatwo może je przerwać. Gdyby wzięła garść i resztę zostawiła przy łóżku, zrozumieliby przynajmniej, że jest nieszczęśliwa. Tylko o to jej chodziło; nigdy nie zamierzała nic więcej. Wyślą po Steve'a. Zauważą, że jest biedna. Może nawet zmuszą Steve'a, żeby zabrał ją do Londynu. Skoro już dotarła tak daleko i poczyniła tyle wysiłków, musiała dotrzeć do gabinetu.

Drzwi nie przedstawiały problemu. Lecz gdy weszła do środka, zrozumiała, że to koniec. Nie potrafiła włączyć światła. Żarówka w korytarzu dawała wprawdzie słaby blask, ale nawet jeśli drzwi do gabinetu stały otworem, światło było za słabe, by Ursula mogła dostrzec, gdzie jest przełącznik. Gdyby chciała próbować go przekręcić za pomocą paska od szlafroka, powinna znać dokładnie miejsce, w które należało mierzyć. Wyciągnęła rękę i po omacku dotykała ścianę. Nic. Ponownie zrobiła pętlę z paska i zaczęła nią uderzać w miejsca, gdzie – jej zdaniem – mógł znajdować się kontakt. Lecz na próżno. Znowu zaczęła płakać, pokonana, przemarznięta, pojmując, że jeszcze raz musi odbyć podróż, tym razem w drugą stronę, a wciągnięcie bezwładnego ciała na łóżko będzie najtrudniejszym i najbardziej bolesnym zadaniem.

Nagle z ciemności wychyliła się ręka i ktoś zapalił światło. Ursula wydała okrzyk trwogi i spojrzała w górę. W drzwiach stała Helen Rainer w rozpiętym brązowym habicie z odrzuconym kapturem. Dwie skamieniałe z przerażenia kobiety spoglądały na siebie bez słowa. Ursula dostrzegła, że oczy, które na nią patrzyły, są równie przestraszone jak jej własne.

III

Grace Willison przebudziła się z nagłym drżeniem i zaczęła trząść w nie kontrolowany sposób, jakby jakaś silna dłoń usiłowała doprowadzić ją do przytomności. Nasłuchiwała w mroku, z trudem unosząc głowę znad poduszki, niczego jednak nie słyszała. Bez względu na to, jaki dźwięk ją obudził, prawdziwy czy wyimaginowany, teraz panowała cisza. Włączyła lampkę nocną – prawie północ. Sięgnęła po książkę. Szkoda, że jej Trollope w miękkiej oprawie był taki ciężki. Oznaczało to bowiem, że należałoby go o coś oprzeć na kołdrze, a ponieważ Grace leżała w tradycyjnej pozycji, miałaby kłopoty ze zgięciem kolan, wysiłek zaś lekkiego uniesienia głowy i spoglądania na drobny druk był zbyt duży, zarówno dla jej oczu, jak i mięśni karku. Te niewygody czasami powodowały, że rozważała, czy czytanie w łóżku rzeczywiście stanowiło taką przyjemność, jak sądziła w dzieciństwie, kiedy to troska ojca o rachunki za elektryczność oraz matki o jej przemęczone oczy i niezbędne osiem godzin snu spowodowały, że zabrano jej nocną lampkę.

Jej lewa noga drżała w sposób niekontrolowany. Grace przyglądała się z chłodnym zainteresowaniem podskakującej chaotycznie kołdrze, jakby w łóżku siedziało jakieś spłoszone zwierzę. Takie przebudzenie po zapadnięciu w sen zawsze było złym znakiem. Czeka ją niespokojna noc. Bała się bezsenności i przez chwilę miała ochotę się pomodlić, by chociaż dzisiaj jej oszczędzono męki. Jednak odmówiła już pacierz, więc doszła do wniosku, że nie ma sensu modlić się o łaskę, której – jak ją uczyło doświadczenie – i tak nie dostąpi. Błaganie Boga o to, czego jej jasno odmawiał, przypominało zachowanie złośliwego i upartego dzieciaka. Oglądała więc z zainteresowaniem harce swych kończyn, w pewnym sensie odczuwając ulgę, że niemal potrafiła już w tej chwili zachować dystans wobec swego nie skoordynowanego ciała.

Odłożyła książkę i postanowiła porozmyślać o pielgrzymce do Lourdes, w którą wyruszali za czternaście dni. Wyobraziła sobie gorączkowe przygotowania do wyjazdu… miała na tę okazję nowy płaszcz… przejazd przez Francję wesołą grupą, jakby jechali na piknik, pierwszy rzut oka na mgły spowijające przedgórze Pirenejów, szczyty pokryte śniegiem; i wreszcie samo Lourdes z atmosferą wiecznego, nieustającego święta. Grupa z Folwarku Toynton, poza dwójką rzymskich katolików, Ursula Hollis i Georgiem Allanem, nie stanowiła części oficjalnej angielskiej pielgrzymki, nie brała udziału we Mszy, trzymała się skromnie z tyłu, gdy biskupi w fioletowych szatach powoli obchodzili plac Różańcowy z uniesioną wysoko złotą monstrancją. Ależ to wszystko było inspirujące, kolorowe i cudowne! Świece zakreślające swe jasne wzory, barwy, śpiew, poczucie przynależności do świata i to takiego świata, w którym chorobę honorowano, a nie uważano za powód do izolowania człowieka, uznawano zarówno deformację ducha, jak i ciała. Jeszcze trzynaście dni. Zastanawiała się, co jej ojciec, szczery protestant, powiedziałby na temat tej tak wyczekiwanej przez nią przyjemności. Lecz przecież rozmawiała z ojcem Baddeleyem o stosowności udania się z pielgrzymką i jego rada hyła bardzo jasna.

– Moje drogie dziecko, lubisz zmiany i podróże, więc czemu nie? Poza tym wizyta w Lourdes jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Jak najbardziej powinnaś pomóc Wilfredowi wypełnić zobowiązania wobec Wszechmogącego.

Rozmyślała o ojcu Baddeleyu. Wciąż trudno jej było pogodzić się; z myślą, że już nigdy nie porozmawiają ze sobą na dziedzińcu dla pacjentów ani nie pomodlą się razem w ciszy pokoju. Martwy: obojętne, bezbarwne, wręcz nudne sformułowanie. Takie samo słowo odnosi się do roślin, zwierząt i ludzi. To ciekawe. Można by oczekiwać, że w przypadku człowieka określenie będzie inne, godniejsze, bardziej doniosłe i szlachetne. Ale dlaczego? Był w końcu częścią świata, dzielił z resztą stworzeń powszechne życie, zależny od tego samego powietrza. Martwy. Miała nadzieję, że odczuje pewną bliskość ojca Baddeleya, nic z tego, niczego nie czuła. Wszyscy odchodzą do świata jasności. Cóż, odchodzą i żywi już ich nie interesują.

Powinna wyłączyć światło, gdyż prąd jest drogi, skoro nie zamierzała czytać, wypadałoby leżeć w ciemnościach. Rozjaśnij nam mrok – jej matka zawsze lubiła to sformułowanie – i w swej Łasce nieskończonej chroń nas przed zagrożeniami i niebezpieczeństwami tej nocy. Tyle że tutaj nic jej nie groziło, jedynie bezsenność i ból, znajomy ból, z którym należało się pogodzić, niemal przywitać jak starego znajomego, ponieważ wiedziała, że może sobie dać z nim radę w najgorszych nawet okolicznościach, a także ten nowy ból, o którym będzie musiała niedługo komuś powiedzieć.

Firana załopotała na wietrze. Grace usłyszała nagły dźwięk, nienaturalnie głośny i serce zabiło jej mocniej. Usłyszała jakby pocieranie metalu o drewno. Maggie nie sprawdziła zamknięcia okna, kiedy ją położyła spać. Teraz było za późno. Jej fotel stał wprawdzie przy łóżku, ale nie mogła na nim usiąść bez pomocy. Wszystko będzie dobrze, oby tylko w nocy nie przyszła burza. Nic jej nie groziło, przecież nikt nie wejdzie przez okno. W Folwarku Toynton nie było co kraść. A poza trzepoczącą białą firaną rozciągała się tylko czarna pustka, ciemne skały aż po niespokojne morze.

Zasłona wydęła się i zmieniła w biały żagiel, świetlną falę. Ten piękny widok poruszył Grace. Chłodne powietrze owiało jej twarz. Spojrzała w kierunku drzwi i uśmiechnęła się na powitanie.

– Okno… czy mogłabym prosić…? – zaczęła.

Nie dokończyła prośby. Zostały jej jeszcze trzy sekundy życia. Ujrzała tylko, jak postać w habicie, z naciągniętym na twarz kapturem, idzie szybko w jej kierunku, bezszelestnie jak duch, postać znana, ale jakże strasznie odmieniona, a w rękach niesie śmierć i mrok, który ją nagle otoczył. Nie stawiała oporu, gdyż była łagodna z natury, zresztą jak mogła się przeciwstawiać, umarła nie bez gracji, poczuwszy przedtem przez cienki plastik silne, ciepłe, dziwnie dopasowane kształty ludzkiej dłoni. Następnie dłoń ta delikatnie, bez dotykania drewnianej podstawki, wyłączyła nocną lampkę. Dwie sekundy później światło włączono ponownie i postać w habicie wyciągnęła rękę po Trollope'a, przerzuciła kartki, znalazła między nimi zasuszony kwiat w delikatnej bibułce i zgniotła w silnych palcach i bibułkę, i kwiat. Wreszcie ręka znów powędrowała w kierunku lampy i światło zgasło na dobre.

IV

Wreszcie znalazły się z powrotem w pokoju Ursuli. Helen Rainer zamknęła z cichą stanowczością drzwi i przez chwilę opierała się o nie, jakby była zupełnie wyczerpana. Następnie podeszła szybko do okna i dwoma gwałtownymi ruchami rozsunęła firanki. Jej ciężki oddech wypełnił małe pomieszczenie. Miały za sobą trudną drogę. Helen zostawiła Ursulę na krótko w gabinecie i poszła ustawić jej wózek u podstawy schodów. Najtrudniej było właśnie dotrzeć do fotela. Nawet jeśli ktoś zobaczyłby je razem na korytarzu parteru, można byłoby powiedzieć, że Ursula zadzwoniła, aby ktoś pomógł jej dostać się do łazienki. Schody jednak stanowiły problem, a zejście z nich – gdy Helen na pół podtrzymywała, na pół niosła Ursulę – okazało się głośne i wyczerpujące. Przez pięć minut dyszały ciężko, poręcz skrzypiała, Helen szeptała polecenia, a Ursula pojękiwała z bólu. To, że nikt nie pojawił się w korytarzu, graniczyło wręcz z cudem. Łatwiej byłoby im dotrzeć do głównej części Folwarku i skorzystać z windy, lecz zgrzytanie metalowych części i warkot silnika obudziłby połowę mieszkańców domu.

Wreszcie jednak wróciły i Helen – blada, ale spokojna – odzyskała werwę. Odsunęła się od drzwi i z zawodową kompetencją zaczęła układać Ursulę w łóżku. Nie odzywały się do siebie, dopóki zadanie nie zostało wykonane i Ursula nie leżała sztywno w pościeli. Z jej oczu wyzierał strach.

Helen nieprzyjemnie blisko pochyliła twarz nad Ursula. W blasku nocnej lampki jej rysy wydawały się ostrzejsze, wręcz prostackie, pory wyglądały jak miniaturowe kratery, dwa włoski w kąciku jej ust sterczały jak szczecina. Z ust Helen dolatywał kwaśny zapach. Dziwne, pomyślała Ursula, że wcześniej tego nie zauważałam. Zielone oczy zdawały się wychodzić z orbit i niemal puchły, gdy Helen syczała swoje polecenia i straszne ostrzeżenia.

– Kiedy zniknie następny pacjent, będzie musiał zacząć przyjmować ludzi z listy oczekujących albo zrezygnować. Nie może prowadzić domu, nie mając nawet sześciu pacjentów. Zerknęłam w księgi, gdy je zostawił w biurze, więc wiem o wszystkim. Albo sprzeda cały ten interes, albo wszystko przekaże trustowi Ridgewella. Jeśli chcesz się stąd wydostać, są lepsze sposoby niż samobójstwo. Pomóż mi skłonić go do sprzedaży, a wrócisz do Londynu.

– W jaki sposób? – Ursula też mówiła szeptem jak konspiratorka.

– Zwoła naradę rodzinną, jak on to nazywa. Zawsze tak robi, gdy trzeba zdecydować o czymś ważnym dla domu. Wszyscy będziemy wyrażać swoje poglądy. Potem pójdziemy pomedytować przez godzinę. Następnie oddamy głosy. Nie daj się przekonać i nie głosuj za trustem Ridgewella. Będziesz tu uwięziona do końca życia. Lokalnym władzom i tak trudno jest znaleźć miejsce dla chronicznie chorej młodzieży. Jeśli zauważą, że ktoś się tobą opiekuje, nigdy cię nie przeniosą.

– Ale jeżeli Folwark zostanie zamknięty, to czy naprawdę skierują mnie do domu?

– W każdym razie muszą cię odesłać do Londynu. To wciąż jest twój stały adres. Odpowiadają za ciebie twoje miejscowe władze, a nie tutejsze. A jeśli już tam wrócisz, przynajmniej go zobaczysz. Będzie cię mógł odwiedzać, zabierać na spacery, na niedziele dostaniesz przepustki do domu. Poza tym twoja choroba nie jest jeszcze zaawansowana. Właściwie nie widzę powodu, dla którego nie mielibyście zamieszkać razem w jednym z mieszkań dla niepełnosprawnych. W końcu jest twoim mężem i ma jakieś obowiązki. Ponosi za ciebie odpowiedzialność.

Ursula usiłowała wyjaśnić:

– Nie zależy mi na obowiązkach i odpowiedzialności. Pragnę jedynie, żeby mnie kochał.

Helen roześmiała się nieprzyjemnym, chrapliwym głosem.

– Kochał. Tylko tyle? Czy wszyscy tego nie pragniemy? Przecież nie może kochać i w ogóle nie widywać ukochanej, prawda? Mężczyźni tak nie potrafią. Musisz do niego wrócić.

– A ty nic nie powiesz?

– Nie, jeśli mi coś obiecasz.

– Mam głosować tak, jak chcesz?

– I nikomu nic nie mówić o tym, że próbowałaś się zabić, o wszystkim, co się zdarzyło dzisiejszej nocy. Jeśli ktoś oznajmi, że słyszał hałasy, wyjaśnisz, że zadzwoniłaś po mnie, a ja zabrałam cię do toalety. Jeśli Wilfred odkryje prawdę, wyśle cię do szpitala psychiatrycznego. Chybabyś tego nie chciała, co?

Oczywiście, że nie chciałaby. Helen miała rację. Musi jakoś wrócić do domu. Ależ to wszystko proste. Poczuła nagły przypływ wdzięczności i usiłowała wyciągnąć ręce do pielęgniarki. Lecz Helen już się odsunęła. Silnymi dłońmi utykała pościel pod brzeg materaca. Naciągnęła prześcieradło. Ursula poczuła się jak uwięziona, ale zupełnie bezpieczna, jak niemowlę owinięte na noc w becik. Helen wyciągnęła rękę w kierunku lampy. W ciemności podeszła do drzwi jak biała plama. Ursula usłyszała cichy szczęk klamki.

Leżała w samotności, zupełnie wyczerpana, lecz dziwnie spokojna. Przypomniała sobie, że nie powiedziała Helen o postaci w habicie. Zresztą, może to nie było takie ważne. Zapewne sama Helen szła na wezwanie Grace. Może to właśnie miała na myśli, gdy ostrzegała ją, by nie mówiła o niczym, co wydarzyło się tej nocy? Chyba nie, ale nic nie powie. Jak mogła cokolwiek powiedzieć, nie wyznając jednocześnie, że siedziała wówczas skulona na schodach. Teraz i tak wszystko dobrze się skończy. Mogła wreszcie zasnąć. Jakie to szczęście, że Helen akurat przyszła do gabinetu po aspirynę od bólu głowy i że zastała tam właśnie ją! Budynek pogrążył się w jakiejś nienaturalnej ciszy. Było w niej coś dziwnego, coś niezwykłego. Nagle zrozumiała przyczynę i uśmiechnęła się w ciemnościach. To Grace. Żadnego dźwięku, żaden odgłos chrapania nie dochodził zza cienkiej ściany. Tej nocy nawet Grace Willison spała spokojnie.

V

Julius Court zasypiał na ogól zaraz po wyłączeniu nocnej lampki. Tej jednak nocy wiercił się i nie mógł usnąć. Nerwy miał rozdygotane, umysł rozpalony, a nogi lodowate i ciężkie, jakby była zima. Rozcierał stopy i rozważał, czy nie wyciągnąć koca elektrycznego. Nie chciało mu się wszakże ponownie słać łóżka. Alkohol zdawał się być lepszym i szybszym lekarstwem zarówno na bezsenność, jak i chłód.

Julius podszedł do okna i wyjrzał na cypel. Księżyc świecił słabiej, co chwilę zasłaniały go chmury; mrok lądu przerywał tylko pojedynczy prostokąt żółtego światła. Lecz gdy tak spoglądał, w tamtym odległym oknie ciemność znów zapadła jak żaluzje. Podłużny kształt nagle zmienił się w kwadrat, a potem i to światełko znikło. Folwark Toynton leżał na cichym cyplu jak trudno zauważalny kształt wyrzeźbiony w całkowitym mroku. Zaciekawiony Julius spojrzał na zegarek. Było osiemnaście minut po północy.

VI

Dalgliesh obudził się o świcie. Ranek był zimny i cichy. Detektyw naciągnął szlafrok i zszedł na dół zrobić sobie herbatę. Zastanawiał się, czy Millicent wciąż jest w Folwarku. Poprzedniej nocy nie słyszał jej telewizora, a i teraz, choć Millicent nie wstawała z hałasem. Chatę Nadziei otulał nieco tajemniczy i absolutny spokój całkowitej pustki. Dalgliesh zapalił lampkę w saloniku, postawił filiżankę na stole i rozłożył mapę. Dzisiaj będzie odkrywał północno-wschodnie tereny hrabstwa i na obiad uda się do Sherbome. Najpierw jednak wypada wybrać się do Folwarku Toynton i zapytać o Wilfreda. Nie zależało mu na nim specjalnie; o wczorajszej zagadce myślał raczej z irytacją. Może jednak warto jeszcze raz spróbować przekonać Wilfreda, by wezwał policję, a przynajmniej żeby poważniej potraktował atak na swoją osobę. Poza tym należałoby chyba coś zapłacić za pobyt w Chacie

Nadziei. Przy obecnym stanie finansów Folwarku Toynton na pewno nikt się nie obrazi, jeśli detektyw taktownie zaoferuje jakąś sumę. Żadna z tych czynności nie powinna zatrzymać go w Folwarku Toynton dłużej niż dziesięć minut.

Ktoś zapukał do drzwi. Wszedł Julius. Był już ubrany i nawet o tej wczesnej godzinie sprawiał wrażenie człowieka eleganckiego, lecz bezpretensjonalnego. Powiedział spokojnie, tak jakby nowiny były nieistotne:

– Dobrze, że pan już wstał. Wybieram się do Folwarku Toynton. Właśnie dzwonił Wilfred. Podobno Grace Willison umarła we śnie i Eric marudzi z wypisaniem aktu zgonu. Nie wiem właściwie, czego Wilfred oczekuje ode mnie. Wygląda na to, że przywrócenie Ericowi uprawnień lekarskich odrodziło w nim też rozpowszechnioną w tym zawodzie butę. Jego zdaniem. Grace Willison nie powinna jeszcze umierać przez osiemnaście miesięcy, a może i dwa lata, lecz ponieważ stało się inaczej, nie wie za bardzo, jak sobie poradzić z tą samowolą. Oczywiście wszyscy nieprzyzwoicie tragizują całą sytuację. Na pańskim miejscu poszedłbym tam.

Dalgliesh spojrzał w milczeniu na przyległą chatę. Julius natychmiast odezwał się wesoło:

– Och, niech się pan nie martwi, że przeszkadzamy Millicent; ona, niestety, już tam jest. Podobno popsuł się jej wczoraj telewizor, więc poszła do Folwarku Toynton na program nocny i postanowiła z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu zostać tam na noc. Prawdopodobnie dostrzegła sposobność zaoszczędzenia własnej pościeli i gorącej wody na kąpiel.

– Niech pan idzie sam, ja przyjdę później – powiedział Dalgliesh. Bez pośpiechu wypił herbatę i spędził trzy minuty na goleniu. Nie rozumiał swojej niechęci do pójścia z Juliusem. Dlaczego wolał iść sum do Folwarku Toynton, skoro już musiał to uczynić? Zastanawiał się też, czemu odczuwał taki żal. Nie miał ochoty wdawać się w dyskusje dotyczące Toynton. Nie interesowały go zbytnio przyczyny śmierci Grace Willison. Czuł tylko niezrozumiały żal, niemal autentyczny smutek, chociaż właściwie nie znał tej kobiety. Odczuwał i również niesprecyzowaną złość do losu, że taki piękny początek dnia został raptem zrujnowany obecnością śmierci. Było także coś jeszcze: poczucie winy. Miał wrażenie, że jest ono bezsensowne i nieuzasadnione. Przez swą śmierć Grace Willison dołączyła do ojca Baddeleya. Zamiast jednego oskarżającego ducha były teraz dwa. Podwójna porażka. Zmusił się jakoś, żeby ruszyć w kierunku Folwarku Toynton.

Nie miał wątpliwości, który pokój należał do Grace Willison. Już w przybudówce usłyszał podniesione głosy. Gdy otworzył drzwi, ujrzał Wilfreda, Erica, Millicent, Dot i Juliusa przy łóżku. Stali tam niepewnie jak grupa obcych sobie ludzi zebranych przypadkowo na miejscu wypadku. Woleliby nie brać w tym wszystkim udziału, mimo że nie wiedzieli, jak odejść.

Dorothy Moxon stała u wezgłowia, a jej mocne dłonie, czerwone jak szynki, opierały się o poręcz. Miała na głowie pielęgniarski czepek. Efekt był wręcz groteskowy i bynajmniej nie budził wrażenia profesjonalnego zaufania. Wysoko upięta skorupa muślinu ozdobionego falbanką wyglądała jak jakaś straszna i dziwaczna celebracja śmierci. Millicent stała w szlafroku z grubej wełny, z pendentem, przypominającym galowy mundur. Szlafrok kiedyś należał zapewne do jej męża. Rażący kontrast stanowiły jej pantofle – delikatne fatałaszki z różowego futerka. Wilfred i Eric mieli na sobie brązowe habity. Gdy Dalgliesh wszedł, obrzucili go krótkim spojrzeniem, po czym znów skierowali wzrok na łóżko. Julius odezwał się:

– W jednym z pokojów przybudówki świeciło się światło tuż po północy. Mówiłeś, Eric, że chyba wtedy umarła.

– Coś koło tego. Tak sądzę na podstawie temperatury ciała i początków stężenia pośmiertnego. Nie jestem ekspertem w tych sprawach.

– Coś podobnego! Myślałem, że właśnie na sprawach śmierci znasz się bardzo dobrze. Wilfred powiedział cicho:

– Światło dochodziło z pokoju Ursuli. Zadzwoniła tuż po północy, by ktoś zabrał ją do toalety. Helen się nią zajęła, ale nie wchodziła do Grace. Nie było takiej potrzeby. Grace nie dzwoniła. Nikt jej nie widział po tym, jak Dot ułożyła ją do snu. Wtedy na nic się nie uskarżała.

Julius ponownie zwrócił się do Erica Hewsona:

– I tak nie masz wyjścia, co? Skoro nie możesz powiedzieć, na co umarła, nie możesz wypisać świadectwa zgonu. W każdym razie ja bym nie ryzykował na twoim miejscu. Przecież dopiero niedawno znów ci pozwolono podpisywać akty zgonu. Lepiej się nie pomylić.

– Odczep się, Julius – powiedział Eric Hewson. – Nie potrzebuję twoich rad. Nie rozumiem, dlaczego Wilfred po ciebie zadzwonił.

Mówił jednak bez przekonania, jak niepewne i przestraszone dziecko, a jego oczy kierowały się w stronę drzwi, jakby oczekiwał przybycia sojusznika. Julius bynajmniej się nie przejął.

– A ja myślę, że każda rada ci się przyda. Co cię tak dręczy? Podejrzewasz, że ktoś nieczysto zagrał? Jak się nad tym zastanowić, to sformułowanie jest strasznie głupie, cudownie brytyjskie, łączy w sobie etos prywatnej szkoły i ringu bokserskiego.

Eric z wysiłkiem próbował odgrywać rolę człowieka kompetentnego i pewnego siebie.

– Przestań się wygłupiać! Oczywiście, że to zgon naturalny. Dziwi mnie tylko, dlaczego doszło do niego akurat teraz. Wiem, że pacjenci chorzy na stwardnienie rozsiane potrafią odejść nagle, ale w jej przypadku tego nie podejrzewałem. A poza tym Dot mówi, że gdy ją kładła o dziesiątej do łóżka, nie zauważyła niczego szczególnego w jej zachowaniu. Zastanawiam się, czy cierpiała na jakąś inną chorobę, której nie dostrzegłem.

Julius kontynuował beztrosko:

– Policja nie podejrzewa, że ktoś nieczysto zagrał. Zresztą macie tu reprezentanta policji, jeśli chcecie zasięgnąć opinii fachowca. Zapytajcie komendanta, czy przypuszcza faul.

Spojrzeli na Dalgliesha, jak gdyby dopiero teraz w pełni zdali sobie sprawę z jego obecności. Klamka u okna klekotała z irytującą regularnością. Dalgliesh podszedł do okna i wyjrzał na dwór. Ziemia tuż przy kamiennym murku była rozkopana na szerokości czterech stóp, jakby ktoś zamierzał zasadzić żywopłot. Na piaszczystym gruncie nie było żadnych śladów. Oczywiście, że nie było! Gdyby tajemniczy gość chciał niezauważenie wejść do pokoju Grace, po co miałby wspinać się przez okno, skoro drzwi Folwarku Toynton zawsze stały otworem?

Dalgliesh zamknął okno i ponownie podszedł do łóżka. Spojrzał na ciało. Martwa twarz nie emanowała spokojem, raczej lekką dezaprobatą, wpół rozchylone usta ukazywały górne zęby, bardziej królicze niż za życia, przygniatające dolną wargę. Nieco odciągnięte powieki odsłaniały tęczówki oczu i wyglądało to tak, jakby Grace zerkała na swoje dłonie ułożone elegancko na naciągniętej kołdrze. Silna prawa dłoń, pokryta brunatnymi plamami starości, przykrywała wysuszoną lewą, jakby instynktownie kryjąc ją przed litościwym spojrzeniem. Do ostatniego snu ubrana była w staromodną białą koszulę z plisowanej bawełny, zawiązaną pod szyją jak u dziecka wąską błękitną wstążeczką. Długie rękawy wieńczyły koronkowe mankiety. Dwa cale od łokcia dostrzegł starannie zacerowaną dziurę. Kto by dzisiaj – pomyślał – zadawał sobie tyle trudu? Przecież jej schorowane udręczone ręce nie mogły tak dokładnie zacerować dziury na rękawie. Dlaczego bardziej wzruszyła go, chwyciła za serce ta cera, niż wymuszony spokój jej martwej twarzy?

Zauważył, że towarzystwo zamilkło i spogląda na niego w pełnym napięcia oczekiwaniu. Wziął do ręki dwie książki ze stolika przy łóżku panny Willison, modlitewnik i “Ostatnią kronikę Barset" w miękkiej oprawie. W modlitewniku była zakładka. Spostrzegł, iż czytała modlitwę i ewangelię na ten właśnie dzień. Zakładkę stanowił jeden z tych sentymentalnych obrazków czczonych przez religijnych ludzi. Przedstawiał on świętego Franciszka z aureolą nad głową. Otaczały go ptaki. Święty wygłaszał kazanie do przeróżnych zwierząt żyjących w rzeczywistości w różnych środowiskach, a namalowanych z przesadną precyzją. Dalgliesh zaczął się zastanawiać, dlaczego nie było zakładki w powieści Trollope'a. Grace Willison nie należała do kobiet, które zaginałyby kartki, a przecież z tych dwóch książek raczej w tej drugiej przydałaby się zakładka. Jej brak dziwnie zaintrygował detektywa.

– Czy miała rodzinę? – zapytał, Anstey zaś odparł:

– Nie. Mówiła mi, że jej rodzice byli jedynakami. Oboje byli już po czterdziestce, kiedy ona się urodziła, i zmarli w przeciągu kilku miesięcy jakieś piętnaście lat temu. Jej jedyny starszy brat zginął podczas wojny w Północnej Afryce. Chyba pod El Alamein.

– A co z jej majątkiem?

– Och, prawie nic nie miała. Po śmierci rodziców pracowała kilka lat dla Otwartych Drzwi, organizacji charytatywnej pomagającej zwolnionym więźniom, i dostała skromniutką rentę, tyle co kot napłakał. Oczywiście wraz z jej śmiercią wygasa renta. Miejscowe władze opłacały jej pobyt w naszej placówce.

Julius Court odezwał się nagle z zainteresowaniem:

– Otwarte Drzwi… Czy znała Philby'ego, zanim ją tu przyjęliście?

Anstey spojrzał na niego, jakby uznał, że pytanie jest nie na miejscu i w złym guście.

– Może i tak, ale nic na ten temat nie mówiła. Gracę podsunęła myśl, że Otwarte Drzwi mogą nam pomóc znaleźć majstra, a Folwark Toynton w ten sposób wspomógłby akcję charytatywną. Jesteśmy bardzo zadowoleni z Alberta Philby'ego. Należy do naszej rodziny. Nigdy nie żałowałem, że go zatrudniłem.

– I oczywiście dostałeś go tanio – wtrąciła Millicent. – Poza tym był to Philby albo nikt, prawda? Nie miałeś zbyt wielu kandydatów do pracy, gdy chętni dowiadywali się, że oferujesz zaledwie pięć funtów na tydzień. Czasami sama się zastanawiam, dlaczego Philby tu siedzi.

Dyskusję przerwało wejście samego Philby'ego. Musiano mu już oznajmić o śmierci panny Willison, ponieważ nie zdziwił się, gdy zastał pokój pełen ludzi. Nie powiedział też, dlaczego przyszedł. Stanął po prostu przy drzwiach jak kłopotliwy i nieobliczalny pies obrończy. Towarzystwo najwidoczniej doszło do wniosku, że bezpieczniej nie zwracać na niego uwagi. Wilfred zagadnął Erica Hewsona:

– Czy nie możesz postawić diagnozy bez sekcji zwłok? Nie mogę pogodzić się z myślą, że będą ją krajać w taki uwłaczający godności, bezosobowy sposób. Była ogromnie wrażliwa na punkcie własnego ciała, taka skromna, na sposób, którego dziś już nikt nie rozumie. Autopsja to ostatnia rzecz, na jaką miałaby ochotę.

Julius odezwał się ponuro:

– No i będzie to ostatnia rzecz, która ją jeszcze czeka, czyż nie? Po raz pierwszy przemówiła Dot Moxon. Spojrzała na Juliusa z nagłym gniewem, na jej twarzy pojawiły się wypieki. Zacisnęła pięści.

– Jak śmiesz! Co tobie do tego? Było ci wszystko jedno, czy żyje, czy nie, tak samo traktujesz pozostałych pacjentów. Wykorzystujesz tylko to miejsce dla własnych celów.

– Wykorzystuję? – Szare oczy zabłysły; Dalgliesh niemalże widział, jak powiększają się tęczówki Courta. Julius spoglądał na Dot z niedowierzaniem i wściekłością.

– Tak, wykorzystujesz! Eksploatujesz, jeśli wolisz. Lubisz sobie odwiedzić Folwark Toynton, kiedy Londyn zaczyna cię nudzić, nadzorujesz Wilfreda, udając, że mu doradzasz, rozdajesz prezenciki pacjentom jak Święty Mikołaj. Dobrze ci z tym, co? Samolubnie napawasz się kontrastem między własnym zdrowiem a ich kalectwem. I bardzo dobrze to ukrywasz. Zresztą niewiele cię to wszystko kosztuje. Jedynie Henry'ego zapraszasz do swojego domu. Jasne, on też był kiedyś ważną personą, co? Jest o czym poplotkować. Tylko ty masz tutaj widok na morze, ale jakoś nie proponujesz, żebyśmy wozili pacjentów na twoje patio. Gdzieżby znowu! Chociaż tyle mogłeś zrobić dla biednej Grace, żeby pozwolić jej przyjechać do siebie od czasu do czasu, aby posiedziała i popatrzyła na morze. Nie była taka głupia, jak ci się wydaje. Może nawet dobrze by ci się z nią rozmawiało. Tylko że ona zepsułaby widok twojego eleganckiego patia, prawda… Brzydka kobieta w średnim wieku, a w dodatku w wózku inwalidzkim? Teraz zaś, kiedy nie żyje, przychodzisz ze swoimi radami do Erica. Na miłość boską, daj sobie z tym spokój!

Julius roześmiał się niepewnie. Wyglądało na to, że panuje nad sobą, ale jego głos był wysoki i drżący.

– Nie mam pojęcia, czym sobie zasłużyłem na ten wybuch. Nie wiedziałem, że kupując domek od Wilfreda, wziąłem na siebie odpowiedzialność za Grace Willison czy za kogokolwiek innego w Folwarku Toynton. Nie wątpię, że to dla ciebie szok, Dot, ponieważ tracisz kolejnego pacjenta, tuż po Victorze, ale dlaczego zaatakowałaś właśnie mnie? Wszyscy wiemy, że się kochasz w Wilfredzie i wcale nie wątpię, że właściwie nic z tego nie masz, lecz to nie moja wina. Może i mam ambiwalentny gust seksualny, ale w tym wypadku z tobą nie konkuruję, mogę cię o tym zapewnić.

Nagle znalazła się tuż przy nim. Podniosła rękę teatralnym i niedorzecznym gestem, usiłując go spoliczkować. Zanim jednak mierzyła, Julius chwycił jej pięść. Dalgliesha zdziwiła szybkość i sprawność jego reakcji. Napięta ręka, biała i drżąca z wysiłku, trzymała jej dłoń wysoko w górze jak w umięśnionym imadle. Wyglądali jak dwoje niedobranych przeciwników zastygłych w żywym obrazie przedstawiającym walkę. Wtem Julius roześmiał się i uwolnił jej dłoń. Opuścił powoli rękę, nie spuszczając jej z oka, i zaczął sobie masować nadgarstek. Następnie znów zachichotał w nieprzyjemny sposób i powiedział cicho, z groźbą w głosie:

– Uważaj! Ja nie jestem bezradnym geriatrykiem. Jęknęła i wybuchnęła płaczem. Szlochając, wypadła z pokoju, niezdarna i wzruszająca, ale bynajmniej nie żałosna postać. Philby wymknął się tuż za nią. Jego wyjście spowodowało takie samo zainteresowanie, jak i wcześniejsze przybycie.

– Julius, nie powinieneś tego wszystkiego mówić – powiedział cicho Wilfred.

– Wiem. To niewybaczalne. Przepraszam. Sam przeproszę Dot, kiedy się trochę uspokoimy.

Odwaga, brak chęci usprawiedliwiania się i pozorna szczerość wypowiedzi zamknęły im usta. Dalgliesh mruknął:

– Sądzę, że panna Willison znacznie bardziej by się obruszyła, gdyby słyszała te kłótnie nad jej ciałem niż rozważania nad tym, co może jej się przytrafić w kostnicy.

Jego słowa przypomniały Wilfredowi temat rozmowy, zwrócił się więc do Erica Hewsona.

– Przecież z Michaelem nie mieliśmy tych wszystkich ceregieli i bez żadnych kłopotów wypisałeś akt zgonu.

Dalgliesh po raz pierwszy posłyszał w jego głosie ślady zrzędliwości. Eric wyjaśnił:

– Ponieważ wiedziałem, co było przyczyną śmierci Michaela. Badałem go tego samego dnia. Po ostatnim ataku serca dla Michaela była to jedynie kwestia czasu. Przecież umierał.

– Jak my wszyscy – powiedział Wilfred. – Jak my wszyscy.

Te nabożne banały zirytowały widocznie jego siostrę. Odezwała się po raz pierwszy:

– Nie bądź śmieszny, Wilfred. Ja bynajmniej nie umieram, a i ty poczułbyś się dziwnie, gdyby ktoś ci powiedział, że faktycznie umierasz. Jeśli chodzi o Grace, zawsze wyglądała mi na bardziej schorowaną, niż wam się tu wszystkim wydawało. Może wreszcie zrozumiecie, że nie zawsze wymagają najwięcej opieki ci, którzy robią wokół siebie najwięcej szumu.

Spojrzała na Dalgliesha:

– Co właściwie się stanie, jeśli Eric nie wystawi tego świadectwa? Czy to znaczy, że znowu będziemy mieli policję na karku?

– Chyba pojawi się jakiś policjant, tak, po prostu zwykły policjant. Będzie urzędnikiem koronera i przejmie ciało.

– A potem?

– Koroner zarządzi sekcję zwłok. Zależnie od rezultatu albo wystawi akt zgonu, albo poleci wszczęcie śledztwa. Wilfred westchnął.

– To wszystko jest takie okropne i zupełnie niepotrzebne.

– Takie jest prawo i doktor Hewson o tym wie.

– Co to znaczy, takie jest prawo? Grace zmarła na stwardnienie rozsiane i wszyscy o tym wiemy. A nawet jeśli lekarz wykryje, że była jakaś inna choroba, to przecież Eric jej już nie wyleczy ani w niczym nie pomoże. O jakim prawie więc mowa?

Dalgliesh wyjaśnił cierpliwie:

– Lekarz, który opiekował się zmarłą osobą podczas ostatniej choroby, musi podpisać i dostarczyć do urzędu zaświadczenie wedle ustalonego wzoru, stwierdzając, co zgodnie z jego wiedzą i rozeznaniem było przyczyną śmierci. Jednocześnie musi doręczyć osobie znającej zmarłego – a tą może być inny mieszkaniec domu, gdzie nastąpił zgon – zawiadomienie, że podpisał taki dokument. Nie ma statutowego obowiązku, by lekarz zgłaszał koronerowi każdy wypadek śmiertelny, ale w niejasnych przypadkach na ogół się to robi. Gdy lekarz zawiadamia koronera o zgonie, nie jest zwolniony z obowiązku wystawienia zaświadczenia o jego przyczynie, ale w formularzu znajduje się miejsce, gdzie może napisać, że powiadomił koronera i wtedy w urzędzie wiedzą, że muszą się wstrzymać z wypisaniem aktu zgonu, dopóki nie dostaną od niego pisma. Według paragrafu 3. Aktu o Koronerach, z roku 1887, koroner jest zobowiązany przeprowadzić dochodzenie w każdym przypadku, gdy otrzyma informację, że w podlegającej mu jurysdykcji znajduje się ciało osoby, która mogła umrzeć gwałtowną bądź nienaturalną śmiercią, czy też nagłą śmiercią z nieznanej przyczyny, bądź zmarła w więzieniu lub innym miejscu, które zgodnie z kolejnym Aktem stanowi warunek wszczęcia śledztwa. Tłumaczę to tak szczegółowo, ponieważ poproszono mnie o wyjaśnienie. To jest właśnie prawo. Grace Willison zmarła nagle i zdaniem doktora Hewsona przyczyna jej śmierci jest w tej chwili nie znana. W takim przypadku będzie najlepiej, jeśli zgłosi on fakt śmierci koronerowi. To będzie oznaczało sekcję zwłok, ale niekoniecznie śledztwo.

– Ja nawet nie dopuszczam do siebie myśli, że będzie tam leżała pokrojona na blacie do autopsji.

Wilfred zaczynał się zachowywać jak uparte dziecko. Dalgliesh odparł chłodno:

– Pokrojona to niezbyt odpowiednie słowo. Sekcja zwłok jest zorganizowaną i bardzo solidną procedurą. A teraz wybaczcie mi, idę skończyć śniadanie.

Wilfred z wysiłkiem wziął się w garść. Wyprostował plecy, wsunął skrzyżowane ręce w szerokie rękawy habitu i na chwilę zamarł w cichej medytacji. Eric Hewson spoglądał na niego zdumiony, po czym zerknął na Dalgliesha i Juliusa, jakby szukał pomocy. Wreszcie Wilfred odezwał się:

– Ericu, lepiej od razu zadzwoń do biura koronera. W normalnym przypadku Dot przygotowałaby ciało, ale lepiej poczekajmy na instrukcje. Po telefonie, proszę, powiedz wszystkim, że tuż po śniadaniu zamierzam porozmawiać z całą rodziną. Helen i Dennis są w tej chwili i. pacjentami. Millicent, może poszukasz Dot i zobaczysz, czy wszystko w porządku. Ja zaś chciałbym porozmawiać z Juliusem i z Adamem Dalglieshem.

Przez chwilę stał z zamkniętymi oczami przy łóżku Grace. Dalgliesh zastanawiał się, czy odprawia modły. Potem wyszedł z pokoju. Ruszyli za nim, a Julius szepnął, niemal nie poruszając wargami:

– Przypomina mi to, niestety, wszystkie wezwania do gabinetu dyrektora. Trzeba się było wzmocnić śniadaniem. W gabinecie Wilfred nie bawił się w subtelności.

– Śmierć Grace oznacza, że muszę podjąć decyzję wcześniej, niż planowałem. Nie możemy pracować dalej tylko z czterema pacjentami.

Z drugiej zaś strony nie mogę zacząć przyjmować ludzi z listy oczekujących, jeśli Folwark przestanie funkcjonować. Po południu, po pogrzebie Grace, zwołam rodzinną naradę. Myślę, że wypada zaczekać do tego czasu. Jeśli nie nastąpią komplikacje, wszystko potrwa krócej niż tydzień. Chciałbym, żebyście obaj uczestniczyli w tym spotkaniu i pomogli nam podjąć decyzję. Julius natychmiast zaoponował:

– To niemożliwe, Wilfredzie. To absolutnie nie mój interes – ani w znaczeniu prawnym, ani spadkowym. To po prostu nie moja sprawa.

– Mieszkasz tutaj. Zawsze uważałem cię za członka naszej rodziny.

– To miłe z twojej strony i czuję się zaszczycony. Lecz to nieprawda. Nie należę do rodziny i absolutnie nie mam prawa głosować w sprawie decyzji, która w żaden sposób mnie nie dotyczy. Jeśli postanowisz sprzedać majątek, ja cię nie będę winił, bo ja zapewne też to zrobię. Nie uśmiecha mi się życie na Cyplu Toynton, kiedy powstanie tu pole dla przyczep kempingowych. Tyle że dla mnie jest to sprawa bez znaczenia. Zgarnę dużą kwotę od jakiegoś zdolnego młodego dyrektora ze środkowej Anglii, który ma w nosie spokój, ale za to zbuduje sobie wygodny barek w saloniku, a na patio ustawi maszt flagowy. Prawdopodobnie poszukam domku w Dordogne po dokładnym wybadaniu, czy właściciel nie wchodził w żadne układy z Bogiem, czy diabłem. Przykro mi, lecz stanowczo odmawiam.

– A ty, Adamie?

– Ja mam jeszcze mniejsze prawo do wyrażania opinii niż Court. To miejsce jest domem pacjentów. Niby dlaczego ich przyszłość miałaby zależeć – choćby częściowo – od głosu przypadkowego gościa?

– Ponieważ mam wielkie zaufanie do twojego sądu.

– Zupełnie bez powodu. W tej sprawie lepiej zaufać księgowemu.

– Czy zapraszasz Millicent na to zebranie rodzinne? – zapytał Julius.

– Oczywiście. Może nie zawsze mogłem liczyć na jej poparcie, ale i ona jest członkiem rodziny.

– A Maggie Hewson?

– Nie – rzucił Wilfred krótko.

– Nie będzie tym zachwycona. I czy nie zrani uczuć Erica? Wilfred odparł władczo:

– Ponieważ jasno się wypowiedziałeś, że to wszystko cię nie obchodzi, może pozwolisz mi decydować, co zrani uczucia Erica. A teraz muszę was przeprosić, idę towarzyszyć rodzinie w śniadaniu.

VII

Gdy wyszli z pokoju Wilfreda, Julius odezwał się, nie dbając o pozory, jakby pod wpływem nagłego impulsu:

– Chodźmy do mnie do chaty na śniadanie. W każdym razie możemy się napić. A jeśli pana zdaniem za wcześnie na alkohol, to zapraszam na kawę. Tak czy owak, zapraszam. Zacząłem dzień w podłym nastroju i potrzebuję towarzystwa.

Zabrzmiało to zbyt błagalnie, by można było zwyczajnie odmówić. Dalgliesh powiedział:

– Proszę mi dać jakieś pięć minut. Chcę się z kimś zobaczyć. Spotkamy się w korytarzu.

Pamiętał jeszcze z dnia, kiedy go oprowadzano po Folwarku, który pokój zajmowała Jennie Pegram. Może należałoby poczekać na lepszą chwilę, by spotkać się z nią, pomyślał, ale nie mógł zwlekać. Zapukał i w jej tonie, gdy odpowiedziała “proszę", posłyszał nutę zdziwienia. Siedziała przed toaletką w wózku inwalidzkim, jej złote włosy spływały na ramiona. Dalgliesh wyciągnął anonim z portfela, stanął za nią i położył list na toaletce. Ich oczy spotkały się w lustrze.

– Czy ty to napisałaś?

Przeczytała list po cichu bez dotykania kartki. Jej oczy zamigotały, czerwona plama zaczęła falować po jej szyi. Usłyszał syk wciąganego powietrza, ale jej glos był spokojny.

– Dlaczego miałabym to robić?

– Mógłbym podać parę powodów. Chodzi mi o to, czy ty napisałaś ten list?

– Ależ skąd! Pierwszy raz go widzę. Spojrzała na kartkę pogardliwie.

– Przecież to głupie… dziecinada.

– Tak, marna robota. Myślę, że sklecony naprędce. Podejrzewałem, że nie będziesz o nim miała wysokiego zdania. Daleko mu do pozostałych. Nie jest ani tak ekscytujący, ani twórczy.

– Jakich pozostałych?

– Nie udawaj. Zacznijmy od tego do Grace Willison. Istotnie był niezły. Wymagał wyobraźni, był na tyle sprytny, że mógł obrzydzić jej jedynego przyjaciela i na tyle sprośny, by nie mogła go nikomu pokazać. Chyba że policjantowi. Nawet panna Willison nie wstydziła się go pokazać policjantowi. W sprawach dewiacji traktuje się nas prawie tak samo jak lekarzy.

– Nie śmiałaby! A poza tym, nie wiem, o czym pan mówi.

– Nie śmiałaby? Szkoda, że jej nie możesz zapytać. Wiesz, że nie żyje?

– Nie mam z tym nic wspólnego.

– Na twoje szczęście też tak uważam. Nie należała do tych, co mogą popełnić samobójstwo. Ciekaw jestem, czy miałaś tyle samo szczęścia – czy może jego braku – z pozostałymi ofiarami. Na przykład z Victorem Holroydem.

Tym razem nie potrafiła ukryć przerażenia. Szczupłe dłonie obracały rączkę szczotki do włosów w desperackiej pantomimie.

– To nie była moja wina! Nigdy nie pisałam do Victora! Do nikogo nie pisałam.

– Nie jesteś tak sprytna, jak ci się wydaje. Zapominasz o odciskach palców. Może po prostu nie zdawałaś sobie sprawy, że laboratoria policyjne mogą je wykryć na papierze listowym. Poza tym jest jeszcze sprawa czasu. Wszystkie listy pojawiły się po twoim przybyciu do Folwarku Toynton. Pierwszy został napisany, zanim przybyła tu Ursula Hollis, a myślę, że możemy wyłączyć Henry'ego Carwardine'a. Wiem, że od śmierci pana Holroyda nie było już anonimów. Czy dlatego, że uświadomiłaś sobie, jak daleko zaszłaś? Czy też raczej miałaś nadzieję, że wszyscy uznają pana Holroyda za autora listów? Policja jednak udowodni, że te listy nie zostały napisane przez mężczyznę. Oprócz tego istnieje również test na ślinę. Osiemdziesiąt pięć procent ludzi wydala wraz z nią swoją grupę krwi. Szkoda, że o tym nie wiedziałaś przed polizaniem kopert.

– Kopert… przecież one nie były… Wstrzymała oddech i z przerażeniem spojrzała na Dalgliesha. Zniknął rumieniec, została bladość.

– To prawda, one nie znajdowały się w kopertach. Były złożone i wsunięte do bibliotecznych książek ofiar. Ale o tym nie wie nikt oprócz odbiorcy i ciebie.

Zapytała, nie patrząc na niego:

– Co pan zamierza zrobić?

– Jeszcze nie wiem.

I rzeczywiście nie wiedział. Poczuł jednocześnie mieszaninę zakłopotania, gniewu i pewnego wstydu, co go nawet nieco zdziwiło. Tak łatwo było ją zwyciężyć; tak łatwo i przykro. Spojrzał na siebie oczami widza: oto zdrowy i pełnosprawny mężczyzna osądza jej słabostki, wygłasza z fotela sędziego zwyczajowe upomnienia i odracza wyrok na później. Obraz był niesmaczny. Rzeczywiście zraniła uczucia Grace Willison. Lecz przynajmniej miała jakieś psychologiczne wytłumaczenie. Ile z jego gniewu i niesmaku wynikało z poczucia winy? Co on uczynił, by uprzyjemnić ostatnie dni Grace Willison? Niemniej, coś teraz trzeba zrobić. W tej chwili pewnie już w ten sposób nie postąpi w Folwarku Toynton, ale co będzie w przyszłości? Henry Carwardine miał chyba prawo wiedzieć, Wilfred zapewne też oraz rada nadzorcza trustu Ridgewella, jeśli dojdzie do transferu domu. Z drugiej strony, niektórzy ludzie twierdziliby raczej, że potrzebna jest jej pomoc. Zaproponowaliby rutynowe współczesne rozwiązanie – skierowanie do psychiatry. On jednak nie wiedział. Akurat do tej metody nie miał zbytniego zaufania. Być może połaskotałoby to jej próżność i zaspokoiło potrzebę bycia kimś ważnym. Skoro jednak poszkodowani postanowili nie wywlekać tej sprawy, choćby po to, by nie niepokoić Wilfreda, jakie miał prawo wyśmiewać ich motywy czy nadużywać zaufania? W swojej pracy zwykł kierować się zasadami. Nawet jeśli podejmował niekonwencjonalną decyzję, co mu się często zdarzało, kwestie moralne – jeśli można użyć tego słowa, choć nigdy sam go nie stosował – były jasne i niczym nie zmącone. Choroba musiała wyssać z niego nie tylko siłę fizyczną, ale i wolę, jeśli nie potrafił sobie poradzić z tym niewielkim problemem. Czy powinien zostawić zamkniętą kopertę Ansteyowi lub jego następcy, na wypadek gdyby kłopoty się powtórzyły? Ależ to bzdura, nie musiał uciekać się do takich słabych i komedianckich sposobów. Na miłość boską, czemu nie umiał podjąć zwyczajnej decyzji? Żałował, że ojciec Baddeley nie żyje. Na jego słabe ramiona można byłoby bezpiecznie zrzucić ten szczególny ciężar.

– Zostawię ci ten problem – powiedział. – Wyjaśnisz wszystkim poszkodowanym, iż to była twoja sprawka, oraz że się to już nigdy nie powtórzy. I lepiej dla ciebie, jeżeli rzeczywiście więcej tego nie zrobisz. Sama sobie wymyśl jakieś usprawiedliwienie. Sądzę, że brakuje ci tych wszystkich starań i zachodów, którymi otaczano cię w poprzednim szpitalu. Lecz to jeszcze nie powód, by brak zainteresowania rekompensować sobie nieszczęściem innych ludzi.

– Oni mnie nienawidzą.

– Bzdura. Sama siebie nie możesz ścierpieć. Czy pisałaś listy jeszcze do kogoś poza panną Willison i panerp Carwardine'em?

Zerknęła na niego przebiegle spod powiek.

– Nie. Tylko te dwa.

Na pewno kłamie, pomyślał ze znużeniem. Ursula Hollis też mogła dostać taki anonim. Czy jeśli ją zapyta, to raczej zaszkodzi czy pomoże?

Usłyszał głos Jennie Pegram, teraz już silniejszy, bardziej pewny siebie. Podniosła lewą dłoń i zaczęła bawić się włosami, przeciągając jasne kosmyki po twarzy.

– Nikomu tu na mnie nie zależy – powiedziała. – Wszyscy mnie nienawidzą. Wcale nie chcieli, żebym tu przyjechała. Mnie też na tym nie zależało. Mógłby mi pan pomóc, ale panu też to jest obojętne. Nawet pan nie chce mnie wysłuchać.

– Niech cię doktor Hewson skieruje do psychiatry. Jemu się zwierzysz. Psychiatrze płacą za to, żeby słuchał wynurzeń neurotyków. Mnie nie.

Pożałował tych ostrych słów, gdy tylko zamknął drzwi. Wiedział, co je sprowokowało; nagle stanęło mu przed oczami skurczone i brzydkie ciało Grace Willison w staromodnej koszuli nocnej. Pomyślał zniechęcony, że rzeczywiście powinien już rzucić pracę, skoro żal i gniew potrafią go tak szybko wyprowadzić z równowagi.

A może przyczyna leży w Folwarku Toynton? To miejsce, pomyślał, zaczyna mi już działać na nerwy.

Pomaszerował szybko pasażem, gdy nagle otworzyły się drzwi pokoju przylegającego do pokoju Grace Willison. Zobaczył Ursulę Hollis. Skinęła na niego palcem i obróciła fotel, by zrobić mu przejście w drzwiach.

– Kazali nam czekać w pokojach. Grace nie żyje.

– Tak, wiem o tym.

– Co się stało?

– Właściwie nikt jeszcze nie wie. Doktor Hewson przygotowuje sekcję zwłok.

– Ale ona się nie zabiła… prawda?

– Na pewno nie. Wygląda na to, że umarła spokojnie we śnie.

– To znaczy tak jak ojciec Baddeley?

– Owszem, zupełnie tak samo.

Urwali, spoglądając po sobie.

– Nie słyszała pani niczego zeszłej nocy? – zapytał Dalgliesh.

– Och, nie! Niczego! Spałam bardzo mocno, to znaczy, po wizycie Helen.

– Czy usłyszałaby pani, gdyby wzywała pomocy albo gdyby ktoś do niej wszedł?

– O tak, jeślibym nie spała. Czasami nie pozwalało mi zasnąć jej chrapanie. Ale nie słyszałam żadnego wołania, a ona położyła się spać przede mną. Wyłączyłam światło przed dwunastą trzydzieści i nawet pomyślałam ze zdziwieniem, że coś dziwnie cicho u niej w pokoju.

Ruszył w kierunku drzwi, lecz przystanął, czując, że Ursula ma leszcze coś do powiedzenia.

– Co panią trapi? – zapytał.

– Och, nic. To tylko ta niepewność o przyczynę śmierci Grace, ta niewiedza. Każdy zachowuje się tak tajemniczo. Lecz skoro mają przeprowadzić sekcję zwłok… przecież to nam wyjaśni, dlaczego ona zmarła.

– Tak – powiedział bez przekonania, jakby próbując pocieszyć i ją, i siebie – autopsja da nam odpowiedź.

VIII

Julius czekał samotnie we frontowym korytarzu. Razem wyszli z Folwarku i w rześkim powietrzu poranka szli zadumani, zatopieni we własnych myślach, wbijając wzrok w ścieżkę. Nie rozmawiali. Jakby sprzęgnięci niewidzialnym sznurem, kierowali się w stronę morza, jeden za drugim. Dalgliesh był zadowolony z milczenia towarzysza spaceru. Rozmyślał o Grace Willison, próbując zrozumieć i zanalizować źródło swej troski i niepokoju; emocji, które jego zdaniem były tak nielogiczne, że graniczyły z perwersją. Na ciele Grace nie znaleziono żadnych śladów; jakiegokolwiek zsinienia; żadnych petocji na twarzy lub czole; nie było oznak bałaganu w pokoju; niczego niezwykłego poza otwartym oknem. Leżała tam sztywniejąc, wyzwolona w naturalny sposób od więzów ziemskich. Skąd zatem te irracjonalne podejrzenia? Był zawodowym policjantem, a nie jasnowidzem. Pracował na podstawie dowodów, nie intuicji. Ile sekcji zwłok wykonywano w ciągu roku? Podobno ponad sto siedemdziesiąt tysięcy. Sto siedemdziesiąt tysięcy zgonów, które wymagały przynajmniej wstępnego śledztwa. Większość z nich miała też oczywisty motyw, przynajmniej w przypadku jednej osoby. Tylko prawdziwy wyrzutek społeczeństwa niczego po sobie nie zostawiał, choćby najmniejszego drobiazgu, czegoś, co wyrobione oczy uznałyby za godne uwagi. Zawsze ktoś korzystał na czyjejś śmierci, ktoś się uwalniał, komuś spadał ciężar z ramion, czy to w związku z odpowiedzialnością, bólem zastępczego cierpienia czy też tyranią miłości. Wszelki zgon był podejrzany, gdy się spoglądało wyłącznie na motyw, podobnie jak każda śmierć była właściwie śmiercią naturalną. Nauczył go tego stary doktor Blessington, jeden z pierwszych i najwybitniejszych patologów sądowych. Pamiętał ostatnią sekcję zwłok przeprowadzaną przez Blessingtona; dla młodego detektywa konstabla Dalgliesha była to pierwsza sekcja. Ręce obu mężczyzn trzęsły się, chociaż z zupełnie różnych powodów, jednak ręce starego doktora uspokoiły się jak u chirurga, gdy dokonał już pierwszego cięcia. Na stole leżało ciało czterdziestodwuletniej rudej prostytutki. Asystent dwoma ruchami dłoni w rękawiczce otarł z jej twarzy krew, brud, grubą warstwę makijażu i matowy puder. Twarz była teraz blada, bezbronna, anonimowa. Silna żywa ręka asystenta, a nie śmierć, pozbawiła ją resztek osobowości. Stary Blessington zademonstrował wówczas cały swój przewrotny kunszt:

– Widzisz, chłopcze, pierwszy cios, odbity ręką, ześliznął się po szyi i gardle w stronę prawego ramienia. Dużo krwi, dużo bałaganu, ale niewielka rana. Drugi, skierowany w górę i w głąb, przeciął tchawicę. Ta kobieta umarła z powodu szoku, utraty krwi i braku powietrza, prawdopodobnie w tej kolejności, sądząc po wyglądzie grasicy. Gdy mamy zwłoki na stole, chłopcze, nie ma czegoś takiego jak nienaturalna śmierć.

Naturalna czy nie, miał to już przecież za sobą. Irytowało go, że przy pozornie bardzo silnej woli jego umysł potrzebował ciągłej kontroli oraz to, iż tak chętnie wracał do tych problemów. Jakie wiarygodne wyjaśnienie byłby w stanie podać miejscowej policji; przecież nie może po prostu powiedzieć, że w Toynton zbyt często gości śmierć. Stary ksiądz umarł na serce, nie miał wrogów, nie posiadał majątku, jeśli nie liczyć skromnej fortunki, zapisanej – co zrozumiałe – na cele dobroczynne i ofiarowanej człowiekowi, który go przygarnął, wybitnemu filantropowi o kryształowym charakterze i nieskazitelnej reputacji. A Victor Holroyd? Co mogła wskórać policja w sprawie śmierci, którą już tak kompetentnie rozpracowała? Przeprowadzono śledztwo, ogłoszono jego wyniki. Holroyda pochowano, ojca Haddeleya poddano kremacji. Została tylko trumna ze szczątkami kości i gnijącym ciałem oraz garstka szarego prochu na cmentarzu w Toynton; dwa dodatkowe sekrety w całym tym magazynie tajemnic pochowanych w poświęconej ziemi. Żadna ludzka moc nie mogła ich już rozwiązać.

I teraz ten trzeci zgon, na który prawdopodobnie wszyscy w Folwarku Toynton w jakiś sposób czekali, bo przecież według znanego porzekadła śmierć przychodzi trójkami. Teraz mogli odetchnąć. On również. Koroner zarządzi sekcję zwłok, co do której rezultatu Dalgliesh nie żywił wątpliwości. Jeśli Michael i Grace Willison zostali zamordowani, ich zabójca był na tyle sprytny, że nie zostawił śladów. Zresztą dlaczego miałby to robić? Słaba schorowana kobiecina przecież nie przedstawia trudności; cóż prostszego jak położyć mocną dłoń na jej nosie i ustach. I nic nie stanowiłoby dowodu takiej ingerencji. Przecież nie może powiedzieć: ja, Adam Dalgliesh, właśnie miałem jedno z tych swoich słynnych przeczuć… nie zgadzam się z koronerem, patologiem, miejscową policją i wszystkimi faktami. Żądam, by w świetle tego nowego zgonu przywrócono do życia spalone kości ojca Baddeleya i zmuszono je do wydania sekretu.

Dotarli do Chaty Toynton. Dalgliesh obszedł za Juliusem werandę obrośniętą wodorostami, prowadzącą bezpośrednio z patia do salonu. Julius nie zamykał drzwi na klucz. Teraz uchylił je i odsunął się nieco na bok, by przepuścić Dalgliesha. Chwilę później obaj stanęli jak wryci. Ktoś tu był przed nimi. Marmurowe popiersie uśmiechniętego chłopca rozbito na kawałeczki.

Wciąż bez słowa posuwali się ostrożnie po dywanie. Głowa, rozłupana na bezkształtne grudy, leżała w stosie cząstek marmuru. Na ciemnoszarym dywanie błyszczące odłamki wyglądały jak klejnoty. Pokój przecinały szerokie wstęgi światła, które wpadało przez okna i otwarte drzwi, a w tych promieniach kamienne płytki lśniły jak rój nieskończenie małych gwiazd. Wyglądało na to, że najpierw dewastacji dokonywano systematycznie. Odłupano uszy i ułożono je razem, obsceniczne przedmioty broczące niewidzialną krwią, podczas gdy bukiet kwiatów – tak delikatnie wyrzeźbiony, że konwalie niemal drżały – leżał w pewnej odległości od dłoni, jakby lekko odrzucony na bok. Miniaturowy marmurowy sztylet sterczał pionowo na sofie, symbolizując mikrokosmos przemocy.

W eleganckim wygodnym saloniku panowała absolutna cisza; na półce nad kominkiem zegar tykając odmierzał czas, morze z uporem uderzało o brzeg. Wszystko to wzmagało poczucie dokonanego gwałtu, barbarzyńskiego aktu niszczenia i nienawiści.

Julius opadł na kolana i podniósł bezkształtną bryłę, która kiedyś była głową chłopca. Po sekundzie wypuścił ją z dłoni. Potoczyła się po podłodze, niezgrabnie, krzywo i zatrzymała przy nodze sofy. Court, wciąż bez słowa, podniósł bukiecik kwiatków i łagodnie objął go dłońmi. Dalgliesh zauważył, że Julius się trzęsie i jest bardzo blady, a jego czoło, pochylone nad rzeźbą, błyszczy od potu. Wyglądał jak człowiek w szoku.

Dalgliesh podszedł do stolika, na którym stała karafka i nalał sporą porcję whisky. Bez słowa wyciągnął szklankę w stronę Juliusa. Martwiło go, że Court nic nie mówi i nie przestaje drżeć. Wszystko byłoby lepsze, pomyślał detektyw, niż ta nienaturalna cisza. Niechby szalał, wściekał się, bluźnił czy przeklinał. Jednak gdy Julius się i odezwał, jego głos był zupełnie opanowany. Potrząsnął głową na widok podsuniętej mu szklanki.

– Nie, dziękuję. Nie potrzebuję alkoholu. Chcę wiedzieć, co czuję, także i w żołądku, a nie tylko w głowie. Nie zamierzam hamować gniewu i, na Boga, nie pragnę go pobudzać! Niech się pan zastanowi, Dalgliesh. Ten delikatny chłopak zmarł trzysta lat temu. Marmur musiano wyrzeźbić zaraz po jego śmierci. Przez te trzysta lat nie było z niego absolutnie żadnego pożytku, dawał jedynie pociechę i sprawiał przyjemność oraz przypominał, że obrócimy się w proch. Trzysta lat. Lata wojen, rewolucji, przemocy i chciwości. On jednak przetrwał, ale tylko do tego łaskawego roku. Niech pan sam wypije whisky, Dalgliesh. Proszę unieść szklankę i wychylić toast za wiek wandala. Nie wiedział, że tutaj należy uderzyć, chyba że zaglądał do chaty po kryjomu podczas mojej nieobecności. Mógł się zająć czymkolwiek innym, zniszczyć pozostałe przedmioty. Jednak kiedy zobaczył rzeźbę, po prostu nie potrafił się oprzeć. Nic innego nie dałoby mu takiej radości niszczenia. Chodzi nie tylko o wrogość do mnie. Sprawca nienawidził też rzeźby, ponieważ sprawiała ona przyjemność, została wykonana w jakimś konkretnym celu, nie była zwykłą bryłą gliny ciśniętą o ścianę czy płótnem ochlapanym farbą. Miała w sobie ciężar gatunkowy i integralność. Wyrastała z przywileju i tradycji i wzbogacała tę tradycję. Boże, mogłem się tego spodziewać i nie przywozić jej między barbarzyńców!

Dalgliesh klęknął obok niego. Podniósł dwa kawałki rozbitego przedramienia i złożył je jak części układanki. Odezwał się:

– Wiemy niemal co do minuty, kiedy to zrobiono. Zdajemy sobie wprawę, że trzeba było do tego siły i że sprawca prawdopodobnie użył młotka. Albo sprawczyni. Powinny zostać ślady. Nie mógł poza tym przyjść tu i wrócić w tak krótkim czasie. Albo uciekł pańską ścieżką na brzeg, albo przyjechał furgonetką, a potem odjechał odebrać pocztę. Nie powinno być kłopotów z jego znalezieniem.

– Mój Boże, Dalgliesh, ma pan prawdziwą duszę policjanta. Czy ta myśl ma mnie pocieszyć?

– Mnie by pocieszyła, ale tak jak pan mówi, jest to prawdopodobnie kwestia duszy.

– Nie zamierzam wzywać policji, jeśli to właśnie mi pan sugeruje. Nie chcę, żeby jakiś miejscowy gliniarz mówił mi, kto to zrobił. Ja i tak wiem, a i pan zapewne też?

– Nie. Mogę panu przedstawić listę podejrzanych w porządku prawdopodobieństwa, lecz to nie to samo.

– Niech pan sobie oszczędzi trudu. Ja wiem i załatwię sprawcę po swojemu.

– I da mu pan dodatkową satysfakcję, gdy oskarżą pana o napad z zamiarem wywołania obrażeń cielesnych.

– Pewnie bym się nie doczekał zbytniej sympatii ani z pana strony, ani od miejscowych przysięgłych. Zemsta należy do mnie, mówi Komisja Pokoju Jej Wysokości. Niedobry, gwałtowny chłopak, biedaczyna z niższych sfer! Pięć funtów grzywny i nadzór władzy sądowej. Och, nie ma obawy! Nie uczynię nic nierozważnego. Mam czas i zajmę się tym. Pańscy miejscowi kumple niech się trzymają z daleka. Właściwie nie popisali się specjalnie podczas śledztwa dotyczącego śmierci Holroyda, co? Lepiej niech trzymają łapy z dala od moich spraw.

Podniósł się i dodał z uporem, jakby po namyśle:

– Poza tym dość już mam tego wszystkiego, co się tu dzieje, zwłaszcza po śmierci Grace Willison. Wilfredowi też nie brakuje kłopotów. Posprzątam skorupy, a Henry'emu powiem, że wywiozłem marmur do Londynu. Dzięki Bogu, nikt inny z Folwarku tu nie przychodzi, więc nie będę musiał wysłuchiwać nieszczerych wyrazów współczucia.

– Ciekawe, że tak panu zależy na spokoju ducha Wilfreda – powiedział Dalgliesh.

– Przypuszczałem, że to pana zdziwi. Według pana teorii jestem przecież samolubnym draniem. Ma pan wzór osobowy dla samolubnych drani i ja nie bardzo w nim się mieszczę. Ergo, należy znaleźć powód. Musi być jakaś przyczyna.

– Zawsze jest przyczyna.

– Zatem jaka? Może Wilfred mi płaci? A może fałszuję księgi? Być może ma mnie w garści? A może w podejrzeniach Moxon jest odrobina prawdy? Możliwe też, iż jestem nieślubnym synem Wilfreda.

– Nawet ślubny syn mógłby dojść do wniosku, że warto wywołać niepokój Wilfreda, by odkryć sprawcę. Czy nie wykazuje pan zbyt wielu skrupułów? Wilfred przecież musi się orientować, że ktoś w Folwarku Toynton, prawdopodobnie członek jego stadka, omal go nie zabił, celowo albo i nie. Śmiem twierdzić, że przyjąłby utratę marmuru z filozoficznym spokojem.

– Nie musi tego czynić, ponieważ o niczym się nie dowie. Nie mogę panu wyjaśnić tego, czego sam nie rozumiem. Jestem przywiązany do Wilfreda. Jest wrażliwy i żałosny. Poza tym wszystko tu wygląda beznadziejnie! Jeśli musi pan wiedzieć, Wilfred przypomina mi trochę rodziców. Mieli sklepik w Southsea. Potem, kiedy miałem jakieś czternaście lat, otworzono po sąsiedzku wielki sklep samoobsługowy. To ich wykończyło. Próbowali wszystkiego – nie poddawali się. Przedłużony kredyt, gdy nie dostawali pieniędzy; specjalne oferty, na których właściwie nic nie zarabiali, całe godziny spędzone po zamknięciu sklepu, by zmienić dekoracje; darmowe baloniki dla miejscowych dzieci. Lecz to nie miało żadnego znaczenia. Wszystkie wysiłki były zupełnie bezcelowe. Nie mogło im się udać. Chyba potrafiłbym znieść ich porażkę. Natomiast nie byłem w stanie znieść ich próżnej nadziei.

Dalgliesh pomyślał, że w pewnym sensie go rozumie. Wiedział, o co chodzi Juliusowi. Oto jestem młody, bogaty i zdrowy; wiem, jak być szczęśliwym, gdyby ten świat zechciał wyglądać tak, jak ja bym sobie tego życzył. Jeśliby tylko inni ludzie nie upierali się przy swoich chorobach, kalectwie, bólu, bezsilności, porażkach, złudzeniach. Albo gdybym ja mógł być choć trochę bardziej samolubny, żeby mi na nich nie zależało. Gdyby tylko Czarna Wieża nie istniała. Znów usłyszał Juliusa:

– Niech się pan o mnie nie martwi. Proszę pamiętać, że jestem osierocony. Przecież tacy ludzie zawsze muszą pokonać swój smutek. Odpowiednią terapią jest współczucie z zachowaniem dystansu i mnóstwo zwykłej prostej strawy. Chodźmy lepiej na śniadanie.

Dalgliesh powiedział cicho:

– Skoro nie zamierza pan zadzwonić na policję, to może posprzątamy ten bałagan.

– Przyniosę kosz na śmieci. Nie mogę znieść buczenia odkurzacza.

Zniknął w swej niepokalanej, nowocześnie wyposażonej kuchni i wrócił z szufelką oraz dwiema szczotkami. Złączeni dziwnym braterstwem uklękli i wzięli się do pracy. Jednak szczotki były zbyt miękkie, by dało się nimi zmiatać kawałki marmuru, więc w końcu musieli je mozolnie zbierać pojedynczo.

IX

Patolog sądowy zastępował pracującego tu na stałe lekarza i jeśli oczekiwał, że jego trzytygodniowa służba na prowincji, w malowniczych okolicach południowo-zachodniej Anglii będzie mniej wymagająca niż jego zajęcie w Londynie, to musiał się poważnie rozczarować. Gdy po raz dziesiąty tego ranka zadzwonił telefon, lekarz ściągnął rękawice, starał się przez chwilę zapomnieć o piętnastu nagich ciałach, które wciąż czekały w chłodni na półkach, i z filozoficznym spokojem podniósł słuchawkę. Pewny siebie męski głos, gdyby nie przyjemny prowincjonalny akcent, mógłby należeć do każdego policjanta w stolicy, a i słowa też były te same co wszędzie.

– Czy to pan, doktorze? Mamy ciało na polu, trzy mile na północ od Blandford, i coś nam tu nie gra. Mógłby pan przyjechać na miejsce?

Takie wezwania rzadko kiedy różniły się od siebie. Zawsze mieli jakieś ciało w rowie, na polu, w rynsztoku albo w stalowej pułapce roztrzaskanego samochodu. I z reguły coś nie było w porządku. Wziął notes i zaczął zadawać te same co zwykle pytania, otrzymał na nie oczekiwane odpowiedzi. Zwrócił się do swego asystenta w kostnicy:

– Okay, Bert, bierz się do zaszywania. Nie ma w niej nic specjalnego. Powiadomisz biuro koronera, że może ciało zwolnić. Ja wyjeżdżam w teren. Przygotuj mi następne dwa, dobrze?

Po raz ostatni zerknął na wymizerowane zwłoki na stole. W przypadku Grace Miriam Willison, panny w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat, nie miał wątpliwości. Żadnych zewnętrznych oznak przemocy, jakichkolwiek wewnętrznych objawów, które usprawiedliwiłyby wysłanie trzewi do analizy. Z pewną goryczą mruknął do asystenta, że jeśli miejscowi lekarze będą przysyłali ciała i tak już zapracowanym patologom sądowym, żeby skonfrontować swoje różne diagnozy, to patologowie mogą się równie dobrze zacząć pakować. Lecz tym razem rozpoznanie jej lekarza było właściwe. Nie znalazł wprawdzie zaawansowanego nowotworu w górnej części żołądka, ale teraz ta wiedza ani jej, ani jemu nic nie da. Przyczynę śmierci mogło stanowić tu, albo stwardnienie rozsiane, lub zbyt słabe serce. On nie był Bogiem i wybrał jedno. Być może panna Willison po prostu uznała, że przeżyła już dość i odwróciła się twarzą do ściany. Przy jej stanie należałoby raczej wyjaśnić tajemnicę jej długiego utrzymywania się przy życiu, a nie fakt śmierci. Patolog skłonny był do podejrzeń, że pacjenci na ogół umierają, kiedy dochodzą do wniosku, iż nadszedł ich czas. Lecz tego nie można było wypisać na świadectwie zgonu.

Dokończył wypełnianie dokumentów Grace Willison, dał asystentowi ostatnie instrukcje, po czym pchnął drzwi i wyruszył ku kolejnej śmnierci, następnemu ciału, ku temu, co jak przyznawał z niejaka ulgą, stanowiło jego właściwą pracę.

7

CYPEL WE MGLE

I

Kościół Wszystkich Świętych w Toynton okazał się nieciekawą rekonstrukcją budowli pochodzącej z wcześniejszego okresu. Cmentarz przykościelny stanowił trójkątny skrawek bujnego zachwaszczonego trawnika między zachodnią ścianą, drogą i rzędem posępnych zabudowań. Grób Victora Holroyda był prostokątnym kopcem obłożonym kwadratami darni. Obok znajdował się prosty drewniany krzyż, który wskazywał miejsce spoczynku prochów ojca Baddeleya. Grace Willison miała zostać pochowana w pobliżu. Wszyscy z Folwarku Toynton uczestniczyli w pogrzebie, z wyjątkiem Helen Rainer, opiekującej się Georgiem Allanem, oraz Maggie Hewson, której nieobecność i tak nikogo nie zaskoczyła. Dalgliesh natomiast zdziwił się, gdy po przybyciu na miejsce zauważył mercedesa Juliusa zaparkowanego przy bramie cmentarnej koło autokaru z Folwarku Toynton.

Sam cmentarz był ciasny, a ścieżka pomiędzy nagrobkami wąska i zarośnięta, więc dotarcie do grobu z trzema wózkami inwalidzkimi zajęło trochę czasu.

Miejscowy ksiądz przebywał właśnie na zaległym urlopie, a jego zastępca nie wiedział widocznie nic o Folwarku Toynton. Był bardzo zaskoczony, gdy zobaczył czterech żałobników odzianych w brązowe zakonne habity. Zapytał, czy są anglikańskimi franciszkanami, na co Jennie Pegram zareagowała nerwowym chichotem. Odpowiedź Ansteya, której Dalgliesh nie dosłyszał, najwidoczniej nie rozproszyła wątpliwości księdza, gdyż zaintrygowany i nieco zbity z tropu, szybko odprawił nabożeństwo, jakby pragnąc czym prędzej uwolnić cmentarz od groźby skalania go przez oszustów. Za radą Wilfreda zebrani zaśpiewali ulubiony hymn Grace, “O Święte Anioły czyste". Zdaniem Dalgliesha pieśń ta absolutnie nie nadawała się do amatorskiego wykonania bez akompaniamentu. Niepewne i niezgrane głosy niknęły w rześkim jesiennym powietrzu.

Nie było żadnych kwiatów. Ich brak, intensywny zapach świeżo wykopanej ziemi, łagodny blask jesiennego słońca, wszechobecna woń palonego drewna oraz świadomość obecności niewidocznych, acz natarczywych oczu zerkających zza żywopłotu – wszystko to przywoływało boleśnie wspomnienie innego pogrzebu.

Miał czternaście lat i spędzał wakacje w domu. Jego rodzice przebywali we Włoszech, a ojciec Baddeley odpowiadał za miejscową parafię. Syn tamtejszego rolnika – nieśmiały, delikatny, nad miarę sumienny osiemnastolatek – przyjechał do domu na pierwszy w tym semestrze weekend wolny od zajęć uniwersyteckich, wziął broń ojca, zastrzelił oboje rodziców, piętnastoletnią siostrę i wreszcie siebie. Byli religijną rodziną, a on kochającym synem. Dla młodego Dalgliesha, który był akurat w tym wieku, kiedy chłopcy przeżywają pierwsze miłości, wydarzenie to w swej okropności przyćmiło wszystkie inne. Zagadkowa i przerażająca tragedia początkowo oszołomiła całą wioskę. Lecz smutek szybko ustąpił miejsca fali gniewu, goryczy i obrzydzenia. Nikt nie chciał pozwolić na pochowanie chłopca w poświęconej ziemi, ale ojciec Baddeley uparcie utrzymywał, że cała rodzina powinna spocząć w jednym grobie. Ludziom się to nie spodobało. Pogrzeb, zbojkotowany przez całą wieś, odbył się właśnie w taki dzień. Rodzina nie miała bliskich krewnych. Obecni więc byli tylko ojciec Raddeley, kościelny oraz Adam Dalgliesh. Czternastolatek, zastygły w niezrozumiałym żalu, koncentrował się na modlitwach, usiłując wyrwać z kontekstu nieznośnie bolesne słowa, próbując widzieć w nich tylko czarne, nic nie znaczące symbole w modlitewniku, pragnąc wypowiadać je nad tym otwartym grobem z pewnością siebie czy niiwet nonszalancją. Teraz, kiedy nieznajomy ksiądz uniósł rękę, by wygłosić końcowe błogosławieństwo nad ciałem Grace Willison, Dulgliesh ujrzał zamiast niego wątłą wyprostowaną sylwetkę ojca Baddeleya z rozwichrzonymi włosami. Gdy na trumnę spadły pierwsze grudki ziemi, odwrócił głowę. Czuł się jak zdrajca. Wspomnienie tamtego wydarzenia, gdy ojciec Baddeley nie na próżno obdarzył go zaufaniem, wzmagało jedynie jego nieznośne poczucie porażki.

Prawdopodobnie dlatego zareagował opryskliwie, kiedy podszedł do niego Wilfred i oznajmił:

– Jedziemy na obiad. Zebranie rodzinne rozpocznie się o drugiej trzydzieści, a następne około czwartej. Czy na pewno nie może nam pan pomóc?

Dalgliesh otworzył drzwiczki samochodu.

– A niby z jakiej racji miałbym to robić? – Wilfred odwrócił się; chociaż raz wyglądał na zakłopotanego. Dalgliesh usłyszał niski śmiech Juliusa.

– Zabawny człowiek! I tak wszyscy wiemy, że nie organizowałby żadnego spotkania rodzinnego, gdyby nie był przekonany, iż domownicy zastosują się do jego decyzji. Jakie ma pan plany na resztę dnia?

Dalgliesh odparł, że jeszcze nie wie. W rzeczywistości postanowił wybrać się na spacer skalistą ścieżką do Weymouth i z powrotem. Chciał w ten sposób przemóc wstręt do samego siebie. Nie miał jednak ochoty na towarzystwo Juliusa.

Zatrzymał się w pobliskim pubie na obiedzie, potem szybko wrócił do Chaty Nadziei, przebrał się w luźne spodnie i włożył kurtkę przeciwdeszczową. Wyruszył skalną ścieżką na wschód. Tym razem czuł się inaczej niż wówczas, podczas pierwszego spaceru, wczesnym rankiem po przyjeździe, kiedy jego na nowo rozbudzone zmysły żywo reagowały na dźwięki, kolory i zapachy. Teraz szedł zdecydowanym krokiem, głęboko zamyślony, ze spuszczoną głową, prawie głuchy na monotonny, świszczący oddech morza. Wkrótce będzie musiał podjąć decyzje w sprawie pracy, ale z tym mógł jeszcze parę tygodni poczekać. W tej chwili czekały go bardziej palące, choć może nie tak trudne decyzje. Jak długo powinien jeszcze zostać w Folwarku Toynton? Właściwie nie miał żadnego powodu, by zwlekać z wyjazdem. Posortował książki, a pudła przygotował do wysłania. Poza tym nie poczynił żadnych postępów w sprawie, która trzymała go w Chacie Nadziei. Istniała niewielka szansa na rozwiązanie tajemnicy wezwania przez ojca Baddeleya. Miał wrażenie, że mieszkając w jego domku i śpiąc w jego łóżku, sam nabiera cech jego osobowości. Skłonny był nawet uwierzyć, że wyczuwa obecność zła. Nie aprobował tego uczucia i absolutnie mu nie ufał. Jednakże stawało się ono coraz silniejsze. Miał pewność, że ojca Baddeleya zamordowano. Lecz kiedy usiłował spojrzeć na dowody obiektywnym okiem policjanta, wszystko pryskało jak mydlana bańka. Mgła zaskoczyła go zapewne dlatego, iż zatopił się całkowicie w myślach. Przyszła od morza niczym nagła inwazja białej lepkiej mazi. Jeszcze przed chwilą kroczył w pełnym popołudniowym słońcu, a lekki wiatr dmuchał w jego włosy na karku i ramionach. Zaraz pniem zniknęło słońce, zapach oraz barwy, a Dalgliesh stał bez ruchu, starając się oprzeć mgle, jak gdyby stanowiła wrogą siłę. Czepiała się włosów, chwytała za gardło i wirowała nad cyplem, tworząc zupełnie groteskowe desenie. Detektyw obserwował ten przezroczysty welon, przenikający jeżyny i paprocie, który pęczniał i zmieniał wciąż kształt. Ścieżka powoli znikała we mgle i nastawała cisza. Zawodziły tylko ptaki mieszkające na cyplu, choć teraz ich głosy dziwnie zanikły. W tej nagłej ciszy było coś niesamowitego. Kontrastowała ona z narastającym odgłosem morza, coraz groźniejszym, bardziej przenikliwym i chaotycznym, szum nacierał ze wszystkich stron. Morze jęczało jak zwierzę na uwięzi – to lamentowało posępnie nad swą niewolą, to usiłowało odzyskać wolność i wyjąc w bezsilnej wściekłości, rzucało się na wysokie głazy.

Dalgliesh odwrócił się w kierunku Toynton; nie bardzo wiedział, jak daleko zaszedł. Droga powrotna nie będzie łatwa. Zupełnie zatracił orientację, zostały mu jedynie własne ślady w mokrej ziemi. Sądził jednak, że niebezpieczeństwo będzie niewielkie, jeśli pójdzie powoli. Wprawdzie ledwie widział ścieżkę, ale z obu stron rosły jeżyny, stanowiąc upragnioną, chociaż kolczastą barierę. W pewnej chwili, gdy mgła nieco się uniosła, ruszył naprzód trochę pewniej. Był to wszakże błąd. W ostatniej chwili zauważył, że stoi na krawędzi szerokiej szczeliny, dzielącej ścieżkę na pół, a to, co brał za zarys ruchomej mgły, było pianą, która rozbijała się o ścianę urwiska pięćdziesiąt stóp niżej.

Czarna sylwetka wieży wychynęła z mgły tak niespodziewanie, że jego pierwszą reakcją było nerwowe oparcie instynktownie wysuniętych dłoni o zimny niewzruszony mur. Wówczas, zupełnie nagle, mgła się podniosła i przerzedziła. Zobaczył szczyt wieży. Podstawę wciąż otaczała biała maź, lecz ośmiokątna kopuła ze swymi trzema okiennymi szparami wyrastała nad ostatnimi krętymi nitkami mgły i wisiała nieruchomo w przestrzeni, dramatyczna, groźna i masywna, a przecież nierealna jak sen. Drgała wraz z mgłą, tworząc ulotne wizje; to zniżała się tak, że była prawie w zasięgu ręki, to unosiła, znów nieosiągalna i nieprawdziwa, gdzieś wysoko ponad głuchym pomrukiem morza. Nie było żadnej łączności między wieżą a zimnymi kamieniami, o które opierał dłonie, czy też ubitą ziemią pod stopami. Aby nie stracić równowagi, oparł głowę o wieżę i poprzez czoło dotarła wreszcie doń twarda chłodna rzeczywistość. Teraz przynajmniej miał punkt odniesienia. Stąd już będzie mógł sobie przypomnieć główne zakręty i przebieg ścieżki.

Wtedy właśnie usłyszał odgłos, który przyprawił go o dreszcz grozy: chrobotanie kości o kamień. Dźwięk pochodził z wnętrza wieży. Rozsądek przemógł zabobon tak szybko, że Dalgliesh ledwie pojął w pełni swoje przerażenie. Tylko bolesne uderzenia serca o żebra i zmrożona krew w żyłach wskazywały na to, że na moment przekroczył granicę niepoznawalnego świata. Na sekundę, a może nawet krócej, dziecięce koszmary – tak długo tłumione – wyzwoliły się i stanęły z nim twarzą w twarz. Później uczucie trwogi minęło. Dalgliesh wsłuchał się uważniej i zaczął badać ów odgłos. Szybko go zidentyfikował. Od strony morza, ukryty w rogu między gankiem a zaokrągloną ścianą wieży, rósł twardy krzew jeżyn. Wiatr urwał jedną z gałęzi i sztywny koniec krzewu drapał ścianę. Za sprawą tajemnic akustyki miało się wrażenie, że dźwięk dochodzi z wnętrza wieży. Dalgliesh uśmiechnął się ponuro i pomyślał, że wskutek takich zbiegów okoliczności pojawiały się duchy i tworzyły legendy.

W niespełna dwadzieścia minut później stał nad doliną i spoglądał na Folwark Toynton. Mgła przerzedziła się wreszcie, więc mógł nawet rozpoznać zarysy Folwarku – pokaźny cień widoczny dzięki światłom z okien. Zegarek wskazywał osiem minut po trzeciej, zatem wszyscy siedzą teraz samotnie, medytują i czekają na godzinę czwartą, kiedy zostaną ogłoszone ostateczne wyniki głosowania. Zastanawiał się, jak naprawdę spędzają czas. Tak czy inaczej, wynik był przesądzony. Podobnie jak Julius, on też uważał, że Wilfred nie zwołałby zebrania, gdyby nie miał pewności, iż wszystko pójdzie po jego myśli, a to przypuszczalnie oznaczało oddanie posiadłości trustowi Ridgewella.

Dalgliesh próbował przewidzieć ewentualny rozkład głosów. Wilfred na pewno uzyskał zgodę na zachowanie obecnych miejsc pracy. Przy takim zapewnieniu Dot Moxon, Eric Hewson i Dennis Lerner prawdopodobnie będą głosować za przejęciem przez trust. Biedny Georgie Allan nie ma wielkiego wyboru. Opinie innych pacjentów były bardziej problematyczne, ale Dalgliesh miał przeczucie, że Carwardine chętnie zostałby, licząc na większy komfort i wyższe umiejętności zawodowe pracowników trustu. Millicent oczywiście opowie się za sprzedażą i tu jej sojuszniczką będzie Maggie Hewson, jeśli dopuszczą ją do głosowania.

Spoglądając w dolinę, zobaczył bliźniacze kwadraty światła okien Chaty Miłości, gdzie Maggie samotnie czekała na powrót Erica. Na skraju urwiska jeden domek nabrał wyjątkowej jasności wobec pozostałych. Julius nie oszczędzał prądu, kiedy siedział w chacie.

Pomimo kłębów mgły, plamy świetlne stanowiły dla policjanta coś w rodzaju latami morskiej. Dalgliesh niemal zbiegał po zboczu cypla. Wtedy, ku jego zdziwieniu, światła w oknach chaty Hewsonów trzy razy zgasły i zapłonęły, jakby to był zamierzony sygnał.

Nabrał przekonania, że ktoś wzywa pomocy. Prawie zapomniał o rzeczywistości. Przecież Maggie nie mogła wiedzieć, że on, czy też ktokolwiek inny, jest akurat na cyplu. Ten świetlny znak mógłby być odebrany przez kogoś w Folwarku tylko na skutek zbiegu okoliczności, ponieważ wszyscy byli w tej chwili zaabsorbowani medytacjami i podejmowaniem decyzji. Ponadto większość pokoików pacjentów leżała na tyłach budynku. Prawdopodobnie było to po prostu przypadkowe migotanie. Być może Maggie nie mogła się zdecydować, czy oglądać telewizję przy zapalonej lampie czy w ciemności.

Wszelako te dwie żółtawe smugi, teraz świecące jakby mocniej, gdyż mgła się przerzedzała, ciągnęły go w kierunku chaty Hewsonów. Dalglieshowi zostało jeszcze jakieś trzysta jardów. Maggie była sama. Może jednak powinien zajrzeć, nawet jeśli istniało ryzyko, że nie obejdzie się bez wysłuchania pijackiego monologu, pełnego skarg i żalów.

Drzwi frontowe były otwarte. Ponieważ nikt nie odpowiedział na pukanie, detektyw pchnął drzwi i wszedł do środka. Pokój gościnny brudne niechlujne pomieszczenie, o stęchłym zapachu świadczącym o czyjejś jedynie czasowej obecności – był pusty. Wszystkie trzy żeberka przenośnego grzejnika elektrycznego rozgrzały się do czerwoności i w pokoju panował żar. Na ekranie telewizora nie było obrazu. Na środku sufitu wisiała pojedyncza, niczym nie osłonięta żarówka, która oświetlała kwadratowy stół, napoczętą i prawie już pustą butelkę whisky, wywróconą szklankę oraz kartkę papieru zabazgraną czarnym atramentem. Na początku pismo było stosunkowo czytelne, dalej litery stawały się nierówne i wyglądały jak szeregi robaczków na białej powierzchni. Telefon nie stał na swym zwykłym miejscu, na półce, ale na stole. Słuchawka wisiała luźno za krawędzią.

Detektyw nie tracił czasu na czytanie kartki. Drzwi do korytarza z tyłu stały otworem, więc Dalgliesh wszedł. Gnębiły go makabryczne przeczucia. Korytarz był wąski, zatem pchnięte przez policjanta drzwi uderzyły w nogę kobiety. Ciało powoli obróciło się i zaczerwieniona twarz spojrzała na niego z góry z niejaką dezaprobatą, na poły melancholijnie, na poły w ponurym zdziwieniu, że oto znalazła się w tak niekorzystnym położeniu. Światło od pojedynczej żarówki w korytarzu wręcz oślepiało Dalgliesha, Maggie zaś wisiała tam niczym dziwaczna, jaskrawo pomalowana lalka na straganie. Szkarłatne obcisłe spodnie, biała atłasowa bluzka, pomalowane paznokcie u nóg i rąk, a do tego otwarte usta sprawiały straszne wrażenie, lecz jednocześnie sugerowały coś zupełnie nieautentycznego. Jedno cięcie nożem – i z wypchanej lalki posypią się trociny.

Lina alpinistyczna w czerwono-biały wzorek, elegancka niczym sznurek przy dzwonku, wykonana została tak, by utrzymać ciężar człowieka. Maggie nie zawiodła się na niej. Użyła jej w prosty sposób. Złożyła linę w pół, a dwa końce przeciągnięte u zbiegu tych połówek utworzyły pętlę. Całość przerzucono nieporadnie, ale za to skutecznie przez belkę u sufitu. Reszta liny leżała w zwojach na podeście.

Przewrócony wysoki taboret z dwoma szczebelkami tarasował przejście. Prawdopodobnie sama go kopnęła. Dalgliesh ustawił stołek pod ciałem i oparł na nim kolana wisielczyni. Następnie wspiął się po szczebelkach na górę i uwolnił jej głowę z pętli. Bezwładne ciało runęło nań całym ciężarem. Osunęło mu się z ramion na podłogę. Przeciągnął je do pokoju, położył na dywaniku przed kominkiem i zaczął sztuczne oddychanie metodą usta – usta.

Maggie cuchnęła whisky. Na języku czuł obrzydliwy smak pomadki do ust. Jego koszula, mokra od potu, przylegała do jej bluzki, a dudniąca z wysiłku pierś przylepiła się do jej ciepłego, acz wciąż nieruchomego ciała. Wdmuchiwał w nią powietrze, a zarazem usiłował zwalczyć ogarniające go atawistyczne obrzydzenie. Przypominało mu to gwałt na zmarłej. Czuł brak bicia serca kobiety równie wyraźnie, jak ostry ból we własnych piersiach.

Nagle ogarnął go powiew zimnego powietrza, domyślił się więc, że ktoś otworzył drzwi. Jakieś stopy stanęły obok niego. Usłyszał głos Juliusa:

– O Boże! Czy ona nie żyje? Co się stało?

Ta nuta przerażenia zaskoczyła Dalgliesha. Uniósł na sekundę głowę i ujrzał wykrzywioną twarz Courta. Zawisła nad nim niczym zdeformowana maska, z której strach wymazał charakterystyczne rysy. Choć Court usiłował zapanować nad sobą, drżał i na całym ciele. Dalgliesh, pochłonięty utrzymaniem odpowiedniego rytmu reanimacji, wyrzucał z siebie polecenia urywanymi zdaniami:

– Sprowadź Hewsona. Szybko.

Julius zaczął mamrotać:

– Nie mogę! Nie proś mnie o to. Nie nadaję się. Poza tym on mnie nie lubi. Nigdy się nie przyjaźniliśmy. Ty idź. Już wolę tu zostać z nią, niż spotkać Erica.

– To zadzwoń po niego. A potem po policję. Owiń słuchawkę i chusteczką. Mogą być odciski.

– Nie odpowiedzą. Nigdy nie odbierają telefonów podczas medytacji.

– To sprowadź go, na miłość boską!

– Ale jej twarz! Cała jest we krwi!

– Rozmazana szminka. Dzwoń po Hewsona.

Julius stał bez ruchu. Wreszcie odezwał się:

– Spróbuję. Pewnie już skończyli medytować. Jest akurat czwarta. Może się odezwą.

Podszedł do telefonu. Kątem oka Dalgliesh widział, jak drżącymi i rękami podnosił słuchawkę. Dostrzegł białą chusteczkę, którą Court nieudolnie owinął słuchawkę, jakby opatrywał własną ranę. Po dwóch minutach czekania ktoś wreszcie odebrał telefon. Nie wiedział, kto. Nie zapamiętał też, co mówił Julius.

– Zawiadomiłem ich. Zaraz tu będą.

– Teraz dzwoń po policję.

– Co im powiedzieć?

– Fakty! Będą wiedzieli, co robić.

– Może powinniśmy zaczekać? Może odzyska przytomność?

Dalgliesh wyprostował się. Zdawał sobie sprawę, że przez ostatnie pięć minut reanimował martwe ciało.

– Chyba już nie odzyska przytomności – powiedział. Zaraz po tych słowach pochylił się i podjął przerwane zajęcie. Przytknął usta do warg kobiety, a prawą dłonią starał się wyczuć jakąkolwiek oznakę życia w martwym sercu. Na skutek podmuchu powietrza od otwartych drzwi zakołysała się żarówka. Wywołało to efekt błądzącego cienia, który przesunął się po twarzy denatki, jakby ktoś nakrywał ją całunem. Dalgliesh był świadom kontrastu między tym bezwładnym ciałem, zimnymi ustami, posiniaczonymi przez jego wargi, a wyrazem napięcia w zaczerwienionej twarzy, jak u kobiety pochłoniętej aktem miłosnym. Lina utworzyła karmazynowe ślady, gruby ciasny naszyjnik. Resztki zimnej mgły kotłowały się w drzwiach i oplatały inkrustowane kurzem nogi stołów i krzeseł. To działało na węch policjanta niczym środek znieczulający, w ustach miał kwaśny smak whisky.

Nagle usłyszał szybkie kroki i zaraz potem pokój wypełnił gwar. Eric Hewson odsunął Dalgliesha i uklęknął przy żonie. Helen Rainer szybko otworzyła apteczkę i podała mu stetoskop. Hewson rozdarł bluzkę żony. Delikatnie i obojętnie Helen uniosła lewą pierś Maggie, by lekarz mógł usłyszeć bicie serca. Hewson zdjął stetoskop, odrzucił go na bok i wyciągnął rękę. Wciąż bez słowa Helen podała mu strzykawkę.

– Co chcesz zrobić? – zawołał histerycznie Julius Court.

Hewson spojrzał na Dalgliesha. Twarz detektywa była trupio blada, a źrenice rozszerzone.

– To tylko naparstnica – powiedział lekarz.

W jego cichym głosie zabrzmiała prośba o zaufanie, o nadzieję. Lecz zabrzmiała też w nim prośba o pozwolenie i zwolnienie z odpowiedzialności, choćby w minimalnym stopniu. Dalgliesh skinął głową. Jeśli to rzeczywiście naparstnica, to może poskutkuje. Przecież ów człowiek nie był na tyle głupi, by jej wstrzykiwać coś zabójczego? Powstrzymanie go w każdym razie równało się uśmierceniu Maggie. Może jednak lepiej byłoby kontynuować sztuczne oddychanie? Prawdopodobnie nie; tak czy owak była to decyzja, którą powinien podjąć lekarz. Ten zaś był na miejscu. W głębi duszy Dalgliesh wiedział, że jest to czysto akademicka kwestia. Tej kobiety nie można już było skrzywdzić ani też nikt nie był w stanie jej pomóc.

Helen Rainer trzymała teraz w dłoni latarkę i oświetlała biust Maggie. Pory w skórze między zwisającymi piersiami wyglądały jak kratery zatkane pudrem i potem. Dłoń Hewsona zaczęła drżeć. Nagle Helen odezwała się:

– Daj, ja to zrobię.

Wręczył jej strzykawkę. Dalgliesh usłyszał, jak Julius jęknął z niedowierzaniem:

– Och, nie! Nie!

Igła weszła w ciało miękko jak coup de grace.

Szczupłe ręce nie drżały, gdy Helen wyciągnęła strzykawkę, przytrzymała watkę w miejscu ukłucia i w milczeniu oddała strzykawkę Dalglieshowi.

Julius Court wytoczył się z pokoju na drżących nogach. Niemal natychmiast wrócił ze szklanką. Zanim ktokolwiek zdołał go powstrzymać, chwycił butelkę whisky za szyjkę i wlał do szklanki resztę alkoholu. Wyszarpnął zza stołu jedno z krzeseł, usiadł i pochylił się, rękoma wciąż obejmując butelkę.

– Ależ, Julius… – zawołał Wilfred – nie wolno niczego dotykać do przyjazdu policji!

Julius wyciągnął chusteczkę i otarł twarz.

– Musiałem. A zresztą co, do diabła! Nie starłem żadnych śladów. Co, nie zauważyłeś, że miała linę na szyi? Chyba nie sądzisz, że umarła z… przepicia?

Mieszkańcy Folwarku tworzyli żywy obraz wokół ciała. Hewson wciąż klęczał u boku żony, Helen podtrzymywała jej głowę. Wilfred i Dennis stali po obu stronach, a fałdy ich habitów zwisały bez najmniejszego drżenia. Wyglądali – zdaniem Dalgliesha – jak grupa aktorów pozująca do współczesnego dyptychu, która skupiła wzrok pełen niepokoju na pałającym jasnością ciele męczennicy. Po pięciu minutach Hewson wstał.

– Nic z tego – powiedział apatycznym głosem. – Przenieście ją na sofę. Nie możemy jej zostawić na podłodze.

Julius Court podniósł się z krzesła i wraz z Dalglieshem ulokował bezwładne ciało na sofie. Była za krótka i stopy ze szkarłatnymi paznokciami, groteskowe i żałosne, wystawały sztywno poza krawędź. Dalgliesh usłyszał, iż wszyscy lekko odetchnęli, jakby dziwnie uspokojeni, że ciało leży wygodnie. Julius rozglądał się, wyraźnie zakłopotany. Szukał czegoś do przykrycia zwłok. Dennis Lerner wyciągnął znienacka dużą białą chustkę, rozłożył ją jednym strząśnięciem i z rytualną precyzją przykrył twarz Maggie. Wszyscy spoglądali z uwagą, jakby czekali, by materiał zadrżał przy pierwszym, niepewnym oddechu.

Wilfred powiedział:

– Według mnie to dziwny zwyczaj, że przykrywamy twarze zmarłych. Czy dlatego, że uważamy, iż są na przegranej pozycji, wystawieni na nasze krytyczne spojrzenia, czy może dlatego, że się ich boimy? Raczej to drugie.

Eric Hewson zignorował go i zwrócił się do Dalgliesha:

– Gdzie…?

– Tam, w korytarzu.

Hewson podszedł do drzwi i bez słowa spoglądał na zwisającą linę oraz żółty, błyszczący, chromowany stołek. Odwrócił się ku grupie niepewnych współczujących twarzy.

– Skąd wzięła linę?

– Możliwe, że to moja lina. – W głosie Wilfreda zabrzmiało zainteresowanie i pewność siebie. Zwrócił się do Dalgliesha:

– Wygląda na nowszą niż lina Juliusa. Kupiłem ją, gdy zauważyłem, że stara jest naderwana. Trzymałem ją na haku w portierni. Może ją tam widzieliście. Na pewno tam wisiała, gdy dziś rano wyjeżdżaliśmy na pogrzeb Grace. Pamiętasz, Dot?

Dorothy Moxon wynurzyła się z cienia pod przeciwległą ścianą. Zabrała głos po raz pierwszy. Rozejrzeli się, jakby zdziwieni, że jest wśród nich. Jej głos brzmiał nienaturalnie wysoko, agresywnie i niepewnie.

– Tak, zauważyłam. To znaczy, z pewnością zauważyłabym, gdyby jej nie było. Tak, pamiętam. Lina była na miejscu.

– A gdy wróciła pani z pogrzebu? – zapytał Dalgliesh.

– Poszłam sama na portiernię, żeby powiesić habit. Chyba jej już wtedy nie było. Raczej na pewno.

– Nie zdziwiło cię to? – zapytał Julius.

– Nie, a powinno? Nie jestem nawet pewna, czy zauważyłam Inak liny. Dopiero teraz, kiedy patrzę wstecz, jestem niemal pewna, że jej tam nie widziałam. Zresztą jej brak specjalnie by mnie nie obszedł, nawet gdybym to dostrzegła. Pomyślałabym tobie, że Albert ją po coś zabrał. Oczywiście, nie mógł tego zrobić. Był z nami na pogrzebie i wszedł do autokaru przede mną.

– Czy ktoś zadzwonił po policję? – zapytał nagle Lerner.

– Oczywiście – powiedział Julius. – Ja zadzwoniłem.

– A co ty tutaj robiłeś? – Pytanie Dorothy Moxon zabrzmiało jak oskarżenie, ale Julius, który już prawdopodobnie wziął się w garść, odparł w miarę spokojnie:

– Zanim umarła, trzykrotnie włączyła i wyłączyła światło. Akurat to dostrzegłem przez mgłę z okna łazienki. Nie przyszedłem od razu. Nie wiedziałem, czy to ważne, i nie sądziłem, że ma poważne kłopoty. Później się trochę zaniepokoiłem i postanowiłem rzecz sprawdzić. Dalgliesh już tu był.

– Ja widziałem ten sygnał z cypla – wyjaśnił Dalgliesh. – Podobnie jak Julius nie zaniepokoiłem się zbytnio, ale postanowiłem na wszelki wypadek zajrzeć.

Lerner podszedł do stołu.

– Zostawiła list – oznajmił.

– Nie ruszaj go! – krzyknął Dalgliesh.

Lerner cofnął rękę jak oparzony. Otoczyli stół. List napisano czarnym cienkopisem na wierzchniej stronie białej papeterii. W milczeniu przeczytali tekst:

“Drogi Ericu, powtarzałam ci wielokrotnie,

że nie wytrzymam już dłużej w tej parszywej

dziurze. Ty myślałeś, że tylko tak sobie

gadam. Tak się uganiałeś za swoimi cennymi

pacjentami, że mogłabym umrzeć z nudów, a ty

nawet byś nie zauważył. Przykro mi, jeśli

pogmatwałam nieco twoje planiki. Nie łudzę

się, że będzie ci mnie brakowało.

Możesz ją sobie teraz zabrać i na Boga, nacieszcie się sobą. My też

przeżyliśmy parę niezłych chwil. Pamiętaj o nich.

Spróbuj za mną trochę potęsknić. Lepiej

umrzeć. Przepraszam, Wilfredzie. Czarna Wieża."

Pierwsze osiem linijek napisano wyraźnie i pewną ręką, ostatnie pięć było niemal nieczytelną bazgraniną.

– To jej pismo? – zapytał Anstey.

Eric Hewson odparł głosem tak cichym, że ledwie słyszalnym.

– O, tak. Z pewnością.

Julius odwrócił się do Erica i powiedział z nagłą werwą:

– Słuchajcie, sądzę, że wiem, jak do tego doszło. Maggie nie zamierzała popełnić samobójstwa. Nie ma mowy. Przecież to do niej niepodobne. Na miłość boską, po cóż miałaby to robić? Była młoda i zdrowa, a jeśli jej się tu nie podobało, mogła stąd odejść. Przecież była pielęgniarką. Znalazłaby pracę. Chciała was po prostu nastraszyć. Próbowała się dodzwonić do Folwarku Toynton i was tu ściągnąć… oczywiście zanim będzie za późno. Ponieważ nikt nie odpowiadał, zaczęła dawać sygnały światłami. Ale wówczas była już zbyt pijana i nie wiedziała dokładnie, co się właściwie dzieje. Nagle wszystko okazało się straszną rzeczywistością. Przecież ten list nie brzmi jak list samobójczyni?

– Mnie się wydaje, że brzmi – powiedział Anstey. – I obawiam się, iż koroner też tak będzie uważał.

– A mnie nie brzmi. Równie dobrze może to być list kobiety, która planuje ucieczkę.

– Tylko że ona chyba się nigdzie nie wybierała – powiedziała spokojnie Helen Rainer. – Przecież by nie odeszła z Toynton w bluzce i spodniach. A gdzie jest walizka? Żadna kobieta nie opuści domu bez kosmetyków i nocnej bielizny.

Przy nodze stołu stała duża torba z paskiem. Julius zaczął w niej grzebać.

– Nic tu nie ma – oznajmił. – Ani koszuli nocnej, ani kosmetyczki.

Kontynuował poszukiwania, lecz nagle ich zaprzestał i spojrzał na Erica oraz Dalgliesha. Jego twarz wyrażała całą gamę uczuć: zdziwienie, zakłopotanie, zainteresowanie. Zamknął torbę i odłożył ją na stół.

– Wilfred ma rację. Nie należy niczego ruszać do przybycia policji.

Stali w milczeniu. Pierwszy odezwał się Anstey:

– Policja na pewno będzie chciała wiedzieć, gdzie wszyscy byliśmy dzisiejszego popołudnia. Nawet w oczywistym przypadku samobójstwa takie pytania muszą być zadawane. Prawdopodobnie umarła, gdy kończyliśmy naszą godzinę medytacji. To oczywiście oznacza, że nikt z nas nie ma alibi. Biorąc pod uwagę okoliczności, może i lepiej, że Maggie zostawiła ten list.

Helen Rainer odezwała się spokojnie:

– Eric i ja przez całą godzinę byliśmy razem w pokoju.

Wilfred zaczął na nią spoglądać zbity z tropu. Po raz pierwszy od chwili, gdy wszedł do chaty, był zakłopotany.

– Przecież zwołaliśmy naradę rodzinną! Zgodnie z regułami należy rozmyślać w ciszy i samotności.

– Nie medytowaliśmy i właściwie nie zachowywaliśmy się zbyt cicho. Za to byliśmy sami… sami ze sobą. – Skierowała wyzywający, niemal triumfalny wzrok na Erica Hewsona. On spojrzał na nią przerażony.

Dennis Lemer, próbując odciąć się od tej kontrowersyjnej sceny, podszedł do Dot Moxon, która stała przy drzwiach. Odezwał się cicho:

– Chyba słyszę samochody. To na pewno policja. Mgła stłumiła odgłosy nadjeżdżających pojazdów. Kiedy Lerner wypowiadał te słowa, Dalgliesh posłyszał dwukrotne trzaśniecie drzwiczek samochodu. Eric impulsywnie klęknął przy sofie, odgradzając ciało Maggie od drzwi. Następnie wstał niezgrabnie, jakby przerażony, że ktoś go zastanie w kompromitującej pozycji. Dot, nawet się nie odwracając, usunęła swe masywne ciało spod wejścia.

Mały pokój w jednej chwili wypełnił się ludźmi jak przystanek autobusowy w deszczowy wieczór. Zapachniało wilgocią i mokrymi prochowcami. Nie powstał jednak chaos. Przybysze weszli cicho i sprawnie wnieśli sprzęt, działając w tak zorganizowany sposób, jak członkowie orkiestry zajmujący miejsca przy instrumentach. Mieszkańcy Folwarku Toynton odstąpili nieco i spoglądali na policjantów nieufnie. Nikt się nie odzywał. Dopiero głos inspektora Daniela przerwał ciszę.

– Któż zatem znalazł tę biedną kobietę?

– Ja – powiedział Dalgliesh. – Court przybył jakieś dwanaście minut później.

– Poproszę więc, żeby zostali pan Dalgliesh, pan Court i doktor Hewson. Na początek to wystarczy.

– Ja też chciałbym pozostać, jeśli wolno – odezwał się Wilfred.

– Cóż ja panu poradzę? Pan Anstey, prawda? Nie zawsze można robić to, co się chce. Pozostałych państwa proszę o przejście do Folwarku. Konstabl Burroughs będzie wam towarzyszył i jeśli coś państwu przyjdzie do głowy, proszę mu powiedzieć. Ja dołączę później.

Wilfred bez słowa ruszył przodem.

Inspektor Daniel spojrzał na Dalgliesha:

– Widzę, że Cypel Toynton nie pozwala panu odpocząć od śmierci.

II

Dalgliesh oddał strzykawkę i zdał sprawozdanie ze znalezienia ciała. Postanowił nie towarzyszyć dalszemu dochodzeniu. Nie chciał sprawiać wrażenia człowieka, który krytycznie ocenia działania inspektora Daniela; nie lubił roli widza i krępowało go wchodzenie w drogę miejscowej policji. Pozostali bowiem policjanci nie przeszkadzali sobie. Chodzili pewnie po zatłoczonym pokoju, każdy z nich był specjalistą, ale w sumie tworzyli zgrany zespół. Fotograf wniósł przenośne lampy do wąskiego korytarza; ekspert od daktyloskopii w cywilnym ubraniu otworzył walizeczkę z porządnie ułożonymi narzędziami swego kunsztu, usiadł przy stole i uniósł pędzelek, by rozpocząć metodyczne badanie butelki whisky; chirurg policyjny klęknął z zaabsorbowaną i rozumną miną przy ciele i zaczął szarpać pożyłkowaną skórę Maggie, jakby w nadziei, że przywróci nieboszczkę do życia. Inspektor Daniel nachylił się nad chirurgiem i wdał się z nim w dyskusję. Dalgliesh pomyślał, że wyglądają jak dwaj specjaliści od drobiu, którzy oceniają właściwości martwego kurczaka. Dalgliesha zdziwiło, że Daniel sprowadził chirurga policyjnego, a nie sądowego patologa. Zresztą, czemu nie? Większość patologów miała w swojej gestii tak rozległe tereny, że rzadko kiedy mogli szybko przybyć na miejsce zgonu. Wstępne badanie medyczne nie przedstawiało tu poważnego problemu. Nie miałoby sensu ściąganie większych sił niż to konieczne. Dalgliesh zastanawiał się również nad tym, czy Daniel w ogóle przyjechałby osobiście, gdyby nie obecność w Folwarku Toynton komendanta stołecznej policji.

Dalgliesh formalnie poprosił Daniela o pozwolenie powrotu do Chaty Nadziei. Eric Hewson już wyszedł. Daniel zadał mu tylko kilka niezbędnych, ale delikatnych pytań, po czym zasugerował, żeby lekarz dołączył do pozostałych w Folwarku Toynton. Dalgliesh wyczuł, iż wszyscy odetchnęli z ulgą po wyjściu Hewsona. Nawet ci niewzruszeni eksperci pracowali swobodniej, gdy uwolniono ich od krępującej sytuacji publicznego okazywania żalu. W przypadku Dalgliesha inspektor nie ograniczył się do zdawkowego skinięcia głową i odprawienia go.

– Dziękuję panu – powiedział. – Zanim wyjedziemy, wpadnę do pana na słówko, jeśli można. – Znów nachylił się uważnie nad ciałem.

Bez względu na to, co Dalgliesh chciał znaleźć na Cyplu Toynton, na pewno nie tego szukał: stara, znana od lat rutyna czczenia nienaturalnej śmierci. Przez chwilę zobaczył wszystko oczami Juliusa Courta: tajemniczy, niemal czarnoksięski rytuał, odprawiany przez ponurych uczestników w ciszy lub przy akompaniamencie pomruków i poleceń, krótkich jak zaklęcia; zagadkowe posługi oddawane zmarłemu. Juliusa niewątpliwie fascynowała ta procedura. Nie zamierzał wychodzić, lecz stanął przy drzwiach i nie spuszczając wzroku z inspektora Daniela otworzył Dalglieshowi drzwi. Daniel nie zaproponował, by Court też wyszedł. Dalgliesh podejrzewał, iż nie było to wynikiem roztargnienia inspektora.

Dopiero trzy godziny później samochód Daniela zajechał przed Chatę Nadziei. Inspektor był sam; wyjaśnił, że sierżant Varney i pozostali policjanci już opuścili Toynton. Wniósł ze sobą resztki mgły jak ektoplazmę i powiew zimnego wilgotnego powietrza. Jego włosy lśniły od wody, a pociągła ogorzała twarz błyszczała, jakby dopiero co wrócił ze spaceru w słońcu. Na zaproszenie Dalgliesha zdjął nieprzemakalny płaszcz i usiadł w fotelu przed kominkiem. Bystre czarne oczy inspektora obiegły wnętrze domku, koncentrując się na postrzępionym dywaniku, marnym palenisku i brudnej tapecie.

– Zatem to tutaj mieszkał starszy pan – powiedział inspektor Daniel.

– I tu umarł. Może whisky? Mam też świeżo zaparzoną kawę, jeśli pan woli.

– Jeśli można, to whisky, panie Dalgliesh. Pan Anstey nie zapewnił mu zbyt wielkich wygód, prawda? Pewnie wszystkie pieniądze idą na pacjentów i śmiem twierdzić, że tak powinno być.

Część bez wątpienia szła na Ansteya, pomyślał Dalgliesh, pamiętając, że sypialnia Wilfreda była celą sybaryty. Powiedział jednak:

– Nie jest tak źle. Moje spakowane pudła nie dodają temu pokojowi przytulności. Wątpię, czy ojciec Baddeley zauważał brzydotę tego miejsca, a jeśli nawet, to było mu chyba wszystko jedno.

– Przynajmniej jest tu ciepło. Wilgoć znad morza włazi człowiekowi w kości. W głębi lądu, kiedy się już wyjedzie za wieś Toynton, nie ma tej mgły. Dlatego tak szybko przyjechaliśmy.

Z zadowoleniem sączył whisky. Po minucie znów się odezwał:

– Ta dzisiejsza sprawa, panie Dalgliesh. Wygląda to dość prosto. Na butelce whisky jej odciski i Courta, a na telefonie jej i Hewsona. Oczywiście nie ma szans na zdjęcie odcisków z przełącznika światła, a te na cienkopisie się nie liczą. Znaleźliśmy kilka próbek jej pisma. Grafolodzy mogą je zbadać w laboratorium, ale moim zdaniem nie ulega wątpliwości… i doktor Hewson też tak uważa… że to ona napisała list samobójczy. Jak na kobietę, miała wyraźny męski charakter pisma.

– Jeśli nie liczyć ostatnich trzech linijek.

– Tam, gdzie pisze o Czarnej Wieży? Musiała być już nieźle wstawiona, gdy je dopisywała. Nawiasem mówiąc, pan Anstey uważa to za przyznanie się do podpalenia wieży, w którym to pożarze omal nie zginął. I sądząc z jego słów, nie była to pierwsza próba. Na pewno pan słyszał o przetartej linie. Opowiedział mi dokładnie o tamtym incydencie w Czarnej Wieży, wspomniał również, iż odnalazł pan brązowy habit.

– Tak? Wówczas bardzo mu zależało na tym, żeby policja się o tym nie dowiedziała. Teraz zaś chce wszystko złożyć elegancko u stóp Maggie Hewson.

– Zawsze mnie to dziwi – chociaż już nie powinno – jak gwałtowna śmierć rozwiązuje ludziom języki. Twierdzi, że od początku ją podejrzewał, podobno w ogóle nie kryła nienawiści do Folwarku Toynton, a w szczególności do niego.

– Rzeczywiście – powiedział Dalgliesh. – Zdziwiłbym się, gdyby kobieta, która wyrażała swoje emocje z taką otwartością, czuła potrzebę innego ujścia dla uczuć. Pożar, przetarta lina – wszystko to jest albo częścią fortelu, albo przejawem frustracji i wrogości. Maggie Hewson wyjątkowo szczerze przejawiała brak sympatii do Ansteya.

– Pan Anstey sądzi, że pożar stanowił właśnie część fortelu. Jego zdaniem, chciała go nastraszyć, by sprzedał Folwark. Bardzo jej zależało, by wyrwać stąd męża.

– To się chyba przeliczyła. Moim zdaniem Anstey nie sprzeda Folwarku. Do jutra postanowi przekazać Folwark trustowi Ridgewella.

– Właśnie nad tym duma, panie Dalgliesh. Podobno śmierć pani Hewson opóźniła podjęcie ostatecznej decyzji. Zależało mu, żebym jak najszybciej przesłuchał wszystkich mieszkańców, by się mogli wreszcie zająć tą sprawą. Zresztą ustalenie podstawowych faktów poszło szybko. Nie widziano, by ktoś opuszczał Folwark Toynton po przyjeździe całej grupy z pogrzebu. Poza doktorem Hewsonem i siostrą Rainer, którzy przyznają, że spędzili razem w jej pokoju godzinę przeznaczoną na medytacje, pozostali utrzymują, że byli sami. Pokoje pacjentów są – jak pan zapewne wie – na tyłach budynku. Każdy, to znaczy każdy pełnosprawny człowiek, mógł opuścić budynek. Lecz nie ma dowodów na to, że ktoś to rzeczywiście uczynił.

– Nawet gdyby ktoś wyszedł – dodał Dalgliesh – mgła byłaby wystarczającą zasłoną. Każdy mógł chodzić po cyplu i nikt by nikogo nie zauważył. A przy okazji, czy jest pan przekonany, że to Maggie Hewson wznieciła pożar?

– Nie prowadzę śledztwa w sprawie podpalenia czy też usiłowania zabójstwa, panie Dalgliesh. Pan Anstey powiedział mi o wszystkim w zaufaniu i prosił o niewszczynanie śledztwa w tej materii. Maggie Hewson mogła to zrobić, ale nie ma na to żadnych dowodów. On sam też mógł to zrobić.

– Wątpię. Natomiast zastanawiałem się, czy nie maczał w tym palców Henry Carwardine. Oczywiście, sam nie zdołałby wzniecić pożaru, lecz mógł zapłacić wspólnikowi. Chyba nie lubi Ansteya. Wiem, że to żaden motyw. Nie musi siedzieć w Folwarku Toynton. Jest bardzo inteligentny i – jak sądzę – grymaśny. Trudno sobie wyobrazić, by bawiły go takie dziecinne psoty.

– Tyle że on nie korzysta ze swojej inteligencji, panie Dalgliesh. W tym leży główny problem. Za łatwo się poddał i za szybko. Cóż można wiedzieć o motywie? Czasem myślę, że nawet złoczyńca nie ma o tym pojęcia. Śmiem twierdzić, że człowiekowi jego pokroju nie jest łatwo żyć w takiej zamkniętej społeczności, w całkowitej zależności od innych, zawsze w poczuciu wdzięczności dla pana Ansteya. Cóż, na pewno jest mu wdzięczny, tak jak wszyscy. Lecz czasami właśnie to uczucie jest największym problemem, szczególnie jeśli dotyczy ono usług, których ktoś wcale nie pragnie.

– Zapewne ma pan rację. Niewiele wiem o stanach psychicznych Carwardine'a i pozostałych mieszkańców Folwarku Toynton. Zrobiłem wszystko, aby się niczego nie dowiedzieć. Czy bliskość gwałtownego zgonu skłoniła też innych do wyjawienia swych małych sekretów?

– Pani Hollis dołożyła swoje. Nie orientuję się, o co jej chodziło i po co nam to opowiadała. Może chciała poczuć się przez chwilę ważna. Tak samo ta blondynka… jak ona się nazywa… panna Pegram. Cały czas sugerowała, że doktor Hewson i siostra Rainer są kochankami. Oczywiście nie przedstawiła żadnych dowodów… dominuje u niej chęć dokuczenia i wysokie mniemanie o sobie. Ja mogę w to wierzyć albo nie, potrzebowałbym jednak poważniejszych uzasadnień, by zacząć myśleć o spisku mającym na celu zamordowanie pani Hewson. Opowieść pani Hollis właściwie nie miała nic wspólnego ze śmiercią Maggie Hewson. Powiedziała, że tej nocy, gdy umarła Grace Willison, pani Hewson przemykała przez korytarz w brązowym habicie i z kapturem naciągniętym na oczy. Pani Hollis ma chyba zwyczaj wymykać się nocą z łóżka i poruszać po pokoju na poduszce. Twierdzi, iż to taka forma ćwiczeń, że próbuje być bardziej mobilna i niezależna. W każdym razie tamtej nocy udało jej się otworzyć drzwi, bez wątpienia w celu posuwania się po korytarzu, a wtedy zobaczyła postać w habicie. Później doszła do wniosku, że to na pewno była Maggie Hewson. Przecież nikt inny z członków personelu nie naciągałby kaptura na oczy.

– Chyba że ten ktoś robił coś niewłaściwego. Kiedy to się działo?

– Mówi, że tuż po północy. Potem znów zamknęła drzwi i z pewnym trudem wdrapała się na łóżko. Nic więcej nie słyszała i nie zauważyła.

Dalgliesh powiedział w zamyśleniu:

– Sądząc z tego, co widziałem, dziwi mnie, że potrafiła wejść do łóżka bez pomocy. Zejście jest proste, ale wciągnięcie się na górę to przecież rzecz znacznie trudniejsza. Nie wydaje mi się, by gra była warta wszelkich tych wysiłków.

Nastała krótka cisza. Następnie inspektor Daniel zadał pytanie, utkwiwszy czarne oczy w twarzy Dalgliesha:

– Dlaczego doktor Hewson zgłosił ten zgon koronerowi? Jeśli nurtowały go wątpliwości co do diagnozy, czemu nie poprosił, by zajął się tym patolog szpitalny albo któryś z jego miejscowych kolegów?

– Właściwie ja go do tego zmusiłem. Nie miał wyboru. Nie mógł mi odmówić, gdyż to wyglądałoby podejrzanie. Poza tym wątpię, by miał tu kolegów. Nie utrzymuje bliskich kontaktów z innymi lekarzami. Od kogo pan o tym usłyszał?

– Od Hewsona. Po rewelacjach tamtej dziewczyny poprosiłem go jeszcze raz o rozmowę. Lecz wygląda na to, że w śmierci panny Willison nie było nic tajemniczego.

– Istotnie. Podobnie jak w przypadku tego samobójstwa oraz śmierci ojca Baddeleya. Właściwie nic podejrzanego. Zmarła na raka żołądka. A ta dzisiejsza sprawa? Dowiedział się pan czegoś o tej linie?

– Zapomniałem panu powiedzieć. Właśnie lina rozstrzyga sprawę. Siostra Rainer widziała, jak pani Hewson zabrała ją z portierni dziś rano około wpół do dwunastej. Siostra Rainer została w budynku, by opiekować się tym pacjentem przykutym do łóżka – Georgiem Allanem, prawda? – a wszyscy pozostali byli na pogrzebie panny Willison. Wypisywała właśnie raport o stanie pacjenta i potrzebna jej była nowa karta. Wszystkie materiały i przybory do pisania leżą w szafie w portierni. Są drogie, więc pan Anstey nie rozdaje ich pacjentom. Boi się, że ludzie będą na nich po prostu bazgrać. W korytarzu siostra Rainer zauważyła, że pani Hewson wychodzi z portierni, a na ramieniu trzyma linę.

– I jak jej to Maggie wyjaśniła?

– Według siostry Rainer powiedziała tylko: “Nie bój się, nie przetrę jej. Wręcz przeciwnie. Wróci prawie jak nowa, nawet jeśli nie ja ją oddam."

Dalgliesh powiedział:

– Helen Rainer jakoś nie kwapiła się z tą informacją, gdy znaleźliśmy ciało. Zakładając jednak, że nie kłamie, rzeczywiście w ten sposób zamyka śledztwo.

– Myślę, że nie kłamie, panie Dalgliesh. Sprawdziłem jednak kartę choroby chłopca. Tego popołudnia siostra Rainer rzeczywiście zaczęła nową stronicę. I chyba nie ma większych wątpliwości, że lina wisiała w portierni, kiedy pan Anstey i siostra Moxon wyjeżdżali na pogrzeb. Któż inny mógłby ją zabrać? Przecież pozostali byli na pogrzebie, poza siostrą Rainer, tym schorowanym chłopcem i panią Hammitt.

– Zupełnie zapomniałem o pani Hammitt – powiedział Dalgliesh. – Zauważyłem, że niemal wszyscy mieszkańcy Folwarku Toynton byli na cmentarzu. Nie zwróciłem uwagi na jej nieobecność.

– Podobno nie znosi pogrzebów. Jej zdaniem ludzi należałoby poddawać kremacji w godziwej atmosferze spokoju. Mówi też, iż cały ranek czyściła piecyk gazowy. Rzeczywiście jest wyszorowany.

– A wieczorem?

– Medytowała wraz z resztą w Folwarku Toynton. Każdy miał się temu oddawać w samotności. Pan Anstey dał jej do dyspozycji mały pokoik. Pani Hammitt utrzymuje, że nie wychodziła stamtąd, dopóki jej brat nie uderzył w gong wzywający na naradę. Było to tuż przed czwartą. Wkrótce potem zatelefonował pan Court. Pani Hewson umarła podczas tej godziny medytacji, co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Chirurg policyjny uważa, że stało się to raczej bliżej czwartej niż trzeciej.

Czy Millicent miała na tyle siły, by podciągnąć ciężkie ciało Maggie? Prawdopodobnie tak, za pomocą taboretu. A i samo duszenie nie przedstawiałoby większego kłopotu, ponieważ Maggie była kompletnie pijana. Ciche kroki za krzesłem, pętla zarzucona na opuszczoną głowę przez dłoń w rękawiczce, nagłe szarpnięcie – i już lina wrzynała się w ciało. Każdy mógł to zrobić, każdy mógł wyjść pod osłoną mgły i skierować się niezauważenie ku smudze światła znaczącej chatę Hewsonów. Helen Rainer była najdrobniejsza, ale za to jako pielęgniarka miała doświadczenie w podnoszeniu ciężkich ciał. Zresztą Helen wcale nie musiała działać sama. Usłyszał głos Daniela:

– Zanalizujemy zawartość strzykawki i poprosimy laborantów, by zbadali whisky. Lecz te dwie drobne czynności nie powinny wstrzymać śledztwa. Pan Anstey chce się uporać ze wszystkim jak najprędzej, gdyż dwudziestego trzeciego udają się z pielgrzymką do Lourdes. Chyba nikt z nich nie martwi się o pogrzeb. To może poczekać do ich powrotu. Bez problemu będą mogli jechać, jeśli laboratorium szybko wykona analizę. I tak wiemy, że whisky była w porządku, Courtowi przecież nic nie dolega. Zastanawiałem się, panie Dalgliesh, czemu on się właśnie wtedy napił. Przy okazji, to on dal jej whisky, podarował jej sześć butelek na urodziny, jedenastego września. Szczodry dżentelmen.

Dalgliesh odparł:

– Podejrzewałem, że to on podsuwa jej alkohol. Court napił się nie dlatego, by oszczędzić pracy chłopakom z laboratorium. Po prostu w tym momencie bardzo tego potrzebował.

Daniel wbił wzrok w opróżnioną do połowy szklankę.

– Court upiera się przy teorii, że ona wcale nie zamierzała popełniać samobójstwa, że to była tylko taka gra, gdyż chciała desperacko zwrócić na siebie uwagę. Mogła nawet specjalnie wybrać właśnie ten moment. Wszyscy mieszkańcy folwarku podejmowali akurat ważną decyzję dotyczącą również jej przyszłości, a mimo to ją wykluczono z obrad. Może i tak było; takie tłumaczenie przekonałoby ławę przysięgłych. Męża ono jednak zbytnio nie pocieszy.

Dalgliesh pomyślał sobie, że Hewson prawdopodobnie gdzie indziej będzie szukał ukojenia. Głośno natomiast powiedział:

– To mi do niej nie pasuje. Wyobrażam sobie jakieś dramatyczne demarche w jej wykonaniu, choćby po to, by się nie nudzić. Nie sądzę jednak, że chciałaby mieszkać w Toynton jako niedoszła samobójczyni, ponieważ ludzie czują najwyżej pogardę względem tych, którzy nawet nie potrafią skutecznie się zabić. Ale prawdziwa próba samobójstwa jeszcze mniej mi do niej pasuje.

– Może przypuszczała, że nie będzie musiała zostać w Toynton – odparł Daniel. -Możliwe, iż na tym polegał cały pomysł: przekonać męża, że się zabije, jeśli on nie znajdzie innej pracy. Niewielu mężczyzn podjęłoby takie ryzyko. Wszelako bez względu na intencje, zabiła się naprawdę, panie Dalgliesh. Cala zaś sprawa opiera się na dwóch dowodach: mamy relację siostry Rainer o linie i list samobójczyni. Jeżeli Rainer przekona ławę przysięgłych, a grafolog potwierdzi, iż list napisała pani Hewson, sprawa werdyktu jest przesądzona. Pasuje to do niej czy nie, od dowodów nie ma ucieczki.

Są też inne dowody, pomyślał Dalgliesh, zapewne nie tak mocne, lecz równie interesujące.

– Wygląda na to – powiedział – że gdzieś się wybierała albo oczekiwała gościa. Wykąpała się, upudrowała, nałożyła makijaż i pomalowała paznokcie. Ubrała się tak, jakby nie planowała spędzić samotnie wieczoru w domu.

– Tak powiedział jej mąż. Sam również zauważyłem, że zrobiła się na bóstwo. To by potwierdzało teorię o nieszczerości próby samobójstwa. Jeśli ktoś zamierza być w centrum uwagi, to chce wspaniale wyglądać. Nie ma dowodów, że podejmowała gościa, chociaż i tak nikt by go we mgle nie zobaczył. Wątpię jednak, czy ktoś znalazłby drogę po opuszczeniu szosy. Jeśli zamierzała uciec z Toynton, musiano by ją podwieźć. Hewsonowie nie posiadają samochodu, pan Anstey nie zezwala na prywatne środki transportu; nie ma dziś autobusu; poza tym sprawdziliśmy firmy wynajmu samochodów.

– Nie traciliście czasu.

– To sprawa paru telefonów, panie Dalgliesh. Lubię wyjaśniać mkie szczegóły, póki jeszcze o nich pamiętam.

– Nie wyobrażam sobie, żeby Maggie mogła siedzieć spokojnie w domu, podczas gdy cała reszta stanowiła o jej przyszłości. Przyjaźniła się z pewnym prawnikiem w Wareham, Robertem Loderem, czy przypadkiem jej nie odwiedził?

Daniel pochylił się ciężko i wrzucił do ognia kolejne polano. Drewno płonęło niemrawo, jakby mgła zatkała komin.

– Miejscowy amant – powiedział. – Nie tylko pan to sugerował, panie Dalgliesh. Pomyślałem więc, że warto zadzwonić do domu tego jegomościa i porozmawiać z nim. Pan Loder jednak przebywa w Klinice Poole, gdzie przechodzi operacyjne usunięcie hemoroidów. Przyjęto go wczoraj, a zawiadomiono tydzień wcześniej. To bardzo nieprzyjemny i bolesny zabieg. Niespecjalnie dobry moment – można rzec – na planowanie ucieczki z żoną innego mężczyzny.

– Jest jedna osoba w Toynton, która posiada własny samochód: Court.

– Rozmawiałem z nim na ten temat, panie Dalgliesh. Odpowiedział mi stanowczo, chociaż niezbyt grzecznie. Krótko mówiąc twierdzi, że zrobiłby wiele dla drogiej Maggie, ale walka o przetrwanie to pierwsze prawo natury, a tak się akurat składa, że jego gust skierowany jest w innym kierunku. Nie żeby potępiał jej pomysł ucieczki z Toynton. W gruncie rzeczy nawet jej to proponował, chociaż nie wiem, jak to powiązać z jego poprzednimi poglądami, iż pani Hewson udawała, że chce popełnić samobójstwo. Przecież obie teorie nie mogą być jednocześnie słuszne.

– Co znalazł w jej torebce? – zapytał Dalgliesh. – Środki antykoncepcyjne?

– Aha, zauważył pan, tak? Owszem, kapturek. Widocznie nie zażywała pigułek. Court usiłował być taktowny, lecz powiedziałem mu, że w sprawie gwałtownego zgonu tę delikatność można sobie darować. Podręczniki etykiety zawodzą w przypadku owej społecznej katastrofy. To jak dotąd najpewniejsza wskazówka, że chciała wyjechać. I paszport. Też go miała w torebce. Można powiedzieć, że przygotowala się na każdą ewentualność.

– Zaopatrzyła się w dwie rzeczy, których nie mogła załatwić w najbliższej aptece. Myślę, że każda rozsądna kobieta trzyma paszport w torebce. Ale to drugie?

– Kto wie, jak długo tam leżało. Zresztą kobiety przechowują wszystko w dziwacznych miejscach. Nie ma sensu puszczać wodze fantazji. Nie widzę też powodu, by sądzić, że ona i Hewson postanowili po cichu się wymknąć. Moim zdaniem ten biedaczek jest równie mocno przykuty do Ansteya i Folwarku, jak i pacjenci. Słyszał pan o jego sprawie, prawda?

– Niezupełnie. Mówiłem panu, że usilnie starałem się w to nie mieszać.

– Miałem kiedyś podobnego sierżanta. Kobiety po prostu nie dawały mu spokoju. Myślę, że to wina tego wzroku skrzywdzonego chłopczyka. Nazywał się Purkiss. Biedaczek. Nie potrafił poradzić sobie z kobietami i nie umiał również żyć bez nich. Zniszczyło mu to karierę. Podobno teraz ma zakład mechaniki samochodowej gdzieś w okolicy Market Harborough. Z Hewsonem jest jeszcze gorzej. Nawet nie lubi swojej pracy. Pewnie go zmusiła do niej uparta matka, wdowa, która postanowiła uczynić ze swojej owieczki doktora. Chyba tak to było. To współczesny odpowiednik stanu kapłańskiego, prawda? Mówił mi, że sama nauka nie była taka zła. Ma fenomenalną pamięć i łatwość uczenia się. Nie może jednak znieść poczucia odpowiedzialności. W Folwarku Toynton nie ma z tym problemów. Pacjenci są nieuleczalnie chorzy i ani oni, ani nikt inny zbyt wiele od niego nie oczekuje. Pan Anstey przyjął go po tym, jak usunięto jego nazwisko z rejestru lekarzy. Miał romans z pacjentką, szesnastolatką. Sugerowano nawet, że romans zaczął się rok wcześniej albo jeszcze dawniej, ale miał chłop szczęście. Dziewczyna upierała się przy swojej wersji. Oczywiście w Folwarku Toynton nie mógł wypisywać recept na pewne leki ani podpisywać aktów zgonu. Dopiero sześć miesięcy temu znowu wpisano go do wykazu. Nikt jednak nie mógł mu odebrać wiedzy medycznej i Ansteyowi Hewson na pewno się przydawał.

– I był tani.

– To oczywiście też. A teraz nie chce opuścić Folwarku. Sądzę, że mógł zabić żonę, by przestała go męczyć wyjazdem, lecz osobiście w to nie wierzę i ława przysięgłych też temu nie da wiary. Taki człowiek jak on raczej znalazłby kobietę, która wykonałaby za niego brudną robotę.

– Helen Rainer?

– To byłoby głupie, panie Dalgliesh, prawda? No i gdzie dowody?

Dalgliesh rozważał przez chwilę, czy powiedzieć Danielowi o rozmowie między Maggie i mężem, którą podsłuchał po pożarze. Oddalił jednak tę myśl. Hewson albo by się wszystkiego wyparł, albo by to jakoś wytłumaczył. W miejscu takim jak Folwark Toynton istniały na pewno dziesiątki drobnych sekretów. Daniel oczywiście musiałby go przesłuchać. Uznałby to jednak za irytujący obowiązek narzucony mu przez przesadnie podejrzliwego i zarozumiałego intruza ze stolicy, który usiłuje mącić proste fakty i tworzyć gmatwaninę skomplikowanych domysłów. I co by to zresztą zmieniło? Daniel miał rację. Jeżeli Helen nie odstąpi od swej wersji, że widziała, jak Maggie zabierała linę i gdy grafolog potwierdzi, iż Maggie osobiście napisała list pożegnalny sprawa zostanie zamknięta. Dobrze wiedział, jaki będzie wynik dochodzenia, podobnie jak uświadamiał sobie, iż sekcja zwłok Grace Willison nie wykaże niczego podejrzanego. Ponownie ujrzał, jak w sennym koszmarze, że patrzy bezsilnie na dziwaczny autokar pełen faktów i domysłów, który pędzi swym wyznaczonym z góry torem. On zaś nie potrafi go zatrzymać, ponieważ zapomniał, jak się to robi. Choroba wyssała z niego chyba nie tylko wolę, ale i inteligencję.

Polano, które wyglądało teraz jak poczerniała dzida ozdobiona iskrami, osunęło się powoli i zgasło. Dalgliesh zdawał sobie sprawę, że w pokoju jest bardzo zimno. Poczuł głód. Być może z powodu gęstej mgły mącącej godzinę półmroku między dniem i nocą, wieczór wlókł się w nieskończoność. Rozważał, czy nie zaproponować Danielowi posiłku. Może policjant zjadłby omlet. Lecz wysiłek gotowania czegokolwiek zdawał się go przerastać.

Problem rozwiązał się sam. Daniel powoli wstał i sięgnął po płaszcz.

– Dziękuję za whisky, panie Dalgliesh – powiedział. – Teraz muszę już iść. Jeszcze się oczywiście zobaczymy podczas dochodzenia. To oznacza, że musi pan tu zostać. Lecz postaramy się uporać z tą sprawą jak najszybciej.

Podali sobie dłonie. Silny uścisk policjanta omal nie wywołał grymasu na twarzy Dalgliesha. W drzwiach Daniel przystanął, wciągając płaszcz.

– Rozmawiałem z doktorem Hewsonem na osobności w tym małym pokoiku, którego podobno używał ojciec Baddeley. I moim zdaniem bardziej by mu się przydał ksiądz. Nietrudno go sprowokować do zwierzeń. Gorzej go powstrzymać. Zaczął płakać i wszystko się wydało. Jak on ma bez niej żyć? Nigdy jej przecież nie przestał kochać, tęskni za nią. To śmieszne, im mocniej ludzie coś przeżywają, tym banalniej to wszystko brzmi. Zresztą na pewno i pan to zauważył. Później zaś spojrzał na mnie z twarzą mokrą od łez i powiedział: “Wcale nie dlatego kłamała, że jej na mnie zależało. Dla niej to była tylko gra. Nigdy nie udawała, że mnie kocha. Po prostu uważała, iż cała ta komisja to banda nadętych starych nudziarzy, którzy jej nie cierpią, więc nie da im satysfakcji, nie zobaczą, jak idę do więzienia. I dlatego powiedziała nieprawdę…" Wie pan, panie Dalgliesh, dopiero wtedy zrozumiałem, że nie mówi o żonie. Nawet o niej nie myślał. Ani też o siostrze Rainer. Biedaczysko! A niech to, ale nam się trafił dziwaczny zawód.

Znów wyciągnął dłoń, jakby już zapomniał o poprzednim miażdżącym uścisku. Obrzucił jeszcze raz salonik uważnym spojrzeniem, jak gdyby chciał się upewnić, że wszystko pozostało na miejscu, i zniknął we mgle.

III

W portierni Dot Moxon stała z Ansteyem przy oknie i wyglądała na dwór, wpatrując się w zasłonę mglistej ciemności. Powiedziała z goryczą:

– Trust nie będzie chciał ani ciebie, ani mnie, zdajesz sobie z tego sprawę? Mogą nazwać ten dom twoim imieniem, lecz nie pozwolą ci już nim zarządzać, a mnie pozbędą się od razu.

Położył dłoń na jej ramieniu. Zaczęła się zastanawiać, jak mogła kiedyś tęsknić za tym dotykiem, jak w ogóle temu człowiekowi pozwalała się pocieszać. Odezwał się z kontrolowaną cierpliwością rodzica, który tłumaczy coś tępemu dziecku:

– Złożyli obietnicę, że nikt nie straci pracy i wszyscy dostaną podwyżkę. Od tej chwili będziecie otrzymywać takie wynagrodzenie, jakie mają w Narodowej Służbie Zdrowia. Dostaniecie poza tym Fundusz emerytalny, a to bardzo ważne. Ja wam nigdy nie mogłem tego zapewnić.

– A co z Albertem Philby? Przecież mi nie powiesz, że przyrzekli zatrzymać Alberta w takiej znanej i porządnej instytucji charytatywnej jak trust Ridgewella.

– Philby rzeczywiście stwarza pewien problem. Lecz jego sprawa zostanie załatwiona delikatnie.

– Delikatnie! Wszyscy wiemy, co to oznacza. Tak mi właśnie powiedzieli w tamtym szpitalu, zanim mnie wylali! Przecież to jest jego dom. Zawierzył nam. Nauczyliśmy go zaufania! Odpowiadamy za niego.

– Już nie, Dot.

– Tak więc zdradzamy Alberta i zamieniamy wszystko to, co chcieliśmy tu zbudować, na stawki Narodowej Służby Zdrowia i fundusz emerytalny! A moja pozycja? Och, nie wyrzucą mnie, zdaję sobie z tego sprawę. Ale to już nie będzie to samo. Helen zostanie siostrą przełożoną. Ona też jest tego świadoma. Przecież dlatego głosowała za transferem.

– Ponieważ wiedziała, że Maggie nie żyje – powiedział cicho.

Dot roześmiała się gorzko.

– Nieźle się tej dwójce wszystko poukładało, co?

– Dot, moja droga – odparł – ty i ja musimy zaakceptować fakt, że nie zawsze możemy wybierać sposób, w jaki nas się powołuje do służby.

Dlaczego wcześniej nie zauważała w jego głosie tego irytującego tonu obłudnej nagany? Odwróciła się nagle. Jego dłoń ciężko spadła z jej ramienia. Wreszcie zrozumiała, kogo jej przypominał: cukrowego Mikołaja na pierwszej w życiu choince, tak upragnionego, tak chciwie pożądanego. Lecz potem wbiła zęby w powietrze, ślad słodyczy na języku, a dalej tylko czeluść wypełniona białym piaskiem.

IV

Ursula Hollis i Jenny Pegram siedziały w pokoju Jennie, dwa wózki inwalidzkie stały przed toaletką. Ursula przechylona szczotkowała włosy Jennie. Nawet nie była pewna, jak się tu znalazła, zatrudniona w tym dziwnym charakterze. Jennie nigdy wcześniej jej nie zapraszała. Lecz dziś wieczorem, czekając na Helen, aż położy je do łóżka, na Helen, która do tej pory tak się nie spóźniała, przyjemnie było nie borykać się w samotności z myślami, przyjemnie było patrzeć, jak pszeniczne włosy podnoszą się przy każdym pociągnięciu grzebienia, po czym opadają powoli na zgarbione ramiona delikatną lśniącą mgiełką. Dwie kobiety zaczęły rozmawiać konspiracyjnym szeptem jak uczennice.

– Co się teraz stanie? – zapytała Ursula.

– Z Folwarkiem Toynton? Trust go przejmie i sądzę, że Wilfred odejdzie. Nie martwię się tym. Przynajmniej będzie więcej pacjentów. Nudno tu strasznie, kiedy jest nas tak mało. Wilfred powiedział mi, że planują zbudowanie oszklonej werandy na urwisku. To świetny pomysł. Poza tym będzie sporo rozrywek, wycieczek i tak dalej. Ostatnio niewiele się tu działo. Właściwie już myślałam, żeby stąd wyjechać. Ciągle piszą z mojego dawnego szpitala, bym do nich wróciła.

Ursula wiedziała, że mówi nieprawdę. Lecz to nie miało znaczenia. I ona dodała swój okruch fantazji:

– Ja też chciałam wyjechać. Steve pragnie, żebym była bliżej Londynu, bo wtedy będzie mógł mnie odwiedzać. Oczywiście, dopóki nie znajdzie dla nas odpowiedniego mieszkania.

– Trust Ridgewella ma dom w Londynie, czyż nie? Może cię przeniosą.

Dziwne, iż Helen jej o tym nie wspomniała! Ursula szepnęła:

– Ciekawe, że Helen głosowała za transferem. Przecież jej zależało, aby Wilfred sprzedał Folwark.

– Pewnie tak, do śmierci Maggie. Teraz, kiedy się jej pozbyła, może równie dobrze zostać tutaj. Pole się przecież oczyściło, prawda?

Pozbyła się Maggie. Ależ Maggie sama się zabiła. Helen nie mogła wiedzieć, że Maggie umrze. Zaledwie sześć dni wcześniej namawiała Ursulę, by głosowała za sprzedażą. Wówczas jeszcze nie mogła być niczego świadoma. Nawet podczas wstępnej narady rodzinnej, zanim rozeszli się na godzinę medytacji, nie ukrywała swoich zamiarów. Potem zaś, podczas godziny medytacji, zmieniła zdanie. Nie, Helen nie mogła wiedzieć, że Maggie umrze. Ursulę uspokoiła nieco ta myśl. Wszystko dobrze się skończy. Opowiedziała inspektorowi Danielowi o postaci w kapturze, którą widziała w noc śmierci Grace. Oczywiście nie wyznała całej prawdy, lecz powiedziała dostatecznie wiele, by pozbyć się owego męczącego i irracjonalnego brzemienia. Pewnie nie była to ważna informacja. Wyczuła to ze sposobu, w jaki zareagował, z tych kilku zdawkowych pytań. I oczywiście miał rację. Nie było w tym nic istotnego. Zastanawiała się teraz, jak mogła leżeć zaniepokojona, pełna niejasnej obawy, ścigana obrazami zła i śmierci przemykającej cichymi korytarzami w habicie i kapturze. To bez wapienia była Maggie. Na wieść o jej samobójstwie Ursula nabrała pewności. Może dlatego, że owa postać wyglądała jednocześnie teatralnie i tajemniczo, jak ktoś zupełnie obcy, szła w tym mnisim habicie bez niechlujnej nonszalancji personelu Folwarku Toynton. Opowiedziała o tym inspektorowi i nie musiała się już martwić. Wszystko będzie w porządku. Folwark Toynton nie ulegnie likwidacji, lecz to bez znaczenia, skoro ona zostanie przeniesiona do Londynu, prawdopodobnie za inną osobę, która przybędzie tutaj. Na pewno ktoś będzie chciał przyjechać nad morze. Usłyszała piskliwy, dziecinny głos Jennie.

– Wyznam ci coś w sekrecie o Maggie, jeśli dasz słowo, że nikomu nie powiesz. Przysięgnij.

– Przysięgam.

– Pisała anonimy. Mnie też przysłała.

Serce Ursuli podskoczyło gwałtownie.

– Skąd wiesz? – zapytała szybko.

Bo mój był napisany na maszynie Grace Willison, a ja widziałam poprzedniego wieczora, że Maggie coś na niej wystukuje. Drzwi były uchylone, ale ona nie zdawała sobie sprawy, że ja patrzę.

– I co tam było?

– O pewnym mężczyźnie, który się we mnie kocha. Jest producentem telewizyjnym. Chciał się rozwieść z żoną i zabrać mnie ze sobą. Cały szpital o niczym innym nie mówił i wszystkich paliła zazdrość. Między innymi dlatego musiałam stamtąd wyjechać. Właściwie, gdybym chciała, wciąż mogłabym do niego wrócić,

– Lecz skąd Maggie o tym wiedziała?

– Przecież była pielęgniarką, prawda? Na pewno znała jedną z sióstr w moim starym szpitalu. Maggie była sprytna i umiała zdobywać informacje. Myślę, że wiedziała też coś o Yictorze Holroydzie, ale nic nie powiedziała. Cieszę się, że już nie żyje. Jeżeli ty również dostałaś taki list, to więcej nie otrzymasz. Maggie nie żyje i listy się skończą. Ursulo, czesz trochę mocniej i bardziej na prawo. O, świetnie. Musimy zostać przyjaciółkami. Gdy zaczną przyjeżdżać nowi pacjenci, będziemy się trzymać razem. Oczywiście, o ile postanowię tu zostać.

Ursula, z grzebieniem w powietrzu, zauważyła w lustrze odbicie przebiegłego uśmiechu Jennie.

V

Po kolacji, tuż po dziesiątej, Dalgliesh wyszedł na dwór. Mgła zniknęła równie tajemniczo, jak się pojawiła, i chłodne powietrze, pachnące trawą obmytą deszczem, muskało delikatnie jego rozpaloną twarz. Stojąc w absolutnej ciszy, słyszał szemranie i szept morza.

Światło latarki, niepewne jak robaczek świętojański, sunęło od strony Folwarku w jego kierunku. Z mroku wychynął pękaty cień i przybrał ludzki kształt. Millicent Hammitt wracała do domu. Przy drzwiach Chaty Wiary zatrzymała się i zawołała:

– Dobry wieczór, komendancie. Twoi przyjaciele już wyjechali?

Jej głos brzmiał piskliwie, niemal agresywnie.

– Owszem, inspektor już pojechał.

– Zapewne zauważyłeś, że nie przyłączyłam się do tej histerii rozpętanej w związku z Maggie. Nie bawią mnie takie rzeczy. Eric postanowił dzisiaj spać w Folwarku Toynton. Myślę, że tak będzie dla mego dużo lepiej. Chociaż skoro policja zabrała ciało – jak mniemam nie musi chyba udawać nadwrażliwości. Nawiasem mówiąc, przegłosowaliśmy przejęcie Folwarku przez trust Ridgewella. W sumie trzeba przyznać, iż wieczór był pełen wrażeń, czyż nie?

Odwróciła się, by otworzyć drzwi. Następnie przystanęła i znowu zawołała:

– Mówili mi, że paznokcie miała pomalowane na czerwono.

– Zgadza się.

– I u nóg też.

Nie odpowiedział. Ona zaś rzuciła gniewnie:

– Co za kobieta!

Usłyszał, że zamknęła drzwi. Sekundę później za firankami rozbłysło światło. Wszedł do swojej chaty. Był zbyt zmęczony, by wejść na gorę do sypialni, więc wyciągnął się w fotelu ojca Baddeleya przy wygasłym kominku. Gdy spoglądał w palenisko, nagle jeden biały pyłek popiołu drgnął leciutko, sczerniały chrust na chwilę rozbłysnął i po raz pierwszy tej nocy dał się słyszeć znajomy i kojący jęk wiatru w kominie. Potem do uszu detektywa doszedł jeszcze jeden bliski dźwięk. Zza ściany dobiegał cichy, wesoły synkopowany pomruk. Millicent Hammitt włączyła telewizor.

8

CZARNA WIEŻA

I

Następnego dnia Dalgliesh poszedł do folwarku, by wyjaśnić Wilfredowi, że musi teraz zostać w Chacie Nadziei aż do zakończenia sprawy i chce uiścić symboliczny czynsz. Znalazł Ansteya w portierni. Ku swemu zdziwieniu Dalgliesh nigdzie nie zauważył Dot Moxon. Wilfred studiował mapę Francji rozłożoną na biurku. Sterta paszportów owiniętych gumką przygniatała jeden róg mapy. Wilfred puszczał słowa gościa mimo uszu. Mruknął: “Śledztwo, a tak, oczywiście", jakby chodziło o nieistotny termin umówionego spotkania, po czym ponownie pochylił się nad mapą. Nawet nie wspomniał o śmierci Maggie i oficjalne kondolencje Dalgliesha przyjął chłodno, dając do zrozumienia, że detektyw popełnia nietakt. Tak jakby rezygnacja z Folwarku Toynton zwalniała go z dalszej odpowiedzialności, a nawet zainteresowania sprawami domu. Zostały mu już tylko te dwie obsesje, cud i pielgrzymka do Lourdes. Inspektor Daniel i laboranci pracowali szybko. Formalne dochodzenie w sprawie przyczyny zgonu odbyło się dokładnie w tydzień po śmierci Maggie, a podczas owych siedmiu dni mieszkańcy Folwarku Toynton i Dalgliesh starannie unikali się nawzajem. Nikt, nawet Julius, nie miał ochoty rozmawiać o śmierci Maggie. Wszyscy widzieli w Dalglieshu wyłącznie oficera policji, nieproszonego gościa o niewiadomych poglądach, potencjalnego szpiega. Każdego ranka detektyw wyjeżdżał wcześnie z Toynton i wracał późno w nocy, gdy panowały ciemność i cisza. Nie obchodziły go ani działania policji, ani wydarzenia w Folwarku. Jak więzień na przepustce kontynuował swe codzienne, przymusowe zwiedzanie hrabstwa Dorset i czekał końca śledztwa jak odzyskania upragnionej wolności.

Wreszcie nadszedł ów dzień. Żaden z pacjentów Folwarku Toynton nie wziął udziału w dochodzeniu poza Henrym Carwardine'em, co było o tyle niezwykłe, że nie proszono go nawet o złożenie zeznań. Gdy całe zebrane towarzystwo stało w skupieniu przed budynkiem sądu po chwili zaś szepty przerodziły się w ożywioną rozmowę, co zawsze następuje po wszelkich smutnych rytuałach publicznych – Carwardnie podjechał do Dalgliesha, energicznie obracając koła fotela. Sprawiał wrażenie człowieka bardzo podekscytowanego.

– Zdaję sobie sprawę, że to ceremonialne tłumaczenie niejasności z prawnego punktu widzenia nie jest dla pana taką atrakcją jak dla mnie. Lecz nie mogę powiedzieć, by mnie to nudziło. Sprawa Holroyda była bardziej fascynująca pod względem technicznym i sądowym, ale ta okazała się ciekawsza z punktu widzenia czysto ludzkiego.

– Mówi pan jak koneser dochodzeń.

– Wkrótce nim zostanę, jeśli w Folwarku Toynton wciąż będą się działy takie rzeczy. Uważam, że Helen Rainer okazała się dzisiaj gwiazdą. Ten niezwykły kostium i kapelusik jest chyba oficjalnym wyjściowym mundurkiem dyplomowanej pielęgniarki. Bardzo rozsądny wybór. Włosy zaczesane do góry; nad wyraz delikatny makijaż; ogólne wrażenie poświęcenia i profesjonalizmu. “Pani Hewson mogła sądzić, że między mną a jej mężem istnieje jakiś związek. Widocznie miała za dużo czasu na rozmyślania. Naturalnie, doktor Hewson i ja musimy ściśle współpracować. Wysoko cenię jego charakter i kompetencje, lecz nigdy nie zaszło między nami nic niewłaściwego. Doktor Hawson był oddany żonie." Nic niewłaściwego! Nie przypuszczałem nawet, że ludzie używają jeszcze takich sformułowań.

– Podczas przesłuchań używają – rzekł Dalgliesh. – Czy sądzi pan, że ława przysięgłych jej uwierzyła?

– Tak, czemu nie? Trudno sobie przecież wyobrazić, by nasza dama z kagankiem, ubrana skromnie w szary kostiumik… co to było, złotogłów czy też gabardyna… baraszkowała w pościeli – mistyczna i namiętna. Moim zdaniem bardzo mądrze postąpiła przyznając, że razem z Hewsonem spędzili w jej pokoju godzinę przeznaczoną na medytacje. Przecież wyjaśniła, że już wcześniej podjęli decyzję i nie mogli tracić sześćdziesięciu minut, wałkując zagadnienie ponownie, skoro musieli przedyskutować tak wiele spraw zawodowych.

– Mieli wybór między alibi, bez względu na to, ile ono jest warte, a ryzykiem utraty reputacji. Ogólnie rzecz biorąc, postąpili rozsądnie.

Henry okręcił gwałtownie wózek inwalidzki.

– Trochę to jednak namąciło w głowach uczciwym ławnikom hrabstwa Dorset. Wręcz wyczuwałem, jak pracują ich mózgi. Skoro nie byli kochankami, to dlaczego zamknęli się razem? Wszelako, jeśli spędzili czas wspólnie, Hewson nie mógł zabić żony. Lecz jeżeli nie byli kochankami, nie miałby motywu, by zabijać żonę. Jeśli zaś miał taki motyw, to po co się przyznawał, że byli razem? Oczywiście po to, żeby mieć alibi. Ale przecież nie potrzebowałby go, gdyby nie miał motywu do zabójstwa. Jeśli zaś miał ów motyw, to dziewczyna również. Bardzo to skomplikowane.

Rozbawiony Dalgliesh zapytał jeszcze:

– A jak pan ocenia występ Hewsona?

– Też mu nieźle poszło. Nie miał wprawdzie pańskiej zawodowej kompetencji i dystansu, mój drogi komendancie, lecz emanował spokojem, szczerością i naturalnym smutkiem, nad którym dzielnie panował. Bardzo roztropnie przyznał, że Maggie desperacko prosiła go o opuszczenie Folwarku Toynton, on jednak ma pewne zobowiązania wobec Wilfreda, “który przyjął mnie, gdy niełatwo było mi znaleźć pracę". Oczywiście nawet nie wspomniał, że go wykreślono z rejestru lekarzy, a nikt nie był na tyle nietaktowny, by poruszyć tę sprawę.

Dalgliesh powiedział:

– I nikt także nie popełnił nietaktu, sugerując, że zarówno on, jak i Helen kłamali twierdząc, że nic ich nie łączy.

– A czego się pan spodziewał? To, co się wie, a to, co można udowodnić… albo oświadczyć w sądzie… to dwie różne sprawy. Poza tym musimy za wszelką cenę chronić drogiego Wilfreda przed zbrukaniem go prawdą. Sądzę zatem, że wszystko poszło świetnie. Samobójstwo, w chwili gdy równowaga umysłowa itd., itd., biedna Maggie! Uznano ją za samolubną rozwiązłą dziwkę uzależnioną od butelki, bez żadnego zrozumienia dla poświęcenia się męża względem tak szlachetnej profesji. Nawet nie umiała mu stworzyć wygodnego domu. Sugestia Courta, iż mogła to być śmierć przypadkowa, nieudana gra, nie zdobyła uznania ławy. Przyjęto pogląd, że kobieta, która wypija prawie całą butelkę whisky, pożycza linę i pisze pożegnalny list, trochę przesadza z udawaniem. Stwierdzono zatem, w ramach komplementu dla Maggie, że to, co uczyniła, uczyniła z całą świadomością. Odniosłem wrażenie, że grafolog jest niezwykle pewien słuszności swej opinii, chociaż analiza dokumentów nigdy nie daje stuprocentowej pewności. W każdym razie nie ma raczej wątpliwości, iż Maggie napisała osobiście pożegnalny list.

– Pierwsze cztery linijki, bo tylko o nich mógł coś kompetentnie powiedzieć. Co pan sądzi o werdykcie?

– Cóż, zgadzam się z Juliusem. Sądziła, że zostanie odcięta na czas w trakcie ogólnego zamieszania. Tyle że wypiła za dużo alkoholu i nie udało jej się wyreżyserować zmartwychwstania. Tak przy okazji, Julius opisał mi w szczegółach dramat w Chacie Miłości, nie pomijając przy tym znaczącego debiutu Helen w roli Lady Makbet:

Daj mi strzykawkę. Śpiący i umarli

Są obrazkami tylko; nikt prócz dzieci

Malowanego nie lęka się diabła.

Twarz Dalgliesha i jego glos nie zdradzały żadnych uczuć. Detektyw powiedział tylko:

– Macie we dwójkę niezłą rozrywkę. Szkoda tylko, że wówczas Court nie wykazał się takim dystansem. Gdyby nie szalał jak rozhisteryzowana baba, mógłby się na coś przydać.

Henry uśmiechnął się zadowolony, że sprowokował taką reakcję.

– Nie lubi go pan? – zapytał. – Podejrzewam, że pański przyjaciel ze święceniami też za nim nie przepadał.

Dalgliesh odezwał się pod wpływem impulsu:

– Wiem, że to nie moja sprawa, ale czy nie czas, by opuścił pan Folwark Toynton?

– Opuścił? Czy orientuje się pan, dokąd mam jechać?

– Przecież są inne miejsca.

– Owszem, na świecie pełno jest różnych miejsc. Lecz co, pana zdaniem, miałbym w nich robić albo na co czekać? Właściwie kiedyś chciałem stąd wyjechać. Było to wyjątkowo głupie pragnienie. Nie, pozostanę w Folwarku. Trust Ridgewella to profesjonalna instytucja z doświadczeniem, którego nie posiada Anstey. Mogło być gorzej. Poza tym Wilfred również zostaje, ja zaś mam względem niego dług do spłacenia. Tymczasem jednak, skoro część formalna się zakończyła, możemy wszyscy odetchnąć i spokojnie wyruszyć jutro do Lourdes. Powinien pan z nami jechać, Dalgliesh. Długo pan tu siedzi. Podejrzewam, że polubił pan nasze towarzystwo. Poza tym rekonwalescencja nie bardzo się panu udała. Mógłby pan przecież jechać do Lourdes i sprawdzić, czy skutecznie działa zapach kadzidła oraz zmiana scenerii.

Gdy to mówił, autokar Folwarku Toynton, kierowany przez Philby'ego, zrównał się z nimi. Opuszczono rampę z tyłu. Dalgliesh obserwował w milczeniu, jak Eric i Helen, zostawiwszy Wilfreda, jednocześnie położyli dłonie na uchwytach fotela i sprawnie wjechali z Henrym do autobusu. Podniesiono rampę, Wilfred zajął miejsce z przodu obok Philby'ego i autokar odjechał.

Pułkownik Ridgewell i członkowie zarządu przybyli po obiedzie. Dalgliesh zauważył, jak zajechał elegancki samochód. Grupa mężczyzn w ciemnych garniturach zniknęła w budynku. Później wszyscy poszli wraz z Wilfredem w kierunku morza. Dalgliesh z niejakim zdziwieniem zauważył, że towarzyszyli im Eric i Helen, ale nie było Dorothy Moxon. Widział, jak siwe włosy pułkownika powiewają na wietrze, gdy rześki starzec zatrzymywał się, zakreślając laską szerokie koła podczas udzielania wyjaśnień, albo gdy stawał nagle i dyskutował o czymś z tą grupką ludzi, która natychmiast skwapliwie go otaczała. Na pewno, pomyślał Dalgliesh, będą chcieli obejrzeć domki. Cóż, Chata Nadziei jest gotowa. Półki po książkach stały puste i odkurzone, pudła zapakowane, powiązane i zaadresowane, jego walizka spakowana, jeśli nie liczyć kilku drobiazgów potrzebnych podczas tej ostatniej nocy. Nie miał jednak ochoty wdawać się w ceremoniał powitań i wieść z nimi rozmów o niczym.

Kiedy cała grupa wreszcie oddaliła się w kierunku Chaty Miłości, Dalgliesh wsiadł do samochodu i ruszył, bez konkretnego celu, wybranego kierunku, byle tylko jak najdłużej krążyć w mroku.

Następny ranek wstał bezwietrzny i parny; przyprawiał o ból głowy. Niebo wyglądało jak namiot z poplamionego perkalu, nabrzmiałe od deszczu. Grupa pielgrzymów miała wyruszyć o dziewiątej rano, więc pół godziny wcześniej wtargnęła bez pukania Millicent Hammitt. Chciała się pożegnać. Miała na sobie bardzo już znoszony błękitnoszary kostium tweedowy, z krótką dwurzędową marynarką, bluzkę w ostrzejszym i niedobranym odcieniu błękitu ozdobioną pod szyją jaskrawą broszką; buty z niewyprawionej skóry i szary filcowy kapelusz naciśnięty aż po uszy. Postawiła u stóp wypchaną torbę podróżną i torebkę, nałożyła parę płowych bawełnianych rękawiczek i wyciągnęła rękę. Dalgliesh odstawił filiżankę z kawą. Millicent Hammitt omal nie zmiażdżyła mu dłoni w uścisku.

– Zatem żegnam, komendancie. Dziwne, ale nigdy właściwie nie przywykłam do twojego imienia. Rozumiem, że gdy wrócimy, ciebie tu już nie będzie?

– Zamierzam wyjechać do Londynu jeszcze dzisiaj przed południem.

– Mam nadzieję, że miło spędziłeś czas. Przynajmniej coś się działo. Jedno samobójstwo, jeden zgon i koniec Folwarku Toynton jako samodzielnej instytucji. Nie mogłeś narzekać na nudę.

– I jedna próba morderstwa.

– Wilfred w płonącej wieży? To brzmi jak tytuł awangardowej sztuki. Zawsze miałam co do tego pewne wątpliwości. Moim zdaniem Wilfred sam podłożył ogień, by mieć pretekst do zrzucenia obowiązków na kogoś innego. Nie wątpię, że i tobie przyszło do głowy takie wyjaśnienie.

– Kilka możliwości przyszło mi do głowy, lecz żadna z nich nie była zbyt rozsądna.

– Mało co jest sensownego w Folwarku Toynton. Cóż, stary porządek zmienia się i ustępuje miejsca nowemu, a Bóg objawia swą wolę na różne sposoby. Musimy mieć nadzieję, że to On zwycięży.

Dalgliesh zapytał Millicent o dalsze plany.

– Zostanę w chacie. Zgodnie z umową między Wilfredem i trustem mogę tam mieszkać do końca życia, a zapewniam, że nie zamierzam szybko wybrać się na tamten świat. Oczywiście, to już nie to samo, kiedy się wie, że majątek przeszedł w obce ręce.

– Jak się czuje twój brat po przekazaniu majątku? – spytał Dalgliesh.

– Oddycha z ulgą. Przecież cały czas do tego dążył, prawda? Oczywiście nie ma pojęcia, co wyrabia. Przy okazji, tej chaty nie przekazał trustowi. Będzie należała do niego. Zamierza się tu przeprowadzić, gdy tylko domek nabierze jakiegoś wyglądu i zostanie wyposażony w brakujące urządzenia. Zaproponował też swoje usługi, gdyby trust uznał, że Wilfred może się tu na coś przydać. Jeśli mu się wydaje, że wciąż będzie zarządcą, to czeka go niemiła niespodzianka. Mają własne plany co do Folwarku i wątpię, czy jest w nich miejsce dla Wilfreda, nawet jeżeli postanowili ulec jego próżności i nazwać dom jego imieniem. Wilfredowi na pewno się wydaje, że wszyscy będą nadal uważać go za dobroczyńcę i prawowitego właściciela. Zapewniam cię, że tak nie będzie. Teraz, kiedy podpisano akt darowizny… czy jak to tam nazywają… i trust ma prawo własności, Wilfred liczy się tyle ile Philby, albo jeszcze mniej. Zresztą to jego wina. Powinien sprzedać majątek.

– Sprzeniewierzyłby się wówczas temu, w co wierzy.

– Zabobon i bzdura! Jeśli Wilfred chciał zakładać mnisi habit i zachowywać się jak średniowieczny opat, mógł się starać o przyjęcie do klasztoru. Anglikański klasztor byłby bardzo odpowiedni. Pielgrzymki oczywiście będą kontynuowane dwa razy do roku. To jeden z warunków Wilfreda. Szkoda, że pan z nami nie jedzie, komendancie. Mieszkamy w przytulnym, tanim pensjonacie. Posiłki są wspaniałe, a Lourdes jest całkiem wesołą mieściną. Jakaż tam panuje atmosfera! Może i wolałabym, żeby Wilfred doznał cudu w Cannes, ale przecież mogło być gorzej. Załóżmy na przykład, że zostałby uleczony w Blackpool.

Przystanęła przy drzwiach i dodała:

– Przypuszczam, że autokar się tu zatrzyma, by pozostali uczestnicy pielgrzymki też mogli cię pożegnać. – Zabrzmiało to tak, jakby spotykał go wyjątkowy przywilej. Dalgliesh powiedział, że podejdzie z nią i pożegna się z wszystkimi w Folwarku Toynton. Znalazł książkę Henry'ego Carwardine'a na półce ojca Baddeleya i pragnął ją zwrócić. Chciał też oddać pościel i trochę puszek z żywnością, które na pewno przydadzą się w Folwarku.

– Sama później zaniosę te konserwy. Zostaw je tu. A pościel oddasz przy okazji. Folwark nigdy nie jest zamknięty. Zresztą niedługo wróci Philby. Odwozi nas tylko do portu, potem zajmie się majątkiem i nakarmi Jeoffreya, no i – rzecz jasna – kury. Chyba wszystkim brakuje pomocy Grace przy kurach, chociaż kiedy żyła, wydawało się, że nie ma z niej żadnego pożytku. Zresztą nie chodzi tylko o kury. Nikt nie może znaleźć listy Przyjaciół Domu. Właściwie Wilfred chciał, żeby Dennis został tym razem w domu. Znowu ma migrenę i wygląda jak śmierć. Lecz ten za nic nie zrezygnuje z pielgrzymki.

Dalgliesh poszedł z nią do Folwarku. Autokar stał przed frontowymi drzwiami i pacjenci siedzieli już w środku. Poważnie uszczuplona grupka tryskała jakąś dziwaczną, nieco fałszywą jowialnością. Pierwsze wrażenie, jakie odniósł patrząc na ich zróżnicowane stroje, było takie, że każdy zamierzał oddawać się innym i nie powiązanym z pielgrzymką czynnościom. Henry Carwardine w tweedowym płaszczu z paskiem i kapelusiku myśliwskim wyglądał jak dżentelmen z czasów edwardiańskich, udający się na wrzosowiska, by polować na kuropatwy. Philby, przesadnie wytworny, w czarnym ubraniu z wysoką stójką i czarnym krawacie, bardziej przypominał karawaniarza. Ursula Hollis ubrała się jak elegancka imigrantka z Pakistanu, która ze względu na angielski klimat zgodziła się włożyć źle skrojoną kurtkę ze sztucznego futra. Jennie Pegram w długiej błękitnej chustce na głowie usiłowała prawdopodobnie upodobnić się do świętej Bernadetty. Helen Rainer, w tym samym stroju co podczas przesłuchania, bardziej uosabiała pielęgniarkę więzienną, która sprawuje opiekę nad garstką niebliczalnych przestępców. Zajęła już miejsce przed noszami Georgiego Allana. Oczy chłopca błyszczały gorączkowo, Dalgliesh słyszał jego piskliwe trajkotanie. Georgie, opatulony w wełniany szalik w biało-niebieskie paski, tulił olbrzymiego pluszowego misia, którego szyję ozdabiała bladoblękitna wstążka i coś, co zdumionym oczom Dalgliesha wyglądało na pielgrzymkowy medal. Cala ta grupa przypominała niezbyt fortunnie dobranych kibiców w drodze na mecz piłkarski, ale – zdaniem Dalgliesha – nie spodziewali się specjalnie, że ich drużyna odniesie sukces.

Wilfred krzątał się jeszcze wokół bagaży. On, Eric Hewson i Dennis Lemer ubrani byli w mnisie habity. Dennis wyglądał fatalnie, twarz miał ściągniętą bólem, a oczy na wpół przymknięte, jakby nawet słabe poranne światło nieznośnie go raziło. Dalgliesh usłyszał, jak Eric szepnął do niego:

– Na miłość boską, Dennis, daj spokój, zostań w domu! Damy sobie radę, mamy dwóch pacjentów mniej. Wysoki ton Lemera graniczył z histerią:

– Wszystko będzie dobrze. Wiesz przecież, że to nigdy nie trwa dłużej niż dwadzieścia cztery godziny. Na miłość boską, nie dręcz mnie!

Wreszcie załadowano porządnie zapakowany sprzęt medyczny, podniesiono rampę, zamknięto tylne drzwi i autokar odjechał. Dalgliesh pomachał ręką w odpowiedzi na gwałtowne wymachiwanie dłońmi i spoglądał, jak kolorowy autobus sunie powoli przez cypel. Pojazd malał i wkrótce przypominał kruchą zabawkę dziecięcą. Dalgliesh zdziwił się i nawet nieco zmartwił, iż czuje taki żal widząc odjazd tych ludzi, z którymi usiłował nie mieć nic do czynienia. Stał tak, dopóki autobus nie zniknął za grzbietem cypla.

Cypel opustoszał, a Folwark Toynton i chaty stały pod ciężkim mrocznym niebem. W ciągu ostatniej pół godziny pociemniało. Jeszcze przed południem na pewno nadejdzie burza. Detektywa już bolała głowa, jakby w przewidywaniu piorunów. Cypel przypominał obrane przez wodza pole bitwy, jeszcze spoczywające w ciszy. Policjant słyszał szum morza, raczej wibrację niż dźwięk w dusznym powietrzu. Fale uderzały o brzeg jak salwy odległych armat.

Dalgliesh odczuwał niepokój i jakoś nie kwapił się teraz do wyjazdu, mimo że mógł wreszcie opuścić to miejsce. Podszedł do bramy, by zabrać gazetę i list. Autokar na pewno zatrzymał się po pocztę do Folwarku Toynton, w skrzynce leżał jedynie najnowszy numer “Timesa", żółtawa koperta z jakimś oficjalnym listem dla Juliusa Courta i zwykła biała koperta zaadresowana do ojca Baddeleya. Dalgliesh wsunął gazetę pod pachę i rozerwał kopertę. W powrotnej drodze zapoznał się z treścią listu. Napisany był mocną męską dłonią; wydrukowany adres nadawcy dowodził, iż wysłano go w dekanacie w Midlands. Autor przepraszał, że nie odpowiedział wcześniej na list ojca Baddeleya, ale otrzymał go dopiero we Włoszech, gdzie znalazł posadę na całe lato. Po wszystkich konwencjonalnych pytaniach, melodycznym wyliczeniu nowinek rodzinnych i diecezjalnych, pobieżnych komentarzach na temat spraw publicznych – list wyjaśniał tajemnicę wezwania ojca Baddeleya:

“Pewnego razu pojechałem z wizytą do twojego przyjaciela, Petera Bonnningtona, lecz nie żył już od paru miesięcy. Strasznie mi przykro. W tej sytuacji nie miało sensu wypytywanie, czy był szczęśliwy w nowym domu i czy naprawdę chciał wyjeżdżać z Dorset. Mam nadzieję, że jego przyjaciel z Folwarku Toynton zdążył go odwiedzić przed śmiercią. Jeśli chodzi o drugi problem, chyba nie bardzo mogę ci pomóc. Nasze doświadczenie w diecezji, gdzie – jak wiesz – szczególnie interesujemy się młodymi przestępcami, dowodzi, że zagwarantowanie mieszkania byłym więźniom – czy to w domu, czy w jakimś samowystarczalnym schronisku, o jakim myślisz – wymaga znacznie większego kapitału, niż posiadasz. Prawdopodobnie mógłbyś kupić mały domek, nawet przy dzisiejszych cenach, ale na początek potrzebowałbyś przynajmniej dwóch doświadczonych pracowników, całość zaś musiałbyś finansować, dopóki wszystko by się nie rozkręciło. Istnieją już jednak takie schroniska i organizacje, które z wdzięcznością przyjęłyby twoją pomoc. Z pewnością nie można lepiej spożytkować tych pieniędzy, jeśli zdecydowałeś – w co nie wątpię – że nie powinny one obecnie wspomóc Folwarku Toynton. Myślę, że bardzo rozsądnie postąpiłeś, zapraszając swego przyjaciela z policji. On na pewno udzieli ci właściwej rady."

Dalgliesh nieomal parsknął śmiechem. Oto ironiczne i jakże adekwatne rozwiązanie jego dylematu. A więc tak się wszystko zaczęło! W liście ojca Baddeleya nie kryło się nic złowrogiego, ksiądz nie wywęszył żadnej zbrodni, konspiracji, zabójcy. Po prostu biedny niewinny staruszek potrzebował jakiejś zawodowej porady na temat zakupu, wyekwipowania i zorganizowania schroniska dla zwolnionych z więzień młodocianych przestępców. Miał dziewiętnaście tysięcy funtów, a biorąc pod uwagę obecny stan na rynku handlu nieruchomościami i poziom inflacji, potrzebny byłby geniusz finansowy. On jednak napisał do policjanta, prawdopodobnie jedynego, jakiego znał. Napisał do eksperta od nagłych śmierci. Dlaczego nie? Dla ojca Baddeleya wszyscy policjanci byli w zasadzie jednakowi, znali się na przestępstwach i przestępcach; zajmowali się prewencją oraz wykrywaniem zbrodni. A ja, pomyślał Dalgliesh z goryczą, niczego nie zrobiłem. Ojciec Baddeley potrzebował profesjonalnej rady, a nie informacji, jak uporać się ze złem. W tym względzie miał własne, nieomylne wskazówki, w tej dziedzinie czuł się pewnie. Z jakiegoś powodu, niemal na pewno związanego z przeniesieniem tego młodego nieznanego pacjenta, Petera Bonningtona, zraził się do Folwarku Toynton. Chciał wiedzieć, jak inaczej może spożytkować swoje pieniądze. Tylko moja typowa arogancja pozwoliła mi sądzić, że pragnął ode mnie czegoś więcej.

Wsunął list do kieszeni i szedł dalej, od czasu do czasu zerkając na złożoną gazetę. Jedno z ogłoszeń rzuciło mu się w oczy tak wyraźnie, jakby ktoś je umieścił w ramce. Nazwy nie były obce.

Folwark Toynton. Zawiadamiamy wszystkich Przyjaciół,

że od dnia powrotu z Październikowej Pielgrzymki będziemy

częścią większej rodziny trustu Ridgewella. Proszę, byście

w tej ważnej chwili pamiętali o nas w swych modlitwach.

Ponieważ niestety nasza lista Przyjaciół zaginęła w wyniku

nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, upraszam wszystkich,

którzy chcą być z nami w kontakcie, o pilną wiadomość.

Wilfred Anstey, zarządca.

Oczywiście! Lista Przyjaciół Folwarku Toynton, w nie wyjaśniony sposób zagubiona po śmierci Grace Willison, te sześćdziesiąt osiem nazwisk, które Grace znała na pamięć. Stanął jak wryty pod ponurym niebem i jeszcze raz przeczytał notatkę. Ogarnęło go podniecenie, tak gwałtowne i namacalne jak ból brzucha czy nagły przypływ adrenaliny. Zrozumiał natychmiast, nabrał wręcz pewności, że złapał wreszcie koniec splątanego motka. Wystarczy pociągnąć delikatnie za ten jeden fakt, a nitka zacznie się w cudowny sposób rozplątywać.

Jeżeli Grace Willison została zamordowana, w co wierzył niezbicie pomimo wyników sekcji, to dlatego, że coś wiedziała. Musiała to być bardzo istotna informacja, taka, której nie posiadał nikt inny. Nie zabijało się przecież nikogo po to, by uciąć intrygujące, ale niegroźne podejrzenia co do tego, gdzie ojciec Baddeley przebywał owego popołudnia, gdy zginął Holroyd. Ksiądz był w Czarnej Wieży. Dalgliesh był tego świadom i mógł to udowodnić; Grace Willison zapewne też o tym wiedziała. Lecz rozszczepiona zapałka i zeznanie Grace razem wzięte niczego jeszcze nie dowodziły. Ponieważ ojciec Baddeley nie żył, można było najwyżej stwierdzić, że stary ksiądz powinien wspomnieć, iż widział, jak Julius Court przecina cypel. Dalgliesh już sobie wyobrażał pogardliwy sardoniczny uśmieszek Juliusa. Chory zmęczony staruszek siedział z książką przy wschodnim oknie. Któż może teraz udowodnić, że nie przespał tam paru dobrych godzin, zanim wrócił przez cypel do Folwarku Toynton, gdy tymczasem na plaży niewidoczna grupka ratowników zmagała się ze swym brzemieniem? Skoro ojciec Baddeley nie żyje, nie można uzyskać jego zeznania i żadna policja na świecie nie wznowi postępowania na podstawie takich słabych dowodów. Największą krzywdę Grace mogła sobie wyrządzić, jeśli komuś powiedziała, że Dalgliesh jest nie tylko rekonwalescentem w Toynton, ale żywi również pewne podejrzenia. To wyznanie mogło przechylić szalę wagi jej życia i śmierci. Jej osoba stała się niebezpieczna. Nie dlatego, że wiedziała, iż ojciec Baddeley siedział w Czarnej Wieży po południu dwunastego września, lecz ponieważ posiadała konkretną, cenną informację. Istniała tylko jedna lista Przyjaciół Folwarku Toynton, a Grace mogła ją przepisać z pamięci. Powiedziała to przy Juliusie. Spis można było podrzeć, spalić czy też zniszczyć w inny sposób. Lecz tylko w jeden sposób dało się wymazać owe sześćdziesiąt osiem nazwisk z pamięci tej słabiutkiej kobiety.

Dalgliesh przyspieszył kroku. Niemal zaczął zbiegać z cypla. Dziwnym trafem ból głowy zniknął, pomimo coraz cięższego nieba i nabrzmiałego burzowego powietrza. Należałoby zmienić metaforę, sprawdzoną, ale oklepaną. W tej pracy nieważny był ostatni, najłatwiejszy element układanki. Nie, chodziło raczej o ten jeden zaniedbywany, nieciekawy kawałeczek, który wsunięty na miejsce, nieoczekiwanie nadawał sens tak wielu innym rozrzuconym częściom składowym. Zwodnicze kolory, bezpostaciowe i złudne kształty nagle złączyły się po raz pierwszy w rozpoznawalny kontur gotowego obrazu.

Teraz, gdy ów element znalazł się na miejscu, należało poukładać pozostałe. Tymczasem trzeba zapomnieć o dowodach, wynikach sekcji i formalnych orzeczeniach po przeprowadzonym dochodzeniu; zapomnieć o dumie, strachu przed śmiesznością, o niechęci do angażowania się w tę sprawę. Należy wrócić do podstawowej zasady wyznawanej przez każdego detektywa, który zwęszył jakieś łotrostwo na swym poletku. Cui bono? Kto żył ponad stan? Kto posiadał więcej pieniędzy, niż dało się to logicznie wyjaśnić? W Folwarku Toynton byli dwaj tacy ludzie, a łączyła ich śmierć Holroyda. Julius Court i Dennis Lemer. Julius, który stwierdził, że jego odpowiedzią na Czarną Wieżę są pieniądze i wszystko, co można za nie dostać: piękno, rozrywki, przyjaciele, podróże. Jakim cudem spadek w wysokości trzydziestu tysięcy funtów, choćby najlepiej zainwestowany, umożliwiał mu życie na tak wysokiej stopie? Julius pomagał Wilfredowi w rachunkach i wiedział lepiej niż inni, w jak opłakanym stanie znajdują się finanse Folwarku Toynton. Sam nie jeździł nigdy do Lourdes, bo to impreza nie dla niego, lecz zawsze był w domku, by przygotować przyjęcie powitalne dla pielgrzymów. Julius tak wielkodusznie pomógł, gdy autobus z pacjentami miał kraksę, natychmiast pojawił się na miejscu, wszystko pozałatwiał, po czym kupił nowy, specjalnie zaadaptowany autokar, aby pielgrzymka uzyskała niezależność. Court dostarczył dowodów oczyszczających Dennisa Lernera z jakichkolwiek podejrzeń o zamordowanie Holroyda.

Dot stwierdziła, iż Julius czerpał korzyści z Folwarku Toynton. Dalgliesh przypomniał sobie tamtą scenę przy łożu śmierci Grace; wybuch Dot, niedowierzające spojrzenie Juliusa, a potem szybką kąśliwą ripostę. Być może wykorzystywał on to miejsce do czegoś więcej niż zaspokojenie wewnętrznej potrzeby sprawowania patronatu i okazywania hojności? Wykorzystanie Folwarku Toynton. Wykorzystanie pielgrzymki. Walka o to, aby przetrwał Folwark i pielgrzymka, bo zarówno jedno, jak i drugie było dla niego bardzo istotne.

A co z Dennisem Lernerem? Siedział w Folwarku Toynton, chociaż zarabiał tu mniej niż gdzie indziej, i pomimo to mógł opłacać pobyt matki w ekskluzywnym domu opieki. Dennis pokonał strach, by wdrapywać się na skały z Juliusem. Gdzie można lepiej porozmawiać w absolutnym odosobnieniu, nie wzbudzając niczyich podejrzeń? I jak dobrze się złożyło, że przetarta lina zniechęciła Wilfreda do wspinaczki. Dennis nigdy nie zrezygnował z pielgrzymki, nawet jeśli – jak to właśnie zdarzyło się dzisiaj – ledwie stal na nogach z powodu migreny. Dennis zarządzał dystrybucją kremu do rąk i talku. Większość pakunków przygotowywał sam.

Wyjaśniało to także śmierć ojca Baddeleya. Dalgliesh nie mógł uwierzyć, iż jego przyjaciel stracił życie, by nie wyszło na jaw, że nie widział Juliusa na cyplu tego popołudnia, kiedy zginął Holroyd. Ponieważ staruszek nie miał żadnego konkretnego dowodu, iż nie zdrzemnął się na chwilkę przy oknie, oskarżenie Juliusa o kłamstwo byłoby kłopotliwe i nieprzyjemne, choć niegroźne. Lecz jeśli śmierć Holroyda stanowiła część szerzej zakrojonego i bardziej złowrogiego spisku? Wówczas konieczne stało się wyeliminowanie – i to bez wysiłku! – upartego, inteligentnego i zawsze obecnego obserwatora, którego nie dało się uciszyć w żaden inny sposób, jeśli zwęszył obecność zła. Ojca Baddeleya zabrano do szpitala, zanim dotarła do niego wieść o śmierci Holroyda. Gdy się wszakże dowiedział, uzmysłowił sobie z pewnością znaczenie tego, czego w tak oczywisty sposób nie udało mu się spostrzec. Musiał podjąć działania. I zrobił to. Zadzwonił do Londynu, pod numer znaleziony w książce telefonicznej. Umówił się na spotkanie z mordercą.

Dalgliesh maszerował szybko, minął Chatę Nadziei i skierował się niemal instynktownie do Folwarku Toynton. Pchnął ciężkie frontowe drzwi. Znów poczuł nieco onieśmielający ostry zapach, maskujący posępniejszą, mniej przyjemną woń. Było tak ciemno, że od razu musiał włączyć światło. Korytarz rozbłysnął jak ekran po zakończonym filmie. Podłoga w czamo-białą kratkę przypominała gigantyczną pustą szachownicę, na której dopiero należało poustawiać figury.

Mijał puste pokoje i po kolei zapalał światła. Zrobiło się bardzo jasno. Przechodząc dotykał stołów i krzeseł, jakby drewno stanowiło talizman. Rozglądał się uważnie wokół; niepewny podróżnik, który wraca nieoczekiwanie do opustoszałego domu. A jego umysł wciąż przestawiał fragmenty łamigłówki. Atak na Ansteya, ostatnia i najniebezpieczniejsza próba w Czarnej Wieży. Sam Wilfred zakładał, iż chodziło o zastraszenie go, by sprzedał majątek. Załóżmy jednak, że cel był inny, nie zlikwidowanie Folwarku Toynton, a raczej zapewnienie mu przyszłości. Jeśli wziąć pod uwagę kurczące się szybko zasoby Ansteya, jedynym wyjściem było przekazanie majątku organizacji silnej finansowo i o ustalonej reputacji. Wilfred rzeczywiście nie sprzedał majątku. Ten ostatni najgroźniejszy atak przekonał go, że zamach nie mógł być dziełem pacjenta, że jego marzenie nie prysło. Oddał więc swój majątek. Folwark Toynton będzie nadal istniał. Pielgrzymki również się nie skończą. Czy właśnie o to chodziło mordercy, który doskonale zdawał sobie sprawę z niewesołej sytuacji finansowej domu?

Wyjazd Holroyda do Londynu. Nie ulegało wątpliwości, że czegoś się wówczas dowiedział. Uzyskał informację, dzięki której wrócił do Folwarku Toynton podekscytowany i wesoły. Czy owa wiadomość stanowiła dla kogoś zagrożenie? Dalgliesh zakładał, iż Holroyd dowiedział się czegoś od swojego prawnika, może o własnym stanie finansów albo o położeniu rodziny Ansteyów. Jednak wizyta u prawnika nie była głównym celem wyprawy. Holroyd i Hewsonowie odwiedzili też Szpital Świętego Zbawiciela, w którym leczono Ansteya. Nie tylko pojechali z Holroydem do konsultanta w dziedzinie medycyny fizycznej, lecz odwiedzili też szpitalne archiwum. Cóż to Maggie powiedziała, gdy spotkała Dalgliesha po raz pierwszy? “Nigdy nie pofatygował się, by wrócić do Szpitala Świętego Zbawiciela, więc nie mogli sobie zapisać jego cudownego wyleczenia na własne konto. Wielka szkoda, bo byłby to niezły dowcip." Załóżmy, że Holroyd dowiedział się o czymś w Londynie, nie bezpośrednio, ale od Maggie Hewson, która mogła mu coś wyznać podczas jednej z tych samotnych chwil na krawędzi urwiska. Pamiętał słowa Maggie Hewson:

– Mówiłam, że nie powiem. Lecz jeśli mnie będziesz dalej tym męczył, mogę zmienić zdanie. – A potem: – I co by się stało? Przecież nie był głupi. Wiedział, że coś jest nie tak. A teraz już nie żyje, i kwita!

Ojciec Baddeley nie żył. Holroyd również. Maggie także. Czy istniał jakiś szczególny powód, by Maggie musiała umrzeć i to właśnie w tym czasie?

Zbyt szybko kroczył naprzód. Wszystko wciąż pozostawało w sferze domysłów i czystej spekulacji. To prawda, że jego teoria łączyła fakty, lecz nie miał nic przekonującego na jej potwierdzenie. Wciąż nie mógł udowodnić, że któryś ze zgonów w Folwarku Toynton był rezultatem morderstwa. Jeden fakt za to nie ulegał wątpliwości. Jeśli Maggie została zabita, to w jakiś sposób skłoniono ją, żeby przyłożyła ręki do własnej śmierci.

Nagle zdał sobie sprawę, że słyszy delikatne bulgotanie. Poczuł też od strony kuchni kwaśny zapach tłuszczu i gorącego mydła. Pomieszczenie cuchnęło jak wiktoriańska pralnia. Ceber ze ściereczkami podgrzewał się na staromodnym piecyku gazowym. W rozgardiaszu przygotowań do wyjazdu Dot Moxon najwyraźniej zapomniała o zakręceniu gazu. Szare płótno falowało nad ciemnym cuchnącym osadem, płytkę gazową pstrzyły strzępy zaschłej piany. Dalgliesh wyłączył gaz i ściereczki opadły w mroczną kipiel. Wraz z ostatnim pyknięciem płomyka gazu cisza pogłębiła się; miał wrażenie, że oto zlikwidował ostatni dowód ludzkiej egzystencji.

Przeszedł do pracowni. Pulpity pokrywała warstwa kurzu. Dostrzegł zarysy rzędów plastikowych butelek i puszek z talkiem. Należało go przesiać i zapakować. Popiersie Ansteya, dzieło Henry'ego Carwardine'a, stało nadal na drewnianym cokole. Przykryto je białą plastikową torbą związaną wokół szyi czymś, co przypominało stary krawat Carwardine'a. Wrażenie było wręcz piorunujące; niewyraźne rysy pod przezroczystym całunem; puste oczodoły, chudy nos wypychający cienki plastik. Równie przerażająca mogła być tylko odcięta głowa.

W pokoiku na tyłach przybudówki biurko Grace Willison wciąż znajdowało się pod północnym oknem, a maszynę do pisania przykrywał szary futerał. Dalgliesh otworzył szuflady. Zgodnie z jego oczekiwaniami wszystko leżało na swoim miejscu, papier z nagłówkiem Folwarku Toynton, koperty ułożone według wielkości, taśmy do maszyny, ołówki, gumki, kalka w pudełku, całe strony perforowanych nalepek, na których Grace wypisywała adresy i nazwiska Przyjaciół Domu. Zniknęła jedynie oprawiona lista tych nazwisk, sześćdziesiąt osiem adresów, z czego jeden w Marsylii. W tej właśnie książce i w pamięci panny Willison kryło się główne ogniwo w łańcuchu chciwości i śmierci.

Heroina wędrowała z daleka, zanim w Folwarku Toynton pakowano ją na dno puszki z talkiem. Dalgliesh wyobrażał sobie każdy etap tej podróży tak wyraźnie, jakby sam ją odbywał. Pola makowe na Wyżynie Anatolijskiej, pękate makówki, z których spływa mleczny sok. Tajne przetwarzanie surowego opium w nie oczyszczoną morfinę, jeszcze zanim towar opuszczał wzgórza. Długa podróż karawaną mułów, pociągami, samochodami lub drogą powietrzną ku Marsylii, będącej jednym z głównych portów dystrybucyjnych na świecie. Przerabianie na czystą heroinę w dziesiątkach tajnych laboratoriów. Następnie umówione spotkanie pośród tłumów w Lourdes, może podczas mszy, paczuszka szybko zostaje wetknięta w odpowiednie dłonie. Detektyw przypomniał sobie, jak owego pierwszego wieczora w Toynton pchał fotel Henry'ego Carwardine'a przez cypel. Grube gumowe rączki wózka obracały się w jego dłoniach. Cóż prostszego, jak odkręcić jeden uchwyt, wsunąć do rurki niewielką plastikową torebkę, a przytrzymujący ją sznureczek przymocować od wewnątrz taśmą. Cała ta operacja nie trwałaby nawet minuty. Możliwości było w bród. Philby nie jeździł na pielgrzymki. W takim razie Dennis Lerner odpowiadał za fotele. Dla przemytnika narkotyków nie ma bezpieczniejszego sposobu przejścia przez komorę celną niż uczestnictwo w otoczonej szacunkiem pielgrzymce. Późniejsze działania byłyby równie proste. Dostawcy musieli z góry wiedzieć o dacie każdej pielgrzymki, a klientów i dystrybutorów należało powiadamiać o przybyciu kolejnej dostawy. Najłatwiej uczynić to dzięki niewinnemu biuletynowi szacownego towarzystwa dobroczynnego, biuletynowi, który Grace Willison tak sumiennie wysyłała co kwartał.

I te zeznania Juliusa przed francuskim sądem, dające alibi mordercy. Czyżby uległ szantażowi, może nie była to zapłata za wykonane usługi, ale zaliczka za przysługi w przyszłości? Możliwe, iż Julius, zgodnie z tym, co sugerował informator Billa Moriarty'ego, zapewnił Michonnetowi alibi tylko po to, by ku swej perwersyjnej satysfakcji wywieść w pole francuską policję, zapewnić sobie wdzięczność potężnej rodziny i wprawić swych przełożonych w ogromne zakłopotanie? Nie da się tego wykluczyć. Być może nie oczekiwał ani nawet nie chciał żadnej innej nagrody. A jeśli taką nagrodę zaproponowano? Jeżeli zasugerowano mu taktownie, że mógłby otrzymywać pewną ściśle ograniczoną ilość danego towaru, gdy znajdzie sposób na przemycenie go do Anglii? Czy potrafiłby oprzeć się pokusie, którą dawał Folwark Toynton z pielgrzymką co sześć miesięcy?

Wszystko to było łatwe, proste i bezpieczne, a w dodatku niewiarygodnie opłacalne. Ile kosztowała w tej chwili nielegalna heroina? Jakieś cztery tysiące funtów za uncję. Julius nie musiał bawić się w hurt ani zbytnio komplikować procedury dystrybucyjnej. Wystarczył jeden, może dwóch zaufanych agentów i był zabezpieczony finansowo na całe życie. Jeśli za każdym razem sprowadził dziesięć uncji, mógł za to kupić tyle piękna i rozrywek, ile dusza zapragnie. Teraz, po przejęciu majątku przez trust Ridgewella, przyszłość była zapewniona. Dennis Lerner utrzyma stanowisko. Pielgrzymki nie przestaną jeździć do Lourdes. Można będzie nawet wykorzystać inne domy, gdyż dojdą nowe pielgrzymki. Lerner był całkowicie w jego rękach. Nawet jeśli biuletyn nie będzie się ukazywać, a Dom przestanie pakować i rozsyłać kremy i talk, strumień heroiny nadal popłynie. Sprawa zawiadomień i dystrybucji nie przedstawiała większych kłopotów organizacyjnych w porównaniu z pierwszorzędnym problemem bezpiecznego przerzutu narkotyku przez port – solidnie i regularnie.

Jak dotąd Dalgliesh nie posiadał dowodu. Lecz jeśli ma rację, to przy odrobinie szczęścia uzyska go za trzy dni. Mógłby już teraz zadzwonić na miejscową policję i spokojnie zlecić jej skontaktowanie się z oddziałem centralnej kontroli narkotyków, a także zatelefonować do inspektora Daniela i umówić się na spotkanie w drodze powrotnej do Londynu. Przede wszystkim jednak musiał działać dyskretnie. Nie może wzbudzać podejrzeń. Wystarczyłby przecież jeden telefon do Lourdes, by odwołać dostawę, a on zostałby znów z nie uporządkowanymi podejrzeniami, zbiegami okoliczności i bezpodstawnymi zarzutami.

Pamiętał, że najbliższy aparat telefoniczny znajduje się w jadalni. Miał wyjście na miasto i przedłużenie na inne pomieszczenia. Kiedy detektyw podniósł słuchawkę, nie usłyszał sygnału. Jak zwykle w takim momencie, zdenerwował się, ponieważ urządzenie, które powinno działać, okazało się bezużyteczną masą plastiku i metalu. Dalglieshowi przyszło do głowy, że dom z zepsutym telefonem wydaje się zawsze bardziej odcięty od świata niż ten, w którym w ogóle nie ma telefonu. Właściwie dlaczego linia nie działała? Zresztą czy miało to jakieś znaczenie? W końcu detektyw zaraz wyruszy w drogę i możliwe, że zastanie inspektora Daniela na posterunku policji. W tym stadium, kiedy jego teoria była zaledwie przypuszczeniem, wolał nie rozmawiać z nikim innym. Odłożył słuchawkę. Nagle od strony drzwi usłyszał głos:

– Jakieś kłopoty, komendancie?

Julius Court musiał stąpać po domu cicho jak kot. Teraz stal oparty lekko o futrynę, a obie ręce trzymał w kieszeniach marynarki. Złudzenie spokoju było fałszywe. Julius stał gotów do natychmiastowego skoku. Twarz nad wysokim, zrolowanym kołnierzem swetra przypominała czaszkę albo rzeźbę, muskuły napinały się pod zaczerwienioną skórą. Court nawet nie mrużył błyszczących czujnych oczu. Patrzył na Dalgliesha z miną hazardzisty, który obserwuje toczące się kości.

Detektyw odparł spokojnie:

– Chyba telefon jest zepsuty. Nie szkodzi. Zrobię gospodyni niespodziankę.

– Czy często włóczy się pan po cudzych domach, by przeprowadzać prywatne rozmowy? Główny telefon jest w portierni. Nie zauważył pan?

– Wątpię, czy miałbym tam więcej szczęścia.

Spoglądali po sobie, cisza zaś stawała się coraz bardziej nieznośna. Dalgliesh z drugiego końca pokoju czytał w myślach przeciwnika, jakby je ktoś wyraźnie zaznaczył na grafiku, gdzie czarna strzałka wędruje zgodnie z kierunkiem podejmowanych decyzji. Nie było tu wewnętrznej walki, a jedynie proste rozważanie możliwości. Gdy wreszcie Julius wyjął rękę z kieszeni, Dalgliesh niemal odetchnął z ulgą. Zauważył lufę ługera. Kości zostały rzucone. Teraz już nie mogło być mowy o powrocie, udawaniu, niepewności.

– Nie ruszaj się – powiedział cicho Julius – jestem świetnym strzelcem. Siadaj przy stole. Ręce na blat. Teraz mi powiesz, jak mnie rozpracowałeś. Zakładam, że to uczyniłeś. Jeśli nie, przeliczyłem się. W tej chwili i tak musisz zginąć, ja zaś zadaję sobie mnóstwo trudu, więc byłoby nam obu przykro na wieść, że to właściwie niepotrzebne.

Lewą ręką Dalgliesh wyciągnął z kieszeni list ojca Baddeleya i pchnął go przez stół.

– To cię zainteresuje. Przyszło dziś rano pod adres ojca Baddeleya.

Szare oczy nawet nie drgnęły.

– Przykro mi. List na pewno jest fascynujący, ale akurat mam inne sprawy na głowie. Sam go odczytaj.

– Wyjaśnia, dlaczego chciał się ze mną spotkać. Nie musiałeś pisać tamtego anonimu. Niepotrzebnie też niszczyłeś dziennik. Jego dylemat nie dotyczył ciebie. I w ogóle, po co go zabijałeś? Był w wieży podczas śmierci Holroyda; doskonale zdawał sobie sprawę, że nie spał i że ciebie nie było wówczas na cyplu. Lecz czy ta wiedza była na tyle niebezpieczna, że musiałeś go wykończyć?

– Owszem, w przypadku Baddeleya była groźna. Stary miał jakiś dziwny instynkt w sprawach, które określał złem. To oznaczało, że wykazywał głęboko zakorzenioną nieufność w stosunku do mnie; szczególnie niepokoił go mój wpływ na Dennisa. Odgrywaliśmy swego rodzaju prywatną komedyjkę, na takim poziomie, który raczej nie znalazłby uznania Policji Metropolitalnej. Mogło się to zakończyć tylko w jeden sposób. Na trzy dni przed wyjściem ze szpitala Baddeley zadzwonił do mojego londyńskiego mieszkania i poprosił, abym go odwiedził dwudziestego szóstego września po dziewiątej. Poszedłem przygotowany. Jadąc z Londynu, zostawiłem mercedesa w tej kotlince za kamiennym murem przy nabrzeżnej drodze. Kiedy wszyscy jedli kolację, zabrałem jeden z habitów wiszących w portierni. Następnie udałem się do Chaty Nadziei. Gdyby mnie ktoś zobaczył, musiałbym zmienić plan. Nikt mnie jednak nie widział. Stary siedział sam przy wygasającym kominku i czekał na mnie. Myślę, że już w dwie minuty po moim wejściu uświadomił sobie, że go zabiję. Gdy przyłożyłem mu plastik do twarzy, nawet nie mrugnął. Zwróć uwagę – plastik. Nie zostawia w nozdrzach i tchawicy żadnych zdradliwych nitek. Zresztą ten biedny głupek Hewson i tak niczego by nie zauważył. Dziennik Baddeleya leżał na stole. Zabrałem go na wszelki wypadek, bo stary mógł zapisać coś obciążającego. Słusznie uczyniłem. Baddeley miał okropny zwyczaj dokładnego notowania, gdzie był i kiedy. Lecz nie włamywałem się do sekretarzyka. Nie musiałem. Tym drobnym przewinieniem możesz obarczyć Wilfreda. Na pewno bardzo mu zależało, żeby jak najszybciej zobaczyć testament. Przy okazji, nie znalazłem twojej pocztówki i podejrzewam, że Wilfred też dalej nie grzebał, gdy tylko znalazł testament. Stary na pewno ją podarł. Nie przywiązywał wagi do takich drobiazgów. Potem wróciłem i przespałem się trochę w samochodzie. Następnego ranka wróciłem na londyńską szosę i przyjechałem tu, gdy wszystko się uspokoiło. Zauważyłem w dzienniku, że stary zaprosił A.D. z wizytą i że ten ktoś ma przyjechać pierwszego października. Trochę mnie to zdziwiło. Baddeley nie miewał gości. Na wszelki wypadek podłożyłem anonim, ponieważ nie wiedziałem, czy Baddeley nie zwierzył się komuś ze swych problemów. Muszę przyznać, że nieco mnie zmartwiło, iż tajemniczym A.D. jesteś ty, mój drogi komendancie. Gdybym o tym wiedział, działałbym z nieco większą finezją.

– A stuła? Po co miał ją na sobie?

– Powinienem był ją zdjąć, lecz przecież nie można o wszystkim pamiętać. Otóż nie wierzył, że kryję Dennisa z czystej sympatii albo że chcę oszczędzić zmartwień Wilfredowi. Za dobrze mnie znał. Kiedy mnie oskarżył o korumpowanie Dennica i o wykorzystywanie Toynton dla własnych celów, powiedziałem, że wyznam prawdę i chcę się wyspowiadać. Musiał podejrzewać w głębi duszy, iż to oznacza jego śmierć, a ja zabawiam się tylko jego kosztem. Nie mógł jednak ryzykować. Gdyby nie potraktował mnie poważnie, całe jego życie pachniałoby hipokryzją. Wahał się może dwie sekundy, po czym założył stułę na szyję.

– I nie dał ci nawet tej satysfakcji, że w jego oczach dostrzegłeś błysk strachu?

– O nie! Po co miałby to czynić? W jednym byliśmy podobni. Nie i baliśmy się śmierci. Nie wiem, co Baddeley sobie wyobrażał, gdy po raz ostatni uczynił ów archaiczny znak krzyża, ale bez względu na to, gdzie zmierzał po śmierci, nie dostrzegał tam nic strasznego. Tak jak ja. Domyślam się, co czeka mnie po śmierci. Nicość. Strach przed nią nie miałby sensu. Ja nie jestem taki nierozsądny. Kiedy się całkowicie pokonało strach przed tym, co nastąpi po odejściu z tego świata, wszystkie inne obawy są bez znaczenia. Nic cię nie może pokonać. Trzeba tylko mieć pod ręką środek do zadania śmierci. Wtedy jest się odpornym na wszystko. Przepraszam, że w moim przypadku musi to być rewolwer. Zdaję sobie sprawę, że w tej chwili wyglądam melodramatycznie i wręcz śmiesznie. Lecz wątpię, bym mógł zadać sobie śmierć w inny sposób. Utopić się? Walczyć z naporem wody? Tabletki? A nuż jakiś cymbał mnie odratuje? Zresztą boję się tej strefy cienia między życiem a śmiercią. Nóż? Jest paskudny i zawodny. Mam tu trzy naboje, Dalgliesh. Jeden dla ciebie i na wszelki wypadek dwa dla mnie.

– Skoro ktoś handluje śmiercią, to na pewno lepiej się do niej przyzwyczaić.

– Każdy, kto zażywa mocnych narkotyków, chce umrzeć. Wiesz o tym równie dobrze jak ja. Ten sposób sprawia innym najmniej kłopotów i przysparza największych zysków. Narkomani natomiast, przynajmniej na początku, mają mnóstwo przyjemności.

– A Lerner? Przypuszczam, że opłacałeś pobyt jego matki w domu opieki. Ile to wynosi, dwieście funtów na miesiąc? Tanio go kupiłeś. Tak czy owak, przecież musiał orientować się, co przywozi.

– I znowu przywiezie, za trzy dni. I dalej będzie to robił. Powiedziałem mu, że to kanabis, zupełnie nieszkodliwy narkotyk, tylko przeczulony rząd postanowił go nie dopuścić do obrotu, mimo iż moi przyjaciele z Londynu lubią kanabis i chętnie sporo zań zapłacą. Woli mi wierzyć. Zna prawdę, ale nawet sam przed sobą się do tego nie przyzna. To rozsądna, mądra i konieczna forma zwodzenia samego siebie. Zresztą tylko dlatego żyjemy. Przecież twoja robota jest równie brudna i ty zdajesz sobie z tego sprawę; oszuści ścigają oszustów, wiesz też, że pracując w ten sposób, marnujesz swoją inteligencję. Gdybyś się jednak do tego przyznał, nie osiągnąłbyś większego spokoju ducha. Jeślibyś nawet rzucił to zajęcie i tak byś nie ujawnił, że czynisz to z tego właśnie powodu. Czy zamierzasz rzucić pracę? Przynajmniej odniosłem takie wrażenie.

– To dowodzi pewnej spostrzegawczości. Miałem taki zamiar, ale już zmieniłem zdanie.

Dalgliesh nie miał pojęcia, kiedy i dlaczego zrodziła się jego decyzja pozostania w zawodzie. Była ona zapewne równie irracjonalna, jak i wcześniejsza o porzuceniu posady. Nie było to bynajmniej zwycięstwo. Raczej porażka. Jeśli przeżyje, będzie miał dość czasu, by przeanalizować przebieg owego osobistego konfliktu. Człowiek żyje i umiera tak, jak musi, czego dowodzi przykład ojca Baddeleya. Usłyszał rozbawiony głos Juliusa:

– Szkoda. Skoro to jednak jest twoja ostatnia praca, może mi powiesz, jak rozwiązałeś tę zagadkę.

– Czy mamy czas? Nie zamierzam spędzać ostatnich pięciu minut życia na opowiadaniu o swojej zawodowej niekompetencji. Mnie to nie da żadnej satysfakcji, a nie widzę powodu, dla którego miałbym zaspokajać twoją ciekawość.

– Racja. Myślałem, że to w twoim interesie. Czy nie powinieneś grać na zwłokę? Poza tym, jeśli opowieść będzie fascynująca, mogę się zdekoncentrować, a ty zdołasz się na mnie rzucić albo pchnąć krzesło, lub zastosować inną sztuczkę, której was uczą, byście wiedzieli, jak się zachować w takich sytuacjach. Ewentualnie ktoś nadejdzie, a może nawet zmienię decyzję.

– Poważnie?

– Nie.

– To może ty zaspokoisz moją ciekawość. Domyślam się, w jaki sposób zginęła Grace Willison. Zabiłeś ją tak jak ojca Baddeleya, gdy uznałeś, że robię się zbyt podejrzliwy. Znała na pamięć listę Przyjaciół, a ta zawierała również adresy twoich dystrybutorów. Lecz dlaczego musiała umrzeć Maggie Hewson?

– Ponieważ coś wiedziała. Nie zgadłeś co? Przeceniłem cię. Uświadomiła sobie, że cud Wilfreda był jedynie złudzeniem. Zawiozłem Hewsonów i Victora do Londynu na spotkanie z lekarzem w Szpitalu Świętego Zbawiciela. Eric i Maggie poszli do szpitalnego archiwum, by przejrzeć kartę Wilfreda. Sądzę, że pragnęli tylko zaspokoić naturalną zawodową ciekawość. Dowiedzieli się, że nigdy nie chorował na stwardnienie rozsiane. Jego ostatnie badania wykazały błędną diagnozę. Cierpiał jedynie na paraliż histeryczny. Chyba cię zaszokowałem, drogi komendancie. Jesteś przecież pseudonaukowcem, prawda? Pewnie trudno ci uwierzyć, że medycyna może się mylić.

– Ależ skąd. Wierzę w możliwość postawienia błędnej diagnozy.

– Wilfred chyba nie podziela twojego zdrowego sceptycyzmu. Ponieważ nie wrócił do szpitala na kontrolę, nikt nie zadał sobie trudu, by mu napisać o tej drobnej pomyłce. Bo i po co? Lecz Hewsonowie nie potrafili zachować tej wiadomości dla siebie. Powiedzieli najpierw mnie, a później Maggie zdradziła ów sekret Holroydowi. Prawdopodobnie już w drodze powrotnej do Toynton domyślał się, że coś nie gra. Próbowałem przekupić ją whisky, żeby zachowała tę informację dla siebie… naprawdę wierzyła w moje przywiązanie do Wilfreda… i wszystko szło dobrze, dopóki on nie wykluczył jej z podejmowania decyzji co do przyszłości Domu. Wściekła się. Oznajmiła mi, że planuje pójść tam podczas ostatniej sesji po medytacji i publicznie wyjawić prawdę. Nie mogłem tak ryzykować. Był to akurat jedyny fakt, który mógłby skłonić Wilfreda do sprzedania majątku. Nie doszłoby do przekazania Folwarku trustowi Ridgewella. A Folwark Toynton i pielgrzymki muszą trwać.

– Wcale jej nie zależało na wywołaniu skandalu, który wynikłby wskutek jej rewelacji, zatem bez trudu przekonałem ją, iż powinna opuścić Folwark Toynton. Kiedy wszyscy będą zmagać się z jej nowinami, ona ucieknie ze mną do Londynu. Zaproponowałem, by zostawiła dwuznaczny list, który mógłby być odczytany jako groźba popełnienia samobójstwa. Mogłaby wrócić do Toynton, jeśli zechce i kiedy zechce. Zobaczy, jak Eric zachowuje się w roli domniemanego wdowca. Ten teatralny gest przemawiał do naszej drogiej Maggie. Mogła wyrwać się z miejsca, gdzie jej sytuacja była niepewna, przysporzyć mnóstwa zmartwień i kłopotów Wilfredowi oraz Ericowi, a sobie zapewnić darmowe wakacje w moim londyńskim mieszkaniu. Nęciła ją również perspektywa mocnych wrażeń, jeśli postanowiłaby tu kiedyś wrócić. Nawet na ochotnika przyniosła linę. Piliśmy do chwili, gdy była zbyt zamroczona, aby mnie o cokolwiek podejrzewać, lecz wciąż dość trzeźwa, by pisać list. Ostatnie nabazgrane linijki z aluzją do Czarnej Wieży to oczywiście mój wkład.

– To dlatego wzięła kąpiel i się wystroiła.

– Oczywiście. Ubrała się odświętnie, by dokonać efektownego wejścia do Folwarku Toynton, a także – śmiem twierdzić – żeby zrobić wrażenie na mnie. Z zadowoleniem skonstatowałem, że w jej oczach zasługiwałem na czystą bieliznę i pomalowane paznokcie u stóp. Właściwie nie wiem, jak wyobrażała sobie nasze życie po przyjeździe do Londynu. Droga Maggie nigdy nie była realistką. To, że zapakowała środki antykoncepcyjne, świadczy raczej o optymizmie niż dyskrecji. Może i miała swoje plany. W każdym razie przepełniała ją radość na samą myśl, że wyjedzie z Toynton. Wierz mi, umarła szczęśliwa.

– Przed wyjściem z chaty nadałeś sygnał świetlny.

– Musiałem mieć jakiś pretekst, by wrócić i znaleźć ciało. Sądziłem, że należy nadać temu jakieś pozory rzeczywistości. Ktoś mógł akurat wyglądać przez okno i potwierdzić potem moją wersję. Nie spodziewałem się jednak, że to będziesz ty. Zamarłem, kiedy cię tam zastałem i zobaczyłem, jak zawzięcie bawisz się w harcerzyka. Szczególnie że najwidoczniej uparłeś się, aby przywrócić życie temu ciału.

Chyba tak samo się przestraszył, pomyślał Dalgliesh, gdy znaleźli Wilfreda niemal uduszonego dymem. Ani wówczas, ani po śmierci Maggie nie było nic fałszywego w przerażeniu Juliusa. Zapytał:

– A czy Holroyd został zepchnięty z urwiska też po to, żeby nic nie mógł powiedzieć? Julius roześmiał się:

– Teraz się ubawisz, to cudowna ironia losu. Nawet nie wiedziałem, że Maggie wyklepała wszystko Holroydowi, dopóki – już po jego śmierci – tego mi nie powiedziała. A Dennis Lerner w ogóle nic nie wiedział. Holroyd zaczął mu jak zwykle dokuczać. Dennis nawet już do tego przywykł i po prostu odsunął się ze swoją książką. Wtedy Holroyd zaczął go dręczyć w sposób bardziej wyrafinowany. Krzyczał na Dennisa. Pytał, jak Wilfred zareagowałby na wieść o tym, że jego cenne pielgrzymki są fałszerstwem, a cały Folwark Toynton polega na oszustwie. Kazał Dennisowi dobrze wykorzystać następną pielgrzymkę, gdyż z pewnością będzie ona ostatnią. Dennis przeraził się; doszedł do wniosku, że Holroyd wie o przemycie narkotyków. Nawet sobie nie zadał pytania, skąd, u diabła, Holroyd mógłby cokolwiek wiedzieć. Później powiedział mi, że nie pamięta, jak wstał, zwolnił hamulce i pchnął fotel. Lecz – rzecz jasna – uczynił to. Nikt inny nie mógł tego zrobić. Gdyby fotel nie został mocno pchnięty, nie upadłby tak daleko od krawędzi urwiska. Byłem pod nimi na plaży, kiedy Holroyd spadał. Zawsze mnie irytowało, że nikt mi nawet nie może okazać współczucia. W końcu byłem świadkiem okropnej sceny – Holroyd roztrzaskał się jakieś dwadzieścia jardów ode mnie. Mam nadzieję, że choć ty teraz okażesz spóźnione współczucie.

Dalgliesh doszedł do wniosku, że to morderstwo musiało być na rękę Juliusowi przynajmniej z dwóch powodów. Usuwało Holroyda wraz z jego niebezpieczną wiedzą oraz całkowicie oddawało Dennisa w jego władzę.

– I pozbyłeś się tych dwóch bocznych części wózka, gdy Lerner sprowadzał pomoc? – zapytał.

– Wyniosłem je jakieś pięćdziesiąt jardów dalej i wrzuciłem do głębokiej szczeliny między skałami. Wówczas uważałem, że w bardzo rozsądny sposób utrudniam śledztwo. Bez hamulców nikt nie mógł stwierdzić, że to nie był wypadek. Potem doszedłem do wniosku, że trzeba je było zostawić w spokoju. Uznano by, że Holroyd sam się zabił. Właściwie tak było. Nawet przekonałem o tym Dennisa.

– Co teraz zrobisz? – zapytał Dalgliesh.

– Poczęstuję cię kulką w głowę, schowam ciało w twoim samochodzie, a następnie gdzieś cię wywiozę. Wiem, że to banalny sposób morderstwa, ale podobno skuteczny.

Dalgliesh roześmiał się. Ze zdziwieniem zauważył, że śmiech zabrzmiał niemal spontanicznie.

– Czy mam rozumieć, że chcesz jechać około sześćdziesięciu mil w charakterystycznym samochodzie z ciałem zamordowanego komendanta policji metropolitalnej w bagażniku – i to w jego własnym bagażniku? Ten i ów z moich znajomych, którzy odsiadują wyroki w najpilniej strzeżonych oddziałach więzień w Parkhurst i Durham, z pewnością będzie podziwiał twój tupet, chociaż prawdopodobnie w niewielkim stopniu ucieszy ich twoje towarzystwo. To kłótliwi i niekulturalni osobnicy. Chyba nie będziecie mieli ze sobą zbyt wiele wspólnego.

– Zaryzykuję. W każdym razie ty będziesz martwy.

– Oczywiście. Podobnie jak ty, z chwilą gdy pocisk wejdzie w moje ciało, chyba że uznajesz dożywocie za życie. Nawet jeśli spróbujesz odcisnąć na spuście moje palce, domyśla się, iż zostałem zamordowany. Nie należę do typu samobójców, trudno również uwierzyć, że pojechałbym gdzieś głęboko w las i chaszcze, by sobie strzelić w łeb. A prokurator każe laborantom stanąć na głowie i coś znaleźć.

– O ile odnajdą twoje ciało. Kiedy cię w ogóle zaczną szukać? Może za trzy tygodnie?

– Nie ma obawy, odnajdą. Jeśli ci się wydaje, że potrafisz wyszukać odpowiednie miejsce, by porzucić samochód z moimi zwłokami, oni także je znajdą. Nie myśl, że policja nie potrafi czytać map topograficznych. A jak zamierzasz tu wrócić? Wsiąść do pociągu w Bournemouth albo Winchester? Autostopem, wynajętym rowerem? Czy też na piechotę w nocy? Nie możesz pojechać do Londynu pociągiem i udawać, że wsiadłeś w Wareham. To mała stacyjka i jesteś tam znany. W tę stronę lub w drodze powrotnej ktoś cię zapamięta.

Julius zastanawiał się przez chwilę.

– Oczywiście, masz rację. W takim razie zostaje urwisko. Muszą cię wyłowić z morza.

– Z przestrzeloną głową? Chyba że oczekujesz, iż przestąpię krawędź urwiska, by ci ułatwić morderstwo? Możesz spróbować użyć siły, oczywiście, ale wtedy musiałbyś się do mnie zbliżyć na niebezpieczną odległość. Trudno przewidzieć, kto zwyciężyłby w walce wręcz. Chyba nie chciałbyś spaść razem ze mną? Lecz jeśli znajdą moje ciało i ten pocisk, będzie po tobie. Pamiętaj, że trop zaczyna się tutaj. Ostatnio widziano mnie, gdy odjeżdżał autobus, a prócz nas dwóch nie ma tu nikogo.

W tym momencie równocześnie usłyszeli trzaśniecie drzwi od głównego wejścia. Po tym dźwięku, głośnym jak strzał, rozległo się człapanie. Ktoś nadchodził od strony frontowego korytarza.

III

– Tylko krzyknij – powiedział szybko Julius – a zabiję was obu. Stań na lewo od drzwi.

Kroki dochodzące ze strony korytarza brzmiały teraz nienaturalnie głośno w martwej ciszy. Obaj mężczyźni wstrzymali oddech. W drzwiach stanął Philby.

Natychmiast zauważył rewolwer. Jego oczy rozszerzyły się. Zamrugał gwałtownie. Skierował spojrzenie na obu mężczyzn. Po chwili odezwał się ochrypłym głosem, niemal przepraszająco. Zwrócił się bezpośrednio do Dalgliesha, jak dziecko tłumaczące się z jakiejś psoty:

– Wilfred odesłał mnie wcześniej. Dot wydawało się, że nie wyłączyła gazu.

Znów spojrzał na Juliusa. Tym razem w jego oczach pojawiło się nie ukrywane przerażenie.

– Nie! – zawołał. W tej samej chwili Court wypalił. Huk wystrzału, chociaż spodziewany, brzmiał niewiarygodnie głośno. Philby zesztywniał, zachwiał się i runął do tyłu jak ścięte drzewo. Pokój zadrżał od hałasu. Ofiara została trafiona dokładnie między oczy. Dalgliesh zdawał sobie sprawę, że pocisk właśnie tam miał dosięgnąć celu; Julius wykorzystał tę konieczność zabójstwa, by uzmysłowić Dalglieshowi, że potrafi władać rewolwerem. Wykorzystał morderstwo do praktyki strzeleckiej. Ponownie skierował rewolwer w kierunku Dalgliesha i powiedział spokojnie:

– Podejdź do niego.

Dalgliesh nachylił się nad ciałem. W oczach trupa wciąż malowało się zdumienie. Rana była niewielką, lepką szczeliną w dolnej części czoła, tak nieznaczną, że można by ją prezentować podczas pokazów balistycznych dotyczących efektów strzału z odległości sześciu stóp. Nie było śladów prochu, krew jeszcze nie wypłynęła, rotacja pocisku nieznacznie tylko poczerniła skórę. Dziura stanowiła precyzyjny, niemal ozdobny stygmat, który nie dawał pojęcia o spustoszeniach wewnątrz czaszki.

Julius odezwał się:

– W ten sposób wyrównałem z nim rachunki za rozbity marmur. Czy pocisk przeszedł na wylot?

Dalgliesh odwrócił delikatnie ciężką głowę.

– Nie. Musiałeś trafić w kość.

– Tak zamierzałem. Zostały zatem dwa naboje. Widzisz, komendancie, nie miałeś racji. To nie ja widziałem cię przy życiu jako ostatni. Zaraz gdzieś pojadę zapewnić sobie alibi i policja uzna, że ostatnią osobą, która spotkała cię żywego, był Philby, kryminalista ze skłonnościami do przemocy. Dwa ciała w morzu z przestrzelonymi głowami. Rewolwer, na który mam zezwolenie – jeśli cię to interesuje – skradziono z mojej nocnej szafki. Niech sobie policja wymyśli jakąś teorię, aby wyjaśnić zajście. To nie powinno być zbyt trudne. Czy jest krew?

– Jeszcze nie. Ale trochę się pokaże.

– Będę pamiętał. Z linoleum łatwo ją będzie zmyć. Ściągnij ten plastikowy kaptur z popiersia Wilfreda i włóż Philby'emu na głowę. Użyj jego krawata. I pośpiesz się. Będę stał sześć kroków za tobą. Jeśli się zniecierpliwię, być może dojdę do wniosku, że nie ma co dłużej marudzić.

Z głową przykrytą plastikiem i z raną przypominającą trzecie oko Philby wyglądał jak bezwładna kukła. Jego pękate ciało groteskowo wypychało przyciasny garnitur; krawat przekrzywił się pod błazeńską głową.

– Teraz weź jeden z lżejszych wózków – powiedział Julius. Znów wskazał Dalglieshowi gestem pracownię i ruszył za nim, cały czas zachowując przezornie odległość sześciu stóp. Trzy złożone fotele stały oparte o ścianę. Dalgliesh rozłożył jeden z nich i podjechał do ciała Philby'ego. Zostaną tu odciski palców. Lecz czego one dowiodą? Przecież mógł to być ten sam wózek, w którym wiózł Grace Willison.

– A teraz go posadź na fotel.

Dalgliesh wahał się przez chwilę, więc Julius dodał głosem zdradzającym hamowane rozdrażnienie:

– Nie mam ochoty sam się zmagać z dwoma ciałami. Lecz zrobię to, jeśli mnie do tego zmusisz. W łazience jest wyciąg. Możesz z niego skorzystać, jeżeli nie potrafisz podnieść ciała. Myślałem jednak, że policjanci są wyszkoleni w takich użytecznych drobiazgach.

Dalgliesh poradził sobie bez wyciągu, chociaż nie było to łatwe zadanie. Hamulce ślizgały się po linoleum i dopiero po jakichś dwóch minutach ciężkie bezwładne ciało opadło na płótno wózka. Dalglieshowi udało się zyskać nieco na czasie, ale kosztem utraty sił. Wiedział, że pozostanie przy życiu, dopóki jego umysł z odpowiednim w tych sytuacjach doświadczeniem i siła fizyczna mogą się Juliusowi na coś przydać. Courtowi byłoby niewygodnie wieźć dwa ciała na krawędź urwiska, lecz dało się to przecież zrobić. W Folwarku Toynton istniały urządzenia do przenoszenia bezwładnych ciał. W tej chwili jeszcze Dalgliesh był bardziej przydatny żywy niż martwy, ale ów margines kurczył się niebezpiecznie; dalsze ryzykowanie nie miałoby sensu. Musi przecież nastąpić optymalny moment do działania – i nadejdzie on dla nich obu. Obaj przecież czekali; Dalgliesh, by zaatakować, Julius, by strzelić. Znali cenę pomyłki, jeśli źle wybiorą tę chwilę. Zostały dwa naboje, a Dalgliesh musiał uczynić wszystko, by żaden z nich nie utkwił w jego ciele. Lecz dopóki Julius trzymał się z daleka i miał rewolwer, nie można było nic uczynić. Dalgliesh musiał go zwabić do siebie i to na tyle blisko, by mogło dojść do walki. Powinien osłabić uwagę Juliusa, choćby na ułamek sekundy.

– Teraz – powiedział Julius – zafundujemy sobie spacerek do Chaty Toynton.

Wciąż szedł ostrożnie za Dalglieshem, który pchał przed sobą fotel z groteskowym bagażem. Policjant zjechał po rampie przy frontowych drzwiach i ruszył przez cypel. Niebo wisiało jak szary koc, przygniatający ich do ziemi. Powietrze było ostre, o metalicznym posmaku. Pachniało intensywnie jak gnijące wodorosty. W półmroku żwir na ścieżce pobłyskiwał niczym kamienie półszlachetne. W połowie drogi Dalgliesh usłyszał wysoki płaczliwy jęk i spoglądając w tył, ujrzał, że towarzyszy im Jeoffrey z wyprostowanym ogonem. Kot podążał za Juliusem jeszcze z pięćdziesiąt jardów, po czym – równie nieoczekiwanie, jak się pojawił – odwrócił się i zawrócił w stronę domu. Julius nie spuszczał wzroku z pleców Dalgliesha i nie zwrócił uwagi ani na przybycie, ani na zniknięcie kota. Szli w milczeniu. Głowa Philby'ego przechyliła się w tył, a płótno fotela służyło jego szyi jako sztywny kołnierz. Cyklopia rana, osłonięta plastikiem, wpatrywała się w twarz Dalgliesha z niemym wyrzutem. Ścieżka była sucha. Spoglądając w dół, Dalgliesh zauważył, że koła znaczyły zaledwie cieniutką nitkę śladów na płatach suchej darni i słyszał za sobą, iż buty Juliusa likwidują szuraniem nawet te znikome tropy. Tu nikt nie znajdzie żadnych użytecznych dowodów.

Wreszcie przystanęli na kamiennym patiu. Fale tak szalały, jakby ziemia i niebo już przygotowywały się do nadchodzącej burzy. Patio niemal drżało pod stopami. Początek odpływu. Między nimi a krawędzią urwiska nie unosiła się kurtyna wodnej mgiełki. Dalgliesh zdawał sobie sprawę, że nadszedł moment wielkiego ryzyka. Zmusił się do śmiechu i miał jedynie nadzieję, że w uszach Juliusa nie zabrzmiał on równie sztucznie jak w jego własnych.

– Co cię tak bawi?

– Nietrudno spostrzec, że twoje morderstwa na ogół dokonywane są gdzie indziej, po prostu taka robota na dystans. Teraz jednak zamierzasz wrzucić nas do morza niemal u drzwi własnego domu, co będzie wystarczającą poszlaką nawet dla najgłupszego konstabla. A wierz mi, nie wyznaczą głupich detektywów do rozpracowania tej zbrodni. Wkrótce ma przyjechać twoja gospodyni, prawda? A to jest jedyna część wybrzeża z plażą, nawet podczas przypływu. Wydawało mi się, że chciałeś opóźnić znalezienie ciał.

– Gospodyni tu nie wyjdzie. Nigdy tego nie robi.

– Skąd możesz wiedzieć, co robi, kiedy cię nie ma? Może trzepie wycieraczki nad urwiskiem albo nawet bije bieliznę kijanką. Rób zresztą, jak uważasz. Ja tylko zaznaczam, że twoja jedyna szansa… a i to niezbyt wielka… to opóźnienie znalezienia naszych ciał. Nikt nie zacznie szukać Philby'ego, dopóki za trzy dni nie wróci pielgrzymka. Jeżeli pozbędziesz się mojego samochodu, mnie zaczną poszukiwać jeszcze później. To daje ci możliwość rozesłania dostawy heroiny, zanim zacznie się polowanie, zakładając, że wciąż chcesz, żeby Lemer ją przywiózł. Lecz nie mam zamiaru przeszkadzać ci w planach.

Dłoń Juliusa, zaciśnięta na rewolwerze, nawet nie drgnęła. Court odezwał się takim tonem, jakby rozważał wybór miejsca na piknik:

– Oczywiście, masz rację. Powinieneś wejść na głębokie wody dalej stąd. Najlepsza byłaby Czarna Wieża. Morze wciąż tam obmywa skały. Musimy dopchać do niej fotel.

– Jak? Philby waży ze sto siedemdziesiąt funtów. Nie wepchnę go na krawędź urwiska. Ty też nie bardzo mi pomożesz, jeśli będziesz szedł z tyłu, mierząc mi w plecy. A co ze śladami kół?

– Deszcz je zmyje. Poza tym nie pójdziemy cyplem. Podjedziemy nabrzeżną drogą i dotrzemy do wieży przez urwisko, tak jak wtedy gdy ratowaliśmy Ansteya. Jak już będziecie siedzieć w bagażniku samochodu, ja rozejrzę się za panią Reynoids. Przyjeżdża na rowerze z wioski Toynton i zawsze jest punktualna. Powinniśmy to tak zaplanować, aby ją spotkać tuż za bramą graniczną. Zatrzymam się i powiem jej, iż nie wrócę na kolację. Ta przyjemna minutka rozmowy powinna zrobić wrażenie na koronerze, jeśli w ogóle wasze zwłoki zostaną odnalezione i poddane sekcji. Później, kiedy już skończę żmudną robotę, udam się na wczesny obiad do Dorchester.

– Z fotelem i plastikowym kapturem w bagażniku?

– Z fotelem i kapturem zatrzaśniętymi w bagażniku. Zapewnię sobie alibi na cały dzisiejszy dzień, a wieczorem wrócę do Folwarku Toynton. Nie zapomnę umyć plastikowego kaptura, zanim odłożę go na miejsce. Odkurzę fotel, żeby usunąć twoje odciski palców i sprawdzę, czy na podłodze nie ma krwi. Oczywiście uzupełnię pudełko z amunicją. Miałeś nadzieję, że to przeoczę? Nie martw się, komendancie. Wiem, że wówczas już będę zdany tylko na siebie, pozbawiony twej cennej i fachowej pomocy, ale dzięki tobie zyskam dzień lub dwa, by dopracować szczegóły. Pociąga mnie jedna z dwóch możliwości. Zastanawiam się mianowicie, czy nie można by jakoś wykorzystać tego roztrzaskanego marmuru. Czy nie dałoby się tego tak zaaranżować, aby marmur stanowił motyw zbrodniczego ataku Philby'ego na twoją osobę?

– Ja bym niczego nie komplikował.

– Może masz rację. Moje pierwsze dwa morderstwa były klasycznie proste, a przecież nie można się ich powstydzić. Teraz włożysz Philby'ego do bagażnika mercedesa. Jest zaparkowany z tyłu. Ale najpierw idziemy do pomywalni naczyń. Znajdziesz tam w pralce dwa obrusy. Zabierzesz ten z góry. Nie chcę mieć w samochodzie żadnych tkanek ani kurzu z butów.

– Czy pani Reynoids nie zauważy, że jednego brakuje?

– Pierze i prasuje dopiero jutro. Ta kobieta trzyma się ściśle swoich nawyków. Do wieczora zwrócę obrus. Nie trać czasu.

Umysł Juliusa musiał rejestrować każdą sekundę, pomyślał Dalgliesh, ale jego głos nie zdradzał zdenerwowania. Ani razu nie zerknął na zegarek, nie spojrzał nawet na zegar wiszący w kuchni. Nie spuszczał oczu z lufy ługera i ofiary. Tę koncentrację należało jakoś przełamać. A czas uciekał.

Mercedes stał przed kamiennym garażem. Na polecenie Juliusa Dalgliesh podniósł nie zamkniętą pokrywę bagażnika i rozłożył w nim pognieciony obrus. Przerzucenie ciała Philby'ego z fotela do bagażnika nie przedstawiało trudności. Następnie Dalgliesh złożył fotel i umieścił go na zwłokach. Julius powiedział:

– Teraz kładź się przy nim.

Czy to właśnie miała być najlepsza, a raczej ostatnia okazja do działania; tutaj, przed domkiem Juliusa, z ciałem zamordowanego człowieka w samochodzie i niezbitymi dowodami? Dla kogo niezbitymi? Dalgliesh wiedział, że jeśli teraz rzuci się na Courta, uzyska tylko tę sekundę wolności od gniewu i frustracji, zanim trafi go pocisk. Do Czarnej Wieży pojadą dwa ciała zamiast jednego i oba zostaną wrzucone w głębię wód. Oczyma duszy Dalgliesh widział, jak Julius stoi w triumfalnej pozie; samotna sylwetka na krawędzi urwiska rewolwer przecina łukiem powietrze jak spadający ptak i wpada w skotłowane fale, pod którymi dwa trupy bezwładnie ulegają prądom przypływów i odpływów. Plan się powiedzie. Może wszystko będzie bardziej kłopotliwe, zajmie nieco więcej czasu, gdyż trzeba będzie pchać samemu przez cypel dwa ciała zamiast jednego. Lecz kto zdołałby temu zapobiec? Na pewno nie pani Reynolds, nawet jeżeli pedałuje teraz na rowerze drogą z wioski Toynton. A co będzie, jeśli zacznie coś podejrzewać albo o czymś napomknie zsiadając z roweru, by się przywitać z nadjeżdżającym Juliusem, lub jeśli wręcz powie, że słyszała strzał? Przecież w rewolwerze są jeszcze dwa naboje. Dalgliesh zaś wątpił, czy Julius jest zdrowy psychicznie.

Mógł jednak jeszcze uczynić coś w tej chwili, coś, co już wcześniej zaplanował. Nie będzie to łatwe. Miał nadzieję, że przynajmniej przez parę sekund podniesiony bagażnik choćby częściowo zasłoni go przed wzrokiem Juliusa. Lecz Court stał bezpośrednio za samochodem widział Dalgliesha jak na dłoni. Policjant musiał liczyć zatem tylko na to, że szare oczy mordercy nie opuszczą jego twarzy, nie ośmielą się tego zrobić. Jeżeli detektyw zadziała szybko i sprawnie, przy odrobinie szczęścia może mu się udać. Swobodnie zsunął ręce na biodra. Czul na pośladku leciutki ucisk cienkiego skórkowego portfela, który trzymał w tylnej kieszeni spodni. Julius odezwał się cichym, ale złowrogim tonem:

– Powiedziałem, kładź się przy nim. Nie będę ryzykował siedzenia z tobą w samochodzie.

Prawy kciuk i wskazujący palec Dalgliesha przesunęły się nieznacznie w stronę guzika kieszeni. Dzięki Bogu, dziurka od guzika była dosyć luźna.

– Lepiej jedź szybko – powiedział Dalgliesh – bo będziesz musiał wyjaśniać, dlaczego trup został wcześniej uduszony.

– Wystarczy jedna noc albo dwie w morzu i będziesz miał zbyt dużo wody w płucach, żeby można postawić taką diagnozę.

Tymczasem guzik został odpięty. Dalgliesh wsunął delikatnie do kieszeni prawy kciuk i palec wskazujący. Chwycił portfel. Teraz wszystko zależało od tego, czy uda mu się go bez trudu wyciągnąć i upuścić za koło samochodu. Odezwał się ponownie:

– Nie masz racji. Sekcja wykaże niezbicie, iż nie żyłem, zanim wpadłem do wody.

– Pewnie, skoro będziesz miał pocisk w głowie. Nie sądzę, aby w takim przypadku szukano oznak uduszenia. W każdym razie dziękuję za ostrzeżenie. Pojadę szybko. A teraz właź.

Dalgliesh wzruszył ramionami i nachylił się z nagłą werwą, by jakoś wejść do bagażnika. Wyglądało na to, że ostatecznie stracił nadzieję. Oparł lewą dłoń o zderzak. Tu przynajmniej zostanie ślad, który trudno będzie wytłumaczyć. Lecz potem coś mu się przypomniało. Przecież wcześniej opierał dłoń o zderzak, kiedy ładował do bagażnika pastorał, worki i miotłę. Nie był to poważny powód do zgryzoty, niemniej przygnębił go. Na chwilę zwiesił prawą rękę, a portfel – wysunięty spomiędzy kciuka i palca wskazującego – wpadł pod prawe koło. Nie usłyszał żadnego cichego i groźnego rozkazu. Julius ani się nie odezwał, ani nie poruszył, a Dalgliesh wciąż żył. Może mu się nawet uda pozostać przy życiu, dopóki nie dojadą do Czarnej Wieży.

Niemal rozśmieszyła go ironia tej sytuacji. Dlaczego bowiem jego serce radowało się tak na ten skromniutki dar, który zaledwie przed miesiącem Dalgliesh przyjął bardzo niechętnie.

Julius zatrzasnął bagażnik. Dalgliesha ogarnęła całkowita ciemność i absolutna cisza. Przez chwilę opanowała go klaustrofobiczna panika, nieodparta chęć wyprostowania skulonego ciała i walenia zaciśniętymi pięściami w metal. Samochód nie ruszał. Julius będzie mógł wreszcie zestawić czas. Ciało Philby'ego ugniatało policjanta. Czuł zapach martwego mężczyzny, jakby Philby nadal oddychał: mieszanina tłuszczu, naftaliny i potu, bagażnik wręcz pulsował jego obecnością. Przez chwilę Dalgliesh miał nawet poczucie winy: on żyje, a Philby nie. Czy uratowałby go, jeśliby go ostrzegł? Rezultatem na pewno byłaby śmierć obu. Philby i tak by wszedł, musiałby wejść. A nawet gdyby zaczął uciekać, Julius dogoniłby go i zabił. Teraz jednak zimne wilgotne ciało, włoski na bezwładnym nadgarstku, ostre jak szczecina, kłuły go niczym wyrzuty sumienia. Auto zakołysało się i ruszyło.

Detektyw nie miał pojęcia, czy Julius zauważył portfel i podniósł go z ziemi; było to raczej mało prawdopodobne. Lecz czy natrafi nań pani Reynolds? Leżał na ścieżce. Gospodyni niemal z pewnością zejdzie z roweru przed garażem. Jeśli znajdzie portfel, prawdopodobnie nie spocznie, dopóki go nie zwróci. Pomyślał o własnej gospodyni, pani Mack, wdowie po konstablu stołecznej policji, która mu sprzątała, a czasami gotowała obiady; o jej niemal obsesyjnej uczciwości, drobiazgowej dbałości o rzeczy pracodawcy, o wiecznych wyjaśnieniach dotyczących nieuczciwych pralni, rozliczaniu się po zakupach, przeprosinach, jeżeli zapodziała się gdzieś spinka do koszuli. Nie, pani Reynolds nie zazna spokoju dopóty, dopóki będzie w posiadaniu portfela. Podczas ostatniej wizyty w Dorchester Dalgliesh zrealizował czek; trzy monety dziesięciofuntowe, plik kart kredytowych, legitymacja policyjna: wszystko to będzie ją szczególnie niepokoiło. Prawdopodobnie upłynie nieco czasu, zanim gospodyni dojdzie do Chaty Nadziei. Co uczyni, gdy go tam nie zastanie? Podejrzewał, że zatelefonuje do miejscowej policji, przerażona, iż detektyw zauważy zgubę, wpierw niż ona ją zgłosi. A policjanci? Jeśli będzie miał nieco szczęścia, domyśla się, iż coś się za tym kryje, skoro portfel leży ot tak sobie na ścieżce. Nawet gdy nie wzbudzi to ich podejrzeń, będzie im wypadało od razu się z nim skontaktować. Może zadzwonią do Folwarku Toynton, ponieważ w chacie nie było telefonu. Stwierdzą, iż dziwnym trafem aparat jest zepsuty. Istniała szansa, że postanowią na wszelki wypadek wysłać wóz patrolowy, a jeżeli znajdowałby się on gdzieś w okolicy, mógłby przyjechać w miarę szybko. Logicznie rzecz biorąc, wszystkie te czynności powinny następować tuż po sobie. Na szczęście, jeśli dobrze pamiętał, pani Reynolds była wdową po wiejskim policjancie. Przynajmniej nie będzie się bała zadzwonić i będzie wiedziała, do kogo. Jego życie zależało teraz od tego, czy gospodyni spostrzeże portfel. Niewielki skórkowy kwadracik na płytkach chodnika. A robiło się coraz ciemniej. Wkrótce przyjdzie burza.

Julius jechał bardzo szybko nawet po wyboistej nawierzchni cypla. Auto zatrzymało się. Na pewno Julius otwiera bramę graniczną. Potem kilka sekund jazdy i samochód ponownie przystanął. Teraz Julius spotkał panią Reynolds i wymieniał grzeczności. Znów ruszyli. Tym razem pod kołami biegła gładka nawierzchnia drogi.

Dalgliesh mógł jeszcze coś zrobić. Przybliżył dłoń do twarzy i ugryzł się mocno w lewy kciuk. Krew była ciepła i słodka. Rozmazał ją po dachu bagażnika, a odsuwając nieco obrus, przyłożył krwawiący palec do dywanika. Dosyć rzadka grupa AB Rh-. Przy odrobinie szczęścia Julius przeoczy te małe, ale jakże znamienne plamki. Dalgliesh miał nadzieję, iż policja będzie bardziej skrupulatna.

Zaczął drętwieć, w głowie mu huczało. Wmawiał sobie, że nie brakuje mu powietrza, a ten ucisk w piersi to jedynie szok. Następnie wóz zakołysał się lekko. Julius zatem zjechał już z drogi w kotlinkę za kamiennym murem, za którym zaczynał się cypel. Było to dogodne miejsce na postój. Nawet jeśli przejeżdżałby tędy inny samochód, czego raczej nie należało się spodziewać, mercedes nie byłby widoczny z szosy. Znaleźli się u celu. Teraz zacznie się ostatnia część drogi.

Od terenu, gdzie posępna Czarna Wieża wznosiła się na tle groźnego nieba, dzieliło ich około stu pięćdziesięciu jardów wyboistej drogi pełnej kamieni i kępek traw. Dalgliesh wiedział, że Julius wolałby pokonywać tę przestrzeń sam. Chciałby jak najszybciej znaleźć się poza zasięgiem wzroku tych, którzy mogliby dojrzeć go z drogi. Pragnąłby już wszystko zakończyć i spokojnie odjechać. Bardziej jednak mu zależało, by nie dotykać żadnej z ofiar. Ich ubrania niczego nie powiedzą, gdy napęczniałe ciała zostaną w końcu wydobyte z morza; ale Julius z pewnością uświadamiał sobie, jak trudno byłoby usunąć, bez podejrzanego czyszczenia, mikroskopijne ślady włosów, tkanki czy krwi na jego własnym ubraniu. Jak dotąd był absolutnie czysty. Stanowi to jedną z jego najmocniejszych kart. Dalglieshowi wolno będzie żyć dopóty, dopóki nie dotrą do wieży. Był o tym przekonany, więc niespiesznie przywiązywał ciało Philby'ego do wózka inwalidzkiego. Następnie pochylił się nad rączkami fotela i ciężko oddychał, symulując zmęczenie. Musi jakoś zachować siły, pomimo że czeka go ciężka droga z wózkiem. Julius zatrzasnął bagażnik i rozkazał:

– Ruszaj. Zaraz rozpęta się burza.

Nie podniósł jednak głowy, by zerknąć w niebo; zresztą nie potrzebował tego robić. Nieomal czuli już deszcz w podmuchu świeżej bryzy.

Chociaż koła fotela naoliwiono, droga była ciężka. Dłonie Dalgliesha ślizgały się po gumowych rączkach. Philby, przywiązany jak krnąbrne dziecko, podskakiwał i osuwał się, gdy wózek natrafiał na kamienie albo kępy traw. Pot zalewał Dalglieshowi oczy. Dawało mu to szansę zdjęcia marynarki, co koniecznie chciał zrobić. Gdyby przyszło do zmagań fizycznych, ten kto będzie mniej skrępowany, od razu uzyska przewagę. Przestał pchać fotel i przystanął. Oddychał z wysiłkiem. Stopy sunące za nim też się zatrzymały.

To mogło nastąpić zaraz, a wtedy nie da się już nic uczynić. Pocieszał się myślą, iż nic nie będzie wiedział. Wystarczy, by Julius raz pociągnął za spust i niespokojny umysł Dalgliesha zgaśnie na zawsze. Przypomniały mu się słowa Juliusa. “Wiem, co mnie czeka po śmierci; nicość. Nie ma sensu się tego obawiać." Gdyby to rzeczywiście było takie proste! Lecz Julius nie nacisnął spustu. Groźny cichy głos za plecami detektywa zapytał tylko:

– Co jest?

– Gorąco mi. Mogę zdjąć marynarkę?

– Czemu nie? Połóż ją Philby'emu na kolanach. Pofrunie za tobą do morza. Przypływ i tak by ją z ciebie zdarł.

Dalgliesh uwolnił ramiona z rękawów i złożoną marynarkę umieścił na nogach Philby'ego. Nie odwracając się, powiedział:

– Jeśli strzelisz mi w plecy, zrobisz głupio. Philby zginął na miejscu. To musi tak wyglądać, jakby on strzelił pierwszy i zranił mnie, a ja jakoś zdołałem mu wyrwać rewolwer i go wykończyłem. Gdy się walczy jednym pistoletem, nie mogą jednocześnie zginąć dwie osoby, szczególnie jeżeli jedna z nich ma dziurę w plecach.

– Wiem o tym. Może się nie znam tak jak ty na wszystkich aspektach przemocy, ale nie jestem głupi i znam się na broni palnej. Maszeruj dalej.

Ruszyli naprzód, zachowując odpowiednią odległość. Dalgliesh popychał fotel z makabrycznym pasażerem i słyszał za sobą szuranie butów Juliusa. Pomyślał sobie nagle o chłopcu nazwiskiem Peter Bonnington. Ponieważ przeniesiono z Folwarku Toynton tego nie znanego, nieżyjącego już młodzieńca, on – Adam Dalgliesh – idzie teraz przez Cypel Toynton z rewolwerem wymierzonym w plecy. Ojciec Baddeley widziałby w tym zapewne jakąś logikę. Tyle że ojciec Baddeley wierzył w wielką Wszechogarniającą Logikę. Stąd wszystkie ludzkie perypetie stanowiły dla niego jedynie ćwiczenie w dziedzinie duchowej geometrii. Nagle Julius zaczął mówić. Wyglądało na to, że odczul potrzebę zabawiania swej ofiary podczas tego ostatniego męczącego spaceru. Czyżby próbował znaleźć usprawiedliwienie?

– Nie mogę być znowu biedny. Potrzebuję pieniędzy jak tlenu. Nie tyle, żeby wystarczało; więcej. Znacznie więcej. Ubóstwo zabija. Nie lękam się śmierci, ale obawiam się tego szczególnego, powolnego i wycieńczającego procesu umierania. Nie uwierzyłeś mi, prawda… w tę historyjkę o rodzicach?

– Niezupełnie. A powinienem?

– To akurat była prawda. Mógłbym zaprowadzić cię do pubów w Westminster… zresztą, na pewno je znasz… i pokazać ci z bliska, czego się boję; te straszne podstarzałe królowe żyjące z emerytury. Albo ledwie żyjące. One zaś, biedaczki, nawet nie przywykły do posiadania pieniędzy. Ja przeciwnie. Nie wstydzę się swojej natury. Lecz jeśli mam żyć, muszę być bogaty. Czy naprawdę sądziłeś, że pozwolę, aby jakiś schorowany stary cymbał i umierająca kobieta stanęli mi na drodze?

Dalgliesh nie odpowiedział, ale zapytał:

– Chyba tędy przyszedłeś, by podłożyć ogień pod wieżę?

– Oczywiście. Zrobiłem to tak samo jak teraz. Podjechałem do kotlinki, a tutaj podszedłem. Wiedziałem, kiedy Wilfred – człowiek zorganizowany – przebywa w wieży, i wypatrzyłem go przez lornetkę. Gdyby tego dnia się nie pojawił, wybrałbym jakiś inny. Bez trudu zdobyłem klucz i habit. Dopilnowałem tego poprzedniego dnia. Każdy, kto zna Folwark Toynton, może się po nim poruszać tak, żeby nikt go nie zauważył. Zresztą gdyby mnie spostrzeżono, nie musiałbym tłumaczyć swojej obecności. Jak mówi Wilfred, należę do rodziny. Dlatego bez trudu mogłem zabić Grace Willison. Wróciłem do łóżka tuż po północy, zmarzły mi jedynie nogi i miałem niewielkie kłopoty z zaśnięciem. Przy okazji, powinienem chyba rozwiać twoje wątpliwości: Wilfred nic nie wie o przemycie. Gdybym to ja miał umrzeć, a ty żyć – chociaż akurat jest odwrotnie – miałbyś tę frajdę, że mógłbyś mu przynieść ciekawe wiadomości. I to dwie. Jego cud to złudzenie, a tutejsze siedlisko miłości stanowi przystanek w drodze do śmierci. Wiele dałbym, żeby zobaczyć jego twarz.

Byli teraz w odległości zaledwie paru stóp od Czarnej Wieży. Nie zmieniając gwałtownie kierunku, Dalgliesh tak pchał fotel, aby znaleźć się jak najbliżej wejścia. Wiatr huczał coraz gwałtowniej w krótkich, jękliwych crescendach. Na nie osłoniętym pagórku traw i skał zawsze wiało. Nagle Dalgliesh przystanął. Trzymając fotel lewą ręką, odwrócił się lekko w stronę Juliusa, ostrożnie rozkładając swój ciężar na obie nogi. Teraz. To musiało nastąpić teraz.

– Co znowu? – warknął Julius.

Czas stanął w miejscu. Sekunda przeciągnęła się w nieskończoność. W tej krótkiej bezczasowej luce z umysłu Dalgliesha zniknęły napięcie i strach. To było tak, jakby nagle oderwał się od przeszłości i przyszłości, świadom jednocześnie samego siebie, swego przeciwnika, dźwięku, zapachu i koloru nieba, urwiska i morza. Nagromadzony gniew po śmierci ojca Baddeleya, cała frustracja i niepewność minionych tygodni, kontrolowane napięcie ostatniej godziny – wszystko to ucichło w tej jednej chwili przed ostatecznym wyzwoleniem. Odezwał się, a jego głos, wysoki i urywany, symulował przerażenie. Lecz nawet w jego własnych uszach ta trwoga zabrzmiała nad wyraz szczerze.

– Wieża! Ktoś jest w środku!

I znowu stało się to, o co się właśnie modlił, usłyszał zgrzytanie kości przebijających poszarpane ciało, gorączkowo skrobiących bezlitosny kamień. Raczej wyczuł, niż usłyszał, że Julius wciągnął powietrze ze świstem. Wtedy czas ponownie ruszył naprzód i w tej samej sekundzie Dalgliesh rzucił się na Juliusa.

Upadli. Julius znalazł się pod spodem. Dalgliesh poczuł nagle, że w jego prawe ramię uderzył młot, ręka mu zesztywniała, a lepkie ciepło, kojące jak balsam, rozlało się po koszuli detektywa. Strzał odbił się echem od Czarnej Wieży i cały cypel ożył. Chmara mew opuściła z krzykiem skalną ścianę. Niebo i urwisko wypełnił łoskot trzepoczących skrzydeł. I wówczas, jakby nabrzmiałe chmury czekały tylko na ów sygnał, niebo rozdarło się jak płótno i spadł deszcz.

Walczyli chaotycznie, jak wygłodniałe bestie rzucające się na zdobycz. Deszcz ich oślepiał, a oni trwali w uścisku nienawiści.

Dalgliesh czuł, że opada z sił, mimo iż Julius leżał pod nim. To musiało nastąpić w tej chwili, kiedy jeszcze był na górze. Wciąż władał lewą ręką. Wgniótł nadgarstek Juliusa w lepką ziemię i z całej siły naciskał w miejscu, gdzie bije puls. Czuł oddech Courta na twarzy jak gorący podmuch. Leżeli tak twarzą w twarz niby w jakiejś straszliwej parodii wycieńczonych kochanków. Jednak rewolwer wciąż nie wypadał z tamtych sztywnych palców. Powoli, w bolesnych spazmach, Julius zgiął prawe ramię i wymierzył broń w głowę Dalgliesha. Wypalił. Dalgliesh poczuł, że kula musnęła jego włosy i zniknęła gdzieś w smugach zacinającago deszczu.

Teraz toczyli się ku krawędzi urwiska. Dalgliesh słabł i czuł, że trzyma Juliusa kurczowo, jakby chciał się na nim oprzeć. Oczy zalewał im deszcz. Nos policjanta, wciśnięty w rozmokłą ziemię, wciągał coraz mniej powietrza. Próchnica. Kojący i znajomy ostatni zapach. Bezskutecznie usiłował wbić palce w torf. Obracali się jednak dalej, a w dłoniach Dalgliesha zostawały jedynie mokre kępki trawy. Nagle Julius klęknął nad nim i rękami chwycił go za gardło. Pchał głowę Dalgliesha poza krawędź urwiska. Niebo, morze i strugi deszczu zlały się we wzburzoną biel, w potężny jednostajny ryk. Mokra twarz Juliusa była poza zasięgiem rąk Dalgliesha, okrutne dłonie przygniatały do ziemi sztywniejące ramiona policjanta. Musiał jakoś przybliżyć ku sobie tę glowę. Celowo rozluźnił mięśnie i coraz słabiej zaciskał ręce na ramionach Juliusa. Podziałało. Julius również poluzował uchwyt i instynktownie się nachylił, by spojrzeć Dalglieshowi w twarz. Chwilę później zawył, ponieważ kciuki Dalgliesha wbiły się w jego oczy. Rozdzielili się. Dalgliesh wstał z trudem i dotarł przez cypel do fotela.

Przycupnął za nim i oparł się ciężko na obwisłym płótnie. Julius już nadchodził: z rozwianym włosem, dzikim wzrokiem, silnymi ramionami wyciągniętymi do przodu, w oczekiwaniu tego ostatecznego uścisku. Czarna Wieża za plecami Dalgliesha spływała czarną krwią. Deszcz smagał głazy jak bicz i wzbijał z nich delikatną mgiełkę, która mieszała się z jego urywanym oddechem. Bolesny rytm rozrywał mu pierś i wypełniał uszy jak śmiertelne spazmy jakiegoś wielkiego zwierzęcia. Nagłym ruchem zwolnił hamulce i ostatkiem sił pchnął fotel. Zobaczył jeszcze zdumione i przerażone oczy mordercy. Przez chwilę myślał nawet, iż Julius rzuci się na pędzący fotel. Odskoczył wszakże w ostatniej chwili, a fotel wraz ze swym ponurym bagażem runął w przepaść.

– Wyjaśnisz im to, gdy wyciągną fotel z morza! – Dalgliesh nie wiedział, czy powiedział te słowa do siebie, czy wykrzyczał je na głos. W tej samej chwili Julius gwałtownie go zaatakował.

To był koniec. Dalgliesh nawet nie walczył, pozwalał się po prostu toczyć w dół, ku śmierci. Mógł już tylko liczyć na to, że pociągnie Juliusa ze sobą. Chrapliwe, nieharmonijne wrzaski raniły jego uszy. Jakiś tłum wzywał Juliusa. Cały świat krzyczał. Cypel wypełnił się głosami i sylwetkami ludzi. Nagle ciężar z jego piersi zniknął. Był wolny. Doszedł go jeszcze szept Juliusa “O nie!" Dalgliesh usłyszał ten smutny desperacki protest tak wyraźnie, jakby głos należał do niego. Nie był to ostatni okrzyk przerażenia zdesperowanego człowieka. Słowa były ciche i ponure, ale ton niemal rozbawiony. Później jakiś kształt zasłonił niebo, rozkrzyżowana postać, czarna jak wielki ptak, przefrunęła nad głową Dalgliesha niby w zwolnionym filmie. Niebo i ziemia przekręciły się z wolna. Krzyknęła gdzieś samotna mewa. Ziemia tąpnęła. Pojawił się biały krąg bezkształtnych plamek. Lecz ziemia była miękka, nieodparcie miękka. Teraz już jego świadomość mogła się w nią wykrwawić.

IV

Asystent chirurga opuścił pokój Dalgliesha i podszedł do grupki potężnych mężczyzn blokujących korytarz. Odezwał się do nich:

– Mniej więcej za pół godziny będzie można mu zadać parę pytań. Wyjęliśmy pocisk. Przekazałem go waszemu koledze. Podłączyliśmy kroplówkę, ale tym się nie przejmujcie. Stracił sporo krwi, lecz nie ma większego niebezpieczeństwa. Zaraz będziecie mogli wejść.

– Czy jest przytomny? – zapytał Daniel.

– Nie bardzo. Ten wasz kolega mówi, że cytował Króla Leara. W każdym razie coś o Cordelii. I majaczy, bo nie podziękował wam za kwiaty.

– Dzięki Bogu, tym razem nie potrzebuje kwiatów – powiedział Daniel. – Może być wdzięczny pani Reynolds za bystry wzrok i dużo zdrowego rozsądku. Burza też pomogła. W każdym razie niewiele brakowało. Court ściągnąłby go z urwiska razem ze sobą, gdybyśmy nie podeszli, zanim nas zauważył. Jeśli pan mówi, że możemy wejść, to wchodzimy.

Nagle pojawił się konstabi w mundurze. Pod pachą trzymał kask.

– I co?

– Okręgowy komisarz policji jest już w drodze. Poza tym wyciągnięto ciało Philby'ego. Jest przywiązany do fotela.

– A Court?

– Jeszcze go nie mamy. Prawdopodobnie zniosło go gdzieś dalej.

Dalgliesh otworzył oczy. Wokół jego łóżka stały jakieś białe i czarne postaci, zbliżające się i oddalające jak w rytualnym tańcu. Czepki pielęgniarek pływały ponad niewyraźnymi twarzami niby oderwane skrzydła, jakby nie bardzo wiedziały, gdzie usiąść. Później obraz wyostrzył się i Dalgliesh dostrzegł na pół znajome oblicza. Oczywiście, była pielęgniarka. Również lekarz wrócił wcześniej ze ślubu. Nie miał już róży w klapie. Wszystkie twarze rozjaśniły się nagle w niepewnych uśmiechach. On także zmusił się do uśmiechu. Zatem nie był to ostry przypadek białaczki; to w ogóle nie była białaczka. Wyzdrowieje. Kiedy już zdejmą mu ten ciężar, który nie wiedzieć czemu przytwierdzili do jego prawej ręki, będzie mógł stąd wyjść i wrócić do pracy. Błędna diagnoza czy nie, miło z ich strony, pomyślał sennie, patrząc na krąg rozradowanych oczu, że się tak cieszą, iż mimo wszystko nie umrze.

P. D. James

***